Temaet for denne interpellasjonsdebatten er veldig viktig, for det dreiar seg jo eigenleg om korleis me skal sikra vidareføring og ei positiv utvikling av velferdssamfunnet i tida som kjem. Trass i Schjøtt-Pedersen sitt intense forsøk på ei depressiv tilnærming er det eit uomtvisteleg faktum at Bondevik II fekk orden på norsk økonomi. Pilane peikte etter kvart i rett retning, sjukefråveret gjekk ned, arbeidsløysa gjekk ned, optimismen steig, og rente- og kronekursen kom etter kvart på eit konkurransedyktig nivå. Dette er det viktig å føra vidare. Her kviler det eit stort ansvar på finansministeren, først og fremst. Frå Kristeleg Folkeparti si side vil eg peika på tre viktige faktorar. Den første er ei oppfølging av skattereforma. Det er slik at ho hadde fleire element, og eitt av hovudelementa var innføring av utbyteskatt. For å få næringslivet med på dette var det ein avtale – eller ein «deal», som det heiter på nynorsk – at ein skulle innføra utbyteskatt, men så skulle ein redusera formuesskatten i den andre enden. Det er ikkje oppfylt. Det vert nok i ein stor del av næringslivet oppfatta som at samfunnskontrakten ikkje er oppfylt. Difor skal finansministeren få eit råd av meg – heilt gratis. Mitt råd er at finansministeren kan vurdera å kutta ut formuesskatt på arbeidande kapital. Det ville vera eit steg i same lei og ville heilt klårt verte godt motteke av næringslivet. Så er forsking og utvikling viktig. Her var vår regjering offensiv, med satsing på grunnforsking, med auka løyvingar til næringsretta forsking og med å leggja opp til eit nært samarbeid mellom forskingsmiljø og næringsliv. I tillegg viste det seg at SkatteFUNN var ei kjempeflott ordning, som me ønskte å utvida, og som me håpar at den raud-grøne regjeringa tek vare på, utviklar vidare og foredlar, for å seia det slik. Men det skuffar oss litt at Regjeringa viser ein manglande vilje til satsing på forsking. Blant anna er dei svake løyvingane til forskingsfondet eit veldig dårleg signal. Det tredje punktet eg vil nemna, går på ein heilskapleg innovasjonspolitikk. Her vil eg igjen berre minna om det innspelet som kom frå Bondevik II så seint som i august 2005, der eit innovasjonslyft var bygt opp rundt tre faktorar: for det første eit tungt kunnskapsgrunnlag, for det andre å prioritera deltaking i internasjonale samarbeidsprogram og for det tredje å gjera Regjeringa sitt innovasjonsforum til ein sentral møteplass for myndigheiter, næringsliv, investorar og andre partnarar. Men i tillegg til desse tre faktorane har eg lyst til å nemna to honnørord, som må fyllast med innhald. Det er «forutsigbarhet» og stabilitet. I ein slik samanheng er faktisk ein fireårsperiode, ein stortingsperiode, veldig kort, for den skattereforma som no er i ferd med å verte implementert, har vore innom tre stortingsperiodar. Difor er det ei utfordring å finna mekanismar som kan sikra at planlegging på lang sikt betyr eit lengre tidsperspektiv enn berre ein fireårsperiode. Til slutt må eg innom ein viktig del av norsk næringsliv, nemleg familiebedriftene, som står for to tredjedelar av dei norske bedriftene, og som vidare står for 45 pst. av næringslivet sin produksjonsverdi, verdiskaping og sysselsetjing. Det som er karakteristisk for familiebedriftene, er jo at dei aller fleste av dei tenkjer langsiktig, dei har ei lokal tilknyting, og dei gjev eit sterkt bidrag til vekst og utvikling. Difor håpar eg òg at denne regjeringa som me har no, kan fokusera sterkt på familiebedriftene sine rammevilkår. Eg skulle gjerne sett at næringsministeren hadde vore til stades i Stortinget under denne viktige debatten om rammevilkåra for næringslivet, men eg håper at finansministeren sørgjer for at næringsministeren får eit fyldig referat frå debatten. Eg håper òg at finansministeren la merke til innspelet mitt om oppfølging av skattereforma, at utbytteskatt kan koplast opp mot reduksjon av formuesskatten på arbeidande kapital. For, som eg sa, her føler nok næringslivet enno at det er noko av samfunnskontrakten som ikkje er oppfylt.