Som tidlegare nemnt, har ikkje Framstegspartiet hatt nokon fullstendig gjennomgang av dette budsjettet. Vi har behandla dette som det det skal vere: eit revidert nasjonalbudsjett. Vi har altså gjort minimale endringar i forhold til i ei ordinær budsjettbehandling. No konstaterer eg også at vi er blitt angripne på forskjellige måtar, bl.a. slik vi blei angripne av representanten Eirin Sund her, for at våre forslag ville skape eit dramatisk press i norsk økonomi. Og så blei vi angripne av representanten Holmås for at vi var for pinglete, og at det rett og slett ikkje var noko omfang i dette budsjettet vårt i det heile tatt. Det får meg til å føle meg trygg på at Framstegspartiet har lagt fram eit godt forslag til alternativt revidert nasjonalbudsjett, sidan ein altså ikkje greier å bestemme seg for korleis ein skal angripe oss. Det viktigaste er likevel at vårt alternative reviderte nasjonalbudsjett har ei heilt anna innretning enn det Regjeringa sitt reviderte har. Vi har ein del skatte- og avgiftslettar, som vil ha ein heilt annan verknad på økonomien enn om ein sprøyter pengar inn i offentleg sektor. Når vi f.eks. reduserer bensin- og dieselavgifta med kr 1,65 pr. liter, vil det sjølvsagt ikkje medføre at bensin- og dieselprisen går opp. Nei, det vil medføre det motsette. Bensin- og dieselprisen vil gå ned for forbrukarane og for næringslivet. Det vil sjølvsagt medføre at ein del transportørar kan la vere å setje opp prisane på grunn av at ein får prisen lågare, og at dei då kan greie å operere med eit overskot utan at dei treng å velte slike auka kostnader over på kundane. Sjølvsagt er det eit veldig godt poeng, som også parlamentarisk leiar var innom, at vi no har fått ein høgare bensin- og dieselpris ut til forbrukarane og til næringslivet enn det vi føresette då vi vedtok statsbudsjettet for 2006. Då er det heilt identisk – bortsett frå at det er den omvendte situasjonen – med det som var tilfellet for 20 år sidan, i 1986, då Kåre Willoch argumenterte med at forbrukarane hadde fått ei utilsikta forbetring av kjøpekrafta si på grunn av oljeprisfallet. I den situasjonen vi er no, har vi altså fått den motsette situasjonen, nemleg at forbrukarane og næringslivet har fått ein utilsikta reduksjon av kjøpekrafta. Framstegspartiet følgjer derfor Kåre Willoch sin argumentasjon frå 1986, sjølv om vi ikkje gjorde det på det tidspunktet. Det kjem jo sjølvsagt av at vi er eit parti som ønskjer å redusere skattar og avgifter, ikkje å auke dei, men vi synest den argumentasjonen er grei å bruke no. Vi hadde jo håpa på at dei som støtta denne argumentasjonen i 1986, også hadde støtta oss no. Når ein då ikkje gjer det, må det anten kome av at ein meinte at den argumentasjonen var feil, eller det må kome av at den argumentasjonen berre gjeld i forhold til å auke skattar og avgifter, ikkje når det gjeld å redusere skattar og avgifter. Elles har vi også eit eige Dokument nr. 8-forslag om mobiltelefonskatten. Det går kort og godt ut på at skatten på arbeidsgivarbetalt mobiltelefon og Internett blir fjerna. Vi har konstatert at denne skatten har skapt ein del vanskelege problemstillingar, bl.a. innanfor beredskapsyrke, der arbeidstakarar ikkje lenger ønskjer å vere tilgjengelege for arbeidsgivarar utanom arbeidstid når dei må betale skatt til staten for å vere disponible. Vi har også fått konkrete spørsmål som går på at tilsette bl.a. i politiet ikkje vil vere tilgjengelege lenger, og at dette altså skaper problem for beredskapen. Vi innser at det er vanskeleg å avgrense dette, og derfor foreslår vi at heile denne skatteplikta skal vekk. Vi vil sjølvsagt subsidiært støtte forslaget frå Høgre, Kristeleg Folkeparti og Venstre om at regelverket skal evaluerast og regulerast. Sjølv om ikkje det forslaget får fleirtal, håper vi likevel at Regjeringa går gjennom dette, slik at ein får vekk dei verste urimelegheitene i denne ordninga.