feb
2009
Cultuurminnend Vlaanderen kent hem vooral als voorzitter van de commissie Cultuur in het Vlaams Parlement, een behoorlijk machtige functie in een sector die drijft op subsidies. Maar op 7 juni eindigt de rit voor Vandenbossche. 'Voor een figurantenrol pas ik', vertelt hij in een gesprek met redacteur Wouter Verschelden.
'Mijn oudste kinderen hebben me gezegd dat ik ermee moest kappen. "Gewoon op de lijst gaan staan, zonder uitzicht op een mandaat, dat is een miskenning van alles waar je mee bezig geweest bent", zeiden ze me.
Hun advies lag mee aan de basis van mijn beslissing om ermee te stoppen. Het leven bestaat uit meer dan de politiek.'
Niet eens meer op de lijst staan is wel erg drastisch?
'Ja, maar doe je wel mee, dan sta je daar maar wat te staan. Iedereen weet dat het fake is. Om gewoon maar in het gareel te moeten lopen, daar pas ik voor.'
Dat klinkt verbitterd.
'Toch ben ik dat niet. Ik voel me erg verwant met Jos Stassen bij Groen!. We zijn samen begonnen in het parlement en ik werk erg goed met hem samen. We wilden allebei wel nog, maar de partij vond het blijkbaar niet nodig. Tien jaar heb ik daar in de commissie Cultuur gezeten heb, de laatste jaren als voorzitter. Ik heb gewogen op het cultuurbeleid, daar ben ik van overtuigd.'
Maar dat volstond blijkbaar niet?
'Politiek brengt dat werk weinig op. Cultuur en media zijn sowieso niches in de samenleving. De mensen uit de culturele sector waarderen mijn werk wel, de partij minder. Terwijl een socialistische partij bij uitstek die sector zou moeten volgen. Maar ik kan niet anders dan vaststellen dat dat geen rol meer speel. Ander en beter zeker?'
U hebt het ook wel 14 jaar mogen doen. En politici zijn tegenwoordig best jong en aantrekkelijk.
'Ik pas niet meer in het plaatje. Nochtans klopt het gewoon niet dat jong en aantrekkelijk automatisch stemmen oplevert. Het gaat gewoon om de plaats op de lijst en niets anders. Ik was twee keer lijsttrekker in het district Gent-Eeklo, ik kan het dus weten.' 'Ik ben niet blind, de wereld is ondertussen veranderd en de politiek zeker. Of dat ten goede of ten kwade is, dat moeten anderen maar beoordelen. Alleen, wat het politiek bedrijf de laatste twee jaar heeft laten zien, is vreselijk. Wat er in het parlement gebeurt, is daarbij niet meer relevant. Het gaat allemaal om het flitsende, het snelle beeld. En zo krijg je belabberd parlementair werk. Wetten op zonnebanken bijvoorbeeld, moeten we ons daar echt mee bezig houden? Dat leidt tot een diarree aan regels.'
'U had graag wat meer erkenning gekregen?
'Ach, politiek is een heel ondankbare stiel. Je bent altijd onzeker van je job, parlementsleden zijn helaas niet vast benoemd. (lacht) En de kiezer apprecieert niet altijd wat je doet. Je betaalt vaak de prijs voor zaken waar je weinig of niets aan kan doen. En dan is er die de interne strijd om de zitjes, bij elke verkiezing. De zitjes worden duur, de spoeling dun, en dan moeten er nog 'nieuwkomers' op de lijst.'
Op de nieuwjaarsreceptie van SP.A in Gent kreeg Jan Roegiers, net overgekomen van Spirit, nog uitgebreid lof. Over u geen woord.
'Ik kan niet anders dan vaststellen dat men mij de laatste maanden probeerde dood te zwijgen.'
U was ook kandidaat-fractieleider in 2007, maar uw partij wilde koste wat kost Ludo Sannen installeren?
'Tja, mijn kandidatuur als fractieleider. De partij had dat niet graag. Men wil altijd stemmingen vermijden. Maar waarom mocht ik geen kandidaat zijn? Ik heb dat erg nipt verloren.'
Er was toch meer aan de hand? Een aantal parlementsleden is de arm omgewrongen om toch maar voor Sannen te kiezen.
'Zo heb ik het ook gehoord, maar ze zijn het mij niet in mijn gezicht komen zeggen. De top wilde Sannen, en dat was het dan. Vanaf toen wist ik wel dat er een probleem was. Ik ben ook niet van gisteren, ik draai al twintig jaar mee.' 'Ook in de affaire-Anciaux voelde ik nattigheid. Ik ben niet tegen Bert Anciaux, integendeel. Maar toen ik mij publiekelijk afvroeg hoe we onze naam konden veranderen zonder een partijcongres, tikte men mij op de vingers. Terwijl enkele oud-kopstukken veel scherper waren.'
'Het verwondert me overigens dat dit "partijbashen" maar blijft doorgaan. Eerst waren er Freddy Willockx en Louis Tobback, recent nog Steve Stevaert. We maken een moeilijke generatiewissel mee. Robert Voorhamme stopt ermee, Anissa Temsamani ligt ook onder vuur.'
Dat kan u toch niet verbazen, na alles wat ze gezegd heeft over de partij?
'Neen. Totaal niet. Het is soms moeilijk een evenwicht te bewaren. Als je altijd je bek houdt, gebeurt er nooit iets. Ik ken collega's die het zo al heel lang uithouden in het parlement. Maar goed, op een bepaald ogenblik verdwijnen die ook in de coulissen zonder dat iemand het merkt.'
'Het afscheid is lastig, want ik doe mijn job met passie. Ik heb een pak mails uit de sector gekregen van mensen die me een hart onder de riem staken.'
'Ik weet nog niet wat ik ga doen. Ik doceer kunst- en cultuurmanagement en bestuur een paar cultuurhuizen. Daarmee kan ik mijn dagen wel vullen, maar ik moet nog eten ook hé. Gelukkig heb ik mijn vrijheid terug. Dat is goed voor mijn gemoedsgesteldheid. Want politiek kan zwaar wegen.'