ଚାନ୍ସ ଫ୍ରାକଚର ଏକ ପ୍ରକାର ମେରୁଦଣ୍ଡ   ଅସ୍ଥିଭଗ୍ନ‌କୁ ବୁଝାଏ ଯାହା ଅତ୍ୟଧିକ ଫ୍ଲେକ୍ସନ  (ସାମନା ଦିଗକୁ ବାଙ୍କିବା)   ଯୋଗୁ ହୋଇଥାଏ  । ଲକ୍ଷଣ ମଧ୍ୟରେ ଉଦର ଚର୍ମରେ ବ୍ରୁଇସିଙ୍ଗ ହୁଏ ଯାହାକୁ ସିଟ ବେଲ୍ଟ ସାଇନ   କୁହାଯାଏ ବା ପକ୍ଷାଘାତ   ହୋଇପାରେ । ଏହା ସ‌ହିତ ଅନେକ ଲୋକଙ୍କର ପ୍ଲୀହା ଫାଟିଯାଏ  , ଅଗ୍ନାଶୟ   ବା କ୍ଷୁଦ୍ରାନ୍ତ୍ରରେ   ଆଘାତ ହୁଏ ବା ମେସେଣ୍ଟେରି   ଛିଣ୍ଡିଯାଏ । ଖାଦ୍ୟନଳୀ ଆଘାତ ପ୍ରଥମ ଦିନ ଜଣାଯାଇନପାରେ । ସାଧାରଣତଃ ସାମନା ସାମନି ଗାଡ଼ି ଧକ୍କା   ହେଲେ ଗୋଟିଏ ଲ୍ୟାପ ବେଲ୍ଟ   ପିନ୍ଧିଥିବା ଲୋକ ଏହି ଆଘାତ ପାଇବା ଦେଖାଯାଏ । ଉଦରରେ ମାଡ଼ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଆଘାତ ହୁଏ ଯେପରିକି ଗଛ ପଡ଼ିଲେ ବା ଉପରୁ ଖସିପଡ଼ିଲେ ଏହି ଆଘାତ ହୁଏ । ମେରୁଦଣ୍ଡର ତିନି ଶ୍ରେଣୀ ଭାଙ୍ଗିଯାଏ  ଆଣ୍ଟିରିଅର, ପୋଷ୍ଟିରିଅର ଓ ମଧ୍ୟ ଭାଗ  । ଥୋରାସିକ ଭର୍ଟିବ୍ରାର   ତଳ ଭାଗ ଓ ଲମ୍ବର ଭର୍ଟିବ୍ରାର   ଉପର ଭାଗ ବେଶୀ ଆଘାତପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ । ଉଦର ଆଘତ ଜାଣିବା ନିମନ୍ତେ ସିଟି ସ୍କାନ   କରାଯାଏ । ଏହି ଭଙ୍ଗା ଅଧିକ ଅନସ୍ଟେବଲ   ରହେ  ଦୃଢ଼ ରହେନି  । ବ୍ରେସ   ସାହାଯ୍ୟରେ ଏହାର କଞ୍ଜରଭେଟିଭ ଚିକିତ୍ସା   କରାଯାଏ ଓ ଆବଶ୍ୟକ ସ୍ଥଳେ ଅପରେଶନ କରାଯାଏ । ଆଜିକାଲି ଏହି ଧରଣର ଭଙ୍ଗା କ୍ୱଚିତ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁଛି । ସନ ୧୯୪୮ରେ ଜି.କ୍ୟୁ.ଚାନ୍ସ ନାମକ ମାଞ୍ଚେଷ୍ଟରର, ଇଂଲଣ୍ଡର   ଜଣେ ରେଡିଓଲୋଗି ବିଶେଷଜ୍ଞ ଏହି ବିଷୟ ପ୍ରଥମେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଥିଲେ । ୧୯୫୦ ଓ ୧୯୬୦ ଦଶକରେ ଏହି ଭଙ୍ଗା ଅଧିକ ଦେଖାଯାଉଥିଲା ଯେତେବେଳେ ସିଟବେଲ୍ଟ   ବ୍ୟବସ୍ଥା ଗାଡ଼ିରେ ନଥିଲା ।