Professor Layton and the Curious Village
Koud gepakt en dom, zo voel ik me. Ik, de puzzelkampioen uit het zesde klasje, de koning van het vraagstuk, de meester van de logische redenering, de belichaming van gezond verstand… ik ben het helemaal kwijt.
En dat allemaal omdat ik enkele dagen ben gaan speurneuzen met Professor Layton, een ouderwetse gentleman met hoge hoed en een zacht Engels accent. Een warme en aimabele man ook, iemand met principes en daar houd ik wel van. Samen trokken we naar St. Mystere, een charmant en schilderachtig plaatsje, afgesloten van alles en iedereen. Je kent het wel, zo'n dorp waar niets is wat het lijkt, boordevol intriges en inteelt.
Ons doel was het mysterie van de gouden appel te ontrafelen, die ergens in St. Mystere verborgen lag. Om het hebbedingetje op te sporen, besloten we de lokale gemeenschap eens grondig aan de tand te voelen. Op zich geen probleem, ware het niet dat de merkwaardige dorpsbewoners allemaal één passie delen: puzzels.
En puzzelen zal je. Zowat elk gesprek mondt uit in een breinbreker, waarbij je ruimtelijk inzicht, je skills in kansberekening, maar vooral je gezond verstand danig op de proef worden gesteld. De antwoorden verschillen van simpel een getal invullen tot koorden spannen, lijntjes trekken, blokken schuiven, schaakstukken zetten of multiple choice.
Laat ik een voorbeeld geven:
Drie identieke paraplu's staan in een bak. In de veronderstelling dat de drie eigenaars niet kijken naar de etiketten, wat is dan de kans dat twee van de drie eigenaars met hun eigen paraplu naar huis gaan?
Of deze: Vijf katten vangen vijf muizen in vijf minuten. Hoeveel katten zijn er nodig zijn om 100 muizen te vangen in 100 minuten?
Een kind kan de was doen, toch? Wel, ondergetekende kan dat blijkbaar niet (meer) want het heeft toch echt even geduurd voor ik de juiste antwoorden (0% en 5 katten) op mijn touchscreen neerkrabbelde. Het lijkt erop dat mijn jaren van overmatig drankgebruik en slappe tv-feuilletons eindelijk hun tol eisen.
Toch heb ik alle raadsels die de game telt (een dikke 130) tot een goed einde gebracht, noem het gerust een prestigezaak. De antwoorden vond ik vaak op routine, soms met een geniale inval, dan weer met dom geluk of met behulp van hints. En die hints, waarvan je er per opgave drie kan vrijspelen, heb ik naar mijn gevoel te veel gebruikt. Vooral omdat de oplossingen dikwijls zo voor de hand liggen, zo belachelijk simpel zijn, dat het 'aha-gevoel' achteraf vaak gepaard ging met een lichte vorm van schaamte.
Toch moet ik toegeven dat, ondanks de pijnlijke deuk in mijn ego, de trip naar St. Mystere absoluut een aanrader is. De game oogt charmant en aangenaam, de teksten zijn leuk geschreven en het overkoepelende verhaal is ook best te pruimen. De talrijke vraagstukken vormen uiteraard de hoofdbrok, en die zijn origineel en gevarieerd genoeg om je een kleine 20! uur bezig te houden.
Ik heb het hier al vaker verteld, maar de DS is gemaakt voor dit soort avontuurlijke puzzelgames. Chillend thuis op de bank of wachtend op de trein, elk moment is geschikt om even je DS open te klappen en een raadsel op te lossen. En als je intussen klaar bent met het magistrale Advance Wars en een 'brain age' van 20 hebt, wordt het misschien wel eens tijd voor een tripje naar St. Mystere. Je zal het je niet beklagen, alhoewel…
8.0