Som ny medlem i kontroll- og konstitusjonskomiteen har eg lyst til å understreka at Riksrevisjonen si melding om verksemda i 2005 gir eit godt og interessant innblikk i ein institusjon som altfor få eigentleg kjenner til. Med omdømmeverdiane objektiv, uavhengig og kompetent og samspelverdiane lagånd, openheit og respekt er målsetjingane høge. Riksrevisjonen har og skal ha ambisjonar. Dokumenta frå Riksrevisjonen får ulik oppfølging frå Stortinget si side. Mange hamnar i kontroll- og konstitusjonskomiteen som eigne saker, som t.d. neste sak, Dokument nr. 3:7. Frå Senterpartiet si side har vi med stor interesse motteke to rapportar, Administrativ rapport nr. 1/2005, om fastlegeordninga, og Administrativ rapport nr. 2/2005, om Riksrevisjonen si undersøking av forvaltninga sitt arbeid med utforminga av EØS-relevant regelverk. Den fyrste av desse vart følgd opp av Helse- og omsorgsdepartementet. Den andre er ein viktig reiskap for ei regjering som vil føra ein meir aktiv europapolitikk utan EU-medlemskap, og som dette året har arbeidd med ein handlingsplan for akkurat det. Senterpartiet er einig i at Riksrevisjonen si internasjonale verksemd gir kompetanse og kunnskap. Eg ser gjerne at Riksrevisjonen vurderer korleis erfaringa, t.d. med revisjon av EFTA og NATO, kan meldast til Stortinget. NATO er jo elles fyldig og informativt dekt i Observasjonsposten nr. 2 for 2006, Riksrevisjonen sitt høgst leseverdige blad. Lat meg til slutt understreka det gledelege i at òg Riksrevisjonen driv utviklingsarbeid. Det er gitt fleire døme på det i årsmeldinga – i Zambia, i Malawi og i samband med Indonesia si deltaking i oppbygginga av Ache-provinsen etter tsunamien. Styrking og effektivisering av riksrevisjonar i utviklingsland og i andre land der det går føre seg demokratibygging, er heilt klart eit viktig instrument for å sikra utvikling og kjempa mot korrupsjon. Det er bra at den norske Riksrevisjonen òg engasjerer seg på det feltet.