Spørsmålet om individuell pensjonssparing og livrente er eit heitt politisk tema i debatten. Det er òg grundig omtalt i den innstillinga som vi no debatterer. Derfor brukte eg ein god del av innlegget mitt i dag både til å kommentere konkrete spørsmål og til å gi prinsipielle betraktningar rundt denne saka. Eg har lyst til å understreke, sidan representanten Sanner tidlegare i debatten – og representantane Syversen og Sponheim no seinare – tok det opp, at frå regjeringspartia si side er det eit viktig utgangspunkt at det kan skapast eit heilskapleg pensjonsforlik i Stortinget. Vi legg til rette for det. Og når vi har kommentert dette i innstillinga, er det nettopp for både å vise ei romslegheit i forhold til moglege forhandlingspartar i framtida som vi eventuelt skal inngå forlik med, og òg å gi signal om korleis vi tenkjer i dette arbeidet. Men vi har ikkje tenkt å gå inn i eksakte forhandlingar frå Stortingets talarstol. Det trur eg alle må rekne med blir linja framover. Med omsyn til dei konkrete spørsmåla som representanten Syversen og for så vidt òg representanten Sponheim tok opp, vil eg vise til dei betraktningane eg har gitt både i hovudinnlegget mitt og i det førre innlegget mitt. Vår ståstad er innstillinga til komiteen, med den modifikasjonen i forhold til Regjeringa sitt opplegg som ligg i at vi legg opp til å endre på to av overgangsreglane. Det er teke inn i innstillinga, det materialet ligg der. Vi legg altså opp til at dersom det blir eit heilskapleg forlik, forpliktar vi oss til å etablere privat individuell pensjonssparing med skattemessig frådrag. Vi rapporterer tilbake om dette i samband med behandlinga av revidert nasjonalbudsjett for 2007 – dersom det blir eit forlik. Retten til å spare i IPA-polisar og individuelle og kollektive livrenter blir vidareført i 2007, utan skattefordelar. Det har vore vårt signal, og ytterlegare signal utover dei som eg har gitt i innlegga mine, vil vi ikkje gi i denne saka i dag.