คนที่1: เฮ้.. ชีวิตแต่งงานเป็นอย่างไรบ้าง?
คนที่2: สบายดี.. เป็นไงบ้าง? ว่าไง?
คนที่1: ไม่มีอะไรที่เราได้เริ่มการตั้งค่าใหม่ จำได้ไหมว่าเคยบอกคุณไปแล้ว ...เราทุกคนร่วมมือกัน...ปฏิบัติการจากบ้านฉัน
คนที่2: ว้าว เป็นเรื่องดีที่ได้รู้... เมื่อฉันเป็นส่วนหนึ่งของแผน .. พวกคุณไม่มาถามฉันเหรอ?
คนที่1: ฉันขอโทษ คนที่2 แต่เราคิดว่าคุณเพิ่งแต่งงาน คุณต้องใช้เวลาปรับตัว จากนั้นเราจะขอให้คุณเข้าร่วม...
คนที่2: แต่อย่างน้อยคุณควรจะแจ้งให้ฉันทราบว่าแผนนี้ได้รับการดำเนินการแล้ว.. อย่าก้าวร้าว แต่นั่นไม่ใช่ความคิดของฉันทั้งหมดเหรอ? และฉันก็ไม่ได้อยู่ตรงนั้น...
คนที่1: ไม่มีอะไรต้องขุ่นเคืองใจที่รัก.. คุณคือผู้บงการและคุณจะเป็นเราเสมอ เพียงแค่ทำงานตามแผนที่คุณทำไว้.. คุณจะต้องอยู่ที่นั่นสำหรับขั้นตอนที่สอง ... มันแค่ ที่เราอยากให้คุณมีความสุขกับการแต่งงานในช่วงแรกๆ นั่นแหละ..
คนที่2: การแต่งงานห่วยๆ... ฉันย้ายออกและหย่ากับเขาแล้ว
คนที่1: อะไรนะ!!! คุณจริงจังไหม???
คนที่2: เขามีอาการป่วยทางจิต.. ไม่รู้เป็นอะไร? ทันใดนั้นเขาจะเริ่มกรีดร้อง ร้องไห้ ตบตีฉัน สบถใส่ฉัน... และในวินาทีต่อมา เขาจะถูกตามหาและละอายใจในพฤติกรรมของเขา... ฉันทนไม่ได้อีกต่อไป ฉันจึงตัดสินใจปล่อยเขาไป
คนที่1: แต่เขาเป็นสามีของคุณแล้ว คุณไม่ควรช่วยฉันให้หายจากโรคนี้หรือ?
คนที่2: ฉันไม่รู้ว่ามันเป็นโรคหรือวิถีชีวิตของเขา เพราะมันเป็นโรค เขาคงลืมไปแล้วว่าเขาทำอะไร แต่เขารู้ว่ากำลังทำอะไร..
คนที่1: อืมม.. ก็เข้าท่านะ... ขอพระเจ้าช่วย แต่ก่อนตัดสินใจอะไร คิดให้มากๆ และปรึกษาพ่อแม่...
คนที่2: ใช่.. เมื่อฉันทำสิ่งนี้เสร็จแล้ว ทุกคนจะเข้าร่วมกับพวกคุณ
คนที่1: แน่นอนว่าเราจะได้รับเกียรติ
คนที่1 เริ่มการตั้งค่าใหม่แล้ว เธอไม่ได้บอก คนที่2 เกี่ยวกับเรื่องนี้ คนที่2 ตัดสินใจหย่ากับสามี เธอจะเข้าร่วมโครงการเมื่อแก้ปัญหาเสร็จแล้ว