କ୍ୟାଲସିୟମ ଚ୍ୟାନେଲ ବ୍ଲକର୍ସ   ହେଉଛି ଔଷଧର ଏକ ଶ୍ରେଣୀ ଯାହା ଦୁଇଟି ମୁଖ୍ୟ ଗୋଷ୍ଠୀ ଡାଇହାଇଡ୍ରୋପାଇରିଡାଇନ୍ସ ଏବଂ ଅଣ-ଡିହାଇଡ୍ରୋପାଇରିଡାଇନ୍ସଦ୍ୱାରା ଗଠିତ । ସାଧାରଣ ଡାଇହାଇଡ୍ରୋପାଇରିଡାଇନ୍ସରେ ଆମ୍ଲୋଡିପିନ ଏବଂ ନିଫେଡିପିନ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ଏବଂ ଅଣ-ଡିହାଇଡ୍ରୋପାଇରିଡାଇନ୍ସ ମଧ୍ୟରେ ଡିଲଟାୟାଜେମ ଏବଂ ଭେରାପାମିଲ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ । ସ୍ଥିର ଆଞ୍ଜାଇନା ପାଇଁ ଉଭୟ ପ୍ରକାରର ଔଷଧ ବ୍ୟବହୃତ ହେଉଥିବାବେଳେ ଉଚ୍ଚ ରକ୍ତଚାପ ପାଇଁ ଡାଇହାଇଡ୍ରୋପାଇରିଡାଇନ୍ସ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଏ ଏବଂ ଆଟ୍ରିଆଲ୍ ଫିଇବ୍ରିଲେସନ୍ ପାଇଁ ଅଣ-ଡିହାଇଡ୍ରୋପାଇରିଡାଇନ୍ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଏ । ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବ୍ୟବହାରରେ କ୍ଲଷ୍ଟର ମୁଣ୍ଡବିନ୍ଧା, ଫୁସଫୁସ ଉଚ୍ଚ ରକ୍ତଚାପ ଏବଂ ସାବାରାକନଏଡ ରକ୍ତସ୍ରାବ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ହୋଇଥାଏ । ସେଗୁଡିକ ପାଟିରେ ନିଦିଯାଇପାରେ କିମ୍ବା ଏକ ଶିରାରେ ଇଞ୍ଜେକ୍ସନ ଆକାରରେ ଦିଆଯାଇପାରେ । ଡାଇହାଇଡ୍ରୋପାଇରିଡାଇନ୍ସ ସାଧାରଣ ପାର୍ଶ୍ୱ ପ୍ରତିକ୍ରିୟାରେ ମୁଣ୍ଡବିନ୍ଧା ଏବଂ ଫୁଲା ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ହୋଇଥିବାବେଳେ ଅଣ-ଡିହାଇଡ୍ରୋପାଇରିଡାଇନ୍ସ ସ୍ୱଳ୍ପ ହୃଦ୍‌ଗତି ହାର, କୋଷ୍ଠକାଠିନ୍ୟ ଏବଂ ହୃଦ୍‌ପାତ ପରିଣତ ହୋଇପାରେ । ସେମାନେ ଜୀବକୋଷ ମଧ୍ୟକୁ କ୍ୟାଲସିୟମର  ( 2+ ) ଗତିକୁ ଅବରୋଧ କରି କାର୍ଯ୍ୟକ୍ଷମ ହୁଅନ୍ତି  । ଡିହାଇଡ୍ରୋପାଇରିଡାଇନ୍ସ ମୁଖ୍ୟତଃ ରକ୍ତନଳୀ ଉପରେ ପ୍ରଭାବ ପକାଇଥାଏ ଯାହାଦ୍ୱାରା ରକ୍ତନଳୀ ସ୍ଫୀତ ହୋଇଥାଏ, ଅଣ-ଡିହାଇଡ୍ରୋପାଇରିଡାଇନ୍ସ ଯୋଗୁ ହୃତପିଣ୍ଡ ସଂକୋଚନ କମିଯାଏ । ଅତ୍ୟଧିକ ମାତ୍ରା ଔଷଧରେ ମୃତ୍ୟୁ ହେବାର ଆଶଙ୍କା ରହିଥାଏ । ୧୯୬୪ରେ କ୍ୟାଲସିୟମ୍ ଚ୍ୟାନେଲ୍ ବ୍ଲକରଗୁଡିକ ଆବିଷ୍କୃତ ହୋଇଥିଲା, ପ୍ରଥମ ଉପଯୋଗୀ ଔଷଧ ଥିଲା ଭେରାପାମିଲ । ସେଗୁଡିକ ସାଧାରଣତ ଭାବରେ ବ୍ୟବହୃତ ହୁଏ । ଜେନେରିକ୍ ଔଷଧ ଭାବରେ ଅନେକ ଔଷଧ ମଧ୍ୟ ଉପଲବ୍ଧ ଏବଂ ଏଗୁଡ଼ିକ ମହଙ୍ଗା ନୁହେଁ 