I merknadene til leiarlønningar stiller Høgre seg tvilande til om lovfesting ved erklæring og fastsetjing av lønn, fallskjermar og liknande gjev ein reell endra rettstilstand. De viser vidare til at de har merka dykk at enkelte høyringsinstansar har peikt på at slike frivillige ordningar under visse føresetnader vil vera eit betre og sterkare verktøy, då det vil gje større fleksibilitet enn lova gjev. De viser vidare til at dette kan bidra til å betra lønnsnivået fordi det vert meir openheit og innsyn. Ikkje eit einaste plussargument har de kome med for den lovendringa som de faktisk kjem til å stemma for. Spørsmålet mitt er: Har Høgre her bøygd seg for media sitt enorme fokus på leiarlønningar av frykt for å stå aleine når veljarane heilt rett peiker på det urimelege i astronomisk lønn og bonusordning? Eller ser vi eit utslag av følgjande visdomsord: Oppegåande folk veit når dei skal liggja lågt.