คนที่1: สวัสดี คนที่2 วันนี้คุณอยู่ที่มหาวิทยาลัยหรือเปล่า
คนที่2: ใช่
คนที่1: ฉันเป็นไข้หวัด ฉันคิดว่าวันนี้ฉันคงลุกจากเตียงไม่ได้ คุณสามารถให้ศาสตราจารย์ ไซมอนรู้ว่าฉันป่วย?
คนที่2: แน่นอน! แน่ใจนะว่าเป็นไข้หวัด? คนส่วนใหญ่ที่คิดว่าตนเองเป็นไข้หวัดมักจะเป็นแค่หวัด
คนที่1: ฉันไม่รู้ ฉันเจ็บคอและจาม
คนที่2: เมื่อเป็นไข้หวัด คุณจะเป็นไข้สูง
คนที่1: โชคดีที่ฉันไม่มีมัน
คนที่2: เริ่มเมื่อไหร่? อาการของไข้หวัดมักจะเกิดขึ้นทันทีทันใด
คนที่1: อืม จริงๆ แล้วฉันรู้สึกแย่มาสองสามวันแล้ว วันนี้มันแย่ลงมาก
คนที่2: ฉันคิดว่ามันเป็นแค่หวัด อะไรไม่ได้เปลี่ยนความจริงที่ว่าคุณควรอยู่บ้าน
คนที่1: ฉันคิดอย่างนั้น
คนที่2: ฉันคิดว่าคุณทำงานมากเกินไป คุณต้องพักผ่อนบ้าง เป็นไปได้ว่าร่างกายของคุณกำลังต่อต้านการบ้างานของคุณ
คนที่1: ฮ่าฮ่า นั่นอาจจะเป็นเรื่องจริง มันน่าอายที่แม้แต่คุณก็สังเกตเห็นมัน
คนที่2: แน่นอน คนที่1 ทุกคนสามารถเห็นได้ คุณจริงจังกับเรื่องพวกนี้มากเกินไป
คนที่1: ฉันจะคิดเกี่ยวกับมัน ขอบคุณ.
คนที่2: ไม่มีปัญหา และไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับศ. ไซม่อน ฉันจะคุยกับเขา
คนที่1 เป็นไข้หวัด แต่ คนที่2 คิดว่าเป็นแค่หวัด คนที่1 ควรอยู่บ้าน คนที่2 คิดว่า คนที่1 เป็นคนบ้างาน คนที่2 จะคุยกับศ. ไซม่อน