Eg deler sjølvsagt representanten Helleland si merksemd knytt til å sikre små barn ein sikker skuleveg og at transport av skulebarn skal skje så trygt som mogleg. Transport av skuleelevar med buss vert i dag regulert av tre ulike regelsett. Til saman seier vegtrafikklovgjevinga, yrkestransportlova og opplæringslova at skuleelevar etter visse kriterium har rett til skyss med eit transportmiddel som tilfredsstiller gjeldande krav til tryggleik, utført av ein transportør som tilfredsstiller dei krava som gjeld for å drive persontransport mot vederlag. Det er fylkeskommunen som har ansvaret for skuletransporten, og den vert i dag dekt av dei frie inntektene til fylkeskommunane inkludert overføringar frå staten gjennom inntektssystemet. Dette betyr i praksis at den einskilde fylkeskommunen har stor fridom til å utforme tilbodet. Denne fridomen til å tilpasse tilbodet til lokale forhold nyttar òg fylkeskommunane aktivt, slik at i dag vert transporten nokre stader gjennomførd som eigne skuleruter, men òg ofte som ein integrert del av det ordinære kollektivtilbodet. Ulukkesstatistikken og somme analysar viser at skulebarn i veldig liten grad vert skadde i situasjonar der dei er busspassasjerar, og dei skadane som oppstår, er lite alvorlege. Dei alvorlege skadane for denne trafikantgruppa skjer heller i situasjonar der barna anten er på tur inn i eller ut av bussen, eller i tilfelle der dei går eller syklar til og frå skulen. Eg er derfor av den klare oppfatninga at for å nærme seg nullvisjonen, som handlar om å unngå dei uopprettelege skadane som død eller livsvarig skade, må me forsetje å prioritere utbetringar av trafikkfarlege skulevegar og tilrettelegging for sikker av- og påstiging i buss i nærområda til skulane. Dette vil gje mykje meir tryggleik for pengane enn å bruke dei til ytterlegare å sikre dei som allereie har ein sikker skuletransport i buss. Som representanten Helleland sikkert er kjend med, vart ei sak om bruk av ståplassar i samband med skulebusstransport òg handsama av Stortinget 3. juni 2004. Fleirtalet i dåverande samferdselskomite, alle unnateke medlemene frå Framstegspartiet, viste då til at dei svært låge ulukkestala for barn og ungdom som bruker skuleskyss, viser at dagens busstransport i all hovudsak skjer i trygge former. Vidare understreka fleirtalet at transport av skuleelevar er og skal vere eit fylkeskommunalt ansvar der staten ikkje detaljregulerer unødig, men der lokale folkevalde sjølve kan ha fridom til å fastsetje korleis tenestene vert utforma. Fleirtalet ynskte ikkje å ta ifrå dei lokale styresmaktene denne fridomen, men såg det som ynskjeleg at fylkeskommunane syter for ein sikker skuletransport og nok sitjeplassar òg i dei tilfella der det ikkje vert køyrt eigne skuleruter. På bakgrunn av det eg her har presentert, og det faktum at eg ikkje kan sjå at det har skjedd vesentlege endringar sidan Stortinget sitt vedtak 3. juni 2004, ynskjer eg ikkje ytterlegare krav som innskrenkar fridomen til dei lokale styresmaktene til å velje dei løysingane som passar best rundt omkring i landet vårt. Etter å ha høyrt spørsmålet frå representanten Helleland sin partifelle Holmberg til kommunal- og regionalministeren tidlegare i dag, trudde eg kanskje at òg Høgre – eller gjeld det berre somme i Høgre – såg verdien av ein slik lokal handlefridom.