Når vi frå SV har kunna gå med på dette utan å komme med nokon tilleggsmerknader, er det fordi eg reknar det som sjølvsagt at dette er innafor dei avgrensingane som ligg i norsk eksportlovgiving, som heilt klart regulerer eksport og kjøp av våpen. Derfor blir det endå meir underleg for meg, når alle er einige, at ein likevel fremmar forslaget. På ein måte blir det å setje det på spissen, men nok om det. Det inspirerer meg for så vidt til å seie lite grann om kva vi eigentleg snakkar om. Vi snakkar om det militærindustrielle konseptet. Eg skal ikkje gå langt inn i det, men vi veit at det er ikkje for ingenting at tilbydarane av fly til Noreg i dag har avtale med nokre land om utvikling av JSF og har eit anna utviklingsspor saman med Israel. Det er fordi dette er betente saker. Eg kunne ha ramsa opp ein masse andre betente saker. Det er ikkje sjølvsagt at ein kan kjøpe og selje våpen. Det er sterke avgrensingar på det. Daverande statsminister Gerhardsen var vel den som i samband med Cuba-krisen la an tonen og moralen i norsk eksportpolitikk: Vi skal ikkje selje eller kjøpe frå land der krig eller konflikt truar. Skulle vi praktisert det i yttarste konksekvens, ville det ikkje bli selt eller kjøpt mykje våpen. Men så er det slik at allianseforpliktingane som vi har, på eit vis skyv på behovet, målet, som ligg i eksportkontrollen og i eksportpolitikken. Det er klart at dette er noko som ein ikkje bør tøye altfor langt. Det kan slå tilbake på dei utviklingsmoglegheitene som forsvarsindustrien eventuelt har, dersom ein ikkje er konsekvent. Tøyer ein dette for langt inn i det militærindustrielle konseptet, vil dette ikkje kunne finne legitimitet i befolkninga. Eg vil oppmode Framstegspartiet til ikkje å fremme forslaget, for da kan vi i det minste vere einige til Regjeringa kjem tilbake med ei konkret sak om dette. Det er jo da vi eventuelt får det reelle innhaldet fram i denne saka og ser om vi kan bli einige.