Som saksordførar konstaterer eg at det er brei einigheit om at dette er ei viktig problemstilling, og at vi må arbeide vidare med saka. Den reelle ueinigheita går i måten å organisere den vidare framdrifta på, og det blei sagt både frå statsråden og frå representantar frå regjeringspartia at vi har nok organ, vi har nok organisering som det er, når det gjeld dette arbeidet. Det er tvert imot det motsette synet som ligg til grunn i eit brev frå NHO av 6. juni, som også andre organisasjonar sluttar seg til, der dei seier at det nettopp er det som er poenget at dei eksisterande organisasjonane ikkje klarer å ta opp i seg desse problemstillingane. Det er bakgrunnen for forslaget. Her ligg skiljelinjene, og eg anbefaler det forslaget som mindretalet i komiteen har lagt fram.