Forslaget frå Framstegspartiet som skal handsamast, omhandlar to forhold – forbod mot syskenbarnekteskap og aldersgrense på 24 år for å få familiegjenforeining med ektefelle – begge med det målet å forhindre tvangsekteskap. Eg trur alle er einige i og opptekne av å kjempe mot tvangsekteskap. Det er alvorlege og viktige spørsmål, og det krev skikkeleg handsaming. Det krev ein dialog og ei tilnærming til problemet der vi finn tiltak som vi veit fungerer. Det som verkeleg gjorde oss alle merksame på problemet og konsekvensane, trur eg var Fadime-drapet i Sverige i 2002 – ei ung, vakker kvinne som kjempa mot sin eigen familie og mot tvangsekteskap, men som tapte sitt eige liv i denne kampen. Dette er heilt uakseptabelt. Ingen ansvarleg samfunnsborgar skal godta at unge kvinner og menn blir drepne ut frå ein kulturell ståstad. Fadime-drapet utløyste eit breitt folkeleg engasjement rundt overgrep – innan familien – mot jenter og gutar med etnisk minoritetsbakgrunn, og bevisstgjering når det gjaldt dette problemet, spreidde seg over landegrensene. Derfor er vi alle saman opptekne av å kjempe mot tvangsekteskap. Fleirtalet i komiteen har ikkje gått inn i realitetane i forslaget frå Framstegspartiet. Vi viser til det arbeidet som Regjeringa og departementet har sett i gang. Det er viktig at vi får kartlagt omfanget av syskenbarnekteskap, og at vi på ein god måte får avdekt eventuelle skadeverknader av slike ekteskap. Departementet har sett i gang eit slikt arbeid med å kartleggje omfanget og konsekvensane av tvangsekteskap i Noreg. Då vil vi få ny og betre kunnskap om viktige sider ved dette spørsmålet. Dei tiltaka som vi skal gjennomføre, må være treffsikre og verknadsfulle. Regjeringa arbeider kontinuerleg med å vurdere om tiltaksapparatet vårt er godt nok i inn-satsen mot tvangsekteskap, og Regjeringa vil òg leggje fram endringar i utlendingsloven i løpet av året. I dette arbeidet må vi sjå på verkemiddel og krisetiltak, som betre informasjon, styrking av etterforsking hos politiet og kompetanseheving blant helsepersonell og i skolar, krisesenter, barne- og ungdomspsykiatri, barnevern og andre institusjonar som jobbar med desse problemstillingane. Det er ikkje gitt at forslaga frå Framstegspartiet er gode forslag i forhold til det som synest å vere målsetjinga, men det vil vi altså kunne ta stilling til når Regjeringa legg fram desse sakene for Stortinget. Eg viser til slutt til komiteen sine merknader og til innstillinga om at dette forslaget blir lagt ved protokollen.