Ordninga med venteløn i staten har ei historie som viser at dei tilsette kan få økonomisk tryggleik og verksemdene føreseielege rammevilkår i samband med omstillingar. Dei tenestemannsrettslege ordningane med venteløn og fortrinnsrett til statleg stilling har vore brukte som verkemiddel for å sikre større grad av oppslutning om omstillingsprosessane og bidra til større medverknad frå dei tilsette sine organisasjonar. Statistikken viser at det er eit relativt høgt tal på eldre som tek imot venteløn, samanlikna med dei som tek imot dagpengar. Det kan vere eit teikn på at ordninga dekkjer eldre sitt behov for økonomisk tryggleik. Samtidig inneber det ein fare for «innelåsing» i ein stønadssituasjon. Som representanten Holmberg sikkert er kjend med frå media dei siste dagane, møter eldre ofte negative haldningar når dei søkjer jobb. Ei undersøking som MMI har gjort for Senter for seniorpolitikk, viser at halvparten av norske leiarar ikkje eingong ville vurdere ein arbeidssøkjar som har mindre enn ti år igjen av yrkeskarriera si. Eg meiner det er tal vi ikkje kan leve med. No kom ikkje staten på nokon måte verst ut i den undersøkinga. Men det er heilt opplagt at skal vi få seniorane våre i arbeid, anten dei er på venteløn eller på ordinære dagpengar – og vi treng dei i arbeid i nasjonen Noreg – så har vi ein jobb å gjere i forhold til arbeidsgivarar når det gjeld haldning til seniorane: Det må på ingen måte vere diskvalifiserande å vere 57 år når ein søkjer utlyste stillingar. Det er både ei utfordring som eg som statleg arbeidsgivar må ta på vegner av Regjeringa, og det er ikkje minst ei utfordring som heile arbeidslivet må ta, både i privat sektor og i kommunal sektor. Når det gjeld det konkrete spørsmålet om kva eg vil gjere for å kompensere for eventuelle negative verknader av ventelønsordninga, vil eg gjere merksam på at eg allereie har varsla Stortinget om at eg vil setje i gang ein ny gjennomgang av tenestemannslova. Det er eit arbeid eg skal gjere i lag med organisasjonane. I samband med den gjennomgangen vil òg ventelønsordninga verte vurdert, og eventuelle negative konsekvensar av den noverande ventelønsordninga må på bordet og diskuterast. Så vil eg understreke at for å oppfylle vilkåra for å motta venteløn, må ein vere reell arbeidssøkjar. Om ein ikkje er det, fell retten til venteløn bort i ein periode. Det er Aetat som har ansvar for og plikt til å følgje opp det. Så har eg, som sagt, sett i gang ei rekkje tiltak. Vi jobbar no i samband med konkretiseringa av målet for IA-arbeidet for at både staten som arbeidsgivar og ikkje minst det generelle arbeidslivet skal fokusere på seniorane. Det skal ikkje vere slik at det er seniorane som må gå, anten det er staten som skal omstille, eller det er andre bedrifter som skal omstille. Der har vel den førre regjeringa eit like stort ansvar som den noverande regjeringa, knytt til dei omstillingane som er gjorde i statleg sektor.