Eg beklagar at det blir oppfatta som at eg ikkje er noko særleg entusiastisk for OL i Tromsø. Det saka i dag handlar om, er altså ein økonomisk garanti. Det er det vi diskuterer. Når det gjeld alt det andre ved søknaden, kan eg godt halda eit varmt innlegg for mykje av det som står der, og som eg vonar ein gong i framtida skal bli realisert. Men eg vil ikkje gå i den same fella som min forgjengar i kulturministerstolen gjorde då han i utgangspunktet sa at OL på Lillehammer ville vera ein plussrekneskap for Noreg. Vi vil ha meir inntekter enn utgifter, vart det sagt. Så viste det seg at fyrst hadde ein ein statsgaranti på 1,7 milliardar, så gjekk det sin gang, og så vart altså sluttrekninga på 7,3 milliardar. Då har ein i alle fall ikkje hatt realisme med seg i handsaminga og det ein gjorde den gongen. Denne gongen har søkjaren vore grundigare, og det har òg vore meir realisme i søknaden i forhold til økonomi. Likevel har vi peikt på ein del svakheiter, og det er det faktisk også jobben vår å gjera. Når det gjeld bygging av ishallar og andre ting, m.a. i Nord-Noreg, er det særforbunda som prioriterer med omsyn til kor ein skal leggja desse hallane. Vi følgjer opp det som særforbunda prioriterer, i forhold til dei økonomiske midlane som er. Då er det også litt opp til dei kor dei nye hallane skal liggja.