ସାଧାରଣ ଉତ୍କଣ୍ଠା ବ୍ୟାଧି  (ଇଂରାଜୀ ଭାଷାରେ / ) ରୋଗରେ ଘଟଣା କିମ୍ବା କାର୍ଯ୍ୟକଳାପ ବିଷୟକ ଚିନ୍ତାକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବା କଷ୍ଟକର ହୁଏ  ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଲକ୍ଷଣ ମଧ୍ୟରେ ମାଂସପେଶୀ ସଙ୍କୋଚନ, ଚିଡ଼ଚିଡ଼ାପଣ, ଥକ୍କାଣ, ଧ୍ୟାନ ଦେବାରେ ଅସୁବିଧା ଏବଂ ନିଦ୍ରାହୀନତା ହୋଇପାରେ  ଏହି ସମସ୍ୟାଗୁଡିକ ଏକ ସ୍ତରରେ କାର୍ଯ୍ୟରେ ବାଧା ସୃଷ୍ଟି କରିଥାଏ କିମ୍ବା ଉଲ୍ଲେଖନୀୟ କଷ୍ଟ ହୁଏ  ଏହା ଧୀରେ ଧୀରେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥାଏ  ରୋଗ ଜଟିଳ ହେଲେ ହୃତ୍‌ପିଣ୍ଡ ରୋଗ ଏବଂ ଆତ୍ମହତ୍ୟା ହୋଇପାରେ । ମାନସିକ ଚାପ, ଜେନେଟିକ ଏବଂ ପଦାର୍ଥ ଅପବ୍ୟବ‌ହାର ଯୋଗୁ ଏହି ରୋଗ ସଙ୍କଟ ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ  ଏହା ଏକ ପ୍ରକାର ଉଦ୍‌ବେଗ ଅବ୍ୟବସ୍ଥା ବେମାରୀ  ଜିଏଡି-୭  ( -7) ବ୍ୟବ‌ହାର କରି ଏହି ରୋଗ ଓ ତାହାର ଗମ୍ଭୀରତା ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରାଯାଏ  । ରୋଗ ନିର୍ଣ୍ଣୟ ନିମନ୍ତେ ଅତି କମରେ ଛଅ ମାସର ଲକ୍ଷଣ ଆବଶ୍ୟକ ହୁଏ। ଚିକିତ୍ସା ନିମନ୍ତେ ଉଭୟ ଔଷଧ ଓ କଗନିଟିଭ ବେହେଭିଅରାଲ ଥେରାପି   ଦିଆଯାଏ । ଉପଯୋଗୀ ଔଷଧ ମଧ୍ୟରେ ଡୁଲୋକ୍ସେଟିନ୍ , ପ୍ରିଗାବାଲିନ, ଭେନଲାଫ୍ୟାକ୍ସିନ, ଏବଂ ଏସିଟାଲୋପ୍ରାମ ଦିଆଯାଏ  ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଔଷଧ ନାମ ବୁସ୍ପିରୋନ, ଆଣ୍ଟିସାଇକୋଟିକ୍ସ ଏବଂ ବେଞ୍ଜୋଡାଏଜେପିନ ଦିଆଯାଏ । ଦୀର୍ଘକାଳୀନ ଚିକିତ୍ସାରେ ମିଶ୍ରିତ ଫଳାଫଳ ମିଳେ  ବର୍ଷକୁ ପ୍ରାୟ ୦.୪ରୁ ୩.୬% ଲୋକ ଏହି ରୋଗରେ ପୀଡ଼ିତ ହୁଅନ୍ତି ଏବଂ ୪ରୁ ୯% ଲୋକ ସେମାନଙ୍କ ଜୀବନର ଯେ କୌଣସି ସମୟରେ ପ୍ରଭାବିତ ହୁଅନ୍ତି  ୩୦ରୁ ୬୦ ବର୍ଷ ବୟସ ମଧ୍ୟରେ ସାଧାରଣତଃ ଏହି ରୋଗ ହୁଏ । ପୁରୁଷଙ୍କ ତୁଳନାରେ ମହିଳାଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା ଦୁଇ ଗୁଣ ଅଧିକ ଥାଏ । ଏହି ଅବସ୍ଥା ପ୍ରଥମେ ୧୯୮୦ ମସିହାରେ ଡିଏସଏମ-୧୧୧  ନାମରେ ପରିଚିତ ଥିଲା, ଏହା ପୂର୍ବରୁ ଏହା ଆଙ୍ଗଜାଇଟି ନିଉରୋସିସ ରୋଗର ଏକ ଅଂଶ ଭାବରେ ପରିଚିତ ଥିଲା 