Fjernsyn er eit medium med særskilt stor gjennomslagskraft, og reklame i fjernsyn har stor effekt. Det er ingen grunn til å tru at politisk reklame og livssynsreklame ville vere effektlaust dersom det var ope for også denne typen reklame i fjernsyn. Det er ein freistande tanke å kunne sende senterpartireklame ut gjennom TV-skjermane i dei tusen heimane. Med flott, grøn bakgrunn kunne partileiar Åslaug Haga spasere gjennom velhalde kulturlandskap medan ho fortalde sjåarane kor viktig det er å sikre god eldreomsorg og god skule over heile landet. Kanskje kunne ho overlevere ein sjekk til Senterpartiet sin ordførar i Førde, Nils Gjerland, og på den måten få fram det lyftet som Senterpartiet, Arbeidarpartiet og Sosialistisk Venstreparti har gjort for kommuneøkonomien. Smilande sjukeheimsbebuarar og skulebarn kunne syngje i bakgrunnen. Saman kunne dei gå vidare langs vegen og slå av ein prat med samferdslestatsråd Navarsete, som stod og asfalterte, og dei kunne peike bort på dei to herrane Lars Peder Brekk og Per Olaf Lundteigen som var i ferd med å installere breiband til stadig nye husstandar. Alt dette før ei ferje segla inn i solnedgangen med utvida rutetid og ei smilande Magnhild Meltveit Kleppa bak roret. Med god sponsorinntekt kunne desse bileta flimre over TV-skjermane seint og tidleg, i ytringsfridomen sitt namn og utan protestar og kritiske spørsmål frå opposisjonen. Jau, visst er det freistande. Men hadde det tent samfunnsdebatten? Eller hadde det vore med og danna eit skeivt bilete av spørsmål som ofte er langt meir kompliserte? Eg trur dessverre det siste, og det sjølv om eg er overtydd om at Senterpartiet har dei beste løysingane for dette landet. Kor hyppig dei glade senterpartibileta hadde flimra over skjermane, hadde vore avhengig av kva inntekter partiet hadde. Eit parti eller ein organisasjon med store ressursar kunne sende reklame langt oftare enn eit parti med mindre ressursar. Ytringsfridomen er meint å gjelde alle. I eit slikt tilfelle ville han berre gjelde dei som hadde nok ressursar til å kome ut med bodskapen sin. Ein ville dermed kunne forsterke den skeivfordelinga i forholdet mellom ytringsfridom og informasjonstilbod som allereie er i dag. Det kunne jo hende at nokre av dei andre partia hadde sett seg leie på reklamen frå Senterpartiet og sett det turvande å setje inn litt motreklame, der ein i større eller mindre grad problematiserte løysingane til partiet og kanskje hadde eitt eller to reale sleivspark. Hadde ei slik boksing gjennom tv-ruta – der kveldsfilmen blei avbroten av reklame for to ulike politiske retningar annankvar gong – vore ein styrke for den norske samfunnsdebatten? Eg trur ikkje det. Ressurssterke interesser ville fått langt større innverknad enn dei med mindre ressursar. Vi er ikkje åleine om å sjå desse problemstillingane. Ei rekkje land har restriksjonar når det gjeld fjernsynsreklame. Eksempel her er fleire av vår naboland. Dersom det er slik at Høgre og Framstegspartiet for å styrkje ytringsfridomen er villige til å regulere reklamen ved å påleggje tv-stasjonane å fordele tid til ulike parti og setje av ei viss tid i tv-stasjonane til dette formålet, er det grunn til å spørje: Kvifor er ein då ikkje villig til og like ivrig etter å gjere det same når det gjeld politisk debatt? Kvifor fremjar ein ikkje då forslag i dette rommet om at tv-stasjonane burde bruke så og så mange timar og så og så mange dagar på å sende politisk debatt, der ein kunne få fram ulike politiske syn? Senterpartiet støttar Regjeringa i synet på at ytringsfridomen er godt teken vare på gjennom dei moglegheitene partia og organisasjonane i dag har til å presentere synspunkta sine i den offentlege debatten. Vi støttar derfor ei vidareføring av forbodet mot politisk reklame og livssynsreklame i fjernsyn.