Eg vil starte med å gje ros til representanten Siv Jensen som Framstegspartiet sin formann for at ho deltok i den utviklingspolitiske debatten. Ho er den einaste partileiaren som har gjort det i dag. Det synest eg det er grunn til å gje honnør for. Utover det deler eg statsråden sitt syn på innlegget. For det er nemleg slik at vi tek Framstegspartiet og dei kritiske synspunkta dei har, på ramme alvor. Eg kan garantere representanten Jensen at representanten Høglund vert møtt med den største respekten når det gjeld dei relevante innvendingane som kjem, og dei er ein del av den totale debatten. Men det som representanten Jensen kom i skade for, var på ein måte å omtale den norske bistanden, spesielt i Afrika, som totalt mislykka. Eg er villig til å strekkje meg så langt som til å seie at delar av han heilt klart har vore mislykka, men det er òg enormt mange menneske som kan fortelje om den hjelpa dei har fått. Vi veit at det hadde gått ille med enkelte statar om ikkje vi hadde vore der. Dersom vi ser på det norske samfunnet, er det slik at vår administrasjon, vårt byråkrati, som har ein fleire hundreårig tradisjon, er fullkome? Har vi aldri skandalar i vår forvalting? Er det slik at ho er fullkomen? Vi hadde ein seinast i går, så vidt eg registrerte. Det er nemleg slik at det å setje krav til utviklingsland om at dei allereie skal ha same nivå som oss, er urimeleg. Så til det å byggje ein sterk stat: I utgangspunktet kan det verke meiningslaust å investere mykje midlar i å byggje ein riksrevisjon, i å byggje sterke statar, men det er det som er grunnlaget for at utviklingsbistand kan verke, og at landet sjølv kan få ting til å verke. Den som vil sjå korleis det går med eit land som ikkje har ein stat som fungerer i det heile, kan sjå på Somalia. Somalia er det beste dømet vi har internasjonalt, som eg veit om, kor staten ramlar saman, og kor stammesystemet overtek. Det er ikkje ønskjeleg. Difor er faktisk stat-til-stat-bistand òg ein veldig viktig del, sjølv om det ikkje alltid er lettast å selje i opinionen. Heilt til slutt: Statsråden påstod at eg hadde mange ønske om å vite kva som kjem i budsjettet, men eg hadde nokre utfordringar til som han lét kome inn i same sekken. Ein av dei var at eg ville ha han til å love at han skal vere raskt på ballen i alle internasjonale spørsmål, anten det er i Verdsbanken eller det er andre stader, i samsvar med slik som Hilde Frafjord Johnson var. Den nasjonale delen må ikkje overskyggje den delen.