ମହାଧମନୀ ସ୍ଥାନାନ୍ତରଣ  (ଇଂରାଜୀରେ / ) ଏକ ଜନ୍ମଗତ ହୃତ୍‌ପିଣ୍ଡ ସମ୍ପର୍କୀୟ ତୃଟି ଯେଉଁଥିରେ ଆଓର୍ଟା ବା ମହାଧମନୀ ଏବଂ ଫୁସଫୁସ ଧମନୀଦ୍ୱୟର ସ୍ଥାନାନ୍ତର ହୋଇଥାଏ  ଏହାର ଦୁଇଟି ମୁଖ୍ୟ ପ୍ରକାର ଥାଏ ଯଥା:- ଡେକ୍ସଟ୍ରୋ-ଟିଜିଏ ଏବଂ ଲେଭୋ-ଟଜିଏ । ଡେକ୍ସଟ୍ରୋ-ଟିଜିଏ ରୋଗରେ ସାଧାରଣତଃ ଚର୍ମ ନୀଳ ଦେଖାଯାଏ, ଦୃତ ଶ୍ୱାସକ୍ରିୟା ହୁଏ ଓ ଜୀବନର ପ୍ରଥମ ମାସରେ ହୃତ୍‌ପିଣ୍ଡର ମରମର ଧ୍ୱନୀ ଶୁଣାଯାଏ । ଲେଭୋ-ଟଜିଏରେ ଜୀବନର ଶେଷ ଭାଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଲକ୍ଷଣ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଲକ୍ଷଣ ସୃଷ୍ଟି ନହୋଇ ଶେଷରେ ହୃଦ୍‌ପାତ ହୋଇପାରେ  ଏହାର କାରଣ ସାଧାରଣତଃ ପଡ଼ିନାହିଁ  ବୟସ୍କ ମାତା, ଜେନେଟିକ୍ସ, ମାତୃ ମଧୁମେହ, ମଦ୍ୟପାନ, ଧୂମପାନ ଏବଂ ଗର୍ଭାବସ୍ଥାରେ ରୁବେଲା ରୋଗ ଇତ୍ୟାଦି ଏହାର ବିପଦ କାରକ ଅଟନ୍ତି । ଭେଣ୍ଟ୍ରିକୁଲାର ସେପ୍ଟାଲ୍ ତ୍ରୁଟି, ଆଟ୍ରିଆଲ୍ ସେପ୍ଟାଲ୍ ତ୍ରୁଟି କିମ୍ବା ଫୁସଫୁସ ସ୍ଟେନୋସିସ ଭଳି ଅନ୍ୟ ହୃଦୟର ତ୍ରୁଟି ସହିତ ଜଡ଼ିତ ହୋଇଥାଏ । ଅଲଟ୍ରାସାଉଣ୍ଡ ମାଧ୍ୟମରେ ଜନ୍ମ ପୂର୍ବରୁ କିମ୍ବା ପରେ ରୋଗ ନିର୍ଣ୍ଣୟ ହୋଇପାରେ  ଡେକ୍ସଟ୍ରୋ-ଟିଜିଏ ଥିଲେ ସାଧାରଣତଃ ଜୀବନର ପ୍ରଥମ ମାସରେ ଅସ୍ତ୍ରୋପଚାର କରାଯାଏ  ଅସ୍ତ୍ରୋପଚାର କରିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅମ୍ଳଜାନ ଚିକିତ୍ସା, ପ୍ରୋଷ୍ଟାଗ୍ଲାଡିନ ଇ୧, କିମ୍ବା ବେଲୁନ ଆଟ୍ରିଆଲ ସେପ୍ଟୋଷ୍ଟୋମି ମାଧ୍ୟମରେ ଶିଶୁର ଅବସ୍ଥା ସ୍ଥିର ରଖିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରାଯାଏ  ଜୀବନର ପରବର୍ତ୍ତୀ କାଳରେ କେତେକ ରୋଗୀଙ୍କର ହୃତ୍‌ପିଣ୍ଡ ପ୍ରତିରୋପଣ ଆବଶ୍ୟକ ହୁଏ  ଡେକ୍ସଟ୍ରୋ-ଟିଜିଏ ରୋଗରେ ଅସ୍ତ୍ରୋପଚାର କଲେ ଫଳାଫଳଗୁଡ଼ିକ ଆପେକ୍ଷାକୃତ ଭଲ ହୁଏ ଓ ବଞ୍ଚିବାର ହାର ୯୦%ରୁ ଅଧିକ ହୁଏ  ୩,୪୦୦ ନବଜାତ ଶିଶୁଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣକର ଡେକ୍ସଟ୍ରୋ-ଟିଜିଏ ରୋଗ ଥିବା ଦେଖାଯାଏ । ସ୍ୟାନୋସିସ ସୃଷ୍ଟି କରୁଥିବା ରୋଗମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଟେଟ୍ରୋଲୋଜି ଅଫ ଫ୍ୟାଲଟ ପରେ ହୃତ୍‌ପିଣ୍ଡ ଜନ୍ମ ତ୍ରୁଟି ସମ୍ପର୍କୀୟ ଦ୍ୱିତୀୟ ହୃତ୍‌ପିଣ୍ଡ ରୋଗ ହୋଇଥାଏ । ଲେଭୋ- ଟିଜିଏ ଅପେକ୍ଷା ଡେକ୍ସଟ୍ରା-ଟିଜିଏ ଅଧିକ ସାଧାରଣ ସାଧାରଣ ରୋଗ ଅଟେ  ଟିଜିଏ ରୋଗ ପ୍ରଥମେ ୧୭୯୭ ମସିହାରେ ମାଥ୍ୟୁ ବେଲିଙ୍କଦ୍ୱାରା ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଥିଲା 