ଆତ୍ମହାନୀ ଏକ ବ୍ୟବ‌ହାରୀକ ରୋଗ ଯେଉଁଥିରେ ଆତ୍ମହତ୍ୟା ଇଚ୍ଛା ନ ଥାଇ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟମୂଳକ ଭାବରେ ନିଜର ଶାରୀରିକ କ୍ଷତି କରାଯାଏ । ଏହାର ସାଧାରଣ ଉଦାହରଣ ହେଉଛି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବସ୍ତୁ କିମ୍ବା ଉତ୍ତାପ ସାହାଯ୍ୟରେ ରର୍ମକୁ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ଆଘାତ ପାହଞ୍ଚେଇବା । ଅନେକ ସମୟରେ ଏକାଧିକ ଆଘାତର ସୃଷ୍ଟି କରାଯାଏ । ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପଦ୍ଧତିଗୁଡ଼ିକ ଅତ୍ୟଧିକ ଔଷଧ ମାତ୍ରା ସେବନ କିମ୍ବା ନିଜକୁ ଆଘାତ ଦେବା ହୋଇପାରେ । ଯେଉଁମାନେ ଆତ୍ମହାନୀ କରନ୍ତି ସେମାନେ ଅନେକ ସମୟରେ ପରେ ସ୍ୱୟଂ ଲଜ୍ଜା ଅନୁଭବ କରନ୍ତି । ସେମାନଙ୍କର ଆତ୍ମହତ୍ୟା ପ୍ରବଣତା ପ୍ରାୟ ଦଶ ଗୁଣ ଅଧିକ ଥାଏ । ଏହା ସାଧାରଣତଃ ବର୍ଡ଼ର ଲାଇନ ପର୍ସନାଲିଟି ଡିଜଅର୍ଡ଼ର, ଅସାମାଜିକ ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ୱ ରୋଗ, ପଦାର୍ଥର ଅପବ୍ୟବହାର ଏବଂ ଅଟିଜିମ୍ ଇତ୍ୟାଦି ରୋଗମାନଙ୍କ ସହିତ ଜଡିତ ଥାଏ । ଚିନ୍ତା, ଏହା ଅନ୍ୟ ମାନସିକ ସମସ୍ୟା ବିନା ଲୋକଙ୍କଠାରେ ମଧ୍ୟ ହୋଇପାରେ । ଏମାନଙ୍କ ସ‌ହିତ ନିରାଶା, ଆତ୍ମ-କ୍ଷତି କରୁଥିବା ବନ୍ଧୁ ଏବଂ ଅପବ୍ୟବହାରର ଇତିହାସ ଥାଇପାରେ । ତୀବ୍ର ଭାବନାରୁ ଅସ୍ଥାୟୀ ଆରାମ ଦେବା ପାଇଁ କେତେକ ଏହାକୁ ଏକ ଉପାୟ ଭାବରେ ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତି । ଏହା ଆତ୍ମ-ଦଣ୍ଡ, ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ କ୍ରନ୍ଦନ ଏବଂ ପାରସ୍ପରିକ ବିବାଦର ମୁକାବିଲା ପାଇଁ ବ୍ୟବହୃତ ହୋଇପାରେ  ଏହି ରୋଗରେ ଟାଟୁ କରିବା କିମ୍ବା ଫୋଡ଼ିବାଭଳି ସାମାଜିକ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଗ୍ରହଣୀୟ ନୁହେଁ । ଏଥିରେ ପରୋକ୍ଷ ଆଘାତ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ତର୍ଭୂକ୍ତ ହୁଏ ନାହିଁ ଯେପରିକି ଖାଇବା ବେମାରୀ କିମ୍ବା ପଦାର୍ଥର ଅପବ୍ୟବହାର ନିଆ ଯାଏ ନାହିଁ । ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ଚିକିତ୍ସାରେ କ୍ଷତ ବନ୍ଦ ଆବଶ୍ୟକ ହୋଇପାରେ । ଦୀର୍ଘକାଳୀନ ପରିଚାଳନାରେ ଜ୍ଞାନଗତ ବ୍ୟବ‌ହାରୀକ ଚିକିତ୍ସା ସହିତ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅବସ୍ଥାକୁ ସମାଧାନ କରାଯାଏ । ଉନ୍ନତ ଉପାୟ ସାହାଯ୍ୟରେ ଚାପ କମ କରିବା ପଦ୍ଧତି ବିକାଶ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ । କିଛି ଲୋକ ନାଲଟ୍ରେକ୍ସୋନ ଔଷଧଦ୍ୱାରା ସାହାଯ୍ୟ ନେଇପାରନ୍ତି । କିଶୋରମାନଙ୍କ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଆତ୍ମ-କ୍ଷତି ସାଧାରଣତଃ ଅଧିକ ଦେଖାଯାଏ ଯାହା ୧୮ ବର୍ଷ ବୟସ ପରେ କମ୍ ହୋଇଯାଏ । ଏହା ପ୍ରାୟ ୧୭% ଲୋକଙ୍କୁ କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ପ୍ରଭାବିତ କରିଥାଏ । ମହିଳାମାନେ ପୁରୁଷଙ୍କ ତୁଳନାରେ ପ୍ରାୟ ୧.୭ ଗୁଣ ଅଧିକ ପ୍ରଭାବିତ ହୁଅନ୍ତି । ଅସଙ୍ଗତ ଯୌନ ବ୍ୟବସ୍ଥା  , କଇଦୀ ଏବଂ ଭେଟେରାନ ଗୋଷ୍ଠୀମାନଙ୍କରେ ଏହା ଅଧିକ ଦେଖାଯାଏ । ୨୦୦୨ରୁ ୨୦୧୭ ମଧ୍ୟରେ ହାର ଯଥେଷ୍ଟ ସ୍ଥିର ରହିଛି । ଆତ୍ମହାନୀ କରୁଥିବା ବୟସ୍କ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କଠାରେ ଆତ୍ମହତ୍ୟା ପ୍ରବଣତା ଆଶଙ୍କା ଅଧିକ ଥାଏ । ପକ୍ଷୀ ଏବଂ ମାଙ୍କଡ଼ ଇତ୍ୟାଦି ବନ୍ଦୀ ପ୍ରାଣୀ ମଧ୍ୟ କ୍ଷତିଗ୍ରସ୍ତ ଆଚରଣ କରନ୍ତି ।