Eg trur det – iallfall med få unntak – er slik at dei aller fleste er einige i saka om speleautomatar og eit nytt regime for desse automatane. Stortinget har behandla saka fleire gonger, og det er eit breitt fleirtal som har stått saman om realitetane i det som skal vere politikken når det gjeld speleautomatar. Det er ut frå ei sosialpolitisk grunngjeving einigheit om å redusere talet på dei som er speleavhengige, eller som utviklar avhengigheit av automatar – med dei konsekvensane det har for den enkelte, for familiane, for omgjevnadene – og om å få betre kontroll med automatmarknaden. Stortinget sitt vedtak om at Norsk Tipping skulle få einerett på drifta av gevinstautomatar, har ikkje late seg gjennomføre til no. Saka har vore oppe i fleire rettsorgan, og no er ho i EFTA-domstolen. Derfrå kan vi vente å få ei avklaring i løpet av første halvår neste år. Eg er glad for at vi inntil det lèt seg gjere å setje i verk det eit breitt fleirtal på Stortinget har vore einige om, har ei regjering og ein statsråd som gjer det ein kan for å minske dei sosiale problema, og for å få gjennomført Stortinget sine målsetjingar så raskt det lèt seg gjere. Dei tiltaka som er gjennomførte til no, bl.a. setelforbodet, viser seg å fungere godt, og fleire andre tiltak er under vurdering og vil bli føreslått. Samstundes har statsråden gjeve eit veldig klart svar på kva som skjer med dagens automatregime når konsesjonane går ut neste år. Det bør alle merke seg, for same kva utfallet i EFTA-domstolen blir, kjem det til å bli store endringar frå det systemet vi kjenner i dag, og dagens automatar vil bli borte neste år. I tillegg er det slik at Regjeringa har under oppsyn utviklinga i bruken av andre spel, anten det er spel på mobiltelefon, spel på Internett eller anna. Derfor er Regjeringa sin framgangsmåte i saka betre enn om ein skulle ha gjort som forslagsstillarane ønskjer. Det å setje i gang eit lovarbeid no, godt ute i november, med den tida eit slikt arbeid ville ta, og med det arbeidet det ville medføre, og rekne med at forbodet skulle vere gjeldande frå 1. januar neste år, ville ikkje vere noka god løysing. Det er langt betre med det opplegget Regjeringa har valt, der ein gjennomfører dei tiltaka ein har gjort, kontinuerleg vurderer andre tiltak og varslar at dagens konsesjonar ikkje blir vidareførte. Då vil ein, slik vi ser det, vareta det som eg trur er formålet til forslagsstillarane, og som dagens regjeringsparti pressa på for i førre stortingsperiode, då saka var til behandling, nemleg å kjempe mot dei problema som speleavhengigheit fører med seg, og ein vil gjennomføre det eit breitt fleirtal på Stortinget tidlegare har hatt som målsetjing. I Arbeidarpartiet er vi derfor – kanskje ikkje så overraskande – godt nøgde med den måten statsråden og Regjeringa handterer saka på. Vi meiner det er den beste måten å få gjennomført fleirtalet sine ønske og målsetjingar i denne saka på.