Eg vil på slutten av debatten berre knyte ein kommentar til seinskadar. Der vi har størst erfaring med dette på verdsbasis, er Sovjetunionen si krigføring i Afghanistan og USA si krigføring i Vietnam. Mykje kunne ha vore sagt om dei to krigane, men først og fremst hadde soldatane ikkje støtte heime i eiga befolkning. Dei kom heim, og trudde kanskje – iallfall nokre av dei – at dei var heltar. Men det var dei ikkje, dei var nærmast delvis vanæra i sitt eige heimland, og det forsterka alle moglege seinskadar som dei måtte ha etter opplevingane ute. Det viser at framtidige internasjonale operasjonar må vere legitimert på alle moglege måtar, og ikkje minst må ein ha støtte i det folket som ein er send ut frå. Så kva er det folk blir sjuke av ute? Det er først og fremst av å oppleve ting som dei ikkje har fått god nok trening i. Det som er direkte irregulært, det som skjer i strid med folkeretten, det som skjer i strid med Genèvetraktaten, er sjølvsagt dei verste tinga folk opplever. Det som gjer denne opplevinga endå verre, er dersom ein prøver å rapportere vidare og dei hendingane ein har opplevd, ikkje blir tekne på alvor. Dette har delvis kome fram etter det norske soldatar opplevde i Libanon. Dette er òg ein gjengangar blant mange soldatar som er ute. Dei rapporterer vidare, sit med minne og opplevingar som dei har hatt, men det blir ikkje teke alvorleg nok. Her må vi forbetre dette arbeidet i endå større grad. Men som sagt: Legitimering av oppdrag slik at oppdraga blir oppfatta som viktige, både i det landet ein er i og i det landet ein kjem frå, er kanskje det viktigste ein kan gjere i forhold til å unngå seinskadar.