Hovudinntrykket i denne spontanspørjetimen er ei regjering som seier éin ting og gjer noko anna. Men når det berre går få dagar frå tidspunktet då finansministeren krev lønsmoderasjon for statlege toppleiarar, til dette vert tilbakevist av næringsministeren, gjev det faktisk inntrykk av ei regjering som seier noko, og som seier noko anna. Dette er forvirrande for oss politikarar – det kan vi nok leva med – men dette er òg forvirrande for næringslivet, spesielt for dei bedriftene der staten er inne som eigar. Ser statsministeren at ein slik dobbeltkommunikasjon er ein veldig dårleg eigarskapspolitikk? Dette framstår iallfall som ei merkeleg konkretisering av ein aktiv næringspolitikk.