ଲିଜିଓନେୟାର ରୋଗ, ଏକ ଅସ୍ୱାଭାବିକ ନିମୋନିଆ ରୋଗ ଯାହା ଯେ କୌଣସି ଲିଜିଓନେଲା ଜାତିର ଜୀବାଣୁଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ । ଏହାର ଲକ୍ଷଣ:- କାଶ, ଛୋଟ ଶ୍ୱାସକ୍ରିୟା, ଉଚ୍ଚ ଜ୍ୱର, ମାଂସପେଶୀ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଓ ମୁଣ୍ଡବଥା । ଅଇ, ବାନ୍ତି ଓ ତରଳ ଝାଡ଼ା ମଧ୍ୟ ହୋଇପାରେ । ସଂକ୍ରମଣ ହେବାର ୨ରୁ ୧୦ଦିନ ପରେ ଏହି ରୋଗ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ । ଲିଜିଓନେଲା ଜୀବାଣୁ ସ୍ୱାଭାବିକ ଭାବରେ ମିଠା ତାଜା ପାଣିରେ ରହନ୍ତି । ଗରମ ଜଳ ଟାଙ୍କି, ଗରମ ଟବ୍ ଓ ବିରାଟ ଶୀତ‌ତାପ ନିୟନ୍ତ୍ରଣକାରୀ ଯନ୍ତ୍ରର ଥଣ୍ଡା ଜଳକୁ ଅପମିଶ୍ରିତ କରେ । ଜୀବାଣୁ ମିଶ୍ରିତ କୁହୁଡ଼ିରେ ଶ୍ୱାସକ୍ରିୟା ସମୟରେ ଜୀବାଣୁ ଦେହକୁ ଯାଏ । ଅପମିଶ୍ରିତ ଜଳକୁ ଶୋଷଣ କଲେ ସଂକ୍ରମଣ ହୁଏ । ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହା ସିଧା ସଳଖ ବ୍ୟାପେ ନାହିଁ ଓ ଜୀବାଣୁ ସଂସ୍ପର୍ଶରେ ଆସିଲେ ମଧ୍ୟ ଅଧିକାଂଶ ଲୋକ ସଂକ୍ରମିତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ । ରୋଗ ସଙ୍କଟକାରୀ ଅବସ୍ଥା:- ବୃଦ୍ଧ ବୟସ, ଧୂମ୍ରପାନ, କ୍ରନିକ ଫୁସଫୁସ ବେମାରୀ ଓ ସ୍ୱଳ୍ପ ଇମ୍ମ୍ୟୁନିଟି । ଯାତ୍ରା ପର ନିମୋନିଆ ବା ସାଂଘାତିକ ନିମୋନିଆ ହୋଇଥିଲେ ଏହି ରୋଗ ନିମନ୍ତେ ପରୀକ୍ଷା ଆବଶ୍ୟକ ହୁଏ । ପରିସ୍ରାର ଆଣ୍ଟିଜେନ ପରୀକ୍ଷା ଓ ସ୍ପୁଟମ୍ କଲ୍‌ଚର କରି ରୋଗ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରାଯାଏ । ଏହି ରୋଗ ନିମନ୍ତେ ଟିକା ନାହିଁ । ଉତ୍ତମ ମାନର ଜଳ ସରବରାହ ଉପରେ ପ୍ରତିଷେଧ ନିର୍ଭର କରେ । ଆଣ୍ଟିବାୟୋଟିକ ସାହାଯ୍ୟରେ ଏହି ରୋଗ ଚିକିତ୍ସା କରାଯାଏ । ଫ୍ଲୋରୋକୁଇନୋଲୋନ, ଆଜିଥ୍ରୋ ମାଇସିନ୍ ବା ଡକ୍‌ସିସାଇକ୍ଲିନ ଭଳି ଔଷଧ ଦିଆଯାଏ । ଅଧିକାଂଶ ସମୟରେ ଆଡମିଶନ ଆବଶ୍ୟକ ହୁଏ । ସଂକ୍ରମିତ ରୋଗୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ୧୦% ଲୋକଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ହୁଏ । ଏହି ରୋଗୀ ସଂଖ୍ୟର ପରିସଂଖ୍ୟାନ ନାହିଁ । ହିସାବରୁ ଜଣାଯାଏ, ଗୋଷ୍ଠିରେ ହେଉଥିବା ନିମୋନିଆ ମଧ୍ୟରୁ ୨ରୁ ୧୦% ଏହି ରୋଗ ଯୋଗୁ ହୋଇଥାଏ । ପ୍ରତି ବର୍ଷ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଆମେରିକାରେ ଏହି ଧରଣର ୮,୦୦୦ରୁ ୧୮,୦୦୦ ରୋଗୀଙ୍କର ଆଡମିଶନ୍ ଆବଶ୍ୟକ ହୁଏ । ମଡ଼କ ହେଲେ ଅଳ୍ପ ଲୋକ ପ୍ରଭାବିତ ହୁଅନ୍ତି । ବର୍ଷର ଯେ କୋଣସି ସମୟରେ ରୋଗ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଗ୍ରୀଷ୍ମ ଓ ଶରତ୍ ଋତୁରେ ସାଧାରଣତଃ ଅଧିକ ହୁଏ । ପ୍ରଥମେ ଏହି ରୋଗ ଚିହ୍ନଟ ହୋଇଥିବା ସ୍ଥାନର ନାମ  (1976 ) ଅନୁସାରେ ଏହାର ନାମକରଣ କରାଯାଇଛି  ।