คนที่1: สวัสดีที่รัก ฉันเห็นว่าจอห์นนี่ตัวน้อยกำลังนั่งอยู่ที่หน้าประตูบ้านของเขาเองอีกครั้ง กำลังรอให้แม่ของเขากลับจากที่ทำงาน
คนที่2: ฉันไม่รู้ว่าทำไมเธอไม่ให้กุญแจเขาแทนที่จะปล่อยให้เขารอกลางสายฝน
คนที่1: เราจะเชิญเขาไปทานอาหารเย็นได้ไหม เจเรมีพูด
คนที่2: แน่นอน ขอให้เขาเข้ามา ยื่นแซนวิชให้เขา และเมื่อฉันเข้าไปแล้ว คุณสามารถเชิญเขาอยู่เพื่อสวดอ้อนวอนเป็นครอบครัว
คนที่1: ความคิดที่ดี ด้วยวิธีนี้เขาจะได้ฟังพระคัมภีร์เล็กน้อยและเรียนรู้วิธีอธิษฐาน
คนที่2: อืม นั่นเป็นสิ่งที่เขาอาจไม่ได้รับที่บ้านของเขาเอง
คนที่1: ครั้งล่าสุดที่เขามา เขาสนใจเรื่องราวของเอลียาห์กับหมีมากทีเดียว ใช่ไหม
คนที่2: ใช่ เด็กน้อยทำให้ฉันหัวเราะเมื่อเขาพูดว่า "ฉันจะไม่แกล้งผู้ชายหัวล้านคนไหนอีกแล้ว"
คนที่1: วันนี้ของคุณเป็นอย่างไรบ้าง?
คนที่2: ไม่เป็นไร ไม่ใช่การประชุมที่แย่ เห็นได้ชัดว่าตอนนี้ฉันอยู่บนรถไฟ
คนที่1: หิวเหรอ?
คนที่2: เริ่มเป็นแบบนั้น เห็นได้ชัดว่ามันไม่คุ้มที่จะกินของว่างบนรถไฟเหล่านี้
คนที่1: พวกเขาให้อาหารคุณตอนมื้อเที่ยงหรือเปล่า?
คนที่2: ใช่ พวกเขาทำอาหารออกมามากมาย แต่อย่างที่ฉันพูดไปเมื่อตอนบ่าย ฉันไม่อยากกินมากเกินไป
คนที่1: ใช่ ฉันรู้ผลกระทบที่อาจเกิดขึ้นกับคุณ ที่รัก
คนที่2: ใช่ และนั่นคือทั้งหมดที่ฉันต้องยืนต่อหน้าตัวแทน 200 คน
คนที่1: พวกเขาจะพูดว่า "มี vic marshall อีกแล้ว พูดผ่านเขา"
คนที่2: ที่รัก!!
คนที่2: แล้วจอห์นนี่น้อยล่ะ ถ้าฝนไม่ตกก็พามันเข้าไปสิ?
คนที่1: โอ้! เขาไม่ได้อยู่ที่นั่น รถแม่ของเขาจอดอยู่บนถนนและแม่ต้องให้เขาเข้ามา
คนที่2: อืม ถ้าไม่ใช่วันนี้ เราสามารถแสดงให้เขาเห็นความโปรดปรานของพระเจ้า ในครั้งต่อไปที่เธอกลับมาจากลิชฟิลด์ช้า
คนที่1 อยากชวนจอห์นนี่ตัวน้อยไปทานอาหารเย็นขณะที่เขากำลังรอแม่ที่หน้าประตูบ้านอีกครั้ง คนที่2 อยากให้เขาอยู่อ่านพระคัมภีร์ด้วย คนที่2 หิวบนรถไฟ กำลังกลับจากการประชุม