Dette er ein stor dag for alle som er opptekne av ein offensiv distrikts- og regionalpolitikk. Det er ei tydeleg fjør i hatten for to engasjerte og løysingsorienterte statsrådar. Det er eit solid eksempel på at det nyttar å føra ein aktiv dialog med Brussel. Eit samla storting har vore einige om at den differensierte arbeidsgivaravgifta er det beste distriktspolitiske verkemiddelet vi har. Då Bondevik II varsla bortfall frå 1. januar 2004 som følgje av påtale frå ESA, var reaksjonane sterke. Både ute i landet og i Stortinget etterlyste mange ei meir offensiv haldning til kompensatoriske tiltak. Ein fekk ein periode ei kjensle av at Landsdelsutvalet og DA-nettverket var atskillig meir aktive overfor Brussel – førte ein annan og tydelegare dialog med ESA enn den norske regjering. Difor er det rett å minna om at det vart teke eit initiativ i Stortinget hausten 2003, i fyrste omgang frå Arbeidarpartiet, SV og Senterpartiet – Framstegspartiet slutta seg til. Det resulterte i at det var eit samrøystes storting som gav eit oppdrag til dåverande regjering om å gå ein ny runde i Brussel. Det framgår både av budsjettinnstillinga til finanskomiteen og til kommunalkomiteen kor viktig det var med fullstendig og varig kompensasjon, kor viktig det var med bransjevise unntak og òg med eit eige verkemiddelutval for å sjå på handlingsrommet, og i tillegg eit meir aktivt arbeid overfor EU-systemet. Mitt råd til Bent Høie i høve til det han sa, vil faktisk vera å lesa referatet frå EØS-utvalet så seint som den 26. april i 2005, for det er no frigitt. Det viser at dåverande regjering skreiv brev, det viser at det var eit engasjement, men det viser faktisk så seint at Regjeringa hadde som minimumsmål å få endring for dei fire nordlegaste fylka, og at ein faktisk på det tidspunktet var usikre på om ein fekk Nord-Trøndelag med innanfor ordninga. Slik sett er det resultatet som i dag blir presentert, ekstra bra. 90 pst. gjeninnføring i høve til 2004 må vera klårt i overkant av det svært mange hadde venta på førehand. Det er ingen grunn til å tru at ikkje alt er prøvt for å få den prosenten endå høgare. Det er ingen grunn til å dvela noko særleg meir ved fortida. Det som vi no alle saman skal gleda oss over, er at vi får eit opplegg som ligg fast frå 2007 til 2013, med den føreseielegheita som det betyr både for næringsliv og for kommunar. Det er spesielt at medan ein så seint som i april diskuterte om tilstøytande område gjaldt Nord-Trøndelag, så blir det i dag presentert eit kart der tilstøytande område går heilt ned til Kvitsøy og Utsira og Evje og Hornnes i Setesdal. Regjeringa presenterte ein strategi som var i tre punkt – området for differensiert arbeidsgivaravgift så stort som mogleg, kompensatoriske tiltak så omfattande som mogleg, og eit heilskapleg opplegg. Eg trur at dette, slik det no ser ut, blir så absolutt svært positivt motteke. Det gjer òg at 24 nye kommunar kjem inn på kartet for dei distriktspolitiske verkemidla. Det betyr større nasjonal handlefridom for distriktspolitikken, og det betyr ein god start for den stortingsmeldinga som skal diskuterast til hausten. Eg merka meg at dei kompensatoriske tiltaka skal utarbeidast i nær tilknyting til det næringslivet dei vedrører. Det trur eg er veldig viktig, ikkje minst fordi det allereie er laga gode modellar i mange regionar på det feltet, med dei erfaringane som dei har trekt så langt.