Styra og leiinga i helseføretaka varetek ikkje godt nok det ansvaret dei har for å etablera system som sikrar god kvalitet for koding av diagnosar. Ei viktig årsak til låg kodekvalitet er at kvar tredje lege ikkje har fått systematisk opplæring i regelverket. Det er heller ikkje etablert rutinar som sikrar at koding og kvalitetssikring er ein del av drifta. Dette er hovudkonklusjonen i Riksrevisjonen si undersøking, slik det går fram av Dokument nr. 3:7 for 2005-2006. Innsatsstyrt finansiering – ISF – vart innført i 1997. ISF inneber at staten refunderer ein del av kostnadane som regionale helseføretak har ved behandling av pasientar. Frå 1. januar i år utgjer ISF 40 pst. av finansieringa av helseføretaka. Prosentsatsen har elles variert. Komiteen leverer ei samrøystes innstilling. Framstegspartiet har ein eigen tilleggsmerknad som eg føreset at dei gjer greie for sjølve. Ei rettvis refundering krev at den medisinske kodinga av pasienthandsaminga er korrekt. Di fleire feil og manglar det heftar ved koding av diagnosar og klassifisering av kirurgiske inngrep, di meir tilfeldig vert finansieringa av dei regionale helseføretaka, og di vanskelegare vert det for staten å bruka ISF til å nå helsepolitiske mål. Stortinget har tidlegare meint at tilliten til ISF som finansieringssystem er heilt avhengig av at helseføretaka evnar å koda diagnosar og prosedyrar einskapleg og korrekt, jf. Innst. S. nr. 110 for 2003-2004. Uttrykket «kodekvalitet» var gjenstand for mykje merksemd i samband med avsløringa av systematisk feilkoding i Helse Sør i 2003. Føremålet der var å gi visse pasientgrupper meir lønsame diagnosar og dermed sikra meir midlar til føretaka. Riksrevisjonen har tidlegare peikt på dårleg kvalitet på dei medisinske kodane som ISF byggjer på. Det vart difor sett i gang ein forvaltingsrevisjon på dette området. Det er utfallet av denne revisjonen, gjennomført ved 14 sjukehus, som no ligg føre i dagens dokument. Komiteen meiner handsaminga av denne meldinga til Stortinget er særs viktig, fordi denne forvaltingsrevisjonen, som har vore venta, gjeld betydelege offentlege utgifter. Den omfattande ressursbruken som denne forma for revisjon krev, gjer òg at det kan gå ei tid før Stortinget på ny får eit naturleg høve til å handsama dette temaet. Dei viktigaste resultata er følgjande: Nær 38 pst. av hovuddiagnosane er koda feil, noko som inneber at ein med 95 pst. sannsyn kan seia at 35–42 pst. av desse diagnosane er feilstilte. Feilkoding av bidiagnosar, andre tilstandar som vert handterte eller oppstår i løpet av behandlingsperioden, er endå meir omfattande. I tillegg er om lag kvar tiande prosedyrekode, klassifikasjon av kirurgiske inngrep, feil. Den påviste feilkodinga kan synast høg jamført med ei rekkje internasjonale studiar av medisinsk koding i andre land, jf. SINTEF-rapport «Kvalitet på medisinsk koding og ISF-refusjoner» frå 2005. Til dømes vert det der vist til ein analyse av koding i Sveits basert på over 2 500 sjukehusopphald ved til saman 14 sjukehus i 2002. Her var 76 pst. av hovuddiagnosane rett registrerte. 7 pst. var delvis korrekte. Berre 17 pst. av hovuddiagnosane var feil. Målet med forvaltingsrevisjonen har vore ein grundig analyse av årsakene til denne låge kodekvaliteten. Riksrevisjonen meiner at mangelfull opplæring i gjeldande regelverk for medisinsk koding er ei slik årsak. Det er vidare bakgrunnen for at nesten halvparten av legane i Riksrevisjonen si spørjeskjemaundersøking melder at dei ikkje kjenner godt nok til den sentrale koderettleiinga. Komiteen sluttar seg til Riksrevisjon si vurdering at dette eit stykke på veg kjem av at helseføretaka har lite systematisk styring av kodekvaliteten, og at koding og kvalitetssikring av kodinga ikkje er tilstrekkeleg integrert i drifta av dei regionale helseføretaka. Det ligg til styra, og det ligg til leiinga av helseføretaka å sjå til at det vert etablert system som sørgjer for god kodekvalitet. Betre kodekvalitet er avgjerande med omsyn til både pasientstatistikk, forsking og styring av helseføretaka. Dette gjeld uavhengig av val av finansieringsmodell. Bondevik II-regjeringa sette i 2003 i verk ein nasjonal strategi for betre kvalitet. Det er likevel viktig framleis å fokusera på arbeidet for å betra kvaliteten på koding og DRG-poeng. Komiteen er fornøgd med at Helse- og omsorgsdepartementet signaliserer eit engasjement for å betre kodekvaliteten. Dette vart seinast framheva i bestillingsdokumentet til dei regionale helseføretaka for 2006, medan Sosial- og helsedirektoratet no har fått eit heilskapleg ansvar for kode- og klassifikasjonsarbeid. På spørsmål frå komiteen har departementet kommentert Riksrevisjonen sitt forslag om å utvikla ein nasjonal indikator på kodekvaliteten. Komiteen er tilfreds med at departementet no ser nærare på eit slikt forslag, og at dei òg i denne samanhengen innhentar relevante erfaringar frå land det er naturleg å samanlikna seg med. Vi har elles merka oss at departementet uttaler at nasjonale indikatorar tidlegast kan takast i bruk i løpet av 2007.