Deze tekst is gecontroleerd door prof.dr. P.A. van Doorn.
Hoe wordt de diagnose CIDP gesteld?
Omdat CIDP zich in verschillende vormen voor kan doen, is de diagnose niet eenvoudig te stellen. Er worden altijd aanvullende onderzoeken uitgevoerd.
De neuroloog zal bij het neurologisch onderzoek onder andere peesreflexen testen omdat deze altijd verminderd zijn.
Door middel van een elektromyografisch onderzoek (EMG) wordt de snelheid van de elektrische geleiding van de zenuwen naar de spieren en de reactiesnelheid van de spieren gemeten.
Ook wordt het eiwitgehalte in het lumbaalvocht onderzocht. Bij CIDP is dit meestal verhoogd.
Daarnaast wordt bloedonderzoek gedaan. Hierbij is het belangrijk om andere mogelijke oorzaken van de klachten zoals diabetes of een schildklieraandoening uit te sluiten.
Behandeling van CIDP
CIDP is meestal goed te behandelen, ook bij kinderen. In principe zijn er drie soorten behandelingen mogelijk die alle drie effectief zijn gebleken:
- gebruik van corticosteroïden (prednison) in de vorm van tabletten. Deze medicijnen zijn doeltreffend maar kunnen vervelende bijwerkingen hebben. Bij een gunstige reactie worden deze medicijnen maandenlang voorgeschreven. Daarna wordt de medicatie afgebouwd. Als de symptomen terugkomen, volgt een nieuwe kuur;
- toediening van immuunglobuline via een infuus. Deze behandeling heeft in circa 80% van de gevallen een positief effect. Een voordeel ten opzichte van gebruik van prednison is dat er minder kans is op bijwerkingen. De kosten zijn echter hoog en de behandeling moet steeds herhaald worden (bijvoorbeeld één keer per drie weken). Immuunglobuline onderdrukt de symptomen maar geneest de ziekte waarschijnlijk niet;
- plasmaferese. Hierbij wordt bloed door een machine geleid en wordt het vloeibare deel van het bloed gescheiden van de witte en rode bloedcellen. De bloedcellen gaan terug naar het lichaam en het vloeibare deel (het bloed-plasma) wordt vervangen. Zo kunnen schadelijke stoffen zoals afweerstoffen die zich tegen de zenuwen richten, verwijderd worden. Deze behandeling wordt niet zo vaak toegepast omdat het een nogal ingrijpende behandeling is met kortdurend resultaat (twee tot drie weken).
Alle drie de behandelingen richten zich op het remmen van de ontsteking. De beschadigde zenuwen moeten vanzelf weer herstellen.
Om de spieren weer te versterken, krijgen mensen met CIDP vaak fysiotherapie. Hier kan dan het beste in een vroeg stadium mee gestart worden om verstijving en achteruitgang van de spieren zoveel mogelijk te beperken.