Eg vil koma med nokre få merknader på tampen av debatten. For det fyrste gjorde eg meg skuldig i ei misforståing overfor Høgre. Høgre trudde at eg var oppteken av at foreldra skulle kunna velja mellom offentlege skular. Mitt poeng er at det i dei seinare åra har vore ei rekkje foreldre som ikkje har hatt nokon valfridom til å la ungane sine gå på ein offentleg skule, fordi ikkje minst ein stram kommuneøkonomi har medført at skulen har vorte lagd ned. Komiteens leiar hyllar Høgres kommuneøkonomi, men det er eit faktum at det året då friskulelova vart vedteken, melde 55 pst. av kommunane i ei undersøking at dei måtte kutta nettopp i skulen. Dette står i sterk motsetning til den veksten i frie inntekter som dagens regjering no har sørgd for – 8 milliardar kr over to år. Så skulda Høybråten fleire her for manglande evne til å lytta, for prestisje og for historieløyse. Med omsyn til prestisje i denne saka, kjenner eg meg ikkje igjen. Manglande evne til å lytta, sa han. Det må i så fall òg gå til Høybråten sjølv, som då ikkje er villig til å ta inn over seg at når det gjeld juridisk rådgjeving, korleis søknadene her skulle handterast, har til og med juristane tilrådd Kristne Friskolers Forbund å satsa på likebehandling. Så til historieløysa. Redaktør Rimehaug i Vårt Land skreiv den dagen friskulelova vart vedteken: «Når det nå åpnes for fri konkurranse om skoledrift, er det mye som taler for at privatskolene vil stikke av med seieren, og få de beste elevene og de mest ressurssterke foreldrene. En slik utvikling mot en ny klassepreget skole vil være et tilbakeslag for den tenkning som lå bak friskolebevegelsen og Kjell Bondeviks privatskolelov.» Det er òg ein del av historieframstillinga. Så er det nok rett at SV og Arbeidarpartiet har bevega seg frå det som skjedde den gongen og til no, men det er altså tilfellet at regjeringspartia no står saman om å snikra på ei ny lov som skal vareta skular baserte på livssyn og på alternativ pedagogikk. Eg ser fram til eit breitt samarbeid ikkje berre med Arbeidarpartiet og SV, men òg med Kristeleg Folkeparti og Venstre for å sikra ein skule som ikkje minst Jon Lilletun var ein sterk talsperson for som utdanningsminister.