Eg hadde ikkje tenkt å forlengje debatten ved å ta ordet fleire gonger, men slik debatten har utvikla seg, finn eg det rett å komme med nokre kommentarar. Fyrst til representanten Arne Sortevik, som gav uttrykk for at vi var ueinige når det gjaldt Dokument nr. 8-forslaget. Eg er veldig glad for at vi har den moglegheita å kunne bruke Dokument nr. 8-forslag når slike situasjonar oppstår, men poenget mitt var at Statens vegvesen burde ha opptrett på ein slik måte at det i denne saka hadde vore unødvendig for representantar å setje fram eit Dokument nr. 8-forslag. Det var i grunnen statsråden som fekk meg til å ta ordet, for det undrar meg at statsråden i innlegget sitt legg opp til å fortsetje den konfliktlinja som komiteen i innstillinga si har prøvd å få bort. Komiteen har heile tida arbeidd for at vi skulle finne fram til minnelege løysingar og finne måtar der interessepartane kunne komme fram til fornuftige og akseptable løysingar. Difor undrar det meg veldig at statsråden starta innlegget sitt med på ein måte å rippe opp i alt det som har stått i media. Som saksordførar har eg prøvd å sjå på det som er fakta, og det er klart at om ein skulle ha teke med alt det som har kome av påstandar, kunne vi ha brukt veldig mange sider i innstillinga i ei slik sak. Vi har jobba hardt i komiteen, og eg vil gi ros til komiteen, som har vore einig om at vi skal samle oss om nokre formuleringar som gir tydelege signal til Statens vegvesen om kva vi ynskjer framover. Men vi har òg lagt vekt på at vi ikkje skal vere saksbehandlarar for Statens vegvesen, og det meiner eg at komiteen har klart. Vi har ikkje vore saksbehandlarar, men vi har gitt signal til Statens vegvesen om kva vi meiner er fornuftig. Og så har vi sparka ballen over til Statens vegvesen og sagt at her er våre signal, no får de oppgåva med å gjere jobben. Eg håper at statsråden vil vere med og syte for at vi no får denne saka ut av verda, og at vi får ei løysing som alle partar kan vere tente med, sjølv om det måtte bli ei litt langsiktig løysing. Denne saka er ikkje tent med at vi fortset ei konfliktlinje, og saka er ikkje tent med at det tek for lang tid før vi kan sjå at ei løysing nærmar seg.