Som fleire har sagt, er formålet med lovendringa å harmonisere film- og videogramlova med den nye § 100 i Grunnlova, om ytringsfridom. Senterpartiet støttar dei endringane som her er framlagde, og eg har lyst til å knyte nokre kommentarar til dei tema som Senterpartiet har vore oppteke av i samband med lovendringa. Det kommersielle presset mot born og unge er aukande. Marknadsføringa av ulike produkt blir meir aggressiv, og i stadig større grad blir marknadsføringa tilsynelatande kopla til livsstil og kroppsideal. Senterpartiet har som mål å dempe reklamepresset mot born og unge og å sikre at det for denne gruppa finst soner i samfunnet der det kommersielle presset er mindre. Diskusjonen kring marknadsføring overfor born og unge er òg ein del av ein større debatt, nemleg debatten om det stadig aukande forbruket vi har lagt oss til, og som vi veit fører med seg ei stor miljøbelasting. Den stadig meir aggressive marknadsføringa er med på å byggje opp under eit aukande forbruk. Som vaksne menneske er vi i stand til både å gjere oss opp ei meining i valet mellom ulike produkt og å gjere oss tankar om forbruksmønsteret. Born har derimot ikkje den same føresetnaden for å gjere desse vurderingane. I tillegg til den påverknaden sjølve marknadsføringa har på borna, må vi ta med at eit stort marknadsføringspress er med på å byggje opp under ein livsstil med høgt forbruk. Så er det slik at kinoane har store reklameinntekter, og det er ei utfordring dersom eit eventuelt bortfall av desse inntektene kan resultere i at kinotilbodet blir drastisk redusert eller endåtil fell heilt vekk enkelte stader i landet. Derfor er Senterpartiet glad for at Regjeringa både vil følgje utviklinga når det gjeld reklame på barneframsyningar, og undersøkje kor avhengige kinoane er av desse reklameinntektene. Senterpartiet har slagordet: Med hjarte for heile landet. Og landet vårt består av små og store kommunar, byar og spreittbygde strøk. I eit slikt land fungerer marknaden ganske ulikt, alt etter kvar i landet ein er. Dette handlar ikkje berre om at reklameinntektene kan vere avgjerande for om tilbodet i det heile teke eksisterer, men det handlar òg om at det mange stader i landet berre er økonomisk forsvarleg med ein tilbydar innafor kino. Då er det etter Senterpartiet sitt syn riktig at kommunane framleis har høve til å leggje føringar som sikrar ei god breidd i kinotilbodet gjennom konsesjonsordninga. Dette handlar ikkje om filmsensur, det handlar om at når ein tilbydar får dominere ein marknad, er det rett å sikre at det tilbodet som kjem, kjem flest mogleg i lokalsamfunnet til gode. Senterpartiet er vidare nøgd med at Regjeringa slår fast at det ikkje skal opnast for å syne pornografi på norske kinoar. Vi støttar at førehandskontrollen for filmar med 18 års aldersgrense fell vekk. Men vi har lyst til å understreke at kontrollen vert oppretthalden for filmar for born og unge, og at det er viktig at førehandssensur er mogleg for desse filmane dersom distributøren ynskjer det. Så er det slik at Framstegspartiet harselerer med fleirtalet sitt syn i denne saka, særleg når det gjeld pornografi. Det må representanten Knudsen frå Framstegspartiet gjere, men det Framstegspartiet styrer utanom, er å snakke om kor dei meiner grensene bør gå, for det er vel ikkje slik at Framstegspartiet meiner at det ikkje bør eksistere grenser for kva som blir vist på kino? Viss det skal eksistere grenser, må jo desse grensene administrerast. Det må vurderast, og nokon er nøydd til å vurdere desse filmane. Då er det slik at dei sakshandsamarane som skal vurdere filmar ut frå Framstegspartiet si eventuelle avgrensing, blir stilte overfor akkurat dei same visuelle utfordringane som dei som jobbar innanfor Regjeringa sitt system – men toleransegrensa vil vere noko annleis.