ଶ୍ୱାସରୋଧ କୁହାଯାଏ ଯେତେବେଳେ ବାୟୁପଥ ଏପରି ଅବରୋଧ ହୋଇଯାଏ ଯେ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ଶ୍ୱାସକ୍ରିୟା କରିବାକୁ ଅସମର୍ଥ ହୁଏ । ହଠାତ୍ ଲାଳ ବୋହିବା, ଧଇଁ ପେଲା, କାଶ, ସ୍ଟ୍ରାଇଡର, ଅଣନିଶ୍ୱାସ କିମ୍ବା ଦୁଇ ହାତକୁ ଗଳାର ଆଗରେ ଧରି ରଖିବା ଏହାର ଲକ୍ଷଣ ଦେଖାଯାଇପାରେ  ସାମାନ୍ୟ ଶ୍ୱାସରୋଧ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ସାଧାରଣତ କଥା ହୋଇପାରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଗୁରୁତର ରୋଗରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ କାନ୍ଦି ପାରନ୍ତି ନାହିଁ । ବିନା ସାହାଯ୍ୟରେ ରୋଗୀର ଚେତାଶୁନ୍ୟ ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇପାରେ । ଛୋଟ ପିଲାମାନଙ୍କଠାରେ ଏହା ସାଧାରଣତ ଖାଦ୍ୟ, ଖେଳନା କିମ୍ବା ମୁଦ୍ରା ଯୋଗୁଁ ହୋଇଥାଏ; ବୃଦ୍ଧମାନଙ୍କ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଏହା ସାଧାରଣତଃ ଖାଦ୍ୟ ହେତୁ ହୋଇଥାଏ । ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାରେ ବିପଦର କାରଣ ହେଉଛି ଲାଳ ଉତ୍ପାଦନ ହ୍ରାସ, ଆଲଜିମର ଏବଂ ପାର୍କିନ୍‌ସନ୍ ରୋଗ । ଅନ୍ତର୍ନିହିତ କାର୍ଯ୍ୟଶୈଳୀରେ ଏକ ପଦାର୍ଥ ଆଂଶିକ ବା ସମ୍ପର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଟ୍ରାକିଆ କିମ୍ବା ବ୍ରୋଙ୍କସକୁ ଅବରୋଧ କରିଥାଏ । ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତିର ଶ୍ୱାସରୋଧ ହେଉଛି କି ନାହିଁ ଜାଣିବାକୁ ସେମାନଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡ ନୁଆଁଇବାକୁ କୁହାଯାଏ ଓ ତାହାଦ୍ୱାରା ରୋଗ ନିର୍ଣ୍ଣୟ ହୋଇପାରେ । ଯେଉଁମାନେ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କାଶ କରିବାକୁ ସକ୍ଷମ ଅଟନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ କାଶିବାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରିବା ଉଚିତ୍; ଯଦି ଏହା ଯଥେଷ୍ଟ ନୁହେଁ ତେବେ ପିଠି ଚାପୁଡ଼ା ବ୍ୟବହାର କରାଯାଇପାରେ । ଯେଉଁମାନେ କାଶ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ କିନ୍ତୁ ତଥାପି ସଚେତନ ଅଟନ୍ତି; ୧ ବର୍ଷରୁ କମ୍ ବୟସର ପିଲାଙ୍କୁ ଛାତି ବଙ୍କା କରେଇ ୫ଥର ପିଠିରେ ଚାପୁଡ଼ା ଦିଆଯିବା ଉଚିତ୍ ଏବଂ ପରେ ୫ଥର ଛାତି ଚାପୁଡ଼ା କୁଦିଆଯାଏ; ୧ ବର୍ଷରୁ ଅଧିକ ବୟସ୍କମାନଙ୍କୁ ଉଦର ଚାପ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ । ଚେତାଶୂନ୍ୟ ଲୋକଙ୍କର ଛାତି ସଙ୍କୋଚନରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ପାଟି ଯାଞ୍ଚ କରିବା ଏବଂ ଏବଂ ଭେଣ୍ଟିଲେସନ୍ ପ୍ରୟାସ କରିବା ଉଚିତ୍ । ଚେତାଶୂନ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତିର ଲାରିଙ୍ଗୋସ୍କୋପି କରିବା ମଧ୍ୟ ସୁପାରିଶ କରାଯାଏ ଓ କିଛି ପଦାର୍ଥ ଥିଲେ ଫୋରସେପ ସାହାଯ୍ୟରେ ବାହାର କରିଦିଆଯାଏ । ଶ୍ୱାସରୋଧ ଅପେକ୍ଷାକୃତ ସାଧାରଣ ଅଟେ । ସାଧାରଣତଃ ଏହା ୧ରୁ 3 ବର୍ଷର ଶିଶୁ ଏବଂ ୬୦ବର୍ଷରୁ ଅଧିକ ବୟସର ଲୋକମାନଙ୍କଠାରେ ଘଟିଥାଏ । ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରରେ ଅତି କମରେ ୧୫୦୦ ମସିହାରେ ୫୦୦୦ ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇଥିଲା ଓ ଅନିଚ୍ଛାକୃତ ମୃତ୍ୟୁ ମଧ୍ୟରେ ଏହା ଚତୁର୍ଥ ସ୍ଥାନରେ ଥିଲା । ଖ୍ରୀଷ୍ଟପୂର୍ବ ୧୫୦୦ରେ ଏହି ଅବସ୍ଥାକୁ ଦଲିଲ କରାଯାଇଛି, ପାପିରସ୍ ଏବର୍ସ ଏହାର ଚିକିତ୍ସା ଭାବରେ ବେକ ଆଂଶିକ ଭାବରେ କାଟି ବାୟୁପଥ ଖୋଲିବାକୁ ପରାମର୍ଶ ଦେଇଛନ୍ତି ।