Eg vil, til liks med andre som har vore på talarstolen, gi honnør til interpellanten for å gi Stortinget høve til å diskutere saka på eit relativt tidleg stadium. Det trur eg er nyttig også for den offentlege debatten, sjølv om presselosjen riktignok er ganske tom i kveld. Dette er ei veldig spennande sak, og vi i SV gler oss veldig til å ta fatt i ho. Vi har ikkje konkludert på nokon av dei aspekta som interpellanten reiser, og det er absolutt eit tema som vi skal ha ein grundig debatt om. Eg set veldig pris på svaret frå statsråden, både når det gjeld den opne haldninga til vurdering av lengda på utdanninga sett i høve til etterutdanning, og når det gjeld det som vi har vore veldig opptekne av, nettopp vektlegging av innhaldet i utdanninga framfor noko anna. Når eg høyrer debatten her i dag, tenkjer eg at hadde eg vore lærarstudent eller tilsett på ein lærarhøgskule, trur eg kanskje at eg hadde blitt litt overvelda av alle dei forventningane som vi har. Men på ein måte er det også eit gode – vi verdset læraren som den viktigaste ressursen i skolen. Det må ein ta med seg. I tillegg til forventningane her i dag har vi også Hans Skjervheim si gamle forventning om det danna mennesket som skulle komme ut av skolesystemet. Det har kanskje ein tendens til å bli borte i den offentlege debatten. Nokre har diverre slutta at alt som er vondt og vanskeleg i Utdannings-Noreg, har si årsak i kompetansen til lærarane. Det er ei altfor enkel slutning, og etter mi meining ei feilslutning. Likevel skal vi ta på alvor det som står i NOKUT-rapporten om at evalueringspanelet sitt hovudinntrykk er at integreringa av praksis, fagstudium og fagdidaktisk og pedagogisk teori er ei stor utfordring, og vidare at teori og praksis ser ut til å gå føre seg i ulike kretsløp. Dette er ein evig debatt og ein debatt som vi kanskje aldri blir heilt ferdigkonkluderte på, men noko som vi uansett må ha med oss. Det har oppstått ei hovudmotsetning mellom om ein skal ha eit femårig utdanningsløp, eller om ein heller skal bruke ressursane på etter- og vidareutdanning for lærarar. Personleg er eg redd for at dette kan overskygge innhaldsdebatten. Det er dette vi i SV først og fremst har vore opptekne av. Eit av dei elementa vi har lagt mest vekt på, er behovet for eit tettare samarbeid mellom lærarutdanninga og skolane. Vi har bl.a. tidlegare på Stortinget foreslått skolekontraktar i praksisutdanninga. Ein annan vesentleg debatt er den evige debatten om forholdet mellom dei såkalte profesjonsspesifikke og dei meir generelle elementa i lærarutdanninga, eller litt meir forståeleg: forholdet mellom pedagogikk, pedagogisk praksis og fagdidaktikk og faga – eller på norsk: forholdet mellom å lære å lære, eller å lære å vere lærar, på den eine sida, og fagkunnskapen på den andre – og helst ikkje på kvar si side, men integrert i eitt og same menneske. Nyare lærarutdanning: Ifølgje NOKUT-rapporten viser nyare lærarutdanningsforsking nokså tydeleg at det er pedagogikken som er mest avgjerande for berekrafta for læraryrket, og at briljante folk som kan sitt fag, ikkje nødvendigvis er lærarar. Men dette er ein balansegang. Vi er nøydde til å balansere riktig. Eg er redd for at vi går frå den eine grøfta til den andre viss vi ikkje finn den gode balansegangen. Vi treng lærarar som både har god fagkunnskap og beherskar dei mange krinkelkrokane i pedagogikken. I debatten blei det tidlegare referert til professor i pedagogikk ved høgskulen i Volda Peder Haug, som har skrive nokre interessante refleksjonar omkring den siste NOKUT-rapporten. Nettopp når det gjeld dette fagfeltet, synest eg vi skal vere rause nok til å ta inn over oss den fagdebatten som er i miljøet, om metodebruk og liknande. Hovudpoenget til Peder Haug er at vi i staden for å setje i verk forhasta tiltak burde bruke tid og ressursar på å finne årsakene til kvifor det som ikkje er godt nok, ikkje er det. Det synest eg det er verdt å låne øyre til. Det same kan ein seie at evalueringspanelet har lagt vekt på, i og med at dei gir uttrykk for behovet for å skape ein fagleg diskusjon som kan bidra til fagleg klargjering og helst ei felles oppfatning av kva som er profesjonalitet i lærarutdanninga og i læraryrket. Det er ein ukonkludert debatt. Kanskje er det ein debatt der ein med eit moderne kunnskapssyn og læringssyn ikkje nødvendigvis skal trekkje skråsikre konklusjonar. Men uansett er det ein fagleg og politisk diskusjon som det er verdt å halde liv i, fordi det i seg sjølv bidreg til å heve kvaliteten og merksemda på dette viktige området.