คนที่1: สวัสดีตอนเช้า!
คนที่2: สวัสดี!
คนที่1: ฉันรู้สึกว่ามันจะเป็นวันที่สวยงาม
คนที่2: คุณล่ะ
คนที่1: เกิดอะไรขึ้น? ฉันรู้สึกถึงบลูส์บางอย่าง...
คนที่2: โอ้... มันเป็นเช้าที่เส็งเคร็งสำหรับฉัน ฉันต้องออกจากอพาร์ตเมนต์
คนที่1: ไม่นะ... จนถึงเมื่อไหร่? ทำไม มันเกิดขึ้นได้อย่างไร?
คนที่2: ฉันรู้เรื่องนั้นตอนที่ฉันออกจากอพาร์ตเมนต์ ฉันพบเจ้าของบ้านและเขาส่งหนังสือแจ้งฉัน ฉันมีเวลา 3 เดือนในการออกจากอพาร์ทเมนท์ ทำไม ฉันไม่รู้. เขาอาจมีผู้เช่ารายใหม่ เช่น สมาชิกในครอบครัวบางคน เขาอาจต้องการขายมันเช่นกัน มันไม่สำคัญ
คนที่1: 3 เดือน ก็ไม่เลว
คนที่2: ไม่ใช่ คุณถูก. ฉันยังคงคิดว่าฉันจะอยู่ที่นั่นนานกว่านี้ ฉันชอบสถานที่นั้น
คนที่1: ใช่... มันค่อนข้างสะดวกสบายและใกล้กับที่ทำงาน
คนที่2: และไม่แพงขนาดนั้น
คนที่1: ใส่โพสต์บน fb อาจมีบางคนจากเพื่อนของคุณมีที่พักที่น่าสนใจ การทำธุรกิจดังกล่าวกับคนที่คุณรู้จักย่อมดีกว่าเสมอ
คนที่2: ฉันจะคิดเกี่ยวกับมัน
คนที่1: ทำไมคุณลังเล?
คนที่2: ฉันไม่ชอบโพสต์ข่าวแบบนี้ ฉันรู้สึกราวกับว่าฉันกำลังสูญเสียความเป็นส่วนตัว
คนที่1: มาเลย! คุณกำลังพูดเกินจริง คุณอาจได้รับความช่วยเหลือ ง่ายกว่าที่คุณคิด
คนที่2: ฉันจะคิดดู ตกลงไหม
คนที่1: ตกลง ฉันจะคิดเกี่ยวกับมันด้วย ฉันมีเพื่อนด้วย คุณรู้ไหม
คนที่2: ฉันควรจะคิดอย่างนั้น
คนที่1: ไม่ต้องกังวล 3 เดือนนั้นเกือบร้อยวัน คุณจะพบบางสิ่งบางอย่าง
คนที่2: ขอบคุณ
คนที่2 ต้องออกจากอพาร์ตเมนต์ของเธอใน 3 เดือน เธอปฏิเสธที่จะถามคนใน facebook ว่าใครมีที่ให้เช่าตามที่ คนที่1 แนะนำ