24 april 1972
Het eerste plan van de EU voor een gemeenschappelijke munt dateert van 1970. Om de monetaire stabiliteit te handhaven, beslissen de EU-lidstaten dat de koersen van hun munten slechts in beperkte mate ten opzichte van elkaar kunnen schommelen. Dit wisselkoersmechanisme, dat in 1972 wordt ingevoerd, is een eerste stap naar de invoering van de euro, 30 jaar later.
1 januari 1973
Na de aansluiting van Denemarken, Ierland en het Verenigd Koninkrijk telt de EU negen lidstaten.
Lidstaten: België, Duitsland, Frankrijk, Italië, Luxemburg, Nederland.
Nieuwe lidstaten: Denemarken, Ierland, Verenigd Koninkrijk.
Na de Arabisch-Israëlische oorlog van oktober 1973 leggen olieproducerende naties in het Midden-Oosten grote prijsstijgingen op en beperken de verkoop aan sommige Europese landen. Daardoor ontstaan in de hele EU economische problemen.
10 december 1974
Om hun solidariteit te uiten, richten de leiders van de EU het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling op. De doelstelling van het fonds is geld over te maken van rijke regio's naar arme regio's om wegen en communicatie te verbeteren, investeringen aan te trekken en werkgelegenheid te scheppen. Dit soort activiteiten zal later een derde van alle EU-uitgaven vertegenwoordigen.
7-10 juni 1979
De burgers van de EU kiezen voor het eerst rechtstreeks de leden van het Europees Parlement. Voordien werden zij door de nationale parlementen afgevaardigd. De leden van het Parlement zetelen in pan-Europese politieke fracties (socialisten, conservatieven, liberalen, groenen, enz.) en niet in nationale delegaties. De invloed van het Parlement neemt steeds meer toe.
De val van het Salazarregime in Portugal in 1974 en het overlijden van generaal Franco in Spanje in 1975 maken een einde aan de laatste rechtse dictaturen in Europa. Beide landen verbinden zich ertoe om een democratische regeringsvorm in te voeren — een belangrijke stap om in aanmerking te komen voor het lidmaatschap van de EU.
De moord op de voormalige Italiaanse minister-president Aldo Moro in 1978 is een van de vele terroristische aanslagen van extremistische groepen in de jaren zeventig. Tot de slachtoffers behoren vooraanstaande advocaten, zakenlieden, politici en 11 Israëlische atleten tijdens de Olympische Spelen in München (1972).