Det kunne ha vore interessant å gå inn på den siste delen av utanriksministeren sitt innlegg om Palestina og Israel, men det får vi kome tilbake til. Det er ei enorm oppgåve, og begge folka fortener etter lang tid ein annan situasjon enn den dei har i dag. Eg nemnde i mitt innlegg, og eg vil utfordre utanriksministeren på det, at når ein vil styrkje samarbeidet på petroleumssektoren, om ein går tungt inn der, ser ikkje utanriksministeren at det kan vere eit konfliktområde i forhold til at ein då truleg treng hjelp frå stabiliseringsstyrkar eller andre styrkar? I så fall må ein ty til amerikanske styrkar. Så er eg glad for at utanriksministeren no gjorde det klårt at det låg føre eit FN-mandat, slik at den førre regjeringas politikk på dette området hadde solid støtte i Stortinget. Ein gjer no ei endring i styrkane ut frå praktiske forhold, og ikkje ut frå at det ikkje ligg føre eit FN-mandat.