Vi har frå SV si side i dag prøvd å få fram at dette er noko meir enn nordisk samarbeid. Dette er å gå lenger. Det er å gå inn i ein felles europeisk forsvars- og tryggingspolitikk som vi ikkje eingong veit kva er. Det veit slett ikkje EU heller, for det er jo der debatten går føre seg, og der det er stor uvisse om dette. At då representanten Lønning trekkjer det ut til at det skal vere uvisse om norsk tryggings-, forsvars- og utanrikspolitikk, får jo stå for hans rekning. Vi har òg frå SV si side prøvd å få fram at vi er skeptiske til kvar politikk som fører til auka militarisering og mindre bruk av sivile åtgjerder i konflikthandtering. Det har vore vårt hovudmål med denne debatten. For så vidt ser eg ikkje nokon grunn til å vere så bekymra over det som representanten Lønning sa – han er jo sjølv med i ei regjering som er diametralt ueinig i ei sentral og langsiktig utanrikspolitisk orientering, som ein eventuell EU-medlemskap ville vere – men på den andre sida undrar det meg at ein er forundra over at ein har ulike meiningar om dette.