Eg vil takke alle for debatten vi har hatt om dette viktige temaet, som vi har fått belyst. Representanten Karin S. Woldseth var inne på kontakt med biologiske familie – det gjeld dei barna som anten er i barnevernsinstitusjon eller hos fosterfamilie. Det er sjølvsagt veldig viktig at ein fokuserer på det. Samtidig må ein fokusere på at det må vere til barnet eller ungdommen sitt beste. I enkelte tilfelle kan det vere at dei kjem frå kompliserte familieforhold, med store rusproblem eller anna, og då seier det seg sjølv at det ikkje er det beste for barnet å ha direkte kontakt. Dette må ein vurdere i dei ulike sakene. Vi sit med historier frå begge gruppene – nokon har hatt for lite kontakt med sin biologiske familie, og andre plassar har det blitt stilt spørsmål om kor lurt det er å ha hyppig kontakt, i forhold til korleis det verkar inn på barnet i etterkant. Det er veldig viktig at det temaet får merksemd. Representanten Karin Andersen var inne på einslege mindreårige asylsøkjarar. Det er heilt klart at det der òg er store utfordringar i forhold til den ekstra ballasten dei har med seg når dei kjem. Når det gjeld barnevern, er det veldig mange utfordringar. Vi kunne brukt mykje tid på å diskutere det. Eg valde å konsentrere meg om ettervernet, fordi fasen frå å vere barn til å bli vaksen er veldig krevjande, og spesielt for barnevernsbarn. Eg har høyrt fleire forskarar som har vore inne på konsekvensane – kva som skjer med desse etter dei blir 18 år, korleis det går. I Sverige har det vore noko forsking på korleis det går med desse. Derfor føler nok mange fosterforeldre at ein del av det viktige arbeidet som har blitt gjort, blir øydelagt når barna blir vaksne, om ein ikkje greier å ta vare på dei etter dei er 18 år òg. Som representanten Karin Andersen sa, har vi ikkje mykje vi skal ha sagt når barna blir 18 år. Det gjer at dette er vanskeleg, for i teorien er dei myndige. Vi veit at dei som har biologiske barn og som høyrer rykte om at barnet har problem, dreg ut for å leite sjølv om barnet er 18 eller 20 år. Som fosterforeldre har ein faktisk ikkje lov til det om det formelle arbeidet er avslutta. Eg har ikkje nokon klare løysingar på denne utfordringa, men eg trur det er veldig viktig at departementet diskuterer og drøftar det: Kva gjer ein, og kva kan ein gjere i samarbeidet med fosterforeldra? Å lytte til dei trur eg er veldig viktig, så eg vil oppfordre statsråden til at ho tek dette med seg i det vidare arbeidet.