Tijdens dat ik deze blog schrijf, krijgt Nina net te horen dat Mike met Sjors naar bed is geweest. Oh wat erg! Hij houdt (uiteraard) nog heel veel van haar. Kan Bing het allemaal wel aan? Nu hij ziek blijkt te zijn. En zal de relatie tussen Sjoerd en Anton ooit nog normaal worden, met Tim in huis? Ik probeer snel te bedenken wie er eigenlijk gelukkig is in Meerdijk?
In het echte leven en in de castingwereld is het soms ook een soap. Hoe vaak hoor je niet de zin: "Als dit in GTST zou gebeuren, zouden mensen zeggen dat dat NOOIT zou kunnen in het echt". Nou, lieve mensen, volgens mij leven we in een tijd en in een wereld waar echt alles kan.
Goede tijden.. Slechte tijden. We hebben er allemaal mee te maken.
Voor mij is dit een jaar van hoogtepunten, maar ik vergeet niet wat er om me heen gebeurt:
Ik ben dit jaar getrouwd en heb in het voorjaar de mooiste dag van mijn leven mogen meemaken en mogen delen met ieder die mij lief is. Een dag van uitersten. Van een bulderende lach tot dikke tranen en van intense en intieme romantiek tot een uitbundig zang- dans- en eetfestijn.
De ene dag krijg ik een prachtige en lucratieve commercial binnen en moet er keihard voor werken, maar verdien dat dan ook dubbel en dwars terug, de volgende gehele week is het rustig en heb ik tijd om uit de spreekwoordelijke neus te eten. Althans spreekwoordelijk als anderen kijken.
Natuurlijk is het prachtig om steeds meer gezonde en leuke neefjes en nichtjes erbij te krijgen, maar waar er mensen bijkomen, verlies je ook af en toe.
Geluk en verdriet zijn continu in gevecht voor balans. Enkel in balans blijf je rechtstaan en kijk je vooruit.
En waar in een soap zoveel gemanipuleerd wordt dan dat ooit mogelijk zou zijn in het ware leven, zijn er gelukkig in de realiteit nooit zoveel kortlopende huwelijken in één dorp of familie. GTST heeft balans. Waar geluk heel kort duurt, duren verdriet en rouw ook maar kort.
Ik word wellicht in deze blog persoonlijk, maar ik vind dat dit ook een uitlaatklep moet zijn voor gevoel, puurheid en echte emoties.
Typies Casting kent zijn hoogte- en dieptepunten. Net als iedereen. Gelukkig gaat alles goed, heerst er een goede sfeer op kantoor met elkaar en met de acteurs, modellen en figuranten. Persoonlijk en professioneel heb ik even niks te klagen, maar ik wil me bewust blijven dat je er keihard voor moet blijven werken, open, lief en eerlijk moet zijn naar anderen, en vooral die ander iets moet gunnen.
Je kan pas positieve energie delen als je het zelf ook hebt.
Ik ga voor al het goede, maar sluit mijn ogen niet. We worden vaak aan de telefoon en in onze studio geconfronteerd met echte verhalen. Mensen maken zoveel mee en voelen de behoefte om dit te delen met ons. We luisteren, proberen het te begrijpen en vervolgens hopen we dat dat steun biedt
De Typies-schouders zijn breed en stevig. Dat hebben we de afgelopen jaren wel bewezen en zo hoop ik nog vele jaren voort te gaan. Een goede die ons uit balans krijgt!
Ik had trouwens wel graag GTST als klant willen hebben. Of het nou de hoofdacteurs, de gastacteurs, de edelfiguranten of de figuranten zijn; het is vast werk. Met elke avond meer dan 1,5 miljoen kijkers kan je wel zeggen dat dat een vast inkomen is en nog wel even zal blijven.
Maar ja, ik heb dan weer de tijd om echt te praten en te luisteren. Persoonlijk te worden. En laat ik nou daarom goed slapen en gelukkig zijn. Want het echte leven is toch echt wel een stuk leuker dan een soap!
Wat is dat? Net nu ik mijn laatste woord typ, gaat de deur langzaam open. Hij piept en de sfeer wordt angstaanjagend. Ik zie in mijn ooghoeken hoe mijn collega's verstijven en proberen om hun mobiel te vinden. Het zal toch niet? Ik wil iets zeggen, maar er komt geen geluid. Ik probeer op te staan, maar mijn benen voelen als lood. Nu is de deur in zijn geheel open en zien we wie er daadwerkelijk binnenkomt. De ergste nachtmerrie lijkt waarheid te worden. Met een doffe knal valt de kast naast de deur om, Ik kijk er snel naar, maar al gauw verman ik me en kijk ik recht in de ogen van…..
Wow! Dat is nog eens een cliffhanger!