

De Inwijding Zelf


**Allereerst: dit verhaal geeft een sfeerbeeld van hoe de avond was en vertelt van MIJN gvoelens en ervaringen op dat moment. Uiteraard ga ik hier niet vertellen hoe de inwijding precies ging, daar dit een heilig ritueel betreft waar niet licht mee mag worden omgegaan.**
Wat was het een mooie avond gister zeg!
We werden door onze priesteres, verwelkomd bij de ruimte waar het allemaal zou gaan gebeuren. Zij was daar al enige tijd beziggeweest met het wijden van de ruimte en het klaarmaken van de inwijdingscirkel. Een heerlijke geur van wierook kwam ons tegemoet. De ruimte was slechts verlicht met kaarsen, wat ook meteen een heel warme en geborgen sfeer neerzette.
We de meesten moesten zich nog omkleden en aangezien je deze maal mocht aantrekken wat je fijn vond ,mits het wel je lichaam bedekte, was iedereen echt héél erg mooi! Er heerste een opgewonden spanning. Mensen verheugden zich, waren blij met hetgeen ze bereikt hadden maar tegelijk ook razend benieuwd naar wat ze te wachten stond.
Ik was juist heel erg rustig. De hele rit naar de inwijding toe, het hele jaar eigenlijk, is met zoveel hobbels en bobbels gepaard gegaan, dat dit moment meer iets in zich had van "eindelijk!". Pas later aan het begin van de middag werd namelijk duidelijk dat ik de opleiding toch kan vervolgen, heb ik nog in allerlijl een jurk gemaakt en een quiche gebakken ( omdat we stevig en grondend voedsel moesten meenemen voor naderhand) en ik had helemaal geen last van dat nerveuze wat ik bij veel cirkelgenoten zag. Rust, het gevoel dat het goed was en een stil verheugen op wat komen ging was het gevoel waar ik in zat.
De ruimte waar de inwijding zelf plaatsvond mochten we voor de inwijdingen niet betreden en werd ook met een groot kamerscherm uit het zicht ontrrokken. Voordat de ceremonie begon hebben we...op de grond zittend, ons goed met elkaar verbonden. De groep moest met de inwijdingen, die 1 voor 1 plaatsvonden, namelijk wel steeds de energie vasthouden voor degene die weg was. Iedereen zat dus goed gegrond en gefocust op de ademhaling te wachten op dat wat komen ging.
Toen de ceremonie echt begon en de eerste voor de inwijding opstond, ervoer ik een gevoel dat ik het beste kan oomschrijven als in een soort van kolk getrokken worden....heel diep en heel intens. Alsof je in een lift zit die ineens een paar verdiepingen naar beneden valt en met een ruk tot stilstand komt. Ik was een van de laatsten die naar de cirkel mocht en tot het moment dat ik aan de beurt was heb ik diverese malen de sensatie gehad met op een totaal ander level te bevinden dan de stoel waar ik dat moment op zat.
Toen mocht ik. Gesluierd en al ( uit eerbied voor de godin) betrad ik een cirkel met een in- en een uitgang. Ik mocht knielen en heb daar mijn inwijding gekregen. Ik mag natuurlijk niet zeggen hoe die ging en kan dat op sommige punten niet eens, want als je knielt en gesluierd bent zie je niet zoveel. Maar wat mij zo opviel was de enorme energie die ik heb mogen voelen, de warmte, de liefde en de troost. Het gevoel om door de Godin zelf in de armen te worden genomen, zoals een moeder dat zou doen. Op het moment zelf heb ik alleen maar ontzettend genoten van alle sensaties die dat teweeg bracht , maar nu ik dit zit te typen lopen mijn emoties over.Het is eigenlijk gewoon bijna teveel om te bevatten.En het is niet te vergelijken met elk ander gevoel wat ik ooit had, en zelfs mijn reiki-inwijdingen hadden zeker niet de intensiteit die ik gister heb mogen ervaren.
Ik mocht nog een gewijd kristal uitzoeken, kreeg een roos mee voor inzicht en licht op mijn pad en een certificaat als bewijs van completie van dit basisjaar. Dit certificaat vormt tevens mijn commitment aan de vervolgopleiding. Daarna heb ik mijn priesteres gegroet en bedankt, de cirkel en de Godin bedankt en heb ik de cirkel verlaten. Nagenietend van wat net gebeurd is, wachtte ik de rest van de inwijdingen af....
We hebben naderhand heerlijk gegeten, kadootjes uitgewisseld en ervaringen en zijn laat naar huis gegaan.
De vervolgopleiding begint de 27e, met volle maan. De komende 3 jaar ( ik denk niet zo ver vooruit, maar toch) bestaan uit het verdiepen, het verder in je eigen kracht komen staan en zullen diverse inwijdingen kennen, waarvan in jaar 2 en 3 ook inwijdingen op heilige plaatsen in het buitenland, waaronder Avalon (Chalice Well). Ik ben benieuwd wat dat me gaat brengen. Of ik het afrond? Ik weet het nog niet. Zo lang vooruit denken is funest vind ik. Mijn intentie tot afronding is zeker daar..dus ik ga ervoor!!!
Tot zover mijn verslag van een jaar en een dag basisopleiding. Ik heb in dit jaar meer mogen leren en ervaren dan ik ooit had kunnen bedenken. Ik ben de Goden, mijn priesteres en mijn cirkelgenoten heel erg dankbaar voor wat ik van hen heb mogen leren en ontvangen en ook voor wat ik hen heb mogen geven. Het is een bijzondere reis...en het mooie is...ik ben nog steeds maar net begonnen......
© Hydrangea Online / Laatste update: 14-10-2004 / 9456 x bekeken