Eg tek ordet i denne saka fordi eg var saksordførar for Mehamn-saka sist, og fordi eg oppfattar det slik at det i Stortinget i dag blir sett eit endeleg punktum. Eg var veldig fornøgd då ein samrøystes kontroll- og konstitusjonskomite gjorde vedtak om å etablera ei særskild vederlagsordning, og at vederlagsbeløpet skulle fastsetjast av ei eiga nemnd, som i tillegg til å ha oppgåva med å fastsetja vederlagsbeløp òg skulle definera kven som skulle omfattast av ordninga. Meininga frå kontroll- og konstitusjonskomiteen si side var nettopp å gi eit skjønnsmessig vederlag for dei påkjenningane som styresmaktene si gransking av ulykka har medverka til over fleire tiår. Vi sa òg at Mehamn-saka er spesiell. Vi sa at det er avgjerande at omfattande ulykker generelt må granskast på eit vis som fører til at slike saker mykje lettare kan avsluttast på eit tidleg stadium. Komiteen meinte òg at framtidige vederlagssaker fyrst og fremst bør kanaliserast gjennom rettferdsvederlagsordninga. Eg er veldig fornøgd med at departementet raskt oppnemnde den nemnda som fekk dette oppdraget, og at dei òg brukte så kort tid, altså frå juni til oktober. Eg deler Ballo si vurdering av at det går an å stilla spørsmål til ulike nemnder sitt arbeid. I kontroll- og konstitusjonskomiteen har vi registrert at det no har begynt å koma brev, fordi saka låg i justiskomiteen. Eg forstår at justiskomiteen har vurdert dei spørsmåla som har kome, og at dei har lagt til grunn at det eigentleg skal veldig mykje til for at komiteen no går inn og overprøver det som denne nemnda hadde fått i oppdrag. Eg deler den oppfatninga. Eg registrerer òg at justiskomiteen er samrøystes i si tilråding. Eg stussa over Framstegspartiets representant her som no synest å oppfordra statsråden til å gå ein ytterlegare runde. Her er det altså ein samrøystes komite som har vurdert dei innvendingane som har kome så langt, og som har kome med ei samrøystes tilråding. Då går eg ut frå at det som her var intensjonen, nemleg å setja eit endeleg punktum, blir slik.