Frammøtet på galleriet viser at dette er ein stor dag for Hardanger. Vi ser her på mange måtar eit bilete på det lokale engasjementet for Hardangerbrua, som etter mange år blir krona med resultat. Når eit samrøystes storting her i dag seier ja til bruprosjektet, er det starten mot ein enda større dag, da brua venteleg står ferdig, i 2011. Indre Hardanger, som andre distrikt og regionar i dette landet, treng gode kommunikasjonar skal folk kunne bu og ha livsgrunnlaget sitt her. Samferdselstilbod er noko av det viktigaste vi kan bidra med for å ta heile landet i bruk. Dette har folk i regionen sjølvsagt innsett. Derfor er folk og næringsliv, fylkeskommune og kommunar sjølve viljuge til å trø til økonomisk for å få bygd Hardangerbrua. Dette er det viktig å ha med seg når dette prosjektet skal vurderast. Det vil ikkje kome meir statlege midlar til andre fylke og prosjekt her, sjølv om ein seier nei til Hardangerbrua. Her skal det rett nok brukast 180 mill. statlege kroner, men dette er dei fylkesfordelte midlane til såkalla andre riksvegar som Hordaland fylkeskommune vel å prioritere inn i dette prosjektet. Dette prosjektet vil betre kommunikasjonane i Indre Hardanger, gi lettare regionalt transporttilbod og betre aust–vest-sambandet. Når det gjeld aust–vest-sambandet, er det likevel viktig å understreke vedtaket om at stamvegen E16 skal vere hovudferdselsåra mellom Oslo og Bergen òg i framtida. Hardangerbrua, med noko auke i trafikken på rv. 7 over Hardangervidda, rokkar ikkje ved det. Auka trafikk med konflikt med villreinen har elles vore halde fram som ei sterk innvending mot bygging av Hardangerbrua. No vil truleg trafikkauken bli liten, slik Regjeringa skriv i proposisjonen, men villreinproblematikken eksisterer uavhengig av bygging av hardangerbru. Den problematikken må vi kome attende til uansett når vi har eit betre grunnlag for å vurdere nødvendige tiltak. Derfor er det da òg presisert frå Regjeringa si side – noko fleirtalet i innstillinga viser til – at ein vil frikople bygginga av Hardangerbrua frå spørsmålet om miljøtunnelar på Hardangervidda, dvs. at ein går bort frå moglegheita til å forlengje bompengeperioden på brua for å finansiere eventuelle tunnelløysingar på vidda. Eit anna ankepunkt mot bruprosjektet er påstanden om usikkert trafikkgrunnlag og dermed òg finansieringsopplegget. I proposisjonen er trafikkgrunnlaget vurdert. Samferdselsdepartementet seier da òg at trafikkprognosane er usikre. Fleire konsulentar har vore engasjerte for å kvalitetssikre trafikkgrunnlaget. Likevel: Når det gjeld den eksterne kvalitetssikringa, går det fram at konsulenten konkluderer med at den årsdøgnstrafikken som Statens vegvesen har lagt til grunn, både like etter opninga og om nokre år, representerer eit nokså nøkternt anslag. Elles er det sjølvsagt teke høgd for korleis eventuell svikt skal kunne handterast etter gjeldande retningslinjer for bompengeprosjekt. Ein har elles frykta at ferjesambandet Kinsarvik–Utne–Kvanndal vil bli lagt ned. Dette sambandet skal sikrast, og fleirtalet i komiteen strekar under i innstillinga at det skal vere eit tenleg tilbod på dette ferjesambandet òg i framtida – dette for å halde oppe den etablerte nærings- og busetnadsstrukturen i området, ikkje minst. Indre Hardanger er eit særleg vakkert område. Det gjer det atttraktivt for turistane, og reiselivet er eit viktig næringsgrunnlag. Om Hardangerbrua vil svekkje eller styrkje turismen, kan nok diskuterast, men eg trur det vil bli ei vakker hengebru som kjem på plass inne i fjorden, i alle fall mykje vakrare enn den brua som var aktuell for ti år sidan, da det var nokså mykje steinfyllingar på båe sider. I så måte var det kanskje lurt å vente. No kan kanskje brua bli ein reiselivsattraksjon eller eit mål i seg sjølv. Det er grunn til å ønskje Hardanger til lykke, både med betre kommunikasjonar og med framtidig satsing på turisme.