Representanten Thomsen tek i spørsmålet sitt opp eit tema som er debattert fleire gonger i Stortinget nyleg. I spørjetimen 26. april stilte representanten Helleland eit tilsvarande spørsmål, og så seint som 24. oktober handsama Stortinget eit Dokument nr. 8-forslag der tryggleik ved skulebarntransport i buss var eit tema. Både kunnskapsministeren og eg har i desse samanhengane forklart at transport av skuleelevar med buss i dag vert regulert av tre ulike regelsett. Etter opplæringslova har skuleelevar etter visse kriterium rett til skyss til skulen. Vegtrafikklova og yrkestransportlova seier at transporten skal utøvast med eit transportmiddel som tilfredsstiller gjeldande krav til tryggleik, utførd av ein transportør som tilfredsstiller dei krava som gjeld for å drive persontransport mot vederlag. Det er fylkeskommunen som har ansvaret for skuletransporten, og den vert i dag dekt av dei frie inntektene til fylkeskommunane inkludert overføringar frå staten gjennom inntektssystemet. Dette betyr i praksis at den einskilde fylkeskommunen har stor fridom til å utforme tilbodet. Denne fridomen til å tilpasse tilbodet til lokale forhold nyttar også fylkeskommunane aktivt, slik at i dag vert transporten nokre stader gjennomførd som eigne skuleruter, men også ofte som ein integrert del av det ordinære kollektivtilbodet. Gjennom handsaminga av det nemnde Dokument nr. 8-forslaget stadfesta Stortinget at transport av skuleelevar er og skal vere eit fylkeskommunalt ansvar. Dette tolkar eg heilt klart som at staten ikkje skal detaljregulere unødig, men at lokale folkevalde sjølve kan ha fridom til å fastsetje korleis tenestene vert utforma. Ulukkesstatistikken og ei spesialundersøking utførd av SINTEF i 1998 viser at grunnskulebarn i svært liten grad vert skadde i situasjonar der dei er busspassasjerar, og at dei skadane som oppstår, er lite alvorlege. Dei alvorlege skadane for denne trafikantgruppa skjer heller i situasjonar der barna anten er på veg inn i eller ut av bussen, eller i tilfelle der dei går eller syklar til og frå skulen. Eg har difor den klare oppfatninga at for å nærme seg nullvisjonen, som nett handlar om å unngå død eller livsvarig skade, må vi fortsetje å prioritere utbetringar av trafikkfarlege skulevegar og tilrettelegging for sikker av- og påstiging i buss i nærområda til skulane. Dette vil gi skulebarn meir tryggleik for pengane enn om ein bruker pengane til ytterlegare å sikre dei som allereie har ein høvesvis sikker skuletransport i buss. Ein slik situasjon som omtala i spørsmålet frå representanten Thomsen, der elevane må trykkje seg saman for at alle skal få plass, er ikkje nødvendigvis i tråd med gjeldande regelverk. Alle bussar som vert nytta i Noreg, har grenser for kor mange passasjerar dei kan ha med – det gjeld både sitjeplassar og ståande passasjerar. Dette er reglar som sjølvsagt også gjeld når det er skulebarn som vert transporterte, og regelbrot her er det politiet som er ansvarleg for å handheve. Regjeringa har merka seg at kyrkje-, utdanings- og forskingskomiteen gjennom handsaminga av Dokument nr. 8:84 for 2005-2006 i ein samrøystes merknad ber om ei vurdering av behovet for endringar og presiseringar i vegtrafikklovgivinga, eventuelt ny forskrift til opplæringslova – dette for å sikre elevar ein forsvarleg skuleskyss. Eg vil vurdere saka i samarbeid med dei andre involverte ministrane og på ein eigna måte rapportere attende til Stortinget på dette. Som eit fyrste skritt i så måte kjem eg no til å starte opp eit arbeid med å oppdatere undersøkinga som vart gjennomførd av SINTEF i 1998, for å få ytterlegare innsikt i om bruk av ståplassar i skulebarntransport medfører auka risiko for tryggleiken, og for å få eit betre bilete av kostnader ved eventuelt å forby bruk av ståplassar ved skulebarntransport i grunnskulen.