Eg trur nok at det har blitt betre, at det har blitt meir openheit. Eg opplever det slik. Likevel finn vi frå SV si side grunn til å støtte alle forslaga frå Senterpartiet utanom eitt. Det har gått sakte og betre framover. Det synest eg Regjeringa skal ha all ære av. Eg var også, som saksordførar, med i Cancún. Det som var bra i Cancún, var jo at u-landa gjekk i hop og sa nei til å bli bestemt over ved alt det som går føre seg i «grøne rom», og alt som måtte gå føre seg av fuskhandel både her og der. Det positive var at dei faktisk stod opp mot det. Men det negative med Cancún var at vi ikkje kom eit einaste steg vidare, for verda treng ein WTO-avtale også for å oppnå ein meir rettferdig verdshandel, ut frå SV sitt syn. Så det er eit tvieggja sverd vi diskuterer. Eg synest at det viktigaste kontrollorganet er Stortinget. Sist utanriksministeren hadde ei utgreiing her, kom opposisjonen med ei rekkje punkt som vi spurte om han ville ha med seg vidare i forhandlingane. Og ikkje eitt av dei punkta nekta han for at han iallfall skulle take med. Så neste gong han kjem med ei utgreiing, får vi kontrollere han på alle dei punkta. Det er det vi kan gjere her i denne salen. Hadde det vore så enkelt, trur eg ikkje det hadde vore så store problem. Men dei største problema ligg i det demokratiske underskottet i WTO på verdsbasis, nettopp fordi mange utviklingsland ikkje har kapasitet. Dei har ikkje eingong moglegheit til å følgje med på kva som er på dagsordenen – det kan ein til og med ha problem med her i Stortinget. Iallfall har utviklingslanda store problem med å vite kva som er på dagsordenen, og i tillegg ha forhandlarkapasitet nok til å kunne fremme si tarv. Men for all del, Noreg har vore med og støtta opp om det arbeidet, gjort fasilitetane lettare tilgjengeleg for fleire land. Det skal også Regjeringa ha ros for. Vi har frå SV si side tidlegare bedt om – og utanriksministeren har delvis svart på det – at Regjeringa legg fram konsekvensar av WTO-forhandlingane for utviklingslanda og sjølvsagt også konsekvensar for norsk distriktspolitikk. Det er nettopp fordi vi snakkar om nærmast irreversible saker, at det er så viktig med openheit. Utanriksministeren sette det på spissen i si utgreiing sist her: Skulle Noreg som det 147. land seie nei? Ingen gjekk opp på talarstolen og sa dét direkte. Nettopp derfor er det så viktig at det er mest mogleg openheit og mest mogleg utgreiing og vurderingar frå Regjeringa si side med omsyn til konsekvensane av dei avtalane Noreg eventuelt er med på å setje signaturen sin på. Dette har vi diskutert mange gonger før. Eg skal ikkje halde eit langt innlegg om at det har vist seg tidlegare når Noreg har hemmeleghalde noko, at EU ikkje hadde hemmeleghalde det. Så blei delar av det offentleggjort, og det viste seg at det ikkje hadde så veldig store konsekvensar. Men vi skal vere klar over at det foregår ein liberaliseringsprosess innafor utdanning, innafor energimarknaden, som også er ein del av den lokale debatten i Noreg, om heimfallsrett, om utdanning, om privatisering av skolar, osv. Derfor er det så viktig at vi også veit kva Regjeringa gjer ute i forhandlingar, ikkje minst overfor andre, fattige land. Vi må sjå desse politikkområda i samanheng, kva vi krev ute, og kva slags utvikling vi får på desse områda heime. Eg tek opp det forslaget som vi er med på i innstillinga.