Takk for det, president. Eg vil takke statsråden for svaret. Det som har vore det heilt gjennomgripande dei siste fire åra i fiskeripolitikken, har vore å få lønsemd både på sjøsida og på landsida. Vi har fått ei lønsemd i fiskerinæringa som vi ikkje har sett på veldig mange år, bl.a. i landindustrien, som fiskeriministeren fortenestefullt var oppteken av. Vi har fått ei lønsemd i 2004 for første gong på svært mange år. Det som vi fryktar, er at når ein no får ei regulering der fylkespolitikarar skal inn og vere med på å bestemme kva anlegg som skal få leveransar, vil vi vere med på å oppretthalde ein overkapasitet også på land, ein overkapasitet som både den noverande og den førre regjeringa, har eg hatt inntrykk av, har vore einige om finst. Det som er det store spørsmålet, er: Kven er det som skal gi frå seg kvotar? Fiskeriministeren har tidlegare sagt at dette skal vere frivillig. I den grad det ikkje er nokon som frivillig vil gi frå seg kvotar, blir det då ikkje noko av ordninga? Det neste spørsmålet er: Kva for eit av landanlegga er det som skal tape desse leveransane? For vi skal hugse at dersom vi går til 10 pst., er vi oppe i om lag 1 milliard, altså 1 000 mill. kr i førstehandsverdi. Vi snakkar om ganske store beløp og ganske store moglegheiter for tap om ikkje fiskarane og fiskeriindustrien får ta ut det maksimale når det gjeld pris. Det vi har sett no, er ein vekst langs kysten både på landsida og på sjøsida, på små bruk og på store bruk, av store båtar og av små båtar, og det vi fryktar, er at denne positive utviklinga no vil stoppe opp. Kven er det som skal tape desse kvotane, og som ikkje skal kunne ta imot desse leveransane som fylkespolitikarane skal fordele?