Det har vore interessant å følgja debatten i dag, dels frå salen og dels frå kontoret. Det er fint at det er så brei einigheit som det no er i Stortinget, for at det trengst ein aktiv og offensiv distrikts- og regionalpolitikk, og at denne meldinga i så måte er ein viktig reiskap. Det som får meg til å ta ordet, er den smule ordveksling som her har vore om differensiert arbeidsgivaravgift, og kven som gjorde kva. Det er ingen tvil om at det er fleire regjeringar som har del i dette, men det er då eit uomtvisteleg faktum at den førre regjeringa tok initiativ, melde til Stortinget korleis dei hadde tenkt å leggja dette opp, og fekk hausten 2004 ei punktvis, omfattande og klar melding. Initiativet vart teke i Arbeidarpartiet, SV, Senterpartiet og over i Framstegspartiet – til slutt var det eit einstemmig storting som stod bak, og som la klare føringar til dåverande regjering om å gå ein ny runde i Brussel. Det vart gjort. Det vart lagt eit grunnlag som då vart følgt opp av det engasjementet og det arbeidet som vart nedlagt av statsrådane Kristin Halvorsen, Åslaug Haga m.fl. Det blir i dag forsøkt å desavuera det arbeidet og den innsatsen som er gjord av noverande regjering. Eg trur det var få som hadde venta, inklusive dei statsrådane som var i Brussel i førre regjering, at ein skulle få på plass så omfattande ordningar som no ligg føre, og som betyr 7 milliardar kr pr. år direkte til næringslivet og 2 milliardar kr pr. år til dei kommunane det gjeld – omfattande tiltak, omfattande mange kommunar og omfattande næringsliv som får del i dette. Så kan vi glede oss over ei distriktsmelding som òg seier at ein god kommuneøkonomi er basisen. Det er ei melding som vidare peiker på samferdsel, og som peiker på viktige næringspolitiske tiltak generelt og på småsamfunnssatsing spesielt. Men det vil for alltid liggja fast at her vart det innført igjen ei differensiert arbeidsgivaravgift langt utover det som mange hadde sett føre seg.