Mykje er blitt betre, også i arbeidslivet. Vi har betre lønn enn før, vi arbeider mindre enn før, vi har betre utdanning enn før. 90 pst. av alle som jobbar, har fast tilsetjing, og kvinner i Noreg er yrkesaktive. Denne lova er fremja for å verna arbeidstakarane i Noreg. Men ho er også ei modernisering, slik at ho skal passa det næringslivet og dei arbeidsplassane som møter arbeidstakarar i dag. Vi kan ikkje kopiera 70-tallstenkinga. Det er mismatch. Mykje er blitt betre. Denne lova fører absolutt ikkje til brutalisering av arbeidslivet, som det er blitt påstått. Vi tek faktisk vare på folk. Arbeidstakarane sine rettar er stadig blitt fleire og betre, velferdssamfunnets ordningar er stadig blitt fleire og betre. Men vi har nokre utfordringar. At over 4 pst. er arbeidsledige i Noreg, er ikkje akseptabelt, sjølv om det er lågast i Europa. At 700 000 menneske er uføretrygda eller på sosial stønad, er kanskje verre. I tillegg er vi på veg mot ei eldrebølgje, der talet på pensjonistar vil bli dobla, frå 900 000 i dag til om lag 1,8 millionar. Derfor er arbeidslinja, der folk kjem i jobb, og eit næringsliv som får arbeidstakarane til å trivast, til å yta og til å vera lenge i arbeid, svært viktig. Vi må ta vare på arbeidstakarane. Då treng vi ein moderne og tilpassa arbeidsmiljølov. Det er det vi vedtek i dag. Eg vil understreka at det sjølvsagt ikkje er nokon motsetnad mellom å verna arbeidstakarane og å fremja samfunnets og næringslivets behov. Eg vil også minna om at Noreg er eit småbedriftsland. Vi har 86 000 bedrifter som har under fem tilsette. I desse bedriftene er ikkje motsetnaden mellom eigar og arbeidar det som merkjer seg ut. Det er ikkje vi og dei – det er oss. Ein arbeider saman for å halda oppe arbeid og lønn. Og dersom ein såg seg tent med å tilsetja ein ekstra i kvar av desse bedriftene, ville arbeidsløysa i Noreg vera borte. Å redusera terskelen for å tilsetja folk i staden for å bruka meir overtid i alle desse mikrobedriftene, er svært viktig for sysselsetjing og produktivitet. Difor er opninga for meir fleksibel bruk av mellombels tilsetjing svært viktig. Det vil ofte bety jobb for ein som alternativt er arbeidsledig. Det vil bety foten innafor. Det vil bety at unge kan visa kva dei duger til. Det vil bety at innvandrarar kan få visa at dei kan. Det vil bety at yrkeshemma kan få visa at dei kan gjera ein jobb. Det vil svært sannsynleg bety auka sysselsetjing, fleire i jobb, og det er det vi vil. At vi har mest små- og mikrobedrifter, gjer også at behovet for forenkling av lovverket er viktig. Små bedrifter har ikkje moglegheit til å bruka ressursar på eit vanskeleg tilgjengeleg lovverk. Det gjeld sjølvsagt på alle område, men ikkje minst i høve til arbeidsmiljølov og HMS-arbeid, som er så viktig for den enkelte arbeidstakar. Eg vonar at Regjeringa tek omsyn til dei små bedriftene når ho i haust skal gjera greie for den forenklinga som skal skje på dette området. Eg vil leggja til at dersom alle i dette huset hadde prøvd å driva ei bedrift eit års tid, eller vera gründer, trur eg at forenklinga hadde vorte heilt radikal. Forskjellen på Regjeringa og venstresida er faktisk minimal når det gjeld dette med arbeidstid. Vi er einige om at normalarbeidstida skal vera som no, og maksimalt skal ein kunna jobba 13 timar i døgnet og 48 timar i uka, og bruka åtte veker som gjennomsnittleg berekning. Det som er forskjellen, er om ein kan ha individuelle avtalar, eller om fagforeining og arbeidstilsyn skal kontrollera. Med den bedriftskulturen og -strukturen Noreg har, der 87 pst. av bedriftene er små og mellomstore, er forslaget frå Høgre, Framstegspartiet og Kristeleg Folkeparti om moglegheit for individuelle avtalar absolutt forstandig, framtidsretta og tilpassa verkelegheita, slik eg ser det, og eg er glad for at det får fleirtal. Det betyr absolutt ikkje eit hardare arbeidsliv. Det betyr berre fridom og forstand. Og det betyr kanskje litt mindre makt til fagorganisasjonane, men ein smule auka fleksibilitet. Det gjev fordelar både for arbeidarane og for bedriftene.