คนที่1: เฮ้! ฉันจะพิมพ์เรียงความของฉันได้ที่ไหน ฉันอยู่ในมหาวิทยาลัย
คนที่2: คุณเคยพิมพ์อะไรมาก่อนไหม?
คนที่1: ไม่
คนที่2: ถ้าคุณยังไม่มี มันจะเป็นกระบวนการที่ยาวนานและน่ากลัว
คนที่2: คุณต้องได้รับการ์ดพิเศษก่อน แล้วจึงเรียกเก็บเงิน ฯลฯ ฯลฯ เป็นต้น
คนที่2: ฉันสาบานเลยว่าฉันอยากช่วย แต่มันวกวนมาก คุณไม่สามารถอธิบายในแชทได้ ขอโทษด้วย!
คนที่3: คนที่2 ถูกต้อง โชคไม่ดี
คนที่3: หากคุณมีเวลาทั้งวัน คุณสามารถเริ่มอ่านคำแนะนำได้ ซึ่งอยู่ที่นี่
คนที่3: ถ้าคุณรีบ ลองพิมพ์ที่อื่นดู (ฉันไม่รู้ว่าจะพิมพ์ที่ไหน แต่ใจกลางลอนดอนอาจยุ่งยาก - และแพงเป็นบ้า)
คนที่3: ฉันแค่จะพิมพ์เรียงความให้คุณ แต่น่าเสียดายที่ฉันทำงานวันนี้
คนที่1: โอ้ ที่รัก โอ้ ที่รัก… มันฟังดูแย่จริงๆ
คนที่1: ฉันจะดูว่าฉันทำอะไรได้บ้าง
คนที่1: ไม่ต้องกังวล คนที่3
คนที่1: ขอบคุณทุกคนนะ 🤗
คนที่3: อืม ขอโทษที่ฉันไม่สามารถช่วยอะไรได้มากกว่านี้แล้ว
คนที่2: ฉันขอโทษด้วย
คนที่2: ยังไงก็ขอให้โชคดีนะ
คนที่1: คุณไม่ต้องกังวล ฉันจะสบายดี (ฉันหวังว่า)
คนที่1: และขอบคุณ
คนที่1: เจอกันพรุ่งนี้ที่ห้องเรียนนะ ฉันเดา
คนที่2: ครับ คุณจะเห็นฉันอย่างน้อย ฉันไม่ควรพูดสำหรับ คนที่3
คนที่3: ใช่ ฉันจะไปที่นั่นด้วย งั้นไว้เจอกันใหม่!
คนที่1: ไชโย
คนที่2: xx
คนที่1 ต้องการพิมพ์เรียงความของเขา แต่เขาไม่เคยพิมพ์อะไรในมหาวิทยาลัยมาก่อน คนที่2 และ คนที่3 อธิบายให้ คนที่1 ทราบว่าการได้รับอนุญาตให้พิมพ์เป็นกระบวนการที่ยาวนานและน่ากังวล คนที่2 คนที่3 และ คนที่1 จะประชุมกันในชั้นเรียนพรุ่งนี้