Det er mange menneske på flukt i verda. Nesten 10 millionar er på vent i ein eller annan flyktningleir. Det er nødvendig å satsa på tilbakevending som hovudstrategi, og bistand og internasjonale tiltak er heilt nødvendige. Vi har problem med integrering i Noreg – det må vi erkjenna. Kommunalkomiteen har brukt mykje energi og midlar for å få eit introduksjonsprogram på beina, i samarbeid med Regjeringa, sjølvsagt. Som eit lite apropos: Det som undrar meg, er at andre land ser ut til å integrera eller kanskje til og med assimilera nye landsmenn noko betre enn oss, iallfall fleire enn oss. Canada og USA er eksempel, men det er jo kjempestore land og samfunn. Men også Israel har klart å integrera usannsynleg mange fleire flyktningar og innvandrarar enn det vi gjer. I dei siste ti åra har det komme 1 million russiske flyktningar, som alle er vortne iallfall integrerte, om ikkje assimilerte. Og det er jo eit frimerke av eit land, med eit innbyggjartal omtrent som Noreg. Men ein må vel erkjenna at noko må ein halda fram med å undra seg over. Kristeleg Folkeparti er tilfreds med at vi har auka kvoten for overføringsflyktningar til 1 000 i året. Eg er samd med dei som seier at det er eit beskjedent tal, men vi ser ikkje at det er mogleg å auka dette ytterlegare på tampen av stortingsperioden. Vi er også skeptiske til SV sitt nye hasteforslag om «lenge ventande» barn. Eg er lei for at det finst barn i norske mottak som er i ein vanskeleg situasjon, og som har ei usikker framtid. Men som saksordførar for det forslaget som SV har kopiert – og som eg var svært fornøgd med den gongen, det stemmer, det vart kalla vårens varmaste vedtak i fjor vår – vil eg likevel presisera at vi heldt det for å vera eit eingongsvedtak. Det trur eg til og med at SV den gongen presiserte. Det gjaldt då også i stor grad barn som faktisk hadde vore her både fem og seks år. Kristeleg Folkeparti er lite fornøgd med å gjenta ei slik ekstraordinær sak nest siste dag i sesjonen. Vel kan ein innvenda at vi på ny er komne i ein lite ynskjeleg situasjon med mange barn som har vore her i tre år, og det var ein føresetnad at vi skulle få fortare og meir effektiv handsaming av sakene. Men det har vore eit svært vanskeleg mål å oppnå, ikkje berre for «lenge ventande» barn, men for alle grupper. Det er altså svært vanskeleg å få hurtig prosedyre og utsending. Kristeleg Folkeparti meiner at nye «eingongsvedtak» på rad og rekkje er uheldig og fører til at lovverket vert uthola. Eg vonar, trass i at vi har altfor mange avviste, ikkje-returnerte barnefamiliar i Noreg no, at «eingongsvedtaket» har hatt effekt på sakshandsaminga, slik at barns situasjon vert endå meir vektlagd enn tidlegare. Det bør vera slik. Så er det ein sjølvsagd ting at kvoteflyktningar med familie i Noreg må ha høg prioritet, som dei også har. Noreg har gjeve uttrykk for ei slik prioritering, og vedtak her vil neppe endra situasjonen ute, om han ikkje er tilfredsstillande. Eg rår til at saka vert lagd ved protokollen, slik det står i I under komiteens forslag til vedtak.