ବୈଦିକ ଯୁଗରେ ମଧ୍ୟ ଥିଲା ଗୋଲାପର ପ୍ରଚଳନ, ରାଜକୁମାରଙ୍କୁ ଏମିତି ପ୍ରେମ ନିବେଦନ କରୁଥିଲେ ରାଜକୁମାରୀ
ଭାଲେଣ୍ଟାଇନ ସପ୍ତାହ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଛି। ପ୍ରଥମ ଦିନ ହେଉଛି ରୋଜ ଡେ’। ଏହି ସପ୍ତାହ ପ୍ରେମୀଯୁଗଳଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ବିଶେଷ ସପ୍ତାହ ଭାବରେ ବିବେଚନା କରାଯାଏ। ତେବେ ପ୍ରତିବର୍ଷ ଏଠାରେ ଭାଲେଣ୍ଟାଇନ ସଂସ୍କୃତିକୁ ବିରୋଧ କରାଯାଏ। ଅନେକ ସଂସ୍ଥା ବିରୋଧ କରନ୍ତି ଯେ, ଭାଲେଣ୍ଟାଇନ୍ସ ଡେ’ରେ ପ୍ରେମ ପ୍ରଦର୍ଶନ ଆମ ସଂସ୍କୃତିର ଏକ ଅଂଶ ନୁହେଁ, ଏହା ଭାରତୀୟ ସଂସ୍କୃତିକୁ ବିକୃତ କରୁଛି। ଯଦି ଆମେ ପ୍ରାଚୀନ ଗ୍ରନ୍ଥ ଏବଂ ନାଟକ ପଢୁ, ତେବେ ଏହା ଦେଖାଯାଏ ପ୍ରେମ ଏବଂ ଏହାର ପ୍ରଦର୍ଶନ ଆମ ସଂସ୍କୃତିରେ ମଧ୍ୟ ରହିଛି। ପ୍ରାଚୀନ ଭାରତର ପରମ୍ପରା ପ୍ରେମ ଏବଂ ବିବାହ ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ବହୁତ ଉନ୍ନତ ଥିଲା।

କାଳିଦାସଙ୍କ ଏକ ନାଟକରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଉଲ୍ଲେଖ ଅଛି ଯେ, ଜଣେ ପ୍ରେମିକା ବସନ୍ତ ସମୟରେ ଏକ ଲାଲ୍ ଫୁଲ ମାଧ୍ୟମରେ ନିଜ ପ୍ରେମିକକୁ ପ୍ରେମ ପ୍ରସ୍ତାବ ପଠାଇଥାନ୍ତି। ଅର୍ଥାତ୍ କଥା ହେବାକୁ ଆଗକୁ ବଢ଼ନ୍ତି। ସେ କହିଛନ୍ତି, ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ପିତାମାତା ଖୁସିରେ ଝିଅଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ପ୍ରେମ ବାଛିବା ପାଇଁ ଅନୁମତି ଦେଇଥିଲେ।

ୟୁରୋପରେ ଭାଲେଣ୍ଟାଇନ୍ସ ଡେ’ ୧୪ ଫେବୃଆରୀରେ ପଡ଼େ । ଠିକ୍ ଏହି ସମୟରେ ଆମ ଦେଶରେ ବସନ୍ତ ଋତୁ ଆସେ। ଯାହାକୁ ମଧୁମାସ ବା କାମୋଦ୍ଦୀପନା ଋତୁ ମଧ୍ୟ କୁହାଯାଏ। ଏହି ଋତୁରେ ପ୍ରେମ ଏବଂ ରୋମାନ୍ସର ରଙ୍ଗ ପବନରେ ଉଡୁଥାଏ। ବସନ୍ତ ଋତୁ ପ୍ରେମ ସହିତ ସିଧାସଳଖ ଜଡ଼ିତ।  
ବିଶ୍ୱାସ କରାଯାଏ, କାଳିଦାସ ଖ୍ରୀଷ୍ଟପୂର୍ବ ୧୫୦ରୁ ୬୦୦ ବର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ବାସ କରିଥିଲେ। କାଳିଦାସ ଦ୍ୱିତୀୟ ଶୁଙ୍ଗ ଶାସକ ଅଗ୍ନିମିତ୍ରଙ୍କୁ ନାୟକ କରି ମାଳାବିକାଗ୍ନିମତ୍ରମ ନାଟକ ଲେଖିଥିଲେ। ଅଗ୍ନିମିତ୍ର ଖ୍ରୀଷ୍ଟପୂର୍ବ ୧୭୦ରେ ଶାସନ କରିଥିଲେ। ଏହି ନାଟକରେ ସେ ଉଲ୍ଲେଖ କରିଛନ୍ତି ଯେ, ରାଣୀ ଇରାବତୀ ବସନ୍ତ ଆସିବା ସମୟରେ ଏକ ଲାଲ୍ ଫୁଲ ମାଧ୍ୟମରେ ରାଜା ଅଗ୍ନିମିତ୍ରଙ୍କୁ କିପରି ପ୍ରେମ ଅନୁରୋଧ ପଠାଇଥିଲେ।  
କାଳିଦାସଙ୍କ ସମୟରେ, ବସନ୍ତର ଆଗମନ ସହିତ, ରୋମାନ୍ସର ଭାବନାରେ ଉଡ଼ିବା ଆରମ୍ଭ କଲା। ପ୍ରେମ ସମ୍ପର୍କ ଉପରେ ଆଧାର କରି ଅନେକ ନାଟକ ପରିବେଷଣ କରିବା ପାଇଁ ଏହା ଏକ ଆଦର୍ଶ ସମୟ। ଏହି ସମୟରେ ମହିଳାମାନେ ନିଜ ସ୍ବାମୀଙ୍କ ସହିତ ଦୋଳିରେ ଝୁଲୁଥିଲେ। ଏହି ଋତୁରେ କାମଦେବ ଏବଂ ରତିଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବାର ପ୍ରଥା ମଧ୍ୟ ରହିଛି।

ହିନ୍ଦୁ ଗ୍ରନ୍ଥଗୁଡ଼ିକରେ କୁହାଯାଇଛି, ପ୍ରାଚୀନ ଭାରତରେ ଝିଅମାନଙ୍କର ନିଜ ସ୍ବାମୀ ବାଛିବାର ମଧ୍ୟ ଅଧିକାର ଥିଲା। ସେମାନେ ନିଜ ସୁବିଧା ଅନୁଯାୟୀ ପରସ୍ପରକୁ ଭେଟୁଥିଲେ। ଏପରିକି ସେମାନେ ସମ୍ମତି ସହିତ ଏକାଠି ରହିବାକୁ ରାଜି ହେଉଥିଲେ। ତାହା ହେଉଛି, ଯଦି ଜଣେ ଯୁବତୀ ଯୁବକ ପରସ୍ପରକୁ ପସନ୍ଦ କରନ୍ତି, ତେବେ ସେମାନେ ପରସ୍ପର ସହିତ ଏକାଠି ହେବେ। ଏପରିକି ସେମାନଙ୍କ ବିବାହ ପାଇଁ ସେମାନଙ୍କ ପିତାମାତାଙ୍କ ସମ୍ମତିର ଆବଶ୍ୟକତା ମଧ୍ୟ ନ ଥିଲା। ବୈଦିକ ପୁସ୍ତକ ଅନୁଯାୟୀ,ଏହି ଯୁଗରେ ଏହା ବିବାହର ସର୍ବପ୍ରଥମ ତଥା ସାଧାରଣ ପଦ୍ଧତି ଥିଲା। ଲିଭ୍-ଇନ୍ରେ ରହିବା ଭଳି ଏକ ପରମ୍ପରା ମଧ୍ୟ ଥିଲା।

ଅଥର୍ବ ବେଦରୁ ଊଦ୍ଧୃତ ଏକ ଅଂଶରେ କୁହାଯାଇଛି, ମାତାପିତା ସାଧାରଣତ ଝିଅଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ପ୍ରେମିକ ବାଛିବା ପାଇଁ ସ୍ବାଧୀନତା ଦେଇଥିଲେ। ପ୍ରେମ ସମ୍ପର୍କ ପାଇଁ ସେ ତାଙ୍କୁ ସିଧାସଳଖ ଉତ୍ସାହିତ କରୁଥିଲେ।