ଅବୋଲକରା ଏକ କାଳ୍ପନିକ ଚରିତ୍ର ଯାହା ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟରେ କାହାଣୀ, କବିତା, ନାଟକ ଆଦିରେ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଇଛି । ଆକ୍ଷରିକ ଭାବରେ ବୋଲ ମାନୁନଥିବା  (ଅବଜ୍ଞାକାରୀ) ଲୋକକୁ ଅବୋଲକରା କୁହାଯାଇଥାଏ  । କାହାଣୀର ପ୍ରଚ୍ଛଦପଟ ଅବୋଲକରା ଜଣେ ପଣ୍ଡିତଙ୍କର ସେବାକାରୀ । ପଣ୍ଡିତଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ସେ ଅନେକ ସ୍ଥାନ ଯାଇଥାଏ ଓ ତାହାଙ୍କର ସେବା କରିଥାଏ । ଦିନରେ ସେମାନେ ଚାଲନ୍ତି ଓ ସଞ୍ଜ ହେଲେ ପଣ୍ଡିତ  (ସାଆନ୍ତ) ଅବୋଲକରକୁ କହନ୍ତିପକା କମଳ ପୋତ ଛତା, ଶୁଣ ଅବୋଲକରା କହୁଛି କଥା " ତାହାପରେ ଅବୋଲକରା କମଳ ପାରିଦେଇଥାଏ । ତାହା ଉପରେ ସାଆନ୍ତ ବସି ଅବୋଲକରକୁ କାହାଣୀ ସୁନାନ୍ତି । ଏହି କଥନିକାକୁ ନେଇ  "ଅବୋଲକରା କାହାଣୀ"  ଗଢ଼ିଉଠିଛି । ସାହିତ୍ୟ ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟରେ  "ଅବୋଲକରା କାହାଣୀ"  ନାମରେ କାହାଣୀ  "ଅବୋଲକରା ଉବାଚ"  ନାମରେ ନାଟକ ଆଦି ରଚିତ ହୋଇଛି । ନମୁନା ଲେଖା ଦକ୍ଷିଣ ଦେଶରେ ସିନ୍ଧୁ ନାମକ ଏକ ରାଜ୍ୟ ଥିଲା । ସେଠାରେ ବୀରବାହୁ ବୋଲି ଜଣେ ରାଜା ଥିଲେ । ତାଙ୍କର ଦୁଇଟି ରାଣୀ ଥାନ୍ତି । ବଡ଼ରାଣୀର ନାମ ପ୍ରେମଶିଳା, ସାନ ରାଣୀର ନାମ କନକମଞ୍ଜରୀ । ତାଠାରେ ରାଜା ବଡ଼ ସ୍ନେହ କରୁଥାନ୍ତି । ବଡ଼ ରାଣୀଟିକୁ ଦେଖି ପାରନ୍ତି ନାହିଁ । କେତେ ଦିନ ଗଲାପରେ ଦୈବଯୋଗେ ବଡ଼ ରାଣୀର ଗୋଟେ ପୁଅ ଜନ୍ମ ହେଲା । ବଡ଼ ରାଣୀର ପୁଅ ହେବ ଦେଖି ସାନରାଣୀ ମନେ ମନେ ଚିନ୍ତାକରି ବିଚାରିଲା, ତାର ତ ପୁଅ ହେଲାଣି ସେ ରାଜ୍ୟ ପାଇବ, ଭଲ ମନ୍ଦ ହେଲେ ରାଜା ମୋତେ ନିଶ୍ଚେଁ ରାଜ୍ୟରୁ ତଡ଼ିଦେବେ । ମୁଁ ଏବେ କି ଉପାୟ କରିବି ?