Denne stortingsmeldinga er ei oppfølging av den såkalla gassmeldinga som gjekk på at det var viktig å bruke naturgass i vårt eige land, ikkje berre eksportere. Senterpartiet støttar også opp rundt denne tankegangen. Gassen bør bidra til verdiskaping, ikkje berre føre til klingande mynt i statskassa. Noreg bør som ein stor gassleverandør til Europa ha som mål å ta i bruk betydeleg meir av naturgassen innanlands og bli ein leiande leverandør av miljøvennleg gassteknologi. Vi treng ei ny satsing for å kunne utnytte gassressursane på ein miljøforsvarleg og framtidsretta måte. Eit viktig element i denne satsinga vil vere å utvikle gasskraftverk med høg energiutnyttingsgrad, minimale CO2-utslepp og betydelege industrielle ringverknader. Eit anna viktig element i satsinga for å utnytte gassressursane er å skape ein marknad for CO2 frå utsleppskjelder på land og sørgje for gode løysingar for deponering og bruk av CO2. På norsk sokkel er det plass til store mengder CO2, anten brukt som trykkstøtte for meir oljeproduksjon eller til deponering. Dette kan vere eit viktig element for å bidra til å redusere klimaproblemet. Det gir også Noreg store moglegheiter til å vere føregangsnasjon når det gjeld å utvikle ny miljøteknologi og tilby lagringsplass for CO2 som stammar frå utslepp i andre land. Det bør derfor vurderast å gi økonomiske bidrag som vil auke lønnsemda ved å bruke CO2 som trykkstøtte for meir oljeproduksjon. Senterpartiet meiner dessutan at staten må bidra til at det vert etablert eit selskap som kan ta seg av verdikjeda frå CO2 vert fanga, til han vert levert til mottakar eller deponeringsstad. Det er svært viktig at denne verdikjeda kjem på plass i tide, sidan gasskraftverk med CO2-fjerning er avhengig av ein utbygd CO2-infrastruktur. Så gjeld det fraktinga av denne gassen: For å seie det kort, har Senterpartiet slutta seg til forliket som inneber at staten skal bidra til infrastruktur for gasstransport og innanlands bruk av gass. Det er bra å komme i gang med konkrete drøftingar med industrien om rørleidningar. Eg vil berre streke under at det må vere ein føresetnad for statleg medfinansiering av gassrør at utbyggjarane av eventuelle gasskraftverk som skal bruke gassen, forpliktar seg til å byggje anlegg med CO2-fjerning som gir minimale utslepp. Det må vere eit krav til den statlege støtta at ein ikkje subsidierer transport av gass til forureinande gasskraftverk. Det har jo òg regjeringspartia – som det har vore sagt frå denne stolen tidlegare – slått fast i Sem-erklæringa. Det vert også sagt at alle har fått sitt når det gjeld denne meldinga – i nord, i vest, i Trøndelag og i Grenland. Eg vil likevel i eit seinare innlegg komme inn på bruk av gass frå Ormen Lange-feltet. Dei som ikkje har fått noko, er Innlandet. Då er vi over i den andre delen av meldinga, den som handlar om grøne sertifikat. Mange av oss hadde håpa at også varme skulle takast med i sertifikatordninga. Når det ikkje skjer, vert det viktig å finne andre ordningar som kan vege opp forskjellane. Når det gjeld det svenske sertifikatsystemet, er all eksisterande kraftproduksjon basert på bioenergi, vind og småskala vasskraft inkludert. Det bør også gjerast gjeldande i det norske systemet. Det er knytt store forventingar til innføringa av ein pliktig grøn sertifikatmarknad i Noreg. Det er eit stort potensial for å ta i bruk meir fornybar energi, og det er forventa at sertifikatmarknaden skal utløyse ein større del av dette potensialet. Utsetjinga har skapt usikkerheit hos avgjerdstakarane, som skal ta stilling til utbygging av ny fornybar kraft. Avgrensinga av det norske sertifikatsystemet bør samkøyrast med det svenske regelverket. Samtidig er det nokre forskjellar i strukturen i energiproduksjonen og energibruken i dei to landa som kan gjere det nødvendig med noko ulike reglar. Men det får vi sikkert anledning til å komme tilbake til ved neste krossveg. Eg vil ta opp Senterpartiet sine forslag i innstillinga.