Eg skal ikkje medverke til å forlengje debatten, men eg har behov for å presisere følgjande: Vi diskuterer no ei viktig sak. Det er vi som representerer regjeringspartia, einige om, og det er òg dei tidlegare regjeringspartia innforstått med. Eg oppfattar det òg slik, som det har vore sagt av fleire av oss, at det i utgangspunktet er ein god vilje til å prøve å finne eit breitt forlik. Eg er oppteken av at grunntonen i alt som har vore sagt frå regjeringspartia i denne saka i dag, er at vi skal medverke til at det kan vere eit godt forhandlingsklima i tida framover. Så har eg lyst til å presisere at eg står inne for det eg har sagt. Eg står ikkje inne for andre sine tolkingar av det vi har skrive, og det som har vore sagt i debatten. Eg står inne for det vi har skrive, og det vi har sagt. Der går grensa. Med omsyn til overgangsreglar, som har vore eit tema i dag, har vi gått inn og gjort to endringar i forhold til Regjeringa sitt forslag – nettopp som ein konsekvens av den merknaden som er teken inn om moglegheitene for eit breitt og heilskapleg pensjonsforlik ein gong etter nyttår, der vi seier at vi forpliktar oss til å etablere privat individuell pensjonssparing med skattefrådrag, om det blir eit slikt forlik. Men vi har ikkje forplikta oss til, eller hatt ønske om, å gå inn i ei detaljert beskriving utover dette. Det ber eg om respekt for. Eg trur det vil tene saka lite om vi for open mikrofon skal begynne å gå meir detaljert til verks. Eg føler meg veldig trygg på at finansministaren har merka seg dette, og at vi kommuniserer godt om korleis regjeringspartia og Regjeringa arbeider i lag i denne saka som i andre saker. Når det har blitt mykje debatt om dette i dag, er det fordi dette har implikasjonar som har med skatt å gjere. Eg skjønar det, men vi må òg hugse på at saka har andre dimensjonar, som ikkje skal løysast i ein skattedebatt i Odelstinget.