Mange har gitt uttrykk for at Dokument nr. 8:32, som er bakgrunnen for denne debatten, ikkje burde vore ei sak i Stortinget. Eg er langt på veg samd i det. Bakgrunnen for heile saka, høgda på tunnelane på E134 på Haukeli, burde Statens vegvesen funne ei minneleg løysing for utan at ho vart sett på spissen på ein slik måte at stortingsrepresentantar fann det nødvendig å leggje fram eit Dokument nr. 8-forslag. E134 over Haukeli er det viktigaste hovudvegsambandet frå Austlandet til store delar av Rogaland og Hordaland. For næringslivet i området som soknar til denne vegen, er det avgjerande at dei framleis skal kunne bruke vegen til næringstransport. Lange omkøyringsvegar vil påføre eit konkurranseutsett næringsliv ekstra kostnader. Dette er bakgrunnen for at kommunar, fylkeskommunar, næringsliv og enkeltpersonar i området har engasjert seg sterkt. Omfanget og styrken i engasjementet har vore stort. Dette er ei sak der ulike interesser må varetakast. I tillegg til regionale interesser og næringslivsinteresser er trafikktryggleik og respekt for trafikkreglar viktige element i saka. Miljøaspektet må heller ikkje gløymast når tungtransporten blir tilrådd å køyre lange omkøyringsvegar. Komiteen har sendt fleire spørsmål til departementet, hatt opne høyringar og brukt lang tid på saka for at vi skulle vere sikre på at vi har fått fram ulike sider og nødvendige fakta. Samtidig har det vore viktig at det har vore tid og rom for dialog mellom ulike interessegrupper, i håp om at dei skulle kunne finne ei akseptabel løysing. Det eg elles saknar i denne saka, der trafikktryggleik har vore peika på som eit vesentleg element, er grundigare vurderingar frå Statens vegvesen si side av trafikktryggleiken på dei omkøyringsvegane som Statens vegvesen og departementet tilrår. Nokre av omkøyringsvegane er så absolutt ikkje bygde for auka trafikk av tunge køyretøy. Nokre omkøyringsvegar går også gjennom tettstader, som t.d. Odda, der gjennomkøyringstrafikken må krysse mellom 10 og 20 fotgjengarfelt. Kva med trafikktryggleiken der? Det seier Statens vegvesen ingen ting om. I arbeidet mitt med denne saka har eg mange gonger undra meg over korleis ei sak som i utgangspunktet burde vore løyst med smidigskap og dialog mellom involverte interessegrupper, kan bli ei konfliktsak med eit omfang som saka ikkje fortener. Det er heldigvis ikkje vanleg i høyringar som komiteen held, at det kjem fram så direkte kritikk som i denne saka av Statens vegvesen, og spesielt Region Vest, for måten dei har takla utfordringane på. Eg trur mange med meg har sett på, og ser på, Statens vegvesen som ein viktig serviceetat, eit viktig serviceorgan. Mykje tyder på at Statens vegvesen ikkje har klart å opptre som venta i denne saka. Mange som har teke kontakt med meg, har gitt uttrykk for, som dei seier, at det har vore ein vanskeleg dialog, som har gått på tilliten laus. Det er tydeleg at Statens vegvesen her har eit stort forbetringspotensial. Det er ein samla komite som i merknadene gir uttrykk for at det er positivt at det no er dialog mellom interessegruppene i saka, og at det skal setjast i verk planlegging og gjennomføring av utbetring/utviding av tunnelane på Haukeli. Vidare er komiteen oppteken av at dei utbetringane som blir sette i verk, så langt råd er, varetek næringslivet sine interesser. Denne saka har, som tidlegare nemnt, fått stor merksemd, og mange har hatt meiningar om forslag til løysing som Statens vegvesen så langt har snakka om. Frå anleggsbransjen blir det hevda at dei optimale løysingane ikkje nødvendigvis blir dei dyraste. Difor meiner komiteen at det er viktig at ulike løysingar blir vurderte i samband med anbodsinnhentinga. Dette er komiteen sitt klare råd til Statens vegvesen, men no er det Statens vegvesen som må gjere jobben med å finne dei gode løysingane. Komiteen på si side vel å leggje Dokument nr. 8:32 ved protokollen, men komiteen ber samtidig om å bli orientert om saka på eigna måte i vårsesjonen.