Det er ei veldig enkel forklaring på det, nemleg at det som låg i budsjettet frå Bondevik II, innebar ein endå større reduksjon. Så enkelt er det. Og at me ikkje greidde å leggje inn nok midlar i forhold til å få ein pluss totalt sett, beklagar eg. Men det er òg slik, og det er kanskje det som er ei hovudårsak til etterslepet gjennom mange år, at mykje av det som ligg av midlar, er bunde opp i investeringsprosjekt. Det krevst faktisk ganske mykje politisk handverk, og eg vil òg seie politisk mot, å omprioritere frå investering til drift, for på investeringssida ventar veldig mange folk på midlar nettopp til sitt prosjekt, stortingsrepresentantar medrekna. Det har ein politisk kostnad å ta midlar. Eg var f.eks. i Gudbrandsdalen og varsla mange hundre menneske som ventar på midlar til E6, om at dei må vente lenger om me skal omprioritere til vedlikehald, gitt dei rammene ein har. Regjeringa har ambisjon om å auke rammene. Det kjem me til å gjere, og me skal òg prioritere drift og vedlikehald på ein betre måte enn det tidlegare regjeringar har gjort.