Eg synest St.meld. nr. 19 gir ei god utgreiing om korleis situasjonen i marin sektor er. Ho gir ei situasjonsskildring av konkurransetilhøva, at dei kan vere vanskelege og utfordrande. Ho gir ei skildring av marknadssituasjonen, som også er ei utfordring for næringa. Eg trur at det er rett å fokusere på forbrukaren og på marknaden. Det var nokon som sa at det er betre å produsere ei vare som er selt, enn å selje ei vare som er produsert. Det trur eg det er mykje riktig i. Det betyr at ein kanskje fokuserer meir på marknaden der ute enn på produksjonen. Eg er også samd med både saksordføraren og for så vidt representanten Ivar Kristiansen, som seier at det er stor semje i komiteen om måla. Eg trur at dei fleste er samde om måla, men vi er kanskje noko usamde om vegen å gå. Det er berre slik det politiske livet er. Eg er i alle fall overtydd om at vår veg å gå er rett. Vår veg inneber ein strukturert flåte og industri, ein differensiert flåte og industri, og at kvotefordelinga som næringa sjølv har kome fram til, skal liggje fast. Vi treng også ei modernisering av råfisklova, og vi treng ei modernisering av deltakarlova. Skal marin næring ha ei framtid, og skal ein vinne ut det potensialet som ligg der, trur eg det er viktig at vi dreier fokuset vekk frå at fiskerinæringa skal vere distriktspolitikk til å sjå på ho som næringspolitikk og næringsutvikling. Viss ein gjer det, vil ein heile tida ha fokuset på næringa. Og har ein også fokuset på marknaden og konkurransetilhøva, på forbrukaren, vil politikken dreie seg om å skape lønsemd i næringa. Viss ein klarer å skape lønsemd i næringa, både på sjøsida og på landsida, blir det snakk om å skape arbeidsplassar. Då blir det snakk om å byggje ny infrastruktur, det vere seg vegar eller tunnelar og ikkje minst hamner. Når ein fokuserer på det, og lukkast med å skape rammevilkår som gjer at næringa blir lønsam, kva blir då bonusen? Jo, bonusen blir å sikre busetnaden, snu trenden med fråflytting frå kysten og distrikta. Du vil altså få ein bonus som er god distriktspolitikk. Viss vi snur fokuset og startar med at vi først og fremst skal ta distriktspolitiske omsyn i denne næringa, får vi først og fremst fokus på at vi skal bevare busetnaden. Vi må bruke mange forskjellige verkemiddel, inklusiv subsidiar, for å få til dette. Det vi då får som bonus, er etter mi meining ulønsame verksemder – det har vi sett nok av – som går konkurs, og arbeidsplassar blir tapte. Vi får nedlegging og fråflytting. Det er eit kjenneteikn på dagens politikk, som ikkje har blitt ført av Framstegspartiet. Det har aldri vore større fråflytting frå distrikta enn då Senterpartiet sat i regjering. Denne næringa har eit enormt potensial. Forskarar hevdar at vi kan skape verdiar for 250–300 milliardar kr, 2002-kroner, i framtida – kvart einaste år. Men då må vi fokusere på næringspolitikk, då må vi fokusere på rammevilkår. No utnyttar vi ikkje dette. Vi køyrer fram med sterke reguleringar, konsesjonsordningar, restriksjonar, byråkratisering, verning av fjordane og kystområda våre gjennom laksevedtaket, som eg meiner var ei ulykke. Alt dette hindrar utnytting av det potensialet som marin sektor har når det gjeld verdiskaping i vårt land. Eg er – til liks med saksordføraren – glad for at det er ein samla komite som er innstilt på å auke forskingsinnsatsen, for eg trur det er det som kan gjere denne næringa lønsam, og i næringspolitikken er forsking noko av det viktigaste vi gjer. Vi veit at i marin sektor er Noreg faktisk i fremste rekkje på verdsbasis, men vi kan bli betre. Det er ei målsetjing at vi skal auke forskinga til 3 pst. av BNP. Fleirtalet i komiteen ønskjer at den offentlege delen skal utgjere 1 pst. og den private 2 pst. Vi i Framstegspartiet ønskjer ei litt anna fordeling. Vi er av den meining at dette er så viktig nasjonalt at vi bør auke statens del til 1,4 pst., medan den private delen skal utgjere 1,6 pst. Derfor er det viktig at det er denne forskinga – fleire har vore innom det – det skal være fokus på i framtida. Då trur eg også det er viktig at vi beheld dei forskingslokalitetane som er langs kysten i dag, og som har gjort oss til verdsleiande i forsking når det gjeld marin sektor. Det må gjerne kome til nye. Oppdrett er også ei næring med stort potensial, ein del av den marine sektoren. Der har vi også dei same hindrande elementa, som konsesjonssystem, avgiftssystem, byråkrati – tenk viss alt næringsliv i Noreg skulle vere tyngd med alle desse restriksjonane og konsesjonssøknadene osv.! Etter vårt skjønn er det nok å ta omsyn til miljø og veterinære problem og utfordringar. Då kan vi få dette til å gå vidare. Vi må ikkje sjå på nye artar som ein konkurranse til det konvensjonelle, vanlege fiskeriet, men faktisk som eit supplement. Det betyr at vi kan levere fersk fisk til marknaden, for eg trur at fersk fisk kanskje er noko av det vi må satse på i dette landet. Det betyr at vi kan levere fersk fisk året rund på matborda i heile verda, dersom vi ønskjer det. Eg må litt innom fiskeri og fangst. Sjølv om vi ikkje var med på den merknaden i komiteinnstillinga som gjekk på at det er ein nasjonal ressurs, slår faktisk også Framstegspartiet fast i sine merknader at dette er ein nasjonal ressurs som krev nasjonal forvaltning. Men i motsetnad til ein del andre innser vi faktisk at det er rein omsetjelegheit, og vi trur at ein av dei beste måtane å forvalte dette på, også nasjonalt sett, er at ein har omsetjelegheit. Vi må ha ei berekraftig hausting. Vi må opparbeide bestandane våre slik at dei kan vare for all framtid. Norsk fiskerinæring er leiande. Og korfor det? Jo, fordi den norske fiskaren heile tida har søkt utover ved å skape nye ting: større båtar, større marknad, nye fiskereiskapar, nye fiskefelt. Alt dette har gjort at vi har fått den fiskeriflåten som vi har i dag. Viss vi hadde følgt SVs politikk, og det er det ein legg opp til no, ser eg for meg norsk fiskeri på 1800-talet, der ein einsleg fiskar sit med ullvottane og sydvesten på i ein sprokken holk og med snøret over ripa, medan han har eit håp om at ein eller annan fisk skal bite på. Det er ikkje framtida, og det er ikkje den måten vi skal drive norsk fiskerinæring på i dei komande åra. Derfor er det så viktig at vi gir norsk fiskerinæring høve til å utvikle seg i riktig retning. Vi har no eit unikt høve til å vidareutvikle ei vekstnæring til noko stort og berekraftig i norsk økonomi. Men eg føler at vi, iallfall om vi skulle få ei raud-grøn regjering til hausten, skuslar bort den unike moglegheita. Tida går, og tida held på å gå frå oss. Vi legg viktige premissar i denne meldinga. Vi går i rett lei, synest eg, men det går så altfor seint.