Duke Nukem Forever
In 1997 hadden twee mannen een idee: een van de eerste online gaming sites in België lanceren. Enkele maanden later was het zover en werd Fragland.net werd geboren. Datzelfde jaar hadden twee andere mannen een zowaar nog briljanter idee; ze gingen namelijk een vervolg lanceren op Duke Nukem 3D, onder de naam Duke Nukem Forever.
We zijn nu 14 jaar verder en de originele oprichters van Fragland zijn reeds vertrokken. 3D Realms medewerkers George Broussard en Scott Miller hoorden we af en toe nog beloven dat het goed kwam, tot alles ineens gedaan leek. Gelukkig dook Gearxbox Software op en nam de ontwikkeling over. Na al die tijd is het dus eindelijk zover en kunnen we DNF onder handen nemen.
Duke geniet van het leven met een sterrenstatus die hij verwierf door aliens schoppen onder de kont te verkopen nadat hij zonder kauwgum kwam te zitten. De Amerikaanse president gelooft dat de aliens vreedzame bedoelingen hebben, maar uiteraard weten wij al beter. Het duurt niet lang vooraleer de snoodaards aanvallen om revanche te nemen op Duke, maar pas wanneer hun slijmerige poten aan zijn vriendinnetjes foefelen lijkt het voor Duke weer tijd om de wapens op te nemen!
Het verhaal is simpel, maar dat kan niemand schelen toch? Hedendaagse shooters kiezen voor een multiplayer focus of voegen een achtergrondverhaal toe om een reden te geven waarom je zou schieten op alles wat beweegt. Maar uiteindelijk draait alles toch altijd uit op een potje knallen, dus waarom talmen? Serious Sam deed het enkele jaren geleden ook en kijk wat voor een succes dit was.
Grafisch kan Duke niet mee met de standaard van vandaag. De game ziet eruit alsof het in 2007 een release zag en kan niet opboksen tegen de concurrentie. Het goede nieuws is dan weer dat je geen hi-end PC nodig hebt om ten volle te genieten van alle grafische eigenschappen. Als we eerlijk mogen zijn: we hebben al slechter gezien, maar ook stukken beter. Het is geen Battlefield noch Modern Warfare, maar we zagen ook geen vervelende bugs die het spelplezier vergallen. Tenslotte is gameplay nog altijd het belangrijkste element. Op pc vallen de laadtijden overigens erg goed mee, wat jammer genoeg niet kan gezegd worden van de consoleversies. Pc is dus het aan te raden platform, maar dat zou mensen met een beetje gamesgeschiedenis niet mogen verrassen.
De game is verdeeld in verschillende levels met daartussen de typische laadschermen en checkpoints voor je savedata. Een typische old-skool structuur die reeds lang voorbijgestreefd is en ideaal om tussen de levels door even op adem te komen en het zweet van je handpalmen te wrijven na een intens gevecht. Iedere negatief punt moet toch een voordeel hebben, niet?
Het belangrijkste aspect van een game blijft nog steeds hoe leuk het is en hoe lang je het kan spelen. De singleplayer campaign zal je makkelijk 10 uur in je stoel houden en dat is dan nog op de gemakkelijkste setting en zonder al teveel tijd te spenderen aan slots machines, het spelen van snooker of het houden van een partijtje poker. Het verhogen van de moeilijkheidsgraad en alle Achievements proberen te behalen voegen nog wat extra uurtjes toe. Indien je dit vergelijkt met de gemiddelde tijd dat je spendeert met de campagne van een moderne shooter, dan weet je dat je waar voor je geld krijgt.
Maar hoe spendeer je nu die tijd? DNF is voornamelijk opgebouwd uit levels die gameplay-actie bieden in een indoor omgeving. Af en toe krijg je wat outdoor actie en daar moet je ter afwisseling even met voertuigen rondrijden of – op een weliswaar beperkte manier – het luchtruim kiezen. Ik hoor vaak mensen klagen over het feit dat Duke maar twee wapens kan dragen, zelf zie ik dat niet meteen als een negatief punt maar eerder een tactische uitdaging, ook al lijkt deze Halo-achtige keuze een beetje misplaatst voor een spel dat teruggrijpt naar de goeie, ouwe tijd.
De gameplay is echter niet perfect. De levels waar je moet rijden zijn wat vervelend en de indoor levels zijn generisch. De gevechten tegen de grote bazen maken dan weer veel goed. Hoewel deze ontworpen zijn volgens maatstaven van vervlogen tijden (groot monster, schuilen en circle strafing) schotelen ze een aardige uitdaging voor. Vooral de hogere moeilijkheidsgraad zal wat tandengeknars veroorzaken en de unieke setup van de eindbaas wil je zeker niet missen.
Eenmaal je doorheen de singleplayer bent, kan je online gaan voor wat klassieke multiplayer modi met een typische Duke twist. Dukematch (klassiek DM), Team DM, Capture the Babe en Hail to the King (King of the Hill) zijn allemaal oude wijn in nieuwe zakken, maar bezorgen het nodige plezier dankzij de typische Duke Nukem humor en onze liefde voor de met steroïden opgevoede kerel. Jammer genoeg waren zelfs enkele weken na de release weinig tot geen games te vinden op de servers, maar gelukkig hadden we nooit problemen eens we wel aan de slag gingen.
Na zoveel jaren ontwikkeling kan je niet verwachten dat Duke alle verwachtingen zou inlossen. Indien je die verwachtingen even opbergt en de game beoordeelt met een neutrale gedachte dan zal je een game ontdekken die ondanks zijn gedateerde technische kanten toch tonnen plezier bezorgt, zowel qua gameplay als qua speelduur.
Op PC weet Duke Nukem Forever zijn mannetje te staan en overstijgt de game toch de middenmoot dankzij het hoofdpersonage, de grove humor en de lange levensduur van de campagne. Echte negatieve punten zijn er niet aan de game, maar de gedateerde graphics en de gameplay van voorheen zorgen ervoor dat de game niet voldoet aan de hedendaagse standaarden.
Duke Nukem Forever zal nooit de klassieker worden zoals Duke Nukem 3D was en zal hierdoor altijd in onze herinnering aanwezig zijn als die game die faalde door de te lange tijd in het vagevuur van de ontwikkeling. Dit effent wel het pad tot een mogelijk vervolg waarin Duke in een modern kleedje wordt gestopt en werkelijk de eer krijgt die de Duke verdient. Duimen maar dat Gearbox het een tweede keer aandurft!
Thibaut (PlayStation 3):
Laten we maar meteen met de deur in huis vallen en de meest kritieke punten opnoemen: de consoleversie met de lange vervelende laadtijden, schokkende framerate en wazige graphics zijn zonder twijfel slechter dan de pc-versie van Duke Nukem Forever.
Dit geeft de game echter geen vrijgeleide. Duke Nukem Forever is… wel … saai! Hoewel dit een shooter moet voorstellen vul je slechts de helft van de tijd met het legen van je shotgun op de Pig Cops en Octobrains. Er zijn immers tal van oninteressante geschutskoepelsequenties en voertui levels, en je komt om de haverklap platformpuzzels tegen en lange gangen waar geen alien te bespeuren valt.
Indien deze game niet 'Duke Nukem' getiteld was, dan had deze zwakke shooter nooit deze aandacht gekregen. Duke Nukem Forever is geen totale ramp, maar het is ver van goed ook. De game kan een occasionele lach of twee op je gezicht toveren, maar de rest wil je liever snel vergeten. Jammer voor de Duke en trek dus maar een stevig percentje van de score af voor wie op console aan het werk wil.
7.0