Jan-Simon : Ik heb dit jaar nog geen plaat gehoord die zo onbeschaamd ouderwets klinkt als de nieuwe Nebula, 'Heavy Psych'. Vanuit elke porie ademt, nee zweet het 1969 - als een CD poriën zou hebben tenminste. Gitaarsolo's, wah-wah effecten, psychedelica, verwijzingen naar alles wat ook maar enigszins heavy was eind jaren zestig (Blue Cheer, Sabbath, MC5, Hawkwind, Guess Who tot zelfs Hendrix, maar ook 13th Floor Elevators), alles kom je tegen in de 35 minuten die deze CD duurt. Dat is kort, maar het is alweer een stukje langer dan de eerste versie van 'Heavy Psych'. In 2008 verschenen de eerste zes nummers als EP op het eigen Salt of the Earth label. Een jaar later zijn er vier nummers toegevoegd en brengt het gerenommeerde Tee Pee Records (dat ons de afgelopen jaren al vergastte op gevarieerd fraais van onder andere Witch, Earthless, Weird Owl en Assemble Head in Sunburst Sound) 'Heavy Psych' uit als een volwaardige CD. Maar al is het misschien ouderwets, belegen is het geenszins.
Voor de paar stoner-fans die de afgelopen twaalf jaar ergens in een grot in Afghanistan hebben geleefd en nog nooit van Nebula hebben gehoord: de band begon in 1997 wanneer gitarist / zanger Eddie Glass en drummer Ruben Romano stonerpioniers Fu Manchu vaarwel zeggen en hun eigen band beginnen, Nebula. Van de oorspronkelijke bezetting is intussen alleen Glass over en in wezen is hij gewoon Nebula. In Nebula worden de genoemde invloeden uit de jaren zestig en zeventig vermengd met de desertrock waar Fu Manchu bekend mee is geworden. Maar wat Nebula maakt tot wat het is, is de relaxte vibe. Het is vast geen toeval dat in Fu Manchu ooit een zekere Brant Bjork meespeelde, de mr. Übercool van de stoner-scene. Ook al speelt Nebula niet zo lounge-achtig, het gevoel is hetzelfde.
Je hoort het in 'In The Depths', dat klinkt als Brant Bjork met Mudhoney als begeleidingsband, en nog meer in het instrumentale 'Dream Submarine', het rustigste nummer van de CD, compleet met gitaren die klinken als sitars en drums als pauken. 'The Other Side', de oorspronkelijke afsluiter van de EP, is dan weer pure spacerock, compleet met de verplichte bliepjes en suizende synthesizergeluiden die kenmerkend zijn voor het genre. De "nieuwe" nummers die daarna volgen zijn behoorlijk divers, van bluesy folkrock tot space en pure mafheid waar tot voor kort Ween het alleenrecht op had. 'Crown Of Thorns' is als een niet nader te noemen Iron Butterfly nummer, maar dan in drie minuten, inclusief een door een batterij effectpedalen vervormde psychedelische drumsolo. Het is kenmerkend voor Nebula, in gemiddeld drie minuten doen ze wat minder begaafde stonerbands in tien minuten vol gefröbel en gefriemel nog niet lukt. In de tien nummers op 'Heavy Psych' worden alle uiterwaarden van het genre bewandeld.
35 minuten is inderdaad niet erg lang voor een CD maar er wordt met zoveel energie en verve gespeeld dat je er niet aan moet denken dat dit album zeventig minuten had geduurd. Dat kun je een luisteraar niet aandoen. Meer is niet altijd beter. Juist die compactheid maakt dat dit een fantastische plaat is.