Verslag + Foto's : Valerie June – 25 April 2013 Paradiso, Amsterdam
Valerie June
25 April 2013
Paradiso, Amsterdam
Haar eerste officiële album moet nog uitkomen maar nu al dreigt de carrière van Valerie June in een stroomversnelling te raken. De zangeres/gitariste uit Tennesee had al eerder de aandacht getrokken van Dan Auerbach, bekend van The Black Keys, die haar uitnodigde om met hem samen te werken in de studio waar toevallig ook Booker T Jones aanwezig was.
Het resultaat hiervan heet 'Pushing Against A Stone' en zal vanaf 3 mei verkrijgbaar zijn. Zelf omschrijft zij haar stijl als 'organic moonshine porch roots', vrij vertaald 'organische zelfgebrouwen alcohol veranda muziek'. Na haar gastrol bij het optreden van Ryan Bingham, onlangs te zien in Bitterzoet, slaagde June er in om donderdagavond op eigen kracht de kleine zaal van Paradiso uit te verkopen. BluesMagazine maakte graag van de gelegenheid gebruik om zelf te ontdekken of de hype omtrent dit jonge talent met haar bijzondere stemgeluid terecht is.
Tekst: Jeroen Bakker / Foto's: Marco Van Rooijen – zie ook fotoalbum Valerie June
Onder luid applaus betreedt Valerie June later dan aangekondigd het podium van de kleine zaal. 'Tennessee time', noemt ze het zelf. Als je in Memphis iemand om tien uur 's ochtends uitnodigt voor een kop koffie moet je er niet van opkijken als hij pas laat in de middag aanbelt', aldus de zangeres met haar opvallende, goedgevulde dreadlock-kapsel. Ze heeft er al een lange dag opzitten maar oogt fris en goedgehumeurd. Het lukte Giel Beelen niet om haar op het vroege tijdstip wakker te houden en het vervelende verzoek om een 'horny morny', iedere gast wordt verzocht de luisteraar 'een geile goedemorgen' te wensen, leek helemaal aan dovemansoren besteedt. Het feit dat hier op de radio probleemloos 'Fuck' geroepen kan worden, wekt verbazing maar maakt weinig indruk. June stopt haar energie liever in de mensen die wel oprecht in haar muziek geïnteresseerd zijn.
De set openen met slechts een akoestische gitaar om vervolgens een onbekend nummer, 'Pushing', te spelen en alle aandacht op zich gericht te houden is voor weinigen weggelegd.
Werden een dag eerder veel interviews geschrapt vanwege stemproblemen, vanavond klinkt haar stem krachtig in zowel het rauwere blueswerk als de ingetogen country-folk.
De gitaar wordt al snel omgeruild in een banjo en met behulp van een footstompbox wordt het ritme van een heuse murderballad aangegeven. Ze laat ontvallen dat ze het zichzelf heeft aangeleerd en echt waar, iedere noot is raak.
Dolly Parton maar ook Wanda Jackson en zelfs Billie Holiday zijn ooit genoemd als vergelijkingsmateriaal. Het zijn niet de minsten maar die vergelijking blijkt niet uit de lucht gegrepen. Het bereik is indrukwekkend en de omschakeling van breekbaar naar fel en krachtig verloopt probleemloos. Met zware 'Southern'-tongval kletst ze op charmante, grappige maar zeker ook serieuze wijze, de set aan elkaar. 'You Can't Be Told', ''Somebody To Love', 'Maybe Worried' en 'Shakedown' zijn, vermoedelijk, de titels die we voorbij horen komen. De Delta-blues blijkt voor June en haar band geen onbekend terrein. Het slide-gitaarwerk is loepzuiver en ook de toetsenpartijen zijn uiterst effectief. Nergens wordt de zaak te ver doorgedreven en de regel 'Less Is More'wordt maar weer eens bewezen. Het zijn prima gekozen begeleiders die ze heeft meegenomen. Dat je voor een goed stel muzikanten in de New Yorkse Terra Bluesclub moet zijn weten wij van nog van de Heritage Blues Orchestra. Drie maal raden waar de drumster uit de band van vanavond vandaan komt.
June kijkt ernstig wanneer ze het heeft over haar voor voorouders en vooral de rol van de zwarte vrouw in het land van Uncle Sam. In 'Working Woman Blues' wordt duidelijk waar deze jonge performster voor staat. We hebben haar leeftijd niet gevraagd maar met een flink staaltje sociale bewogenheid toont ze aan dat er met haar niet te spotten valt.
Naast haar eigen materiaal wordt ook goed gekeken naar het werk van anderen.
De vertolking van Candy Staton's 'Heart on a string' is ijzersterk en krijgt met de medewerking van haar begeleiders een prachtig rauw Americana-randje. Heel veel meer is er verder nog niet beschikbaar dus na slechts één toegift voor de uitzinnige zaal is het helaas voorbij. Voor even dan want dat we haar gaan terugzien staat onherroepelijk vast.
Valerie June heeft met haar band bewezen klaar te zijn voor het grote werk en in de gangen van Paradiso werd al voorzichtig gefluisterd over optredens in augustus en zelfs over een groot festival…
Voor meer foto's, zie fotoalbum Valerie June