ଲୁଡୱିଗ ଆଞ୍ଜିନା ହେଉଛି ଏକ ପ୍ରକାର ଗମ୍ଭୀର ଧରଣର ସେଲୁଲାଇଟିସ୍ ଯାହା ପାଟିର ଚଟାଣରେ ହୁଏ । ଅବସ୍ଥା ଦୃତ ଗତିରେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇ ଶୀଘ୍ର ଖରପ ଦିଗକୁ ଗତି କରିଥାଏ । ସାଧାରଣତଃ ଜ୍ୱର, ଫୁଲା ଜିଭ, ବେକ ଫୁଲିଯିବା, ଯନ୍ତ୍ରଣା ଏବଂ ଗିଳିବାରେ ଅସୁବିଧା ହୋଇଥାଏ । ପାଟିର ଚଟାଣ ପ୍ରାୟତ କଠିନ ହୁଏ ଏବଂ ପାଟି ଖୋଲିବାର କ୍ଷମତା ହ୍ରାସ ହୋଇଯାଏ । ଅବସ୍ଥା ଖରାପ ହେବା ସହିତ ଶ୍ୱାସକ୍ରିୟରେ ଅସୁବିଧା ହୋଇପାରେ । ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜଟିଳତାରେ ମିଡିଆଷ୍ଟାଇନାଇଟିସ୍ ଏବଂ ଜୁଗୁଲାର୍ ଶିରା ଥ୍ରୋମ୍ବୋସିସ୍ ହୋଇପାରେ । ପ୍ରାୟ ୭୦% ରୋଗ, ଏକ ଦାନ୍ତ ସଂକ୍ରମଣରୁ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ, ବିଶେଷତ ମୋଲାର ଦାନ୍ତରୁ, ଯଦିଓ ଏହା ଉପର ଶ୍ୱାସନଳୀ ସଂକ୍ରମଣରୁ ମଧ୍ୟ ହୋଇପାରେ । ଅନ୍ୟ ବିପଦ କାରଣଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରେ ପାଟି ଭିତର ଫୋଡ଼ି ହୋଇଯିବା, କମ୍ ରୋଗ ପ୍ରତିରୋଧକ କ୍ଷମତା, ମଧୁମେହ ଏବଂ ମଦ୍ୟପାନ ହୋଇପାରେ । ଏହା ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଭାବରେ ସବମାଣ୍ଡିବୁଲାର, ସବମେଣ୍ଟାଲ୍ ଏବଂ ସବଲିଙ୍ଗୁଆଲ୍ ସ୍ଥାନରେ ହୋଇଥାଏ ଏବଂ ସାଧାରଣତଃ ଅନେକ ପ୍ରକାରର ଜୀବାଣୁ ଜଡ଼ିତ ଥାଆନ୍ତି । ସାଧାରଣତଃ ଲକ୍ଷଣ ଉପରେ ଆଧାର କରି ରୋଗ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରାଯାଇଥାଏ ଓ ସିଟି ସ୍କାନ‌ଦ୍ୱାରା ସମର୍ଥିତ ହୋଇପାରେ । ଉପଯୁକ୍ତ ଦାନ୍ତର ଯତ୍ନଦ୍ୱାରା ଏହି ରୋଗକୁ ପ୍ରତିରୋଧ କରିହୁଏ । ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ଚିକିତ୍ସାରେ ସାଧାରଣତଃ ବ୍ରଡ-ସ୍ପେକ୍ଟ୍ରମ୍ ଆଣ୍ଟିବାୟୋଟିକ୍ ଏବଂ କର୍ଟିକୋଷ୍ଟେରଏଡ୍ ଦିଆଯାଏ । ରୋଗ ଆଗେଇ ଯାଇଥିଲେ ଏଣ୍ଡୋଟ୍ରାକିଆଲ ଇଣ୍ଟ୍ୟୁବେସନ୍ କିମ୍ବା ଟ୍ରାକିଓଷ୍ଟୋମି ଆବଶ୍ୟକ ହୋଇପାରେ । ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପଦକ୍ଷେପଗୁଡ଼ିକରେ ନେବୁଲାଇଜଡ୍ ଏପିନେଫ୍ରାଇନ୍ ଏବଂ ଅସ୍ତ୍ରୋପଚାର ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ହୋଇପାରେ । ମୃତ୍ୟୁ ହେବାର ଆଶଙ୍କା ପ୍ରାୟ ୮% ଥାଏ ଯଦିଓ ଚିକିତ୍ସା ବିନା ୫୦% ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇପାରେ । ଲୁଡୱିଗ ଆଞ୍ଜିନା ଏକ ବିରଳ ରୋଗ ଅଟେ । ଉଭୟ ଲିଙ୍ଗ ସମାନ ଭାବରେ ବାରମ୍ବାର ପ୍ରଭାବିତ ହୁଅନ୍ତି । ଏହାର ନାମ ଜର୍ମାନ ଚିକିତ୍ସକ ୱିଲହେଲମ ଫ୍ରେଡେରିକ ଭନ ଲୁଡୱିଗଙ୍କ ନାମରେ ନାମିତ, ଯିଏ ୧୮୩୬ ମସିହାରେ ଏହି ଅବସ୍ଥାକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଥିଲେ । ତଥାପି ପ୍ରାୟ ଖ୍ରୀଷ୍ଟପୂର୍ବ ୪୦୦ରୁ ହିପୋକ୍ରେଟସଙ୍କ ସମୟରୁ ଏହି ରୋଗର ବର୍ଣ୍ଣନାଗୁଡ଼ିକ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା । ୧୯୪୦ ଦଶକରେ ଆଣ୍ଟିବାୟୋଟିକ୍ ଆସିବା ପରେ ରୋଗ ହାର ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁ ହେବାର ଆଶଙ୍କା କମିଯାଇଥିଲା ।