คนที่1: คนที่2? คุณอยู่ที่นั่นไหม?
คนที่2: ขอโทษนะ ฉันไม่สามารถพูดได้มากนักเพราะฉันต้องแก้ไขสิ่งที่ฉันเขียน otl และฉันเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าฉันไม่รู้ว่าพรุ่งนี้ฉันควรจะไปที่ไหน
คนที่2: เหมือนรู้ว่าเป็นตึกสถาบันแต่ไม่รู้ว่าห้องไหน...
คนที่2: ตอนนี้ฉันรู้สึกตื่นตระหนกเล็กน้อยเพราะฉันรู้สึกโง่ เช่น... ฉันพลาดข้อมูลนั้นไปหรือเปล่า ฉันรู้ได้อย่างไรว่าครั้งก่อนฉันมีวิชาป้องกันตัวสำหรับวิทยานิพนธ์ปริญญาตรีของฉัน? ฉันจำไม่ได้เลย
คนที่2: และเพื่อนที่ฉันอยากถามไม่รับโทรศัพท์ของเธอ ดังนั้น...
คนที่1: โอ้ ไม่นะ
คนที่1: ฉันเข้าใจ
คนที่1: ไอ้เหี้ยนั่นมันห่วย
คนที่1: อ่า นี่คือเหตุผลที่ฉันเกลียดการพึ่งพาเพื่อนร่วมโรงเรียน
คนที่2: ก็เธออาจจะยุ่ง ฉันเข้าใจ ฉันแค่ประหม่าและกังวล
คนที่2: bc idk ถ้าฉันควรส่งอีเมลถึงที่ปรึกษาวิทยานิพนธ์ของฉัน ถ้าอย่างนั้น... ฉันไม่อยากรบกวนเขาเพราะฉันไม่รู้ว่าควรหรือไม่ อาจจะเขียนไว้ที่ทางเข้าหรืออะไรซักอย่าง
คนที่2: ฉันจะตายถ้าฉันไม่รู้ ฉันเดาว่าฉันจะส่งข้อความถึงเขาแทนที่จะรอเพื่อน
คนที่1: ใช่ ฉันจะส่งข้อความถึงเขา
คนที่1: เพียงเพื่อให้คุณสบายใจ
คนที่2 ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้ต้องไปห้องไหนเพื่อทำวิทยานิพนธ์ปริญญาตรี เขาไม่สามารถติดต่อเพื่อนทางโทรศัพท์และถามเธอ คนที่1 พบว่าความคิดของเขาที่จะส่งข้อความถึงอาจารย์ที่ปรึกษาวิทยานิพนธ์ของเขานั้นดี