କିଟୋଜେନିକ ଖାଦ୍ୟ କ‌ହିଲେ ଅଧିକ ସ୍ନେହସାର  , ଯଥେଷ୍ଟ ପୁଷ୍ଟିସାର, ସ୍ୱଳ୍ପ ଶ୍ୱେତସାର ଖାଦ୍ୟକୁ ବୁଝାଏ ଯାହା ପ୍ରାଥମିକ ଭାବରେ ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଅପସ୍ମାର ବାତ ହେଉଥିବା ଶିଶୁର ଚିକିତ୍ସାରେ ଦିଆଯାଏ । ଏହି ଖାଦ୍ୟ ଖାଇଲେ ଶରୀରରେ ଶ୍ୱେତସାର ବଦଳରେ ଚର୍ବି ପୋଡ଼ିବାକୁ ଲାଗେ । ସାଧାରଣତଃ ଖାଦ୍ୟରେ ଥିବା ଶ୍ୱେତସାର ଦେହରେ ଗ୍ଲୁକୋଜରେ ରୁପାନ୍ତରିତ ହୋଇ ସାରା ଶରୀରକୁ ବିଶେଷତଃ ମସ୍ତିଷ୍କ‌କୁ ସରବରାହ ଓ ସେଠାରେ ତାହାର ମେଟାବୋଲିଜ୍ମ   ହୁଏ । ଖାଦ୍ୟରେ କିଛି ପରିମାଣର ଶ୍ୱେତସାର ରହିଯାଇଥିଲେ ଟ୍ରାଇଏସିଲଗ୍ଲିସେରଲ   ଯକୃତରେ ଫ୍ୟାଟି ଏସିଡରେ   ପରିଣତ ହୁଏ ଓ ତା 'ପରେ କିଟୋନ ବଡିରେ   ପରିଣତ ହୋଇଯାଏ । ଏହି କିଟୋନ ବଡି ରକ୍ତରେ ମସ୍ତିଷ୍କ‌କୁ ଯାଇ ଗ୍ଲୁକୋଜ ବଦଳରେ ଶକ୍ତି ଉତ୍ସ ରୂପେ କାମ କରେ ଯାହାକୁ କିଟୋସିସ   କୁହାଯାଏ ଓ ଏହି ପରିବର୍ତ୍ତନ ଯୋଗୁ ଅପସ୍ମାର ବାତର ଆବୃତ୍ତି କମିଯାଏ । ଏହି ଖାଦ୍ୟ ସାହାଯ୍ୟରେ ଅର୍ଦ୍ଧେକ ସଂଖ୍ୟକ ଶିଶୁ ଓ ଯୁବକମାନଙ୍କର ବାତ ମାରିବା ସଂଖ୍ୟା ଅଧା ହୋଇଯାଏ ଯାହାର ପ୍ରଭାବ ଏହି ଖାଦ୍ୟ ବନ୍ଦ କରିବା ପରେ ମଧ୍ୟ ରହେ । କେତେକ ପ୍ରମାଣରୁ ଜଣାଯାଏ, ପରିବର୍ତ୍ତିତ ଆଟକିନ ଖାଦ୍ୟ   ଯାହା ଏହାଠାରୁ କମ୍ ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଉପକାର ମିଳେ । ଏପରି ଖାଦ୍ୟ ଶୃଙ୍ଖଳାରେ କୋଷ୍ଠକାଠିନ୍ୟ, ହାଇପରକୋଲେସ୍ଟେରୋଲେମିଆ  , ଧୀର ଶରୀର ବିକାଶ, ଏସିଡୋସିସ ଓ ବୃକ୍‌କ ପଥର ରୋଗ ଇତ୍ୟାଦି ସମ୍ଭାବ୍ୟ ପାର୍ଶ୍ୱ ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ହୋଇପାରେ । ମୌଳିକ ଡାକ୍ତରୀ ଅପସ୍ମାର ଶିଶୁ ଖାଦ୍ୟରେ ଶରୀରର ବୃଦ୍ଧି ଓ ମରାମତ ନିମନ୍ତେ ଆବଶ୍ୟକ ଯଥେଷ୍ଟ ପୁଷ୍ଟିସାର ଓ କ୍ୟାଲୋରି   ଥାଏ ଯାହା ବୟସ ଅନୁପାତରେ ସଠିକ ଓଜନ ଓ ଉଚ୍ଚତା ବଜାୟ ରଖେ । ଡାକ୍ତରୀ କିଟୋଜେନିକ ଖାଦ୍ୟ ଶିଶୁ ଉପସ୍ମାର ରୋଗ ଚିକିତ୍ସା ନିମନ୍ତେ ସନ ୧୯୨ରେ ବିକଶିତ ହୋଇଥିଲା ଓ ପରବର୍ତ୍ତୀ ୧୦ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବ୍ୟବ‌ହୃଟ ହେଉଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଏହାର ଲୋକପ୍ରିୟତା କମିଗଲା ଯେତେବେଳେ ଆଣ୍ଟିକନଭଲସାଣ୍ଟ   ଔଷଧ ଦେବା ଆରମ୍ଭ ହେଲା । ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଖାଦ୍ୟରେ ୪:୧ ଅନୁପାତରେ ଚର୍ବି ଓ ପୁଷ୍ଟିସାର ତ‌ଥା ଶ୍ୱେତସାର ମିଶ୍ରଣ ଥାଏ । ଅଧିକ ଶ୍ୱେତସାର ଥିବା ଖାଦ୍ୟ ଯେପରିକି ପାଉଁରୁଟି, ପାସ୍ତା, ଶସ୍ୟ, ଚିନି ଓ ସ୍ଟାର୍ଚ୍ଚ ଖାଦ୍ୟ ବିଦାୟ ଦେଇ ଚର୍ବି ଜାତୀୟ ଖାଦ୍ୟ ଯେପରିକି କ୍ରିମ, ଲହୁଣୀ ଓ ଅଖରୋଟ ଇତ୍ୟାଦି ଖାଇବାକୁ ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଏ । ଅଧିକାଂଶ ଡାଏଟାରି ଖାଦ୍ୟରେ ଲମ୍ବା ଚେନ‌ଯୁକ୍ତ ଟ୍ରାଇଗ୍ଲିସେରାଇଡ ଥାଏ । ଛୋଟ କାର୍ବନ ଚେନ   ବିଶିଷ୍ଟ ଫ୍ୟାଟି ଏସିଡରୁ ତିଆରି ମିଡିଅମ-ଚେନ ଟ୍ରାଇଗ୍ଲିସେରାଇଡ ଅଧିକ କିଟୋଜେନିକ ହୁଏ । ଆଉ ଏକ ପ୍ରକାର କ୍ଲାସିକ ଡାଏଟରେ ଅଧିକ ଏମସିଟି ଥିବା ନଡ଼ିଆ ତେଲ ଥାଏ ଯାହା ପ୍ରାୟ ଅଧା କ୍ୟାଲୋରି ଦିଏ ଓ ଏହାକୁ ଏମସିଟି କିଟୋଜେନିକ ଖାଦ୍ୟ କୁହାଯାଏ । ଏହି ଖାଦ୍ୟ ଖାଇଲେ ଅଧିକ ଶ୍ୱେତସାର ଓ ପୁଷ୍ଟିସାର ଖାଇବା ଆବଶ୍ୟକ ହୁଏ ।