Dersom eg fyrst gir meg til å kommentere skattelette, er sikkert representanten Sørfonn og eg einige om at det var ei god ordning denne gongen å gi nokre signal om at dette var noko ein kunne putte inn i den grøne boksen. Vi står altså framfor nokre store utfordringar i forhold til WTO. Det blir nok ikkje det store framover. Vi må nok finne nokre andre verkemiddel. Vi synest at vi allereie har gitt nokre signal i den retninga. Eg har lyst til å kommentere f.eks. noko som i seg sjølv er lite, men som betyr veldig mykje: beitetilskot. Vi ynskjer eit distriktslandbruk. Vi aukar overføringane til distrikta. Vi gir tilskot til smådyrhald – sau og geit – som betyr mykje meir enn det: Det betyr at vi får nokon som gneg – noko vi sannsynlegvis er opptekne av begge to – og ikkje dei store sentrale mastodontane, der dyra knapt nok skal kome ut og trekkje frisk luft. Vi vil sjå mange kursendringar, men som eg òg sa i innlegget mitt – som representanten kanskje la merke til: Ein kan ikkje snu alt over ende over natta. Dette er ei næring som ber om at ein er litt langsiktig.