คนที่1: เป็นไงบ้างเพื่อนๆ? ข่าวใด ๆ?
คนที่2: ฉันสบายดี แต่ช่วงนี้งานยุ่งมาก
คนที่3: ฉันโอเค! คุณ?
คนที่1: ก็ไม่เลว เมื่อไหร่เราจะได้เจอกันอีก? ฉันคิดถึงพวกคุณ!
คนที่3: และที่ไหน?
คนที่2: ตอนนี้ฉันอยู่ที่เบอร์ลิน คนที่3 ในเซบีย่า อย่างน้อยคุณก็ยังอยู่ที่เอดินเบอระ?
คนที่1: ใช่ ฉันคิดว่าฉันจะไม่ย้ายจากที่นี่ ตั้งรกรากเกินไป
คนที่2: บางทีเราอาจจะได้พบกันในสถานที่ที่อบอุ่น เช่น มอลตา?
คนที่3: หรือที่บ้านของฉันในสเปน?
คนที่1: อาจเป็นเรื่องยากสำหรับฉันกับเด็กๆ คุณเกลียดเอดินเบอระมากไหม
คนที่2: มันไม่เกี่ยวกับเอดินเบอระ ฉันเกลียดฤดูหนาวและฝน ฉันต้องการดวงอาทิตย์ในที่สุด
คนที่2: คุณพาทอมกับเด็กๆ ไปเซบีญ่าไม่ได้เหรอ?
คนที่1: จริงๆ แล้วฉันน่าจะทำได้ ปัญหาคือมันยากเสมอสำหรับทอมที่จะไปเที่ยวพักผ่อน
คนที่1: และตอนนี้ฉันไม่ได้ทำงาน ดูแลเด็กๆ
คนที่2: ฉันไม่อยากเชื่อเลย สตรีนิยมครั้งหนึ่งตอนนี้เป็นแม่บ้าน!
คนที่1: ฉันรู้ แต่มันค่อนข้างบังเอิญ
คนที่3: คุณหมายถึงอะไร?
คนที่1: ทอมลางานเพื่อพ่อ แต่แล้วฉันก็ตกงาน เรื่องก็เลยเกิดขึ้น
คนที่1: และในฐานะโปรแกรมเมอร์ เขามีรายได้ดีกว่าที่ฉันเคยทำได้
คนที่3: แน่นอน
คนที่1: คำถามแยกต่างหากคือความไม่เท่าเทียมกันเชิงโครงสร้างในทั้งหมดนี้มีมากน้อยเพียงใด
คนที่1: เห็นไหม! เราต้องพบปะพูดคุยใช้เวลาร่วมกัน ปลดปล่อยฉันจากคุกของแม่บ้านคนนี้
คนที่3: คุยกับทอมก่อน แล้วเราจะรู้ว่าสถานการณ์เป็นอย่างไร
คนที่1: โอเค!
คนที่2 ตอนนี้อาศัยอยู่ในเบอร์ลิน และช่วงนี้เขายุ่งอยู่กับงาน คนที่3 ตั้งถิ่นฐานในเซบีญ่า และ คนที่1 ในเอดินเบอระ คนที่1 ตกงานและตอนนี้เธอเป็นแม่บ้าน เธอจะคุยกับทอมสามีของเธอเกี่ยวกับการไปเซบีญ่ากับลูก ๆ เพื่อพบกับ คนที่3 และ คนที่2