Eg vil takke statsråden for svaret på interpellasjonen. Eg ser fram til at dei to rapportane om hjelpetiltak i barnevernet som statsråden fortalde om, kjem. Då får vi endå meir kunnskap og informasjon. Det som er veldig viktig, og som statsråden var inne på, er at den tiltaksplanen som skal utarbeidast for dei unge, ikkje berre bør, men på ein måte må utformast slik at ein kan ta opp igjen ettervernet. Det er ulik praksis og ulik tolking av dette i ulike kommunar. Kanskje må ein vere endå meir presis, slik at alle får moglegheit til å ta det opp igjen, at alle får moglegheit til å leggje til rette for det. Det bør ikkje vere berre eit «bør»-omgrep. Eg lurer litt på kva statsråden tenkjer om dette med fosterforeldre, for det er klart at det er ei utfordring. Når eit barn er 18 år, er det myndig. Alle som har barn, veit at når ein først har barn, har ein det heile livet. Kontakten er der mellom foreldre og barn: Om barna er blitt 20 eller 30 eller 40 år, er dei på ein måte framleis foreldra sine barn. Mange fosterforeldre har kanskje hatt fosterbarnet frå det var to år til det fylte 18 år. Når fosterbarnet er blitt myndig, har fosterforeldra, på grunn av teieplikta, ingen rett til til å få informasjon om fosterbarnet, sjølv om det på ein måte er deira barn. Vi veit om dei fleste foreldre at opplever dei at 18–19–20-åringen kjem ut på skråplanet, så dreg dei ut og leitar etter han eller ho, medan fosterforeldre ikkje har noka moglegheit til å krevje å få informasjon, sjølv om dei er like glade i desse barna som foreldre er i dei biologiske barna sine. Dette er vanskelege problemstillingar, for mange fosterforeldre ønskjer framleis å kunne vere til hjelp. Samtidig har ein dette dilemmaet med myndigalder. Om barnet seier at no er eg fri – mange kan bli opprørske i den tida der dei skal lausrive seg frå dei vaksne – kan det likevel vere godt å ha nokre vaksne som bryr seg, og som kanskje tek kontakt. Når dei blir eldre, finn dei ut at det er godt å ha fosterforeldre som bryr seg om dei, også etter at dei er blitt vaksne. Det er mange fosterforeldre som ønskjer det, men dei føler at dei blir avskorne frå moglegheita til det. Når det gjeld økonomisk stønad: Sjølv om ungdomen flytter på hybel og studerer, kan det vere behov for ei gradvis kompensasjonsordning for fosterforeldra, slik at dei kan vere i heimen og ta imot desse ungdomane når dei vil reise heim til jul og til påske. Eg veit at mange fosterforeldre som har hatt mange fosterbarn, får kanskje mange fosterbarn heim, som vil vere saman med den familien. Då bør ein kanskje også sjå på den sida.