คนที่1: เฮ้ ฉันขอโทษจริงๆ แต่ฉันเดาว่าวันเสาร์นี้เราคงไม่ได้พบกัน
คนที่2: อะไรนะ? คิดว่าพรุ่งนี้เจอกันแน่นอน เกิดอะไรขึ้น?
คนที่1: เราทั้งคู่ไม่ชอบพิพิธภัณฑ์มากนัก และเขาค่อนข้างขี้อายที่จะพบปะผู้คน
คนที่2: ในกรณีนั้นไม่เป็นไร ฉันเข้าใจ. แต่ฉันถามสามีแล้วว่าเขาหาเวลาไปไหนมาไหนด้วยกันได้ไหม
คนที่2: เนื่องจากคุณเป็นคนเสนอแผนการใช้เวลาร่วมกัน ฉันคิดว่ามันได้รับการแก้ไขแล้ว
คนที่2: ตอนนี้ฉันควรบอกเขาว่ามันไม่ใช่แผนตายตัว ซึ่งจะง่ายกว่ามากถ้าคุณถามเพื่อนชายในอนาคตของคุณก่อน
คนที่1: จริงเหรอ? ฉันคิดว่ามันไม่ใช่แผนตายตัว
คนที่1: พอมาคิดถึงเขาอีกครั้ง ฉันก็ไม่แน่ใจว่าจะแนะนำใครให้เขารู้จักดีไหม เพราะฉันยังไม่รู้เกี่ยวกับเขามากขนาดนั้น
คนที่1: แต่ฉันไม่ได้คำนึงถึงความเป็นไปได้ที่ฟังดูเป็นแผนการที่ชัดเจนสำหรับคุณ และฉันไม่ได้คิดแบบนั้น ขอโทษอีกครั้ง
คนที่2: ขอโทษเช่นกัน ถ้าฉันตอบสนองไวเกินไป
คนที่1: ไม่ คุณและสามีของคุณไม่ใช่นักศึกษา และคุณต้องมีงานยุ่งกว่าฉันมาก
คนที่1: ฉันคิดในมุมมองของฉันเท่านั้น ขอโทษ.
คนที่2: ขอบคุณที่เข้าใจมุมมองของฉัน จำเป็นที่เราจะต้องรู้เกี่ยวกับแนวโน้มในบุคลิกภาพของเรา และนี่เป็นสิ่งที่ดีที่เราจะได้รู้เกี่ยวกับมุมมองที่แตกต่างกัน
คนที่1: ใช่ ฉันก็คิดว่าอย่างนั้น. ครั้งหน้าฉันจะระวังให้มากกว่านี้
คนที่1: แล้วแผนวันหยุดสุดสัปดาห์ของคุณล่ะ? สบายดีไหม
คนที่2: ไม่ต้องกังวล เราจะทำความสะอาดบ้านหรือไปที่ไหนสักแห่ง
คนที่2: อย่างไรก็ตาม ปัญหากับรูมเมทของคุณเป็นอย่างไรบ้าง?
คนที่1: อ่า มันดำเนินไปอย่างไม่คาดคิดดีกว่าที่ฉันคาดไว้
คนที่1: กะทันหัน*
คนที่2: จริงเหรอ? มาได้อย่างไร
คนที่1: ฉันพูดกับเธอว่าเราควรคุยกัน และเธอก็คุยกับฉันด้วย เธอต้องการเหมือนกัน
คนที่2: เยี่ยมมาก! คุณกังวลว่าคุณควรคุยกับเธออย่างไรเพราะเธอมีอารมณ์เกินกว่าจะคุยด้วย
คนที่1: ฉันรู้! ฉันมีความสุข ฉันไม่จำเป็นต้องพูดว่าฉันจะย้ายออกเพราะคุณ
คนที่2: เป็นไปได้ยังไง? เธอพูดอะไรกันแน่?
คนที่1 ควรจะแนะนำแฟนในอนาคตของเธอให้ คนที่2 และสามีของเธอรู้จัก แต่ในที่สุดเธอก็เปลี่ยนใจ เธอคิดว่าการประชุมไม่ได้รับการแก้ไข แต่ คนที่2 เข้าใจเป็นอย่างอื่น และสิ่งนี้ขัดขวางแผนของเธอเล็กน้อย คนที่1 ยังได้พูดคุยกับเพื่อนร่วมห้องของเธอเกี่ยวกับการย้ายออก