କାହ୍ନୋପାତ୍ରା  (ଇଂରାଜୀ ଭାଷାରେ ବା କାହ୍ମୁପାତ୍ରା ) ଜଣେ ୧୫ଶ ଶତାବ୍ଦୀର ମରାଠୀ ସନ୍ଥ କବୟିତ୍ରୀ ଯାହାଙ୍କୁ ହିନ୍ଦୁ ବର୍କାରି ଜାତିର ଲୋକମାନେ ପୂଜା କରନ୍ତି  । କାହ୍ନୋପାତ୍ରାଙ୍କ ବିଷୟରେ ବିଶେଷ କିଛି ଜଣାନାହିଁ । ପାରମ୍ପରିକ ଗାଥା ଅନୁସାରେ କାହ୍ନୋପାତ୍ରା ଜଣେ ନର୍ତ୍ତକୀ ଓ ଗଣିକା ଥିଲେ । ସେ ବିଦର ବାଦଶାହଙ୍କର ରକ୍ଷିତା ହେବା ଅପେକ୍ଷା ବରକରିସ ଜାତିର ସଂରକ୍ଷକ ଭଗବାନ ବିଠୋବାଙ୍କ ପାଖରେ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରିବାକୁ ପସନ୍ଦ କରିଥିଲେ । ପଣ୍ଢରପୁର ବିଠୋବାଙ୍କର ମନ୍ଦିରରେ ସେ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରିଥିଲେ । ସେ ଏକମାତ୍ର ଲୋକ  (ମହିଳା) ଯାହାଙ୍କର ମନ୍ଦିର ହତା ଭିତରେ ସମାଧି ଅଛି  । କାହ୍ନୋପାତ୍ରା‌ ମରାଠୀ ଭାଷାରେ ଓଭି ଓ ଅଭଙ୍ଗ କବିତା ଲେଖି ବିଠୋବାଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ଅର୍ଘ୍ୟ ଭାବରେ ଅର୍ପଣ କରିଥିଲେ ଯେଉଁଥିରେ ନିଜର ବୃତ୍ତି ଓ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱୟକୁ ସମତୁଲ ରଖିବା ଚେଷ୍ଟାର ସଂଘର୍ଷ ବିଷୟ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛନ୍ତି । କବିତାରେ ସେ ବିଠୋବାକୁ ରକ୍ଷାକର୍ତ୍ତା ହେବାକୁ ଓ ବୃତ୍ତିର ଶିକୁଳିରୁ ମୁକ୍ତ କରିବାକୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିଛନ୍ତି । ଅଭଙ୍ଗର କବିତା ମଧ୍ୟରୁ କେବଳ ୩୦ଟି ବଞ୍ଚିରହିଛି ଯାହା ଆଜି ବି ଲୋକମାନେ ଗାଉଛନ୍ତି । କେବଳ ନିଜସ୍ୱ ଭକ୍ତି ବଳରେ ଏକମାତ୍ର ବର୍କାରି ମହିଳା ଭାବରେ ସନ୍ଥ ମାନ୍ୟତା ପାଇଥିବା କାହ୍ନୋପାତ୍ରା‌ଙ୍କର କୌଣସି ଗୁରୁ ନଥିଲେ, ନା ପୁରୁଷ ବର୍କାରି ସନ୍ଥ ସ‌ହାୟତା ଥିଲା ନା ପରମ୍ପରାର ଜୋର ଥିଲା । ଜୀବନ ଶତାବ୍ଦୀ ଶତାବ୍ଦୀ ଧରି ଚାଲିଆସୁଥିବା କାହାଣୀ ଶୁଣିବା ପରେ କାହ୍ନୋପାତ୍ରାଙ୍କ ବିଷୟରେ ପ୍ରକୃତ ତ‌ଥ୍ୟ ଓ କାହାଣୀ ମଧ୍ୟରେ ପାର୍ଥକ୍ୟ ଜାଣିବା ସମ୍ଭବ ହେଉନି । ଅଧିକାଂଶ ତ‌ଥ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ସମାନ କଥା ମିଳେ: ସେ ଗଣିକା ଶମାଙ୍କର କନ୍ୟା ଥିଲେ ଓ ବିଦର ବାଦଶାହା ତାଙ୍କୁ ନିଜର ରକ୍ଷିତା କରିବା ବିଚାରକୁ ଉପେକ୍ଷା କରି ସେ ବିଠୋବାଙ୍କ ମନ୍ଦିରରେ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରିଥିଲେ । କେତେକ କାହାଣୀମାନଙ୍କରେ ତାଙ୍କର ପିତା ସଦାଶିବ ମାଲଗୁଜର ଓ ମାତା ଚାକରାଣୀ  'ହଉସା'  ଭାବରେ ଲେଖାଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ କାହାଣୀରେ ଏହା ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ । ପ୍ରାକ୍ ଜୀବନ କାହ୍ନୋପାତ୍ରା ଜଣେ ଧନୀ ଗଣିକା ଓ ରାଜନର୍ତ୍ତକୀର ଝିଅ ଥିଲେ ଯାହାଙ୍କର ନାମ ଶମା ବା ଶ୍ୟାମା ଥିଲା ଓ ପନ୍ଧରପୁର ନିକଟସ୍ଥ ମଙ୍ଗଲବେଧା ସ‌ହରରେ ବାସ କରୁଥିଲେ ଯେଉଁଠାରେ ବିଠୋବାଙ୍କ ମୂଖ୍ୟ ମନ୍ଦିର ଅବସ୍ଥିତ ଥିଲା । କାହ୍ନୋପାତ୍ରାଙ୍କ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ ଦୁଇ ଜନ ବର୍କାରି ସନ୍ଥ ଚୋଖମେଲା ଓ ଦାମାଜୀ ମଧ୍ୟ ମଙ୍ଗଲବେଧାରେ ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ । କାହ୍ନୋପାତ୍ରାଙ୍କ ପିତା ବିଷୟରେ ଶମା ନିଶ୍ଚିତ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଟାଉନର ମୁଖିଆ ସଦାଶିବ ମାଲଗୁଜର ତାଙ୍କ ପିତା ହୋଇଥିବା ସନ୍ଦେହ କରନ୍ତି । କାହ୍ନୋପାତ୍ରା ତାଙ୍କ ମାତାଙ୍କର ଉଆସ ଭଳି ଗୃହରେ ବାଲ୍ୟକାଳ କଟେଇଥିଲେ କିନ୍ତୁ ମାତାଙ୍କର ବୃତ୍ତି ଯୋଗୁ ସାମାଜିକ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ନିମ୍ନ ଧରଣର ଥିଲା । ଅତି ପିଲାଦିନରୁ କାହ୍ନୋପାତ୍ରା ନୃତ୍ୟ ଓ ଗୀତରେ ଶିକ୍ଷା ଲାଭ କରିଥିଲେ ଓ ଭବିଷ୍ୟତରେ ସେ ତାଙ୍କ ମାତାଙ୍କ ପେଷାରେ ଯୋଗଦାନ କରିବା ନିମନ୍ତେ ସେହି ଶିକ୍ଷା ଦିଆଯାଉଥିଲା । ସେ ଅତି ପ୍ରତିଭାଶାଳୀ ନର୍ତ୍ତକୀ ଓ ଗାୟିକା ଥିଲେ । ତାଙ୍କର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ମେନ‌କା ଅପ୍ପରା ସ‌ହିତ ତୁଳନୀୟ ଥିଲା । କାହ୍ନୋପାତ୍ରାଙ୍କୁ ଶମା ଏକ ପ୍ରସ୍ତାବ ଦେଇ ବାଦଶାହା ପାଖକୁ ଯିବାକୁ ଉପଦେଶ ଦେଲେ ଓ ସେଠାକୁ ଗଲେ ବାଦଶାହା ତାଙ୍କୁ ଅର୍ଥ ତ‌ଥା ଆଭୂଷଣରେ ଭରି ଦେଇ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟକୁ ଆହୁରି ଶାଣିତ କରିଦେବେ ବୋଲି କ‌ହିଲେ କିନ୍ତୁ କାହ୍ନୋପାତ୍ରା ଏହି ପ୍ରସ୍ଥାବକୁ ମନା କରିଦେଲେ । ପରମ୍ପରାଗତ କାହାଣୀରେ କାହ୍ନୋପାତ୍ରା ତାଙ୍କଠାରୁ ଅଧିକ ସୁନ୍ଦର ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ବିବାହ କରିବାକୁ କ‌ରିବାକୁ ଇଚ୍ଛୁକ ଥିଲେ । ପଣ୍ଡିତ ତାରା ଭାବଲକର କଥା ଅନୁସାରେ ବିବାହ କରିବାକୁ କାହ୍ନୋପାତ୍ରାଙ୍କୁ ମନା କରାଯାଇଥଲେ ଯେହେତୁ ସେ ଜଣେ ଗଣିକାର କନ୍ୟା ଥିଲେ ଓ ସେମାନଙ୍କୁ ବିବାହ ମନା ଥିଲା । ଅଧିକାଂଶ ସମାଚାର ଅନୁସାରେ କାହ୍ନୋପାତ୍ରା ଗଣିକା ଜୀବନ‌କୁ ଘୃଣା କରୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ବଳପୂର୍ବକ ସେହି ବୃତ୍ତିକୁ ନିଆଯାଇଥିଲା, ଓ ଅନ୍ୟ କେତେକଙ୍କ ମତରେ କାହ୍ନୋପାତ୍ରା ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଗଣିକା ହେବାକୁ ନାସ୍ତି କରିଥିଲେ । ଆଉ ମଧ୍ୟ କେତେକ ଲେଖକ ବିଶ୍ୱାସ କରନ୍ତି ଯେ ସେ ଗଣିକା ଭାବରେ କାମ କରିଥିଲେ । ଭକ୍ତି ମାର୍ଗରେ କାହ୍ନୋପାତ୍ରାଙ୍କର କଥିତ ପିତା ସଦାଶିବ ମାଲଗୁଜର ତାଙ୍କର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ କଥା ଶ୍ରବଣ କରି ତାଙ୍କ ନୃତ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରିଥିଲେ କିନ୍ତୁ କାହ୍ନୋପାତ୍ରା ମନାକରିଦେଲେ । ତେଣୁ ଶମା ଓ କାହ୍ନୋପାତ୍ରାଙ୍କୁ ସଦାଶିବ ବାରମ୍ବାର ହଇରାଣ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ । କାହ୍ନୋପାତ୍ରା ତାଙ୍କର ନିଜ କନ୍ୟା ‌କ‌ହିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ସଦାଶିବ ଶମାଙ୍କୁ ବିଶ୍ୱାସ କଲେନାହିଁ । ଏହିଭଳି ହଇରାଣ କରିବାରୁ ଶମାଙ୍କର ଧନ ସରିବାକୁ ଲାଗିଲା । ଅବଶେଷରେ ଶମା ହାରିଯାଇ ସଦାଶିବଙ୍କୁ କ୍ଷମା ମାଗିଲେ ଓ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ କାହ୍ନୋପାତ୍ରାଙ୍କୁ ପଠେଇବାକୁ ରାଜିହେଲେ । କିନ୍ତୁ କାହ୍ନୋପାତ୍ରା ଏକ ଚାକରାଣୀ ଛଦ୍ମ ବେଶରେ ପନ୍ଧରପୁର ତ୍ୟାଗ କରି ଚାଲିଗଲେ । କେତେକ କିମ୍ବଦନ୍ତୀ ଅନୁସାରେ କାହ୍ନୋପାତ୍ରାଙ୍କୁ ଭକ୍ତିମାର୍ଗରେ ନେଇଯିବାର ଶ୍ରେୟ ହାଉସା ନାମକ ଏକ ବର୍କାରିଙ୍କୁ ଦିଆଯାଏ । ଅନ୍ୟ କେତେକ ସମାଚାର ଅନୁସାରେ କାହ୍ନୋପାତ୍ରାଙ୍କ ଘର ପାଖ ଦେଇ ବିଠୋବାଙ୍କ ପାଖକୁ ପନ୍ଧରପୁର ଯାଉଥିବା ବର୍କାରିଙ୍କୁ ଶ୍ରେୟ ଦିଆଯାଏ । ଅନ୍ୟ ଏକ କାହାଣୀ ଅନୁସାରେ ଏକ ବର୍କାରୀ ପଥଚାରୀଙ୍କୁ ସେ ବିଠୋବାଙ୍କ ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିଲେ । ବର୍କାରୀ କ‌ହିଲେ,  "ବିଠୋବା ଅତି ଦୟାଳୁ, ଦାନୀ, ସୁନ୍ଦର ଓ ନିଷ୍କଳଙ୍କ, ତାଙ୍କର ମ ‌ହିମା ଅବର୍ଣ୍ଣନୀୟ ଓ ତାଙ୍କର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ।" କାହ୍ନୋପାତ୍ରା ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, " ସେ ମୋତେ ଶିଷ୍ୟା ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରିବେକି ?" ଆଶ୍ୱାସନା ଦେଇ ବର୍କାରୀ ତାଙ୍କୁ କ ‌ହିଲେ, ସେ ଯେପରି ଚାକରାଣୀ କୁବଜୀକୁ   ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ, ସେହିଭଳି ଗ୍ରହଣ କରିନେବେ । ହିନ୍ଦୁ ପୁରାଣରେ କଂସର ଚାକରାଣୀ ଥିଲା କୁବଜୀ ଯେଉଁ କଂସକୁ ତାଙ୍କର ଭଣଜା କୃଷ୍ଣ ହତ୍ୟା କରିବା କଥା ଭବିଷ୍ୟବାଣୀ ହୋଇଥିଲା । ମଥୁରାରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଚନ୍ଦନ ଓ କେଶର ଦେଇ କୁବଜୀ ସ୍ୱାଗତ କରିଥିଲେ ଓ ପ୍ରତିବଦଳରେ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ସୁନ୍ଦରୀ ଯୁବତୀରେ ପରିବର୍ତ୍ତିତ କରିଦେଇଥିଲେ । ନିମ୍ନ ମହତ୍ୱ ଥିବା କୁବଜୀ ନିଜକୁ ସମର୍ପଣ କରିଦେବାରୁ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ । ସେହିଭଳି ଅଜାମିଳ ଓ ଦଳିତ ସନଥ ଚୋଖମେଳଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ । ସେହି ଆଶ୍ୱାସନାରେ ପ୍ରଭାବିତ ହୋଇ ସେ ପନ୍ଧରପୁର ଯିବାକୁ ନିଶ୍ଚିତ କଲେ । ଏହି ସଂସ୍କରଣରେ ସଦାଶିବ ନଥିଲେ ଓ କାହ୍ନୋପାତ୍ରା ତୁରନ୍ତ ବିଠୋବାଙ୍କ ପ୍ରାର୍ଥନା କରି କରି ଓ ମାତାଙ୍କୁ ଅନୁଗାମିନୀ କରି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବର୍କାରିମାନଙ୍କ ସ‌ହିତ ପନ୍ଧରପୁର ଚାଲିଗଲେ । ବିଠୋବାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ମାତ୍ରେ କାହ୍ନୋପାତ୍ରା ଅଭଙ୍ଗ ଗାଇବାକୁ ଲାଗିଲେ, ତାଙ୍କର ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୋଇଗଲା ଓ ବିଠୋବାଙ୍କର ପାଦପଦ୍ମ ଦର୍ଶନର ଆଶିର୍ବାଦ ପାଇଲେ । ସେ ଯେଉଁ ଅପ୍ରତିମ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ନିଜ ସ୍ୱାମୀଙ୍କଠାରେ ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରିଥିଲେ ତାହା ବିଠୋବାଙ୍କ ପାଖରେ ପାଇଲେ । ସେ ନିଜେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ବିବାହ କରି ପନ୍ଧରପୁରରେ ବାସ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ । ସମାଜଠାରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇ ରହିଲେ । ଗୋଟିଏ କୁଡ଼ିଆରେ ହାଉସା ସ‌ହିତ ବାସ କରି ଏକ ସାଧ୍ୱୀ ଜୀବନ ଯାପନ କଲେ । ବିଠୋବା ମନ୍ଦିରରେ ସେ ଗୀତ ଗାଇ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ ଓ ମନ୍ଦିରକୁ ଦୈନିକ ଦୁଇ ଥର ପରିସ୍କାର କରୁଥିଲେ । କୌଣସି ଚାଷୀର ଝିଅ ଭଗବାନଙ୍କ ପ୍ରେମରେ ଅନ୍ଧୁଣୀ ହୋଇ ରହିଛି ବୋଲି ଲୋକମାନେ ବିଶ୍ୱାସ କରି ତାଙ୍କୁ ସତ୍କାର କଲେ । ଏହି ଅବଧିରେ ସେ ଓଭି କବିତା ଗୁଚ୍ଛ ଲେଖି ବିଠୋବାଙ୍କୁ ସମର୍ପଣ କରିଥିଲେ । ମୃତ୍ୟୁ ଏହି ସମୟରେ ସଦାଶିବ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାତ ହୋଇ ଅପମାନ ବୋଧ କଲେ ଓ ବିଦର ବାଦଶାହଙ୍କର ସାହାଯ୍ୟ ଲୋଡ଼ିଲେ । କାହ୍ନୋପାତ୍ରାଙ୍କ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଗାଥା ଶୁଣି ବାଦଶାହା ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷିତା କରିବାକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ । ସେ ଏହାକୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରିବାରୁ ବାଦଶାହା ତାଙ୍କ ସୈନିକମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କୁ ବଳପୂର୍ବକ ଧରିଆଣିବାକୁ ପଠେଇଲେ । କାହ୍ନୋପାତ୍ରା ମନ୍ଦିର ମଧ୍ୟରେ ଆତ୍ମଗୋପନ କଲେ । ସୈନିକମାନେ ମନ୍ଦିରକୁ ଘେରାଉ କରି ସେ ଆତ୍ମ ସମର୍ପଣ ନ କଲେ ମନ୍ଦିରକୁ ଭାଙ୍ଗି ଦେବାକୁ ଧମକ ଦେଇ ଭୟଭୀତ କରେଇଲେ । ଯିବା ପୂର୍ବରୁ କାହ୍ନୋପାତ୍ରା ବିଠୋବାଙ୍କୁ ଏକ ଶେଷ ଦର୍ଶନ କରିବାକୁ କାହ୍ନୋପାତ୍ରା ଅନୁରୋଧ କଲେ । କାହ୍ନୋପାତ୍ରା ବିଠୋବାଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମ ପାଖରେ ମୃତ ହୋଇଥିଲେ କିନ୍ତୁ କିପରି ଏହା ହୋଇଥିଲା, ତାହା ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ଅଜ୍ଞାତ ଅଛି । ଜନପ୍ରିୟ କାହାଣୀ ଅନୁସାରେ ସେ ବିଠୋବାଙ୍କ ଶରୀରରେ ଲୀନ ହୋଇଯାଇଥିଲେ । ଅନ୍ୟ କାହାଣୀ ଅନୁସାରେ ସେ ଆତ୍ମହତ୍ୟା କରିଥିଲେ ବା ତାଙ୍କୁ ବିଦ୍ରୋହ ଯୋଗୁ ମାରିଦିଆଗଲା । ଅଧିକାଂଶ ତ‌ଥ୍ୟ ଅନୁସାରେ ସେ ବିଠୋବାଙ୍କ ପାଦ ପାଖରେ ପଡ଼ିଥିଲେ ଓ ପରେ ତାଙ୍କ ଶେଷ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ମନ୍ଦିରର ଦକ୍ଷିଣ ପାର୍ଶରେ ତାଙ୍କର ଏକ ସମାଧି ତିଆରି କରାଯାଇଥିଲା । କେତେକ ତ‌ଥ୍ୟ ଅନୁସାରେ ପାଖରେ ଥିବା ଭୀମ ନ‌ଦୀରେ ବନ୍ୟା ଆସି ମନ୍ଦିରକୁ ଜଳମଗ୍ନ କରିଥିଲା ଓ କାହ୍ନୋପାତ୍ରାଙ୍କୁ ନେବା ପାଇଁ ଆସିଥିବା ସମସ୍ତ ସୈନିକମାନଙ୍କୁ ଭସେଇନେଇଥିଲା । ତା 'ପର ଦିନ ତାଙ୍କ ମର ଶରୀରକୁ ଗୋଟିଏ ପ୍ରସ୍ତର ପାଖରେ ପଡ଼ିଥିବା ଦେଖାଗଲା । ସମସ୍ତ ସଂସ୍କରଣ ଅନୁସାରେ ଗୋଟିଏ ତାଙ୍କର ସମାଧି ସ୍ଥାନରେ ଗୋଟିଏ ତରତି ଗଛ ଆପେ ଉଠିଥିଲା ଯାହାକୁ ତୀର୍ଥ ଯାତ୍ରୀମାନେ କାହ୍ନୋପାତ୍ରା ସ୍ମରଣରେ ପୂଜା କରନ୍ତି । ମହିପତିଙ୍କ ଲେଖା ଭକ୍ତିବିଜୟରେ ମୃତ୍ୟୁ ଓ ସମାଧି ପରେ ମଧ୍ୟ କାହାଣୀ ଆହୁରି ଆଗକୁ ଯାଇଛି । ମନ୍ଦିରର ପୁଜାରୀଙ୍କୁ ବେଇମାନୀ ଅପରାଧାର ଆରେଷ୍ଟ କରାଯାଇଥିଲା । ତାଙ୍କୁ ବାଦଶାହଙ୍କ କଚେରୀକୁ ନିଆଯାଇଥିଲା ଯେଉଁଠାରେ ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ଗୋଟିଏ ନଡ଼ିଆ ଦେଲେ ଯାହା ଗୋଟିଏ ବାଳ ମାତ୍ର ଥିଲା । ସେହି ବାଳ ବିଠୋବାଙ୍କର ବୋଲି ପୁଜାରୀ କ‌ହିଲେ । ଏହା ପରେ ବାଦଶାହା ନିଜେ ପନ୍ଧରପୁର ଗଲେ ଓ ସେଠାରେ ବିଠୋବା ତାଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ ଦେଇଥିଲେ । କାହ୍ନୋପାତ୍ରା ଏକ ମାତ୍ର ମାନବ ଯାହାର ସମାଧି ବିଠୋବା ମନ୍ଦିର ପ୍ରାଙ୍ଗଣରେ ଅଛି । କାହ୍ନୋପାତ୍ରାଙ୍କ ବ୍ୟତୀତ ଆଉ ଜଣେ ସନ୍ଥ କବି ନାମଦେବ ମଧ୍ୟ ମନ୍ଦିର ପ୍ରବେଶ ଦ୍ୱାର ପାଖରେ ଥିବା ପାହାଚ ଉପରେ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରିଥିଲେ । କାଳ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କାହ୍ନୋପାତ୍ରାଙ୍କର ଜନ୍ମ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ତାରିଖ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିବାକୁ ଅନେକ ଐତିହାସିକ ଚେଷ୍ଟା କରିଛନ୍ତି । ଏହ ହିସାବ ଅନୁସାରେ ତାଙ୍କର ଜନ୍ମ ପ୍ରାୟ ୧୪୨୮ରେ ହୋଇଥିଲା ଯେତେବେଳେ ବିଦାରର ବାହାମନି ରାଜାଙ୍କ ସମୟରେ ହୋଇଥିଲା ଯେହେତୁ କାହ୍ନୋପାତ୍ରାଙ୍କ କାହାଣୀରେ ରାଜାଙ୍କ କଥା ଉଲ୍ଲେଖ ହେଉଥିଲା କିନ୍ତୁ ରାଜାଙ୍କର ନାମ ଉଲ୍ଲେଖ ହେଉନଥିଲା । ପାୱାରଙ୍କ ହିସାନରେ ସନ ୧୪୮୦ରେ ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇଥିଲା । କେତେକ ୧୪୪୮, ୧୪୬୮ ବା ୧୪୭୦ ମତ ଦିଅନ୍ତି; କେତେକ ୧୫ଶ ଶତାବ୍ଦୀ ମତ ଦିଅନ୍ତି ଓ କ୍ୱଚିତ ୧୩ଶ ବା ୧୬ଶ ଶତାବ୍ଦୀର ମତ ଦିଅନ୍ତି । ଜେଲ୍ଲିଓଟ ମତ ଅନୁସାରେ ସେ ସନ୍ତକବି ଚୋଖାମେଲା ୧୪ ଶତାବ୍ଦୀର ଓ ନାମଦେବ ମତ ଅନୁସାରେ ୧୨୭୦ରୁ ୧୩୫୦ ମଧ୍ୟରେ ହୋଇପାରେ ।