Den representanten frå Framstegspartiet som sist var på talarstolen, hadde ei litt anna vinkling til kulturområdet enn det som Framstegspartiet har hatt tidlegare i debatten. Bruk av offentlege kroner på kultur gjer vondt – eg trur det var noko i den duren han sa. Så gir han uttrykk for at kultur ikkje skal belastast kvar enkelt over skattesetelen, men ein skal få skattelette, og så kan ein velje fritt kva slags kultur ein vil oppleve, og fellesskapet skal i mindre grad ha ansvar for det. Det melder seg med ein gong ein del spørsmål. Kva skal ein då velje mellom? Har Framstegspartiet vore rundt om og sett korleis busetnaden er og kva for avstandar det er i dette landet? Trur ein at det er mogleg å sikre eit godt driftsgrunnlag for dei kulturinstitusjonane vi har i landet, berre basert på billettinntekter? Eg trur Framstegspartiet tek feil i det. Eg trur at dersom ein gjennomfører ein slik politikk på kulturområdet som Framstegspartiet på slutten av debatten no la opp til, blir befolkninga i store delar av dette landet frårøva moglegheita til å oppleve kultur i sitt nærområde, kultur dei i dag har tilgang til. Så er det eitt spørsmål til. Det handlar om kva moglegheit ein har til å oppleve kultur, ut frå lommeboka. Trur Framstegspartiet det verkeleg er sånn at alle dei gruppene som i dag dreg nytte av kulturtilbod, kan oppleve kultur òg dersom billettprisane innafor kulturområdet blir langt høgare? Det trur ikkje eg – særleg trur eg ungdomsgrupper då vil få store problem med å betale inngangsbilletten til kulturtilboda. Dette viser Framstegspartiets sanne ansikt. Denne kulturbutikken, som Framstegspartiet gjerne kunne ha kalt det, tener berre dei som bur i nærleiken av butikken, dei som kan ta seg fram i butikken, dei som er høge nok til å rekke opp til øvste hylle, og dei som har råd til å betale når dei kjem i kassa. Det er ikkje ein sånn kulturpolitikk denne regjeringa står for – heldigvis.