ବାଜୁ କୁରୁଙ୍ଗ  ( : ) ଏକ ପାରମ୍ପରିକ ମଳୟ  (ଜାତୀୟ ସମୂହ) ପୋଶାକ ଅଟେ ଯାହା ଶିଥିଳ ରୂପେ  "ଶଲଗ୍ନ ପୋଶାକ"  ରୂପେ ଅନୁବାଦିତ ହୋଇଥାଏ । ଏହି ପ୍ରକାରର ପୋଶାକ ମାଲେସିୟାର  (ରାଷ୍ଟ୍ରୀୟ ପୋଷାକ) ଋପେ ଜଣା ଯାଇଥାଏ  । ଇଣ୍ଡୋନେସିଆରେ , ଏହା ଏହି ସାଂସ୍କୃତିକ ଏବଂ ଜାତୀୟ ରୂପେ ବିବିଧ ଦେଶ  (ବିଶେଷ ରୂପେ ସୁମାତ୍ରା ଦ୍ୱୀପରେ - ଯେଉଁଠାରେ ବହୁ ଜାତୀୟ ମଳୟ ଏବଂ ମିନାଙ୍ଗକାବାଉ ମହିଳା ପିନ୍ଧନ୍ତି) ପରି ବହୁ ଖେତ୍ରିୟ କପଡ଼ା ରହିଛି  । ଏହା ସିଙ୍ଗାପୁର ଏବଂ ଥାଇଲାଣ୍ଡ ମଧ୍ୟ ମିଳିଥାଏ । ଇତିହାସ ଆରମ୍ଭରୁ ବାଜୁ କୁରୁଙ୍ଗ ଲମ୍ବା ଏବଂ ପରାଜିତ ଥିଲା । ଏହା 19ବିଂ ଶଦିର ଶେଷରେ ସୁଲତାନଙ୍କଦ୍ୱାରା ଲୋକପ୍ରିୟ ହୋଇଥିଲା । ଏହା କୁହାଯାଏକି, 1970 ଦଶକ ଏବଂ 1980 ଦଶକରେ ମାଲେସିଆର ଇସ୍ଲାମୀକରଣ ଅନୁସାରେ ବାଜୁ କୁରୁଙ୍ଗ ଆଧୁନିକ ମଲେସିଆରେ ସମୃଦ୍ଧ କରିଥିଲା । ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବାଜୁ କୁରୁଙ୍ଗ ସିକକ ମୁଜଙ୍ଗ ସାର୍ଟରେ ସାଧାରଣତଃ ତିନୋଟି ପକେଟ ଥାଏ । ତଳେ ଦୁଇଟି ଏବଂ ଉପରେ ଗୋଟେ । ଟେଲୁଗ ବେଲଗା ସାର୍ଟ ସାମାନ୍ୟ ରୂପେ କେବଳ ଦୁଇଟି ପକେଟ ତଳେ ରହିଥାଏ । ବାଜୁ ମେଳାୟୁ ଲମ୍ବା ଆସ୍ତିନ ସହିତ ଏକ ଢିଲା ଫିଟିଙ୍ଗ ସାର୍ଟ ରହିଥାଏ, ଯାହା ଲମ୍ବା ପକେଟ ସହିତ ପିନ୍ଧା ଯାଇଥାଏ । ଏହା ସାଧାରଣତଃ ପାରମ୍ପରିକ ରୂପେ ତିନି ଚଉଠ ଲମ୍ବା କିମ୍ବା ପୂର୍ଣ୍ଣ ସାରଙ୍ଗ ଶୈଳୀ ଯୁକ୍ତ କପଡ଼ା ହୋଇଥାଏ ଯାହା ବୁଣା ହୋଇଥିବା ପଦାର୍ଥରେ ତିଆରି ହୋଇଥାଏ । ମହିଳା ମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବାଜୁ କୁରୁଙ୍ଗ ବାଜୁ କୁରୁଙ୍ଗ ଏକ ଢିଲା ଢାଲ ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୋଷାକ ଅଟେ, ଯେଉଁଥିରେ ସ୍କର୍ଟ ଓ ବ୍ଲାଉଜ ସାମିଲ ରହିଥାଏ । ସ୍କର୍ଟ ଏକ ଲମ୍ବା କପଡ଼ାରୁ ତିଆରି ହୋଇଥାଏ, ଯାହା ଏକ ତରଫରୁ କୁଞ୍ଚ ରହିଥାଏ; ବ୍ଲାଉଜ କୋଲାୟରହିତ ହୋଇଥାଏ ଓ ଲମ୍ବା ଏକ ଆସ୍ତିନ ଅଟେ । ଏହା କେବେ କେବେ ରେଶମରୁ ମଧ୍ୟ ତିଆରି ହୋଇଥାଏ । ସଧାରଣତଃ ଏହା ଜାପାନ, ଦକ୍ଷିଣ କୋରିଆ, ଚୀନ, ତାଇୱାନ, ତୁର୍କୀ କିମ୍ବା ଭାରତରୁ ଆସିଥାଏ କିମ୍ବା ମାଲେସିଆ ରାଜ୍ୟର ତେରନଗାନୁ କିମ୍ବା କେଲନ୍ତାନରୁ ଆସିଥାଏ । ଆଧୁନିକ ବାଜୁ କୁରୁଙ୍ଗ ସାଧାରଣତଃ ଜିବନ୍ତ ରଙ୍ଗ ଓ ଜ୍ୟାମିତୀୟ ପ୍ୟାଟର୍ନର ବ୍ୟବହାର ହୋଇଥାଏ । ପରମ୍ପରାବାଦୀ ମାଲେସିଆର ପୂର୍ବ ରାଜ୍ୟ ଟେରେଗାନୁ ଏବଂ କେଲନ୍ତନରୁ କପଡ଼ା ପସନ୍ଦ କରାଯାଇଥାଏ, ଯେଉଁଠାରେ ବାଟିକ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ହାତରୁ ତିଆରି କରାଯାଇଥିବା କପଡ଼ା ଏବେ ମଧ୍ୟ ମଜବୁଦ ରହିଛି । ଉତ୍ତର ମାଲେସିଆରେ ଅଧିକ ଋଢିବାଦୀ ରାଜ୍ୟରେ ପ୍ରାୟତଃ ଏକ ମହିଳା ଏକ ସ୍କାର୍ଫ ସହିତ ଏକ ବାଜୁ କୁରୁଙ୍ଗ ପିନ୍ଧିଥାନ୍ତି । ବାଜୁ କୁରୁଙ୍ଗ କାରଣରୁ ଆଶିଂକ ଋପେ ମହିଳା ସିଭିଲ ସେବକ ମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଡ୍ରେସର ଅନୁମୋଦିତ ଶୈଳି ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ଅଟେ ଏବଂ ମହିଳା ବିଦ୍ୟାଳୟର ଛାତ୍ର ମାନଙ୍କ ପାଇଁ ୟୁନିଫର୍ମର ସ୍ୱିକୃତି ଶୈଳିରୁ ଗୋଟିଏ ଅଟେ । ଏହାର ଶୃଙ୍ଘର ବିକ୍ରୀ ସଧାରଣତଃ ମୁସଲିମ କ୍ୟାଲେଣ୍ଡରରେ ରମଜାନ ମାସରେ ହୋଇଥାଏ । ଏହା ମଧ୍ୟ ମହିଳା ବିନା-ମଳୟଦ୍ୱାରା ପିନ୍ଧା ଯାଇଥାଏ ।