คนที่1: วิทยานิพนธ์ปริญญาตรีของคุณเป็นอย่างไรบ้าง?
คนที่2: ฉันเกลียดคำถามนี้
คนที่2: มีคนถามเกี่ยวกับเรื่องนี้มากเกินไป และฉันมักจะต้องคิดอย่างหนักว่าจะอธิบายการมาสายของฉันอย่างไร...
คนที่1: ฮ่าฮ่าฮ่า
คนที่1: นั่นเป็นเรื่องปกติมาก ฉันก็เหมือนกัน!
คนที่1: แต่ฉันขอให้แน่ใจว่าไม่ใช่แค่ฉันที่ยังไม่สนใจมากเกินไป
คนที่3: และฉันไม่ได้ดีไปกว่าใครในพวกคุณ
คนที่3: ปรากฏการณ์นี้เรียกว่า 'ผัดวันประกันพรุ่ง'
คนที่2: สิ่งที่คุณพูดเพิ่งมาถึงบ้าน
คนที่4: สวัสดีทุกคน
คนที่4: เป็นหัวข้อที่ค่อนข้างจริงจังที่นี่
คนที่4: ถ้ามีอะไรให้ช่วยปลอบใจ ฉันก็มีเรื่องต้องทำอีกมากเหมือนกัน...
คนที่1: เฮ้ คนที่4 ยินดีต้อนรับสู่คลับของคนผัดวันประกันพรุ่ง
คนที่4: ฉันอยู่กับคุณ ชอบหรือไม่...
คนที่4: ทุกครั้งที่ฉันนั่งหน้าคอมพิวเตอร์พร้อมมีแรงบันดาลใจในการเขียน
คนที่3: จริง และถ้าไม่มีอะไรเกิดขึ้น คุณจะรู้ว่ามีสิ่งที่สำคัญกว่าที่ต้องทำ... ในขณะนี้
คนที่1: ฟังดูเหมือนคุณกำลังเล่าเรื่องราวของฉัน
คนที่2: ปรากฏการณ์นี้เป็นหัวข้อที่สมบูรณ์แบบสำหรับการวิเคราะห์ทางวิทยาศาสตร์
คนที่1: ใช่ สวรรค์ชั้นเจ็ดสำหรับนักจิตวิทยา
คนที่3: อืม อะไรก็ได้...
คนที่3: อย่างน้อยปีนี้ฉันก็ได้ซักเสื้อผ้า ปัดฝุ่นเฟอร์นิเจอร์ และทำความสะอาดหน้าต่างแล้ว บ่อยขึ้นกว่าเดิม
คนที่4: ทำได้ดี คนที่3 พวกเขาบอกว่ามองด้านสว่าง
คนที่4: ครั้งสุดท้ายที่ฉันพร้อมที่จะเขียน และทันใดนั้นฉันก็นึกขึ้นได้ว่าผ้าม่านที่แขวนอยู่ในห้องของฉันต้องการความสดชื่น
คนที่4: ตอนนี้มันเป็นผ้าม่านที่สะอาดและเรียบร้อยที่สุดในเมืองทั้งเมือง
คนที่2: อืม คนที่4... ยินดีด้วย!
คนที่1: เราเหมือนวงดนตรีที่เล่นบนเรือไททานิคที่กำลังจมจริงๆ
คนที่4: ช่าย... เมโลดี้มันไพเราะ แต่สถานการณ์ที่เราทุกคนกำลังสิ้นหวัง
คนที่1: #ชีวิตโหดร้าย #เรื่องจริง
คนที่1, คนที่2, คนที่3 และ คนที่4 กำลังผัดวันประกันพรุ่งแทนที่จะเขียนวิทยานิพนธ์