Bakgrunnen for forslaget om ny skattebetalingslov er å gjere tilgjengelegheita for brukarane betre ved at dei får til eit meir heilskapleg, systematisk og oversiktleg regelverk. Skatte- og avgiftsinntektene utgjer om lag 700 milliardar kr pr. år, og innkrevjingsreglane har derfor stor samfunnsmessig betydning. Fleire høyringsinstansar har uttrykt skepsis til denne nye skattebetalingsloven på ei rekkje punkt som eg vil komme inn på undervegs. Ei av dei innvendingane som er komne, er at lovstrukturen er unødvendig komplisert og tungvinn. Men vi har i den saka stilt spørsmål til departementet og fått ei vurdering tilbake der dei slår fast at dette etter departementet si oppfatning er den mest føremålstenlege måten å organisere lovstoffet på. Komiteen tek denne vurderinga til etterretning og ser ingen grunn til på nokon måte å endre lovstrukturen. Ei anna av dei innvendingane som er komne, er at loven legg til rette for statleggjering av den kommunale skatteinnkrevjinga. Men fleirtalet har her vist til at det er uttrykkeleg slått fast i § 2-1 første ledd at det er den kommunale skatteoppkrevjaren som skal krevje inn inntekts- og formuesskatt, trygdeavgift og arbeidsgjevaravgift. Det betyr at dersom Regjeringa på eit eller anna tidspunkt har planar om ei overføring av skatteinnkrevjarfunksjonen til statlege organ, krev dette ei lovendring, og då får vi ta den diskusjonen når det eventuelt oppstår. Når det gjeld arbeidsgjevarkontroll, har komiteen gjort ei presisering i § 5-13 som slår fast at slik kontroll skal kunne delegerast. Dette er gjort for å unngå mistydingar. I § 11-3 andre ledd er det ein regel om renteberekning som går ut på at skattytar i enkelte tilfelle ikkje får tilkjent renter frå det offentlege. Ein samla komite har her uttalt at denne regelen burde ha vore følgt opp med tilsvarande regel der kontantstraumen går motsett veg, der det altså er skattytar som skal innbetale skatt. Fleirtalet i komiteen står også bak eit forslag der ein ber Regjeringa komme tilbake til Stortinget med ei sak om dette i løpet av 2005. Når det gjeld skatteutvala, er det nok her komiteen har registrert det største engasjementet. Det har vore eit betydeleg engasjement frå ulike hald når det gjeld spørsmålet om skatteutvala sin vidare eksistens. Så langt Framstegspartiet og eg har registrert, er det ikkje først og fremst skattebetalarane som har vore opptekne av dette spørsmålet, men derimot interesseorganisasjonar for kommunane, lokalpolitikarar og også lokalt tilsette. Det er grunn til å tru at mykje av dette engasjementet kan komme av at enkelte er redde for at dette kan vere første skritt for ei statleggjering av den kommunale skatteoppkrevjarfunksjonen. Dette er ei frykt som Framstegspartiet har vanskeleg for å forstå. Komiteen har delt seg i tre når det gjeld skatteutvala. Arbeidarpartiet, SV, Senterpartiet og Kystpartiet ønskjer at den ordninga vi har i dag, med eit skatteutval for kvar kommune, skal fortsetje. Høgre, Kristeleg Folkeparti og Venstre ønskjer alt i alt ei avvikling av skatteutvala. Framstegspartiet har gått inn for ei tredje løysing, nemleg at vi får ein reduksjon av skatteutvala, slik at kvart utval dekkjer det same geografiske området som likningskontora gjer. Det vil bety ein reduksjon til 99 skatteutval. Etter ein slik modell skal skatteutvala framleis knytast opp mot skatteinnkrevjing. Dei skal ikkje knytast opp mot likningskontora på nokon måte. Det vil framleis vere den kommunale skatteoppkrevjaren som skal innstille til skatteutvala, og det er også naturleg at kommunane yter nødvendig sekretariatsfunksjon for skatteutvala, f.eks. ved at den største kommunen som det enkelte skatteutvalet dekkjer, då har sekretariatsfunksjon. Grunngjevinga for dette forslaget er at vi på denne måten kan få fleire saker og oftare møte i det enkelte skatteutvalet, spesielt då i dei skatteutvala som skal dekkje dei minste kommunane. Dette bør medføre at ein får eit større erfaringsgrunnlag i det enkelte skatteutvalet, og at ein dermed også oppnår betre rettstryggleik for den enkelte skattytaren. Ved å oppretthalde skatteutvalsfunksjonen vil det heller ikkje vere behov for å innføre noka klageordning, slik det er foreslått dersom skatteutvala blir avvikla. Sidan regjeringspartia har signalisert at dei subsidiært vil støtte forslaget om 99 skatteutval, vil dette forslaget få fleirtal. Dette var ein grov gjennomgang av hovudpunkta i saka. Det er også ein del andre mindretalsforslag og enkelte andre merknader som eg reknar med at dei andre partia som står bak dei, vil ta opp sjølve. Til slutt vil eg ta opp det forslaget som Framstegspartiet har i innstillinga.