All ros til Syversen, som har teke opp denne viktige debatten! Eg er veldig einig med den siste talaren her, som sa at det er viktig at alle parti deltek i ein slik debatt. Eg synest òg det er viktig at det er fleire komitear som deltek i ein slik debatt. Fleire av dei som vert dømde til fengselsstraff, har ansvar for barn. Dette gjer at òg barn vert skadelidande når mor eller far sit i fengsel. For at denne retten skal vera reell og ikkje illusorisk, må det praktisk og kanskje økonomisk verta lagt til rette for samvere. Det må skje i eit samarbeid mellom barna, dei pårørande, dei innsette og kriminalomsorga. Vi veit at mange gamle anstaltar vil ha problem med å leggja til rette for dette reint fysisk, men likevel kan mykje gjerast. Eg må seia at ein av dei tinga som har gjort eit uutsletteleg inntrykk på meg, var synet av barnerommet på Ullersmo. Det var eit knøttlite rom med nokre få leiker, to–tre Lego-klossar og ei peikebok. Dette er verkeleg lite innbydande for leik og samtalar. Éin ting er dei minste barna – dei har alltids ei peikebok, ein Lego-kloss eller eit puslespel – men kva med dei større barna? Då synest eg det er så godt å sjå det nye fengslet på Kongsvinger, der det vert laga eit eige uteareal samt eit eige besøksrom for barn. Ikkje berre gjer dette samveret hyggelegare, men samveret vert meir naturleg. Det er klart at slike rammer gjer det lettare å snakka saman, når ein kan vera ute og sparka fotball, klatra litt i trea eller rusla litt rundt – som ein vanleg familie. Og økonomisk: Dersom barna bur langt unna der far eller mor sonar, kan det vera vanskeleg å gjennomføra samveret. Endå verre kan det vera dersom foreldra er skilde, for kven skal då betala for at barnet skal reisa til dette samveret? Å ringja kvar fredag eller annakvar veke gjer at det vert veldig liten kontakt mellom foreldre og barn. Dei innsette med barn må absolutt få utvida ringjetid. Litt til rehabilitering: Vårt politiske mål er å få ned tilbakefallsprosenten. Kva er det viktigaste for å klara seg etter ferdig soning? – Jo, det er å ha familie, eit nettverk rundt seg, og å få seg ein jobb. Vi som er her, har alle ein jobb å gjera for å leggja til rette for samvere mellom innsette og barna deira. Oppi alt dette skal vi aldri gløyma at barn er uskuldige offer. Det må vi aldri gløyma, det må vi ha med oss. Difor må vi retta fokuset mot barna og barna sine rettar.