Eg vil starte med å takke interpellanten for å setje fokus på fiskerinæringas lønsemd og framtid, for på den måten får ein fokus på dei politiske skiljelinene i norsk fiskeripolitikk. Fiskeri- og havbruksnæringa er vår nest største eksportnæring. Derfor er denne næringa viktig for landet vårt, og ikkje minst for distrikts- og regionalpolitikken, som igjen har stor betydning for busetjingsmønsteret langs kysten. Soria Moria-erklæringa varslar ein ny fiskeripolitikk og ei ny retning. Det er rett. Skal me ha ein framtidsretta og innovativ fiskeripolitikk, må ein òg vere ambisiøs og ha det rette verktøyet for å fremje ei slik utvikling. Ein ny fiskeripolitikk må innebere ei berekraftig forvalting, ei rettferdig fordeling og ikkje minst lønsame arbeidsplassar. Derfor er bedriftsøkonomisk lønsemd ein føresetnad for å sikre verdiskaping til fellesskapets beste, og det er me alle opptekne av. Det må gjelde både i havbruksnæringa, i flåteleddet og i landindustrien. I tillegg vil fiskeripolitikkens innretning ha stor betydning for at små og store kystsamfunn skal få utvikle seg i ei god og positiv retning. Den raud-grøne regjeringa har frå dag ein teke nye grep og sett i gang prosessar som vil gjere fiskerinæringa meir lønsam og meir innovativ. Det må ikkje bli oppfatta som at ein allereie er i mål, for mykje arbeid gjenstår, ikkje minst gjennom arbeidet knytt til det såkalla Strukturutvalet. Dette arbeidet er i godt gjenge, og fleire gode tiltak vil bli etablerte i nær framtid. Men først må me gjennomføre ein god og skikkeleg demokratisk prosess med gode innspel og debattar. Det er vår regjering oppteken av, i motsetning til den regjeringa representanten Solberg sat i. Den regjeringa som representanten Solberg tilhøyrde, gjorde om einskapskvoteordninga til ei ordning med strukturkvotar utan at Stortinget fekk saka til behandling. Med andre ord var det ei sak som mangla legitimitet. Sjølv om mange i fiskerinæringa støtta denne omlegginga, betyr ikkje det at alle var like glade for dette. Det mangla altså legitimitet. Når me no grip tak i strukturpolitikken, er det viktig å hugse at formålet med strukturkvoteordninga er å få ned bl.a. overkapasitet. Fiskeflåten må vere tilpassa ressursgrunnlaget for å auke lønsemda og for å få til ei fornying av fiskeflåten. Det er ikkje tvil om at overkapasitet gjev utslag i låg lønsemd. I tillegg gjev det utslag i høg alder på fiskebåtane. Overkapasitet i seg sjølv er ikkje det største problemet, men det blir ei stor utfordring dersom fiskeflåten må fiske meir enn kvoten for å oppnå lønsam drift. Me har enno ikkje konkludert i desse spørsmåla, men det er ikkje tvil om at denne regjeringa, i motsetning til den førre regjeringa, vil leggje fram ei sak for Stortinget i løpet av vinteren der ein på ein god og demokratisk måte kan finne fram til gode løysingar for ei utsett næring. Representanten Solberg starta innlegget sitt med å seie at det var stor uro langs kysten. Ja, det er da ikkje noko nytt. Det har det alltid vore. Eg har enno til gode å oppleve at noka regjering har skapt heilt ro rundt omkring Noregs kyst. Det er som kjent ulike interessemotsetningar. Det må me leve med. Men det bør iallfall ikkje hindre oss i ei målsetjing om at næringa skal vere ei lønsam næring, der me får levande kystsamfunn, der lysa er tende, og der optimismen blomstrar. Til slutt har eg lyst til å peike på eit paradoks. Først opplever me at representanten Solberg kritiserer Regjeringa for forslaget om innføring av NOx-avgift. Når så fiskeriministeren går opp på Stortingets talarstol og gjer greie for at ein no har funne fram til gode løysingar som næringa kan leve med og kan akseptere, opplever me faktisk at representanten Solberg kritiserer det òg. Forstå det den som kan!