ନିୟୋଜିତ ତାପମାତ୍ରା ପରିଚାଳନା  , ପୂର୍ବ ନାମ ଥେରାପିଉଟିକ ହାଇପୋଥର୍ମିଆ, ଶରୀର ତାପମାତ୍ରାକୁ ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବଜାୟ ରଖିବା ପାଇଁ ଏକ ସକ୍ରିୟ ପ୍ରୟାସକୁ ବୁଝାଏ । ପୂର୍ବରୁ ହୃଦ୍‌‌ରୋଧ ହେବା ସମୟରେ ନିମ୍ନ ତାପମାତ୍ରା ରଖିବା ବ୍ୟବହୃତ ହେଉଥିଲା । ଅଧିକ ପ୍ରମାଣରେ ଦେଖାଗଲା ଏହା ଶରୀରର ସାଧାରଣ ତାପମାତ୍ରା ବଜାୟ ରଖିବା ଅପେକ୍ଷା ଅଧିକ କିଛି ଭଲ ନୁହେଁ । ନବଜାତ ଶିଶୁମାନଙ୍କର ହାଇପୋକ୍ସିକ ଇସକେମିକ ଏନସେଫାଲୋପାଥି କ୍ଷେତ୍ରରେ କେତେକ ପ୍ରମାଣ ସହିତ ଏହାର ବ୍ୟବହାରକୁ କେତେକ ସମର୍ଥନ ମିଳୁଛି । ନିମ୍ନଲିଖିତ ଆଘାତଜନିତ ମସ୍ତିଷ୍କ ଆଘାତ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଲାଭଦାୟକ ଅଟେ  ଶରୀରକୁ ନିମ୍ନ ତାପମାତ୍ରାରେ ରଖିବାର ଜଟିଳତା ମଧ୍ୟରେ ସ୍ୱଳ୍ପ ହୃଦ୍‌ଗତି ହାର, ନିମ୍ନ ରକ୍ତ ଶର୍କରା ସ୍ତର, ଚର୍ମ ଭାଙ୍ଗିବା, ନିମ୍ନ ରକ୍ତଚାପ ମାତ୍ରା ଏବଂ ସେପସିସ୍ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ହୋଇପାରେ । ତାପମାତ୍ରା ହ୍ରାସ ଅନେକ ଉପାୟରେ ସମ୍ପନ୍ନ ହୋଇପାରେ ଯେପରିକି ଥଣ୍ଡା କମ୍ବଳ, ଥଣ୍ଡା ହେଲମେଟ, ଥଣ୍ଡା କ୍ୟାଥେଟର, ବରଫ ପ୍ୟାକ୍ ଏବଂ ଶୀତଳ ଶିରାଭ୍ୟନ୍ତର ତରଳ ପଦାର୍ଥ ବ୍ୟବ‌ହାର କରି ହୁଏ । ପ୍ରାଚୀନ ମିଶରର ଲୋକମାନଙ୍କ ସମୟରେ ଏହାର ବ୍ୟବହାର ହେଉଥିଲା ଏବଂ ଏହା ପ୍ରାୟ ଖ୍ରୀଷ୍ଟପୂର୍ବ ୪୦୦ରେ ହିପୋକ୍ରେଟସ ଏହାର ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଥିଲେ । ଏହାର ବ୍ୟବହାରର ପ୍ରଥମ ବୈଜ୍ଞାନିକ ପ୍ରମାଣ ୧୯୪୩ ମସିହାରେ ଟେମ୍ପଲ ଫାଏ ନାମକ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କଦ୍ୱାରା ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଥିଲା । ୧୯୯୦ ଦଶକରେ ହୃଦ୍‌‌ପାତ ପରେ ଏହି ଉପାୟର କିଛି ଉପକାର ମିଳିଥିବା ଜଣାଗଲା ।