Born og unge er den viktigaste ressursen vi har i samfunnet. Tilhøva i heimen og i nærmiljøet er viktige for borna sin trivsel, tryggleik og utvikling, og det er viktig at lovgjevinga som vedgår born, har eit tydeleg fokus på borna sitt beste. Vi debatterer i dag lovendringar som er viktige både for born og mange foreldre. Mellom anna handsamar vi lovendringar som vil gje born eit sterkare vern mot overgrep. Det er eit område som vi òg må ha eit sterkt fokus på i det politiske arbeidet framover. Samlivsbrot kan vere ein vanskeleg og vond prosess, og då er det overordna viktig å ha eit regelverk som set borna sitt beste i fokus. Gode meklarordningar er ein god reiskap for å dempe konfliktnivået og for å sikre gode løysingar både for born og foreldre. Vi styrkjer i dag denne ordninga, og det er gledeleg. I dei aller fleste tilfella der foreldre skil lag, er det best for borna å ha god kontakt med begge foreldra. Korleis denne kontakten skal organiserast, er det opp til foreldra å avgjere. Om foreldra ikkje blir samde, er samværet ei sak for rettsvesenet, og då er det viktig at lovverket legg opp til at begge foreldra har ansvar og omsorg for borna òg etter samlivsbrot. Eg registrerte at representanten Tørresdal frå Kristeleg Folkeparti sa i innlegget sitt at samværsnorma bør vere å oppfatte som eit minimumsamvær. Intensjonen til Kristeleg Folkeparti er sikkert god, men ofte gjev ikkje samværsnormer noko godt svar på korleis samvær skal organiserast. Ein av grunnane til det kan t.d. vere lange avstandar. I motsett tilfelle kan norma liggje som eit hinder og avgrense samvær der ein av foreldra ønskjer meir samvær eller samvær organisert på ein annan måte. Derfor er det viktig og rett å ha ei vurdering av samværsnorma på nytt. Vi har opplevd at dette saksfeltet vekkjer stort engasjement og sterke kjensler. Derfor er det gledeleg at komiteen stort sett står samla om dei endringane som vi i dag handsamar.