De badkamer van een man is een oase van eenvoud. Op de wastafel vind je wat scheerspullen, een tandenborstel, tandpasta en een busje deodorant, in de douchecel shampoo en badschuim, vaak in één fles. Hier en daar zwerft nog een kam rond, soms zelfs een nagelschaar, en wanneer een vent eens per week z'n sokken wast en zo nu en dan een schone onderbroek aantrekt (heren!) gaat-ie al snel door voor een verzorgde man.
Bij vrouwen gaat het er heel wat minder overzichtelijk aan toe. Op plankjes, in kastjes en onder de douche: iedere bruikbare vierkante centimeter wordt in beslag genomen door een barokke verzameling van potjes, tubes, flesjes, doosjes, zakjes, flacons, spuitbussen, verstuivers, stiften, rollers, blikjes en sachets. Vrouwen vinden in deze doolhof schijnbaar moeiteloos hun weg. Een man kan het maar beter niet eens proberen. Niet alleen hebben we van de meeste damesverzorgingsproducten geen idee waarvoor ze dienen, bovendien veroorzaakt de geringste aanraking van het kleinste potje of flesje een enorme lawine, waardoor je niet alleen de hele verzameling cosmetica, maar ook de gramschap van je vriendin over je heen krijgt.
Waarvoor hebben meiden al die rotzooi nodig? Waarom worden er in de Etos hele kubieke meters plankruimte opgeofferd aan 'damesgeuren' (een woord dat bij mij associaties oproept die met cosmetica geen donder te maken hebben), en kunnen de verzorgingsproducten 'for men' met gemak worden weggestouwd in een verloren hoekje achter de condooms? En nog een vraag: waarom kunnen vrouwen geen genoegen nemen met zoiets simpels als 'zeep', 'shampoo' of 'lotion'? Waarom moeten alle producten waarmee ze zich insmeren per se worden opgeleukt met spullen die je eerder op de fruitmand dan in je badkamer verwacht?
Je denkt dat ik overdrijf? Tijdens een oppervlakkige inventarisatie van de badkamer van m'n vriendin stuitte ik onder meer op douchecrème met hazelnoot, douchegel met wilde abrikoos, hydraterende bodymilk met kokos, shampoo met appel, scrubgel met kersen, conditioner met walnoot, crèmespoeling met amandel, nachtcrème met zomertarwe en kleimasker met yoghurt en havermout. Dat is toch geen persoonlijke verzorging meer! Dat is muesli!
We moeten constateren dat er sinds de zondeval eigenlijk heel weinig veranderd is. Vrouwen laten zich nog steeds verleiden met vruchten. En de slang is nog altijd de listigste van de dieren des velds, al draagt-ie tegenwoordig het maatkostuum van de gladde marketingjongen. In die hoedanigheid heeft hij een heel parallel universum geschapen, waarin aan domme stukken fruit de meest bizarre eigenschappen worden toegekend.
Het begon in de late jaren zeventig, met nogal expliciete reclamefilmpjes over 'de wilde frisheid van limoenen'. Nou goed. Dat limoenen fris zijn ga ik hier niet betwisten. Maar wild? De meeste limoenen die ik ken liggen maar zo'n beetje te suffen op de aanrecht. Zonder zelfs maar te loeien, te blaten of te mekkeren laten ze zich uitpersen of in stukken snijden. En heb je ooit een limoen z'n tanden in een postbode zien zetten? Nee hè?
Je zou denken dat iedereen dat soort nonsens doorziet. Je zou denken dat zo'n campagne nooit lang kan duren. Maar dan heb je buiten vrouwen gerekend. Zo vlijmscherp als ze zijn, wanneer het erom gaat hun man te betrappen op sporen van overspel en kroegbezoek, zo boterzacht worden ze van een geraffineerde advertentie. En daarom worden er elke avond weer hele reclameblokken volgeleuterd over de revitaliserende werking van grapefruit, het sensuele effect van meloen en de rustgevende kracht van mandarijnen.
De damesbladen maken het nog veel erger. In het ene artikel beweren ze dat de kilo's eraf vliegen wanneer je niets anders eet dan fruit, twee pagina's verder schrijven ze – zonder met hun ogen te knipperen! – over hoe vóedzaam appels, kiwi's en druiven zijn, zolang je ze maar in je haar smeert. En vrouwen slikken het allemaal als zoete koek.
De enigen die van de zondeval iets lijken te hebben geleerd zijn mannen. Die raken sinds Genesis 3 geen fruit meer aan. En omdat het moeizaam variëren is op steeds hetzelfde thema van zeep, shampoo en aftershave, blijft cosmetica voor mannen beperkt tot een paar simpele basisproducten, waarop de overbodige toevoeging 'for men' is afgedrukt. Er wordt wel eens voorzichtig geprobeerd om mannen aan gezichtscrème en bodylotion te helpen, maar echt lukken wil het niet.
Is het dan helemaal onmogelijk om een uitgebreide verzorgingslijn voor heren op te zetten? Tuurlijk niet! Maar kom me niet aan met allerhande fruitige geurtjes. En al helemaal niet met waanzinnige claims over verjongende perzik en vochtinbrengende ananas, want daar trappen we niet in. Mannen zijn net als vrouwen gevoelig voor leugens, maar het moeten wel plausibele leugens zijn.
Dus zodra een cosmeticagigant komt met een herenlijn, gebaseerd op de voedzame werking van tosti's en de vochtinbrengende eigenschappen van water, beloof ik dat ik voor de bijl ga. Zodra de Etos shampoo verkoopt met de kalmerende werking van oude jenever, scheerzeep met het rustgevende effect van zware shag en aftershave met de vitaliserende kracht van zwarte koffie, beloof ik dat ik extra planken in mijn badkamer ga aanbrengen.
Al denk ik dat ik eerst nog wel even een nieuwe boormachine ga kopen.