Eg synest det er godt at vi med denne interpellasjonen kan få høve til å debattere den nye næringspolitikken, som vi har høyrt om gjennom heile valkampen og gjennom heile det fyrste regjeringsåret til den nye regjeringa. Hittil har det vore forvirring om denne nye næringspolitikken. Det har vore forvirring blant opposisjonspartia – eg veit ikkje kva han handlar om. Det har vore forvirring blant folk flest – og jammen har det vore like stor forvirring også innetter i Regjeringa, mellom regjeringspartia. Eg har sete og høyrt på debatten til no, og etter mi meining har det ikkje kome fram så mykje i dag heller. Vi har høyrt mange fine ord, honnørord, men lite konkret – på den måten at ein snakkar om ein ny næringspolitikk. Skal det sterkare styring til i aksjeselskapa der staten er eigar, eller skal det ikkje? Skal Hydro og Årdal søkje om å få forlengt utsleppsløyvet frå SFT, eller skal dei ikkje? Er det nødvendig med auka avskrivingssatsar i næringslivet, eller er det ikkje? Eg meiner at eg ikkje har fått svar på desse og mange andre spørsmål. Som Lars Peder Brekk var inne på, ser også eg på fiskeri- og landbrukspolitikken som ein del av næringslivet. Når det gjeld landbrukspolitikken, har vi stilt landbruksministeren spørsmål om kva det nye landbruket er. Vi fekk to svar: Det er familielandbruket, og det er satsing på bioenergi. Vi veit framleis ikkje kva familielandbruket skal innehalde av nye moment. Når det gjeld bioenergi, satsa allereie den førre regjeringa på det. Eg registrerer at statssekretær Ola T. Heggem no går ut i avisene – iallfall i mitt heimfylke – og åtvarar folk mot å vere altfor optimistiske framfor jordbruksforhandlingane. Når det gjeld fiskeri, var det gledeleg å sjå statsministeren opne ny fiskeproduksjon i Mehamn, og at det er optimisme der. Eg håpar Regjeringa sin fiskeripolitikk no sikrar levering av råstoff året rundt, slik at både Mehamn og andre kystsamfunn kan leve vidare. På den måten får fiskeriministeren lys i alle husa langs kysten, slik ho har som målsetjing. Men hittil har vi sett stopp når det gjeld struktureringa, som var i ferd med å skape optimisme både blant fiskebåtreiarane og blant fiskarane i Norges Fiskarlag og i bankane, og som skulle syte for investeringane og tryggje arbeidsplassane. Det som hittil har skjedd, er at dei båtane som var komne langt når det galdt struktureringa, og som på ein ikkje varsla dato fekk stopp og fall ned på feil side, no har store økonomiske problem. Eg såg i VG fredag 24. februar at Arbeidarpartiet si næringsgruppe med ei heilside prøvde å rette opp inntrykket av forvirring, uklarleik og manglande handling i næringspolitikken. Det vart varsla eit tidsskifte. Men bortsett frå på områda forsking og samferdsel – der Regjeringa absolutt heller ikkje har levert slik ho lovde – er det kanskje eit tidsskifte, som ein kan frykte. Det verkar som om nokon trur det er mogleg å trykkje på ein «reset»-knapp og skape ein næringspolitikk i Noreg som er isolert frå resten av verda. Anten ein likar det eller ikkje, så er Noreg ein del av ei globalisert verd. Det er òg næringspolitikken, som krev nye verkemiddel dersom Noreg skal ha ein sjanse til å vere med i konkurransen – spesielt med dei lønningane som vi har her i landet. For Venstre handlar næringspolitikken om å leggje til rette for nyskaping, for forsking og for auka kunnskap, som kan gi oss eit forsprang når det gjeld smarte og miljøvenlege måtar å produsere varer og tenester på. For meg vert dette snakket om verktøykassa – som er tom, som skal fyllast, eller kva ho til kvar tid no er – heilt meiningslaust. For meg er ei verktøykasse eit bilete på reparasjonsutstyr. Det er ein reparatør(presidenten klubbar) som har verktøykasse i dag, ikkje ein nyskapar. (presidenten klubbar) Det kunne vore artig om vi i denne debatten for ein gongs skuld kunne få nokre konkrete framtidsplanar(presidenten klubbar) for den nye næringspolitikken som regjeringspartia er samde om. (presidenten klubbar)