คนที่1: แม่คะ หนูมีเรื่องจะบอก
คนที่2: ใช่ มันคืออะไร?
คนที่1: คุณจำตอนที่ฉันบอกคุณว่าต้องมีบางอย่างเกิดขึ้น เพราะผู้หมวดเวลส์เรียกหาฉันตลอดเวลา?
คนที่2: ใช่ ฉันทำ
คนที่1: ก็… มันจริงจังนะ และค่อนข้างใหญ่
คนที่2: อะไรนะลูก?? คุณหรือไม่…
คนที่1: ใช่ ฉันจะไปอัฟกานิสถาน
คนที่2: โอ้พระเจ้า… มันแย่มาก! คุณทำอะไรกับมันไม่ได้!
คนที่1: ขอโทษครับแม่ แต่ไม่ ผมต้องไป
คนที่2: ฉันจะกลัวมาก…
คนที่1: จันทร์ อย่าเพิ่ง สถานการณ์ที่นั่นค่อนข้างคงที่ จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับฉัน
คนที่2: คุณรู้ได้อย่างไรว่า... สงครามก็คือสงคราม
คนที่1: มันไม่ใช่แม้แต่สงครามอีกต่อไป! หยุดตื่นตระหนก
คนที่2: ฉันจะไม่กลัวได้ยังไง คุณเป็นลูกชายคนเดียวของฉัน! ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับคุณ…
คนที่1: ไม่เป็นไรหรอกแม่ เชื่อฉันสิ
คนที่2: ฉันรู้ว่ากองทัพเป็นความคิดที่ไม่ดี...
คนที่1: ฉันมีความสุขที่นั่น!
คนที่2: คุณกำลังพูดอะไร…
คนที่1: เป็นประสบการณ์ที่ยอดเยี่ยม เพื่อนทหารบอกฉันอย่างนั้น! บางคนอยู่ที่นั่น
คนที่2: พวกเขากำลังบอกคุณว่าเพื่อให้กำลังใจคุณ...
คนที่1: อะไร ไม่ ไม่! ทำไมเธอถึงทำตัวแบบนั้น!
คนที่2: เพราะฉันเป็นห่วงเธอ...
คนที่1: อย่าเลย ฉันโตแล้ว ได้เวลาจัดการกับมันแล้ว
คนที่2: ฉันมักจะเป็นแม่ของคุณ ดังนั้นฉันจะกังวลเสมอ
คนที่1: ฉันจะไม่เป็นไร เข้าใจไหม และหยุดเดี๋ยวนี้ ฉันจะไปหาคุณในวันพฤหัสบดี จะซื้อเค้กให้
คนที่2: เยี่ยม ฉันจะรอคุณ
ผู้หมวดเวลล์เรียก คนที่1 หลายครั้ง คนที่1 กำลังจะไปอัฟกานิสถาน สถานการณ์มีเสถียรภาพที่นั่น คนที่1 เป็นลูกชายคนเดียวของ คนที่2 คนที่1 กำลังเยี่ยมชม คนที่2 ในวันพฤหัสบดีพร้อมเค้ก