Menn og kvinner er enno ulike, heldigvis, men, som vi har hørt mykje om i dag, dei rammast av ulike sjukdomar i ulik grad. Noko som er typisk her, som vi også har hørt i dag, er dei strukturelle utviklingstrekka i vårt samfunn, f.eks. at kvinner blir eldre og eldre. Vi veit at etter at dei er over f.eks. 85 år, treng dei mykje meir helsehjelp. Og, som også representanten Lønning var inne på, dette er ei stor gruppe, det er ei stor utfordring. Vi har hørt at kvinner lir av muskel- og skjelettsjukdomar i langt større grad enn menn, og at typiske mannssjukdomar, som nokon kallar det, sånn som hjarteinfarkt, no også har blitt ein kvinnesjukdom. Det er mange strukturelle utviklingstrekk som vi må ta innover oss når vi skal planleggje korleis vi skal løyse helsetenesta for kvinner. Men enno er det nokre sjukdomar og plager som berre kvinner får, og eg skal prøve å fokusere litt på det. Det er sjukdomar som er knytte til underliv, og slike plager har framleis ikkje nokon medisinsk høgstatus i norsk helsevesen. Vi veit av eksempel frå norske sjukehus at det blir prioritert utbygging av ei tredje hjarteavdeling i staden for å prioritere typiske kvinnesjukdomar, f.eks. knytt nettopp til underlivsplager, og vi har hørt at det er menn som styrer mykje, iallfall på overlegenivå, og kanskje i forskingsmiljøa. Slike prioriteringar blir ofte påskunda og applauderte av desse fagfolka, spesielt kanskje av legestanden. Som eg nemnde, er hjartesjukdomar som kjent ein høgstatussjukdom innanfor det medisinske forskingsmiljøet, legestanden og media, ikkje minst – og også blant pasientane og folk flest trur eg det finst ei slik merkeleg oppfatning. Eg skal fokusere på eit område som ikkje har vore framme her i dag, men som er ein typisk kvinnesjukdom, ei kvinneplage – inkontinens. Inkontinens blant middelaldrande og ikkje minst blant eldre kvinner er eit stort sjukdomsvolum, og desse plagene lever altså kvinnene med i – kan nesten seie – «øredøvende stillhet». Eg meiner at dei eksempla som eg prøvde å trekkje fram, viser at det må ei total haldningsendring til i samfunnet vårt for at desse typiske kvinnesjukdomane skal få den merksemda og den prioriteringa innanfor helsetenesta som dei verkeleg fortener. Det kunne ha vore interessant å få høre synspunkt frå statsråden om korleis situasjonen kan bli betre for desse titusenvis av kvinner som er ramma av inkontinens.