Interpellanten reiser i dag ein svært viktig debatt. Det er viktig at vi drøfter alle sidene av landbrukspolitikken, og særleg det som dreier seg om framtida. Landbruks- og matministeren svara interpellanten på ein god måte, med ein politikk vi i Arbeidarpartiet stiller oss bak. Eg må få lov å seie at eg ikkje har høyrt nokon som har sagt at dei ikkje har tiltru til duoen Gahr Støre og Riis-Johansen i dei forhandlingane dei så langt har ført i WTO. Ein skal likevel ikkje stikke under stol at utfordringane også innanfor denne næringa står i kø. Men Framstegspartiet sin medisin for framtidsjordbruket er etter mi meining ikkje vegen å gå. At marknaden skal styre åleine, fritt for kanalisering og utan konsesjonar, vil ikkje gi oss det landbruket denne Regjeringa jobbar for at vi skal ha. Vi har over år fått sjå kva slags landbruk Framstegspartiet ynskjer seg. Ved siste års budsjettbehandling hadde dei ein reduksjon i overføringane på vel 5 milliardar kr. Det er ein drastisk reduksjon, som ville ha skapt ein svært vanskeleg situasjon i næringa, og som sikkert også ville ha vore startskotet for ei enda meir dramatisk strukturendring enn vi så langt har sett, sjølv då Sponheim styrte tidlegare. Soria Moria-plattforma er svært ambisiøs på landbruket sine vegner. Ho føreset at landbruket skal spele ei viktig rolle for busetjing og sysselsetjing i heile landet. Landbruket er leverandør til ein næringsmiddelindustri som sysselset godt over 40 000. Denne industrien sørgjer for at ein slepp dei lange transportane inn til foredling, og han er viktig for å kome i mål med målsetjinga om at 15 pst. av matproduksjonen skal vere økologisk innan 2015. Landbruket har også mange andre funksjonar som vi vil ha. Beiting hindrar attgroing, og bøndene er dei flinkaste kulturpleiarane vi har. Det dreier seg altså ikkje berre om matproduksjon, men om mattryggleik og om landskapspleie, som vi vil at denne yrkesgruppa skal ta seg av for oss. Når reiselivsnæringa er ei av dei næringsgreinene vi skal satse meir på i åra som kjem, må landbruket vere til stades. Påstanden min er at landbruket ikkje skal sjå mørkt på framtida. Endringar har det vore, og det vil det bli, men WTO gir òg moglegheit til å vidareføre ein politikk som gir grunn til framtidstru. Pelsdyrnæringa er ei næring der verdsmarknaden er sterkt veksande. Vår dyrevelferd gir fine skinn og gode prisar. Her kan ein hauste milliardinntekter utan at det kjem inn under WTO-regimet. Støtteordningar gjennom grøn boks gir rom for å vareta landbruket etter våre nasjonale linjer. Økologisk landbruk, som kortreist rein mat, er eitt område, likeins ein skogpolitikk som gir rom for auka inntekter på både eksport og biobrensel. Noreg har mange naturgitte fortrinn, bl.a. lange lyse dagar og kalde vintrar. Det fyrste gir god smak og aroma, det siste reduserer behovet for sprøytemiddelbruk. Intensivt, industrialisert landbruk, der naturen ikkje klarer å bryte ned overgjødsling og kjemikaliar, er det blitt auka fokusering på i det siste. Vi bør ikkje stille oss i den same situasjonen som andre delar av Europa: gjengroing av innsjøar og vassdrag og forgifta grunnvatn. Vi må tvert imot lære av dei feila andre har gjort, og ikkje gjenta dei. Vi kan få det landbruket vi nasjonalt ynskjer oss, men då er det ikkje Framstegspartiet og interpellanten sin medisin ein skal skrive ut. Etter mi meining vil det tvert imot føre til mykje brakklagt areal og enda fleire mørklagde hus enn vi har i dag.