Ik ben mark dejongh
Ik ben een man en woon in Sint Gillis-Waas (Belgie) en mijn beroep is ziekenhuisapotheker.
Ik ben geboren op 23/08/1953 en ben nu dus 61 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: joggen, tafeltennis, fietsen.
ik heb ook een mooie verzameling van meer dan 61.000 kroonkurken uit 200 verschillende landen.
Maar veel belangrijker, al meer dan 35j gehuwd met Irma en vader van vele lieve kinderen : Christophe, Thomas, Tine, Katrijn, Frederik, en Roeland.
opa gaat op stap
Relaas van de wandeltocht van St. Gillis-Waas naar Santiago de Compostela 112 dagen op pelgrimstocht : ontdekken, ontmoeten, onthaasten.
22-06-2013
1 jaar later
Vandaag juist 1 jaar geleden ben ik om 13uur aangekomen op het einddoel, Santiago de Compostela. Ik was juist 16 weken onderweg en heb ongeveer 2700 km gewandeld. Sinds ik thuis ben heeft die pelgrimstocht me nooit meer losgelaten. Ik heb mijn foto's geordend, ik heb mijn blog aangevuld, ik heb nog duizenden keren teruggedacht aan de vele gebeurtenissen op de Camino in die lange tijd en er gaat geen week voorbij of ik herlees stukken uit mijn blog om alles te herbeleven. Maar het leven gaat gewoon verder, en ik heb de draad weer opgepakt. Het was niet altijd even makkelijk, vooral niet voor mijn naaste omgeving. Het lukt me niet om die intense pelgrimservaringen en de nieuwe visie op het leven om te zetten in woorden en door te geven aan hen. Ik heb me daar al bij neergelegd en blijf al dat moois koesteren diep in mij.
Eén boodschap wil ik hier nog achterlaten: Als je er van droomt om ook die tocht te maken, of een stukje ervan, begin dan nu te plannen en DOE het, of kies een periode in de toekomst om het te doen. Aarzel niet, heb vertrouwen, heb geen schrik. Er wordt voor je gezorgd en alle puzzelstukjes vallen dag na dag in elkaar.
Hallo beste vrienden ! Ik heb gevonden (eindelijk) hoe ik mijn blog kan opsmukken met mijn foto's .Beetje bij beetje zal er overal fotomateriaal tussen geplakt worden. Een voorsmaakje vindt je als je op archief klikt vanaf week 30/4 tot 6/5, week 7/5 tot 13/5 en zo verder. Veel kijkgenot en herleesgenot!
Woensdagavond landde ik thuis als een zombie na een busreis van 30 uur. Maandagmorgen stond ik om 8u30 terug op het werk na 17 weken afwezigheid.
Maar eerst nog even mijn laatste werkdag vertellen: ik sta elke vrijdag op "onco".Die laatste werkdag (ik had in de namiddag verlof gevraagd) werd ik met een smoes naar "beneden" geroepen rond een uur of 11. Mijn bureau was niet meer te herkennen: een grote rugzak , een paar afgedankte botinnen, allerlei andere attributen voor een stapper, snoepjes, ehbo materiaal,een geplastificeerd fotootje van alle collega's, aan een kleine sleutelhanger met achteraan een kleine aanmoediging …. Er werd ook even tijd gemaakt om een kleine pakkende afscheidsrede voor te lezen. Iedereen sprak me nog wat goede moed in en niemand kon zich voorstellen waar ik voor stond, ook ikzelf niet. Weg voor zo een lange periode. "Ga je af en toe eens aan ons denken?" "Wees voorzichtig!" "Je komt toch zeker terug ?" "Met ne lange baard ?"
En ineens stond ik daar weer terug, na mijn pelgrimstocht. Ze durven niet te veel vragen, ze laten me stilletjes betijen en zijn blij om me terug te zien.
Ik open mijn mailbox na al die tijd: meer dan 1400 mailtjes wachten op mij, want niemand had de reflex gehad om me uit zijn "groep" te lichten voor de voorbije periode.De volgende uren ben ik zoet met de berichten op mijn computer en met handjes schudden van allen die ik weer tegenkom na zo een lange afwezigheid.
De volgende dagen verlopen beter dan verwacht. Al de details van het werk komen vlugger terug dan dat ik ooit had durven denken. En ik word ook minder "gespaard" dan op die eerste werkdag. Er is geen tijd meer om weg te dromen en al vlug is het of ik er altijd ben geweest. Een mens is toch flexibel hé?
Die eerste avond thuis, waar alle kinderen en kleinkinderen me een warm onthaal gaven, was echt weer helemaal aanpassen. Zo blij om weer bij mijn dierbaren te zijn, die me zo erg gemist hebben. De kleinkinderen pakken me eens goed vast en begrijpen het maar half : "den opa was zo lang weg en nu is hij ineens weer terug. Waar zat hij toch zo lang ?"
Weer slapen in mijn eigen comfortabel bed na meer dan 100 andere verschillende bedjes !!
De volgende dag is het wel moeilijk om weer onder de mensen te komen. Ik ben nog heel moe na die veel te lange busreis en voel me een zombie. Telkens ik even alleen ben dwalen mijn gedachten af naar de tocht, naar de vrienden die ik achterliet, en die nu zowat hetzelfde zullen meemaken als ik. "Hoe is het geweest?" "Amai, ge zijt precies "een beetje" vermagerd, ge ziet er goed uit" zeggen ze, maar zeggen ze wat ze denken ?! Mijn baard geeft me een heel andere look. Het is zo moeilijk om aan iemand in enkele zinnen weer te geven wat er die laatste 16 weken allemaal over mij is gekomen. In de namiddag wil ik toch al eens heel even mijn hoofd binnensteken op het werk, dus we rijden naar de apotheek van AZ Nikolaas in St. Niklaas. Eerst voorzichtig de apotheek binnengestapt. Wat een emotioneel weerzien met enkele van de collega's, zo onverwacht weer oog in oog met elkaar. Er vloeit zelfs een traantje bij mij...
Dan zoek ik mijn collega-apothekers op want ze zitten op het werkoverleg. Ik klop en steek mijn hoofd voorzichtig binnen. De eerste reactie van mijn "baas" : "Oei die meneer is verkeerd, en heeft zich vergist van vergaderzaaltje". Maar Manuela herkent me direct en springt recht om me een dikke knuffel te geven. Het is een heel intens weerzien na zo een lange tijd. De wekelijkse telefoontjes op vrijdagmiddag tussen 4 en 5 hebben ervoor gezorgd dat ik niet vergeten ben. Gelukkig maar. Maar weer is het zo moeilijk voor mij om te vertellen hoe voldaan ik me voel na mijn lange afwezigheid!
De volgende dag naar de buren en vrienden. En op zaterdagmorgen gaat Irma zogezegd naar de markt om boodschappen te doen. Ze laat me thuis wat met de PC prutsen en mijn foto's bekijken. Ze gaat met een kartonnen doosje vol trappistglazen buiten en ik vraag wat er gaande is: "ik ga naar het containerpark" is haar antwoord. Ik begrijp er niks van maar durf niet repliceren dat die glazen nog van pas kunnen komen! Een uurke later staat Eddy, mijn jogging-vriend daar ineens met zijn vrouw Anni. Ik moet meekomen en mijne PC meebrengen want iemand van zijn werk wil mijn foto's wel eens zien. Ik voel dat er iets niet klopt in zijn verhaal maar stel verder geen vragen. Zo word ik "ontvoerd" naar een zaaltje op het "Veer" waar er een hele hoop vrienden en alle kinderen en kleinkinderen weer present zijn. Wat een SUPER verrassing. Ik ben overdonderd en nog niet in staat om veel te vertellen over mijn pelgrimstocht. Mijn hoofd is nog één totale chaos, maar de honderden foto's die er worden geprojecteerd geven toch al een mooi sfeerbeeld. De omhelzingen en knuffels brengen me weer stilaan terug naar de realiteit: "Je bent weer thuis man!
Het tweede deel van je leven, het leven NA de camino, is zojuist begonnen!!!"
Ik heb nog even het berichtje van enkele weken terug hier weer geplakt. Velen hebben al via een overschrijving hun sympathie laten blijken. Misschien ben jij het vergeten en wil je me alsnog "aanmoedigen" na de tocht.
Als je me wil aanmoedigen voor het laatste stukje van 200km kan je een gift overmaken aan "Het Veer". Dit is een Therapeutisch Kinderdagverblijf in St Niklaas, waar gehandicapte kinderen dagelijks worden verzorgd en wel gekend is in de regio. Je kan er meer over lezen op: www.hetveer.be
Ze zoeken ondermeer sponsoring voor enkele kleine projecten in de nabije toekomst:
- Aankoop van een I-pad om te gebruiken bij logopedie en ergotherapie
- Aankoop van een buggy waarin 6 kinderen tegelijk in kunnen zitten
- Aankoop van electrische tandenborstels voor elke patiënt en uitwerken van een project mondhygiëne hiermee.
- ...
Als je een gift wil overmaken kan dat op Het Veer vzw BE 27 7376 2042 4773 BIC KREDBEBB met vermelding : " Pelgrimstocht Santiago"
Giften van 40€ en meer komen in aanmerking voor aftrek bij de belastingaangifte
Ik kom aangestapt in het centraal station in Antwerpen. Het is er allemaal veranderd de laatste jaren en ik voel me daar niet goed meer thuis alhoewel ik er als kind jarenlang elke zaterdag de trein opstapte naar huis. Als ik via het Astridplein binnen stap zie ik aan mijn rechterzijde een kartonnen bord op de grond staan met daarop vermeld: "TICKETS" Ik kan alles wat op me afkomt niet meer zo snel ordenen na 30 uur in die stomme bus en stap naar binnen: " Eén enkel Sint Niklaas aub" "Meneer, dat is niet hier, dit is ne winkel van GSM's" Ik durf dat jonge verkoopsterke niet meer aan te kijken en draai me vlug om zonder nog iets te zeggen. Thuis geraken is precies veel moeilijker dan al de rest ?!? Om af te sluiten : Het is me gelukt om via een automatische biljettendistributeur mijn ticket vast te krijgen en ik ben gelukkig op de juiste trein gestapt. Ik zat er bij iemand die ook op de bus zat vanuit Santiago. Het bleek een sportieveling uit St.Niklaas te zijn die per fiets zo snel mogelijk van St Niklaas tot ginder wilde geraken. Ik begreep hem echt niet ...
De aankomst in St.Niklaas : daar stond ze dan , mijn schat, om me weer mee te voeren naar huis, waar alle kinderen en kleinkinderen me opwachtten.
Het is mooi geweest, ontzettend mooi.
En nu moet ik weer terug "gewoon" worden , bijna zoals ik was maar niet helemaal want ik weeg wel 7 kg lichter en in mijn hoofd ben ik 2 ton ballast kwijt, zoals ik ontdekte in de kathedraal van Santiago.
BEN IK GEWORDEN WIE IK BEN ? JA, ONGETWIJFELD TOCH WEL EEN BEETJE !!
Aan de bushalte is het een drukte van jewelste en Germain staat er al (natuurlijk).Ook zie ik Isabelle, de dame die met Hugo meestapte, en Judith, en Nicolas, en ... De chauffeur spreekt enkel Spaans en/of Portugees en is allesbehalve vriendelijk. Met een half uur vertraging zijn we dan vertrokken richting Burgos. Germain heeft zich op de laatste bank achteraan genesteld. We hebben er heel veel beenruimte. Naast mij zit Judith, de Duitse, pas afgestudeerde arts die ik sinds Foncebadon geregeld ergens tegenkwam.
Na 2u stopt de bus ineens voor de overstap op een groot plein waar er een paar tientallen bussen samenkomen: De chauffeur mompelt wat in de micro in onverstaanbaar Spaans en vertikt het om te herhalen. "Trekt uwe plan maar." Buiten is het bloedheet. Wat een geluk dat we die hittegolf niet hadden terwijl we stapten. In het wegrestaurant nemen we een maaltijd en we delen een laatste fles wijn : Nicolas, Germain, ?? en ikzelf. Er staan wel 15 reisbussen naar alle delen van Europa. Bus 650 naar Amsterdam is er nog niet. Als ze wat later aankomt is de chauffeur al even "gastvrij en sympathiek" als de vorige. Germain nestelt zich weer aalvlug, ondanks zijn hoge leeftijd, op de laatste rij : een fatale vergissing zal achteraf blijken want de bus zit stampvol en deze keer is er geen extra beenruimte daar. Voor ons zitten 2 Portugezen en naast mij een lieve oude Antwerpse dame (88jr).Ze is zeer slecht te been. Ze is weduwe, en was gehuwd met een Spanjaard uit Galicië. Omdat ze zelf niet meer kan rijden sukkelt ze nu met die bus zo ver op familiebezoek voor een paar weken. In de voornacht stoppen al de bussen van Eurolines met een andere bestemming op hetzelfde tankstation aan de kant van de autostrade, en zo zie ik Nicolas nog even van ver terug door het venster… Na enkele uren zetten de Portugezen voor ons hun zetel in ligstand. We voelen ons als sardientjes in een blik want de rugleuning van onze zetel kan niet meer verder achteruit geplaatst. Het is muf en warm en er hangt geen al te fris geurtje. Slapen lukt niet natuurlijk, en de airco blaast veel te hard als we hem openzetten. Ik bespaar jullie de rest, maar na een hele lange nacht, met enkele sanitaire (bus)stops, een opstopping op de ring rond Parijs en nog een kleine file in Rijsel moet ik daar definitief afscheid nemen van de allerlaatste en misschien wel de tofste pelgrim die ik heb ontmoet, Germain. En dan kom ik met een uur of 2 vertraging eerst in de avondspits aan het station van Brussel-Zuid terecht. Dan sleept de bus zich via Brussel-Centraal door de vroege avondspits dwars door het centrum verder naar Brussel - Noord. Nu kan ik eindelijk na vele uren, mijn benen weer strekken en rond 17u kan ik definitief uitstappen in Antwerpen aan de Rooseveltplaats in de buurt van het centraal station. Voor de allerlaatste keer zwier ik mijn Drappy nog eens op mijn rug. voor een heel korte wandeling. Ik ben bijna thuis ! Maar nog niet helemaal...
En weer wordt ik door al die "kortslapers" gewekt. Drappy wordt dan voor de allerlaatste keer volgestoken en op mijn rug gezwierd. Ik ga nog eens naar de kathedraal. Het is er nog rustig in de voormiddag en ik zet mijn rugzak gewoon tegen een pilaar. Ineens gaat er een vreemd gevoel door mij heen: "Je gaat hier nog iemand tegenkomen". Ik sta daar verder niet bij stil en ga in de crypte binnen: " Bedankt St. Jacobus, dank zij jou hulp op de moeilijke en gevaarlijke momenten ben ik hier heelhuids aangekomen. Je maakte de tocht zo mooi door steeds weer andere pelgrims rond mij te laten meestappen. Misschien tot later nog eens?" Ik kom uit de crypte enwil uit de kathedraal buiten stappen, op weg naar het busstation. Ineens sta ik oog in oog met Eric, de pelgrim die ik in Vézelay ontmoette, 2000 km van Santiago, en die ik nadien nog één keertje even zag in een caféetje in St Jean-Pied-de-Port toen het al dagen aan een stuk regende. We zijn alle 2 sprakeloos. "Ken je me niet meer?" vraagt hij. "Natuurlijk ken ik je nog, maar ik kan niks zeggen". Tranen van vreugde... Wat een symboliek : ik zie hem in het begin , halfweg, en nu op het einde, in de schaduw van St Jacobus juist voor ik terug met de bus vertrek. Eric stapt ook nog eens te voet terug naar huis (nog eens 2200km) : "Het ga je goed Eric!"
En dan is het echt tijd om op te stappen, definitief op te stappen naar de plaats waar de bus vertrekt .
Ik had al wat postkaartjes geschreven. 4 mensen die er zeker 1 verdienden was ik bijna vergeten, maar er zijn nog winkeltjes open en dus nog gauw een kaartje voor: - de schoenmaker en zijn vrouw in Moissac die mijn schoenen gratis repareerde terwijl ik er op wachtte - de oude dame en haar gastvrije familie, waar ik met Pasen binnen mocht komen en mijn picknick mocht opeten, en een glaasje champagne, een glaasje rode wijn en nog een groot paasei als toemaatje kreeg - de familie met de 3 kinderen die me op tweede paasdag zo gastvrij opving in het bungalowpark in St.Clément, en me meenam naar de paasmarkt een eindje verder - de familie wiens deur openstond aan de bosrand en die me taart, koffie en zelfgestookte eau de vie van "poires" 2009 aanboden op 10km van Vezelay. Nu kan ik met een gerust gemoed terug naar huis keren. Het is 23u als ik de laatste keer in mijn slaapzak kruip op een slaapzaal van het "seminario minor", in het zoveelste, nu het allerlaatste (?) andere bed.
Laia, de jonge Spaanse van Barcelona, had me gezegd dat de zonsondergang daar supermooi was.Vol verwachting zit ik dus op die bus naar Muxia te dromen van dat laatste wat ik nog te goed denk te hebben. Het is stralend weer en de reis verloopt vlekkeloos tot ... We naderen Muxia en ineens zien we een lage wolk in een vallei hangen. Een speciaal effect, zoals je dat overal in de bergen vaak ziet. De bus rijdt verder en we komen wat later aan in Muxia in de complete mist ... We zoeken de albergue municipal op 1km van de stopplaats. "Completo". Nicolas gelooft het niet en we stappen samen binnen. De receptie is al gesloten en we lopen gewoon door tot in de slaapzaal. Daar zien we met eigen ogen dat er op elk bed een rugzak staat...We proberen de verantwoordelijke nog om te praten om ons op een zetel in de living te laten slapen... Hij is niet te vermurwen. Terug naar het centrum. Daar is er sinds 3 dagen nog een splinternieuwe gite geopend naar het schijnt. Daar is nog wel wat plaats in de zaal met stapelbedjes!! De volgende morgen staan we al om 6u muisstil op. Na het vroege ontbijt in een klein caféetje, waar er al een eenzame man op een eenarmige bandiet aan het spelen is, trekken we naar de Virxe da Barca. Het zal de laatste omweg zijn die ik maak op mijn tocht. En het is weer de moeite waard: In de ochtendmist duikt op de rotskust een klein kerkje op (18e eeuw) naast een mini vuurtorentje. Door de bossen trekken we dan richting Finisterra (Fisterra in het Galicisch). In de late voormiddag zoeken we een rustplaats. Er staat een verwilderd bushokje waarin 2 vrouwelijke pelgrims zitten. We vragen beleefd of we erbij mogen : Moeder en dochter uit San Francisco zijn zowat de laatste pelgrims die ik zal ontmoeten. In Lires eten we een bocadillo sandwich. De serveuse wil maar niet lachen, ...
Wat verder zijn we onze weg bijna kwijt. En juist op dat ogenblik komt er een norse boer aan. Hij zegt niet veel maar wijst ons de richting waar we heen moeten... Een beetje verder kruipt een slangetje de weg over. De rest van de dag verloopt rimpelloos: langs afgebrandde bossen komen we tenslotte aan op de allerlaatste eindbestemming : Finisterra. In Finisterra vertrekt onze bus om 16u45. We hebben nog juist tijd om de laatste stempel in onze credential te laten zetten en om een laatste pint op een terras te drinken. Tijd om naar het verste punt te gaan in Finisterre waar de kleertjes worden verbrand is er niet meer. Maar ik ben dan toch nog in dat symbolische einde van de oude wereld, Finisterre, geraakt ( half bus/half te voet). Als we opstappen op de bus staan Michelle en Alain daar weer, om nu voor goed (?) afscheid te nemen. Rond 19u staan we terug in Santiago de Compostela.
Wanneer ik op zondagmorgen rond een uur of 10 weer uit de receptie van het Paradorhotel kom gestapt, in mijn gewone pelgrimsoutfit ( het is daarom dat ze ons in een klein refterke steken natuurlijk juist naast de keuken ) loop ik de helling af naar de garage om mijn trouwe metgezel Drappy weer op te halen. Ik vertoef in mijn hoofd nog een beetje in die totaal andere chique droomwereld. Er komt een oudere man met een pelgrimshoedje omhoog gestapt. Ik kijk, en kijk. Die ken ik toch ?! "Germain?" zeg ik aarzelend. We vallen mekaar in de armen en kunnen niks meer zeggen. We wenen alle 2 van geluk. Germain is de man met de zere rug die ik enkele keren met een superzalfke heb ingewreven. Vanaf de Pyreneeën zijn onze wegen toevallig uiteen gegaan. Hij ging verder waar ik, in die pletsende regen stopte in Orisson. Ik heb steeds gedacht: "die zie ik wel weer". Maar op het laatste had ik die hoop opgegeven... We zetten ons op een stenen bank aan de rand van het grote plein. Germain stond elke dag heel vroeg op in Spanje en wandelde etappes van 30-35km. Zodoende was hij al enkele dagen voor mij in Santiago aangekomen. Dan is hij gewoon nog verder tot in Finisterre doorgestapt, die oude rakker. Daar aangekomen heeft hij een postkaartje naar mij thuis opgestuurd vertelt hij nog. Dat is ondertussen al aangekomen en ik laat jullie mee genieten:
" A mon ami sur le chemin, MARK, le meilleur des kinéthérapeutes que je remercie. Je suis arrivé à SANTIAGO le 19 juin en pleine forme. J'ai donc poursuivi à Finisterre. Quel merveilleux pèlerinage dans une excellente ambiance. Très très heureux de t' avoir rencontré. Amitiés". Germain.
We ontdekken dat we dezelfde bus van Eurolines nemen om weer huiswaarts te keren. Ineens krijg ik een sms-je van Michelle en Alain, het Bretoense koppel dat met me meestapte in Baskenland tot in St. Jean-Pied-de-Port, aan de voet van de Pyreneeën. Ze zijn juist aangekomen via de camino del Norte. Germain kent ze ook nog en we spreken af na de pelgrimsmis in het midden van het grote plein. Als ik bijgebabbeld ben met Germain gaan we samen naar de pelgrimsmis van 12u. Het is nog maar pas half 11, maar Germain wil al vertrekken naar de kathedraal. "Hou een stoeltje voor me vrij" vraag ik hem en ik breng eerst mijn rugzak nog naar een plaats waar ik hem voor 1€ per dag veilig kan achterlaten. In de kathedraal zit ik, dank zij Germain, op de derde rij, aan de kant van de zijgang. De botafumeiro hangt weer klaar. Er is ook een Portugees koor, begeleid door een klein klassiek orkest dat de mis mee opluistert. Heel mooi. In afwachting van de mis hebben we nog een babbel met een Waals koppel op de rij achter ons : "Ik ben 10 kilo's afgevallen" zegt de meneer, "et j'ai perdu 2 tonnes dans ma tête". Ik herken dat gevoel onmiddellijk : met dit korte zinnetje omschrijft hij feilloos waar ik tot op heden geen woorden voor vond. De kerk zit ondertussen afgeladen vol. Er zitten zelfs tientallen kinderen op de koude stenen vloer, in de gang tussen de stoelen. De spanning en ambiance als de koord van het wierookvat wordt losgemaakt, is om te snijden. Een tweede keer kan ik het gevaarte zien zwieren, maar ditmaal komt het als het ware naast mijn hoofd voorbijgezwaaid. Als ik zou springen kan ik hem bijna vastgrijpen....(niet aan te bevelen natuurlijk) Na de middag eerst een paar glazen witte wijn op een gezellig zonnig terrasje met Alain, Michelle en Germain als apéro, gevolgd door weer een "Menu pèlerin" in restaurant Casa Manolo. We zijn er, als gevolg van de uitgebreide aperitief, de allerlaatste eters van de middagshift! Voor mij geen probleem want ik heb niet veel meer te doen. En dan wordt het tijd om op te stappen richting busstation om daar samen met Nicolas naar de zonsondergang in Muxia te trekken.
Wat een zondag was dat weer, daar in Santiago de Compostela!
Het is zondagmorgen, een echte rustdag want ik moet niks stappen, en ik heb me voorgenomen om uit te slapen. In zo een slaapzaal is dat eigenlijk niet mogelijk, en rond 7u begin ik op mijn dooie gemakske aan mijn nieuwe dag. Om 8u ben ik helemaal gereed en is mijn Drappy weer opgemaakt voor de busuitstap naar Muxia. Ik heb niks meer te eten, want Mimi, Patou en Emmanuel slapen elders. Ja ik had toch gisteren een laatste uitgebreid ontbijt met hen, en er schoot niets meer over !!! Geen nood, ik trek naar het Parador hotel! "Kom Drappy, we zijn weg, we zullen eens chic gaan ontbijten hé".Op het grote plein voor de kathedraal is het uitzonderlijk stil rond dit uur en ik ontmoet er Charlotte, die ook aan een vroege ochtendwandeling bezig is. Ik kom rond 8u45 aan in de garage van het hotel. Er staan nog 4 andere mannen, zonder rugzak. "Dat komt hier goed " denk ik al direct , want enkel de 10 eersten mogen binnen. En ja hoor, even voor 9u komt de garagebewaker naar ons toe. We schrijven onze naam, paspoortnummer en nationaliteit in een schriftje, na controle van onze "Compostela", ons diploma dat we de laatste 100 km te voet hebben gestapt. En dan krijgen we een ticketje, goed voor 5 ontbijten in de pelgrimsrefter. "Ga hiermee naar de hoofdingang op het plein, en er wordt voor jullie gezorgd". Ik moet Drappy wel achterlaten, maar de meneer stelt me gerust in het Spaans en in gebarentaal: "Ik zal goed op haar letten" en hij wijst geruststellend naar mijn rugzak! Aan de hoofdingang worden we direct door de portier naar een "pelgrimsrefter" geleid langs verschillende gangen en over een sfeervol binnenpleintje met fontein. We moeten zelf in de keuken ons ontbijt afhalen op een dienblad. Wat een aparte sfeer: zo een professionele keuken, onderverdeeld in allemaal minikeukens, van een superchic hotel. Ons ontbijt is niet zo uitgebreid als dat van de echte, betalende gasten, maar het smaakt toch heel lekker. Ik eet samen met 2 Duitsers en 2 Italianen. Een poos later stuiken er nog 3 jonge luidruchtige Amerikanen binnen. Na het ontbijt ga ik alleen weer naar de uitgang van het hotel en loop natuurlijk verloren (een beetje bewust) met mijn fototoestel in de aanslag! Het historische kader is onbeschrijflijk mooi. In de mooie inkomhall kom ik Stewart uit Canada tegen die daar logeert voor 1 dag. Hij vereeuwigt me op de foto! Een onvergetelijk ontbijt op een gewone zondagochtend in Santiago de Compostela!
Als ik buiten kom uit de kathedraal op zaterdagavond wil ik mijn kans wagen in het poepchique Parador hotel om een gratis avondmaal te krijgen als pelgrim. Gewapend met mijn stempelboekje snel ik naar de garage van het hotel om me aan te melden. Maar onderweg kom ik een Franse copain tegen: " Zeg, ga je niet met ons mee eten? Ben je alleen?" We hebben paëlla besteld voor 9 personen, en er zijn er 2 die hebben afgemeld". Zoals steeds laat ik me weer leiden door het toeval en de spontane ontmoetingen. "Stoort dat echt niet?" en ik ga dus mee met hen. Het is nog wat te vroeg voor die paëlla en ze trekken één van de bars van de Parador binnen, om hun aankomst in Santiago met de nodige luister te vieren. Ik voel me niet echt op mijn gemak in het begin. Ze willen bubbels en vragen de kaart. Ze kiezen (gelukkig) een Spaanse variant van de Moët & Chandon en de Mum die daar verkrijgbaar zijn. We laten het ons smaken en zo heb ik mijn aankomst ook de nodige luister bijgezet, en dat voor maar 3€. De garçon is wel een kwartier bezig om met iedereen zijn fototoestel een foto van de groep te nemen... En dan is het paëllatijd in een restaurantje om de hoek. Lekker gezellig eten met weer een paar nieuwe gezichten erbij. En ook de Zwitserse moeder en dochter zijn erbij. In Frankrijk verplaatsten ze zich even veel met de campingcar, bestuurd door de papa/echtgenoot, als te voet, en zeker als het een beetje regende of als het veel bergop was . . Ook Nicolas zit erbij. Ik heb hem al een paar keer ontmoet de laatste 2-3 dagen. Hij heeft de nacht voor ie in Santiago aankwam onder de blote hemel geslapen (tussen 2 jonge meisjes). Hij heeft veel wakker gelegen en veel sterren gezien, letterlijk. Het was wel ferm koud geweest en hij voelde zich soms als een worst van een hotdog, samengeperst tussen de 2 gezellen die alsmaar dichterbij schoven van de kou. Hij blijkt ook in mijn grote slaapzaal te slapen in de seminario minor, en niet in één van de vele hotelletjes daar in de buurt van de kathedraal. We stappen, na de paëlla, samen naar "huis" en ondertussen maken we nog wat plannen. Het is zaterdagavond , en we nemen beiden op dinsdagmiddag de Eurolines-bus naar huis. Dus eigenlijk kunnen we nog een dagje stappen, van Muxia naar Finisterre, langs de kust. Dan moeten we zondagavond de bus naar Muxia nemen, maandagmorgen vroeg uit de veren voor een laatste etappe van 32km met de rugzak, en maandagavond om 17u weer terug de bus op naar Santiago. Dat lijkt me een heel mooie afsluiter en zo zal ik dan toch alsmog terechtkomen in Finisterra, het einde van de wereld, volgens de brave pelgrims uit de Middeleeuwen.
Na de pelgrimsmis gaan we samen met Michelle, Patricia en Emanuel eten in " Casa Manolo",hét restaurant van de pelgrims waar er heel goedkoop menuutjes worden geserveerd aan de lopende band. Het was een tip van Mario, de Canadees. Dan is het tijd om wat te winkelen: ik koop voor elk van mijn kinderen en mezelf een mooie sleutelhanger, en verder nog een paar T-shirts. Dan stuur ik wat postkaartjes naar hen die de blog niet volgen, wegens allergisch aan computer of nog andere redenen...Zo kan ik hen laten weten dat ik er eindelijk geraakt ben. Op een terraske hoor ik achter mij Nederlands praten. Ik draai me om en er blijkt een meneer van Sint Gillis Waas bij te zitten, Alain uit de Reepstraat, die ik niet ken, maar nu dus wel. Hij is daar met enkele vrienden met zijne moto en woont op 4 km van mijn deur. "Achter op de moto terug naar huis, dat zou ook wel plezant zijn" denk ik even. Maar nee, ik heb geen valhelm en geen motorpak, en bovendien rijden die mannen op het gemakske terug, gespreid over 5 dagen. Plan afgevoerd. Daarna kom ik op het plein father Augustin weer tegen; " Je ziet er stralend uit " zegt hij tegen mij, "Je vrouw zal merken dat je anders geworden bent" vervolgt hij daarna. Ik dank hem voor het compliment en besef stilaan wat ik allemaal heb afgestapt om daar aan te komen. Ik voel me ook zalig. Dan vraag ik hem of hij een tipje van de sluier kan lichten: "Weet jij wanneer ze die botafumeiro laten zwieren misschien?" "Ga vanavond eens kijken om 18u". Dat wordt dan wel mijn tweede mis voor vandaag, maar ik heb het er graag voor over. En ja hoor, als ik de kathedraal binnenstap, hangt dat supergrote wierookvat al klaar voor het altaar. Eén rij voor mij zit Laia, de jonge Spaanse krullebol die ik enkele dagen terug ontmoette onderweg, en een paar rijen achter mij valt er iemand van haar stokje (figuurlijk natuurlijk)… Op het einde van de H.Mis, juist voor de zegen is het dan zover: 8 mannen, ze hebben een speciale naam die me nu niet te binnen schiet, maken de touwen los. Eén ervan vult het wierookvat met mirre en houtskool en dan steekt hij alles "in brand". Dan trekken ze samen het rokende ding een meter of twee omhoog. Een van hen geeft het reusachtige zilveren vat nu een klein duwtje (gelukkig in de goeie richting) en ze trekken zo hard ze kunnen alle 8 tegelijk aan het touw. Met 3 à 4 ferme halen zwiert de botafumeiro tot bijna tegen dat heel hoge plafond. En dan keert het met een enorme vaart weer naar beneden, passeert voor het altaar en zwiert verder omhoog in de andere zijbeuk. Ik haal mijn kodakske vlug boven om alles te filmen. Dat kunnen ze me nooit meer afpakken. Een heel mooie climax op dag 113. Dank je wel Heilige Jacobus. De Mis is gedaan tegen 19u. Ik heb nog een idee....
Ik haast me dan van het bussencomplex naar het centrale plein en als ik het centrum binnenloop zie ik daar Loradana staan, terwijl haar vriendin Michelle binnen in de winkel nieuwe stapschoenen aan het kopen is. Terwijl ik een babbeltje sla komt Emanuel aangestapt: Haast U naar het plein want Jean-Yves en Christiane staan vertrekkensgereed, want ze keren naar huis met de bus. Ik kom nog juist op tijd aan om van hen afscheid te nemen. Ze zijn gelijk met mij in Le Puy-en-Velay vertrokken en ik heb regelmatig overdag en s'avonds mijn lief en leed met hen gedeeld (Als ik je vertel dat Jean-Yves 2 x deelnam lang geleden in de beginperiode aan Paris-Dakar met de moto en ook ooit motocrosskampioen van Frankrijk was, dan kun je je wel voorstellen dat hij leuke en spannende anecdotes te vertellen had !!!) Dan zie ik ook Joémie terug en Fanny. Wat later bots ik op Elisabeth, die ook samen met mij startte in Le Puy. Ik heb ze sinds heel lang niet meer gezien. Ze ziet er stralend uit en heeft de eindmeet zonder noemenswaardige problemen gehaald. Ze is al naar Finisterre doorgewandeld , want ze heeft het ommetje naar Rocamadour niet gelopen, zodat ze enkele dagen vroeger dan mij in Santiago aankwam. Deze morgen was ze gaan ontbijten in het Paradorhotel (gratis). Dat doet een belletje bij me rinkelen en ik krijg zin om ook mijn kans te wagen als ik er nog de tijd voor vind. Ondertussen is het tijd geworden voor de pelgrimsmis om 12u. Misschien zien we de Botafumeiro wel heen en weer zwieren!?! Neen geen geluk, geen reuze wierookvat voor ons vandaag (voorlopig). Maar een van de celebranten is father Augustin, mijne maat met de lange rok. Hij deelt de communie (toevallig?) uit aan de kant waar ik zit. Hij herkent me en drukt de hostie iets langzamer en dieper in mijn handpalm... Die warme ontmoeting maakt het wegblijven van dat wierookvat ruimschoots goed. En dan staan we weer op het plein. Daar komt ook father Augustin weer uit de kathedraal gestapt. Hij herinnert zich nog mijn naam !!
Het is al mooi geweest vandaag, maar de rest van de dag volgt later.... (mijn geheugen laat me in de steek en mijn lieve echtgenote heeft mijn mini-dagboekje en mijn notities "ontvreemd" om duistere redenen die ik niet mag weten....
Ik heb vrijdagavond voor de laatste keer met Mimi, Patou en Emmanuel op een grote zaal geslapen in het kleine seminarie. Deze ochtend begonnen de (meeste) pelgrims een beetje later te rommelen.Maar er sliep toch weer een ronker in onze buurt, een dikke Spanjaard... En naast mij bleek Natasha te liggen, een pelgrim uit Slovenië. We hebben gisteren picknick gekocht en gaan beneden in de "eetzaal" ons laatste uitgebreid ontbijt samen nuttigen: een yoghourtje, een stuk watermeloen, een perzik, enz. enz. Ik denk dat jullie dagelijks ontbijt wel wat minder is soms Mijn maten trekken direct naar de kathedraal waar ze een afspraak hebben met Christianne en Jean-Yves. Ik zoek eerst mijn weg naar het busstation om daar mijn ticket voor de terugreis te reserveren. Op de infobalie spreken ze enkel Spaans, ongelooflijk in zulke stad toch met zoveel buitenlandse pemgrims !! Met veel gebarentaal kom ik een heel eind verder aan een "internationaal loket" terecht en nu mag ik een beetje Engels bovenhalen. Een kaartje voor de bus naar "Antwerp". Ze geeft me een klein ticketje en er staat op Santiago - Amberes. Ik betrouw het niet en vraag " Belgium, Antwerp?" Ze knikt bevestigend. Ik besluit haar maar te geloven en hoop dat ze me goed verstaan heeft....
Dat dit geen overbodige vraag was blijkt 2 dagen later. Ik zit op de bus naast Judith, de Duitse jongedame, die juist haar doktersdiploma gehaald heeft en die ik enkele keren tegenkwam. Ze toont me haar ticketje: Santiago - Fribourg (S). Ze had een ticket naar Freiburg gevraagd, maar dan in Duitsland. Wat zou die "S" betekenen vraagt ze zich angstig af. De buschauffeur is zo nors en spreekt enkel Spaans, Portugees, zodat daar helemaal geen antwoord te verwachten valt op haar vraag. Uiteindelijk is ze met haar ticket naar Basel gereden in Zwitserland en ik veronderstel dat ze nu al wel thuis zal zijn
Hallo volgelingen Ja ik ben weer in het land, na 30u bus en een half uur trein. Alle kinderen, kleinkinderen en mijn beste fietsmakker Marc en zijn vrouw Greta waren paraat: Het mini-feestcomité van dienst. De kleine Fela na 3 maanden voor het eerst knuffelen, en die andere sloeberkes even pakken deed heel veel deugd. Ze keken hun opa, 6 kilo lichter en met een echte baard, aan met grote verwondering. En die bruine benen....
Jullie hebben de verhalen van de laatste dagen in Santiago nog tegoed Nu eerst wat bijslapen, want die busreis naar huis was er wat teveel aan...
Hallo allemaal daar in België Veel dank voor jullie reacties en felicitaties: Het is heel mooi geweest maar:
Ja ik ben aangekomen, maar ik ben nog niet thuis . Ik zat weer 2 dagen in een roetsjbaan ongelooflijk. Details volgen later over die dagen in Santiago. Omdat ik met de Eurolines-bus naar huis kom, die slechts 3 keer per week rijdt, heb ik nog enkele dagen tijd over want de eerstvolgende bus vertrekt pas op dinsdagmiddag 11u30 zoiets naar "Amberes". Dus heb ik een andere lokale bus naar de kust genomen vanavond want het is hier heel mooi weer in Santiago (heel uitzonderlijk). Op 3 km van Muxia : MIST Dus toch geen superbe zonsondergang aan "het einde van de wereld" voor mij. Morgen maak ik wel een allerlaatste supermooie wandeling van 32 km van Muxia naar Finisterre om af te kicken. En dan zien dat we onze bus terug naar Santiago om 16u45 niet missen. Ik doe deze laatste tocht met Nicolas, m'n nieuwe copain uit Avignon, die ik enkele dagen terug voor het eerst ontmoette. En dan volgt nog een laatste trip van 27 uur in de autobus naar Antwerpen. Ik zie dat nog wel zitten, want nu wil ik toch wel graag terug thuis zijn. Oei mijn tijd is weeral op ....
Het is al laat en ik kan eigenlijk geen pap meer zeggen. Aankomen is een mix van heel veel verschillende gevoelens: blijdschap natuurlijk dat je het haalde, droefheid dat het voorbij is , en ook een weerzien op het plein voor de kathedraal van mensen die je weken, maanden of enkele dagen niet meer zag. En ook nog iemand ontmoeten die je nog nooit zag en die 3 km van je deur woont.
Mario de Canadees, legt ineens zijn hand op mijn schouder. Morgen of later vertel ik het vervolg van deze ontmoetingen en de andere afspraakjes, want er staan er al enkele op onze agenda.
Na die eerste emoties van aankomst en ontmoetingen op het grote plein, de Praza do Obradoiro, voor de kathedraal gaan we op zoek naar een plaats om samen onze laatste nacht door te brengen. Direct in de buurt vinden we het "groot seminarie" een eeuwenoud prachtig en groots gebouw. Het oogt heel chic en we trekken naar de balie. Er is echter geen kamer voor 4 personen beschikbaar en dus wordt het niks. Van het "groot" trekken we naar het "klein" seminarie, een heel eind verder op een heuvel. Onze zoveelste grote slaapzaal, waar we met 4 op een rij slapen. Ik reserveer ineens voor 3 nachten en betaal 12.5€, een spotprijs. Na een verfrissende douche keren we terug naar het centrum en halen we ons diploma op, op vertoon van ons stempelboekje. Er staat een rij van +/- 30 wachtenden voor ons en het is best wel emotioneel als ik fier dat papier in ontvangst neem na 16 weken stappen ! Ook Mimi, Patou en Emanuel hebben meer dan 1500km gestapt om hun "Compostela" te verdienen...
Slaapwel en pelgrimsgroeten En al bedankt voor de reacties op de blog en op de gsm. Ze doen me echt deugd !
De dame op de slipper sliep enkele bedden verder in de "slaapzaal"vannacht. Toen ik haar passeerde vroeg ik nog eens naar haar naam, en nog eens en nog eens want ik verstond hem niet . Dan bood ik haar mijn gulden boekje aan : Ze schreef hun namen neer , "Helle en Randi from Denmark". Het zijn 2 sympathieke collega's die op een bank werken. Ik heb ze vandaag nog niet teruggezien. Morgen misschien ?
Vanmorgen hadden we even een bibbermoment: We verlaten onze gite om aan de overkant van de straat rustig een ontbijt te nemen in een café samen met Charlotte en Henk. Als we willen vertrekken steken we de straat weer over om onze rugzak op te halen, maar staan voor een gesloten deur van de gite. Je kan er alleen maar van binnen naar buiten gaan, maar de meeste pelgrims zijn al een hele poos weg. Wij namen weer onze tijd omdat we toch maar een korte etappe wilden stappen vandaag. Gelukkig komt de laatste (?) pelgrim juist op dat eigenste ogenblik naar buiten gestapt, zodat we kunnen binnen glippen om onze rugzak op te pikken.
Hallo beste vriend(in) Groeten uit Santiago de Compostela: Ik ben vandaag goed aangekomen om 13u aan de kathedraal, helemaal te voet van thuis. Het heeft wel even geduurd (juist 16 weken) maar het was echt de moeite waard. Misschien heb je wel eens gedacht : "Dat redt hij nooit" Het viel allemaal best mee, gewoon je ene voet voor je andere zetten EN overeind blijven, geen duizend keer , maar een paar miljoen keer. Onderweg dacht ik dan : " Je marche, donc je suis "(zoals Blaise Pascal ooit sprak) Ik kom nu zo snel ik kan weer naar huis, want ik heb jullie een beetje gemist soms.
Sportmannen lopen na hun loopwedstrijd nog even uit of stretchen hun spieren.
Ik was daar nooit een held in en gaf er de voorkeur aan om gewoon aan te komen , even uithijgen en dan de douche in, als die er was.
Maar hier ben ik begonnen aan mijn "cooling down" : Een korte etappe van 20km.
Vanmorgen sliepen we nog om 6u45, dat was al lang geleden. Een afscheidsgeschenk van St. Jacobus misschien?
En we hadden al de tijd. Onderweg zie ik een dame lopen op 1 slipper en 1 botin. Daar neem ik stiekem een foto van.
Een beetje later stap ik ze voorbij. "Ça va, le pied ?" Geen antwoord. "You have a blister?" probeer ik nog eens? En ja hoor, nu heb ik wel contact.
Het zijn 2 dames van Denemarken, met mooie Deense namen die ik even snel weer vergeet als ze uitgesproken zijn. Mijn hoofd zit vol....
Ze zijn samen voor een week op stap en ja, ze ervaren de "weg" zoals hij kan zijn, mooi maar onverbiddelijk voor beginners met de verkeerde schoen.
Gelukkig zijn ze bijna aan de meet, nog 30km...
Waar heb ik dat nog meegemaakt? A ja , ik weet het weer, In Bornem natuurlijk, tijdens een van mijn dodentochten.
Ondertussen komen we aan in Pedrouzo na 20km rond de middag.
STOP , een korte etappe vandaag, en zachtjes uitbollen.
Per toeval (???) komen we terecht in een "aangepaste" albergue : Er speelt heel de tijd rustgevende Oosterse muziek, gelijk in een sauna. Dat doet deugd : geen drukke Spanjaarden vandaag ( behalve juist nu komen er 6 binnengestapt). En een aangename gastheer, die het niet alleen voor de centen doet...
Op de koop toe kom ik nog een Hollandse meid tegen die in Maastricht vertrokken is.
Ze heet Heleen en we kunnen gezellig wat bijpraten.
Morgenmiddag zal ik aankomen in het einddoel, SANTIAGO DE COMPOSTELA.
Wie had dat ooit gedacht, buiten ikzelf en enkele andere kenners natuurlijk !!
Hij vertrok , ik denk in St Jean-Pied-de-Port , met zijn vriend.
Maar het loopt niet altijd even lekker want de copain kan ´s morgens niet snel genoeg op weg zijn en stapt als een PGV (pèlerin à grande vitesse) zijn etappe van 20-25km.
Zo komen ze dus al rond de middag, doodmoe (de copain) aan op hun volgende bestemming.
De copain is daarenboven ook nog een snurker, dus slapen ze zoveel mogelijk op een kamer met 2 en niet op een zaaltje.
Gisteren was het niet anders en Chris zat kort na de middag al een beetje verloren rond te wandelen toen hij te horen kreeg dat ik zijn taal sprak.
Chapeau Chris voor jou camino met je vriend, en zoals ik je al zei: "Kom nog eens terug, alleen voor jou camino want je kunt het , je hebt de spirit."
Vanmorgen
hadden we even een bibbermoment: We verlaten onze gite om aan de overkant van
de straat een ontbijt te nemen in een café samen met Charlotte en Henk. Als we
willen vertrekken steken we de straat weer over om onze rugzakken op te pikken maar we staan voor een gesloten deur
van onze gite. De meeste pelgrims zijn al een hele poos weg , maar wij namen
onze tijd omdat we toch maar een korte etappe wilden stappen vandaag. Gelukkig
komt de laatste (?) pelgrim juist op dat moment naar buiten gestapt, zodat we
kunnen binnen glippen om onze rugzak op te halen!
Juist genoeg om te vertellen dat ik wou gaan boodschappen doen met Mimi en Patou voor onze diner. Als ik buiten kom steekt iemand de straat over in mijn richting : " Jij zou ook een Belg zijn?" Dat was het begin van mijn ontmoeting met Chris uit Torhout, op stap met zijn copain Roger. Meer hierover op een andere keer. Morgen volgt een rustige dag tot ? Niet te dicht bij santiago want daar zijn er enkel maar dure hotelletjes beschikbaar en dat is niet in oveeenstemming met mijn budget.
Hallo daar in België ! Ik voel me vandaag een beetje als in de Tour de France: de bergritten zijn gereden, ook de tijdritten en de ploegentijdrit zitten erop, de prijzen zijn gedeeld en het podium ligt al vast, als er geen malheuren meer gebeuren. Enkel het klinken van het glaasje champagne met de ploegleider al rijdend voor de tv-camera in de laatste rit en het rondtoeren op de Champs-Elysées moet nog gebeuren. Maar ook die overgangsritten voor de laatste dag kunnen nog verrassingen inhouden! Om te beginnen voel ik vandaag allemaal andere dingen in mijn lijf !! Gisterenavond ineens een pijnscheutje in mijn kuit toen ik ging kijken of de bar nog open was (om 20u30 !!! dat is toch nog een redelijk uur hé voor een pelgrim?) Vanmorgen een krampke tijdens het stappen in mijn teen. Ook mijne schouder doet weer pijn, maar nu op een andere plaats. Een lijf is toch iets raar... 2700 km gestapt en ineens begint het weer wat op te spelen ???
Maar er valt ook nog plezant nieuws te rapen. Al stappend stak me een jonge Spaanse voorbij met blonde krulletjes. "Ola, buen camino" zeg ik dan natuurlijk. Ze spreekt ook vloeiend Frans en we hebben een leuke babbel over koetjes en kalfjes. Ze wordt wel begeleid door 2 jonge Spaanse bewakers die ze op de camino heeft ontmoet, maar die niks verstaan van onze conversatie, dus af en toe vertaalt ze wat voor hen. Ze heet Laia en woont ergens in Barcelona,Catalonië.
In de namiddag kom ik ook een Nicolas Bello tegen en hij woont in de omgeving van Avignon, sinds hij gepensioneerd is. Voordien woonde hij heel dicht bij Patou en Mimi in Montbéliard en werkte daar in de grote Peugeot fabriek. Hij is ook thuis vertrokken en heeft er al een 1700km op zitten via "la Voie d'Arles". We hebben dezelfde geweldige ervaringen gehad in onze lange tocht, en zo vliegt mijn dag weer voorbij. Geen tijd om aan die kleine kwaaltjes van hierboven te denken als je stapt en tatert. Ik ben nu in Arzua, op 40km van het einddoel gestrand. Vrijdag zullen we in Santiago aankomen , als het goed gaat. Hopelijk blijft het weder droog.
Na de boodschappen lopen we langs een terrasje. Er zitten 2 koppels uit Nederland. De ene dame masseert de tenen van de andere dame. Ik neem een stoel en zet me ernaast. Ik bied mijn voet aan... "Jamaar, hij moet wel gewassen zijn." "Ik heb juist een douche genomen" repliceer ik. "Het is wel 2 per teen zegt de echtgenoot ernaast." Ik heb het al begrepen, dit wordt weer niks. Ja, soms loopt het op de Camino niet zoals je hoopt dat het zou kunnen lopen
Toch hou ik de moed erin hoor.
En vergeet niet om de mooie projectjes van kinderdagverblijf "het Veer" te sponsoren. Hiervoor mijn oprechte dank bij voorbaat.
In Portomarin was er verder niet veel te beleven. Ik ontmoette er aan de kerk weer de verstokte roker uit England, die ik voor het eerst tegenkwam in Foncebadon. Hij beweert dat hij 's morgens altijd heel vroeg vertrekt. Al enkele dagen stapt hij verder aan ons tempo. Ik kan het niet goed plaatsen maar ik gun hem het voordeel van de twijfel. Ook zag ik in een café 3 religieuzen, 3 nonnen, naast mij op internet hun mailtjes lezen, en plezier dat ze samen hadden op hun pelgrimstocht. Zoals een hongerig paard de stal ruikt, zo trekken wij ook verder naar ons doel. Elke 500m staat er nu een paaltje langs de weg dat ons helpt bij het aftellen van de kilometers tot in Santiago de Compostela. We begonnen vanmorgen bij het paaltje van 90km toen we Portomarin verlieten rond 8u. Toen ik ter hoogte van km-paaltje 75 was kwam er een SMS-ke toe van Hugo. Voor degenen die het al vergeten waren: ik ben thuis vertrokken op 3 maart en ik kwam in Reims, na 350km stappen, de eerste pelgrim tegen in de kathedraal daar. Dat was Hugo die ook op 3 maart vertrokken was van bij hem thuis in Oostakker. Hij bleef een dag langer in Reims dan ik, en nu, 3 maanden later en 2200 km verder is hij weer in mijn buurt gekomen. Hij had vanddag al stappend een ontmoeting gehad met Charlotte en Henk, " de Carixxen" waar ik al zoveel mee heb beleefd de laatste weken in Spanje. Als zij horen dat hij Vlaams spreekt zeggen ze , "we kennen nog een Vlaming hier, Mark". "Toch niet Mark Dejongh?" ..... We spreken af in Palas de Rei, waar ik mijn trip eindig voor vandaag. Een kwartiertje nadat ik Drappy, mijn rugzak, naast mijn bedje gezet heb in onze kamer voor 11 personen op de 2e verdieping komt hij daar aan. Het wordt een heel erg intens weerzien. Hij ziet er stralend uit en is ook enkele kilo's kwijtgespeeld. Hij heeft dezelfde avonturen mogen beleven als ik. Dit is zo moeilijk uit te leggen: vele weken alleen in de harde mooie natuur van Reims, via Vézelay tot in Le Puy- en-Velay. Ook door de sneeuw geploeterd (en dan nog wel op zijn eentje) op col du Béal en col des Supeyres. Dan de grote trek vanuit Le Puy-en-Velay richting St Jean-Pied-de-Port van al die Fransen, Duitsers, enkele Belgen en nog vele andere nationaliteiten. Na een maand zijn er al velen weer terug naar huis, of ze stoppen aan de voet van de Pyreneeën. Maar wij stapten allebei nog verder door: de tocht van 750km door Spanje langs de Camino Frances. We proberen een beetje bij te praten en dan trekt hij weer verder want hij stapt nu dagelijks veel langere etappes dan ik : ieder zijn Camino. Ik ben weer een heel speciale mooie ervaring rijker als ik zijn rugzak nastaar...
Saphia is de tekst die op het petje stond van de Japanse. Ze zat bij de aankomst in Portomarin op de trap aan de ingang van het dorpje. Vlug een foto van het verloren en dan weergevonden voorwerp, met de eigenares erbij
Vertel ik het of vertel ik het niet? Ik vind dat ik jullie dit niet mag onthouden , alhoewel ik weet dat alleen mensen met een caminoverleden dit echt zullen kunnen smaken en misschien ook nog enkele anderen. Maar dit is nu eenmaal OOK de "Camino". We passeren in Barbadelo, na een uurtje stappen en daar staat een oude meneer aan de kant van de weg: "Daar staat een mooie Romaanse kerk" wijst hij ons de weg naar een zijwegel. We laten ons verleiden voor die kleine omweg van een 100-tal meter. Via het kerkhof komen we aan een kleine Romaanse ingang en gaan naar binnen. Het is er donker, maar hij steekt het licht aan voor ons. De rugzak even uit, en we wandelen naar voor. Het wordt stil in ieder van ons en ineens vraagt Emmanuel : " on chante?" - "zullen we zingen?" We halen ons tekstkaartje met "Ultreia", het lied van de pelgrims dat we al lang geleden in Conques hebben geleerd, uit onze bagage. En met ons vieren zingen we aarzelend en zachtjes het refrein en de eerste 2 strofes. Vorige keer was ik aangedaan door het Kyrie Eleison, gezongen door de 2 Duitse dames, nu doen we het zelf!!! Al zongen we misschien wat vals, het ging bij mij door merg en been. Ondertussen heeft de pastoor ( het meneerke) de micro aangezet en komt hij met een blad aangestapt: "English"? Ik zeg "ja" en direct stopt hij dat blad in mijn handen. Ik lees het gebed in het Engels voor in de micro voor ons 4. Het klinkt zo stemmig daar !! En dan geeft hij ons de pelgrimszegen en we laten onze credential afstempelen door hem, een stempeltje met een echte ziel, de ziel van het romaanse kerkje "iglesia de Santiago" in Barbadelo. Als ik dit 4 maanden later thuis herlees krijg ik weer de tranen in mijn ogen
Als ik verder stap denk ik weer aan 3 maart, de dag dat mijn Camino begon. Na 8 km m'n eerste halte in St. Niklaas bij Maria, een collega die ook al de camino Frances gestapt heeft met haar man Paul. Op hun toilet hangt een spreuk en ik herinner me nog een stukje van de mooie tekst: " zing alsof niemand je kan horen "
Het is maandagmorgen 18 juni. Onze wekker krijgt weer geen kans om af te lopen, want in de hall naast onze slaapkamer zijn er al veel rugzakken gereedgezet door de collega-pelgrims voor een nieuwe stapweek. Emmanuel is als eerste uit het bed gesprongen (hij sliep boven mij) en verdwijnt zonder iets te zeggen. Wat later komt hij weer binnen met al onze was die nog te drogen hing boven op de 2e verdieping in de "keuken-zithoek" van de albergue. We gaan ons ontbijt daarboven verorberen, breken onze wasdraad weer af en zijn nog maar eens de laatsten om de gite te verlaten zoals al zoveel keer ervoor. Adieu Alphonso IX Vandaag gaat het richting Portomarin. In Sarria staat kilometerpaal 111, maar volgens onze reisgids moet je er nog 5 km bijtellen. Hoe dan ook, we zullen stoppen met nog minder dan 100 km te gaan vanavond. We stappen door een heel mooi bos met eeuwenoude eiken. Sommige zien er heel knoestig en misvormd uit, precies echte kabouterhuisjes.
En je denkt dan:" zo laat in bed, al zo lang aan het stappen, die zal wel goed slapen". Maar als ik om een uur of 2 even op sta voor een bezoekje aan het sanitair, begin ik weer te denken aan Anita en Rita, de 2 Belgische fietsers uit Kalmthout. De achternaam van Anita valt me weer te binnen: "Stevens", zoals er zoveel zijn in Kalmthout. " Onze Guy heeft nog een tijdje bij jullie vader op den bureau gewerkt" herinner ik me ineens weer. Ik vond dat ik dit nog even moest aanvullen op mijn blog, want de wereld was die dag, toen ik hen ontmoette, echt wel klein!
Alphonso IX was een koning die in Sarria stierf in de jaren 1200, toen hij op pelgrimstocht was naar Santiago de Compostela. Daarnaast is Alphonso IX nu een heel chic hotel waar je toch ook een pelgrimsmenu kan eten voor minder dan 10. We wagen onze kans en spreken daar af met de "Carrixen" ( het koppel uit De Haan dat regelmatig ons pad kruist en al hun bagage op een karretje, een "Carrix", meetrekt). De pelgrimsmenu is alleen maar voor 's middags... Maar daarnaast geven ze 's avonds nog een "menu del dia" van 13 die ook best meevalt. Oef !! We zitten in een hoek apart in onze "pelgrimskleren". Het is wel al na 22u. als we de keet verlaten, maar toevallig sluit onze gite vandaag om 22u30 en niet om 22u zoals meestal. Gelukkig maar!
Manu en ik gaan op stap om eten te zoeken, terwijl Mimi en Patou zich ondertussen over hun en onze was ontfermen. Na een tochtje door het oude centrum komen we in het moderne deel van Sarria terecht, op zoek naar een bakker. We vinden zo direct niks. Een oud koppel passeert en ik waag mijn kans in perfect Spaans: "Panaderia por favor?" De meneer en zijn madame bekijken mekaar eens bedenkelijk en beginnen onbegrijpelijke dingen te vertellen. En dan ineens " Follow me". We zetten ons in beweging achter hen. Gelukkig is het een oud koppel dat ik aansprak, want we kunnen niet zo snel meer uit de voeten na een DAGJE stappen. En we volgen hen maar, eerste links , dan tweede rechts , etc etc . We kijken al eens naar elkaar en hebben wat twijfels. Maar het zien er echt rechtgeäarde en heel brave mensen uit die ons geen pee willen stoven. Na nog een paar honderden meters gaan ze een bakker binnen waar je ook taartjes kan eten. Ze zetten zich aan tafel en bestellen een gebakje. Wij zijn ook gered. Twee stokbroden "por favor" en dan nog wat gebakjes, en enkele blikjes frisdrank, als dank voor het ophangen en opvouwen van onze was, voor onze 2 vrouwelijke kamergenoten die achterbleven in de gite. Zo zorgen we ervoor dat zij ons niet beu geraken daar, de laatste week op de Camino...
Onze gite communale in Triacastela had een speciaal sfeertje: het waren allemaal kamertjes met 2 stapelbedden. Ze gaven allen uit op een gang via 2 klapdeurtjes, zoals in een saloon van de far west. Niks bijzonders eigenlijk, maar (pas) in de vroege ochtend, wanneer het nog stil was, ontdekten we dat die deurkes heel veel lawaai maakten als ze flapperen, en zoals je weet zit de Spaanse camino vol vroege vogels.... Als we dan besluiten om ook maar (vroeg) op te staan gaat Emmanuel naar de wasplaats ( 2 lavabootjes en douches voor de heren). Wat later komt hij een beetje ongelukkig terug. Terwijl hij op het toilet zat is zijn rode handdoek verdwenen. "Misschien een stier?" lachen wij. Na 5´ gaat hij nog eens kijken. Tevergeefs, nergens geen rode handdoek meer te bespeuren. Als we onze rugzak hebben ingepakt en we staan vertrekkensklaar, loopt hij nog eens een tweede keer terug. Triomfantelijk komt hij met zijn handdoek terug aan. Hij voelt zich een ander mens, want een Camino zonder handdoek is niet zo handig. Ik weet ervan mee te spreken. Maar vooral het gevoelen dat de handdoek per ongeluk was meegenomen en wat later weer teruggelegd geeft ons allen een beter gevoel om de nieuwe dag te starten ! Het gaat er nog steeds eerlijk aan toe op de Camino.
We gaan op zondagmorgen ontbijten in het eerste "cafeetje " dat we tegenkomen. Zodra we binnen zijn draait de uitbater de deur op slot!! We eten zijn laatste brood op en drinken zijn laatste chocomelk...Daarom ging dus die deur op slot ! Het is in totaal 15.20€. Ik betaal met mijn gevonden geld, en het is de eerste keer in Spanje dat het me overkomt : ik krijg een korting van 20 eurocent, zodat onze gevonden "pot" van daags voordien ineens "volledig"opgesoupeerd is. Weeral een administratieve kopzorg die van me afvalt.
Rond een uur of 2 komen we al aan in Sarria op zondagmiddag. Alle winkels zijn gesloten. We installeren ons in een mooie chique gite, met GRATIS internet, gelegen langs de trappen van de hoofdweg van het stadje. Er vindt juist een tijdrit op een mountainbikeparcours plaats. De trappen liggen vol strobalen en de "atleten" komen er in vliegende vaart afgedenderd om de zoveel minuten. In de keuken van de gite eten we samen onze laatste broodrestjes op.
Ik vertelde jullie van mijn ontmoeting met father Augustin. Mijn vrienden Michelle, Patricia en Emmanuel, waar ik al heel de tijd mee optrek sinds de Pyreneeën, hadden daarbij een kleine bedenking. Vrij vertaald komt het hier op neer: "de eerste keer dat hij op de Camino iemand ziet lopen die een rok / kleed draagt loopt ie er achter. Hij heeft niet eens opgemerkt dat het een pater was." Maar ik weet wel beter en trek me echt niet aan wat ze daarvan denken !
Sinds we in Spanje zijn is het, behalve op de eerste dag, bij de oversteek van de Pyreneeën, redelijk droog gebleven. Maar op zaterdag 16 juni was ons geluk met het weer allemaal opgebruikt. Regen al van bij het vertrek in de vroege morgen. We stijgen een paar honderd meter tot in O' Cebreiro op 1300m en komen daar al helemaal doorweekt toe. Wat spijtig want we hebben zeker geweldige landschappen gemist door de mist. Ook het Sancta Maria la Real (oudste kerkje van de Camino uit de 9e eeuw) gaat letterlijk de mist in. O'Cebreiro, een van de mooiste dorpjes op de Camino Frances, lopen we als verzopen waterkiekens door, nadat we kort het kerkje hebben bezocht en daarna even een koffie hebben gedronken. Een vergeefse poging was dat om ons wat op te warmen. In het overvolle café van het hotel zaten naast mij een paar Hollanders op leeftijd die met de bus een stukje van de camino doen. Ik had niet echt veel zin om als verkleumde natte puit wat te vertellen in mijn moedertaal aan die mensen die juist uit hun warme airco-autobus komen gestapt. Kunt ge U dat voorstellen? Maar dan trekken we snel verder en komen aan op de Col de Poio, die ook gelegen is op 1300m hoogte. Er waait een koude wind en het is mistig. Daar vinden we een restaurantje met kachel én centrale verwarming die brandt (niet evident in Spanje in juni). Dus we houden daar halt voor de "menu peregrino"van 9€, koffie inclusief, naast een groep wielertoeristen. Wat een welgekomen meevaller. Allen gezellig dicht opeen, wat opwarmen en onze natte spullen zo dicht mogelijk bij de kachel installeren. Na het eten zijn onze kleren wat droger geworden, onze schoenen daarentegen nog niet. Maar het regent niet meer en we stappen vol nieuwe moed bergaf verder richting Triacastela (nog 12 km). Daar komen we pas rond de vijven aan. Eerst passeren we nog wat piepkleine gehuchtjes. We zijn in Castilië aangekomen, de armste provincie van de hele camino en ook van Spanje. Ineens, op de smalle holle zandweg ontmoeten we een boer met zijn 20 koeien. We zetten ons voorzichtig, maar heel snel aan de kant, want die beesten stormen vooruit zonder opzij te kijken. En de oude man, met een stokje in de hand, mept er duchtig op los: van de ene koe op de andere, zonder dat dat ook maar enig effect heeft op dat koebeest. Die loopt gewoon verder, op nog geen halve meter van ons. En af en toe valt er een plavei op de grond, natuurlijk ook op het moment dat ze ons passeert. Dit is Spanje, en de Camino Frances op zijn best. Het doet me terugdenken aan dezelfde taferelen in mijn prille jeugd, meer dan 50 jaar geleden, toen ik een jaar of 3-4 was. Ik liep als klein drolleke naast mijn grootvader op de boerderij tussen die voor mij "enorme" koebeesten. Mooie jeugdherinneringen van Nieuwmoer-Kalmthout, die weer opborrelen in de Camino ! Dank U St. Jacques...
Vanuit Villafranca del Bierzo vertrekken we de volgende morgen om 8u richting Las Herrerias. In de eerste km vind ik met mijn speurdersogen een leeg pakje sigaretten op straat. Niks bijzonders natuurlijk, maar daarnaast ook nog 2 briefjes: eentje van 5€ en eentje van 10€. Ik deel mijn vreugde met mijn 3 vrienden en beloof hen er iets samen mee te doen. Wat later zie ik een Japanse, of Koreaanse, of Chinese juffrouw met "mijn" zwart klakske lopen. "Is it yours?" "Yes" Ik leg haar uit dat ik het gisteren in de wijngaarden vond. Op zijn oosters volgt direct een welgemeend dankuwel. Mijn dag kan nu al niet meer stuk en hij is nog maar net begonnen. Emmanuel en ik willen weer een variante van de Camino nemen,de "camino duro" die over de heuvelkammen loopt en 2 km langer is. We beseffen echter dat we verkeerd zitten en dat we de afslag naar omhoog gemist hebben bij het vertrek in Villafranca ergens. Maar met een gedetailleerde landkaart gaan we in Pereje, het volgende gehucht op zoek naar de juiste weg boven op de heuvelkam. Het is een paar 100m steil klimmen, maar dat zijn we al gewoon, en Emmanuel denkt niet te veel aan zijn zere been op dit ogenblik. Na enkele momenten van twijfel en een heel eind wandelen over de steile weg omhoog, komen we toch op de zogenaamde "Camino Duro" (moet ik dit vertalen?!) terecht. Hij leidt ons over de bergkam verder naar een plantage vol heel oude kastanjebomen. Het uitzicht op de vallei is heel mooi, de extra klim zeker waard. We nemen daar de tijd om ons laatste beetje brood ( zonder zout) en een beetje water te verbruiken ( de toespijs zit in de rugzak van de dames beneden). Na een lange afaling houden we halt in een café om een chocolade te drinken (echte gesmolten chocolade in een grote tas) : (te) zware kost ... We komen een uur of 2 na Mimi en Patou aan in Las Herrerias.
Ze hebben al een plaatske voor ons gereserveerd in een klein gezellig huisje. Omdat geen van hen beiden Engels spreekt hebben ze voor mij onder Erica, een meisje uit California, een bed gekozen. Er ligt een briefje op: " Pour Mark d'Anvers"... Naast mij slapen Michelle en Loradana (Lorry for the friends) uit Canada. Een eindje verder in het enige restaurantje van het gehucht, gaan we nog vlug, als "laat middagmaal", 4 gegrilde heel kleine forellekes eten, een kleine aanvulling op die hete chocolade. Mimi vergeet er in het restaurant een plastic zak met "afval voor de vuilbak". Na enkele honderden meters haalt de waardin ons terug in om het kleinood aan de rechtmatige eigenaar terug te bezorgen : het leven zoals het is op de Camino Frances. We hebben maar wijselijk gezwegen tegen die lieve waardin over de inhoud van het zakje. 's Avonds maak ik wat beter kennis met Erica. Ik ben ze al wel een paar keer "tegengekomen" zoals dat op de Camino gaat. Maar als ik haar wat vertel over mijn tocht tot nu toe en hoe dat allemaal begonnenwas thuis, heel lang geleden krijgt ze de tranen in haar ogen. Als ik stop zegt ze: "thanks for make me crying" Wat je toch allemaal kan tegenkomen hé op de camino? Wat later wil ze nog met mij op de foto. Ik voel me al bijna een rariteit. Maar ja, zoveel pelgrims kom je inderdaad niet tegen die al 2500 km gestapt hebben op weg naar Santiago de Compostela. Misschien is er toch echt wel iets mis met mij? Nee hoor, ik voel me gewoon gelukkig, dag na dag op die Camino. want : "Ik ben geworden wie ik ben!"
Wat later maak ik weer een ommetje van 2 km met mijn copain Emmanuel door de wijngaarden. Patou is moe en heeft last van haar pijnlijke voeten en Mimi blijft bij haar boezemvriendin waar ze in Le Puy mee gestart is. We eten een lekkere picknick op een stemmig terras voor ons alleen. We gaan wat verder een hele zak wilde kersen plukken, om dan rustig verder te wandelen tussen de wijngaarden richting Villafranca del Bierzo door een prachtige natuur. Plots zie ik een petje op de zandweg liggen, een heel proper zwart exemplaar, dat echt niet van een lokale landbouwer afkomstig kan zijn. Ik raap het op en hang het ergens aan mijn Drappy. In de gite hang ik het petje in de inkomhall aan de trapleuning. Onze albergue ligt vlak bij de Iglesia de Santiago (12-13e eeuw) met de Puerta del Perdon. De zieke en verzwakte pelgrims (enkel zij!) kregen in de Middeleeuwen aan deze deur dezelfde volledige aflaat als de gezonde pelgrims aan het graf van de apostel Jacobus in Santiago (180 km verder). Hallucinant, niet ?
Mijn blein ziet er vanavond niet zo goed uit, een rood kleurtje. Ik leen wat ontsmettende spray van Mimi en laat dat een nachtje inwerken vooraleer ik er een nieuw lapje Compeed op kleef. 's Avonds gaan we in het centrum met zijn vieren + Charlotte en Henk lekker eten buiten op een gezellig terras. In de receptie van onze albergue zitten er een paar naar de voetbalmatch Spanje-Ierland te kijken. Die competitie laat me helemaal koud, nu de Belgskes er weeral eens niet bij zijn. Op tijd in ons bed. Er komt even later een Spaans koppel op de slaapzaal die denken dat ze in hun living zitten. "SSSSSSSST" sis ik van onder "mijn lakens" na eerst even figuurlijk de kat uit de boom te hebben gekeken. Ja het helpt en we hebben een verkwikkende nachtrust!
En een kwartiertje verder, ik loop nog te mijmeren over alles wat father Augustin me vertelde, zitten " 2 fietsers te picknicken. Even later steken ze ons voorbij. Het gaat niet zo snel, want de weg loopt licht bergop. Als gevolg van mijn vele fietsvakanties in het verleden met mijn beste copain Marc De Witte, bekijk ik steeds de fietszakken en ook de manier waarop alles op de fiets is bevestigd. Kwestie van de beginners van de echte professionals te onderscheiden. "2 echte bruingebrande dames met een afgetrainde body, en met een goeie Duitse fietszak van het merk Ortlieb" is mijn eerste snelle analyse. Als ze zo'n 10m voor mij uitrijden is er iets in mij dat me plots "België" doet roepen. "België" roepen ze terug. "Vanuit Antwerpen te voet" is mijn antwoord. "Kalmthout" roepen ze nu terug. Ik vraag ze om alsnog even te stoppen: "Ik heb heel mijn jeugd in Kalmthout gewoond" Wat een ontmoeting zo'n 2400 km van huis! Het blijkt een dame te zijn met wiens broer Jan ik nog in de klas heb gezeten tot en met het 4e studiejaar: Rita van Alphen die toen van voor in de Kijkuitstraat woonde. Ze is met haar vriendin Anita Stevens per fiets onderweg. De broer van Anita, Guy, heeft nog een poosje op de bureau van mijn vader zaliger gewerkt als bouwkundig tekenaar. Ze zien er beiden stralend uit en na een veel te korte leuke babbel rijden ze weer verder. Nog 2 dagjes voor hen, voor mij nog heel wat meer: dit is het verschil tussen snelle fietsers (80-100km/dag) en gewoon trage pelgrimstappers (25-30km/dag). Ik ben er een hele poos ondersteboven van. Hoe komt het dat ik juist nu "België" roep? Ik heb al zoveel fietsers zien passeren en dan zeg ik gewoon " Buen Camino". Ja, ik denk er het mijne van, dit is geen toeval maar een cadeautje van St. Jacobus: Dank U St.Jacques, dank U nogmaals!!!"
Als we weer eens aan het stappen zijn komt de Franciscaan met zijn lange rok en de koord errond in onze buurt. Hij heet father Augustin en woonde tot nu toe in Redford of Bradford of zoiets in England. Maar na zijn camino zal hij gaan werken naar Guatemala. Het is een jonge vitale kerel, maar ook bij hem gaat het zoals bij vele anderen: als je wat te veel vraagt van je lichaam begint dat te protesteren. Gisteren liep hij ons als een raket voorbij, vandaag heeft hij een off-day zegt ie. Ik leg hem uit dat je niet alleen naar God maar ook wel een beetje naar je lichaam moet luisteren. En hij erkent dat ik gelijk heb: "We leven veel te veel alleen met ons hoofd" vertelt hij er nog bij. Ik wist al een hele poos dat het een mix moet zijn van die 2, op de Camino: je hoofd en je lijf. In Cacabelos besluit hij om al te stoppen, vandaag luistert hij naar zijn lichaam . Wij trekken nog wat verder tot Villafranca del Bierzo. "God bless you, Mark" . Met die deugddoende woorden neemt hij afscheid. Hij maakte veel indruk op mij.