คนที่1: สวัสดี! บอกพ่อได้ไหมว่าให้มาตอน 5 โมงเย็นไม่ใช่ 4 โมงเย็น
คนที่2: ตอนนี้เขาอยู่ในเมือง แต่ฉันสามารถส่งข้อความถึงเขาได้
คนที่2: จริงสิ ทำไมคุณไม่ส่งข้อความหาเขาล่ะ
คนที่1: ฉันทำและขอให้เขาโทรกลับ แต่เขาไม่อ่านข้อความของฉัน
คนที่2: มันแปลก เขาตอบเร็วมากเสมอ รอสักครู่!
คนที่2: เพิ่งเจอมือถือของเขา! เขาลืมนำมันไปด้วย
คนที่1: โอ้ น้ำตาล! คุณช่วยฝากข้อความไว้ที่บ้านให้เขาอ่านเมื่อเขากลับมาได้ไหม
คนที่2: แน่นอน ฉันทำได้ แต่ฉันไม่คิดว่าเขาจะกลับบ้านก่อนที่จะมาเยี่ยมคุณ เขากำลังพูดอะไรบางอย่างเกี่ยวกับการขับรถไปที่เบรตตัน
คนที่1: แย่จัง จะไม่มีใครอยู่ที่นี่ตอนตี 4
คนที่2: เขามีกุญแจสำรองเข้าบ้านคุณไม่ใช่เหรอ?
คนที่1: เขาทำ แต่ไม่น่าเป็นไปได้เลยที่เขาจะทำแบบนั้น คุณช่วยตรวจสอบว่ามันอยู่บนขอเกี่ยวกุญแจหรือไม่?
คนที่2: ฉันขึ้นรถไฟไปแบมแล้ว
คนที่1: โอ้ ระเบิด!!! ฉันเดาว่าฉันต้องฝากกุญแจไว้กับเพื่อนบ้านและเขียนข้อความให้เขาที่ประตู ฉันเกลียดที่เขายืนอยู่ในที่เย็นและมืดที่นี่และไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
คนที่2: ฟังดูเป็นทางออกที่สมเหตุสมผล
คนที่1 พยายามติดต่อพ่อของเธอเพื่อแจ้งให้ทราบว่าให้มาตอน 5 โมงเย็นแทนที่จะเป็น 4 ทุ่ม เพราะจะไม่มีใครอยู่ ในเมื่อเธอและ คนที่2 ติดต่อเขาไม่ได้ เธอจะฝากกุญแจไว้กับเพื่อนบ้านและโน้ตบน ประตู.