Eg vil gi ros til interpellanten som har teke opp denne saka. Det er ei vanskeleg sak. Dei kriminelle handlingane som det er snakk om, blir begått av personar som fell mellom alle stolar. Det skal vi berre ærleg erkjenne: Dei fell verkeleg mellom alle stolar. Dei er for sjuke til soning, og dei er ikkje sjuke nok til å få eit tilbod innafor helsevesenet slik det er i dag. Då kan ein ikkje uttrykkje det på annan måte: Dei fell mellom alle stolar. Også vi i Venstre har merka oss at justisministeren vil sjå nærmare på å utvide virkeområdet for strafferettsleg særreaksjon. Venstre vil peike på at det er viktig at desse pasientane – eg brukar bevisst ordet pasientar, for det er det dei er – kjem inn under lovgiving og tiltak under Helse- og omsorgsdepartementet. Vi snakkar her om ei gruppe pasientar som i dag er i ei gråsone, og desse pasientane må få eit tilbod om behandling innafor helsevesenet. Denne behandlinga må innebere individuelt tilpassa tiltak, slik at ein naturlegvis i større grad klarer å forhindre dei kriminelle handlingane som politiet i dag ikkje har sanksjonsmoglegheit for. I praksis krev dette ei konstruktiv og aktiv samordning, samhandling har vore brukt i dag, mellom politi, kommunale myndigheiter – altså i kommunane der desse personane bur – og psykisk helsevern. Men eg trur at vi må slå fast ein ting: Det må vere ein instans, ei myndigheit som har hovudansvaret. Eg trur det er veldig viktig. Og det avgjerande, etter Venstre sitt syn, er at det psykiske helsevernet må ta dette ansvaret. Dei må ta ansvaret for dei menneska som interpellanten snakkar om, slik at dei ikkje blir kasteballar mellom dei forskjellige myndigheitsområda.