Posten skal gå med posten. Det meiner denne regjeringa – vår nye raud-grøne regjering. Det skal ikkje vera sånn som Høgre no uttrykkjer tydeleg, at det dreier seg berre om éin ting, det at eit selskap skal tena mest mogleg pengar, og så gjev ein blaffen i kva det betyr for dei som skal vera kundar, spesielt dei kundane som bur i grisgrendte strøk. Dei må rekna med at rekninga kjem til å stiga, for alle som kjenner Høgre i posisjon, veit jo at det er éin ting som er viktig for høgresida, og det er skattelette. Og det er ein annan ting som ikkje er så viktig, som me har sett gong på gong, og det er fellesskapsverdiane, som dei prioriterer ned. Blant anna kjenner mange av Høgre-ordførarane rundt omkring i distrikta til Høgres innsparingspolitikk når det gjeld kommuneøkonomien, som får konsekvensar for brukarane der. Så her må ein eigentleg vera litt meir reieleg i diskusjonsforma enn det Høgre no var, med utgangspunkt i at ein legg opp til eit statleg subsidiert regime knytt opp mot porto. Det er jo det ein legg opp til. Då må ein òg ha pengar til det, og slikt plar ikkje Høgre ha pengar til når det knip, når dei viktigaste sakene skal takast fyrst. Dei viktigaste sakene er jo stort sett konsekvent skattelette til dei som allereie har nok, og ikkje å bidra til å få levedyktige distrikt og å ta Noreg i bruk. Så var det sagt. Vårt utgangspunkt er nemleg å bruka eigarskapen til noko. Eigarskap er noko meir enn å tena pengar, slik Høgre her og andre tenkjer mest på. Eigarskap er å seia at det vil me med vår eigarskap. Når Høgre seier styr Posten, og no skal de deregulera og liberalisera – eller kva det no måtte kallast – over heile fjøla, så er det klart at Posten gjer det. Men no kjem det nokre nye signal, for denne regjeringa er oppteken av å ta Noreg i bruk. Denne regjeringa skal nemleg sørgja for at det bur folk i dette landet – i heile landet. Det er utgangspunktet vårt når me varetek Postens 350 år gamle tradisjon med å driva service i heile landet, også i dei innarste bygder i Ryfylke, der eg er godt kjend. Eg veit at postomberinga der fort ville ta slutt på dei små stadene og til småbruka rundt omkring viss det var sånn at marknaden skulle styra dette, slik det kom til å bli med eit Høgre-regime. Då ville prisane gå opp, og saman med ein del andre sentraliseringstendensar ville det føra til ei auka fråflytting frå distrikta. Det er ikkje denne regjeringa sin politikk. Men det er ein vanleg marknadsøkonomisk politikk, og det er det me snakkar om her – det ideologiske utgangspunktet for dei to regjeringsprosjekta, som me eigentleg diskuterer no. Den raud-grøne regjeringa har eit prosjekt som seier at me skal ta Noreg i bruk, me skal sørgja for at folk får service sjølv om dei bur på ein stad med få folk. Høgresida, Venstre og Kristeleg Folkeparti, som riktignok kjem på mange gode forslag i opposisjon, har ein politikk som går ut på at det er marknaden som skal få meir å seia. Pengesetelen tel meir, er deira opplegg. Lat den avgjera, er deira opplegg. For oss er stemmesetelen, folkemakta, det å ha gode tenester til folk flest og ikkje berre til næringslivet, som Framstegspartiet er oppteke av, eit viktig utgangspunkt for vårt politiske grunnsyn. Då er det viktig for denne regjeringa å sørgja for at Posten fortset å gjera det Posten har gjort for Noreg. Sjølvsagt skal ein ha ei modernisering av Posten, slik det har skjedd og kjem til å skje. Men ein skal ha kundefokus, og kundefokus er ikkje berre kundefokus der det bur mykje folk. Kundefokus er nemleg eit fokus over heile landet. Det høgresida og Framstegspartiet forsøkte på, er på ein måte ein rask EU-tilpassingspolitikk, ein rask overgang til at marknaden skal bestemma meir. Det har denne regjeringa stoppa. Det er eg veldig glad for. Eg er glad for at denne regjeringa nettopp gjer det dei kan for å sørgja for at Posten med sitt viktige tenestetilbod medverkar til at arbeidsplassar blir oppretthaldne, slik at folk kan bu i heile landet og bruka heile landet. Eg er glad for at me slepp meir av den blå eventyrpolitikken som me har hatt no i fire år.