Tekens zijn letters zijn klanken, zijn uitspreekbare stukjes van een woord. Woorden vormen een hele zin. Spreek de tekens uit, achterelkaar geplakt en hoor daar, een kind leest. Nog voordat ik naar de basisschool ging, kon ik al lezen. Geleerd op een avond dat de familie bijeen was. Mijn ouders waren mijn oudere zus aan het helpen om te leren lezen. Ik keek mee, luisterde mee, deed mee. Niemand had het door behalve ikzelf. Ineens was daar die klik. Tekens zijn klanken, zijn uitspreekbare stukjes van een woord. Ineens zag ik wat het was. Een woord, een zin.
Ik denk dat ik in mijn enthousiasme een kopje omgooide of iets anders, maar op het moment dat ik leerde lezen moest ik naar mijn kamertje. Ik had iets gedaan wat niet mocht en niemand scheen door te hebben dat ik zojuist mijn eerste entree maakte in het gelezen woord. Wat was ik verrukt om alleen in mijn kamertje te zitten. Tjonge jonge, niks kon mij nog in de weg staan. Als Mathilde van Roald Dahl zal ik me gevoeld hebben. Wonend in een huis met heel veel boeken.De wereld bij de hand. Wij hadden thuis nog een leesplankje, met van die leuke lettertjes die je onder het plaatje kon zetten. Aap, Noot, Mies, Wim, Zus, Jet, Theun, Vuur, Gijs, Lam, Kees, Bok, Weide,Douche, Hok, Duif, Schapen. Nu denk ik dat Douche fout is. Dat is toch helemaal geen woord voor een leesplank? Neen, Does als naam van iemand, dat zal het zijn geweest.
Ik weet nog de eerste dag op de basisschool. Mijn moeder spoorde me aan bij het eerste handje geven aan de juf te vertellen dat ik al las en dat ik de leesplank uit mijn hoofd kon opzeggen. Ik denk niet dat ze het gehoord heeft. Juf ging de komende tijd één letter per week doen. Alsof alles voor ons nog helemaal nieuw was. Natuurlijk verveelde ik me enorm, maar haar verhaaltjes waren wel leuk. Zie hier de letter S. Hij lijkt op een slang en maakt ook dat geluid. Ssssssssssssssssssssssssssssssssss.Dit verhaal is ingestuurd op 5 februari 2009 door Liza Schot.