Skal vi sikre den framtidige velferda, treng vi eit sterkt næringsliv. Då må vi lytte til kva næringslivet sjølv seier skal til for å sikre at næringslivet også i framtida kan bidra til å skape arbeidsplassar og til å skape inntekter for private og for det offentlege. Rundt om i dei mange bedriftene vi har, har eg ikkje møtt noko krav om ein ny næringspolitikk. Tvert imot verkar det som om det både i næringslivet og i dei lokalsamfunna som spesielt er avhengige av det konkurranseutsette næringslivet, er stor tilfredsheit med det som har skjedd dei siste åra. Vi har fått sikrare arbeidsplassar, vi har fått fleire arbeidsplassar, og vi har faktisk fått auka skatteinntekter sjølv om skattenivåa er reduserte. Altså er det ein dynamikk i dette systemet. Vi har fått lågare arbeidsløyse, og vi har etter kvart òg fått ein situasjon der industrien, ifølgje Statistisk sentralbyrå, har auka si verdiskaping og si sysselsetjing. Så er eg sjølvsagt heilt på line med interpellanten, som i sitt innlegg sa at det er klart at vi ikkje kan ta æra for alt dette, verken den førre regjeringa eller andre – her må ære delast. Men det er ganske interessant å konstatere såpass stor usemje mellom to representantar som hittil har hatt ordet – finansministeren, som seier at det går veldig bra, men at det ikkje er den førre regjeringa som har æra av alt, og representanten Schjøtt-Pedersen, som seier at det ikkje har gått så godt som vi har hevda. For å gripe fatt i det finansministeren sa: Nei, det er ikkje den førre regjeringa som har æra for alt. Men når finansministeren prøver å framstille det slik at denne positive utviklinga ville ha skjedd nesten uansett, synest eg det er ein veldig lettvint måte å kommentere utviklinga på. Finansministeren sa m.a. i innlegget sitt at dette rentenivået, som har blitt lågt i Noreg, kjem av eit internasjonalt lågt rentenivå. Det er for så vidt korrekt, men det finansministeren gløymer å nemne, er at då vi tok over for fire år sidan, var rentenivået i Noreg betydeleg høgre enn europeisk nivå – ein snakkar om 4–5 pst. Og då den nye regjeringa tok over, altså då vi måtte ut av regjeringskontora, var renta på eit europeisk nivå. Då er det jo ikkje berre den internasjonale politikken som har innverknad på dette. Samtidig trur eg det er veldig lettvint av finansministeren å meine at om lag 6 milliardar kr i årlege lettar ved at ein tek bort investeringsavgifta, ikkje vil ha betyding for satsinga på norsk næringsliv. Lat oss vere ueinige om dette, men lat oss i alle fall no prøve å sjå litt framover. Då er spørsmålet: Kva er det for element vi har sett av den nye og aktive næringspolitikken? Det vi har sett, er det stikk motsette av det representanten Schjøtt-Pedersen nemnde. Eg er heilt einig med Schjøtt-Pedersen i – og vi i Høgre støttar det fullt ut – at behovet for forsking og behovet for innovasjon så definitivt er til stades, som representanten heilt korrekt sa. Men korfor begynner då den nye regjeringa og det nye stortingsfleirtalet med å kutte i dei forslaga som Bondevik II-regjeringa hadde på 100 mill. kr til satsing på forsking og utvikling? Korfor kuttar ein avskrivingssatsane på maskinar og utstyr, som vi foreslo å auke for nettopp å stimulere til ny satsing? Korfor gjer ein forholda for dei små og mellomstore bedriftene verre ved å endre skattlegginga av desse bedriftene? Korfor talar ein om ei mengd tiltak, som interpellanten var inne på no nettopp, som skaper usikkerheit om den framtidige næringspolitikken i Noreg? Den usikkerheita vi no ser, er ganske alvorleg. Og når ein har fått desse klare signala om at ein går i stikk motsett retning av det ein lovde før valet, nemleg å stimulere til forsking, utvikling og nyskaping, er det signal som i alle fall eg får svært mange signal om ikkje blir spesielt godt mottekne ute. Eg håper at denne debatten kan avklare litt meir om kva som ligg i den nye næringspolitikken. Lat oss i alle fall håpe for næringslivet og norsk velferd si skuld at desse endringane i framtida blir så små som mogleg.