คนที่1: เฮ้
คนที่2: เฮ้
คนที่1: เป็นไงบ้าง?
คนที่2: ฉันหมายถึง มันกำลังไป
คนที่1: คุณรู้ว่าฉันหมายถึงอะไร
คนที่2: อืม ฉันไม่แน่ใจเหมือนกัน
คนที่1: อ่า บริท ยังโกรธฉันอยู่เหรอ?
คนที่2: เอ่อ ใช่ คุณล้อเล่นหรือเปล่า เป็นเวลา 4 วันอย่างแท้จริง
คนที่1: ใช่ ฉันรู้ แต่ฉันคิดว่าบางทีเราอาจจะคุยกันเรื่องนี้ได้
คนที่2: ฉันไม่รู้ว่าคุณต้องการให้ฉันพูดอะไร ฉันหมายความว่าฉันยังค่อนข้างขาดเกี่ยวกับเรื่องนี้ ฉันไม่ค่อยรู้สึกอยากพูด
คนที่1: คุณรู้ไหม ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจให้คุณหาเรื่องแบบนั้น
คนที่2: เย้ ขอบคุณ ไม่ได้ทำให้ง่ายขึ้นเลยจริงๆ
คนที่1: ฉันคิดว่าบางทีถ้าเราคุยกันก่อนหน้านี้ มันอาจจะง่ายกว่านี้
คนที่2: คุณรู้ไหม พูดตามตรง ฉันรู้สึกงี่เง่า ฉันควรจะรู้. พวกคุณทำแบบนี้กับฉันมาระยะหนึ่งแล้ว ดังนั้นฉันจึงแสดงท่าทีประหลาดใจไม่ได้
คนที่1: บริท คุณก็รู้ว่ามันไม่จริง ทำไมคุณถึงคิดอย่างนั้น?
คนที่2: ทำไมฉันถึงคิดอย่างนั้น? อย่างจริงจัง คนที่1 อย่าเล่นโง่
คนที่1: ฉันไม่ได้ล้อเล่นนะ ฉันแค่หมายความว่าฉันขอโทษ ฉันอยากจะขอโทษ
คนที่2: แต่ฉันไม่ต้องการคำขอโทษจากคุณ ถ้าคุณเพิ่งส่งข้อความมาหาฉันเพื่อบอกว่าคุณโง่ขอโทษ คุณก็พูดไปแล้ว ฉันสามารถช่วยอะไรคุณได้อีก
คนที่1: ได้โปรดอย่าเป็นแบบนี้เลย เราไม่สามารถทำสิ่งนี้ผ่าน facebook ได้ เราสามารถพบเพื่อพูดคุย?
คนที่2: ไม่ ฉันไม่ต้องการจริงๆ
คนที่1: ฉันคิดว่าการพูดคุยต่อหน้าจะช่วยได้จริงๆ
คนที่2: ฉันไม่มีอะไรจะพูดจริงๆ ฉันต้องไปแล้ว. ลาก่อน.
คนที่2 โกรธที่ คนที่1 คนที่1 ต้องการพบและพูดคุยเกี่ยวกับปัญหา แต่ คนที่2 ไม่ต้องการ