Utviklingsministeren si utgreiing gir ei ryddig oversikt frå ein engasjert statsråd på eit område Regjeringa prioriterer høgt. Senterpartiet er fornøgd både med den varsla oppryddinga i måltal og styringsreiskapar nasjonalt og med styrkinga av arbeidet for å gjera FN sterkare innan fredsbygging, miljøvern, naudhjelp og utvikling. Vi trur det er rett strategi å erkjenna at vi i Noreg ikkje er like gode på alt. Samtidig har vi visse fortrinn, og dei skal vi bruka aktivt i arbeidet vårt for utvikling. Energi, fred og forsoning, kvinne- og likestillingsspørsmål og miljø er nemnt spesielt, samtidig som det er understreka at det skal leggjast vekt både på forsking, utdanning, landbruk og fiske. Då Norad den 18. mai presenterte strategidokumentet sitt for dei neste ti åra, vart det òg lagt fram ei MMI-undersøking om folk si tillit til norsk utviklingshjelp. Det heitte der at 63 pst. ikkje veit kva bistandspengane går til. Det heitte vidare at 59 pst. av dei som var spurde, ikkje trudde pengane kom fram til dei som har størst behov for hjelp. Det fortel om eit stort potensial for opplysing. Det fortel ikkje berre om behovet for å reisa både lokale og sentrale debattar om utviklingshjelp, men òg om kva resultat ein skal venta. Så trur eg at det òg fortel noko om behovet for å stimulera til styrking av grasrotengasjementet i Noreg. Frivillige organisasjonar, fagrørsla og kyrkja har lang erfaring frå utviklingsarbeid. Det er viktig å finna den rette balansen mellom å stimulera og å stilla krav. Det er lang tradisjon i mange lokalsamfunn i Noreg for å ta initiativ og for å vera kreative. Eg vil nemna eit einaste eksempel. Det er det initiativet som vart teke på Finnøy i Ryfylke for kort tid tilbake, og som har overskrifta Columbiaprosjektet – med mikrokreditt, med mikrokraftverk og med dagsenter. Det betyr at det gir konkrete resultat der dette arbeidet går føre seg. Men ein skal heller ikkje undervurdera den betydinga som det har lokalt i Finnøy-bygdene, både blant vaksne som engasjerer seg, og ikkje minst blant barn og unge som ser at det dei brukar tida si på, er direkte til hjelp i eit område som treng støtta deira. Finn Martin Vallersnes har orientert om IPU-konferansen i Kenya. Eg hadde moglegheita til å delta der. Eit seminar hadde overskrifta «Afrikas utvikling». Det er gledeleg å registrera den framgangen som er, både når det gjeld menneskerettar og demokrati, i mange land i Afrika. Det som likevel står sterkast igjen hos meg, er representanten frå Zimbabwe som ropte høgt: Sats på kvinnene, viss ikkje lukkast ein ikkje! Og det er Wangari Mathai, som starta lokalt med treplanting for fred, som no etter to år i Kenya kan registrera at det blir etterlyst ein sterkare kamp i landet hennar for å motverka korrupsjon. Det blir i tillegg etterlyst eit sterkare engasjement for eigne kontrollorgan i mange land, slik at vi kan yta endå meir.