'Je bent een uil, Johan, je moet gewoon knippen en plakken. Driftig tikte ze met haar benige rechterwijsvinger tegen het door stof bezwangerde beeldscherm.
Zoals altijd zweeg hij. Zijn domein was het ziekenhuis waar hij de oude chirurg was wiens woorden met respect werden gehoord. Thuis zwaaide zij immer ratelend en rebbelend de scepter. En hoe!!
Vol gram zag hij de pensioengerechtigde leeftijd met rasse schreden naderen.
Er moest iets gebeuren.
Enkele dagen later kwam hij met een reistas vol spullen naar huis die hij onmiddellijk in zijn kamer verborg.
Die zaterdag speelden ze bridge met de van Leuffen tot Donkerslootjes. Er werd flink gedronken en het was gezellig. Zijn vrouw, met vuurrode konen, had het hoogste woord. Na de laatste robber wees de klok 00.45 uur aan.
Nadat de gasten waren vertrokken ruimde hij de tafel af. Zijn vrouw schoof schommelend de trap op. Toen hij een kwartier later boven kwam zag hij dat ze inmiddels al naar verre oorden was afgereisd.
Terwijl er een wreed trekje om zijn lippen kwam, pakte hij vanuit de andere kamer de reistas, haalde er een flesje uit en hield dat geopend onder de neus van zijn ronkende echtgenote. Daarna pakte hij wat instrumenten uit de reistas en begon deze te ontsmetten.
Met een schok opende ze haar ogen. Het was donker in de kamer. Hoe lang had ze geslapen? Waar kwam die brandende pijn vandaan? Had ze zoveel gedronken?
Naast haar was het bed leeg. Waar was hij? Hij sliep zondagochtend toch altijd uit?
Ze wilde zijn naam roepen, er kwamen geen klanken. Er was slechts die alles verterende pijn. Ze stond op en liep naar de badkamer. Water, dat zou haar goed doen.
Nu stond ze voor de wastafel, keek in de spiegel en schrok hevig.
Voor haar stond een vrouw met opgezwollen, pioenrood gezicht. Onder haar neus zag ze één smalle bloederige streep.
Ze wilde gillen maar kon niet.
Plotseling hoorde ze in de ijzingwekkende stilte licht gedruis en meteen daarna een zachte stem:
'knippen en plakken, knippen en plakken.'
Verhaal @ Plato 2013