คนที่1: เฮ้ วันนี้มีใครไปฟังการบรรยายบ้างไหม?
คนที่2: ไม่ ป่วยทั้งวัน
คนที่3: ที่นี่ไม่มีครู คนที่2
คนที่2: ฉันไม่สบาย ฉันอ้วกมาทั้งเช้า
คนที่4: คุณไม่ได้ป่วย แค่เมาค้าง
คนที่1: เอิ่ม พวก เลคเชอร์?
คนที่3: ฉันสามารถส่งโน้ตให้คุณได้ ฉันคิดว่าต้องมีคนที่บันทึกมันด้วย
คนที่4: เช่น ฉัน
คนที่1: คุณช่วยส่งสิ่งที่คุณมีทั้งหมดให้ฉันได้ไหม
คนที่1: มิดเดิลตันเกลียดฉันมากพอแล้ว ฉันไม่อยากให้เขาหาข้ออ้างเพื่อไล่ฉันออก
คนที่4: แน่นอน ฉันจะส่งอีเมลทันทีที่ฉันกลับถึงบ้าน
คนที่2: ขอ cc ฉันได้ไหม...
คนที่1: เราต้องเตรียมอะไรสำหรับสัปดาห์หน้าไหม? เขาพูดอะไรเกี่ยวกับการทดสอบหรือไม่?
คนที่3: ใช่ มันอาจจะถูกกำหนดใหม่ ดังนั้นในสามสัปดาห์ – มีเวลามากขึ้นในการผัดวันประกันพรุ่ง
คนที่2: และคุณกำลังจะบอกเราตอนนี้เหรอ!
คนที่4: และเรามีเรียงความที่จะเขียน ซึ่งจะครบกำหนดในสัปดาห์หน้า
คนที่1: โอ้ ไม่ ไม่ ไม่ ไม่
คนที่3: มันควรจะครบกำหนดในอีกสองสัปดาห์ แต่ในขณะที่เขาจัดตารางการทดสอบใหม่ เขาบอกว่าอย่างน้อยเราควรทำงานในเรียงความ
คนที่1: อย่างน้อย!
คนที่2: ไอ้หัวเกรียน...
คนที่4: เอาล่ะ เขาคิดว่าทุกคนเริ่มไปแล้ว...
คนที่1: ใช่ แน่นอน สองสัปดาห์ก่อนกำหนด
คนที่3: โอ้ คุณกำลังจะบอกว่าคุณยังไม่ได้เริ่ม คนที่1?
คนที่1: โอ้ ลงแค่ 50 หน้า ยังเหลืออีก 100 หน้า
คนที่2: อืม… เราควรจะเขียนเกี่ยวกับอะไรดี?
คนที่4: อิทธิพลของร้อยแก้วของเจน ออสเตนที่มีต่อวรรณกรรม
คนที่3: คลุมเครือมาก สร้างสรรค์จริงๆ
คนที่2: นี่เป็นเรื่องถูกกฎหมายด้วยซ้ำที่จะเปลี่ยนกำหนดเวลาล่าช้าขนาดนี้?
คนที่4: ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า
คนที่1: ฉันขอแนะนำให้คุณพูดถึงปัญหานี้ คนที่2
คนที่2 ไม่สบายแต่เช้าเลยไม่ได้ไปบรรยายวันนี้ คนที่4 จะแบ่งปันบันทึกของเธอทางอีเมลกับ คนที่1 และ คนที่2 กำหนดเวลาสำหรับเรียงความเกี่ยวกับอิทธิพลของร้อยแก้วของเจน ออสเตนที่มีต่อวรรณกรรมสั้นลงและมีกำหนดส่งในสัปดาห์หน้า การทดสอบอาจจะใช้เวลาสามสัปดาห์