ମାୟୋଟୋନିକ ଡିସଟ୍ରୋଫି  (ଇଂରାଜୀ ଭାଷାରେ ) ଏକ ଦୀର୍ଘସ୍ଥାୟୀ ବା କ୍ରନିକ   ଜେନେଟିକ ବେମାରୀ ଯାହା ମାଂସପେଶୀ କାମକୁ ପ୍ରଭାବିତ କରେ  । ରୋଗୀର ମାଂସପେଶୀ କ୍ଷୟ   ହୋଇ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇଯାଏ । ପେଶୀ ଗୁଡ଼ିକ ଅନେକ ସମୟରେ ସଙ୍କୁଚିତ ହୁଅନ୍ତି କିନ୍ତୁ ଢ଼ିଲା ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ । ପରଳ, ବୌଦ୍ଧିକ ଅକ୍ଷମତା ଓ ହୃତ୍‌ପିଣ୍ଡରେ ଆରିଦମିଆ ସମସ୍ୟା ଆଦି ଲକ୍ଷଣ ଦେଖାଯାଏ । ପୁରୁଷମାନଙ୍କର ଶିଘ୍ର କେଶହାନୀ ହୋଇ ଚନ୍ଦା ହୋଇଯାଆନ୍ତି ଓ ପିଲା ସୃଷ୍ଟି ଅକ୍ଷମତା ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ । ମାୟୋଟୋନିକ ଡିସଟ୍ରୋଫି ଏକ ଅଟୋସୋମାଲ ଡୋମିନାଣ୍ଟ  ବେମାରୀ ଯାହା ସ୍ୱାଭାବିକ ଭାବରେ ପିତାମାତାଙ୍କଠାରୁ ବଂଶାନୁକ୍ରମେ ଆସିଥାଏ । ଏହି ରୋଗ ଦୁଇ ଶ୍ରେଣୀରେ ବିଭକ୍ତ କରାଯାଏ; ଟାଇପ ୧  (ଡିଏମ୧) ଯେଉଁଥିରେ ଡିଏମ‌ପିକେ ଜିନ ମ୍ୟୁଟେସନ ହୁଏ ଓ ଟାଇପ ୨ ଯେଉଁଥିରେ ସିଏନବିପି ଜିନ ମ୍ୟୁଟେସନ ହୋଇଥାଏ  । ପ୍ରତି ପିଢ଼ୀରେ ଏହି ରୋଗ ଖରାପ ଦିଗକୁ ଗତି କରେ । ଗୋଟିଏ ପ୍ରକାର ଡିଏମ୧ ଥିବା ବେମାରୀ ଜନ୍ମ ସମୟରେ ଦେଖାଯାଏ । ଡିଏମ୨ ସାଧାରଣତଃ ସାମାନ୍ୟ ଧରଣର ହୁଏ । ଏହି ରୋଗ ମସ୍କୁଲାର ଡିସଟ୍ରୋଫି ଦଳର ରୋଗ । ଜେନେଟିକ ଟେଷ୍ଟିଙ୍ଗ   କରି ରୋଗ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରାଯାଏ । ମାୟୋଟୋନିକ ଡିସଟ୍ରୋଫି ଅଦ୍ୟାବଧି ଆରୋଗ୍ୟସାଧ୍ୟ ନୁହେଁ । ଏ ରୋଗ ଚିକିତ୍ସାରେ ହୁଇଲଚେୟାର, ପେସମେକର   ଓ ନନ୍ ଇନଭେସିଭ ପଜିଟିଭ ପ୍ରେସର ଭେଣ୍ଟିଲେସନ   ଭଳି ଚିକିତ୍ସା ଆବଶ୍ୟକତା ଅନୁସାରେ କରାଯାଏ । ବେଳେବେଳେ ମେକ୍ସେଲେଟିନ   ବା କାର୍ବାମାଜେପିନ ଔଷଧ ଉପକାରରେ ଆସେ । ଯନ୍ତ୍ରଣା ହେଲେ ଟ୍ରାଇସାଇକ୍ଲିକ ଆଣ୍ଟିଡିପ୍ରେସାଣ୍ଟ   ଓ ନନସ୍ଟିରଏଡାଲ ଆଣ୍ଟି ଇନଫ୍ଲାମେଟରି ଡ୍ରଗ   ଦେଇ ଚିକିତ୍ସା କରାଯାଏ । ପୃଥିବୀର ପ୍ରତି ୮,୦୦୦ ଲୋକରେ ଜଣକୁ ମାୟୋଟୋନିକ ଡିସଟ୍ରୋଫି ରୋଗ ଆକ୍ରମଣ କରେ । ଯେ କୌଣସି ବୟସରେ ଏହି ରୋଗ ହେବା ସମ୍ଭାବନା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ୨୦ରୁ ୪୦ ବର୍ଷ ବୟସ ମଧ୍ୟରେ ସାଧାରଣତଃ ହୁଏ । ଯୁବାବସ୍ଥାରେ ଆରମ୍ଭ ହେଉଥିବା ମସକୁଲାର ଡିସଟ୍ରୋଫି ରୋଗମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଏହା ସର୍ବାଧିକ ସାଧାରଣ ରୋଗ । ଏ ରୋଗର ବର୍ଣ୍ଣନା ପ୍ରଥମେ ସନ ୧୯୦୯ରେ କରାଯାଇଥିଲା ଓ  'ଟାଇପ ୧ କାରଣ'  ବିଷୟ ସନ ୧୯୯୨ରେ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରାଯାଇଥିଲା ।