ନିରୁପମା ଦେବୀ  ବଙ୍ଗଳା:          ( ୭ ମେ ୧୮୮୩ -୭ ଜାନୁଆରୀ, ୧୯୫୧) ଜଣେ ଭାରତୀୟ କାଳ୍ପନିକ ଉପନ୍ୟାସକାର ଥିଲେ  । ତାଙ୍କର ଜନ୍ମପଶ୍ଚିମ ବଙ୍ଗର ମୁର୍ଶିଦାବାଦ ଜିଲ୍ଲାର ବେରହାମପୁରଠାରେ ହେଇଥିଲା । ତାଙ୍କ ପିତା ନ୍ୟାୟିକ ବିଭାଗରେ ଜଣେ କର୍ମଚାରୀ ଥିଲେ । ନିରୂପମାଙ୍କ ଶିକ୍ଷା ନିଜ ଗୃହରେ ହେଇଥିଲା । ସେ ତାଙ୍କର ଉପନ୍ୟାସଗୁଡ଼ିକ ବଙ୍ଗାଳୀ ଭାଷାରେ  " ଶ୍ରୀମତୀ ଦେବୀ "  ନାମରେ ପ୍ରକାଶ କରୁଥିଲେ । ରଚନାବଳୀ ତାଙ୍କର ଆଦୃତ ଲେଖାଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରେ ୧୯୧୩ ମସିହାରେ  " ଅନ୍ନପୂର୍ଣ୍ଣାର ମନ୍ଦିର "  , ୧୦୧୫ ମସିହାରେ  " ଦିଦି "  ୧୯୧୭ ମସିହାରେ  " ଆଲେୟା "  , ୧୯୧୯ ମସିହାରେ  " ବିଧିଲିପି "  , ୧୦୧୯ ମସିହାରେ  " ଶ୍ୟାମଳୀ "  , ୧୯୨୧ ମସିହାରେ  " ବନ୍ଧୁ "  ଆଦି ରହିଛି । ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ରଚନା ମଧ୍ୟରୁ  " ଦିଦି " କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୋଲି ସମାଲୋଚକମାନେ କହିଥାନ୍ତି । ସମ୍ମାନ ସବୁ ନିରୁପମା ଦେବୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ସାହିତ୍ୟ କୃତି ପାଇଁ ୧୯୩୮ ମସିହାରେ  " ଭୁବନମୋହିନୀ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ପଦକ "  ଓ ୧୯୪୩ ମସିହାରେ କଲିକତା ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟ ତରଫରୁ  " ଜଗତତାରିଣୀ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ପଦକ "  ପ୍ରଦାନ କରାଯାଇଥିଲା ।