ଘାଣ୍ଟ  (ମହୁର ନାମରେ ମଧ୍ୟ ଜଣା) ବିଭିନ୍ନ ପନିପରିବା ବା ମାଛ ସହ ପରିବା ମିଶାଇ ତିଆରି କରାଯାଉଥିବା ଏକ ପ୍ରକାରର ଓଡ଼ିଆ ରନ୍ଧା ଖାଦ୍ୟ  । ସାଦା ଘାଣ୍ଟରେ ବିଭିନ୍ନ ସିଝା ପରିବା, ସିଝା ବୁଟ ଓ ବଡ଼ିଭଜା ଆଦି ପଡ଼ି ହେଉଥିବା ବେଳେ ମାଛ ଘାଣ୍ଟରେ ମାଛ ବା ମାଛ ମୁଣ୍ଡ ପଡ଼ି ହୋଇଥାଏ । ଘାଣ୍ଟ ଦେଉଳିଆ ଖାଦ୍ୟରେ  "ମହୁର"  ନାମରେ ରନ୍ଧାଯାଇଥାଏ ଓ ସେଠାର ବାକି ରନ୍ଧାଖାଦ୍ୟ ଭଳି ଏଥିରେ ପିଆଜ, ରସୁଣ ନପଡ଼ି ରନ୍ଧାଯାଇଥାଏ । ମହୁରରେ ସାଧାରଣତଃ ସାରୁ, ବୁଟ, ଖମ୍ବ ଆଳୁ, କଞ୍ଚା କଦଳୀ, କଖାରୁ, ଓ ବାଇଗଣ ଆଦି ପଡ଼ିଥାଏ । ଓଡ଼ିଶାର ବାକି ଖାଦ୍ୟ ଭଳି ଘାଣ୍ଟ ସାଧାରଣତଃ ସୋରିଷ ତେଲରେ ଛୁଙ୍କ ହୋଇଥାଏ । ବିହଙ୍ଗବାଲୋକନ ସାଦା ଘାଣ୍ଟ ତିଆରି ପାଇଁ ଆଳୁ, ମୂଳା, ବାଇଗଣ, କଞ୍ଚା କଦଳୀ, କଖାରୁ ଆଦି ପରିବାକୁ ସେଗୁଡ଼ିକର ସିଝିବା ସମୟ ଅନୁସାରେ ଦୁଇଭାଗ କରି ଅଲଗା କରିଦିଆଯାଏ । ଏକ ପାତ୍ରରେ ପାଣି ନେଇ ସେଥିରେ ଲୁଣ ଓ ହଳଦୀ ଗୁଣ୍ଡ ସହ ସିଖିବା ପାଇଁ ଅଧିକ ସମୟ ଲାଗୁଥିବା ପରିବାକୁ ସିଝାଯାଏ । ଅଧା ସିଝି ଆସିଲେ ସେଥିରେ ବାକି ଅଧା ଭାଗ ପରିବାକୁ ସେଥିରେ ମିଶାଇ ପୂରା ସିଝାଯାଏ । ପରିବାସବୁ ସିଝିଗଲା ପରେ ଏକ ପାତ୍ରରେ ଫୁଟଣ ଓ ରସୁଣ ଛୁଙ୍କ ଦେଇ ସିଝା ପରିବା ଏଥିରେ ମିଶାଯାଏ ଓ ପାଣି ମରିଆସିବା ଯାଏ ଗରମ କରାଯାଏ । ଶାଗ ଘାଣ୍ଟ ପାଇଁ ଖଡ଼ା ବା କୋଶଳା, ଏବଂ ପୋଇ ଆଦି ଶାଗ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଏ । ପୋଇ, କଖାରୁ, ବାଇଗଣ, ଜହ୍ନି, ସାରୁ, ଆଳୁ ଆଦି ସହ ମାଛ ମୁଣ୍ଡ ପକାଇ ମାଛ ଛେଞ୍ଚେଡ଼ା ଓ ମାଛ ଘାଣ୍ଟ ରନ୍ଧାଯାଇଥାଏ । ସମାନ ଧରଣର ଖାଦ୍ୟ ସନ୍ତୁଳା ସମାନ ଧରଣର ପଦ୍ଧତିରେ ରନ୍ଧାଯାଇଥାଏ । ସେଥିରେ ବ୍ୟବହୃତ ଉପାଦାନ ପାଖାପାଖି ସମାନ ହେଲେ ହେଁ ସେଥିରେ ସାମାନ୍ୟ ଝୋଳ ରହିଥାଏ । ଘାଣ୍ଟ ସାଧାରଣ ଖାଦ୍ୟ ଭାବେ ଖିଆ ହେଲା ବେଳେ ସନ୍ତୁଳା ପଥି ଭାବେ ମଧ୍ୟ ଖିଆଯାଇଥାଏ । ଜଗନ୍ନାଥ ମନ୍ଦିରରେ ରନ୍ଧା ଛପନ ଭୋଗ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ମହୁରରେ ଆଳୁ ଓ ବିଲାତି ବାଇଗଣ ବ୍ୟବହାର ନ ହୋଇ କେବଳ ଖମ୍ବଆଳୁ ପଡ଼ିଥାଏ । ଏହା ଆନନ୍ଦ ବଜାରରେ ବିକ୍ରି ହେଉଥିବା ଭୋଗ ଭିତରୁ ଏକ ।