Eg vil fylgje opp dette med omstillinga i landbruket. Det er oppsiktsvekkjande, om eg no har forstått det rett, at landbruksministeren reknar med at han kan drage tilbake nokre av korta han har lagt fram i forhandlingane. Det skal bli spennande å sjå om det skjer noko i Hongkong. Hittil har vi i Venstre i alle fall registrert at den nye regjeringa og landbruksministeren har godkjent alt som den førre regjeringa gjorde i samband med WTO, og ikkje har redusert på eit einaste komma. I tillegg er det gjeve nye innrømmingar. Slik eg ser det, talar mykje for at ein må gå endå lenger skal ein kome på gli igjen i samtalane saman med G10-landa. Dette vil få store konsekvensar for norsk landbruk, slik òg landbruksministeren er inne på. Venstre har likevel ikkje registrert at landbruksministeren har sagt noko om korleis han vil møte desse nye utfordringane. Han seier at han skal omstille, men vi får ikkje vite korleis omstillingane skal vere. Kritikken mot satsinga på det nye landbruket, som den førre regjeringa sette i gang, har stilna. Vi tolkar dette, saman med utsegner frå statssekretæren, som at det er full tilslutnad til landbrukspolitikken som den førre regjeringa førte. Det kan vere freistande å bruke ordtaket: Skrik for all verda, men ver med på ferda! Den førre regjeringa såg utviklinga og sette i gang ein del tiltak og endringar som skulle gje eit nytt landbruk. Noreg er ein del av verda, anten vi vil det eller ikkje – også i landbrukspolitikken. I Nationen kan ein i dag lese om «Den Gyldne Omvei», 19 små mat- og turistbedrifter. Vi har ikkje høyrt landbruksministeren seie noko om kva han har tenkt å gjere for å få til ei omstilling. Korleis skal han no møte optimismen som vart skapt under den førre regjeringa, når det gjeld landbruket og det nye landbruket?