Det er eit titals til dels ganske viktige saker som blir omtalte og delvis beskrivne i dette dokumentet. Det er med stor glede eg konstaterer at det er brei einigheit om det aller meste. Eg har likevel lyst til å trekkje fram nokre av desse prosjekta spesielt som er litt gledelege. Det eine er strekninga mellom Sandvika og Sollihøgda, altså Wøyen–Bjørum på E16. Den eksterne kvalitetssikringa viste at strekninga får ei lågare kostnadsramme enn det Statens vegvesen hadde berekna. Dette gir oss rom for å utvide direkte til firefelts veg, og dei som kjenner denne strekninga, veit at dette er eit stort framskritt. Det er eit godt ledd i dette at vi no klarer å få til ting, at vi ikkje berre får meir pengar, som vi har fått til veg i denne perioden, men også at vi klarer å få meir veg for pengane. Litt av det same gjeld for rv. 2, strekninga frå Kløfta austover mot Nybakk, der vi allereie i første byggjetrinnet faktisk klarer å få til ein firefelts veg. Dette er to veldig gledelege prosjekt, der vi no får ein mykje høgare vegstandard enn det det i utgangspunktet var lagt opp til – altså endå meir enn det vi i utgangspunktet hadde rekna med då vi tidlegare vedtok desse prosjekta. Ei anna lita sak som har fått veldig lite merksemd både i media og i arbeidet i komiteen, men som likevel er viktig, er at vi no går inn for å fjerne garantiordninga for andreprioritetslån til bygging og utbetring av riksvegferjer. Denne saka kan verke ubetydeleg – og med dagens rentenivå er ho nok også av forholdsvis lita betydning, men det ligg ei ganske stor symbolsk betydning i dette. Det er eit ledd i den politikken som Regjeringa har foreslått og fått gjennomslag for, nemlig å konkurranseutsetje riksvegferjesambanda. Det er ikkje meir enn eit par dagar sidan vi fekk klare signal om at konkurranseutsetjinga av ferjesektoren hittil har vore ein veldig stor suksess. Det viser at vi får ganske store innsparingar, og vi får eit betre tilbod til passasjerane for dei pengane vi brukar. Men det systemet føreset at det er like konkurransevilkår mellom dei ulike aktørane som skal inn og gi sine anbod for å få trafikkere desse strekningane. Då går det ikkje an at staten går inn med spesielle garantiar til enkelte selskap som er plukka ut av staten. Derfor er eg svært tilfreds med å konstatere at vi no har eit breitt fleirtal for å ta vekk den ordninga som vi har hatt altfor lenge, og som – i tider med litt høgare rente i alle fall – har ført til konkurransevriding mellom dei ulike selskapa. Lat meg til slutt nemne eit prosjekt frå mitt eige heimfylke, Imarsundprosjektet. Det er om lag eit år sidan vi behandla den saka og gav vår tilslutning til dette viktige prosjektet. I tillegg til å ta vekk eit ferjesamband og binde saman to kommunar fører det også til ei samanslåing av kommunane Aure og Tustna. I tilknyting til stortingsvalet, som vi er veldig spente på, skal det også vere eit kommuneval i den nye storkommunen i september. No blei det ei kostnadsoverskriding på dette prosjektet, men takka vere det låge rentenivået – som vi sjølvsagt kan diskutere kven som har æra for – klarer ein likevel å finansiere opp dette prosjektet, sjølv med dei overskridingane ein fekk i forhold til dei rammene som Stortinget tidlegare har gått inn for. Det er ein stor dag for Ytre Nordmøre, og det er ein stor dag for heile Møre og Romsdal, når vi no endeleg, håpar eg, kan setje sluttstreken for den politiske behandlinga av Imarsundprosjektet.