Nokre få kommentarar til eit dokument som eg eigentleg synest fortener ein betre skjebne enn å bli vedlagt protokollen: Det er gjennomført omfattande spørjeundersøkingar som gir grunnlag for å setja søkjelyset på kva tilpassa opplæring eigentleg betyr. Tilpassa opplæring, det at den enkelte eleven blir sett og følgd opp, er noko av det viktigaste førebyggjande arbeidet som kan gjerast overfor barn og unge. Det tidleg å bli klar over eventuelle lærevanskar som ikkje kan definerast som så omfattande at det trengst spesialundervisning, det å setja inn tiltak som faktisk kan verka førebyggjande òg på fritida, der samarbeidet er godt med den enkelte heimen, der trur eg det ligg ein stor gevinst i forhold til både seinare utdannings- og yrkesval og vaksenliv. Eg synest det er bekymringsfullt når eg les at 19 pst. av rektorane i skuleåret 2003–2004 ikkje gjorde anslag og ikkje hadde oversikt over talet på elevar på eigen skule som hadde behov for tilpassa opplæring utover spesialundervisning. Det er heldigvis slik at det var 81 pst. som hadde ei slik oversikt, men det var altså 19 pst. som ikkje hadde det. Komiteen føreset at Kunnskapsløftet vil møta mange av dei utfordringane som Riksrevisjonen påpeiker. Det same vil òg vera tilfellet med ein betydeleg styrkt kommuneøkonomi. Det gjev større moglegheiter til å styrkja ulike sider av livet på den enkelte skule. Men eg håper at statsråden i sin kontakt med kommunane og Skule-Noreg òg peiker på det enkle, men oppsiktsvekkjande faktum at det må vera ein føresetnad for å få ein betre skule at alle rektorar har oversikt over kva for elevar på eigen skule som treng tilpassa opplæring. Så synest eg faktisk at denne rapporten er eit nytt innspel – av fleire – som fortel at dersom ein skal ha tilpassa opplæring for den enkelte elev, så kan det ikkje vera stykkprisfinansiering som er løysinga.