Gjeldsordning er viktig og nyttig – og siste moglegheit – for dei som av ulike årsaker er komne i ein situasjon der dei ikkje greier å betene den gjeldsbyrda som dei har opparbeidd seg. I ein slik situasjon er det viktig og nyttig for alle partar, både kreditor, skyldnar og samfunnet, at ein får til enten ei tvungen eller ei frivillig gjeldsordning. Det er sjølvsagt òg viktig at det ikkje må vere for enkelt å få gjeldsordning. Ei gjeldsordning må vere den siste og einaste løysinga for å komme à jour, for å greie å dekkje utgifter og handtere gjelda. Det er sjølvsagt òg viktig å streke under at ein har eit personleg ansvar for ikkje å pådra seg ei for stor gjeld. Vi er avhengige av å ha ei effektiv og god saksbehandling som er kvalitetssikra i alle ledd, med kompetente saksbehandlarar, slik at ei gjeldsordningsløysing har tillit hos alle partar, at ein føler at dette har gått riktig for seg, og at dette er den einaste og beste løysinga. Det er i den samanhengen bekymringsfullt at målet om maks 90 dagar på førebuande saksbehandling hos namsmannen ikkje er følgt. Det er bekymringsfullt fordi 90 dagar er altfor lang tid. Det er sjølvsagt uheldig at dette målet ikkje blir nådd i ei tid då det ikkje skulle vere nokon ytre omstende som gjer at etterspurnaden etter gjeldsordning er spesielt stor. Vi har no hatt ei økonomisk oppgangstid i mange år, med stigande eigedomsprisar, stigande aksjekursar og låg rente, og også ei forholdsvis god sysselsetjing. Det gjer at etterspurnaden etter gjeldsordningar – opphoping av det – ikkje bør vere påtrengjande. Samtidig ser vi at gjeldsoppbygginga, spesielt i private hushald, har auka markant dei siste åra. Det gjer at på eit eller anna tidspunkt i framtida kan vi få ei ny opphoping, eller – som ein gjerne også seier – ei ny gjeldskrise for mange som ikkje greier å handtere gjelda si. Det vil gjerne komme samtidig med at ein har stigande rente og fallande eigedomsprisar. Då er det endå viktigare at vi får orden på gjeldsordninga og får saksbehandlingstida ned til målet om 90 dagar, som vi har i dag. Dersom vi ikkje greier det no, vil vi i alle fall ikkje greie det dersom det byggjer seg opp ei ny gjeldskrise. I den samanhengen er det viktig at offentlege kreditorar er meir fleksible og ikkje så regelbundne som mange eksempel viser. Mange frivillige gjeldsordningar har stranda på at offentlege kreditorar ikkje har vore villige til å redusere sine krav. Offentlege gebyr er høge, og det er også noko ein bør gjennomgå. Det er klart at når staten grev til seg ekstra gebyr, vil det bli endå vanskelegare å få til ei frivillig gjeldsordning. Ei frivillig gjeldsordning er absolutt å føretrekkje framfor ei tvungen gjeldsordning. Eg trur at partane vil respektere og gå sterkare inn for å handheve ei frivillig gjeldsordning enn ei gjeldsordning som er tvungen og vedteken av namsretten. Avslutningsvis vil eg ta opp Framstegspartiets forslag som står i komiteinnstillinga.