คนที่1: คุณอยู่บ้านไหม
คนที่2: ไม่ ทำไม
คนที่1: ฉันติดต่อแม่ไม่ได้
คนที่1: ฉันพยายามโทรหาเธอแต่เธอไม่รับสาย
คนที่1: ทุกครั้งที่มันดังแล้วไปที่วอยซ์เมล...
คนที่1: คุณก็รู้ว่าฉันไม่ใช่คนประเภทที่จะประหลาด แต่...
คนที่1: ฉันอดเป็นห่วงไม่ได้กับการที่เธอถูกหามส่งโรงพยาบาลเมื่อ 2 เดือนที่แล้ว
คนที่2: ใจเย็นๆ
คนที่2: แม่ไม่อยู่บ้านเหมือนกัน เธอลืมโทรศัพท์
คนที่2: ฉันสังเกตเห็นว่าก่อนหน้านี้วันนี้ก่อนที่ฉันจะออกไปข้างนอก
คนที่1: โอ้...
คนที่1: นั่นไม่ได้ทำให้ฉันสงบได้ 100% แต่ก่อนอื่นถ้าเธอต้องการความช่วยเหลือและไม่มีโทรศัพท์ติดตัวอยู่ล่ะ
คนที่2: เธอจะไม่เป็นไร เธอไม่ใช่เด็กแล้ว นั่นเป็นเพียงครั้งเดียว
คนที่2: ฉันแน่ใจว่าเธอจะกลับบ้านเร็วๆ นี้และจะโทรกลับหาคุณ มันสำคัญขนาดนั้นเลยเหรอ?
คนที่1: เปล่า ไม่มีอะไรจริงๆ ฉันแค่อยากรู้ว่าตอนนี้เธอสบายดีไหม
คนที่1 เป็นห่วงแม่เพราะแม่ไม่รับสาย เป็นห่วงเพราะเมื่อ 2 เดือนก่อน แม่ถูกหามเข้าโรงพยาบาล คนที่2 บอกว่าแม่วางโทรศัพท์ไว้ที่บ้านและพยายามสงบสติอารมณ์ คนที่1