କ୍ଲସ୍ଟ୍ରିଡିଅମ ଡିଫିସିଲ  (ଇଂରାଜୀ ଭାଷାରେ ବା ସିଡିଆଇ/ ) ଏକ ସଂକ୍ରମଣ ଯାହା କ୍ଲସ୍ଟ୍ରିଡିଅମ ଡିଫିସିଲ ନାମକ ଏକ ସ୍ପୋର ପ୍ରସ୍ତୁତକାରୀ ଜୀବାଣୁଦ୍ୱାରା ହୁଏ  । ଏହି ରୋଗର ଲକ୍ଷଣ ମଧ୍ୟରେ ପାଣିଆ ତରଳ ଝାଡ଼ା, ଜ୍ୱର, ଅଇ, ଉଦର ଯନ୍ତ୍ରଣା   ଇତ୍ୟାଦି ହୁଏ । ଆଣ୍ଟିବାୟୋଟିକ ସମ୍ପର୍କୀୟ ତରଳ ଝାଡ଼ା  ମଧ୍ୟରୁ ୨୦% ଏହା ଯୋଗୁ ହୁଏ । ରୋଗ ଜଟିଳ ହେଲେ ସୁଡୋମେମ୍ବ୍ରେନସ କୋଲାଇଟିସ, ଟକ୍ସିକ ମେଗାକୋଲୋନ  , କୋଲୋନ ଛିଦ୍ର   ଓ ସେପ୍ସିସ/ରକ୍ତ ପୂତିତା   ହୋଇପାରେ । ମଳରେ   ଥିବା କ୍ଲସ୍ଟ୍ରିଡିଅମ ଡିଫିସିଲ ସ୍ପୋରଦ୍ୱାରା ଏହି ରୋଗ ବ୍ୟାପିଥାଏ । ପୃଷ୍ଠତଳ ଏହି ସ୍ପୋରଦ୍ୱାରା ପ୍ରଦୂଷିତ ହୁଏ ଓ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟସେବକଙ୍କ ହାତ ମାଧ୍ୟମରେ ବ୍ୟାପିଥାଏ । ରୋଗ ସଙ୍କଟ କାରକମାନଙ୍କର ନାମ: ସଂକ୍ରମଣ, ଆଣ୍ଟିବାୟୋଟିକ ବା ପ୍ରୋଟନ ପମ୍ପ ଇନହିବିଟର ବ୍ୟବ‌ହାର, ଡାକ୍ତରଖାନାରେ ଆଡମିଶନ, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ସମସ୍ୟା ଓ ବୟସାଧିକ୍ୟ । ମଳ କଲଚର  , ଜୀବାଣୁର ଡିଏନଏ   ପରୀକ୍ଷା ବା ଟକ୍ସିନ   ପରୀକ୍ଷା କରି ଏହି ରୋଗ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରାଯାଏ । ଏହି ପରୀକ୍ଷା ଯୁକ୍ତାତ୍ମକ ହୋଇ ଲକ୍ଷଣହୀନ ଥିଲେ ସଂକ୍ରମଣ ନ କ‌ହି ତାହାକୁ ସି ଡିଫିଲିଲ କଲୋନାଇଜେସନ  ( . ) କୁହାଯାଏ  । ସୀମିତ ଆଣ୍ଟବାୟୋଟିକ ବ୍ୟବ‌ହାର, ହାତଧୁଆ   ଓ ଡାକ୍ତରଖାନା ପରିଚ୍ଛନ୍ନତା   ପ୍ରତି ଦୃଷ୍ଟି ପ୍ରଦାନ କଲେ ପ୍ରତିଷେଧ ହୋଇପାରିବ । ପ୍ରାୟ ୨୦% କେଶରେ ଆଣ୍ଟିବାୟୋଟିକ ନେବା ବନ୍ଦ କରିଦେଲେ ୩ ଦିନ ମଧ୍ୟରେ ଉପଶମ ହୋଇଯାଏ । ଅନେକ ସମୟରେ ମେଟ୍ରୋନିଡାଜୋଲ, ଭାଙ୍କୋମାଇସିନ ବା ଫିଡାକ୍ସୋମାଇସିନ   ଭଳି ଆଣ୍ଟିବାୟୋଟିକ ପ୍ରୟୋଗ କଲେ ସଂକ୍ରମଣ ଆରୋଗ୍ୟ ହୁଏ । ଚିକିତ୍ସା ପରେ ଆଉଥରେ ଟେଷ୍ଟ ଦରକାର ହୁଏନି, କାରଣ ଲୋକର କଲୋନାଇଜ୍ଡ ହୋଇପାରିଥାଏ । ପ୍ରାୟ ୨୫% ଲୋକଙ୍କର ରୋଗ ଲେଉଟେ । ଫେକାଲ ମାଇକ୍ରୋବାୟୋଟା ଟ୍ରାନ୍ସପ୍ଲାଣ୍ଟେସନ   ଓ ପ୍ରୋବାୟୋଟିକ   ମଧ୍ୟ ପୁନରାବୃତ୍ତି ସଙ୍କଟ କମେଇଦିଏ । ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ସ୍ଥାନରେ କ୍ଲସ୍ଟ୍ରିଡିଅମ ଡିଫିସିଲ ସଂକ୍ରମଣ ହୁଏ । ସନ ୨୦୧୧ରେ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଆମେରିକାରେ ପ୍ରାୟ ୪୫୩,୦୦୦ ରୋଗୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ୨୯,୦୦୦ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରିଥିଲେ । ସନ ୨୦୦୧ରୁ ୨୦୧୬ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ରୋଗ ହାର ପୃଥିବୀରେ ବଢ଼ିଚାଲିଛି । ପୁରୁଷଙ୍କ ଅପେକ୍ଷା ମହିଳାଙ୍କୁ ଏ ରୋଗ ଅଧିକ ହୁଏ । ଏହି ଜୀବାଣୁ ସନ ୧୯୩୫ରେ ଆବିଷ୍କୃତ ହୋଇଥିଲା ଓ ରୋଗ କରୁଥିବା କଥା ସନ ୧୯୭୮ରେ ଜଣାଗଲା । ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟସେବା ଜନିତ ସଂକ୍ରମଣ ଯୋଗୁ ଏହା ବାବଦ ଖର୍ଚ୍ଚ ବୃଦ୍ଧି ପାଇ ବାର୍ଷିକ ୧.୫ ଡଲାର ହୋଇଥିଲା ।