Interpellanten har fokusert på eit utruleg viktig samferdselsområde. For det fyrste: Har effektiviseringa og nedbemanninga av Vegvesenet med over tusen personar gitt meir pengar til veg? Og: Er resultatet av dei fem regionkontora og dei 30 distriktskontora det ideelle for ein desentralisert modell? Det er, som fleire har vore inne på, slik at vi har fått mange innspel om dei erfaringane som brukarane har: funksjonskontraktane på vintervedlikehald, der rodene er altfor lange, dårlegare brøyting enn før, kontraktørane tek heller bota enn å skaffe seg dyrt materiell, som f.eks. til høvling. Resultatet er fleire ulykker, fleire utforkøyringar, større utbetalingar frå forsikringsselskapa – altså dyrare samfunnsøkonomisk, men kanskje billigare å drifte vegen, isolert sett. Dei operative ledda på distriktskontora blir utmagra. Kunnskapen er der, men alt som skal gjerast, må godkjennast av regionkontora. Det fører til unødvendig lang saksbehandling og unødvendig byråkrati, og resultatet er mindre veg for pengane. I det gamle vegvesenet blei jobben gjord når ein måtte, ja til og med utført førebyggjande. No skal nesten alt leggjast til rette for anbod, lysast ut og bestillast. Det seier seg sjølv at her går vinninga bort i spinninga. Eitt eksempel på dette kan ein lesa i Vegen og Vi nr. 6 i år. Der står det at staten kjøper konsulenttenester for om lag 800 mill. kr meir i år enn året før, og det meste går til planlegging og prosjektering. Tidlegare har vi fått informasjon om at budsjettet ikkje blei brukt opp i 2004. Resultatet er frustrerte kunnskapsrike fagfolk som ikkje veit kva morgondagen vil bringe, og i andre enden alle fylkesordførarar og ordførarar i landet som skrik etter betre vegar. Terskelen for å få gitt tilbakemeldingar på korleis ein opplever arbeidssituasjonen, har blitt høgare. Vegdirektoratet oppfører seg meir enn nokon gong som ein stat i staten, nærmast totalitært. Det har stilna frå maskinentrepenørane si side no. Denne politikken fører til meir pengar i deira kasse. Det er resultatet, når ein ikkje samanliknar likt med likt – ikkje meir pengar til vegar, som vi alle så sårt treng, og som vi har blitt tuta øyra fulle av frå den borgarlege sida. Regjeringspartia er tilfredse med det som skjer. Det er den politiske retninga som rår over sunn fornuft. Det skremmer oss i Arbeiderpartiet.