Det har vore mange innslag om EU på nyheitssendingane dei siste dagane. Ikkje alle innslaga har teke opp Noreg sitt forhold til Den europeiske unionen; dei har heller fokusert på den politiske utviklinga i EU, ei utvikling som Noreg dessverre, etter mi meining, ikkje kan påverka i vesentleg grad. Men noko kan norske styresmakter påverka, og eitt av områda, som t.d. Noreg si deltaking i ein nordisk EU-innsatsstyrke, er eit felt der Stortinget bestemmer. Vi lever i eit fredeleg hjørne av Europa, men verda er ikkje utan politiske utfordringar. Nokre av dei internasjonale utfordringane har i seg eit element av militær karakter, fordi situasjonen utan bruk av militære styrkar kunne utvikla seg til noko som var mykje verre. Dette er noko som opptek FN sin generalsekretær, Kofi Annan, og eg er glad for at forsvarsministeren i gårsdagens innlegg la stor vekt på kva FN sitt syn på EU sine innsatsstyrkar er, for det er ei kjensgjerning at det er mangel på militære styrkar som raskt kan setjast inn ved behov. Dette var noko Kofi Annan peikte på i sin rapport til FNs generalforsamling av 21. mars. Det er faktisk akkurat på dette punktet militære styrkar kan utgjera eit viktig element i å gjera verda til ein betre stad. I den omtalte rapporten peiker Annan på at EU sine innsatsstyrkar vil vera eit viktig supplement til FN sitt arbeid innan fredsbevaring. I norsk utanrikspolitikk er FN viktig også på eit anna felt, og det er som legitimeringsgrunnlag for norske militære utanlandsoperasjonar. Eg har bite meg merke i at dette også er godt grunngjeve i den innleiinga forsvarsministeren hadde i går. Bruk av EUs innsatsstyrkar kan legitimerast på tre måtar: folkerettsleg forankring gjennom eit mandat frå FNs tryggleiksråd, folkerettsleg forankring gjennom samtykke frå partane eller folkerettsleg forankring gjennom retten til sjølvforsvar etter artikkel 51 i FN-pakta. Noreg sitt forhold til Europa er komplekst. Likevel er det ei svært uheldig utvikling om det politiske miljøet i alle saker som kan relaterast til Europa og EU, deler seg etter klassisk ja-nei mønster. Dette hindrar oss i å nå fram til den verkelege intensjonen i nokre saker. I denne saka er intensjonen å bidra til å løysa politiske utfordringar som ikkje kan løysast med ord åleine. Eg er glad for at Arbeidarpartiet sitt landsmøte – med overveldande fleirtal – stemte ned eit forslag som gjekk ut på ikkje å ha norsk deltaking i EU sine innsatsstyrkar. Det nordiske samarbeidet i denne saka er svært positivt og nesten grunn nok åleine til å slutta seg til. Dei fleste av våre europeiske allierte deltek også i desse innsatsstyrkane, og det er verdt å merka seg at ein av grunnane til at så mange NATO-land ynskjer å delta, er at deltakinga er med på å vidareutvikla den militære evna til å operera saman. At norske militære kan samhandla med våre allierte, er også viktig for at NATO skal fungera som ein militær organisasjon. Eg trur at eit velfungerande NATO så absolutt er i vår interesse, ikkje minst sett i lys av den utviklinga som vi ser i våre nordområde.