ବାସ୍ତୁ ଶାସ୍ତ୍ର ଏକ ପାରମ୍ପରିକ ହିନ୍ଦୁ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଅଟେ ଯାହା ଶାବ୍ଦିକ ରୂପରେ ବସ୍ତୁକଳାର ବିଜ୍ଞାନର ଅନୁବାଦ କରିଥାଏ । ଏହା ଭାରତୀୟ ଉପ ମହାଦ୍ୱୀପରେ ପାଇଥିବା ଗ୍ରନ୍ଥ ଅଟେ ଯାହା ଡିଜାଇନ, ଲେଆଉଟ, ମାପ, ଜମିର ପ୍ରସ୍ତୁତି, ଅନ୍ତରୀକ୍ଷ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଏବଂ ସ୍ଥାନୀୟ ଜ୍ୟାମିତିର ସିଦ୍ଧାନ୍ତର ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଥାଏ । ବାସ୍ତୁ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରମ୍ପରିକ ହିନ୍ଦୁ ସାମିଲ ଥାନ୍ତି ଏବଂ କିଛି ମାମଲାରେ ବୌଦ୍ଧ ବିଶ୍ୱାସର ଆବଶ୍ୟକତା, ଡିଯାଇନର ଉଦେଶ୍ୟ ପ୍ରକୃତି ସହିତ ବାସ୍ତୁକଳା, ସାରଞ୍ଚନାର ବିଭିନ୍ନ ଅଂଶର ପାରିବାରିକ କାର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ଜ୍ୟାମିତୀୟ ଯନ୍ତ୍ରର ଉପଯୋଗ କରୁଥିବା ପ୍ରାଚୀନ ମାନ୍ୟତା, ସମମିତି ଏବଂ ଦେଶାତ୍ମକ ସଂଗ୍ରକ୍ଷଣ ସାମିଲ ହୋଇଥାଏ । ବାସ୍ତୁ ଶାସ୍ତ୍ର ବାସ୍ତୁ ବିଦ୍ୟାର ଶାବ୍ଦିକ ଅଂଶ ଅଟେ, ପରେ ପ୍ରାଚୀନ ଭାରତର ବାସ୍ତୁକଳା ଏବଂ ସିଦ୍ଧାନ୍ତ ଉପରେ ବ୍ୟାପକ ଜ୍ଞାନ ରହିଥାଏ । ବାସ୍ତୁ ବିଦ୍ୟା ଜ୍ଞାନ ବିଚାର ଏବଂ ଅବଧାରଣର ଏକ ସଂଗ୍ରହ ଅଟେ, ଲେଆଉଟ ଆରେଖର ସମର୍ଥନ ବିନା ଯାହା କଠୋର ନୁହେଁ । ଏହା ଛଡା ଏହି ବିଚାର ଏବଂ ଅବଧାରଣ ଅନ୍ତରୀକ୍ଷର ସଂଗଠନ ପାଇଁ ମଣ୍ଡଳ ଅଟେ ଏବଂ ଦୁହିଁଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସମ୍ବନ୍ଧ ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟର ଆଧାରରେ ଭବନମାନଙ୍କର ଏକ ଭବନ କିମ୍ବା ସଂଗ୍ରହ ଭିତରେ ତାଙ୍କର ଉପଯୋଗ ଏବଂ ବାସ୍ତୁର ସମସ୍ତ କପଡ଼ା ପାଇଁ ମଣ୍ଡଳ ଅଟେ ।