Eg takkar statsråden for svaret. Eg tolkar henne slik at når det gjeld sjølve saka i forhold til slik som det er i Sverige, er ho ikkje så veldig positiv til å få gjennomført søskenbonus i Noreg, men ein driv og greier det ut. Når det gjeld det statsråden sa om likestilt foreldreskap og om å styrkje likestilling mellom kvinner og menn, er eg heilt einig i det, men det betyr ikkje at når ein jobbar for likestilling, og når ein skal jobbe for at fedrar tek aktivt del i omsorga for små barn, skal ein ha ein politikk som ikkje legg opp til at folk kan velje litt annleis. For dei som får barn seint, ønskjer å få barn tett og ønskjer å vere heime i ein kortare eller lengre periode, vil søskenbonus vere ei ordning for dei som ønskjer å gjere seg nytte av det, slik som det er i Sverige. Det betyr ikkje at om ein innfører den ordninga i Noreg, så skal alle leggje opp sine liv etter henne, men det gir ei moglegheit. Derfor hadde eg håpt at statsråden var meir positiv i forhold til det. Då ville det kunne bli mindre stress for enkelte småbarnsforeldre, som blir veldig oppjaga av at dei må greie å opptene nye rettar før dei får neste barn – kanskje vente med å få barn nummer to lenger enn det dei eigentleg ønskjer, på grunn av at dei skal opparbeide nye rettar. Så i forhold til tidsklemma som småbarnsforeldre har, og stresset i kvardagen, vil dette for enkelte kunne gjere dagen litt enklare. Når det gjeld det som statsråden var inne på om eingongsstønaden for dei som ikkje er yrkesaktive, er det klart at han er låg. Han er blitt auka, men det er også ønskt at han hadde blitt betydeleg høgare enn det han er i dag, for som statsråden sa, er det absolutt at du må ha opptent seks månader – du må ha vore i yrkesaktivitet i seks månader – for å få rett til lønt svangerskapspermisjon. Har statsråden sett noko på den erfaringa dei har i Sverige? Ordninga med søskenbonus når dei får barn veldig tett, er ei ordning som ein har innført i Sverige, og som eg har skjønt veldig mange er bra fornøgde med. Sjølv om statsråden er oppteken av at kvinnene skal vere mest mogleg i yrkeslivet, er det noko med å overlate noko av dette ansvaret til dei foreldra som står nærast dei problemstillingane som dei opplever i sin kvardag, og lytte til dei.