Er zat een man op mijn schoot die een Zorro-pak droeg. En het rare is, dat ik het deze keer niet verzin. Zorro had een cape met bijpassende hoed en snor. Zorro was knap en jong en ik deed mijn uiterste best om dat geen enkele rol te laten spelen in onze conversatie. Ik probeerde me te herinneren hoe het zover gekomen was dat ik op een stoel zat op een feest op een balkon op een vrijdag en op welk moment Zorro op mijn schoot was gaan zitten. Niets.
Door zijn gewicht begon ik na een tijdje het gevoel in mijn benen kwijt te raken. Mijn voeten tintelden. Zorro bleef maar praten. Ik zag dat hij leuke ogen had. Ook daar probeerde ik me niet door te laten afleiden. Zorro bleef zitten tot het licht werd. Omdat ik nog niet zo veel had gedronken, wilde ik opstaan om een glaasje wijn te halen. Rekening houdend met mijn inmiddels gevoelloze benen, zette ik mezelf af met mijn handen. Zorro vloog met een boogje door de lucht. Hij bleek opeens vederlicht.
Pas twee dagen later herinnerde ik me het voorval met Zorro in de nacht. En ik lachte bij het idee dat mijn lezertjes zouden denken dat ik het allemaal had verzonnen. Of dat ik te veel Sherry had gedronken.