Representanten Erna Solberg reiser eit prinsipielt spørsmål, og prinsipielle spørsmål er viktige. Samstundes er det viktig å halde fast ved det som er hovudsaka. Hovudsaka innafor tenesteyting i velferdssektoren er at kvaliteten på tilbodet skal vere best mogleg. Det er det viktigaste prinsippet. Det er kvaliteten som tel. Det er stor forskjell på brukarassistanse på den eine sida og konkurranseutsetjing og privatisering på den andre sida. Brukarstyrt personleg assistanse kan gje auka brukarassistanse innafor eit tilbod som er organisert av det offentlege, og gjere tilbodet betre. I kontrast vil privatisering i velferdssektoren kunne gje fridom til å velje mellom alternativ som er dårlegare enn tilbodet brukarane hadde før. Det gjev ikkje fridom, men ufridom. Konkurranseutsetjing vil ofte føre til at det billegaste tilbodet blir valt, ikkje nødvendigvis det beste. Kvalitet kostar. Ei rekkje velferdstilbod blir organiserte av kommunane, og når kommunane får auka rammer, blir kvaliteten betre. Ei av dei viktigaste endringane den raud-grøne regjeringa gjorde i den borgarlege regjeringa sitt forslag til budsjett, var å auke rammeoverføringane til kommunane med 3,8 milliardar kr. Kommunane har fått det mykje betre med fleirtalsregjeringa, og dermed har kvaliteten på det tilbodet kommunane gjev, også blitt mykje betre. Arbeidarpartiet vil at kommunane skal tilby så gode tenester at private løysingar blir overflødige. Ikkje alle samfunnsområde eignar seg for å bli organisert i marknader. Å skape marknader for velferdstenester kan føre til kostbare og byråkratiske løysingar, og ikkje minst kan kvaliteten på sjølve tilbodet bli dårlegare. Å skape ein betre velferdssektor betyr å skape betre tilbod, ikkje nødvendigvis å skape fleire tilbod. Det er det offentlege som har ansvaret, og det er det offentlege som skal ta ansvaret for at alle får like gode moglegheiter og same gode tryggleik. Derfor har Regjeringa sagt at den går imot konkurranseutsetjing og privatisering innafor viktige velferdsområde som utdanning, helse og omsorg. Slik eg ser det, er det ikkje til hinder for ordninga med brukarstyrt personleg assistanse.