Arbeidarpartiet har med ei viss undring følgt denne saka. Det vi behandlar i dag, er altså eit privat forslag frå to representantar frå Høgre. Forslaget gjekk i utgangspunktet ut på å byggje ut og drifte strekninga Ålesund–Oppland grense på E136 som eit OPS-prosjekt utan bompengefinansiering. Vi trudde representantane meinte heile strekninga. Men i innstillinga modererer dei seg betrakteleg. Då er det berre snakk om delar av strekninga. Det er freistande å ty til uttrykket: Opp som ein bjørn og ned som ein skinnfell. For oss som har følgt media i Møre og Romsdal i denne saka, er det i alle fall ikkje det inntrykket som har festa seg, at Høgre vil OPS-finansiere berre delar av strekninga. Det vert også noko merkeleg når representantane frå Høgre akkurat no kjem med forslaget om ytterlegare bruk av OPS-finansiering – dette fordi Bondevik II-regjeringa, med nettopp Høgre i spissen, tok til orde for ei evaluering av dei tre prøveprosjekta med OPS. I den førre regjeringa sitt forslag til Nasjonal transportplan, som eg reknar med at Høgre enno meiner er eit godt forslag, tok Høgre, Kristeleg Folkeparti og Venstre til orde for «en samlet vurdering av erfaringene når alle anskaffelsesprosessene er gjennomført.» Då vert det opp til forslagsstillarane å forklare Stortinget kvifor dei no foreslår OPS-finansiering på endå eit prosjekt før evalueringa er gjennomført. Det kan faktisk verke som om OPS-finansiering er eit ideologisk spørsmål for Høgre meir enn eit svar på ønska om meir pengar til vegutbygging. Høgre, og sikkert Framstegspartiet, vil nok i denne debatten knivast om kven som er bilistane sin beste ven når det kjem til vegbygging. Då skal dei som er opptekne av nettopp vegbygging, merke seg at Høgre og Framstegspartiet hadde ansvaret for samferdselsbudsjetta i 2002, 2003 og 2005. Dersom desse partia er så rørande einige om at standarden på norske vegar er dårleg, er det ganske merkeleg at Høgre ikkje gjorde meir i regjering i løpet av fire år, og det er like merkeleg at Framstegspartiet, med innflytelse på tre av fire statsbudsjett i den førre perioden, ikkje fekk utført meir på vegsida. Eg trur Kristeleg Folkeparti og Venstre vil stadfeste at det ikkje var dei som heldt igjen når pengane skulle fordelast. Arbeidarpartiet sitt alternativ til OPS-finansiering er prosjektfinansiering. Det står klart og tydeleg i Soria-Moria-erklæringa at Regjeringa skal greie ut ei slik ordning. Målet med ein slik finansieringsmåte er å få til ei rasjonell og samanhengande utbygging av viktige samferdselsprosjekt. Denne målsetjinga er den same for prosjektfinansiering som for OPS. Men i motsetning til OPS vil vårt alternativ kome ut med langt lågare finansieringskostnader. Ein av grunnane til dette er at staten kan ha heilt andre krav til avkastning på kapital enn private investorar. Eit av hovudmåla med prosjektfinansiering er å sikre lågast moglege finansieringskostnader, slik at midlane vert brukte til bygging av infrastruktur i staden for til dekning av rentekostnader. I Nasjonal transportplan ligg det inne prosjekt på E136 for 660 mill. kr. utan innkrevjing av bompengar. Dei andre utbyggingsprosjekta på E136 vil det vere naturleg å kome tilbake til ved neste rullering av NTP. Denne regjeringa har auka samferdselsbudsjettet som Bondevik II-regjeringa la fram, med over 800 mill. kr. Arbeidarpartiet har framleis som målsetjing at Nasjonal transportplan skal gjennomførast. Det målet har vi tenkt å nå.