Det har vore interessant å følgje debatten. Eg trur alvoret i situasjonen har gått opp for dei fleste. Eg er glad for at vi frå Høgre som er forslagsstillarar, iallfall får gjennomslag for at vi får ein konkret handlingsplan, sjølv om det ikkje blir før til hausten. Det som likevel har skuffa meg mest, er dei stadige påstandane frå dei noverande regjeringspartia, både frå statsråden og andre sentrale personar i dei tre partia, som gong etter gong bruker det meste av tida til å skulde på den førre regjeringa. Men det var no, i denne perioden, vi skulle ta stilling til grøne sertifikat. Men i dag igjen kjem påstandane om at dette vil bli så dyrt for forbrukarane – 15 øre pr. kWh, sa Stoltenberg. Eg har aldri sett dokumentasjon på desse tala. Sanninga er at dei raud-grøne partia er imot den ordninga som eit fleirtal på Stortinget tidlegare har gått inn for. Det var i denne perioden vi politisk skulle ta stilling til om vi skulle kunne byggje gasskraftverk, f.eks. på Tjeldbergodden, med dagens moderne teknologi og etter dei krava som blir stilte i resten av Europa. Det er ikkje den førre regjeringa og det førre stortingsfleirtalet som skal seie ja eller nei til dette. Det er det noverande stortingsfleirtalet. Høgre har fremma eit forslag i dag. Det er signalisert at vi vil få motstand også mot det. Så det er ikkje den førre regjeringa, men det er den noverande regjeringa og stortingsfleirtalet som går imot dette. Det var no vi skulle ta stilling og frå Stortingets side seie klårt frå om at vi ikkje kunne akseptere eit eige prisområde, altså spesielt høge prisar, for Midt-Noreg. Alle dei tre regjeringspartia seier at det er unødvendig med eit eige forslag fordi dette står i ein merknad. Men dei fleste av oss har erfaring for at eit vedtak får ei heilt anna tyngd enn ein merknad. Eg blir svært skuffa dersom ikkje eit samrøystes storting er for det forslaget, men det er signalisert at ein dessverre ikkje er det. Med forslaget vårt om ein handlingsplan la vi ikkje opp til konfrontasjon, men til eit samarbeid i Stortinget for å finne ei løysing på problem som vil kunne bli svært prekære i åra framover. Det viktigaste signalet vi kan gi i dag, er at vi vil satse på langsiktige realistiske løysingar – så skal vi alltids klare mellomperioden på ein eller annan måte.