4e verslag uit Nieuw Zeeland
Ik zal dit verslag weer verder vertellen over onze belevenissen in Nieuw Zeeland. We zijn inmiddels in onze laatste week en we hebben veel leuke dingen meegemaakt en vooral hele mooie dingen gezien. We hebben niet altijd goed internet en dat maakt het moeilijk voor mij om een verslag te schrijven.
Ik was gebleven bij ons verblijf op de boerderij in Hawarden op het Zuidereiland van Nieuw Zeeland. De volgende dag kregen we een heerlijk ontbijt van Karen Forrester en dat was ook nodig, want later gingen we met de 4 wheel drive de bergen in. Bruce zou ons naar de hoogste berg op zijn terrein brengen. De grootte van zijn land op de boerderij is moeilijk te beschrijven. Hij heeft 5000 hectaren en dat is misschien wel meer dan heel Berkel en dat om zijn ruim 4500 schapen en ook nog wat koeien te laten grazen. Het kost ons meer dan een uur om helemaal naar boven te rijden langs onverharde kleine paadjes langs de berg. Het uitzicht is alles waard en we kijken ongelofelijk ver en zien zelfs een deel van Christchurch in de verte liggen. Op de terugweg proberen we nog wat los geraakte schapen te vangen, maar dat valt niet mee en we geven het na een half uurtje maar op. Dat zal Bruce nog wel een andere dag doen.
Eenmaal weer beneden wacht ons heerlijke koffie met boterhammen met kaas en tomaten uit de oven en moeten we ons klaarmaken om een schaap te scheren. Mama en papa moeten een schaap scheren. In een speciale schuur waar ze altijd alle schapen moeten scheren wordt er eentje voor papa en mama gehaald en Bruce doet één keer voor hoe het moet en daarna is het de beurt aan papa. Het lukt papa wel, maar hij durft niet te diep met de tondeuse, maar moet wel lachen en de foto's zijn geweldig. Mama blijkt echter een "natural talent" te zijn volgens Bruce en lijkt er geen moeite mee te hebben om het schaap te scheren. Al met al een bijzondere ervaring. Ons schaap staat er na 10 minuutjes erg naakt bij zonder zijn mooie vachtje, maar dat zal wel weer aangroeien.
Na de lunch gaan we heerlijk relaxen in de zon en Bruce en Karen moeten naar de stad. Het huis is dan even van ons en we kunnen en mogen overal in. Dat is hier heel normaal. Ik ga echter met papa op avontuur. We gaan langs de rivier lopen om de omgeving te verkennen en wat foto's te maken.
's Avonds krijgen we nog een heerlijk diner en na de koffie gaan we ons bedje in. Het is hier in de bergen wel een stuk kouder als de zon weg is en dat voel je wel. De volgende ochtend nemen we afscheid van Bruce en Karen en moeten we op weg naar het 2 uur verder gelegen Kaikoura voor de walvissen tocht. We willen de laatste boot rond 13:00 uur hebben en hopen op mooi weer, maar vooral het feit dat we walvissen zien. Er is geen garantie, maar als je geluk hebt zie je een walvis en als je meer geluk hebt duikt hij mooi met zijn staart omhoog naar beneden en dat levert weer mooie plaatjes op.
3 uurtjes later zitten we op een boot en varen op weg naar de walvissen. Het weer is heerlijk en we blijken heel veel geluk te hebben. Uiteindelijk zien we 3 walvissen en hebben alle tijd om leuke en mooie foto's te maken. Het is erg indrukwekkend om te zien hoe groot deze beesten zijn. Het idee dat een walvis groter is dan onze hele camper doet mij wel een beetje schrikken, maar ik vind het allemaal wel heel spannend.
In onze camper raken we niet uitgepraat over ons geluk met de walvissen. Bruce en Karen vertelden ons gisterenavond nog dat zij zelf niet veel geluk hadden en terug waren zonder 1 walvis te hebben gezien. Kortom, we hadden lekker weer met 3 walvissen en zijn helemaal blij. We rijden nu met de ondergaande zon verder naar het noorden. We slapen uiteindelijk ergens in de wildernis vlakbij het strand.
De volgende dag gaan we op weg naar Picton. Picton is de plaats waar de ferry naar Wellington gaat. De ferry naar het Noordereiland van Nieuw Zeeland. We bezoeken Picton en gaan in een leuke bar zitten langs de kust. We eten een heerlijke sandwich en gaan later in de middag op weg langs de kust naar een plekje langs het water om te slapen. Natuurlijk vinden we die weer en in de buurt kan ik zelfs spelen in een speeltuin.
De Interisferry gaat door de straat van Cook en doet er ongeveer 3,5 uur over om naar de hoofdstad van Nieuw Zeeland te varen. Het weer is erg goed en we worden getracteerd op waanzinnig mooie eilanden en de ferry is erg groot en leuk om mee te varen. Onze camper is meegegaan en zit in de buik van het schip.
Wellington blijkt een flinke stad en we komen aan in de haven welke in het midden van Wellington ligt. We gaan direct naar een camping in de stad om de volgende dag het nationale museum te bezoeken.
We parkeren onze camper bij het museum en gaan op onderzoek uit. Het gaat hier vooral om de geschiedenis van dit nog jonge land. Naast veel kunst en gebruiksvoorwerpen van de oorspronkelijke bewoners, de Maori, zien we ook veel foto's en verhalen over alle Europeanen die naar dit verre land zijn geemigreerd. Er zijn zelfs veel Nederlanders bij. Het gaat te ver om in dit verslag alles over dit museum te vertellen en ik daag jullie uit zelf maar eens een bezoekje te brengen aan het "Te Papa" museum in Wellington.
Na het museum gaan we slenteren langs de haven en uiteindelijk door het centrum. Aan het eind van de middag gaan we weer verder op weg naar het noorden. Ons doel voor de komende dagen is Taupo, in het midden van het Noordereiland.
Onderweg slapen we weer een paar keer in de wildernis. We passeren zelf nog een heuse "Airshow" van het leger van NZ. Het is heel druk bij deze vliegshow en we blijven ook maar een uurtje kijken naar deze gratis show. Wat een geluk dat we dit ineens zien.
Uiteindelijk komen we de volgende dag aan in het plaatsje Taupo. We gaan weer naar een gewone camping om weer fatsoenlijk te douchen en water te tanken. In de wildernis kun je niets bijladen en moet je het doen met de middelen aan boord. De camping heeft ook een fantastisch speeltuin met een grote springkussen voor mij.
Toch mag ik hier maar kort spelen, want papa komt me bijna gelijk weer halen. We worden over een half uur opgehaald, want mama gaat uit een vliegtuig springen? Ja echt, ze gaat met een parachute een zogenaamde skydive maken. Mijn mama is heel stoer en durft dat wel. Papa durft dat niet. Papa heeft hoogtevrees en moet niets hebben van dit soort dingen.
Mama krijgt een speciaal pak aan en gaat met een aantal andere mensen in een heel klein vliegtuigje de lucht in. Lang zien we haar niet, maar dan opeens komt ze aan een parachute naar beneden. Ze is helemaal enthousiast en vol van haar sprong.
De volgende dag gaan we naar Roturoua, het gebied van de geisers. Natuurlijk zien we deze ook nog. Toch vreemd die rare zwavel lucht. Het ruikt naar rotte eieren en dan komt er soms ook nog water uit de grond omhoog spuiten.
De volgende dagen hierna staan in het teken van heel mooi weer en veel strand. We volgen de hele oostkust van het Noordereiland naar boven. Het zijn hier hele mooie stranden. We komen uiteindelijk aan in de Coromandel en dat is één van de mooiste plekjes in Nieuw Zeeland.
De uitzichten over zee zijn te moeilijk om uit te leggen en ongelofelijk mooi. Papa wil overal stoppen om foto's te maken, maar dat kan nu eenmaal niet. We slapen onderweg vaak op campings aan de kust en hebben het erg naar ons zin.
We zijn nu op weg naar Auckland, maar daarover later meer.
vier reactie's:
Wat een belevenissen,en dat al op jouw leeftijd nadeche. Maar ik heb weer mee genoten.
Opa leest het vanavond .
oma (Email) - 11 04 12 - 09:26
Jaaaaa, het zit er bijna op voor jullie en wat een belevenissen allemaal. Dat Nadeche op een glazen ruit durft te staan zo hoog…. en wie heeft die grote kiwi op de foto opgegeten? Gelukkig lust ik geen fruit, zou hem/haar ook nooit op kunnen. Waren die walvissen "blue whales"? Nou geniet nog maar van de komende dagen het is nu zo voorbij maar jullie zijn weer een enorme ervaring rijker. Greets van Ronald
Ronald NIjssen (Email) - 11 04 12 - 21:42
Hoi Nadeche,
Ik wist niet dat je op zo'n mooie reis was!
Ik kreeg vandaag je kaartje uit Nieuw-Zeeland, wat een verrassing en wat lief dat je zo ver weg aan onze Lars denkt.
Het gaat heel goed met Lars, hij is een lieve en kleine baby. Maandag kom ik hem laten zien op school. Ben je er dan ook?
Pappa en mamma moet je ook bedanken voor het kaartje natuurlijk!
Leuk om al je avonturen te lezen hier op de computer.
Ik zie je snel.
Kus van juf Angela
( ik heb dit stukje ook per ongeluk bij een van je andere verhalen getypt, ik moet nog even wennen aan de site…)
[Angela] - 11 04 12 - 22:24
Weer een mooi verhaal gelezen en jullie zijn ook nergens bang voor. Nooit gesprongen en dan zomaar een parachutesprong maken. Ik vind het knap hoor. Maak er een mooie laatste week van.
Michel
Michel Verschoor (Email) - 13 04 12 - 09:13
No trackbacks: