Frå representantar for den avgåtte regjeringa blir det sagt og gjenteke at den nye regjeringa kom til dekt bord. Det er freistande å bruka dette biletet òg i samband med WTO-forhandlingane, for det er verdt å tenkja over og stilla spørsmålet: Kva hadde skjedd om den førre regjeringa hadde fått halda fram? Korleis ville det då ha gått med omfanget av norsk mat på bordet, på menyen i framtida? Det er svært gledeleg at vi har fått – det var heilt nødvendig –ei ny regjering, med ein ny utanriksminister og landbruksminister som gjer nødvendige avvegingar, men på ein slik måte at ein offensivt tek vare på våre nasjonale interesser. Eg vil takka utanriksministeren for ei utgreiing som viser at vi har ei regjering som kjempar aktivt for å vareta Noreg sine moglegheiter til å føra ein aktiv landbrukspolitikk for å sikra grunnlaget for småskala familielandbruk i heile landet. Det handlar om ein eigen matproduksjon, det handlar om svære ringverknader og, som utanriksministeren sa, om kultur, om busetjing og om sosial struktur. Dagens regjering har m.a. følgjande fire punkt i sitt grunnlag Arbeida for å fremja eit internasjonalt handelsregime, der omsynet til miljø, faglege og sosiale rettar, mattryggleik og utvikling i fattige land skal tilleggjast avgjerande vekt.Handelsliberalisering skal berre skje innanfor ei ramme der ein tek omsyn til fordeling, grunnleggjande sosiale standardar, miljø og nasjonal mattryggleik.WTO-avtaleverket må ikkje ta frå fattige land styringsrett og verkemiddel som har vore viktige for å utvikla vårt eige samfunn til eit velferdssamfunn.Ein må i WTO-forhandlingane godta retten til produksjon av mat til eiga befolkning. Det er klåre formuleringar i regjeringseklæringa mot sosial dumping. Det er klåre formuleringar i erklæringa i høve til inntektsmoglegheitene innanfor norsk landbruk. Det gjer det trygt for den enkelte lønnsmottakar. Det gjer det òg trygt for den norske bonden. Enkelte har i debatten prøvd å trekkja opp eit motsetnadstilhøve mellom norske bønder og fattige land i verda. Det er det sjølvsagt ikkje noko grunnlag for, noko utanriksministeren nettopp har gjort greie for. Dei som framfor alt vil tena på ein liberalisert handel med mat, er multinasjonale selskap frå EU, USA, Brasil og Australia. Noreg og dei fattigaste landa i verda har ei felles interesse av eit WTO-regelverk som vernar produksjonen av mat for eiga befolkning. Det dei fattigaste landa treng, er ikkje ein friast mogleg verdshandel. Det dei treng, er marknadstilgang for sine produkt gjennom tollpreferansar. I tillegg treng dei moglegheit til å verna sitt eige næringsliv og sin eigen økonomi i ein oppbyggingsfase. Noreg har offensive interesser på ei rekkje område, som bl.a. fisk, fiskeriprodukt og skipsfart. Senterpartiet gir sjølvsagt si tilslutning til Regjeringa sine strategiar òg der. Lat meg understreka til slutt at vi er svært fornøgde med at Regjeringa i tråd med Soria Moria-erklæringa, i tråd med innspel som er komne frå ei rekkje organisasjonar som arbeider med miljø- og utviklingsspørsmål, har teke aktive grep i høve til å gå gjennom og trekkja tilbake ei rekkje av dei krava til liberalisering som den førre regjeringa stilte i tenesteforhandlingane overfor u-land. Når krav til straumdistribusjon, til vassforsyning og til høgare utdanning blir trekte, viser det ein ny kurs i praksis. Det er ein kurs som Senterpartiet gir si støtte til.