For dei fleste av oss er språk ein viktig del av identiteten. Retten vi har til å nytte vår eiga målform i skulen så vel som i dagleglivet og i kontakt med forvaltningsstyresmaktene, har stor verdi. Det å kunne bruke ei målform som liknar på daglegspråket, er òg med og styrkjer dialektbruken og dermed det språklege mangfaldet. Språket som blir nytta i media, i skuleverket og i det offentlege rom, påverkar på sikt både skriftspråk og dialekt. Meldinga vi handsamar i dag, er ei oppfølging av lovføresegna om at det kvart fjerde år skal leggjast fram ei stortingsmelding om målbruk i offentleg teneste. Mållova regulerer bruken av bokmål og nynorsk i staten, og er ein viktig reiskap for å sikre språkleg jamstilling. Regjeringa slår fast at nynorsken reelt sett har vanskelegare vilkår enn bokmålet sjølv om dei er likestilte målformer, og at lova difor òg fungerer som ei sikring for utvikling av nynorsk skriftkultur og denne målforma sin posisjon i det norske språksamfunnet. For at nynorsken skal vere godt synleg i det offentlege rommet, er kvantitative kvotekrav i mållova sentrale. Regelen om at inga målform skal ha mindre enn 25 pst., er på langt nær etterfølgd av alle statsorgan. Snarare har utviklinga gått i motsett lei dei siste åra. Ein ligg framleis om lag 8 pst. bak minstemålet. Dette gjer det naudsynt å hente fram att tiltak for å møte denne utviklinga offensivt. Etableringa av ei språkkonsulentteneste som ein del av sekretariatet til Språkrådet er eit viktig tiltak i så måte. Og det er gledeleg at Regjeringa understrekar kor viktig sidemålsundervisninga i skulen er. At utdanninga gjev kompetanse i bruk av begge målformer, er ein viktig del av ein langsiktig strategi for å nå målet om betre språkleg jamstilling i staten. Vidare signaliserer Regjeringa at nettstadene til staten skal vere eit av dei områda der ein vil starte arbeidet med å sikre at mållova blir følgd. Departementet varslar at dei vil kome attende til spørsmålet om bruk av mållova i statstilknytte verksemder som ikkje er ein organisatorisk del av forvaltninga. Det er òg bra at Regjeringa seier tydeleg frå at måla skal vere nådde i løpet av eit par år. Dersom ein ikkje når måla, skal det takast i bruk sterkare verkemiddel. Komiteen vil følgje denne utviklinga nøye. Det framgår av saka at Framstegspartiet har eigne merknader og eigne forslag, som dei nok vil gjere greie for sjølve. Senterpartiet er særs nøgd med at denne regjeringa har ambisjonar for språkpolitikken, og at ein viser eit sterkare engasjement for å sikre språkleg jamstilling i det offentlege enn det den førre regjeringa la til grunn i sitt arbeid. Dette er eit turvande engasjement.