Berre nokre avsluttande kommentarar. Fyrst: Når det gjeld samar og kvener, synest eg det er bra at statsråden slår fast at departementet her kjem til å følgja opp sin del av dette. Når det gjeld billigheitserstatningsordninga, er ho – som det har vore streka under her – Stortinget si sak. Eg synest det på ein dag som denne er viktig på den eine sida å streka under at det er enkeltpersonar som ikkje er fornøgde i dag, fordi det her har vorte rippa opp i historier som dei opplever som eit tilbakelagt stadium, og som dei ikkje ynskjer meir fokusering på. Men på den andre sida er det svært gledeleg og fortenestefullt at mange enkeltpersonar har stått fram med historiene sine og dermed har medverka til at mørke kapittel i historia vår er komne fram i lyset – og til at vi no har ei stortingsmelding og ei komiteinnstilling med så klåre føringar for Stortinget sitt vidare arbeid med denne saka. Det er viktig å streka under når det gjeld krigsbarna, at ein her har både ei stortingsmelding og ei komiteinnstilling. Ein har òg nyare forsking etter at meldinga vart lagd fram, som er ytterlegare dokumentasjon, og som må ha noko å seia når Billighetserstatningsutvalget skal gjera sin del av denne jobben. Det er viktig for dei som no skal følgja opp dette frå Stortinget si side, at det vert sett i verk eit oppsøkjande arbeid – som no er lovt i innstillinga – for å gjera kjend moglegheita til å søkja på nytt for dei som vert gitt høve til det i dag. Det er viktig å leggja til rette for god moglegheit og nødvendig hjelp til å framføra søknaden sin. Og det er sjølvsagt svært avgjerande at oppfølginga av dei ulike gruppene ikkje medfører nye år, men at det vert lagt til rette for rask sakshandsaming. Det er fyrst då vi kan setja punktum på dette området.