คนที่1: เป็นไงบ้าง คริสต์มาสเป็นไงบ้าง?
คนที่2: ยอดเยี่ยม! ผ่อนคลาย! เราแค่อยู่บ้านกันแค่ 4 คน กินและดื่มอย่างโง่เขลา! คริสต์มาสทั่วไปในบ้านสีน้ำตาล!
คนที่1: คุณเคยทำเรื่องศาสนาบ้างไหม?
คนที่2: บางครั้ง พ่อแม่ของอดัมเป็นชาวยิว ดังนั้นมันจึงไม่ใช่เรื่องของเขามากนัก แต่เมื่อพ่อแม่ของฉันอยู่ เราทุกคนไปร่วมพิธีมิสซาตอนเที่ยงคืนเพื่อร้องเพลงแครอล
คนที่1: ฟังดูน่ารัก ฉันต้องลอง ฉันรักเพลงแครอลจริงๆ!
คนที่2: แล้วคุณล่ะ? คุณทำอะไรลงไป?
คนที่1: โอ้ ใช่! เราขึ้นเรือไปหาครอบครัวของเดฟ ฉันคิดว่าพวกเขาต้องเกี่ยวข้องกับเอเบเนเซอร์ สครูจแน่ๆ!
คนที่2: ทำไม เกิดอะไรขึ้น?
คนที่1: คือ เราไปถึงค่อนข้างช้าของวันที่ 23 ประมาณ 9.30 น. พวกเขาพร้อมเข้านอนแล้ว! พวกเขาบอกว่าจะเตรียมอาหารมื้อเย็นให้เราในครัว แล้วก็ออกไป! เรามีแครกเกอร์อย่างละ 2 ชิ้น มันฝรั่งทอดกรอบครึ่งห่อและชีสแผ่นหนึ่ง เราเข้านอนกันด้วยความหิว แต่เราเหนื่อยมาก มันไม่ได้แย่เกินไป!
คนที่2: ให้ฉันเดา มันไม่ได้ดีขึ้นเลย!?
คนที่1: ตายแล้ว! อาหารเช้าเป็นขนมปังปิ้งชิ้นหนึ่งพร้อมขอบขูด! ฉันหิวโหยในตอนเช้า แต่ไม่มีอะไรให้ เดฟลังเลมากที่จะช่วยเหลือตัวเอง เราจึงรออาหารกลางวัน คนละ 1 ถ้วยซุปเลือด! ฉันกับเดฟไปเดินเล่นและพบร้านเบอร์เกอร์คิงเปิดอยู่ เลยไปและกินอะไรต่อมิอะไร! อาหารเย็นเป็นสลัดกับอกไก่ระหว่าง 4! ฉันกลัวอาหารกลางวันวันคริสต์มาส! และใช่ มันน้อยอย่างที่ฉันคิดไว้! นี่ก็กินต่อไปอีก 3 วันก็กลับบ้านทั้งที่ยังหิวอยู่
คนที่2: ใช่! วันส่งท้ายปีเก่า คุณจะมาหาเราเพื่อทานอาหารค่ำเนื้อย่างตบท้าย! ไม่มีข้อแก้ตัว!
คนที่2 ใช้เวลาช่วงคริสต์มาสที่บ้านอย่างสนุกสนานกับครอบครัว คนที่1 ไปหาครอบครัวของเดฟที่ไม่ใจดีและมีอัธยาศัยดี