Dei sosiale årsakene som gjer at medmenneske tiggar, gjev få synlege konsekvensar i småsamfunn som f.eks. Vågsøy eller Årdal. Men i dei største byane, og særleg her i Oslo, ser vi konsekvensane. Vi har i dei siste åra opplevd at folk kjem langvegsfrå for å tigga i Noreg – lokka hit av rykte om at ein kan tene opptil 2 000 kr dagen. Å få fattigdomen og elendet så rett opp i andletet ved at utlendingar inntek paradegata vår med elendet sitt – nei, vi likar det ikkje. Det er ubehageleg. Tiggarstaden Oslo – ja, det gjev eit dårleg inntrykk. Likevel er det mange som gjev pengar til tiggarane, og så lenge vi gjer det, vil det ikkje taka slutt av seg sjølv. For alternativet for dei som tiggar, er sannsynlegvis mykje, mykje verre. Dei nye tiggarane er mykje meir pågåande, ofte òg med fysiske handikap. Dei kjem frå Romania og andre austeuropeiske land. Tiggarane er godt organiserte, det har reportasjar i avisene avslørt. Pengane dei får frå gata, vert innhenta jamleg. Dei bur og dei reiser saman. Dette er organisert verksemd, og vi må sjå på dette som menneskehandel. Målet med lovendringa er som sagt å ta bakmennene. Dagens politivedtekter gjev politiet høve til å bortvisa tiggarane. Særleg vil den endra situasjonen i Oslo medføra behov for auka politiinnsats innafor ramma av eksisterande lovverk. Eg vil understreka at vi no vil sjå på ei rekkje ulike rettslege tiltak for å møta dei utfordringane vi ser i Oslo i dag. Stortinget ber Justisdepartementet m.a. vurdera ei endring av politivedtektene og ordensføresegnene og eventuelt ei lovføresegn som klårt forbyr aggressiv og pågåande tigging, prostitusjon og sal.