Kristeleg Folkeparti set pris på at regjeringspartia sørgde for at behandlinga av denne saka vart utsett til over sommaren. Det har gitt oss høve til ei heilt anna og meir forsvarleg saksbehandling både i komite og i storting enn det som hadde vore tilfellet dersom saka skulle ha vore rusha gjennom før sommaren. Saka i dag kan oppsummerast i få ord: gode tankar, men svak gjennomføring. Dei gode tankane er knytte til behovet for å finna ein strategisk partnar til BaneTele. Det har det ikkje vore usemje om. Selskapet treng både ei finansiell og ei marknadsmessig styrking for å kunna oppfylla dei måla Stortinget tidlegare har sett for BaneTele si rolle. Desse måla har det ikkje vore usemje om. Det eine er å vera ein reell konkurrent til Telenor i utbygging av breiband. Det andre er å sikra eit tilbod av innhaldsnøytralt breiband over heile landet. Den einaste premissen som har vore sett for sjølve eigarstrukturen frå Stortinget si side, har vore å sikra BaneTele best mogleg tilgang til ein nasjonal nettstruktur for å kunna levera ende til ende-løysingar for breibandskapasitet. Hovudproblemet med den løysinga som Regjeringa har lagt opp til, er den nagande kjensla av at valet av strategisk partnar har vore gjort ut frå eit kriterium som Stortinget faktisk ikkje har teke stilling til, nemleg høvet for staten til å halda på 50 pst. eigarskap. For at eit slikt kriterium i det heile skulle leggjast vekt på er det nokre føresetnader som måtte vera på plass: Anten måtte statleg fleirtalseigarskap vera ein nødvendig premiss for å sikra at dei nemnde måla vart oppnådde, eller så måtte alle potensielle kjøparar gje same sikring av måloppnåing og tilby same pris for deleigarskapen i BaneTele, slik at Regjeringa då kunne leggja vekt på andre forhold. Me konstaterer at Regjeringa ikkje er i stand til å koma med overbevisande argument verken for at statleg fleirtalseigarskap er heilt nødvendig for å sikra måloppnåing, eller for at tilboda frå dei tre aktuelle kjøparane var identiske vurdert ut frå den industrielle og marknadsmessige tilleggskompetansen dei kunne tilføra eit partnarskap med BaneTele og frå tilbodskurs på aksjar i selskapet. Det tidlegare styret i BaneTele meinte tydelegvis at dei ulike kjøparane ikkje kunne sidestillast når det gjaldt den samla industrielle slagkrafta til BaneTele og den aktuelle kjøparen. Når det gjeld pris, må me konstatera at dei ulike interessentane har vore utsette for ulik behandling i prosessen. Det er ingen risiko for at prisen ville vorte dårlegare om ein annan tilbydar hadde vore vald. Men etter alt å døme har staten sagt nei til eit betre pristilbod enn det som no ligg føre. Kristeleg Folkeparti vil ikkje utan vidare avvisa at ein statleg eigardel på 50 pst. kan sikra ei betre måloppnåing, og då spesielt vurdert opp mot dei måla som Stortinget eksplisitt har gjeve. Difor vil ikkje Kristeleg Folkeparti i dag be Regjeringa koma tilbake til Stortinget med ein ny prosess for utsal av BaneTele-aksjar der statleg eigarskap ikkje skal vera ein premiss. Men me meiner at det hadde vore ein langt betre prosess om Regjeringa først argumenterte eksplisitt for dette overfor Stortinget, og eventuelt etterpå la det inn i ein ikkje-diskriminerande salsprosess dersom eit fleirtal i Stortinget gav tilslutning til argumenta. Slik det framstår no, verkar det som om eit reint ideologisk motivert mål om direkte statleg kontroll har vore det mest tungtvegande. Me synest det er litt uryddig og lite profesjonelt. Breibandsalliansen er ei utmerkt verksemd med kompetanse og med solide eigarar som har strategiske interesser i infrastruktur. Kristeleg Folkeparti har ikkje grunnlag for å fastslå at Regjeringa med sitt val har gjort Stortinget sine mål for BaneTele si framtid vanskelegare å oppnå. Me står att med store spørsmål: Hadde konkurransen i breibandsmarknaden og målet om ein nasjonal aktør i utbygginga av breiband ved sida av Telenor vore betre tent med eit anna val av samarbeidspartnar? Kunne staten oppnådd ein høgare pris for aksjane utan at det gjekk ut over selskapets industrielle styrke og nasjonale mål om breibandsdekning? Er kravet om minst 50 pst. statleg eigarskap rett og slett eit utslag av sosialistisk kontrolliver? Svaret er: Me veit ikkje. Ein prosess som munnar ut i eit slikt svar, kan me ikkje akseptera. Difor kjem me òg til å stemma mot Regjeringa sitt forslag til avtale.