Eg vil takka statsministeren for ei ryddig orientering om den alvorlege situasjonen som har oppstått internasjonalt dei siste vekene. Det er godt å sjå at Regjeringa har handtert denne krevjande tida på ein så handlekraftig og klok måte. Situasjonen er alvorleg. Det er uverkeleg å sjå norske ambassadar og norske flagg brenna og gjennom media vera vitne til at norske soldatar i ISAF-teneste i Afghanistan blir angripne. Den valdsbruken vi har sett, er fullstendig uakseptabel. Det er viktig og nødvendig at Regjeringa både har vore og er krystallklår når det gjeld dette. Det er òg viktig at soldatar og pårørande får vår merksemd og oppfølging. Det er tydeleg at Regjeringa har gjort og gjer alt dei kan for å sikra tryggleiken for nordmenn i internasjonal teneste på ein best mogleg måte, og at det er tett kontakt med involverte land og med internasjonale organisasjonar. Vi i Senterpartiet er òg glade for at Regjeringa har sikra den nasjonale beredskapen, og at han er tilpassa den situasjonen vi er oppe i. Mange – frå ambassadar og hjelpepersonell ute til muslimske miljø i Noreg – gjer no ein stor innsats for å hindra ei eskalering av den stemningsbølgja som har oppstått i mange land. Det er bra at Regjeringa òg forsterkar vårt eige arbeid for inkludering. Det begynte med ei sak om ytringsfridom. Retten til å ytra seg må liggja fast. Det er eit prinsipp som har vore sjølvsagt i Noreg frå 1814, og som er blitt vidareutvikla i snart 200 år, seinast i Stortinget no i vinter. Ytringsfridom er eit prinsipp som har vore og skal vera ein viktig føresetnad for vårt demokrati. Open debatt og meiningskamp er avgjerande for samfunnsutviklinga, for framgang, for utvikling og for reformer. Tida no krev likevel òg anna fokusering enn fastslåing eller tøying av grenser. Det er tid for dialog. Nordmenn i internasjonal teneste for fred er ramma. Ambassadane våre, som jo er dei viktigaste lyttepostane ute, og som er i ei særstilling når det gjeld fremjing av kulturell forståing og dialog, er i fare. Når norske ambassadar blir angripne, treffer det så mykje, og det treffer òg norske muslimar. Uroa spreier seg òg i dei mest trygge og inkluderande lokalmiljøa våre. Faren for tilbakeslag i eit frå før skjørt integrerings- og inkluderingsarbeid er overhengande. Fordommar, som mange engasjerer seg for å få fjerna, blir i desse dagar forsterka. No er det om å gjera å styrkja det som heiter dialog. Det er nødvendig å dyrka fram meir av tverrkulturell kunnskap og kompetanse. Vi må læra oss å ta innover oss den krafta som kan liggja i symbol. Regjeringa og Stortinget har sin viktige del av oppgåva. Vi må ikkje svikta. Det er vårt felles ansvar ikkje berre å bruka store ord i dag, men å følgja opp i praksis og bidra til å riva ned murar og til ikkje å byggja opp nye.