Representanten Torbjørn Hansen tek opp eit viktig tema i interpellasjonen sin, eit tema som verkeleg viser skilnaden mellom dagens regjering og den førre. Mens den førre regjeringa hadde ein veldig aktiv og offensiv politikk som fremja effektivitet både i det offentlege og i næringslivet, og som gjorde at næringslivet kunne konkurrere på verdsmarknaden, har dagens regjering i realiteten ingen politikk. Det vi ser av ein såkalla ny kurs på dette området, er i realiteten ein gammal kurs. Ting skal reverserast, revurderast og avvisast – om det då ikkje kjem frå interesseorganisasjonar som står Regjeringa nær. Det var litt rørande å sjå det såkalla familiebiletet med partileiarane frå regjeringspartia og ein del fagforeiningsleiarar på Dagsrevyen i går kveld, men for forbrukarane i landet, som interpellanten er oppteken av, var det kanskje meir eit trist syn. Det er ingen tvil om at det er «payback time». Interessene til forbrukarane er mindre viktige enn venene og sponsorane til Regjeringa. Vi ser det i praktisk politikk nesten ved kvar einaste krossveg. Der Konkurransetilsynet grip inn for å hindre for stor eigarkonsentrasjon og sikre konkurranse, grip statsråden inn og set vedtaka til Konkurransetilsynet til sides. Fornyings- og konkurransepolitikken til Regjeringa er i realiteten ein politikk tilbake til fortida. Det er berre å sjå på kva Regjeringa har fått til av modernisering og fornying og auka konkurranse. Dei har stoppa salet av Trondheim Energi, som Konkurransetilsynet hadde pålagt Statkraft for at selskapet ikkje skulle få ein for stor marknadsandel. Eg ser at fornyingsministeren no forsvarar dette, men det vert ikkje tenkt på det lokale offentlege eigarskapet, som kanskje kunne gje forbrukarane meir nærleik og betre tenester. Sameleis med Priors oppkjøp av Norgården. Det har vore underkjent og godkjent på same tid. Det vil seie: Statsråden støtta, slik vi forstår det, vedtaket til Konkurransetilsynet, men etter nokre rundar med tidlegare styremedlemer i Bondelaget er ein komen til at bondesamvirkets bedrift likevel skal få tilnærma monopol. Det er lite konsekvent. Det er nei til konkurranse for Jernbaneverket, nei til anbod på togstrekningar og reversering av fylkeskommunal konkurranseutsetjing av bussruter, sjølv om ein rapport frå Transportøkonomisk institutt viser gode erfaringar. Det vert heller ikkje sagt noko om at det har vorte dårlegare tryggleik eller dårlegare beredskap. Den nye samferdselsministeren går dermed baklengs inn i framtida, slik Venstre ser det. Det er på ein måte eit ideologisk nei til konkurranseutsetjing. For Venstre er ikkje konkurranseutsetjing eit «religiøst» prinsipp, men vi er også villige til å sleppe ein del «religiøse» forhold som Regjeringa ikkje ser ut til å ville sleppe. Vi vil gjerne ha sterk offentleg drift, men det må vere effektivt, med omsyn til forbrukarane. Kva er realitetane i Venstre sin politikk som vart ført i den førre regjeringa? På vegsida er det spart 850 mill. kr i året på grunn av konkurranseutsetjing. Det er pengar som har kome andre gode tiltak til gode, som Regjeringa no må løyve ekstra over statsbudsjettet til i konkurranse med andre tiltak, som forsking, utdanning og helse. Ser vi på konkurranseutsetjinga av Gjøvikbana, er resultatet eit betre rutetilbod for passasjerane og betre materiell til ein rimelegare pris. Og attpåtil var det NSB som fekk oppdraget. Men her må det altså til ein ny kurs frå ei ny regjering. Det er mykje lettare å la fagforeiningane diktere kursen enn å tenkje på passasjerane og forbrukarane. I tillegg kjem kulturministeren sin varsla gjennomgang av bokbransjeavtalen og utdanningsministeren si tvilsame handling overfor alle private skular. Og for å vere på den sikre sida varslar Regjeringa også at ein kanskje vil opprette ein eigen marknad for industrikraft. Om så skjer, er det einaste formålet å avskaffe konkurranse, subsidiere enkeltbedrifter og føre ein heilt feilslått miljøpolitikk. Det Regjeringa gjer på område etter område, er å reversere ein politikk som stimulerer konkurransen, hevar kvaliteten og betrar tilbodet, også på andre område enn pris. Venstre meiner det offentlege må vere sterkt i kjerneoppgåvene sine. Det står fast. Staten sine primære oppgåver er å gje borgarane tryggleik og like moglegheiter. Staten skal ikkje vere ein formyndar eller drive utstrekt næringsverksemd der det ikkje er nødvendig ut frå nasjonale interesser. Det vi ser av Regjeringa sin politikk, er langt på veg det motsette. Dei politiske løysingane frå 1960-talet kan ikkje brukast i dag. Vi er ein del av verda, og det krev klare og nye grenser mellom staten og det sivile samfunnet.