I dei fleste debattar i denne salen når vi skal diskutere etiske problemstillingar, veit vi at representantar frå Framstegspartiet på slutten av debatten, eller i løpet av debatten, nesten alltid ønskjer å ta fram at Kristeleg Folkeparti kjem med karakteristikkar av andre folk sine meiningar, og at Kristeleg Folkeparti alltid lyftar sine eigne verdiar opp som dei mest høgverdige og etiske. Eg trur at dersom ein gjer ein gjennomgang og analyse av denne debatten, vil ein sjå at det har komme tre tydelege karakteristikkar i denne debatten. Det kom frå representanten John I. Alvheim, der han gav uttrykk for at vedkommande som no står på talarstolen, var umoden og kunnskapslaus på dette feltet. Han brukte også omgrepet «annenrangs mennesker». Eg har ikkje høyrt at noko anna parti i denne debatten har komme med karakteristikkar. Når ein diskuterer etiske problemstillingar, er ein nøydd til å akseptere at dersom ein har forskjellige syn, vil ein kunne få ulike måtar å leggje dette fram på. Det er jo ingen som seier at det eine synet er meir høgverdig enn det andre, men det må likevel vere ein fullverdig respekt for å akseptere at det som Kristeleg Folkeparti meiner, er det etiske synet vi ønskjer å ha. Det må også den andre sida kunne akseptere. Eg hadde faktisk håpt at Stortinget i 2005 skulle vere det stortinget som vågde å seie at samspelet mellom forsking og etikk faktisk var så utfordrande og så vanskeleg at vi ønskte å bruke svært lang tid på det, og at vi ønskte å setje menneskeverdet og menneskelivet i sentrum. Det er jo litt spesielt at dei som åtvarar mot dette, faktisk er dei funksjonshemma sine organisasjonar. Det er dei som åtvarar mot dette samfunnet, og det er også dei personane som går ut og seier at dei er redde for at det skal bli eit sorteringssamfunn. Det dette forslaget kan opna for, er at ein skal sjå på fleire eigenskapar som ein har moglegheit til å sortere etter. Når ein opnar for fleire moglegheiter, går ein også eit steg nærmare sorteringssamfunnet. Eg har tidlegare i dag snakka med Hanne Mathiassen, som fekk Livsvernprisen i år for eit fantastisk engasjement i kampen for menneskeverdet. Ho var uroleg og sterkt bekymra for det som skulle skje i denne salen her i dag. Eg sa til ho at mitt håp var at SV, som har gitt oss det litle håpet om at ein skal få ein skikkeleg gjennomgang av dette, også ser at det er moglegheit til å snu. No hadde jo SV landsmøte omtrent rundt påsketider. Då var det mange av oss som fekk sjå reklamen med Severin Suveren, som sa at det var ingen skam å snu. Eg håper også at det blir nye landsmøtevedtak i SV som fører til at ein kan komme tilbake igjen til det ein hadde, og at Hanne Mathiassen, dei funksjonshemma sine organisasjonar og andre av oss som har vore tydelege i frykta for eit sorteringssamfunn, skal få sjå at SV går tilbake til det dei har stått på før.