ସୁଚିତ୍ରା ଭଟ୍ଟାଚାର୍ଯ୍ୟ‌  (୧୦ ଜାନୁଆରୀ ୧୯୫୦ - ୨୦୧୫) ଜଣେ ଭାରତୀୟ ଔପନ୍ୟାସିକ ଥିଲେ  । ସେ ମୁଖ୍ୟତଃ ହେମନ୍ତର ପାଖି, କଚ୍ଚେର ମନୁଷ, ଆଲେକ୍ ଶୁଖ, ଇଚେ ଏବଂ କାଚର ଦେୱାଲ ଭଳି କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଜଣାଶୁଣା ଥିଲେ । ଲେଖିକା ଭାବେ ନିଜର କ୍ୟାରିଅର୍ ସମୟରେ, ସେ ୨୦ରୁ ଅଧିକ ଉପନ୍ୟାସ ଏବଂ ଅନେକ କ୍ଷୁଦ୍ରଗଳ୍ପ ରଚନା କରିଥିଲେ । ତାଙ୍କର କ୍ଷୁଦ୍ର ଗଳ୍ପଗୁଡ଼ିକର ସଂଗ୍ରହ ବୁକେରା କଥା କେବଳ ମହିଳାଙ୍କ ସମସ୍ୟା ଉପରେ ଧ୍ୟାନ ଦେଇଥାଏ । ପ୍ରାଥମିକ ଜୀବନ ଏବଂ ଶିକ୍ଷା ସୁଚିତ୍ରା ଭଟ୍ଟାଚାର୍ଯ୍ୟ ୧୯୫୦ ମସିହାରେ ବିହାରର ଭାଗଲପୁରରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ । ସେ ପିଲାଦିନରୁ ଲେଖିବାକୁ ଆଗ୍ରହୀ ଥିଲେ । ସେ ମହିଳା ମହାବିଦ୍ୟାଳୟ ଜୋଗାମାୟା ଦେବୀ କଲେଜରୁ ସ୍ନାତକ ହାସଲ କରିଥିଲେ । ବାଲ୍ୟକାଳରେ ସେ ଅନେକ ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରି ଶେଷରେ ଜନସେବାରେ ଯୋଗ ଦେଇଥିଲେ । ସେ ୧୯୭୦ ଦଶକର ଶେଷ ଭାଗରେ, ଏବଂ ୧୯୮୦ ଦଶକ ମଧ୍ୟ ଭାଗରେ ଉପନ୍ୟାସ ଲେଖିବା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ଉପନ୍ୟାସ କଚେର୍ ଦେୱାଲ ପାଇଁ ଶୀଘ୍ର ସଫଳତା ପାଇଥିଲେ । ବୃତ୍ତି ସେ କାହାଣୀ କହିବା ଏବଂ ଭାଷାର ନିୟନ୍ତ୍ରଣର ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତି ସହିତ ଏକ ସମ୍ବେଦନଶୀଳତା ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି । ମଧ୍ୟବିତ୍ତ କଲିକତାର ପରିଚିତ ଦୁନିଆ ଉପରେ ଧ୍ୟାନ ଦେଇ ଭଟ୍ଟାଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କ କାଳ୍ପନିକ ସମସାମୟିକ ସାମାଜିକ ପ୍ରସଙ୍ଗ, ପାରିବାରିକ ସମ୍ପର୍କର ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଏବଂ ମୂଲ୍ୟବୋଧର ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆଙ୍କିଥାଏ । ଭଟ୍ଟାଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ଏକ ବଡ଼ ଅନୁସରଣ ଅଛି ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଜଣେ ଲୋକପ୍ରିୟ ଲେଖକ ଭାବରେ ବିବେଚନା କରାଯାଏ, ତଥାପି ସେ ନିଜ ପାଇଁ ଉଚ୍ଚ ସାହିତ୍ୟିକ ମାନ ବଜାୟ ରଖନ୍ତି । ତାଙ୍କ ଜୀବନର ଅନୁଭୂତି ତାଙ୍କର ଅନେକ କାହାଣୀ ଏବଂ ଉପନ୍ୟାସରେ ପ୍ରତିଫଳିତ ହୋଇଛି । ଭଟ୍ଟାଚାର୍ଯ୍ୟ ସମସାମୟିକ ମହିଳା ଲେଖକ ସଙ୍ଗିତା ବୃନ୍ଦୋପାଧ୍ୟାୟ ଓ ତିଳୋତମା ମଜୁମଦାରଙ୍କ ପ୍ରତି ଉତ୍ସାହିତ ଥିଲେ ଏବଂ ଆଶାପୁର୍ଣ୍ଣ ଦେବୀ ଏବଂ ମହାସ୍ୱେତା ଦେବିଙ୍କଦ୍ୱାରା ଗଭୀର ଭାବରେ ପ୍ରଭାବିତ ହୋଇଥିଲେ । ତାଙ୍କର ଉପନ୍ୟାସ ଏବଂ କ୍ଷୁଦ୍ରଗଳ୍ପ ହିନ୍ଦୀ, ତାମିଲ, ତେଲୁଗୁ, ମାଲାୟାଲମ୍, ଓଡ଼ିଆ, ମରାଠୀ, ଗୁଜରାଟୀ, ପଞ୍ଜାବୀ ଏବଂ ଇଂରାଜୀରେ ଅନୁବାଦ କରାଯାଇଛି । ସେ ପିଲାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଉପନ୍ୟାସ ଏବଂ କ୍ଷୁଦ୍ରଗଳ୍ପ ଲେଖିଛନ୍ତି । ୧୯୯୭ ମସିହାରେ ବଙ୍ଗଳା ନିର୍ଦ୍ଦେଶକ ରିତୁପର୍ଣ୍ଣୋ ଘୋଷଙ୍କଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ଉପନ୍ୟାସ ଦାହାନ୍ ନିର୍ମିତ ହୋଇଥିଲା । ସୁଚିତ୍ରା ଭଟ୍ଟାଚାର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ବଙ୍ଗଳା ସାହିତ୍ୟର ଅଳ୍ପ କିଛି ମହିଳା ଗୁପ୍ତଚରଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ଥିଲେ । ତାଙ୍କ ଗୁପ୍ତଚର ଚରିତ୍ର ମିତିନ ମାସିଙ୍କ ସହ ବଙ୍ଗୀୟ ବୟସ୍କ ଅପରାଧ କଳ୍ପନା ଧାରାକୁ ସହଯୋଗ କରିଥିଲେ । କୋଲକାତାର ଢାକୁରିଆସ୍ଥିତ ତାଙ୍କ ବାସଭବନରେ ହୃଦ୍‌ଘାତ ହେତୁ ସୁଚିତ୍ରା ଭଟ୍ଟାଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ୧୨ ମଇ ୨୦୧୫ ମସିହାରେ ୬୫ ବର୍ଷ ବୟସରେ ଦେହାନ୍ତ ହୋଇଥିଲା । ପୁରସ୍କାର ଏବଂ ପ୍ରଶଂସା ସୁଚିତ୍ରାଙ୍କୁ ୨୦୦୪ ମସିହାରେ କଲିକତା ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟରୁ ଭୁବନ ମୋହିନୀ ପଦକ, ନାନଜାନାଗଡୁ ଥିରୁମାଲମ୍ବ ଜାତୀୟ ପୁରସ୍କାର  (୧୯୯୬), କଥା ପୁରସ୍କାର  (୧୯୯୭), ତାରାଶଙ୍କର ପୁରସ୍କାର  (୨୦୦୦), ଦ୍ୱିଜେନ୍ଦ୍ରଲାଲ ପୁରସ୍କାର  (୨୦୦୧), ଶରତ ପୁରସ୍କାର  (୨୦୦୨), ଭାରତ ନିର୍ମାଣ ପୁରସ୍କାର, ସାହିତ୍ୟ ସେତୁ ପୁରସ୍କାର, ଦିନେଶଚନ୍ଦ୍ର ସ୍ମୃତି ପୁରସ୍କାର  (୨୦୧୫) ମିଳିଥିଲା  । ସେ ୨୦୧୨ ମସିହାରେ ମାଟି ନନ୍ଦୀ ପୁରସ୍କାର ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।