For det første er det sjølvsagt ikkje flygeleiarane som styrer norsk luftfart. Me har ein historikk bak oss. Eg vart åtvara tidlegare her mot å snakke om det som ligg bak, men alt heng saman med alt. Det at ein stansa utdaning av flygeleiarar, gjer at me reelt sett i dag har mangel på flygeleiarar. Det gjekk ganske mange månader å få det klarlagt og på bordet, men det har eg altså no fått, og det gjev sjølvsagt flygeleiarane ei sterk forhandlingsstilling, som då er opparbeidd gjennom – kanskje eg skal seie – mange år. Det er vel inga hemmelegheit at flygeleiarane har hatt ei sterk forhandlingsstilling òg før. Det at eg valde å bytte styret der no, er ledd i ein heilt naturleg prosess, der eg var innstilt på å gjere det på generalforsamlinga, men gjorde det tre veker før på grunn av nettopp forhandlingssituasjonen. Og det er rett at den nye styreleiaren kan vere med i innspurten av dei forhandlingane og leggje dei føringane som vil ha mykje å seie for Avinor si drift framover. Eg trur ikkje at eg med det har avslutta arbeidet med å få ro i situasjonen i lufttrafikken, og det er nettopp derfor eg no har starta på arbeidet med ein strategi for norsk luftfart.