Finanskomiteen har levert ei omfattande finansinnstilling, som gir dei viktige og nødvendige avklaringane med omsyn til den generelle økonomiske politikken, der både regjeringspartia klargjer sine posisjonar og dei fire opposisjonspartia gjer greie for sine syn og tek opp sine forslag. Gjennom finansinnstillinga har vi òg fått klarlagt den økonomiske ramma for dei ulike politikkområda, og denne ramma er både bindande og dermed styrande for alle fagbudsjetta som dei andre fagkomiteane har behandla. Finansinnstillinga si ramme er òg bestemmande for rammeområde 21, som gjeld eksportgarantiar mv., for rammeområde 22, som gjeld finansadministrasjonen, enkelte tema under Finansdepartementet, enkelte garantiar under Finansdepartementet og Nærings- og handelsdepartementet, 90-postar på statsbudsjettet, kapitla som gjeld overføring til eller frå Statens pensjonsfond – Utland, og fullmakt til å ta opp statslån. Innstillinga som vi no debatterer, omfattar alle desse saksområda som eg nettopp nemnde. Naturleg nok har partia forskjellige økonomiske rammer for desse omfattande budsjettpostane, og opposisjonspartia har òg på mange av desse felta eit anna opplegg enn det Regjeringa har foreslått. Det går fram av innstillingane frå finanskomiteen, Budsjett-innst. S. I og Budsjett-innst. S. nr. 1. Regelen i den innstillinga som vi no har til behandling, er at det ikkje blir teke til orde for ein argumentasjon for eige opplegg og mot forslaget frå Regjeringa, med referanse til den avklaringa som har skjedd gjennom finansinnstillinga. Dette er det trygg praksis for i Stortinget. Innstillinga viser at det er brei tilslutning til det opplegget som Regjeringa har lagt fram for mange av dei løyvingsforslaga som vi her snakkar om, og det er tilslutning til Regjeringa sitt opplegg totalt sett på alle område. Derimot er det avvikande forslag på ein del felt, og det ser vi spesielt i innspel og forslag frå Framstegspartiet. Eg viser i den samanhengen til at Framstegspartiet foreslår å redusere løyvingane til Kredittilsynet, dei foreslår å redusere løyvingane til toll- og avgiftsetaten, og òg å redusere løyvingane på driftsbudsjettet til Finansdepartementet. Eg vil stanse lite grann spesielt ved det. Når Framstegspartiet foreslår i sitt alternative budsjett å redusere utgiftskapitla overfor toll- og avgiftsetaten, skatteetaten og Statens innkrevingssentral med 10 pst., så blir dette kuttet belasta driftsutgiftene. Når det gjeld toll- og avgiftsetaten, har ein i tillegg eit forslag om kutt på 100 mill. kr, dvs. ytterlegare 10 pst. reduksjon. Eg meiner nok at det er eit forslag og ei innsparing som er urealistisk, og eg vil gjerne sjå litt på konsekvensane av dette forslaget. I dag er det slik at ca. 65 pst. av driftsbudsjetta til etatane består av lønsmidlar. Dei resterande 35 pst. er då kjøp av varer og tenester. Så er det slik at det ikkje er mogleg å få til reduksjonar av desse driftskostnadene på kort sikt, då store delar av kostnadene er bundne opp over ein lengre periode. I praksis betyr nok det at minimum 75 pst. av Framstegspartiet sine reduksjonar må gjerast i lønskostnadene, og dette vil nødvendigvis innebere stillingsstopp og betydelege oppseiingar, i tillegg til at ein mindre del kan få naturleg avgang, om Framstegspartiet sitt opplegg blir vedteke. Eg trur eg må seie det som det er. Framstegspartiet sitt budsjettforslag på dette området kjem til å føre til at over 500 stillingar må fjernast i toll- og avgiftsetaten, over 700 stillingar må fjernast i skatteetaten og 40 stillingar må fjernast ved Statens innkrevjingssentral. Dette er forsiktige anslag. Eg vil òg peike på at dette først og fremst vil innebere ein betydeleg reduksjon av kontrollaktivitetane, og etatane vil bl.a. få store vanskar med å nå måla om å sikre ei korrekt fastsetjing av skattar og avgifter, herunder avdekking av skatte- og avgiftsunndragingar og annan økonomisk kriminalitet. Toll- og avgiftsetaten sitt arbeid med å hindre ulovleg innføring av varer, inkludert grensekontroll, vil òg bli betydeleg redusert, med dei uoversiktlege skadeverknadene dette må få. Eg vil seie det slik: Verknadene av Framstegspartiet sine forslag på desse områda står i klar kontrast til dei synspunkta som det same partiet har gitt uttrykk for fleire gonger under budsjettbehandlinga i Stortinget i haust. Det er òg slik at Framstegspartiet har fleire andre forslag til reduserte løyvingar i forhold til det Regjeringa har foreslått. Det gjeld bl.a. reduserte løyvingar til Senter for statleg økonomstyring, for å nemne eit anna konkret eksempel. Eg vil òg få lov til å stanse litt ved eit anna punkt, der det er litt avvikande syn i komiteen, og det gjeld Fondet for forskning og nyskaping. Der er det usemje om storleiken på fondskapitalen. Regjeringspartia vil auke denne kapitalen med 10 milliardar kr, slik at den samla kapitalen blir 60 milliardar kr. Framstegspartiet og Høgre vil auke fondskapitalen med 25 milliardar kr utover Regjeringa sitt forslag, mens Kristeleg Folkeparti vil styrkje fondskapitalen med 15 milliardar kr, og Venstre meiner at fondskapitalen må aukast med 40 milliardar kr. Når det gjeld Norsk kulturminnefond, er biletet i dag slik at fondet har ein kapital på 800 mill. kr. Regjeringa foreslår å auke kapitalen med 200 mill. kr for neste år, og eit breitt fleirtal i finanskomiteen sluttar seg til dette. Høgre og Kristeleg Folkeparti har kvart sitt avvikande forslag på dette punktet. Utover dei punkta som eg her har omtalt, er det på nokre område ein del mindretalsforslag i innstillinga, men i all hovudsak er det slik at det er Framstegspartiet som står for dei avvikande forslaga. Eg vil heilt til slutt få lov til å anbefale finanskomiteen si innstilling.