No er det den førre regjeringa som har bestemt at ein skulle la marknaden ordne dette med elektronisk ID. Det er ei kjend Høgre-sak at ein ynskjer at marknaden skal ordne opp. Så ser vi at marknaden ikkje var så vidareutvikla som vi hadde håpa og trudd. Allereie i 1999 hadde data- og IT-pressa oppslag om at ein trudde ein var i gang med å rulle ut elektronisk identitet, og at ein ville ha dette veldig kjapt på plass. No skriv vi 2006, og framleis er det litt slik at leverandørane sit og ventar på tenestene, og dei som leverer tenester, sit og ventar på at vi har nok leverandørar av elektronisk ID. Vi har sagt at vi no fyrst ynskjer å gå i dialog med både bankane og andre som leverer elektronisk ID, for å sjå om vi ikkje no kan løyse dette. Det er den modellen ein har valt, og ein har jobba med den i fleire år. Vi må sjå på om vi ikkje kan løyse det. Vi har hatt mange møte, og vi skal ha fleire møte. Parallelt med dette ser vi på andre moglegheiter, ja, òg den moglegheita som representanten Halleraker var inne på.