คนที่1: เมื่อเร็ว ๆ นี้คุณเห็นอนาเบลบน facebook ไหม ฉันเดาว่ามันประมาณหนึ่งเดือนแล้วที่ฉันไม่ได้เจอเธอ
คนที่2: ใช่ คุณพูดถูก คุณคิดอย่างไรเกี่ยวกับเรื่องนี้
คนที่1: ฉันเกรงว่าเธอจะมีปัญหาอีก...ฉันไม่อยากโทรหาเธอเพราะคุณก็รู้ว่ามันจะจบลงอย่างไร...เหมือนเดิม
คนที่2: ใช่ ฉันรู้ แต่บางทีเราควรส่งข้อความหาใครสักคนที่รู้จักเธอ? เหมือนพี่สาวหรือเพื่อนคนอื่นๆ
คนที่1: ใช่ ฉันคิดว่านั่นเป็นความคิดที่ดี
คนที่2: ฉันเกลียดเวลาที่เธอหายไปแบบนั้น ฉันไม่สามารถระงับประสาทของฉันได้
คนที่1: ฉันเข้าใจคุณ แต่คุณรู้ดีว่าจิตใจของเธอทำงานอย่างไร เธอไม่ค่อยคิดอย่างมีเหตุผลเมื่ออยู่ในสภาวะจิตใจแบบนี้
คนที่2: ฉันรู้...บางทีมันอาจจะยากเกินไปสำหรับฉันในการประมวลผล เพราะฉันมีความสมดุลอยู่เสมอ...
คนที่1: ฉันส่งข้อความหาเอเดรียนและรอให้เธอตอบกลับ
คนที่2: ตกลง
คนที่1: เธอบอกว่าแอนนาเบลต้องการเวลาส่วนตัว แต่เธอกลับมาบ้านแล้วและทุกอย่างก็ปกติดี
คนที่2: ขอบคุณพระเจ้า...ฉันหวังว่าเราจะได้พบกันเร็วๆ นี้
คนที่1: แน่นอน เหลือเวลาอีกเพียงสองสัปดาห์และเราจะกลับมาที่มหาวิทยาลัยแล้ว
คนที่2: อย่างไรก็ตาม ในที่สุดพวกเขาก็สามารถอัปโหลดตารางเวลานี้ได้แล้ว... ฉันยังมีอีกหลายสิ่งที่ต้องทำและจัดระเบียบ พวกเขาปล่อยให้เราไม่รู้เป็นเวลานานเช่นนี้ได้อย่างไร
คนที่1: ทำได้เหมือนเคย...แต่ฉันแน่ใจว่าเราจะไม่มีชั้นเรียนมากเกินไป และวันจันทร์จะว่างเหมือนที่เคยเป็นมา
คนที่2: อย่างน้อยนั่น
คนที่1: ครับ
คนที่1 ไม่เห็นอนาเบลบน Facebook ตั้งแต่หนึ่งเดือนแล้ว เธอกลัวว่าเธอจะมีปัญหาอีกครั้ง คนที่1 ส่งข้อความถึงเอเดรียนเกี่ยวกับเรื่องนี้ เธอบอกว่าทุกอย่างโอเคกับแอนาเบลล์ คนที่2 และ คนที่1 กำลังจะกลับไปมหาวิทยาลัยในอีก 2 สัปดาห์