คนที่1: สวัสดี! คุณเป็นอย่างไร?
คนที่2: ฉันสบายดี ขอบคุณ และคุณ?
คนที่1: ไม่ดีนัก แต่ขอบคุณ
คนที่1: ฉันต้องกลับไปใช้ยา อีกครั้ง.
คนที่2: เกิดอะไรขึ้น? การโจมตีเสียขวัญอีกครั้ง?
คนที่1: อืม ฉันได้รับเมื่อสามวันที่แล้ว ระหว่างการบรรยาย
คนที่1: ฉันต้องการถามวิทยากรเกี่ยวกับบางสิ่งบางอย่าง ฉันกำลังจะยกมือขึ้นและฉันก็ทำไม่ได้
คนที่1: หัวใจฉันเต้นแรง ฉันหายใจไม่ออกและเริ่มสั่น ฉันหวังว่าจะไม่มีใครสังเกตเห็นว่า
คนที่1: มันไร้เหตุผลมาก ฉันแค่ไม่เข้าใจว่าทำไมมันถึงเกิดขึ้น
คนที่2: บางทีคุณอาจกำลังคิดเกี่ยวกับบางสิ่งที่ไม่พึงประสงค์?
คนที่1: ความจริงก็คือ ฉันไม่ใช่ มันแปลกมาก
คนที่2: ฉันขอโทษจริงๆ สำหรับคุณ... ฉันหวังว่าคุณจะจบเรื่องนี้
คนที่1: ฉันด้วย สิ่งที่เลวร้ายที่สุดคือฉันไม่สามารถอธิบายได้ว่าทำไมมันถึงเกิดขึ้น
คนที่1: ฉันได้เรียนรู้วิธีการหาเหตุผลเข้าข้างตนเองเกี่ยวกับความกลัวของฉัน และมันช่วยฉันได้มาก แต่ฉันจะทำอย่างไรเมื่อฉันเริ่มตื่นตระหนกโดยไม่มีเหตุผล
คนที่1: ฉันรู้สึกหมดหนทาง มันน่าผิดหวังจริงๆ
คนที่2: มีอะไรให้ช่วยไหม?
คนที่1: ฉันไม่คิดอย่างนั้น แต่ขอบคุณ
คนที่2: ฉันอยากให้คุณรู้ว่าฉันอยู่ตรงนี้เพื่อคุณ โทรหาฉันได้ทุกเมื่อที่คุณต้องการคนคุยด้วย
คนที่1: แน่นอน ขอบคุณ คุณเป็นเพื่อนที่ดี
คนที่2: คุณจะดีขึ้น
คนที่1 กลับมาใช้ยาหลังจากมีอาการตื่นตระหนกครั้งล่าสุด เขาจะโทรหา คนที่2 ถ้าเขาต้องการคุยกับใครซักคน