Eg har eit spørsmål til landbruks- og matministeren. I Soria Moria-erklæringa heiter det at målet er å oppretthalda levande landbruk over heile landet, og at utøvarane i landbruket skal sikrast inntektsutvikling på linje med andre grupper. Dette er gode målsetjingar, heilt på linje med det som Kristeleg Folkeparti står for. Men fine programformuleringar og luftige ønske er likevel ikkje nok. Myndigheitene sin påverknad skjer først og fremst gjennom budsjettvedtak og fastsetjing av andre rammevilkår. I ei pressemelding den 10. november seier Norges Bondelag at regjeringa Stoltenberg sitt budsjettforslag, trass i ein viss auke i jordbruksfrådraget, inneber ein betydeleg skatte- og avgiftsauke for landbruket. Bondelaget peikar på at formuesverdien av jordbrukseigedomar vert auka med 25 pst. Det vil påføra næringa mellom 50 og 100 mill. kr i auka utgifter. I tillegg kjem det faktumet at avskrivingssatsane på maskinar vert 20 pst. og ikkje 25 pst., som Samarbeidsregjeringa føreslo. Vidare aukar årsavgifta for traktorar med 30 mill. kr. Det budsjettet som no er vedteke, betyr altså i praksis ei ikkje ubetydeleg forverring av landbruket sine rammevilkår. Her er det vanskeleg å sjå samsvar mellom liv og lære. Spørsmålet mitt vert då: Er dette den nye kursen i landbrukspolitikken? Er det den me ser no?