ଅଗ୍ରବାହୁ ଭଗ୍ନ କ‌ହନ୍ତି ଯେତେବେଳେ ଅଗ୍ରବାହୁରେ ଥିବା ହାଡ଼ ଭାଙ୍ଗିଯାଏ; ଏହା ଏକ ବା ଏକାଧିକ ଭାଙ୍ଗିବା ହୋଇପାରେ ଯେପରିକି ରାଡିଅସ ଭଙ୍ଗା, ଅଲନା ଭଙ୍ଗା, କିମ୍ବା ଉଭୟ ଭଙ୍ଗା ହୋଇପାରେ । ଏହି ଭଙ୍ଗା ସାଥିରେ କଚଟି   କିମ୍ବା କ‌ହୁଣୀ ଗଣ୍ଠିର କ୍ଷତି ମଧ୍ୟ ହୋଇପାରେ । ଏହାର ଲକ୍ଷଣରେ ସାଧାରଣତଃ ଯନ୍ତ୍ରଣା, ଫୁଲା, ଏବଂ ଛୋଟ କିମ୍ବା ବଙ୍କା ଦେଖାଯାଇପାରେ । ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଲକ୍ଷଣ ମଧ୍ୟରେ କାଲୁଆ, ଦୁର୍ବଳତା କିମ୍ବା ବ୍ରୁଇସ ବା କ୍ଷତ ଚିହ୍ନ ଥାଇପାରେ । ସବୁଠାରୁ ସାଧାରଣ କାରଣ ହେଉଛି ଏକ ବିସ୍ତାରିତ ବାହୁ  (ଲମ୍ବ ଭାବରେ) ଭୂମି ଉପରେ ଖସି ପଡ଼ିଯିବା  । ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କାରଣ ହେଉଛି ବାହୁରେ ସିଧାସଳଖ ଆଘାତ କିମ୍ବା ଯାନ ଧକ୍କା । ବିପଦ କାରକଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରେ ଅଷ୍ଟିଓପୋରୋସିସ୍ କିମ୍ବା ଅସ୍ଥି ଅର୍ବୁଦ ଉପସ୍ଥିତି ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ । ସାଧାରଣତଃ ବାହୁ ସ‌ହିତ କ‌ହୁଣୀ ଏବଂ କଚଟିର ସାମନା ଓ ପାର୍ଶ୍ୱ ଭାଗର ରଞ୍ଜନରଶ୍ମି କରି ଭଙ୍ଗାର ପ୍ରକାରକୁ ନିଶ୍ଚିତ କରାଯାଇପାରେ । ରୋଗୀକୁ ପ୍ରଥମେ ଏକ ସ୍ପ୍ଲିଣ୍ଟ ଏବଂ ସ୍ଲିଙ୍ଗ ଦିଆଯାଇପାରେ । ଲକ୍ଷ୍ୟ ହେଉଛି ବାହୁର ମୋଡ଼ିବା କ୍ଷମତା ବଞ୍ଚାଇବା । ବିଶ୍ରାମ, ବାହୁକୁ ଉପରକୁ ଉଠାଇ ରଖିବା, ବରଫ ପ୍ରୟୋଗ କରିବା ଏବଂ ଯନ୍ତ୍ରଣା ନିବାରକ ଔଷଧ ଖାଇବାଦ୍ୱାରା ଯନ୍ତ୍ରଣା ଏବଂ ଫୁଲା ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ହୋଇପାରିବ । ଭଙ୍ଗା ହାଡଗୁଡିକ ଆଭ୍ୟନ୍ତରୀଣ କିମ୍ବା ବାହ୍ୟ ଉପାୟରେ ପୁନଃ ନିର୍ମାଣ କରାଯାଇପାରେ । ଯଦି ଗଣ୍ଠି ମଧ୍ୟ ସ୍ଥାନ ଚ୍ୟୁତ ଅଛି, ତେବେ ଏହାକୁ ଯଥା ସ୍ଥାନ‌କୁ ଆଣି ସ୍ଥିର ଓ ଗତିହୀନ କରିଦିଆଯାଏ । ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ଗଣ୍ଠିର ପୁନର୍ବାସ ଆବଶ୍ୟକ ହୋଇପାରେ । ଉଭୟ ଶିଶୁ ଏବଂ ବୟସ୍କମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଗ୍ରବାହୁ ଭଙ୍ଗା ସାଧାରଣ ଅଟେ । ପିଲାମାନେ ବାହାରେ ଖେଳିବା ସମୟରେ କିମ୍ବା କ୍ରୀଡ଼ା ସମୟରେ ଏହା ଘଟିଥାଏ । ଉଭୟ ଅଲନା ଏବଂ ରାଡିଅସ ମିଳିତ ଭଙ୍ଗା ଭଳି ସାଧାରଣ ଅଟେ କିନ୍ତୁ ଗୋଟିକିଅ ଭଙ୍ଗା ସାଧାରଣ ନୁହେଁ । ସବୁଠାରୁ ସାଧାରଣ ଅଗ୍ରବାହୁ ଭଙ୍ଗା ହେଉଛି କଲିସ ଅସ୍ଥି ଭଗ୍ନ, ଯାହା ପ୍ରଥମେ ୧୮୧୪ ମସିହାରେ ଆବ୍ରାହମ କୋଲିସ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଥିଲେ ।