Fyrst nokre ord om to tema som komiteen har teke tak i, nettopp fordi dei er eit resultat av kulturforskjellar og krev ein spesiell dialog og spesielle tiltak. Fyrst tvangsekteskap og så kjønnslemlesting. Eg er òg nøgd med at eit breitt fleirtal no går inn for det som Utlendingslovutvalet har føreskrive, nemleg ei viljeserklæring. Men det er no slik at skal ein kunna førebyggja endå meir, er det svært viktig å sikra ein så god dialog som mogleg med dei miljøa dette gjeld. Det er ikkje mindre viktig når vi kjem til det svært vanskelege og alvorlege temaet kjønnslemlesting. Det er ei kriminell handling og eit internasjonalt dilemma. Eg har merka meg at statsråden har harselert noko over at ho må følgja opp eit vedtak frå komiteen om ei utgreiing av om klinisk observasjon av kjønnsorgan skal bli ein del av helsekontrollane. Lat meg der streka under at det som er avgjerande viktig i ei slik utgreiing, er å få fram både dei synspunkta helsepersonell måtte ha på dette, dei erfaringane dei har så langt, og ein tett dialog med innvandrarmiljøet sjølv, dei som dette vedkjem, slik at dei har moglegheit til å komma med innspel. Og då nyttar det ikkje berre å senda ut på høyring eit eller anna. Det er faktisk viktig med oppsøkjande verksemd. Det viktigaste vi kan gjera i forhold til inkludering og deltaking, er vel å føra ein aktiv næringspolitikk, inklusiv å dyrka fram fleire gründerar og ha fokus på språk og på utdanning, på ein kommuneøkonomi som sikrar ein god skule, og òg på ein politikk for utjamning for å sikra dei gruppene som i dag er overrepresenterte blant dei med låg inntekt. Og så til slutt når det gjeld møteplassar: Eg er overraska over at Erna Solberg så kategorisk avviser det arbeidet som dei mange innvandrarorganisasjonane gjer. Dei har ein spesiell ståplass. Dei skulle hatt moglegheit til å utvida arbeidet sitt, og då treng dei meir midlar.