Senterpartiet var fornøgd då kontroll- og konstitusjonskomiteen i april i år vedtok å opna sak vedrørande spørsmålet om staten sitt eventuelle rettslege ansvar for dei skadane enkelte dykkarar er påførde i løpet av pionertida i Nordsjøen. Det statlege ansvaret vart belyst i Lossius-utvalet. Kommisjonen konkluderte med at det samla sett var mykje som talte for at staten har eit rettsleg ansvar og difor må bera det økonomiske ansvaret for skadane som ein del dykkarar har pådrege seg som følgje av dykking i Nordsjøen, og skadar som kan komma til å utvikla seg – seinskadar. Staten var og er grunneigar på sokkelen. Staten var og er rettshavar. Staten var og er lovgivar, forskriftsansvarleg og ansvarleg for tilsyn. Staten sine selskap er utbyggjarar. Då kommunalkomiteen behandla St.meld. nr. 47 i fjor vinter, var det uakseptabelt for mindretalet – Framstegspartiet, SV og Senterpartiet – å godta at Regjeringa kunne svara: «Det kan ikke konstateres et ansvar for staten fordi staten ikke har hatt sterk nok tilknytning til virksomheten.» Ved spørsmålet om utforming av ei kompensasjonsordning la mindretalet til grunn ei ordning etter same prinsippet som etter skadererstatningslova, og at erstatning skulle handterast som om staten har eit objektivt ansvar for dykkarane. Det vart, som kjent, ikkje vedteke. Etter det har dette med det statlege ansvaret framleis vore eit tema. Det har vorte forsterka, ikkje minst då den endelege Haukeland-rapporten kom. I førre saka i dag drøfta Stortinget kor viktig det er med fagfolk på alle felt når ei ulykke skjer. Det er viktig med dykkarar når noko skjer, anten det er på sokkelen eller det er innaskjers. Og det er svært bra det som så langt har komme ut av den saka som kontroll- og konstitusjonskomiteen no har opna, at fokus har vorte sett på notid og framtid, slik at ein kan få eit heilt anna regelverk og ei grundig drøfting i samband med stortingsmeldinga som departementet arbeider med. Men det er òg slik, viss vi igjen går lite grann tilbake, at det i den NOU-en som kom i 1975, og som omtalte sosiale og helsemessige forhold ved petroleumsverksemda til havs, blir sagt om dykking: «Dette er den mest risikofylte del av arbeidet på anlegget. Dykkerarbeid på så store dyp er anerkjent farlig og det synes hittil ikke å ha vært mulig å gardere seg mot ulykker på en tilfredsstillende måte.» Det er òg slik at då NUI vart oppretta, var det frå fleire departement annonsert eit utvida statleg engasjement for å bringa større sikkerheit inn. Det var viktig for fleire departement å seia at no skulle noko gjerast, inklusive å ta eit større ansvar. Ein del av denne saka meiner eg burde vore nettopp å stilla spørsmål ved kva samsvar det var mellom det som vart sagt, og det som vart gjort. Kven var det som hadde ansvar for at det som vart sagt, ikkje vart følgt opp, og kven var det som hadde ansvar for å følgja opp, når ein visste kor farleg dykking var, og når ein visste at viss ein skulle sikra dei som vart utsette for dette, så måtte både reglar og tilsyn på plass? Frå Senterpartiets side gjer vi det heilt klårt at vi stemmer med mindretalet i komiteen.