คนที่1: สวัสดี ฉันไม่รู้ว่าคุณจำฉันได้ไหม
คนที่2: ฉันควรไหม
คนที่1: เราคุยกันที่งานปาร์ตี้ของจูลี่ในวันเสาร์
คนที่2: ใช่ ฉันรู้ ฉันจำคุณได้ คิม
คนที่1: ฉันจะเพิ่มคุณเป็นเพื่อนบน Facebook ได้ไหม
คนที่2: ดีสำหรับฉัน
คนที่1: เอาล่ะ... คุณนั่นแหละ!
คนที่2: ตกลง
คนที่1: คุณได้รับการแจ้งเตือนหรือไม่
คนที่2: ใช่ นี่มัน... ยอมรับแล้ว!
คนที่1: โอ้ ฉันเป็นผู้หญิงที่โชคดี
คนที่2: คุณพนันได้เลย
คนที่1:
คนที่2: นี่ทำให้ฉันคิดว่าฉันคือคนที่ควรจะเขียนถึงคุณบน fb ก่อน ตอนนี้ฉันกระตุกตัวเอง
คนที่1: โอ้ ไม่ คุณไม่ได้ทำ
คนที่2: โอเค... แต่ฉันยังรู้สึกว่าฉันควรทำอะไรสักอย่างเพื่อขอโทษ
คนที่1: อืม อืม
คนที่2: กาแฟที่ starbucks ประมาณ 17.00 น. ล่ะ?
คนที่1: โอเคสำหรับฉัน
คนที่2: ดี! และมันอยู่ที่ฉันแน่นอน
คนที่1: ลืมไปเลย! คุณปรมาจารย์ผู้กดขี่! ฉันจ่ายเอง!
คนที่2: อะไรนะ...?
คนที่1: ล้อเล่นนะครับ
คนที่2: ว้า...
คนที่1 และ คนที่2 พบกันที่งานปาร์ตี้ของจูลี่ในวันเสาร์ เธอเป็นเพื่อนกับเขาทางเฟซบุ๊ก และในทางกลับกัน เขาชวนเธอไปดื่มกาแฟที่ร้านสตาร์บัคส์ตอนประมาณ 17.00 น.