Eg skal ikkje hale ut denne debatten, men det fortel litt om kor sakleg diskusjonen er, når representanten Langeland skuldar oss for å vilje byggje ut rubbel og bit av elvar i Norddalen. Da veit ein eigentleg ikkje kva den førre saka, frå 1999, dreidde seg om. For det fyrste hadde vi Samla plan, der dei aller fleste sideelvane vart verna. Opphavleg søkte utbyggjaren om noko som tilsvarar 1 200 GWh. Så vart sideelvane tekne ut av NVE, og da saka kom til Stortinget, var det snakk om 1 000 GWh. Det låg òg andre alternativ føre, som vi peikte på, som å ta ut Tora og Føysa og redusere ein del av dei andre utbyggingsmoglegheitene, nettopp ut frå at det her var veldig gode grunnar til å halde desse sideelvane utanfor. Ein refererer òg til reiselivet. Dei som bur i Ottadalen, i Skjåk, har for det fyrste levd av og med naturen heile sitt liv. Dei veit at dei er avhengige av naturen. Ikkje minst er reiselivsnæringa der òg veldig klar over det. Eg har lyst til å sitere frå eit brev frå 12. mai 1999 som vi fekk frå Skjåk reiselivslag sist saka var oppe. Dei skriv følgjande: «Vårt største problem i reiselivet i Skjåk i dag er skremselspropagandaen fra Naturvernforbundet og Vern Øvre Otta om tørrlagte elver og ødelagt natur.» Det kan hende at alle partar – ikkje minst reiselivet i denne regionen – er tente med at vi held oss til realitetane i kva dette prosjektet dreier seg om.