ଆର୍ଯ୍ୟ ବିବାହ ବୈଧିକରଣ ଅଧିନିୟମ, ୧୯୩୭ ହେଉଛି ଇଂରେଜ ରାଜତ୍ୱ ଭାରତରେ ଲାଗୁ କରାଯାଇଥିବା ଏକ ଆଇନ ଯଦ୍ଦ୍ୱାରା ଆର୍ଯ୍ୟସମାଜୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଚଳିତ ବିବାହକୁ ମାନ୍ୟତା ଦିଆଗଲା । ପୃଷ୍ଠଭୂମି ବ୍ରିଟିଶ ରାଜତ୍ୱ ଭାରତରେ ଜାତିପ୍ରଥା ତଥା ହିନ୍ଦୁ ଧର୍ମରେ ପ୍ରଚଳିତ କୁସଂସ୍କାରକୁ ବିରୋଧ କରୁଥିବା ବିଭିନ୍ନ ଧର୍ମ ତଥା ଜାତିର ବହୁ ବ୍ୟକ୍ତି ଆର୍ଯ୍ୟ ସମାଜରେ ଯୋଗଦାନ କରିବା ଫଳରେ ତତକାଳୀନ ଭାରତରେ ଆର୍ଯ୍ୟସମାଜୀଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା ବଢିବାକୁ ଲାଗିଲା । ଇଂରେଜମାନେ ଭାରତ ବିଭିନ୍ନ ଧର୍ମ ତଥା ଜାତିରେ ପ୍ରଚଳିତ ବିବାହର ରୀତିନୀତି ତଥା ପରମ୍ପରା ମଧ୍ୟରେ ହସ୍ତକ୍ଷେପ କରିବାକୁ ଚାହୁଁ ନ ଥିଲେ । ଆର୍ଯ୍ୟ ସମାଜୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିବାହର ପ୍ରଥା ମଧ୍ୟ ପ୍ରଚଳନ ହେବା ପରେ ଦେଖାଗଲା ଯେ ଯେଉଁ ଦୁଇ ଆର୍ଯ୍ୟ ସମାଜୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିବାହ ହୋଇଛି ସେହି ବର ଓ କନ୍ୟା ଉଭୟେ ହୁଏତ ବିବାହ ପୂର୍ବରୁ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଜାତିର ଥିଲେ । ସାମାଜିକ ତଥା ସମ୍ପତ୍ତିଗତ କଟକଣା ତଥା ଏଭଳି ବିବାହକୁ ତତ୍କାଳୀନ ସମାଜ ଗ୍ରହଣ ନ କରିବା ଭୟ ସହିତ ଆର୍ଯ୍ୟ ସମାଜୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏଭଳି ବିବାହ ଆଇନଗତ ଭାବେ ଅଗ୍ରାହ୍ୟ ହୋଇଯିବାର ଭୟ ସୃଷ୍ଟି ହେଲା । ଏଭଳି ଆଇନଗତ ବାଧାକୁ ଦୁର କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଗଠିତ ସିଲେକ୍ଟ କମିଟିର ସୁପାରିଶ ଭିତ୍ତିରେ ଇଂରେଜ ସରକାରଙ୍କଦ୍ୱାରା ଏହି ଆଇନ ଲାଗୁ କରାଗଲା । ଏହି ଆଇନ ବଳରେ ଜାତିପ୍ରଥାର ବୈଧତାକୁ ପ୍ରଶ୍ନ ନ କରି ଆର୍ଯ୍ୟ ସମାଜରେ ପ୍ରଚଳିତ ବିବାହକୁ ମାନ୍ୟତା ଦିଆଗଲା । ଅଧିନିୟମ ବିଷୟରେ ଅଧିନିୟମର ଧାରା ୨ରେ ରହିଛି ଅଧିନିୟମର ସାର ମର୍ମ । ଉକ୍ତ ଅଧିନିୟମର ଧାରା ୨ ହେଉଛି;- :, . ଅର୍ଥାତ ଅଧିନିୟମର ଧାରା ୨ ଅନୁସାରେ ଆର୍ଯ୍ୟସମାଜୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିବାହ ଅବୈଧ ନୁହେଁ‌- ପ୍ରଚଳିତ ହିନ୍ଦୁ ଆଇନ ତଥା ରୀତିନୀତି ଓ ପରମ୍ପରା ବାବଜୁଦ ଦୁଇଜଣ ଆର୍ଯ୍ୟସମାଜୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିବାହ ଏଇଥିପାଇଁ ଅବୈଧ ହେବନାହିଁ କି ଯେ ସେମାନେ ବିବାହ ପୂର୍ବରୁ ଦୁଇ ଭିନ୍ନ ଜାତି, ଉପଜାତି ବା ଧର୍ମର ଥିଲେ ।