Spørsmålet om å tillate reklame for livssyn og politiske bodskapar i fjernsyn har vore diskutert og vurdert av Stortinget ei rekkje gonger. Ved dei aller fleste anledningane er det eit solid fleirtal i Stortinget som har avvist forslaga om politisk reklame i fjernsyn. I førre periode fremma likevel Bondevik II-regjeringa på nytt dette forslaget, og det fekk den gongen fleirtal. No er det slik at dei som då var fleirtalet, no er mindretalet, og difor er saka oppe på nytt. Dagens regjeringsparti har heile tida hatt som utgangspunkt at vi ikkje ønskjer reklame for politiske bodskapar og parti på fjernsyn, og difor har Regjeringa fremma denne stortingsmeldinga, der ein klargjer at ein ikkje ønskjer å opne for denne typen reklame. Standpunkta dei ulike partia imellom er dei same no som før, og eg er sikker på at dei ulike partia vil gjere greie for sine syn i debatten. For Arbeidarpartiet, og eg tør ta med SV og Senterpartiet, er det slik at vi meiner politisk reklame på fjernsyn ikkje er noko sakn, det er ikkje noko vi treng, og det vil ikkje bidra til at den politiske debatten, den politiske interessa og deltakinga vil bli større og betre. Og det er det vi er mest opptekne av – korleis vi kan skape meir og betre politisk debatt, og korleis vi kan få fleire til å delta. Eg meiner den erfaringa vi har med politisk reklame i fjernsyn i andre land, f.eks. i USA, eigentleg viser med all tydelegheit at dette er noko vi må prøve å unngå. Veldig ofte er dei politiske debattane komplekse, det krevst avvegingar, det krevst forklaring og drøfting. Reklame på fjernsyn er neppe ein god måte å sikre desse omsyna på. Ein forenkla eller fordummande politisk bodskap gjennom reklame på fjernsyn er ingen tent med. Det er mange land som har liknande forbod eller andre avgrensingar, truleg ut frå dei same vurderingane. Eg ser at det ofte er omsynet til ytringsfridomen som er grunngjevinga for at ein vil tillate politisk reklame på fjernsyn. Hadde ytringsfridomen vore trua, hadde politiske bodskap eller livssynsbodskap ikkje hatt moglegheit til å nå fram i den offentlege debatten, hadde eg òg vore bekymra. Men vi meiner det i like stor grad er slik at det at vi beheld eit forbod mot politisk reklame på fjernsyn, er med på å tryggje den reelle ytringsfridomen – tryggje reelt like vilkår for meiningsytring. Fjernsynsreklame er dyrt både å produsere og å distribuere. Fjernsynet har sterkare gjennomslagskraft enn andre medium, og m.a. difor ville det vere uheldig og ikkje ønskeleg at nokre få parti eller grupper som er store og økonomisk sterke, skulle kunne leggje premissar for den offentlege meiningsdanninga der andre ikkje har moglegheit til å stille opp og delta. Ein kunne kanskje tru at vi i Arbeidarpartiet ville sjå positivt på politisk reklame på fjernsyn, ettersom vi er eit såpass stort parti som vi er, og truleg har andre føresetnader for å finansiere reklame enn det enkelte mindre parti har. Men det er altså for vår del ei prinsipiell haldning å sikre likeverdige vilkår for å delta i den offentlige debatten. Vi meiner at både dei politiske partia, andre interessegrupper og religiøse organisasjonar har mange og gode moglegheiter til å få fram sine meiningar i den offentlege debatten utan at det er nødvendig med reklame i fjernsyn. Det å skilje mellom politiske bodskap og bodskap om livssyn er ikkje i alle samanhengar noko lett skilje. Derfor er det også riktig, som Regjeringa foreslår, å halde ved lag forbodet mot fjernsynsreklame for både politiske bodskap og for livssyn. Til slutt vil eg seie at det er bra at Kristeleg Folkeparti støttar opp om regjeringspartia sine vurderingar, og at dei går vekk frå den linja dei la seg på i Bondevik-regjeringa. Det gjer dette fleirtalet enda større og betre. Den meldinga Regjeringa har lagt fram, og som fleirtalet no sluttar seg til, inneber at vi vil fortsetje med den praksisen vi kjenner i dag, og som eg trur dei aller fleste meiner er ein god praksis, med forbod mot reklame for politiske partibodskap og livssyn.