Eg vart utfordra av representanten Helleland på spørsmål om alternativ prosjektfinansiering og prosjektfinansieringsmodell. Fyrst må eg seie at Regjeringa ikkje har tenkt å gå av, så ein kan få god tid til å kome tilbake med ei utgreiing om OPS – som vi no evaluerer, og som vi sjølvsagt skal kome tilbake til – og ei alternativ prosjektfinansiering. Hovudhensikta med og effekten av prosjektfinansiering ligg i ei rask utbygging, det ligg i at prosjektet er fullfinansiert når ein startar. Eg tok over alle dei prosjekta som den førre regjeringa hadde starta utan at dei var finansierte – det kan me bruke som eit enkelt eksempel på kva som ikkje er prosjektfinansiering. Den typen politikk som den førre regjeringa dreiv, å bruke 10 mill. her og 15 mill. der til å starte opp prosjekt som det ville ha kosta 1 milliard å fullføre, er iallfall ikkje prosjektfinansiering. Så får ein då vente til neste krossveg. Regjeringa kjem sjølvsagt tilbake med si vurdering av dette. Halleraker sa noko om at Regjeringa ikkje har lagt inn reelle kroner. Alle som kan lese eit budsjett – og eg trur at alle som sit i finanskomiteen, kan det – ser at me har auka budsjettet med reelle kroner opp til NTP-nivået, og så har me vridd 0,5 milliardar til vedlikehald i forhold til investering. Det har me gjort fordi det er sunn fornuft – og denne gongen var det opp til denne statsråden og denne regjeringa å bruke sunn fornuft. Eg har brukt eit eksempel før: Det er ein dårleg huseigar som byggjer nytt kjøkken mens resten av huset dett ned rundt ein. Og det er faktisk det den førre regjeringa gjorde. Tidlegare regjeringar har heller ikkje vore så mykje betre. Ein har forsømt vedlikehaldet, og det tek denne regjeringa igjen no. Denne debatten har vist kor viktig samferdsla er Noreg rundt, som det har vore sagt med eit smil. Veg og ferje, jernbane og anna kollektivtrafikk, luftfart, post, tele og breiband – alt må til for at dette samfunnet skal fungere, for at næringslivet skal fungere, og for at folk skal kunne bu i dette landet. Over det heile kvelver det seg altså ein visjon om null drepne og hardt skadde i trafikken. Det har vore lite tema her i dag, men eg vil heilt avslutningsvis seie at det aller viktigaste – overordna Regjeringa sin politikk – er at me kan nærme oss nullvisjonen. Det viktigaste målet for trafikktryggleiksarbeidet sit mellom rattet og førarsetet – det er bilføraren. Fart, rus, søvnmangel og stress er årsaka til altfor mange ulukker i dag. Bilbelte og bruk av refleks, enkle ting, kan redusere talet på drepne og hardt skadde – mykje. Det viser den rapporten som Statens vegvesen har lagt fram, om ulukkessamanhengar i 2005. Eg vil be Stortinget om ikkje berre å fokusere på midtdelarar eller på breiare vegar, sjølv om det er viktig. Vi må ha ein samansett, brei politikk for å møte utfordringane når det gjeld trafikktryggleik.