คนที่1: คุณจะอัปเดต ao3 เมื่อไหร่
คนที่2: ฉันไม่รู้ ขอโทษ
คนที่1: อย่าบอกนะว่าหยุดเขียนแล้ว!
คนที่2: ไม่ ไม่ ฉันไม่ได้ทำ แต่ฉันไม่มีเวลาทำ
คนที่2: ฉันอยากจะเขียนให้จบจริงๆ ฉันลงทุนกับเรื่องนี้ไปมากและฉันก็ยังรักพวกเขา ดังนั้นฉันจะเขียนต่อไปอย่างแน่นอน
คนที่1: ตอนนี้คุณทำงานอยู่ที่ไหน
คนที่2: อืม ที่บ้าน แต่ฉันมีโปรเจกต์ที่ค่อนข้างใช้เวลานานและฉันต้องทำให้เสร็จก่อนกำหนด ไม่อย่างนั้นพวกเขาคงไม่จ้างฉันอีก
คนที่1: โอ้ เข้าใจแล้ว ไม่ต้องห่วงที่รัก ฉันเข้าใจ <3
คนที่2: ฉันคิดว่า คนที่1ฉันควรจะเขียนอะไรซักอย่าง เช่น ประกาศดีไหม?
คนที่1: อืม ใช่ แต่ถ้าคุณทำ ทุกคนที่ติดตามคุณจะได้รับการแจ้งเตือนว่างานได้รับการอัปเดตแล้ว
คนที่2: ฉันรู้ ฉันไม่ต้องการให้ผู้อ่านมีความหวัง แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ยุติธรรมเลยที่จะไม่บอกอะไรพวกเขาเลย
คนที่1: ก็นะ ไม่มีการอัปเดตมากว่าครึ่งปีแล้ว
คนที่2: ฉันรู้สึกแย่กับมัน ถ้าฉันมีเวลามากกว่านี้ ฉันก็ต้องมีเหตุผล แต่เชื่อฉันเถอะว่าฉันไม่ต้องการอะไรมากไปกว่าทำต่อไป ฉันไม่ต้องการสูญเสียผู้อ่านทั้งหมดของฉัน
คนที่1: ไม่หรอก คุณไม่เสียฉันไปแน่นอน และฉันคิดว่ามีอีกมากมายที่คลั่งไคล้ฉัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อตัวอย่างใหม่เพิ่งออกมา แฟนด้อมจึงเพิ่มขึ้นอีกครั้ง
คนที่2 ไม่มีเวลาอัปเดต ao3 ตอนนี้เธอทำงานที่บ้าน คนที่2 พิจารณาเขียนประกาศเกี่ยวกับสถานะของ ao3