SV er sjølvsagt positivt til at ein her behandlar ei sak der ein vil auka utvinningsgraden til 68 pst. for olje og 74 pst. for gass. Det er positivt. Men så er det òg tiltak som det går an å sjå for seg som det ikkje er brukt tid på i denne saka, nemleg CO2-injeksjon som eit middel. Det er nok sagt at det er for dyrt på dette feltet, men når det gjeld CO2-injeksjon, er det alltid for dyrt dersom ein berre høyrer på det selskapet som ein eig mest i, altså Statoil. Då blir det ikkje noko av dette. Det er den posisjonen SV opplever at statsråden er i. Det Statoil meiner er rett, er rett for den norske regjeringa. Då kan statsråden stå der og seia at det ikkje er mogleg å gjera ditt, og det er ikkje mogleg å gjera datt, og grunnen er EØS-avtalen. Me kan ikkje gjera noko for norsk verftsindustri, for EØS-avtalen seier nei. Då er me på det punktet som me var i industrikraftregimedebatten. Denne regjeringa har altså ingen reiskap, og snakkar heile vegen om at ting ikkje er mogleg. No må Regjeringa snart visa vilje til å gjera ting aktivt for norsk verkstadindustri.