คนที่1: นั่นคือสิ่งที่ดูเหมือนตอนนี้!
คนที่2: มีใครอยู่บ้านไหม?
คนที่1: จอห์นในที่ทำงาน เด็กๆ ในห้องของพวกเขากำลังตบตีกัน ฉันสิ้นหวังอย่างเงียบ ๆ
คนที่2: ทำไม?
คนที่1: เด็กๆ ประหม่า น่ารังเกียจ และเรียกร้องมาก ราวกับเป็นคนกลุ่มแรกที่สอบเข้าได้!
คนที่2: เราก็เหมือนกัน
คนที่1: แต่เราไม่ได้เอะอะอะไรขนาดนั้น พวกเขาทำให้ฉันคลั่งไคล้กับความคาดหวังของพวกเขา และฉันรู้สึกกระปรี้กระเปร่า สิ่งที่ทำให้สถานการณ์ทั้งหมดแย่ลง และจอห์นไม่เคยอยู่บ้านเพื่อเลี้ยงดูฉันกับลูกๆ
คนที่2: เด็กๆ ก็อารมณ์เสียเหมือนกันกับท่าทีของคุณ พวกเขาสามารถรับรู้ได้มากกว่าที่เราสงสัย
คนที่1: ฉันพยายามซ่อนอารมณ์ร้ายของตัวเอง แต่ก็สิ้นหวัง อีกห้าวันก็หมดแล้ว
คนที่2: แค่นั้นแหละ! คุณจะอยู่รอด และเด็กๆด้วย
คนที่1: คุณคือยาหม่องในจิตวิญญาณของฉัน คนที่2! ขอบคุณ. ฉันแค่ต้องระบายความคิดของฉันกับคุณ ขอบคุณมาก!
คนที่2: นั่นคือสิ่งที่เพื่อนมีไว้!
คนที่1 เด็ก ๆ กำลังจะสอบเข้าในอีก 5 วันและมีพฤติกรรมแย่ ๆ เพราะความเครียด มันน่ารำคาญ คนที่1 สามีของ คนที่1 ไม่ค่อยอยู่บ้าน คนที่2 ความสะดวกสบาย คนที่1