For det første vil eg seia at eg sluttar meg til det aller meste av det som saksordføraren sa, og eg lytta med stor interesse til innlegget hans i dag. Kristeleg Folkeparti vil visa til at Stortinget dei siste åra har gjort mange anmodningsvedtak. Talet i perioden 2003-2004 er heldigvis redusert i høve til perioden 2002-2003, men ligg framleis over nivået for 2001-2002. Kristeleg Folkeparti viser til kva ein tidlegare har sagt når det gjeld slike vedtak. Stortinget har i samband med Dokument nr. 14 for 2002-2003 og Innst. S. nr. 142 for 2003-2004, Frøiland-utvalet si innstilling, uttrykt at ein er redd for omfanget av anmodningsvedtak. Det er svært ønskjeleg for alle at det vert mindre bruk av instruks frå Stortinget si side, avgrensa til særleg viktige saker. Kristeleg Folkeparti vil, som resten av komiteen, trass i nedgangen i talet på anmodningsvedtak samanlikna med førre året, gjenta oppfordringa om å vera tilbakehalden med å instruera Regjeringa. Stortinget sin rett og si moglegheit til å instruera den til kvar tid sitjande regjering kan ikkje diskuterast! Men overdriven bruk av retten til å instruera vil lett føra til uklåre ansvarsforhold mellom storting og regjering. Dette vil kunna få som konsekvens at Stortinget si moglegheit til å kontrollera og gjera den einskilde statsråd ansvarleg vert mindre. Det er rett og viktig at det er orden i Stortinget sitt arbeid. Komiteen har merknader til departementa si oppfølging av 18 vedtak i stortingssesjonen 2003–2004 og fire vedtak for perioden 2002–2003. I tillegg kjem ei rekkje saker der Stortinget har bedt om at et vert lagt fram ei eiga sak, men der tilbakemeldinga har skjedd i form av kommentarar i St.prp. nr. 1. Komiteen går ut frå at den einskilde fagkomiteen har vurdert om ein vil akseptera ein slik måte å gå fram på, eller om kravet om ei eiga sak til Stortinget vert halde fast. Fleirtalet i komiteen, medlemmene frå Arbeidarpartiet, Framstegspartiet og Sosialistisk Venstreparti, viser til at fleire anmodningsvedtak inneheld ei anmodning til Regjeringa om å komma tilbake til Stortinget med «en egen sak» eller «en sak». Kristeleg Folkeparti vil i samband med dette peika på at Regjeringa i fleire saker skriv at saka er omtala i statsbudsjettet – dette er naturlegvis fordi mange slike anmodningar heng saman med budsjettspørsmål, som òg saksordføraren nemnde. Fleirtalet peikar på at den naturlege oppfølginga ville vera å fremja ei melding eller ein proposisjon til Stortinget basert på anmodningsvedtak. Fleirtalet sin intensjon kan ein gjerne slutta seg til, nemleg at det skal vera orden, og at det skal vera greitt å finna ut kvar saka står omtala, og på kva måte ho vert følgd opp. Kristeleg Folkeparti vil, saman med komiteen sine medlemmer frå Høgre, vise til Innst. S. nr. 168 for 1998-1999 og Frøiland-utvalet, der problematikken er gjort greie for. Kristeleg Folkeparti vil særskilt visa til Moderniseringsdepartementet sitt budsjettframlegg, der oppfølginga av anmodnings- og utgreiingsvedtak kjem fram klårt og tydeleg. Dette er eit døme som er ryddig og greitt å halda seg til. Det vil vera bra for Stortinget sitt arbeid at også andre departement følgjer same praksis. Det er naturleg og sjølvsagt at Regjeringa følgjer opp Stortinget sine vedtak og i den årlege meldinga om anmodningsvedtak gjer greie for når og korleis dette vert gjort.