Omgrepet «aktiv næringspolitikk» har fått mykje merksemd i Stortinget i løpet av vinteren. Årsaka er nok bl.a. at den nye regjeringa lovde veldig mykje i valkampen, men i maktposisjon har dei vist fram verkemiddel, eller verktøy, frå den førre regjeringa. Slik sett har det vorte store ord og lite nytt innhald. I dag har næringsministeren sagt ganske mykje – det er brukt mange honnørord. Eg la merke til at representanten Oppebøen Hansen – for n-te gong frå den sida – kjem med påstandar om at Bondevik II-regjeringa stod for næringsnøytralitet. Eg skjønar godt at representanten Oppebøen Hansen føler seg ille til mote ved tanken på at det Stoltenberg I-regjeringa faktisk, så langt eg har registrert, er den einaste regjeringa som i eit dokument har vedstått seg næringsnøytralitet. Bondevik II hadde ikkje næringsnøytralitet verken som mål eller som verkemiddel. Eg har filosofert litt og tenkt medan eg har høyrt på debatten: Kjenner leiaren av kvardagsbedrifta seg igjen i det som vert sagt her? For slik eg kjenner leiarane i kvardagsbedriftene, er dei opptekne av å ta seg av dei tilsette, skapa tryggleik og trivsel. Dei er opptekne av at bedrifta skal få nye oppdrag. Dei er opptekne av å følgja med i utviklinga i bransjen – vera på hogget og ikkje verta akterutseglt. Og dei aller, aller fleste anstrengjer seg til det yttarste for å følgja lovar, reglar osv. for ikkje å verta lovbrytarar. Men det er ikkje alltid så enkelt å halda seg orientert. Nettopp dette håpar eg må vera i fokus og mål for næringspolitikken, at næringspolitikk ikkje vert slagordsmessig retorikk, men spørsmål om korleis vi kan gjera kvardagen enklare og betre for leiaren i kvardagsbedrifta. For det er jo desse bedriftene rundt om i landet vårt som er sjølve ryggrada i næringslivet. Eg er samd med tidlegare finansminister Per Kleppe når han i Dagsavisen nyleg skreiv: «Næringspolitikkens oppgave er å bidra til at rammevilkårene er slik at næringslivet hele tiden kan forbedre produksjonen og tilpasse seg til endrede konkurransebetingelser.» Difor håpar eg at næringsministeren er krystallklar i si avklaring av korleis han vil at kvardagsbedrifta si framtid skal vera. Vil han halda fram forenklingsarbeidet som Bondevik II-regjeringa var godt i gang med, gjennom Altinn-prosjektet? Vil han leggja all sin prestisje inn i å nedkjempa finansministeren, slik at avskrivingssatsane på maskiner og utstyr skal vera 25 pst., slik vår regjering føreslo? Vil han sikra at SkatteFUNN framleis skal vera ei treffsikker og ubyråkratisk ordning, eller vil han la byråkratane i Finansdepartementet øydeleggja ordninga gjennom eit upraktisk, strengt og uforståeleg regelverk? Vil han sørgja for meir pengar til næringsretta forsking og utvikling? Og vil han leggja tyngda si inn på å fjerna formuesskatten på arbeidande kapital, slik eit samla næringsliv ropar om? Så skulle eg ønskt at næringsministeren var litt tydelegare på kva han eigentleg meiner med ei ny ervervslov og forventingane til ei ny ervervslov, for det er skapt mykje håp om ei ny ervervslov. Den førre lova var iallfall ikkje til noko særleg nytte, for å seia det svært enkelt. Når næringspolitiske debattar blir akademiske øvingar utan interesse for næringslivet, då er me på feil kanal. Men når næringslivet spissar øyra kvar gong næringspolitiske tema kjem på den politiske dagsordenen, då er me der me skal vera. Eg håpar at næringsministeren vil gjera det han kan for at det siste skal skje. Gjer han det på ein god måte, kan han rekna med Kristeleg Folkeparti si støtte. Men gjer han det ikkje, ja, då er eg redd for at han har eit problem.