Eg vil starta med å rosa representanten Vaggen Malvik for å lyfta fram dette temaet i næringspolitikken. Ingen er vel i tvil om at moderne miljøteknologi har ein stor global marknad. Også i Noreg må me kunna klara å utvikla ein levekraftig industri på dette området. For oss i Kristeleg Folkeparti er målet om eit berekraftig samfunn i miljømessig forstand eit viktig mål. Det ligg i den kristne forvaltartanken at me skal gje arven vidare til nye generasjonar, og helst i betre stand enn då me overtok sjølve. Dette krev langsiktig tenking, og det krev berekraftige løysingar på dei utfordringane som me møter. Det er ein samanheng mellom kunnskap, bruk og nye verksemder. Difor vil Kristeleg Folkeparti framleis halda fram trongen for å satsa på grunnleggjande forsking innan miljø og samfunn. Det er viktig. Samstundes vil me støtta forskingsprogram som tek sikte på å utvikla nye tekniske løysingar. Me treng òg statleg kapital som kan gå inn og finansiera oppstarten av nye verksemder, spesielt gjeld dette såkornkapital. Eg trur òg at me kan få betre rådgjeving i høve til å leia nye verksemder. Det er mogleg å byggja opp industrimiljø som både utviklar og produserer ulike miljøteknologiske produkt, og eg finn grunn til å minna om at me allereie har gode døme på verksemder som har gjort dette, som me har vorte minte om tidlegare i dag. Men det er òg viktig å sjå samanhengen mellom miljøforsking, teknologiutvikling og industrialisering. Så må det vera samanheng i politikken om me skal lukkast med ei nasjonal satsing på miljøteknologi. Me som politikarar må skapa rammevilkår som tek miljøteknologi i bruk. Difor er me i Kristeleg Folkeparti skuffa over Regjeringa i saka om ein grøn sertifikatmarknad. Ein slik marknad ville ha utløyst utbygging av vindkraft- og småkraftverk i ein heilt annan skala enn me ser i dag, og me kunne faktisk òg fått reist ein norsk industri for vindmøllebygging. Difor må me kunna bruka avgifter til å fremja bruk av miljøvenlege løysingar, t.d. bilar som er drivne av etanol. Me må òg kunna setja miljøkrav når det gjeld f.eks. gasskraftverk. Difor har det vore rett å setja krav om CO2-handtering ved nye gasskraftanlegg. Utan strenge miljøkrav tek det lengre tid å utvikla og ta i bruk miljøvennlege løysingar. Så må me vidare kunna nytta forskings- og utviklingskontraktar når me ønskjer å fremja miljøvennlege løysingar, og både staten og kommunane må vera krevjande kundar når ein skal kjøpa inn utstyr, når ein skal velja løysingar, og når ein vil ha ting gjorde. Eg er ikkje sikker på om det er mangel på verktøy for å fremja produksjon av miljøteknologi i Noreg. Kanskje dreiar det seg meir om å utnytta det verktøyet som finst i næringsministeren si verktøykasse. Kanskje dreiar det seg meir om målretta tiltak, men det handlar vel så mykje om å tenkja, velja og våga å prioritera miljøvennlege løysingar. Så treng me ein samanhengande politikk for området. I Kristeleg Folkeparti skulle me ønskt oss ein næringsminister som var endå meir offensiv når det gjeld å kjempa saman med miljøvernministeren, som valde miljøet si side i energipolitikken, og som forsvarte satsing på kunnskap og på forsking. I Kristeleg Folkeparti håpar me på at næringsministeren vil lyfta fram det rike potensialet som miljøteknologien gjev for mange nye og spennande arbeidsplassar i landet vårt. Det vil dra næringspolitikken i meir miljøvennleg retning, samtidig som det på ein god måte vil medverka til ytterlegare positiv vekst og utvikling.