Venstre er samd i prinsippet om at stortingsrepresentantane ikkje skal diskutere og fastsetje si eiga og regjeringsmedlemmene si løn, men at dette skal gjerast av kommisjonen som er oppnemnd for å ta seg av denne oppgåva. Dei partia som tek til orde for at nemnda si avgjerd skal gjerast om av Stortinget, vel i røynda å oppheve den ordninga som eit samla storting – med unntak av Sosialistisk Venstreparti – har stått saman om det siste tiåret, og som har gjort slutt på dei fleste av desse uverdige debattane der politikarforakta vert dyrka i rik mon. Når ein ser resultatet av debatten i år, der Sosialistisk Venstreparti og Senterpartiet på populistisk vis – om eg kan kalle det det – tok opp att denne diskusjonen, må ein kunne spørje kva som er målet. Venstre meiner at storting og regjering ikkje skal vere lønsdrivande. Men er det slik at ein forskjell på 3 000 kr i året i stortingsløn og ei løn til statsministeren som så vidt kjem over den høgste embetsmannsløna ved kontoret hans, er uttrykk for forskjellen på gode og dårlege signal? Venstre er samd i forslaget frå presidentskapet om at nemnda sitt vedtak skal grunngjevast, og vi er ikkje redde for openheit og offentleg debatt om temaet. Tvert om vil ei slik grunngjeving gje betre grunnlag for ein sakleg debatt der folk veit kvifor forslaget er som det er, i staden for mange av dei argumenta vi har sett i haust. Men det er ikkje stortingsrepresentantane sjølve som bør gå i spissen for denne debatten. Dette er og bør vere ei ekspedisjonssak der Stortinget tek nemnda si avgjerd til vitande.