Eg er altså ikkje samd i at det er ventelønnsinstituttet i seg sjølv som gjer at det er dei eldre som må gå når det er nedbemanning og omstilling. Det skjer òg alle andre stader der ein har nedbemanning og omstilling. Det er ikkje berre i statleg sektor. Ein kan berre sjå seg rundt i det norske arbeidslivet! Kvar er dei arbeidsgivarane som står klare med opne armar og seier: Kom hit, du som er 58 år, du som er 60 år, som har vorte arbeidslaus! Her skal du få arbeid hos meg! Det er eit generelt problem i det norske arbeidslivet at arbeidsgivarane ikkje fokuserer på seniorane. Det vert t.d. ikkje gjort godt nok i statleg sektor. Det har eg som hovudansvarleg for statleg arbeidsgivarpolitikk begynt å sjå på. Men det vert neimen ikkje gjort godt nok i kommunal eller privat sektor heller. Det å skulle gi eldre arbeidstakarar ei reell moglegheit til å stå i arbeid handlar om, punkt 1, å leggje til rette for eit arbeidsliv slik at folk held ut, og, punkt 2, at ein ved nedbemanning og omstilling ser på den unike kompetansen og erfaringa som eldre arbeidstakarar har, og ser på om det ikkje er nettopp dette ein treng i den omstillingsprosessen bedrifta går gjennom.