Dokument nr. 4:1, om politiet og påtalemyndigheitene si behandling av to meldingar, er oppsiktsvekkjande og skakande lesnad. Stortingets ombodsmann gir her innsyn i ei så slett handtering av meldingar at det mest ikkje er til å tru. Her er det påvist sein saksbehandling, manglande svar på førespurnader, unnlating av registrering og etterforsking av motmeldingar samt mangelfull journal- og dokumentstyring. Det er heilt på sin plass at Riksadvokaten har beklaga saksbehandlinga og har iverksett innskjerpingar for at slikt som dette ikkje skal skje på ny. Det er òg på sin plass at denne saka blir følgd opp så vel i samband med, som saksordføraren føreslår, Politihøgskolen sitt utdanningsopplegg som i politiet og påtalemyndigheitene si interne kursverksemd. Det synest rett og rimeleg at det blir gitt erstatning frå det offentlege i dette tilfellet. To justisministrar har arbeidd med den delen av saka. Eit akseptert forlik er inngått med Justisdepartementet 26. januar i år, etter rask og ryddig innsats frå justisminister Storberget. Saksordføraren har gjort grundig greie for dei ulike elementa i denne saka og for fleirtalet og mindretalet sine vurderingar. Senterpartiet er med i det fleirtalet som gir si støtte til det forliket som er inngått, som òg viser til at det ikkje skal hindra at ein har moglegheit til å gå vidare med denne saka, anten i domstolsapparatet eller i høve til Stortinget sine eigne erstatningsordningar, altså rettferdsvederlaget. Det er ei stor påkjenning å bli utsett for ei falsk melding. Det er høgst forståeleg at det er ei ekstra stor påkjenning i ei sak som denne. Det å ikkje bli teken på alvor, verken då eller ved motmelding, det må ikkje skje, og vi føreset at dei nødvendige tiltaka som no er sette i verk, vil hindra det. Vi støttar fleirtalet i komiteen, slik som saka ligg i dag. Vi meiner og håpar at det forliket som er inngått, vil gi ekteparet det her gjeld, moglegheit til å leggja ei svært tung og vanskeleg tid bak seg.