คนที่1: สวัสดีตอนเช้า คนที่2.
คนที่2: สวัสดีตอนเช้า คนที่1. วันนี้คุณจะไปที่ไหน?
คนที่1: ฉันจะไปมัสยิดเพื่อละหมาด เป็นเวลาสวดมนต์ตอนเช้า แล้วคุณล่ะ?
คนที่2: ฉันจะไปเดินเล่นในสวนตอนเช้า
คนที่1: คุณไม่สวดมนต์ให้เหรอ?
คนที่2: ฉันทำบางครั้ง แต่ไม่สม่ำเสมอ
คนที่1: มันแย่มาก มนุษย์ต้องสวดมนต์เป็นประจำ คุณรู้ว่ามนุษย์พบความสงบสุขและการปลอบโยนอย่างแท้จริงในการสวดอ้อนวอนเท่านั้น
คนที่2: ฉันรู้ แต่มันเป็นแค่ความเกียจคร้าน
คนที่1: ฉันชอบสวดมนต์เสมอ ฉันสวดมนต์วันละห้าครั้ง ถ้าฉันพลาดคำอธิษฐาน ฉันจะถูกรบกวน
คนที่2: นั่นเป็นสิ่งที่ดี ฉันจะพยายามด้วย
คนที่1: คุณต้องตัดสินใจเพื่อสวดมนต์ ถ้าคนๆ หนึ่งละทิ้งการละหมาดโดยไม่ได้ตั้งใจ มันเป็นบาปอันใหญ่หลวง
คนที่2: ถ้ามีใครยุ่งในเวลาละหมาดล่ะ?
คนที่1: เขาควรหยุดธุรกิจและสวดมนต์
คนที่2: คุณพูดถูก
คนที่1: เมื่อมนุษย์ถวายคำอธิษฐาน ชีวิตของเขาดีขึ้น เขาใช้ชีวิตอย่างเรียบร้อยและสะอาด ทุกคนเคารพเขา
คนที่2: ตั้งแต่วันนี้ ฉันจะสวดมนต์วันละ 5 ครั้ง
คนที่1: ดีมาก เรากำลังสาย เจอกันแล้วไปไหว้พระกันก่อน
คนที่2: แน่นอน ให้เวลาฉัน 5 นาที แล้วเจอกันและไป
คนที่1 วันนี้จะไปมัสยิด คนที่2 กำลังจะไปเดินเล่นในสวนตอนเช้า เขาไม่ได้อธิษฐานบ่อยนัก คนที่1 ละหมาดวันละห้าครั้ง คนที่2 ตัดสินใจที่จะทำเช่นนั้นเช่นกัน พวกเขาจะพบกันในอีกห้านาที