Eg vil takke alle som har hatt ordet i denne debatten, for at det er dokumentert at det er eit sterkt samla politisk Noreg som vil slåss for religionsfridom, trusfridom og forsamlingsfridom. Så lever vi heilt klart med ein del dilemma. Eg starta innlegget mitt med å sitere Jürgen Habermas, ein av vår tids største filosofar, og det er ikkje tvil om at hans påpeiking av at vi i Vesten – men fyrst og fremst Europa – på ein måte har neglisjert den religiøse dimensjon, er ei veldig interessant og viktig påpeiking. Kanskje kan dei siste vekers hendingar, kanskje kan det at vi har vorte fleirkulturelle, og at dei som har busett seg i Noreg med andre religionar, òg er tydelegare i forhold til sin religion, bevisstgjere oss meir. Vi treng bevisstheit om vår eigen religion òg for å kunne ha ein skikkeleg dialog og kunne respektere dei andre. Så er det eit paradoks, slik som mange har sagt, at i det internasjonale samfunnet er det fyrst og fremst dei statane som framleis vedkjenner seg kommunismen, og dei som er muslimske, som har problem i forhold til det vi har diskutert i dag. Det varierer der òg, men dei har problem. Dei har samtidig skrive under på FNs menneskerettar totalt sett. Det er klart at det er ein observasjon vi kan gjere. Og så må vi i dei eigna fora arbeide for at dette faktisk vert lyfta fram, og at ein tør å lyfte det fram i lyset, diskutere det og forsøke å forbetre det. Det gjeld i forhold til ytringsfridom, det gjeld retten til å konvertere, og det gjeld retten til å utøve og praktisere si tru. Dei forslaga som eg hadde til kva vi kan gjere for ytterlegare å auke vår innsats, ser eg fram til at vi får ei tilbakemelding på. Så vil eg avslutte som representanten Johannes Østtveit frå Kristeleg Folkeparti gjorde i debatten i 1972. Han sa det slik: «ein vaken verdsopinion er den viktigaste støtte dei forfølgde kan få.» Eg er overtydd om at det at den norske regjeringa tek dette på alvor og er ein del av denne verdsopinionen, er den beste hjelpa som einskildmennesket som lever i dagleg undertrykking, kan få.