Eg kan ikkje dy meg for å replisere til førre talar at dersom CO2 blir eit så stort problem i verda som eg trur det blir, vil det vedtaket Regjeringa har gjort saman med Statoil om Mongstad-anlegget, stå seg, og det vil vere eit framtidsvedtak. Lat det ikkje vere nokon tvil om det. På 1980-talet var parolen «Sovjet ut av Afghanistan». Det var det vel ingen tvil om at alle her i salen var einige om. Så opplever vi sjølvsagt motstand mot vårt nærvær der. Kva må då vere spørsmålet her i dag? Jo, det er: Korleis legitimerer vi vårt nærvær i Afghanistan? Korleis byggjer vi eit grunnlag for at vi bør vere der og bidra? Den britiske hærsjefen, Dannatt, sa seinast for nokre dagar sidan rett ut om Irak: Vi er i eit muslimsk land, vi er ikkje velkomne, og kanskje burde vi begynne å tenkje på å komme oss heim på best mogleg måte. Eg trur ikkje det er rette strategien for Noreg sin politikk i Afghanistan. Eg trur vi skal vere der, men vi bør vere såpass audmjuke at vi får med oss at vi bør vere der på ein måte som ikkje skaper motstand. For det var det britane lærte ved sine to invasjonsforsøk, og det var det Sovjetunionen lærte. Det er den sivile vegen vi må gå. Det finst ingen annan veg, men sjølvsagt skal den bli understøtta med militære åtgjerder. Då vi for ein liten månad sidan sende FN-styrkar til Libanon, var det vel ikkje fordi nokon trudde på at dei militære bidraga ville løyse noko som helst i Libanon. For vi veit at det er ikkje Israel, det er ikkje Hizbollah, og det er heller ikkje FN, som skal ha makt i Sør-Libanon. Det er den libanesiske regjeringa. Det må vere det langsiktige arbeidet i høve til alt vi gjer i Afghanistan også, at den afghanske regjeringa blir legitim og dermed blir i stand til å kunne gjere noko fornuftig for sitt eige folk. Det eg fryktar mest for i Asia for tida, er det som skjer i Nord-Korea. Situasjonen der er kjend, men det vi òg ser, er at ein no begynner å revurdere sitt syn på våpen og bruk av våpenmakt i Japan. Vi kan vere i begynninga av ein ny opprustingsperiode i Asia. Vi veit også at går vi vidare bortover mot Afghanistan, er det Pakistan som er atomvåpenmakta. Vi veit at det i Pakistan også er eit skjørt bilete av korleis makt blir styrt. Vi veit at Musharaf den eine timen har på seg ei uniform og den neste timen ein dress, for å avbalansere dette landet. Her i salen snakkar vi svært mykje om Taliban. Vi veit at i Afghanistan er det pashtunarar, ca. 11 millioner, og i Pakistan er det vel 20 millioner pashtunarar. Vi veit at vi må begynne å få ein dialog med dei om deira rolle i det framtidige Afghanistan. Dette blir berre løyst via politiske vegar. Vi har også Balutsjistan, som godt kan tenkje seg å take over regjeringsmakta, få meir makt i Pakistan. Med Pakistans atomvåpen, med Kashmir-konflikten og med den gamle delinga av Pakistan i bakhovudet, veit vi at ingenting vil vere verre enn dersom denne typen folk skulle komme til makta. Det er det store biletet. Så bør vi då begynne ein stad, og det gjorde ikkje minst forsvarsministeren i førre veke då ho var i Afghanistan og fekk signert ein bilateral avtale mellom Noreg og Afghanistan om fangebehandling. Nokre her i salen i dag har spurt om kvifor vi, f.eks. frå SV si side, tviler på om det er så lurt å sende styrkar. Eg trur ikkje det er så lurt å sende styrkar før vi har fått lagt forholda betre til rette for at det skal vere krigens folkerett som skal vere grunnlaget for det vi held på med. Omtrent same dag – ein kan like det eller ikkje – som vår forsvarsminister signerte ein avtale med Afghanistans forsvarsminister, signerte også ein annan partnar i NATO-pakta, presidenten i USA, ein ny lov om korleis ein skal behandle fangar på Guantánamo, som etter mitt skjønn ikkje er i god takt med det som vi reknar som krigens folkerett. Men vi har begynt på denne vegen med å byggje vidare. Det bør vere sjølvsagt at denne bilaterale avtalen skal gjelde for alle medlemslanda i NATO. Det er den debatten vi må få internt i NATO. Det er den debatten vi må leggje opp til fram mot toppmøtet i Riga. Då er det Noreg bidreg med noko internasjonalt som verkeleg kan få betydning for framtidige konfliktar.