ହୃଦାନନ୍ଦ ରାୟ  (୧୦ ମଇ ୧୯୩୦ - ୨୭ ଜୁଲାଇ ୨୦୧୫) ଜଣେ ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟିକ, ଦାର୍ଶନିକ ଓ ଶିକ୍ଷାବିତ  । ସେ ବହୁ କବିତା, ପ୍ରବନ୍ଧ, ଭ୍ରମଣ କାହାଣୀ ଲେଖିବା ସହ ଜଣେ ବାଗ୍ମୀ ଓ ବକ୍ତା ଭାବରେ ଓଡ଼ିଶା ଓ ବାହାରେ ପରିଚିତ । ବିଭିନ୍ନ ସାହିତ୍ୟିକ, ସାଂସ୍କୃତିକ ଓ ସାମାଜିକ ଅନୁଷ୍ଠାନ ସହ ଜଡ଼ିତ ରହି ସେ ସମାଜର ହିତ ଦିଗରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ । ବାଲ୍ୟଜୀବନ ଓ ଶିକ୍ଷା ହୃଦାନନ୍ଦ, ୧୯୩୦ ମଇ ୧୦ତାରଖରେ ଜଗତସିଂହପୁର ଜିଲ୍ଲାର ନାଉଗାଁ ଥାନା ଅନ୍ତର୍ଗତ ଗୋବିନ୍ଦ ତୋଟା ଗ୍ରାମରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ । ସେ ରେଭେନ୍‌ସା କଲିଜିଏଟ ସ୍କୁଲରୁ ମାଟ୍ରିକ ପାସ କରି ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ମହାବିଦ୍ୟାଳୟରୁ ଆଇ.ଏ, ୧୯୫୦ମସିହାରେ ରେଭେନ୍ସା ମହାବିଦ୍ୟାଳୟରୁ ସ୍ନାତକ ଓ ୧୯୫୨ ବାରଣାସୀ ହିନ୍ଦୁ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟରୁ ଦର୍ଶନଶାସ୍ତ୍ରରେ ସ୍ନାତକୋତ୍ତର ଶିକ୍ଷାଲାଭ କରିଥିଲେ । ସ୍ନାତକୋତ୍ତର ପରୀକ୍ଷାରେ ସେ ପ୍ରଥମ ଶ୍ରେଣୀରେ ପ୍ରଥମ ସ୍ଥାନ ଅଧିକାର କରିଥିଲେ । ସର୍ବଭାରତୀୟସ୍ତରରେ ସେ  "ଗାଏକୱର୍ଡ୍-ଫେଲୋସିପ"  ଲାଭ କରିଥିଲେ । ବୃତ୍ତିଗତ ଜୀବନ ୧୯୫୮ମସିହାରେ, ହୃଦାନନ୍ଦ ରେଭେନ୍ସା ମହାବିଦ୍ୟାଳୟରେ ଅଧ୍ୟାପକ ଭାବରେ ଯୋଗ ଦେଇଥିଲେ । ଏଠାରେ ସେ, ଅଧ୍ୟାପକରୁ ପ୍ରାଧ୍ୟାପକ ଓ ଉପାଧ୍ୟକ୍ଷ ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ । ପୁରୀର ସାମନ୍ତ ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର କଲେଜରେ ସେ ଅଧ୍ୟକ୍ଷ ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରି ୧୯୮୮ ମସିହାରେ ଅବସର ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ । ଅବସର ପରେ, ସେ ଓଡ଼ିଶା ସରକାରଙ୍କ ପର୍ଯ୍ୟଟନ ବିଭାଗର ଉପନିର୍ଦ୍ଦେଶକ ଭାବରେ ୪ ବର୍ଷ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ । ସାହିତ୍ୟିକ ଓ ସାମାଜିକ ଜୀବନ ଧର୍ମ, ସାହିତ୍ୟ, ସଂସ୍କୃତିର ଜଣେ ବାଗ୍ମୀ ଓ ବକ୍ତାଭାବରେ ହୃଦାନନ୍ଦ ଦେଶବିଦେଶରେ ପରିଚିତ । ଓଡ଼ିଆ ଭାଷା ସାହିତ୍ୟ ଓ ଜଗନ୍ନାଥ ସଂସ୍କୃତିର ପ୍ରଚାର ପ୍ରସାର ଦିଗରେ ସେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ । ବିଚ୍ଛନ୍ଦଚରଣ ପଟ୍ଟନାୟକଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ହୃଦାନନ୍ଦ କଳିଙ୍ଗ ଭାରତୀ ଅନୁଷ୍ଠାନରେ ଯୋଗଦେଇ ଭଞ୍ଜ ସାହିତ୍ୟର ପ୍ରଚାର ଓ ପ୍ରସାର କ୍ଷେତ୍ରରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ । ସେ ପ୍ରାୟ ୨୦ଟିରୁ ଉର୍ଦ୍ଧ ପୁସ୍ତକ ରଚନା କରିଛନ୍ତି । ସେ ବହୁବାର ରଥଯାତ୍ରାରେ ଧାରା ବିବରଣୀ ପ୍ରଦାନ ମଧ୍ୟ କରୁଥିଲେ ।