Den strategien passar særs godt inn. Ei av dei store utfordringane vi har i norsk arbeidsliv i dag, er at vi har 740 000 menneske som står utanfor arbeidslivet. Det har vorte 140 000 fleire i den perioden som representanten Solberg sat i Bondevik II-regjeringa. 740 000 utanfor arbeidslivet medfører òg ei utfordring i forhold til å få nok hender i arbeid, anten det er innanfor pleie og omsorg, innanfor skulen eller innanfor andre velferdsoppgåver som vi har. Det som er utfordringa vår innanfor pleie og omsorg, er at dette er ein sektor der sjukefråveret ikkje har gått så mykje ned som det vi har sett i andre sektorar i IA-arbeidet. Kvifor gjer det ikkje det? Jo, mellom anna fordi vi har tenkt ein kommuneøkonomi dei siste fire åra, som representanten Solberg har eit ansvar for, som har ført til at kommunane har måtta gå til oppseiingar og innstrammingar innanfor pleie og omsorg, at folk har sprunge mykje fortare, at sjukefråveret har gått opp, og at folk har gått ned i deltidsstillingar og går tidlegare ut av arbeidslivet. Summen av dette løyser heller ikkje utfordringane som representanten Solberg teiknar opp. Det vi har sagt, er at vi er nøydde til å prøve ein annan medisin enn han som den førre regjeringa bidrog med. Vi ynskjer å sjå på om arbeidstid har effekt på følgjande: Vil sjukefråveret gå ned? Vil folk som går i deltidsstillingar, auke arbeidstida si til full stilling? Vil dei utsetje avgangsalderen? Vi har eit stort behov for at folk står lenger i arbeid. Vil vi få fleire av dei 740 000 som står utanfor arbeidslivet, tilbake i arbeid? Eg trur det er vel verdt å sjå på andre løysingar enn berre pisk, kutting og tyning, som var den førre regjeringa sin medisin. Vi har eit ynske om å gjennomføre forsking på det, sjå på kva som har vore gjort. Det er eit ærleg og godt utgangspunkt for den typen medisin, heller enn å latterleggjere det med million- og milliardoverslag i forhold til forslag som aldri har vore fremja.