Na een heel druk voorjaar komt er eindelijk wat tijd vrij om terug wat met fotografie bezig te zijn. Het avontuur dat ik eerder dit jaar meemaakte tijdens de Libya Rally leverde duizenden afbeeldingen op. Geleidelijk aan ontstaat er een selectie die zich leent tot afwerking. Regelmatig zal ik hier dus wat werkjes posten. Terwijl de redactie foto's vroeg die natuurgetrouw moesten aangeleverd worden, zal ik hier een eigen interpretatie van de afbeeldingen posten. Voor de verwerking zal ik gebruik maken van Lightroom, Photoshop, en hier en daar zal ik wat experimenteren met de plugins van Nik Software. Dit pakket biedt op het eerste zicht toch interessante mogelijkheden, en na overname door Google verleden jaar is het best betaalbaar geworden. Op dit ogenblik denk ik dat een verantwoord gebruik wel een verrijking kan zijn van het beschikbaar aantal postprocessing tools. Voor zover mijn ervaring nu gebruik ik de resultaten van de Nik plugins wel in combinatie (via lagen in PS) met de oorspronkelijke afbeeldingen. Ondertussen blijft het een waarheid dat je raw afbeelding goed moet genomen zijn (belichting enz.) om tot goede resultaten te komen. Deze plugins, zoals alles, maken je technische fotografie niet beter, ze voegen een sfeer toe aan je beelden. Wat uiteraard een fijn hulpmiddel is, maar het vraagt toch een zekere beheersing. Terwijl deze postings dus een eigen en doelbewuste interpretatie zijn, zijn commentaren welkom om uit te leren natuurlijk.
Door middel van het toepassen van textures heb ik getracht om dit gezin uit een nette huiskamer te 'verplaatsen' in een oudere ietwat vervallen omgeving. Ik heb hiervoor een methode gebruikt in photoshop die je ruwweg hier kan nalezen. Eenvoudig toe te passen, en het geeft je afbeelding direct een heel andere dimensie. Fotografie is een creatief proces waarbij 'nabewerking' je eigen visie op een beeld mee gestalte kan geven.
Dom Flemons bracht een supersterke solo-act op Roots & Roses 2014. Blues van de jaren 30 op zijn programma. Met een heel gevarieerd aanbod is dit festival een staalkaart van muziekgenres waarbij 'music from the heart' een heel belangrijke rol speelt. Diep weggemoffeld in ons landje is dit relatief kleine festival een promotor van tegenwoordig erg alternatieve en veel te weinig gekende muziekstijlen. Merci Myriam Boone voor de ijzersterke programmatie !
Veel voorbereidingen waren getroffen om een gezellige zomerse sfeer te scheppen. Toch was het weer bijwijlen opnieuw de enige spelbreker tijdens het Roots & Roses Festival 2014 in Lessen. Voordeel van een bijna lege weide zijn dan wel de goedgevulde tenten waar de sfeer en ambiance heel goed gesmaakt werd, mede dankzij de topprestaties van de bands.
Onversneden Southern Rock 'n' Roll en massief gitaargeweld, een energieke verrassing uit Canada. White Cowbell Oklahoma was op het Roots & Roses Festival 2014 in Lessen voor mij een heel gesmaakte topper.
Pokey Lafarge was met zijn ragtime, hillbilly en blues van de jaren 30 een onbetwist hoogtepunt op het ijzersterke Roots & Roses Festival 2014. Een topband in Amerika, waar deze muziekstijlen welig tieren. In Europa zitten deze genres een beetje in een hoekje geduwd, maar toch zijn er de vele (kleinere) blues en rootsfestivalletjes die deze bands (kunnen) boeken. Gelukkig heeft het Roots & Roses Festival in Lessen zich in de loop der jaren gevestigd als programmator van deze muziek. Gezelligheid is er troef en het muziekaanbod is er werkelijk om van te snoepen.
Terwijl de Libya Rally net in de schaduw staat van Dakar, is er ook tijdens deze extreme desert challenge toch weinig sprake van echte schaduw. Onder een blakende zon met temperaturen tot 47 ° wordt je als fotograaf 'gedropt' op de meest eenzame plaatsen. Deze duinen bieden niets dan zand, zand en zand. Dankzij vernufte navigatiesystemen vinden de rallypiloten toch hun 'weg' door deze woestenij. Als fotograaf maar ook als mens kan ik wel zeggen dat de natuur een heel diepe indruk kan nalaten. Reizen is de boodschap mensen !
Het grote voordeel van mijn thuisbasis Muziekcafé Boogiewoogie is dat ik naar hartelust concertfotografie kan plegen. Addertje onder het gras is echter dat ik eveneens video-opnames maak, de live-belichting stuur, audio-opnames regel, en bovendien tegelijkertijd ook de zaak moet runnen. Er is dus niet altijd (zeg maar 'weinig') tijd om echt gefundeerd aan concertfotografie te doen. Toch tracht ik altijd enkele foto's ter archivering te maken. Volgens 'de inhoud' van het beeld kan ik ondertussen vrij snel beslissen of de foto sterker presenteert in kleur dan wel in zwartwit.
Kleine Matti vroeg om One Direction, klom op het podium van Muziekcafé Boogiewoogie en bracht een spetterende show ten berde. Talent is een aangeboren goed !