ସ୍ପାଜମୋଡ଼ିକ ଡିସଫୋନିଆ ବା ଲାରିଞ୍ଜିଆଲ ଡିସଟୋନିଆ  (ଇଂରାଜୀ ଭାଷାରେ , ) ଏକ ବେମାରି ଯେଉଁଥିରେ କଣ୍ଠସ୍ୱର   ବାହାରକରୁଥିବା ମାଂସପେଶୀମାନଙ୍କର ସ୍ପାଜ୍‌ମ   ହୋଇଯାଏ  । ଏହ ଫଳରେ ସ୍ୱର ବାଧା ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ, କିଛି କିଛି ବାକ୍ୟ ପରେ ସ୍ପାଜ୍‌ମ ହେଉଥିବାରୁ କଥା ବୁଝିହୁଏନି । କଣ୍ଠସ୍ୱର କଷ୍ଟରେ ବାହାରୁଥିବାରୁ ଅନେକ ସମୟରେ କଥା କ‌ହିବା ବନ୍ଦ ହୋଇଯାଏ । ଏହା ସମୟ କ୍ରମେ ହୁଏ ଓ ଆଜୀବନ ରହେ । ଏହାର କାରଣ ଅଦ୍ୟାବଧି ଅଜ୍ଞାତ ଅଛି । ପୂର୍ବରୁ ପାରିବାରିକ ରୋଗ ଇତିହାସ ଥିଲେ ଏହି ରୋଗ ସଙ୍କଟ ଥାଏ । ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱ ଶ୍ୱାସକ୍ରିୟା ସଂକ୍ରମଣ  , ସ୍ୱର ପେଟିକା   ଉପରେ ଆଘାତ ଓ ମାନସିକ ଚାପ   ପଡ଼ିଲେ ଏହି ରୋଗ ଟ୍ରିଗର ହୋଇଯାଏ । କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ସ୍ନାୟୁମଣ୍ଡଳରେ   ଥିବା ବାସାଲ ଗାଙ୍ଗ୍ଲିଆରେ   କିଛି ତୃଟି ଥିବାରୁ ଏହି ବେମାରୀ ହେଉଥିବା ବିଶ୍ୱାସ କରାଯାଏ । ବିଭିନ୍ନ ବିଷୟର ଏକ ଚିକିତ୍ସକ ଦଳ ଏହି ରୋଗ ନିର୍ଣ୍ଣୟରେ ସାହାଯ୍ୟ କରନ୍ତି । ଏହି ରୋଗ ଆରୋଗ୍ୟ ହେଉନଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଚିକିତ୍ସା କଲେ ଲକ୍ଷଣରେ ଉନ୍ନତି ପରିଲକ୍ଷିତ ହୁଏ । ସ୍ୱର ପେଟିକାର ପ୍ରଭାବିତ ମାଂସପେଶୀରେ ବୋଟୁଲିନମ ପ୍ରାଣୀ ବିଷ   ଇଞ୍ଜେକସନ ଦିଆଯାଏ । କିଛି ମାସ ନିମନ୍ତେ ଏହି ଉନ୍ନତି ଫଳପ୍ରଦ ରହେ । ଉଲ୍ଲେଖନୀୟ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଚିକିତ୍ସାମାନଙ୍କ ନାମ ସ୍ୱର ଚିକିତ୍ସା  , କାଉନସେଲିଙ୍ଗ   , ଆମ୍ପ୍ଲିଫିକେସନ ଡିଭାଇସ   । ଅପରେଶନ କ୍ୱଚିତ କରାଯାଏ । ପ୍ରତି ଏକ ଲକ୍ଷ ଲୋକରେ ୨ ଜଣ ଏହି ରୋଗରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୁଅନ୍ତି । ମହିଳାମାନେ ଅଧିକ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୁଅନ୍ତି । ବୟସ ୧୩ରୁ ୫୦ ବର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ରୋଗ ହୁଏ । ବିଭିନ୍ନ ଲୋକଙ୍କର ସାଂଘାତିକ ହେବା ହାର ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ହୁଏ । ଆୟଷ   ବଦଳେ ନାହିଁ ।