କାହ୍ନାପା, କାହ୍ନାପଦା କିମ୍ବା କୃଷ୍ଣଚାର୍ଯ୍ୟ  (ଖ୍ରୀଷ୍ଟାବ୍ଦ ଦଶମ ଶତାବ୍ଦୀରେ) ଆସାମ, ବଙ୍ଗାଳୀ, ମରାଠୀ ଏବଂ ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟର ସର୍ବପ୍ରଥମ ଜଣାଶୁଣା ଚର୍ଯ୍ୟା ଗୀତିକାର ମୁଖ୍ୟ କବିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅନ୍ୟତମ ଥିଲେ  । ସେ ଜଣେ ତାନ୍ତ୍ରିକ ବୌଦ୍ଧ ଏବଂ ଜଳନ୍ଧରଙ୍କ ଶିଷ୍ୟ ଥିଲେ । ମଚିନ୍ଦ୍ରନାଥ ଏବଂ ଗୋରଖନାଥଙ୍କ ପରେ କାହ୍ନାପଦା ନାଥ ସମ୍ପ୍ରଦାୟର ଜଣେ ପ୍ରମୁଖ ସିଦ୍ଧଚାର୍ଯ୍ୟ ଥିଲେ । ଚାର୍ଯ୍ୟପଦରେ ତାଙ୍କର କବିତା ଏକ ସଙ୍କେତରେ ଲେଖା ହୋଇଛି, ଯେଉଁଥିରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ କବିତାର ବର୍ଣ୍ଣନାତ୍ମକ କିମ୍ବା କଥାତ୍ମକ ପୃଷ୍ଠାର ଅର୍ଥ ରହିଛି, କିନ୍ତୁ ଏହା ତାନ୍ତ୍ରିକ ବୌଦ୍ଧ ଶିକ୍ଷାକୁ ମଧ୍ୟ ସାଙ୍କେତିକ ଅକ୍ଷରରେ ଦର୍ଶାଇଥାଏ । କିଛି ବିଶେଷଜ୍ଞ ବିଶ୍ୱାସ କରନ୍ତି ଯେ, ଏହି ପବିତ୍ର ଜ୍ଞାନକୁ ଅବିଭକ୍ତ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କଠାରୁ ଲୁଚାଇବା ପାଇଁ ହୋଇଥିବାବେଳେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଧାର୍ମିକ ନିର୍ଯ୍ୟାତନାକୁ ଏଡାଇବା ପାଇଁ ହୋଇଥାଏ । କାହ୍ନାପାଙ୍କ କବିତାର ଭାଷା ଆଧୁନିକ ବଙ୍ଗଳା, ଆସାମ ଏବଂ ଓଡ଼ିଆ ସହିତ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୃଢ଼ ସମାନତା ରହିଛି । ଉଦାହରଣ ସ୍ୱରୂପ : ଏକ ସୋ ପଦମା ଚଉଷଟ୍ଠୀ ପାଖୁଡ଼ି । ତହିଁ ଚଡ଼ି ନାଚଇ ଡୋମ୍ବି ବାପୁଡ଼ି       ‌         ।                    ପଦମା  (ପଦ୍ମ: କମଳ), ଚଉଷଟ୍ଠୀ  (୬୪), ପାଖୁଡ଼ି  (ଫୁଲ ପାଖୁଡ଼ା), ତହିଁ  (ସେଠାରେ), ଚଡ଼ି  (ଆରୋହଣ), ନାଚଇ  (ନୃତ୍ୟ), ଡୋମ୍ବି  (ଅନୁସୂଚିତ ଜାତି, ଡୋମିର ଏକ ବଙ୍ଗୀୟ କିମ୍ବା ଓଡ଼ିଆ ମହିଳା) ବାପୁଡ଼ି  ଗରିବ ସାଥୀ ପାଇଁ ଏକ ବଙ୍ଗାଳୀ ଏବଂ ଓଡ଼ିଆ ଶବ୍ଦ;       ,       କିଛି ଆଧୁନିକ କବିତା ବଙ୍ଗଳା ହୋଇପାରିବ, ଯଥା-        /            /      ।        /                /      କିମ୍ବା , . ହା ଲୋ ଡୋମ୍ବି ତୋ ପୁଛମି ସଦଭାବେ। ଆଇସସି ଜାସି ଡୋମ୍ବି କାହରି ନାବେଁ                    ।                    ବର୍ତ୍ତମାନ ସମୟରେ ବଙ୍ଗଳା କିମ୍ବା ଓଡ଼ିଆରେ କୌଣସି ଅନୁବାଦକୁ ବୁଝିବା ପାଇଁ ଉପରୋକ୍ତ ପଦଟି କ୍ୱଚିତ୍ ଆବଶ୍ୟକ ହୋଇଥାଏ । ଏହାର ଆଧୁନିକ କବିତା ବଙ୍ଗାଳୀ ସଂସ୍କରଣ ହୋଇଛି -            /    ,    /        /        /          ।   -      /            /    ।