คนที่1: สวัสดี คนที่2...
คนที่2: โอ้ สวัสดี คนที่1 ที่นี่เพื่อขอโทษ?
คนที่1: ใช่ ฉันรู้ ฉันขอโทษจริงๆ... เมื่อคืนฉันไม่ได้เป็นตัวของตัวเอง...
คนที่2: คุณต้องยอมรับว่าเมาแล้วส่งข้อความหาผู้หญิงที่คุณเพิ่งพบเมื่อสองสามวันก่อนไม่ใช่ความคิดที่ยิ่งใหญ่ที่สุด
คนที่1: ใช่ ใช่ ฉันขอโทษจริงๆ รู้ไหม...
คนที่2: คุณควรจะเป็น
คนที่1: แต่จริงๆ ถ้าฉันทำอะไรแบบนั้นได้ คุณจะยกโทษให้ฉันสำหรับสิ่งที่ฉันเขียน...
คนที่2: ตกลง ตอนนี้คุณสร่างเมาแล้ว (หวังว่า) โปรดเตือนฉันและตัวคุณเองด้วยว่าคุณเขียนอะไร
คนที่1: เอ่อ จำเป็นจริงๆเหรอ?
คนที่2: ใช่ มันคือ
คนที่1: ก็ ฉันเขียนกลอนเกี่ยวกับหน้าอกของคุณเหมือนวิลเลียม เบลค...
คนที่2: ส่วน "สมมาตรที่น่ากลัว" นั้นน่าสนใจ ฉันต้องยอมรับมัน
คนที่1: ใช่... ฉันขอโทษจริงๆ สำหรับเรื่องนั้นและข้อความเสียง...
คนที่2: ถ้าคุณหมายถึงการบันทึกเสียงที่คุณร้องเพลง Bad Touch ใช่ นั่นค่อนข้างไม่เหมาะสม
คนที่1: ให้ตายเถอะ ฉันมันงี่เง่า คุณจะยกโทษให้ฉันไหม
คนที่2: ฉันจะแจ้งให้คุณทราบ ขอโทษนะ วันนี้ฉันอารมณ์แปรปรวน อย่าหวังว่าฉันจะยกโทษให้คุณแบบนั้น! ให้ฉันแก้แค้นก่อน ปวดหัวเป็นไงบ้าง?
คนที่1: ก็ ฉันเคยเมามาก่อน ดังนั้นฉันจะรอด ฉันจะบอกว่า...
คนที่2: ดังนั้นฉันเดาว่าคุณสามารถอยู่ได้ถ้าไม่ได้เขียนถึงฉันสักพัก พบกันใหม่!
คนที่1 ขอโทษสำหรับข้อความเมา คนที่2. คนที่2 ยังอารมณ์เสียอยู่ เธอไม่ต้องการได้ยิน คนที่1 ในบางครั้ง