Representanten Nesvik omtalar Terrengen som rullestol. Ifølgje dei krava som ligg i trafikkreglane, er Terrengen både for lang, for brei og for tung til å kunne definerast som rullestol og har ikkje på noko tidspunkt vore klassifisert som rullestol. Rullestol er ei innretning meint til bruk for rørslehemma. Hovudpoenget med dimensjonane til rullestolen er at denne skal erstatte brukarens gåfunksjon og gjere det lettare for brukaren å kome seg fram, ikkje berre på fortau, men også i butikkar, heisar og bygningar. Terrengen er, m.a. på grunn av si breidd, ikkje eigna til å passere gjennom standarddører for å kome inn i bygningar. Dei krava som vert stilte til rullestolar i trafikkreglane, vart fastsette i 1998 i samråd med m.a. dei rørslehemma sine organisasjonar. Mellom anna Norges Handikapforbund og Funksjonshemmedes Fellesorganisasjon var med på dette arbeidet og var i all hovudsak einige i definisjonen av kva som skal kunne kallast ein rullestol. I samband med denne vurderinga vart også Terrengen særskilt vurdert. Slik Terrengen no er konstruert, og med det regelverket som no finst, må han klassifiserast som motorsykkel. Arbeids- og sosialministeren har opplyst at det ikkje er automatikk mellom Vegdirektoratet si klassifisering av køyretøyet og kva for køyretøy Rikstrygdeverket faktisk dekkjer for brukarar. Desse spørsmåla er no til vurdering i Rikstrygdeverket, og endelege konklusjonar om kva som vil kunne dekkjast av utgifter, kan difor ikkje gjerast. Ei løysing som vil kunne avklare spørsmåla knytte til Terrengen, er at produsenten gjer inngrep, slik at køyretøyet kan klassifiserast som motorreiskap. For å få til ei slik klassifisering må fabrikanten senke topphastigheita, slik at denne ikkje overstig 6 km/t. I dag har Terrengen ein toppfart på 9,8 km/t, etter det eg har fått opplyst. For å følgje opp denne saka vil eg be Vegdirektoratet om å kontakte fabrikanten for å klargjere kva som må gjerast for å få Terrengen klassifisert som motorreiskap. Om brukarorganisasjonane ikkje finn ei slik løysing akseptabel, vil eg gjerne ta eit møte med dei for å diskutere kva me i fellesskap kan gjere for å finne ei endå betre løysing. Desse løysingane vil kunne innebere endringar i fleire forskrifter, og dette må difor ta noko tid for å sikre ei forsvarleg sakshandsaming.