Det er i den norske debatten, bl.a. frå opposisjonen innan regjeringspartia og frå ein del andre miljø, snakka mykje om at stans i støtta vil medføre store sosiale problem i dei palestinske områda. Ingen av oss ynskjer at det vert større sosiale problem i dei palestinske områda, og vi er heilt einige med Regjeringa i at det er nødvendig å unngå det, og at vi må finne andre kanalar for å hjelpe enkeltmenneske. Ingen kan gå inn for at enkeltmenneske skal kome dårlegare ut. Det vert sagt at det internasjonale samfunnet og den norske regjeringa bidreg til det, men det er nokon som bidreg mykje meir til det, og det er Hamas sjølv. Det må jo vere eit ansvar for Hamas at dei ikkje vil endre ein politikk som har som konsekvens at store delar av folket deira vil lide. Difor synest eg det er nødvendig å seie tydeleg i den offentlege debatten – eg håper statsministeren kan vere med på det – at Hamas har eit betydeleg ansvar for den lidinga som eventuelt kjem som resultat av at dei ikkje erkjenner og er villige til å følgje dei internasjonale krava, som er allmenn folkerett.