Eg synest at leiaren i utanrikskomiteen gjorde veldig godt greie for både dei grunnlovsmessige og dei folkerettslege sidene, og han seier til og med at vi er drivne inn i eit militært samarbeid som er sterkare enn noko vi har vore med i tidlegare, til og med i ein organisasjon vi ikkje er medlem i. Frå forsvarsministeren har det vore lagt vekt på at det er eit nordisk samarbeid, men samtidig, når vi ser bakteppet for dette, kjem vi jo inn i EDA, som er EUs forsvarsbyrå. I dette ligg det heilt klart at det vil binde Noreg meir opp, det vil antakeleg også etter mitt skjønn kanskje få oss til å bruke meir pengar på militær opprusting på sikt. Men det som eg har lyst til å spørje om, er dei to «nei» vi har fått i Europa, som i alle fall i det eine landet, Nederland, kunne definerast som eit slags folkets nei til ein felles utanriks- og sikkerheitspolitikk, til ein superstat og sjølvsagt også til meir samling på dette området. Korleis ser leiaren i utanrikskomiteen på denne utviklinga, altså eit folkets nei til det ein prøver å få til?