Eg er einig med interpellanten i at dette har vore ein god – og eg vil seie morosam – debatt. Eg trur Sponheim oppsummerte det rimeleg greitt: Debatten viser tydeleg kva vi er einige om, og så viser han òg tydeleg kva vi er ueinige om. Det handlar på ein måte om på kva område og kva marknader vi skal ha konkurranse, og kvar vi i det heile ikkje skal ha konkurranse. Det er vi ueinige om, og det er vi òg etter denne debatten. Eg trur det er viktig å tilbakevise ein del av dei angrepa som har kome på statsrådens bruk av § 21 i lova. Eg vil seie, spesielt til Framstegspartiets representantar, at det er laga ei lov som etter § 20 gir den som har fått eit vedtak frå Konkurransetilsynet, høve til å klage, og dermed gir departementet ei plikt til å behandle klagen. Eg vil tru at Framstegspartiet har stemt for den lova og dei to paragrafane nettopp for det skal vere eit reelt høve til å klage og ei reell behandling av klagen i departementet. Då er det, som det står i § 21, Kongen i statsråd som skal ta dei samfunnmessige målsetjingane med i si vurdering. Det kan ikkje Konkurransetilsynet gjere, for Konkurransetilsynet skal avgrense seg til å sjå på dei reine konkurransefaglege forholda. Så det at departementet brukar § 21, er som det må vere, når vi har ei lov. Vi brukar lova aktivt, og det er i det heile ikkje snakk om å ta frå Konkurransetilsynet den autoriteten det har og skal ha for å sjå til at vi har ein reell konkurranse, men departementet skal altså utøve det utvida politiske skjønnet som Konkurransetilsynet sjølvsagt ikkje kan utøve. Så får vi sjå kva denne gjennomgangen av lova vil gi oss i forhold til endringar. Det kjem vi tilbake til Stortinget med. Berre for å kommentere eit par av sakene: Det er morosamt nok at representanten Ivar Kristiansen frå Høgre var bekymra for Statkraft og Trondheim Energiverk. Eg synest det er grunn til å minne om at det faktisk var Trondheim Høgre som i si tid heilt frivillig selde Trondheim Energiverk til Statkraft. Så den uroa som han i dag har, er noko merkeleg. Og la meg ta dette med forbrukarane sine interesser. Ja, kva er det? Eg vil seie, som Gullvåg var inne på, at forbrukarane på vegsektoren iallfall ikkje har sett noko til vegmidlane som vart frigjorde frå Statens vegvesen. Dei 850 mill. kr er frigjorde, ja, men dei er iallfall ikkje brukte på vegsektoren. Den oppbygginga som det førre regimet ville ha av privatskular, ville ha ført til ei gedigen nedlegging av vidaregåande skular i dette landet. Heile det finmaska nettet av vidaregåande skuletilbod som hindrar at 16-åringar må reise på hybel – dei kan bu heime og pendle til næraste vidaregåande skule – er klart viktig i forbrukarsamanheng. Og det med helse: Vi utnyttar kapasiteten i dei offentlege sjukehusa og byggjer ikkje opp parallelle system med private klinikkar som tek dei lettaste og enklaste operasjonane. Dei offentlege sjukehusa må jo ta pasienten slik han er. Eit offentleg sjukehus kan ikkje sende ein pasient med ein omfattande diagnose frå seg, kan ikkje sende døyande menneske frå seg fordi det kostar for mykje å behandle dei. Det er ikkje lik konkurranse mellom private og offentlege sjukehus, og det må ein ha med seg i vurderingane når ein legg til rette for konkurranse – noko denne regjeringa ikkje ønskjer i så stor grad som den førre regjeringa, knytt til helse, utdanning og omsorg.