ନୀଳମଣୀ ଫୁକନ  (ଜନ୍ମ ୧୯୩୩) ଜଣେ ଅସମୀୟା ଭାଷାର କବି ଓ ଶିକ୍ଷାବିତ  । ତାଙ୍କ ଲେଖା ଫ୍ରେଞ୍ଚ ଭାଷାର ପ୍ରତୀକବାଦରୁ ଅନୁପ୍ରାଣିତ ଏବଂ ଅସମୀୟା ଭାଷାରେ ଏହି ଧାରାର ସେ ପ୍ରମୂଖ କବି । ତାଙ୍କର ପ୍ରମୂଖ ରଚନା ମଧ୍ୟରେ  "ସୂର୍ଯ୍ୟ ହେନୁ ନାମି ଆହେ ଏଇ ନଦିୟେଦି" ,  "ଗୁଲାପି ଜାମୁର ଲଗ୍ନ"  ଏବଂ  "କବିତା"  । ନୀଳମଣି କବିତା ସଂକଳନ  "କବିତା"  ପାଇଁ ୧୯୮୧ ମସିହାରେ କେନ୍ଦ୍ର ସାହିତ୍ୟ ଏକାଡେମୀ ପୁରସ୍କାର ପାଇଥିଲେ । ୧୯୯୦ରେ ପଦ୍ମଶ୍ରୀ ଓ ୨୦୦୨ରେ କେନ୍ଦ୍ର ସାହିତ୍ୟ ଏକାଡେମୀ ଫେଲୋସିପ ପାଇଥିଲେ । ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ଜୀବନ ଓ ଶିକ୍ଷା ନୀଳମଣି ଆସାମର ଗୋଳାଘାଟ ଜିଲ୍ଲାର ଡେରାଗାଁଠାରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ । ୧୯୬୧ମସିହାରେ ସେ ଗୁଆହାଟି ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟରୁ ଇତିହାସରେ ସ୍ନାତକୋତ୍ତର ଶିକ୍ଷାଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ । ୧୯୫୦ମସିହାରୁ ସେ କବିତା ଲେଖିବା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ । ବୃତିଗତ ଜୀବନ ଗୁଆହାଟିର ଆର୍ଯ୍ୟ ବିଦ୍ୟାପୀଠରେ ନୀଳମଣି ୧୯୬୪ ମସିହାରୁ ଅଧ୍ୟାପନା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ଓ ୧୯୯୨ ମସିହାରେ ସେଠାରୁ ଅବସର ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ସେ ଜାପାନିଜ ଓ ୟୁରୋପିୟ ଭାଷାର କବିତା ଅହମୀୟା ଭାଷାକୁ ଅନୁବାଦ କରିଥିଲେ ।