Eg trur både forslagsstillarane og vi andre er einige om at norsk kulturarv er viktig – viktig å ta vare på, viktig å ha kunnskap om og viktig å formidle. Norsk kulturarv gjev oss som nasjon og som innbyggjarar både identitet og fellesskapsfølelse. At dette utgangspunktet og denne forståinga best blir teken vare på ved ein kulturkanon, som forslagsstillarane foreslår, er alle parti, bortsett frå Framstegspartiet, ueinige i. Det er veldig viktig at vi i kulturdebatten og i utviklinga av kulturlivet ikkje skaper eit inntrykk av at det er eit skilje mellom norsk kultur og annan kultur. Noko av det finaste og beste med kulturen er at den bind saman, skaper forståing og utvikling på tvers av landegrenser, tradisjonar, kulturar, historie. Vi må alltid stimulere eit mangfaldig kulturliv der alle kan delta, eit kulturliv med mange uttrykk, eit kulturliv som både kan provosere og inspirere. Ein kulturkanon vil etter vår meining verke ekskluderande på det kulturelle mangfaldet og verke avgrensande. Kulturen skal ikkje avgrense, kulturen skal opne. Når ein les forslaget frå Framstegspartiet, er det lett å få det inntrykket at det nettopp er eit skilje mellom norsk og såkalla annan kultur som er målet. Eg meiner det er uttrykk for manglande forståing for korleis kultur blir skapt og utvikla, og det er feil utgangspunkt for kulturens betydning og funksjon. Derfor vil eg sterkt åtvare mot ei slik kulturoppfatning. Ulike kulturuttrykk blir vurderte ut ifrå, og sette i, forskjellige samanhengar. Det betyr at kva som er dei beste kulturelle uttrykka og verka, ikkje er ei objektiv sanning, men heilt avhengig av vurderingane til den einskilde og av kva slags samanheng dei blir vurderte i. Derfor er det ikkje ønskeleg å avgrense eller kategorisere ulike kulturuttrykk gjennom ein slik kulturkanon som forslagsstillarane har foreslått. Omgrepet armlengds avstand er viktig i norsk kulturpolitikk. Kulturuttrykka skal ikkje styrast politisk, det skal vere eit skilje mellom politikk og dei kulturinstitusjonane som mottek offentleg støtte. Når det i grunngjevinga for ein kulturkanon blir påpeikt at denne kanonen skal brukast og prioriterast av skular, kulturinstitusjonar eller allmennkringkastarar, så bryt det med armlengds avstand-prinsippet, som vi er opptekne av å forsvare. Vi har for eit par dagar sidan i budsjettet for neste år vedteke rammene for den største kultursatsinga nokon gong. Vi ser at dette skaper kreativitet, deltaking, spennande uttrykk i alle delar av kulturlivet. Ein aktiv kulturpolitikk som ser kulturens verdi for oss alle, er viktig for oss alle – for vår identitet, vår fellesskapskjensle. Men også for vår evne til inkludering, for vår openheit og forståing. Det er prisverdig at Framstegspartiet vil skape kulturdebatt – det er heile tida eit gode. Det som eg meiner mest skaper denne debatten frå Framstegspartiet si side, er likevel ikkje kulturkanonen, men derimot den raseringa som partiet foreslår i sine budsjett år for år. Det ville ha dramatiske konsekvensar for kulturlivet i Noreg, for mangfaldet, for deltakinga, for kulturarven vår. Vi vil ta vare på og ikkje minst utvikle norsk kulturarv ved ein kulturpolitikk som skaper deltaking, inkludering, involvering. Det er det Regjeringa gjer i budsjettet, og det er det Regjeringa gjer når ein følgjer opp Kulturløftet. Vi er stolte av, og med god grunn, Ibsen, Undset, Munch, Grieg og mange andre store kunstnarar og kulturaktørar som vi har sett og høyrt opp gjennom tidene. Dei er i dag, som i si samtid, viktige for våre kulturopplevingar, og viktige for vår identitet. Vår oppgåve som politikarar er å sørgje for og legge til rette for at det kan bli nye, bli fleire, slike som desse i åra framover. Med Framstegspartiet sin kulturpolitikk vil det dessverre bli færre, ikkje fleire. Det vil bli smalare, ikkje breiare, det vil bli mindre, ikkje meir og fleire. Derfor er kulturkanon ei avsporing av kulturdebatten, det er eit feilspor i kulturpolitikken. Dersom Framstegspartiet ønskjer ein kulturdebatt, greier dei for så vidt det godt i dag med den manglande kulturpolitikken dei fører. Ein meir spanande debatt ville vi få om partiet tok kultur og kulturen sin betydning meir på alvor. Det er ein samla komite, med unntak av Framstegspartiet sine representantar, som går inn for å avvise forslaget om ein norsk kulturkanon.