ଶାରୀରିକ କୁରୂପ ବେମାରୀ   ହେଉଛି ଏକ ମାନସିକ ବିକୃତି ଯାହା ରୋଗୀର ରୂପରେଖରେ ଏକ ବା ଅଧିକ ତ୍ରୁଟି ରୋଗୀକୁ ଅନୁଭବ ହୁଏ ବା ଦୃଶ୍ୟ ହୁଏ କିନ୍ତୁ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ପ୍ରକୃତରେ ଦୃଶ୍ୟ ହୁଏନି । ଏହା ଫଳରେ ରୋଗୀ ବାରମ୍ବାର ଦର୍ପଣରେ ଯାଞ୍ଚ କରେ, ତ୍ରୁଟିକୁ ଘୋଡାଇବା ପାଇଁ ପ୍ରୟାସ କରେ, ତ୍ରୁଟି ବାହାର କରିବା ଚେଷ୍ଟା କରେ କିମ୍ବା ଅତ୍ୟଧିକ ଓଜନ ଉଠାଏ । ସାଧାରଣତଃ ଦିନ‌କୁ ୩ରୁ ୮ ଘଣ୍ଟା ଏହିପରି କାର୍ଯ୍ୟକଳାପରେ ବିତାଇଥାଏ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କ୍ଷେତ୍ର ଦୁର୍ବଳ ହୋଇଥାଏ । ରୋଗ ଜଟିଳ ହେଲେ ଆତ୍ମହତ୍ୟା ବା ପ୍ରଚେଷ୍ଟା କରିପାରେ  ଜେନେଟିକ, ସାଂସ୍କୃତିକ, ସାମାଜିକ ଏବଂ ମାନସିକ କାରଣଗୁଡ଼ିକର ମିଶ୍ରଣ ହେତୁ ଏହି ରୋଗ ହେଉଥିବା ବିଶ୍ୱାସ କରାଯାଏ । ଶିଶୁଙ୍କ ଉପରେ ଅତ୍ୟାଚାର ଏବଂ ପରିବାରର ଇତିହାସ ଥିଲେ ଏହି ରୋଗ ସଙ୍କଟ ରହେ । ଏହାକୁ ଏକ ପ୍ରକାର ଅବସେସିଭ୍ - ବାଧ୍ୟତାମୂଳକ ବ୍ୟାଧି ଭାବରେ ବର୍ଗୀକୃତ କରାଯାଇଛି  ଉପପ୍ରକାରରେ ମାଂସପେଶୀ ଡିସମୋର୍ଫିଆ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ, ଯେଉଁଥିରେ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ନିଜ ମାଂସପେଶୀକୁ ବହୁତ ଛୋଟ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି ଯାହାକି ଅନ୍ୟର ରୂପରେ ଏକ ତ୍ରୁଟି ପ୍ରାଧାନ୍ୟ ହୋଇଥାଏ । ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରସାଧନ ସାଧାରଣତ ଲକ୍ଷଣରେ ଉନ୍ନତି କରେ ନାହିଁ । କାଉନସେଲିଂ ଯେପରିକି ଗ୍ୟାନାତ୍ମକ ବ୍ୟବବ‌ହାରିକ ଥେରାପି  (ସିବିଟି) କିମ୍ବା ମେଟାକଗ୍ନିଟିଭ୍ ଥେରାପି ସାହାଯ୍ୟ କରିଥାଏ  । ସିଲେକ୍ଟିଭ ସେରୋଟୋନିନ ରିଅପଟେକ ଇନହିବିଟର ଔଷଧ ଦେଲେ ୫୦ରୁ ୮୦% ଲୋକଙ୍କ ଉନ୍ନତି ହୋଇପାରେ । ଏହି ରୋଗ ଅବସ୍ଥା ହେତୁ ପିଲାମାନେ ବିଦ୍ୟାଳୟ ଛାଡ଼ିପାରନ୍ତି । ଏହା ଜନସଂଖ୍ୟାର ୦.୭ରୁ ୨.୪%କୁ ପ୍ରଭାବିତ କରୁଥିବା ଆକଳନ କରାଯାଇଛି । ଏହା ସାଧାରଣତ ବିଳମ୍ବିତ ପିଲାଦିନରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥାଏ । ସମାନ ଭାବରେ ପୁରୁଷ ଏବଂ ସ୍ତ୍ରୀ ପ୍ରଭାବିତ ହୁଅନ୍ତି, ଯଦିଓ ମାଂସପେଶୀ ଡିସମର୍ଫିଆ ପ୍ରକାର ସାଧାରଣତଃ କେବଳ ପୁରୁଷମାନଙ୍କଠାରେ ଦେଖାଯାଏ । ଏହି ଅବସ୍ଥା ୧୮୯୧ ମସିହାରେ ଏନ୍ରିକୋ ମୋର୍ସେଲିଙ୍କ ନାମରେ ନାମିତ ହୋଇଥିଲା ଏବଂ ପ୍ରଥମେ ୧୯୮୦ ମସିହାରେ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ କରାଯାଇଥିଲା।