Her var det mykje, for å seie det sånn. Noko var på mitt område, noko var på landbruksministeren sitt område, og noko var på finansministeren sitt område, så eg trur eg skal konsentrere meg om å svare på det som angår mitt område. Det som er verkemidla i samband med både Q-meieria og Synnøve Finden, er landbruksministeren sitt konstitusjonelle ansvarsområde, og det ynskjer ikkje eg å svare på. Torbjørn Hansen viser igjen til dei vedtaka der departementet har funne grunn til å ha eit anna syn enn Konkurransetilsynet, men han sausar det i hop til å skulle vere ei einaste forklaring på det, nemleg at vi er forbrukaruvenlege, og at det er ein eigen sport å overkøyre Konkurransetilsynet. Det vil eg på det sterkaste rå representanten frå å halde fram med å snakke om. Det er veldig ulike forklaringar på at vi har gjort dei vedtaka vi har gjort. Når det galdt fusjonen mellom National Oil well og Varco, var det ei misdøming av kva som var marknaden. Konkurransetilsynet hadde sagt at marknaden for desse boreinstrumenta og røra som skulle brukast, berre var Nordsjøen, mens alle forbrukarar i saka, det vere seg leverandørane, det vere seg kundane til det store boreutstyret – altså heile bransjen – sa at den marknaden er internasjonal. Det var grunnlaget for å gjere om det vedtaket. Når det galdt fusjonen mellom Gilde og Prior, var det grunngjeve med – og det var Konkurransetilsynet einig i, det er òg EU-rett, og departementet er sjølvsagt einig i det – at det pr. i dag ikkje er ein felles marknad for raudt og kvitt kjøtt. Ergo er ikkje Prior og Gilde konkurrentar pr. i dag. Når vi då skal sjå på lova som ligg til grunn for våre vedtak, seier ho at skal vi gå imot ein fusjon, må det vere fordi den ville føre til, eller forsterke, ei vesentleg avgrensing av konkurransen. Det vart ikkje slik med det vedtaket, og difor gjorde vi det om.