Enkelte sentrale politikarar frå den førre gongen Øvre Otta blei behandla, har vore framme og kritisert SV for at me kallar dette ein omkamp, for at me refererer til miljørørsla og reiselivsnæringa og seier at dette er ein omkamp og ein bit for bit-taktikk, og at dette er noko som bekymrar miljørørsla og reiselivsnæringa. Me hugsar alle at Rudihagen og dei andre tapte i sitt eige parti sist – dei ville jo byggja ut smått og stort i heile Ottadalen. Det skulle ikkje vera ein bekk igjen, dersom det var opp til dei. At dei no er for dette, synest eg ikkje er rart i det heile. Men at ein prøver å argumentera for at det ikkje er eit naturinngrep, at det ikkje betyr noko, er rart. Det er klart at dersom ein legg nokre svære steintippar der, kan det jo henda at Rudihagen og Brørby synest at det er fint å sjå på det – eg veit ikkje. Men reiselivsnæringa sa under høyringa at dei var bekymra for ei «vesentlig negativ betydning for turistenes opplevelse». Dette er ikkje noko eg har funne på. Det er altså reiselivsnæringa, som har 20 pst. av arbeidsplassane i Oppland fylke, som har sagt dette. Ein kan seia at det ikkje betyr noko, men då høyrer ein ikkje etter kva andre enn SV seier. For det er ikkje tvil om at det òg blir redusert vassføring. Men kanskje Rudihagen og Brørby synest det er fint at det renn små bekker i tidlegare store vassdrag? Kanskje dei synest det er nydeleg, at det er eit turistprodukt, ein magnet for reiselivet? Dei får lov til å synast det. Men reiselivsnæringa meiner altså noko anna, og det er synet til miljørørsla og reiselivsnæringa som SV nok ein gong representerer – mot kraftsosialistane i Arbeidarpartiet, i Venstre, i Kristeleg Folkeparti, i Høgre og i Framstegspartiet.