Å sjekke kodekvaliteten er viktig, fordi korrekt koding betyr at vi får korrekt medisinsk diagnose. Det er kanskje det aller viktigaste. Vidare, dersom vi har korrekt koding, får vi korrekt statistikk, som igjen gir grunnlag for forsking, viktig medisinsk forsking. Korrekt koding gir også god styringsinformasjon som ikkje minst er nyttig og viktig for å få ei tilfredsstillande økonomistyring av spesialisthelsetenesta. Det har vore snakka litt om årsaka til den dårlege kodekvaliteten. Det har også vore peika på enkelte ting. Eg skal ikkje seie så mykje om det, men eg er heilt sikker på at manglande kunnskap, manglande kompetanse og manglande opplæring har betydning. Men det er eitt moment som kanskje er endå viktigare, og det er ikkje minst haldninga til dei som jobbar i sjukehusa og har ansvaret for dette, altså haldninga til koding og ressursbruken i forhold til koding. Det er klart at det er ein balansegang her, mellom ressursar brukte til arbeid med koding og direkte pasientbehandling. Som det står i dokumentet, er det ca. 510 ulike DRG-ar. Vi veit at det er masse bi-diagnosar og mange prosedyrar. Slikt kan kombinerast, og då blir det eit ganske svært arbeid, med veldig mange kombinasjonar. I klartekst betyr det at det ikkje er lett å kode alt 100 pst. rett – eg trur ikkje det er oppnåeleg. Men sjølvsagt må ambisjonen vere at vi må få ei betydeleg betring i kodekvaliteten – mykje betre enn han som er i dag.