For å syte for ei god arbeidsfordeling statsrådane imellom har eg eit spørsmål til utviklingsministeren. Ei trygging av born og kvinner sine rettar er heilt sentralt for å utrydde fattigdom og fremje utvikling. Dessverre er det nettopp på desse områda vi ligg lengst frå å nå FN sine tusenårsmål, spesielt i landa sør for Sahara i Afrika. Særleg alarmerande er feminiseringa av aidsepidemien og mangel på helseteneste knytt til kvinners seksualitet og graviditet. Det er urovekkjande at 4 millionar born døyr i løpet av dei fire fyrste vekene av leveåret sitt. Difor må arbeidet med å fremje likestilling og å styrkje velferda og rettane for kvinner og born vere eit grunnleggjande mål i vår utviklingspolitikk. Nyfødde som døyr, er i dag kanskje den største humanitære krisa verda står overfor, og som ikkje har fått nok merksemd. Det er fire hovudårsaker til at dei nyfødde i verda døyr. Det gjeld oksygenmangel ved fødselen, for tidleg fødsel, infeksjonar og medfødde misdanningar. Det har òg bakgrunn i ein dårleg ernæringstilstand hjå den gravide. Kvinnene er i stor grad hovudforsørgjaren i familiane i utviklingsland, spesielt i Afrika. Men igjen ser vi at kvinnene taper i dei helsepolitiske prioriteringane. Kvart år døyr ein halv million kvinner som følgje av fødselsrelaterte komplikasjonar grunna manglande kvalifisert hjelp og tilsyn. Som ein lekk i arbeidet med å styrkje kvinner og born sine rettar: Når kan vi vente at ambassadøren for born sine rettar vil vere på plass i Utanriksdepartementet, slik det tidlegare er varsla? Og når kan vi vente at den nye strategien for kvinne- og likestillingsretta utviklingsarbeid kjem? Bondevik II-regjeringa varsla at strategien skulle vere ferdigstilt innan utgangen av 2005. Eg går ut frå at utviklingsministeren ikkje vil dryge med å sørgje for å få han på bordet, men no kan han få klargjere det.