I denne saka har me i Kristeleg Folkeparti føreteke ein gjennomgang og ei gjennomtenking av fordelar og ulemper med eit kontroll-/byråkratisystem opp mot lettare å gje moglegheiter for kameraderi og andre uheldige, kva skal me seia, korrupsjonsliknande tilstandar. Eg er litt forbausa over regjeringspartia – ja, for det første er eg jo glad, det er jo positivt at dei trur på det gode i mennesket, som dei gjev uttrykk for i ein merknad på sidene 2 og 3, eg skulle ønskje at det hadde kome til uttrykk oftare. Men samtidig er eg litt overraska over at dei set likskapsteikn mellom det å førebyggja korrupsjon og kameraderi og det å gje inntrykk av at korrupsjon i det offentlege er utbreidd, og at dette skal vera ein «anklage» mot norsk næringsliv. Nei, men samtidig kan det vera lurt ikkje å stikka hovudet i sanda, men orientera seg ut frå den verda me lever i, slik som ho fortonar seg for dei fleste av oss. Det er ikkje til å koma frå at me har hatt ein del stygge tilfelle, som me gjerne skulle ha unnvore, når det gjeld offentlege innkjøp, og det ligg så kort tilbake i tid at det å konkludera annleis enn det som mindretalsforslaget går ut på, vil vera å gje feil signal, etter vår oppfatning. Me har òg lagt vekt på at i næringslivet, og spesielt i små og mellomstore bedrifter, er det mange som er positive til ei forenkla kunngjeringsplikt. Dei meiner at det vil sikra marknadstilgang, og det vil gjera det enklare. Me har òg notert oss at både LO og fleire andre nasjonale organisasjonar har slutta seg til at det bør vera ei forenkla kunngjeringsplikt. Ut frå dette har me altså konkludert med at me synest det er både rett og rimeleg å støtta mindretalsforslaget om å innføra ei plikt til forenkla kunngjering ved innkjøp under terskelverdiane. Noko anna vil etter vår oppfatning vera å gje signal som me ikkje ønskjer å gje.