Zonder al te veel fanfare bracht White Pines eind vorig jaar een nieuwe plaat uit. De CD heet The Falls en het is een geslaagd plaatje.
Eerder schreef ik over de EP die de band uit Michigan. De muziek van band rond Joseph Scott zou je als indie-folk kunnen omschrijven. Als je naar The Falls luistert hoor je duidelijke overeenkomsten met het werk van bands als Strand of Oaks en Canada.
Scott en zijn maten maakten een rijke plaat met meerdere lagen Niet elke songs van The Falls is ijzersterk, maar nummers als Woods, Churchyard en Half Beast behoren tot het mooiste dat ik de laatste tijd heb gehoord. The Falls kwam uit bij Yer Bird.
Een weblog als Ketelmuziek levert een bomvolle mailbox op.
Elke dag komt er mail binnen van artiesten, labels en distributie-bedrijfjes met de vraag of Ketelmuziek aandacht wil besteden aan een CD, video of optreden.
Tussen die verzoekjes zit veel rotzooi, zo ben je bij ons aan het verkeerde adres als het om dance, metal of funk gaat, maar het blijft de moeite waard om de mailbox door te ploegen. Zo heel af en toe levert het namelijk iets moois op. Zoals White Pines.
Via de mail ontving ik de EP Face Made of Wood en dat is een prachtig plaatje dat absoluut onze aandacht verdient.
Joseph Scott is de man achter White Pines. Scott speelde mee tijdens optredens van Cotton Jones en was een van de leden van Canada. Ik was erg gecharmeerd van het album This Cursed House van Canada, een erg Google-onvriendelijke bandnaam, maar Canada verdween na die plaat weer snel uit het zicht.
Face Made of Wood mist het speelse van This Cursed House- dit is echt materiaal dat Scott in de privacy van zijn eiegen huis opnam. Als je vergelijkingen zoekt kom je uit op het solo-werk van Fred Thomas van Saturday Looks Good to Me en de albums van Joel Phelps.
Zoals je al begrijpt ben ik erg onder de indruk van de vijf sfeervolle songs van Face Made of Wood. De EP bewijst maar weens hoe rijk de muziek-scene in Michigan is, die ons behalve Canada ook Chris Bathgate, Saturday Looks Good to Me en Frontier Ruckus opleverde, om zo maar wat namen te noemen.
Een van de ontdekkingen van SXSW2008 was voor mij Frontier Ruckus. Ondanks het slaapgebrek waar ze over klaagden gaf de band uit Lansing, Michigan een prachtig optreden voor het handjevol mensen in de Soho Lounge. Frontier Ruckus is een flinke band waarin een belangrijke rol is weggelegd voor de banjo, maar waarin ook ruimte is voor de zingende zaag. De samenzang van Anna Burch en Matthew Milia is werkelijjk prachtig. De band maakt haar volledig eigen interpretatie van de Americana en heeft ook door de banjo een lekkere 'drive'. Op sommige momenten deed de band me denken aan de optredens van Okkervil River, al mist Frontier Ruckus natuurlijk een zanger als Will Sheff. Ik heb maar metteen van de mogelijkheid gebruik gemaakt en hun EP I Am the Water You Are Pumping gekocht. De EP is normaal alleen te krijgen door 10 dollar naar de band te sturen. Geluukig is Frontier Ruckus nu opgepikt door het uitstekende Quite Scientific-label, dat ons eerder al mooi werk bracht van Chris Bathgate en Canada. Deze zomer wordt het debuut album van Frontier Ruckus verwacht. In de tussentijd kun je nummers van hun site downloaden. Houdt Frontier Ruckus goed in de gaten.