Tidlegare har Stortinget behandla diskrimineringslova, Ot.prp. nr. 33 for 2004-2005. Før i dag behandla vi diskrimineringsombodslova. Dei to sakene og den lova som vi debatterer no, er uløyseleg knytte til kvarandre og omhandlar same viktige hovudsak, nemleg norsk lovgiving mot diskriminering. Før eg går nærmare inn på Senterpartiets standpunkt i forslaga til endring i likestillingslova, vil eg gjere kort greie for våre prinsipielle innvendingar i forhold til fleirtalet når det gjeld behandlinga av diskrimineringslova, der Senterpartiet står saman med Arbeidarpartiet og SV. Vi støttar at Noreg no styrkjer diskrimineringsvernet i forhold til etnisk diskriminering, fordi diskrimineringsvernet har vore for dårleg, og lovbestemmingane er i beste fall spreidde på enkeltområde, som arbeidslivet, bustadlovgivinga og straffelova. Så langt er vi einige med Regjeringa. Hovudankepunktet mot diskrimineringslova, slik ho ligg føre, er at ho ikkje er gjennomarbeidd og gjord til ei generell diskrimineringslov. Med dagens diskrimineringslov er det fleire grupper i samfunnet som ikkje får diskrimineringsvern, og som dermed har mangelfullt vern i lovverket. Vi meiner at det er behov for ei heilskapleg diskrimineringslov som omfattar fleire grupper enn dei som vert omfatta av det forslaget som ligg føre, i tråd med Den europeiske menneskerettskonvensjon artikkel 14 og FNs konvensjon om sivile og politiske rettar artikkel 26. Vi strekar samtidig under at det ikkje er meininga at ei generell diskrimineringslov skal erstatte allereie eksisterande spesialvern, som bl.a. finst i likestillingslova. Det er behov for ei generell diskrimineringslov som skal fungere som ein overbygning for det særvernet som i tillegg vil vere naudsynt. Det er leitt at regjeringspartia ikkje går inn for at FNs kvinnekonvensjon i Noreg skal innlemmast i menneskerettslova, men i likestillingslova. Dersom denne lova vart lagd inn i menneskerettslova, ville ho hatt forrang i forhold til anna lovgiving. Men – og det er viktig å streke under – det ville absolutt ikkje svekkje lovgiving på området som er lagt inn i andre lover, f.eks. likestillingslova. Det er berre der likestillingslova gir dårlegare rettsvern, at bestemmingar frå FNs kvinnekonvensjon ville ha fått forrang dersom ho hadde vorte innlemma i menneskerettslova. Eg trur ei slik lovgiving ville kunne utfordre f.eks. trussamfunns rett til å diskriminere kvinner. Menneskerettar skal gjelde like mykje for begge kjønn, og eg meiner at det er sjølvsagt at kvinnenes rettar må vere universelle, på linje med religionsfridom. Så til det alternative forslaget. Det er opplagt slik at forslaget frå mindretalet skal oversendast Stortinget. Det same gjeld forslaget frå Høgre og Kristeleg Folkeparti, som vi har sagt at vi vil støtte subsidiært. Då skal det ikkje realitetsbehandlast i Odelstinget. Samtidig ligg det inne eit forslag, nr. 3, som vi ønskjer å støtte subsidiært, når forslaget vårt har falle. Det skal behandlast i Odelstinget. Eg håper vi kan få ei utgreiing om korleis ein skal gå fram når ein skal votere over det.