Eg har lyst til, som fleire andre har gjort, å takke interpellanten for spørsmålet, og eg har lyst til å takke dei som har delteke, for ein god debatt. Eg trur det er viktig at Stortinget er såpass samla som det er i denne saka, nettopp for å understreke kor viktig det er for samfunnet, for samfunnsøkonomien vår, at vi får gjort noko med ein altfor låg avgangsalder. Så er det antakeleg noko meir ueinigheit rundt verkemidla, men det er truleg mindre viktig. Det viktige er at vi har ei felles oppfatning av kor vi skal, både i offentleg og i privat sektor. Då er vi litt over på eit relatert tema. Dette handlar nemleg ikkje eigentleg berre om seniorar, det handlar litt om korleis vi behandlar folk, og om korleis vi som leiarar anten i offentlege eller private verksemder behandlar folk, våre tilsette, gjennom eit yrkesliv. Vi må ikkje berre verte interesserte i dei når dei er 61 år og vi har lyst til at dei skal verte i bedrifta til dei er 67 år, men vi må når vi tilset ein 30-åring, tenkje på korleis ein skal la vere å slite ut denne 30-åringen sånn at han ikkje er trygda når han er 45 år. Det er ein mykje større debatt, som vi ikkje skal ta i dag. Stortinget får rikeleg moglegheit til å debattere dette når f.eks. stortingsmeldinga om arbeid, inkludering og velferd kjem seinare. Som representanten Lise Christoffersen var inne på, er det òg ein del av debatten å sjå på uføreytingane og uføretrygdinga, og kven som er kvar i desse systema. Vi har 700 000 utanfor arbeidslivet på ulike trygdeordningar i ei tid då arbeidslivet verkeleg skrik etter arbeidskraft både i offentleg og privat sektor. Difor er det eit ansvar for leiaren og eit politisk ansvar å byggje opp rundt leiaren incitament som gjer at han ser at han òg har ein økonomisk gevinst i verksemda ved å planleggje godt for seniorane. Vi har vore inne på det. Eg kjem tilbake til oppfølginga av utvalet. Det kjem nok ikkje i seniormeldinga, som det er arbeids- og inkluderingsministeren sitt hovudansvar å leggje fram. Det kjem for så vidt tre meldingar i haust som er relaterte til temaet, nemleg pensjonsmeldinga, meldinga om seniorpolitikk og arbeids-, velferds- og inkluderingsmeldinga. Oppfølginga som eg skal ha i forhold til premiebetaling for – eg heldt på å seie – den indre stat, kjem som ei eiga sak og ikkje i ei av desse meldingane. Så handlar det om desse andre tiltaka vi har sett i gang: sjå på kompetanse, at arbeidstakarane får påfyll av kompetanse for å kunne gjere dei jobbane dei skal gjere til den tida dei skal, sjå på om vi kan leggje meir til rette for kortare arbeidstid, fleksibel arbeidstid, det å verte sett på arbeidsplassen, verte verdsett på arbeidsplassen og få nye arbeidsoppgåver som alle dei andre får på jobben. Då vert det interessant å fortsetje, og eg trur at veldig mange fleire ynskjer å fortsetje. Som fleire har vore inne på, skal AFP vere eit tilbod for dei som reelt sett har bruk for det. Det skal det framleis vere, men veldig mange av dei som har gått av med AFP, hadde nok hatt eit større ynske om å fortsetje, dersom vi hadde lagt til rette for det.