ସାଧାରଣ ଆଣ୍ଟିସାଇକୋଟିକ ହେଉଛି ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଆଣ୍ଟିସାଇକୋଟିକ ଔଷଧ ଶ୍ରେଣୀ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ । ସେଗୁଡିକ ମୁଖ୍ୟତଃ ଉତ୍ତେଜନା, ସିଜୋଫ୍ରେନିଆ, ବାଇପୋଲାର ଏବଂ ଅଇ ପାଇଁ ବ୍ୟବହୃତ ହୁଏ । ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବ୍ୟବହାର ମଧ୍ୟରେ ହିକ୍କା ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ହୋଇପାରେ । ସେଗୁଡିକ ପାଟିରେ ଦିଆଯାଇପାରେ କିମ୍ବା ଇଞ୍ଜେକ୍ସନ ଆକାରରେ ବ୍ୟବହାର କରାପାରେ । ଦୀର୍ଘକାଳୀନ ଇଞ୍ଜେକ୍ସନ ଇତ୍ୟାଦି ମଧ୍ୟ ଉପଲବ୍ଧ । ପାର୍ଶ୍ୱ ପ୍ରତିକ୍ରିୟାରେ ଅନିଚ୍ଛାକୃତ ଗତିବିଧି ବେମାରୀ,ଟାର୍ଡିଭ୍ ଡିସକାଇନେସିଆ, ନିଦ୍ରାଳୁ, ନିମ୍ନ ରକ୍ତଚାପ ଏବଂ ଯୌନ ସମସ୍ୟା ହୋଇପାରେ । ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗମ୍ଭୀର ପାର୍ଶ୍ୱ ପ୍ରତିକ୍ରିୟାରେ ନିଉରୋଲେପ୍ଟିକ୍ ମାଲିଗାଣ୍ଟ ସିଣ୍ଡ୍ରୋମ ଏବଂ କ୍ୟୁଟି   ବିସ୍ତାର ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ହୋଇପାରେ । ସେମାନେ ଆଟିପିକାଲ୍ ଆଣ୍ଟିସାଇକୋଟିକ୍ ଅପେକ୍ଷା କମ୍ ଓଜନ ବୃଦ୍ଧି ଏବଂ ମଧୁମେହ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି । ଡିମେନ୍ସିଆରେ ମୃତ୍ୟୁ ଆଶଙ୍କା ବଢ଼ିଯାଏ । ଡୋପାମାଇନ୍ ପାଇଁ ମସ୍ତିଷ୍କରେ ଥିବା ରିସେପ୍ଟରଗୁଡ଼ିକୁ ଅବରୋଧ କରି ସେମାନେ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ଷମ ହୁଅନ୍ତି ବୋଲି ବିଶ୍ୱାସ କରାଯାଏ । ସେଗୁଡିକ ପ୍ରଥମେ ୧୯୫୦ ଦଶକରେ କ୍ଲୋରପ୍ରୋମାଜିନ ସହିତ ବିକଶିତ ହୋଇଥିଲା । ସେଗୁଡିକ ଜେନେରିକ ଔଷଧ ଭାବରେ ଉପଲବ୍ଧ ଏବଂ ସାଧାରଣତଃ ଅପେକ୍ଷାକୃତ ଶସ୍ତା । ଦୀର୍ଘକାଳୀନ ଇଞ୍ଜେକ୍ସନ ସୂତ୍ର ଅଧିକ ମହଙ୍ଗା ଅଟେ ।