ନାଲାପତ ବାଲାମଣି ଆମ୍ମା  (୧୯ ଜୁଲାଇ ୧୯୦୯ - ୨୯ ସେପ୍ଟେମ୍ବର ୨୦୦୪) ଜଣେ ମାଲାୟଲମ କବି ଥିଲେ  । ତାଙ୍କୁ ମାଲାୟଲମ ଭାଷାର  "ମାତୃତ୍ୱର କବି"  କୁହାଯାଏ ।  'ଆମ୍ମା' ', ମୁଥାସ୍ସି,  "ମଝୁଭିଣ୍ଟେ କଥା"  ଆଦି ତାଙ୍କର ପ୍ରମୁଖ ରଚନା । ନାଲାପତ ବାଲାମଣି ଆମାଙ୍କୁ ପଦ୍ମ ଭୂଷଣ, ସରସ୍ୱତୀ ସମ୍ମାନ, କେନ୍ଦ୍ର ସାହିତ୍ୟ ଏକାଡେମୀ ପୁରସ୍କାର ଓ ଫେଲୋସିପ ଆଦି ପୁରସ୍କାରରେ ସମ୍ମାନିତ କରାଯାଇଥିଲା । ତାଙ୍କ ଝିଅ କମଳା ସୁରୈୟା ମଧ୍ୟ ମାଲାୟଲମ ଭାଷାର ଜଣେ ଜଣାଶୁଣା କବି । ଜୀବନୀ ବାଲାମଣି ଆମ୍ମା ୧୯୦୯ ମସିହା ଜୁଲାଇ ୧୯ ତାରିଖରେ କେରଳର ତ୍ରିଶୁର ଅନ୍ତର୍ଗତ ପୁଣ୍ୟାୟୁରକୂଳମଠାରେ ଥିବା ତାଙ୍କ ପୈତୃକ ଘର ନାଲାପତଠାରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ । ସେ କୌଣସି ବିଧିବଦ୍ଧ ଶିକ୍ଷାଲାଭ କରିନଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମାମୁଁ ନାଲାପତ ନାରାୟଣ ମେନନଙ୍କ ତତ୍ତ୍ୱାବଧାନରେ ଓ ତାଙ୍କ ବହି ପଢ଼ି ପଢ଼ି ଜଣେ କବି ହୋଇ ପାରିଥିଲେ । ନାଲାପତ ନାରାୟଣ ମେନନ ଓ କବି ଭଲ୍ଲାଥଲ ନାରାୟଣ ମେନନଙ୍କଦ୍ୱାରା ସେ ପ୍ରଭାବିତ ହୋଇଥିଲେ । ବାଲାମଣି ଆମ୍ମା ୧୯ ବର୍ଷ ବୟସରେ ଭି ଏମ ନାୟାରଙ୍କୁ ବିବାହ କରିଥିଲେ । ଭି ଏମ ନାୟାର ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ବହୁଳ ପ୍ରକାଶିତ ମାଲାୟଲମ ଖବରକାଗଜ  "ମାତୃଭୂମି" ର ପ୍ରବନ୍ଧ ସଂଚାଳକ ହୋଇଥିଲେ । ବିବାହ ପରେ ବାଲାମଣି ପତିଙ୍କ ସହ କଲିକତା ଚାଲି ଯାଇଥିଲେ । ନାୟାର ସେତେବେଳେ ବେଣ୍ଟଲେ ଓ ରୋଲ୍ସ ରୟେସ ବିକୁଥିବା ୱାଲଫର୍ଡ଼ ଟ୍ରାନ୍ସପୋର୍ଟରେ କାର୍ଯ୍ୟକରୁଥିଲେ । ନାୟାର ୧୯୭୭ ମସିହାରେ ଦେହତ୍ୟାଗ କରିଥିଲେ । ସାହିତ୍ୟିକା କମଳା ସୁରୈୟା ବାଲମଣିଙ୍କର ଝିଅ ଓ ସେ ବାଲମଣିଙ୍କର ଗୋଟିଏ କବିତା  "ଦ ପେନ" କୁ ଇଂରାଜୀରେ ଅନୁବାଦ କରିଥିଲେ । ଏହି କବିତାରେ ଜଣେ ମାଆର ଏକାକୀତ୍ୱ ଦର୍ଶା ଯାଇଥିଲା । ବାଲାମଣିଙ୍କର ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସନ୍ତାନ ଥିଲେ ମୋହନଦାସ, ଶ୍ୟାମ ସୁନ୍ଦର ଓ ସୁଲୋଚନା । ବାଲାମଣି ୨୦୦୪ ମସିହା ସେପ୍ଟେମ୍ବର ୨୯ ତାରିଖରେ ଦେହତ୍ୟାଗ କରିଥିଲେ । ମୃତ୍ୟୁ ପୂର୍ବରୁ ୫ ବର୍ଷ ଧରି ସେ ଆଲଜିମର ରୋଗରେ ପୀଡ଼ିତ ଥିଲେ କବିତା ବାଲାମଣିଙ୍କର ପ୍ରାୟ ୨୦ଟି କବିତା ସଂକଳନ, ଅନେକ ଗଳ୍ପ ଓ ଅନୁବାଦ ପୁସ୍ତକ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଛି । ସେ କମ ବୟସରୁ କବିତା ଲେଖିବା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ । ତାଙ୍କ ପ୍ରଥମ କବିତା  "କୁପ୍ପୁକାଇ"  ୧୯୩୦ ମସିହାରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଥିଲା । କୋଚିନର ରାଜାଙ୍କଠାରୁ  "ସାହିତ୍ୟ ନିପୁଣ ପୁରସ୍କାର"  ପାଇବା ପରେ, ତାଙ୍କର ଜନାଦୃତି ବଢିଥିଲା । ୧୯୫୯ରୁ ୧୯୮୬ ମଧ୍ୟରେ ଲେଖା ଯାଇଥିବା ତାଙ୍କ କବିତାକୁ ନେଇ  "ନିବେଦ୍ୟମ"  ନାମରେ ଏକ କବିତା ସଂକଳନ ପ୍ରକାଶ ପାଇଥିଲା । ନାଲାପତ ନାରାୟନ ମେନନଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଶୋକାଞ୍ଜଳୀ  "ଲୋକାନନ୍ତରାଙ୍ଗଳି"  ନାମକ ପୁସ୍ତକ ମାଧ୍ୟମରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଥିଲା । ସମ୍ମାନ ଓ ପୁରସ୍କାର ବାଲାମଣି ନିଜ ଲିଖିତ ଶିଶୁ କବିତା ଯୋଗୁ ମାଲାୟଲମ କବିତାର  "ଆମ୍ମା"  ଓ  "ମୁଥାସ୍ସି"  ଭାବେ ପରିଚିତ ଥିଲେ । ଅକ୍କିତମ ଅଚ୍ୟୁନ୍ତମ ନାମୁଥିରୀ ତାଙ୍କୁ  "ପ୍ରଫେଟ ଅଫ ହ୍ୟୁମାନ ଗ୍ଲୋରୀ"  ବା ମାନବ ଗୌରବର ଦେବୀ ବୋଲି ସମ୍ବୋଧନ କରିଥିଲେ । ବାଲାମଣି ନିଜ ଜୀବନ କାଳରେ ଅନେକ ସମ୍ମାନର ଅଧିକାରୀ ହୋଇଥିଲେ ।