'De macht van de overheid een mens in de gevangenis te werpen zonder wettelijke aanklacht en in het bijzonder zonder hem de rechtspraak te verlenen van zijn gelijken, is van een ongekende weerzinwekkendheid en de basis voor een totalitaire regering, hetzij nazi of communistisch.'i
– Sir Winston Churchill, Brits staatsman
In 2007 publiceert de Amerikaanse Naomi Wolf haar boek The End of America over de teloorgang van de grondwettelijke vrijheidsprincipes in haar land. Wolf betoogt dat er historisch tien kenmerkende stappen zijn te onderscheiden, noodzakelijk voor de overgang van een democratie naar een fascistische staatsvorm:
Nederland, gidsland van Europa, lijkt dezelfde weg te gaan als haar grote voorbeeld. Deze serie toont de ontwikkeling van een open naar gesloten samenleving; van Nederland als soevereine constitutionele monarchie met relatieve vrijheden, naar een natie waarin een alles controlerend (technocratisch) fascisme steeds duidelijker vormen lijkt aan te nemen. Het is het einde van Nederland zoals we het kenden. In dit deel: de Nederlandse steun aan een geheim gevangenissysteem en de eigen vaderlandse praktijken.
Nadat de overheid haar burgers in een staat van angst heeft gebracht door optuiging van een verschrikkelijke vijand, volgt de tweede stap in de overgang van een open naar gesloten maatschappij: een geheim gevangenissysteem buiten het rechtssysteem. Eerst zullen daar de 'terroristen', de bedreigers van de staatsveiligheid als 'vijanden van het volk' belanden. Maar gangbare definities worden al snel opgerekt.
Dit gebeurde in het Italië en Duitsland van de twintiger en dertiger jaren en later ook in de fascistische dictaturen van Zuid Amerika. Onder landbouwminister Jorge Zorreguièta, vader van onze aanstaande koningin, Maxima von Amsberg* en rechterhand van dictator Videla, lieten in de zeventiger en begin tachtiger jaren van de vorige eeuw meer dan 30.000 'staatsgevaarlijke' burgers het leven, na detentie en foltering in geheime concentratiekampen, gevangenissen en martelkelders. De slachtoffers wierp de regering vanuit vliegtuigen met opengesneden magen voor de haaien in zee.ii
Ontvoering, opsluiting en marteling: de ontelbare misdaden van de VS en EU
De praktijk waarbij overheidsdienaren van 'terreur' verdachte burgers zonder proces opsluiten in geheime gevangenissen en concentratiekampen als Guantanamo Bay, buiten eigen grenzen en ver van het eigen volk, is inmiddels genoegzaam bekend. Berucht zijn ook de martelingen die er plaatsvinden, hoewel eerst hevig ontkend.
Eén van de meest barbaarse marteltechnieken haalde uitgebreid het nieuws en is van Nederlandse oorsprong: het 'waterboarden'. Bekend is de 'Amboyna Massacre' waarbij de VOC tien Engelsen, negen Japanners en een Portugees onthoofde na een proces waarbij zij de slachtoffers tot bekentenissen dwong door waterboarding. In 2002 adopteerde de VS deze techniek om toe te passen in het concentratiekamp te Guantanamo Bay als "the Dutch cloth technique." Daarvóór werd hij met name toegepast in Zuid Amerika, onder meer tijdens het ministerschap van Jorge Zorreguièta in Argentinië.iii
Voor de gevangenislocaties worden talloze plekken overal ter wereld genoemd. Met name dictaturen en landen zonder 'democratische' traditie kiest de V.S. uit. In Europa noemt men vooral delen van de voormalige Sovjetrepubliek als gastlanden waaronder Tsjechië, Hongarije, Polen, voormalig Joegoslavië, Roemenië, Georgië, Litouwen, Bulgarije, Azerbeidzjan en Kazachstan. Maar ook onze buurlanden doen mee: Zo meldt de Britse mensenrechtenorganisatie Reprieve dat, volgens getuigenissen van voormalige Guantanamo-gevangenen, opgepakte burgers als 'terreurverdachten' in het geheim werden geïnterneerd op Duitse militaire bases.iv Groot-Brittannië had eveneens geheime gevangenissen om van 'terreur' verdachte burgers in op te sluiten, zo blijkt uit een 222 pagina's tellend VN rapport.v Ook Nederland zou over "geheime ondervraging centra" beschikken. Daarover meer in deel VII.
Uit een onderzoek getiteld 'Rendition on Record' van Reprieve, gepubliceerd op 15 december 2011, blijkt dat het merendeel van de Europese landen tot op heden niet wil prijsgeven of het heeft meegewerkt aan de CIA-praktijken om burgers te kidnappen en als 'terreurverdachte' naar geheime martel-gevangenissen elders te vliegen.vi Thomas Hammarberg, commissaris voor de mensenrechten van de Raad van Europa concludeert echter:
"Europese regeringen hebben met hun operaties op het gebied van contraterrorisme, samen met de Verenigde Staten, 'ontelbare' misdaden begaan.[...] Veel van die misdaden zijn zorgvuldig en opzettelijk verborgen gehouden. […] Ze gedoogden, beschermden en namen deel aan CIA-operaties die de grondbeginselen van de rechtstaat en van universele mensenrechten met voeten traden."vii
Obama's geheime wereldgoelag
De Guardian schrijft in 2009 over het georganiseerde "wereldwijde netwerk van geheime gevangenissen" dat onverminderd continueert en zelfs is uitgebreid onder Obama. De krant onthult onder meer het bestaan van tot dan toe onbekende locaties als Camp Eagle in Bosnië and Camp Bondsteel in Kosovo, het gebruik van zeventien detentieschepen en een 'netwerk' van recente kampen in de hoorn van Afrika, geïdentificeerd door mensenrechtenorganisatie Reprieve.viii Volgens mensenrechtenorganisaties zou het slechts het topje van de ijsberg betreffen. Obama zou de kampen ooit sluiten maar heeft zelfs met Guantanamo Bay, het meest bekende, nog geen begin gemaakt. Polen en Roemenië geven toe dat zij destijds deelnamen aan het 'rendition programma', dat ze vluchten toestonden ter ondervraging en opsluiting van 'terreurverdachten' en dat zij geheime gevangenissen herbergden. Maar dit zou nu verleden tijd zijn.ix Tot dusver weigeren de VS echter mee te werken aan een onderzoek naar geheime terreurgevangenissen in Polen.x
Daar Guantanamo Bay te zeer in het nieuws is geweest, hebben vertegenwoordigers van het Empire opdracht gegeven tot, of hulp geboden bij de bouw van diverse nieuwe 'ondervraging- en detentiefaciliteiten.' Zoals een 'ondervraging- en detentiefaciliteit' voor terreurverdachten in Marokko, dat onderdeel vormt van het geheime rendition programma van het Empire en wordt geleid door de Marokkaanse geheime dienst.xi Daarnaast is er de met Bush bevriende familie Bin Laden die de opdracht ontving om vanaf 2008 vijf gevangenissen te bouwen in Arabië ter versterking van Guantanamo Bay.xii Ook in buurland Jemen bevinden zich geheime gevangenissen, rapporteert Amnesty International in 2005.xiii ABC News onthult nog eind 2009 de Litouwse CIA martelgevangenis in een voormalige paardenrijschool.xiv De Huffington Post en The New American rapporteren over Obama's geheime gevangenissen in Afghanistan (o.a. Bagram), Syrië en Diego Garcia in de Indische Oceaan. Onder zijn regering blijkt de praktijk van geheime opsluiting en marteling buiten enige vorm van rechtspraak onverminderd te continueren.xv Andere staten waarin de CIA onder Obama doorgaat met het exploiteren van geheime gevangenissen zijn onder andere Ethiopië, Djibouti, Egypte, Jordanië, Marokko, Pakistan, Thailand en Israël.xvi In juli 2011 onthult The Nation de geheime CIA-faciliteiten in Somalië, waaronder een ondergrondse gevangenis voor terroristen met omstandigheden zó erbarmelijk dat ze de gevangenen tot waanzin drijven.xvii Steeds weer duiken nieuwe locaties op. Het verschil met de situatie onder Bush bestaat uit een betere geheimhouding onder striktere regels en aanmerkelijk betere public relations**, met name door de huidige president.
Bagram is vergelijkbaar met Guantanamo Bay, en huisvest momenteel onder Obama ongeveer eenzelfde aantal 'terreur'verdachten (ong. 700) als Guantanamo in haar hoogtijdagen, zonder enige vorm van proces. Het martelen gaat onverminderd door. Zeker vijftien Amerikaanse militairen van dit concentratiekamp zijn inmiddels beschuldigd van marteling. Andere 'verdachten' zijn onder Obama vervoerd naar geheime gevangenissen in Somaliland, Bermuda, Jemen en Albanië, bericht De Pers in 2010.xviii Eind 2010 vallen documenten van het Pentagon in handen van de burgerrechtenbeweging waaruit blijkt dat de martelingen onder Obama doorgaan en dat er veel vaker dan verondersteld, sprake is van moord door gevangenispersoneel en sterfgevallen na marteling ('unjustified homocide') dan tot dusver aangenomen of voor mogelijk gehouden.xix
Obama zou ons verder in dit systeem van geheime gevangenissen sleuren, aldus The Independent. Washington kan in principe iedere burger als terreurverdachte onder dwang oppakken en per geheime vlucht, zonder enige vorm van proces, naar concentratiekampen als in Bagram vervoeren. Voor dat doel breidt het Empire het concentratiekamp te Bagram voor zestig miljoen dollar uit, waardoor deze 'faciliteit' vijf keer meer gevangenen kan herbergen, bericht de krant in 2010. Tientallen kinderen zijn er opgesloten vanaf tien jaar jong. Guantanamo Bay zou bij Bagram vergeleken 'een hotel' zijn, schrijft het Britse nieuwsmedium. Getuigen spreken onder meer over marteling tot de dood erop volgt en anale verkrachting met stokken. Eenmaal weggevoerd is er geen weg terug.xx
Kampen onder militaire jurisdictie voor eigen burgers
Behalve kampen voor 'staatsgevaarlijke' elementen lijken er kampen voor burgers te zijn aangelegd in de Verenigde Staten zelf. Dit hoeft niet te verbazen omdat Amerika tijdens de Tweede Wereldoorlog in eigen land grote aantallen Amerikaanse burgers van Japanse origine in concentratiekampen gevangen hield vanwege hun vermeende staatsgevaarlijkheid.
Op 22 januari 2009 werd de wet ter vestiging van nationale 'noodcentra' (National Emergency Centers Establishment Act; H.R. 645) gepresenteerd aan het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden (Congress).xxi Het zou in beginsel gaan om zes centra op militaire bases om "tijdelijke huisvesting, medische en humanitaire hulp te bieden aan individuen en families die dakloos zijn geraakt door een noodsituatie of ramp." De geïnterneerden zouden tijdens deze noodsituatie komen te vallen onder militaire jurisdictie. De organisatie van de kampen is bovendien gebaseerd op die van Guantanamo, schrijft de gerenommeerde Dr. Michel Chossudovsky van Global Research.
Volgens Chossudovsky en senator Ron Paul zou de 'nationale noodsituatie' als excuus worden opgevoerd om de werkelijke reden te verbloemen: Naast anti-terreurwetten vormen de kampen namelijk onderdeel van een raamwerk om het establishment te beschermen tegen de toenemende onrust in Amerika en de wereld als gevolg van de door hen geënsceneerde economische crises en de bewustwording van de massa.xxii
Diverse bronnen, waaronder oud-gouverneur Jesse Ventura die in 2010 een documentaire maakte over de inrichtingen, delen mee dat het aantal kampen in werkelijkheid veel groter is. Er zouden op verlaten terreinen van defensie, ziekenhuizen en bedrijven zo'n achthonderd kampen volledig zijn ingericht. Chossudovsky meldt dat verschillende beveiligingscorporaties, zoals het beruchte Halliburton welke de meeste detentiekampen heeft ingericht te Afghanistan en Irak, in 2006 contracten ontvingen voor de bouw van moderne interneringsfaciliteiten van de Douane en immigratie-afdeling van het Ministerie van 'Heimat'-Veiligheid (Immigration and Customs Enforcement of ICE, vallend onder het Department of 'Homeland' Security, voorheen Domestic Security, vergelijkbaar met het splinternieuwe Nederlandse Ministerie van Veiligheid).xxiii Een van de hoofdtaken van deze afdeling is niet het optreden tijdens rampen, maar het beschermen van de nationale en volksveiligheid tegen criminele netwerken en 'terroristen', schrijft ICE op haar webpagina.xxiv
Mondiaal gevangenissysteem gevaar voor gehele wereldbevolking
De Independent van 12 februari 2010 waarschuwt ons dat het systeem van geheime gevangenissen een gevaar is voor de hele wereldbevolking.xxv Ook voor Nederland. Ons land heeft al sinds 24 juni 1980 een uitleveringsverdrag met de VS op basis waarvan de regering onder meer van 'terrorisme' verdachte burgers moet overdragen. Zelfs de doodstraf is in principe mogelijk; Nederland kan [maar niet noodzakelijkerwijs!] aan de uitlevering de voorwaarde verbinden dat de doodstraf niet aan de opgeëiste persoon wordt opgelegd (Artikel 7.1).xxvi
Nederland is bij uitlevering Europees kampioen. Oud politica voor D66, Lousewies van der Laan, zegt over het jaar 2003: "Nederland was het afgelopen jaar koploper als het gaat om het uitleveren van eigen onderdanen aan de VS". Ook heeft Nederland met de VS afspraken over verregaande samenwerking tussen de Nederlandse justitie en Amerikaanse opsporingsambtenaren, schrijft zij in de NRC. Het weigeren van medewerking mondt uit in sancties, bijvoorbeeld dat de KLM landingsrechten verliest. Nieuwe verdragen van de Europese Unie met de VS ondermijnen de burgerrechten aanzienlijk, aldus Van der Laan.xxvii
Europese landen nemen het allesbehalve nauw bij uitlevering van burgers. Zo misbruiken de lidstaten het Europees Arrestatie Bevel voor allerlei 'onzinmisdrijven', kruimeldieven en fietsendiefstal, meldt EU commissaris Viviane Reding bij de presentatie van haar rapport op 11 april 2011. Een 'proportionaliteitstest' is er niet. Tussen 2005 en 2009 leverde dat 54689 arrestatiebevelen op, waarvan 530 uit Nederland. Ons land blijkt heel volgzaam. Het Openbaar Ministerie beslist "op gronden aan het algemeen belang ontleend" – een nette omschrijving voor 'willekeur' – of zij een onderdaan uitlevert.xxviii
Op 31 december 2011, wanneer iedereen bezig is met de eindejaarsviering, tekent Obama de National Defence Authorization Act. Deze wet maakt het mogelijk dat de Amerikaanse overheid iedere burger op basis van een verdenking, zonder proces kan afvoeren en interneren als zij vindt dat de vermeende overtreding valt onder de 'law of war'.xxix
De Nederlandse wetgeving vertoont een ontwikkeling in dezelfde richting. Op 1 februari 2007 is de "Wet Wijziging van het Wetboek van Strafvordering, het Wetboek van Strafrecht en enige andere wetten ter verruiming van de mogelijkheden tot opsporing en vervolging van terroristische misdrijven" in werking getreden. In geval van 'terrorisme' is er niet langer bewijs noodzakelijk om opgepakt en gedetineerd te worden, noch ''een redelijk vermoeden van een strafbaar feit". Slechts aanwijzingen zijn voldoende, zo blijkt keer op keer uit de wetstekst. Zo'n aanwijzing kan verkregen zijn via een telefoontje van uw buurvrouw naar 'Meld Misdaad Anoniem' of via een van de vele andere kliklijnen die zijn opgetuigd sinds 9/11. Aan welke criteria deze 'aanwijzingen' dienen te voldoen, laat de wetgever in het midden. Iedereen kan op basis van een willekeurige aanwijzing worden aangehouden en gedetineerd, zoals is gebleken uit de arrestaties en detentie van onschuldigen in het eerste deel van deze serie. Temeer daar de definiëring in de wet van het begrip 'terroristisch oogmerk' zeer ruim interpretabel is en naar believen van toepassing kan zijn op allerlei handelingen en uitingen. Nederland heeft hierbij de vage Europese definitie overgenomen: "Onder terroristisch oogmerk wordt verstaan het oogmerk om de bevolking of een deel der bevolking van een land ernstige vrees aan te jagen, dan wel een overheid of internationale organisatie wederrechtelijk te dwingen iets te doen, niet te doen of te dulden, dan wel de fundamentele politieke, constitutionele, economische of sociale structuren van een land of een internationale organisatie ernstig te ontwrichten of te vernietigen."xxx Artikel 1 B van bovengenoemde wet maakt het mogelijk dat de overheid de opgepakte burger na negentig dagen nog twee jaar zonder proces enkel op basis van aanwijzingen preventief kan vasthouden. In de toekomst kan dit nog worden verlengd.
Het zonder vorm van proces gevangen zetten van 'verdachte' burgers, meestal onder het mom van (staats)'veiligheid', noemt men ook wel 'administratieve detentie' en was gangbaar bij verschillende fascistische regimes.xxxi
Koploper Nederland; hoofdpartner bij ontwikkeling US-projecten tegen 'terroristen'
Waar staat Nederland verder in dit verhaal? Nederland is in feite vazal van het Empire – of zo u wilt; het Reich – en is steeds erg belangrijk geweest in de steun voor, uitvoering en de verbreiding van de Amerikaanse imperialistische politiek in Europa en de wereld. Dit geldt ook voor haar medewerking aan een mondiaal geheim gevangenissysteem.
The Guardian publiceert op 15 december 2010 een aantal ambtsberichten van de Amerikaanse ambassade te Den Haag, verzameld door Wikileaks. "Amerika moet Nederland gebruiken als partner om zijn agenda in Europa en de rest van de wereld uit te voeren", zo luidt het advies van de Haagse ambassade aan de regering van Obama, aldus het NOS nieuws van 16 december 2010 naar aanleiding van de documenten. De NOS vervolgt haar samenvatting van de ambtsberichten met: "Nederland moet gezien worden als een trouwe bondgenoot die strategisch van groot belang is om dingen gedaan te krijgen." De Amerikaanse Ambassadeur Clifford Sobel beargumenteert zijn advies aan Washington door te stellen: "De Nederlanders hebben één van de grootste en meest geografisch gespreide inzetten van militairen ter wereld, met procentueel meer manschappen dan welke bondgenoot dan ook".
Nederland is "Europees koploper in de strijd tegen het terrorisme: de ministers Donner en Zalm worden met name genoemd, omdat zij er voor gezorgd hebben dat Nederland vlot allerlei anti-terreur wetgeving heeft ingevoerd", rapporteert de NOS. Daarom adviseert Sobel Nederland intensief te "blijven betrekken in pogingen nieuwe anti-terreur maatregelen in Europa door te voeren. Ze zijn onze beste partner bij het ontwikkelen van proefprojecten tegen terrorisme…"
Balkenende omschrijft de ambassadeur in zijn bericht van 6 juli 2009 als sluwe politicus, handig manoeuvrerend om steun van het kabinet voor het beleid van de Verenigde Staten te produceren: "A cunning politician who does not impose his vision on coalition partners, but maneuvers effectively to achieve the intended goal. At first, he was dismissed as a lightweight "Harry Potter" look-alike, but he has consistently and skillfully delivered Cabinet support for U.S. policy objectives…"xxxii Balkenendes scholing in globalistisch-Amerikaanse waarden en belangen bij het US Department of State in 1985, tezamen met vele andere wereldleiders als Karzai en Sarkozy, heeft de Amerikaanse regering dan ook zeker geen windeieren gelegd.xxxiii
Nederland ondersteunt systeem van geheime gevangenissen en marteling sinds 1995
Ons land heeft ten volle gecollaboreerd bij Amerika's politiek van geheim vervoer en opsluiting van 'terroristen' zonder enige vorm van rechtspraak: het zogenaamde 'rendition programma'. Nederland is dus niet zozeer de directe agressor als wel zijn steungever en legitimeert daarmee het systeem van geheime gevangenissen en marteling.
Ver vóór 9/11, ver vóór iemand er ooit van gehoord had, ver vóór het 'terrorisme' als excuus werd opgevoerd, was de Nederlandse overheid al op de hoogte van het bestaan. Michael Scheuer (voormalig hoofd van de Bin-Laden Unit van de CIA, mede-architect van het CIA secret rendition programma) verklaart in de Deense krant Politiken van 25 oktober 2007 dat Nederland "al in 1995 op de hoogte is gebracht van het geheime CIA rendition programma, op grond van het feit dat Nederland tot de meest belangrijke en coöperatieve landen behoorde."xxxiv De bevolking zelf wist van niets. Nooit heeft de overheid geprotesteerd…
De Europese afgevaardigden komen in een eindrapport, aangenomen op 14 februari 2007 door het voltallige Parlement, tot de conclusie dat binnen luttele jaren (eind 2001-2005) tenminste 1245 geheime CIA vluchten hebben plaatsgevonden binnen Europa en tevens zijn geland op Europese vliegvelden.xxxv De CIA maakte voor de vluchten gebruik van dekmantelbedrijven om onopgemerkt burgers te kunnen deporteren. Enkele van de vele corporaties die hun vliegtuigen ter beschikking stellen zijn: de Path Corporation (N505LL, I20JM, 212CP, 221SG), Bayard Foreign Marketing, LLC (N44982) en Keeler and Tate Management, LLC (N4476S). Burgerrechtenbewegingen, onder andere een groep die de landingen op het Ierse Shannon Airport bijhoudt, hebben veel van deze geheime CIA-vluchten in kaart gebracht.xxxvi
Media als Elsevier, de NRC en VPRO berichtten de afgelopen jaren dat de CIA zeer 'dikwijls' gebruik maakte van Nederlandse vliegvelden, waaronder die van Rotterdam, Groningen en St. Maarten, voor het geheime vervoer van gevangenen: "Een groot deel van de vliegtuigen die mogelijk geheime vluchten hebben uitgevoerd met terreurgevangenen voor de CIA, is de afgelopen jaren in Nederland geland of in het Nederlandse luchtruim geweest." Nota bene "acht van de tien vliegtuigen waarover mensenrechtenorganisatie Human Rights Watch de grootste verdenkingen koestert,[hebben] in de periode 2001-2005 Nederland aangedaan, […] ook andere vliegtuigen die de CIA misschien gebruikt – ze zijn bijvoorbeeld gezien bij detentiecentrum Guantánamo Bay – hebben Nederland aangedaan. [...] Andere verdachte vliegtuigen die Nederland aandeden, zijn veelvuldig gezien in Afghanistan en Irak of op het vliegveld van Camp Peary", schrijft de NRC in 2006.xxxvii
Nederland werkt mee aan martelpraktijken, neemt zelf deel en dekt ze af
Uit de media blijkt dat sommige buitenlandse inlichtingendiensten, waaronder de Amerikaanse, informatie verkrijgen door marteling. Mensenrechtenorganisatie Aim voor Human Rights wijst erop dat deze diensten een rol spelen in de informatievoorziening van Nederlandse inlichtingen- en veiligheidsdiensten. Dergelijke door de AIVD of MIVD ingebrachte geheime informatie in rechtszaken, leidt er onherroepelijk toe dat door foltering verkregen informatie in het Nederlandse strafproces gebruikt wordt.xxxviii
Onder de titel "Kansloos tegen de AIVD" zendt de VARA op 3 oktober 2005 een aflevering van Zembla uit, waaruit blijkt dat deze geheime dienst niet schroomt om dictatoriale regimes als Syrië in te seinen reizigers te arresteren en aan de tand te voelen. De verantwoordelijke minister Remkes ontkent noch bevestigt in de VARA documentaire, maar zijn antwoord zegt voldoende: "Dat is een geheim uit de keuken van de AIVD en dat willen we graag voorlopig zo houden." Niet zelden belanden onschuldigen door toedoen van de AIVD in martelgevangenissen. Verschillende voorbeelden passeren de revue. Daaronder het schrijnende verhaal van Khalid Aziz die weigert om met de AIVD te collaboreren als informant, vervolgens door de AIVD wordt bedreigd en door toedoen van de dienst in een Syrische martelgevangenis onschuldig achter de tralies belandt. Om zijn leven te redden tekent hij onder druk een schuldverklaring. De Iraanse minister van buitenlandse zaken verklaart later dat de 150 op verzoek van Amerika opgepakte 'terreurverdachten', waaronder 70 tot 80 vrouwen, kinderen en Aziz, onschuldig zijn. Desondanks wacht de AIVD hem bij terugkomst op Schiphol op met de bedreiging dat zij hem naar Guantanamo Bay zullen sturen indien hij niet wil meewerken als AIVD informant. Als Aziz twee maal weigert komt hij opnieuw door toedoen van de AIVD onschuldig in een Syrische gevangenis op het moment dat de politie hem arresteert op doorreis naar zijn familie. In de betreffende Palestine Branch gevangenis behoort niet-martelen tot de uitzonderingen. Beulen gebruiken er bijvoorbeeld boren waarmee ze botten binnendringen, stelt een mensenrechtenjurist tijdens de Zembla uitzending.
In sommige gevallen blijkt het Openbaar Ministerie marteling in feite uit te besteden, zoals in het geval van de onschuldige Yavuz Yavuztürk die door toedoen van de Nederlandse rechterlijke macht in het bijzijn van zijn zeventig jaar oude moeder, zijn vrouw en drie kinderen, wekenlang is gemarteld op basis van een door het OM verstrekte valse verklaring.xxxix
Het blijkt in Europese landen een normale praktijk te zijn dat geheime diensten informatie verkregen door foltering zonder meer accepteren. In bovengenoemd eindrapport van het Europarlement over de honderden geheime CIA vluchten met medeweten van de betrokken regeringen, verklaart Craig Murray, voormalig ambassadeur van het Verenigd Koninkrijk in Oezbekistan; "uitwisseling van met foltering verkregen inlichtingen tussen de geheime diensten van derde landen en de Britse geheime dienst is een gangbare en door de Britse regering gedulde praktijk." De Europarlementariërs stellen zich op het standpunt dat de kans dat Europese landen informatie hebben ontvangen die is verkregen door foltering, groot is.xl
Intussen gaat de marteling van 'terreurverdachten' in de Afghaanse geheime detentiekampen op grote schaal onverminderd door.xli Nederlandse militairen in Afghanistan zijn gebonden aan een strikte geheimhoudingsplicht, welke men in het algemeen niet placht op te leggen als er niets geheim te houden valt. De Nederlandse mainstream-journalisten zijn ter plekke ingebed in het defensieapparaat, hetgeen inhoudt dat alles wat naar buiten komt zorgvuldig wordt gescreend. Over dit 'embedded journalism' maakt onafhankelijk onderzoeksjournalist John Pilger in 2010 de documentaire "The War You Don't See", waarin hij feilloos aantoont hoe de mainstream journalistiek in feite fungeert als propagandamachine bij de verkoop van de oorlogen voor 'vrede en veiligheid' en op geen enkele wijze de weerzinwekkende realiteit weergeeft.
Na drie jaar lekt er echter een filmpje naar buiten waarop is te zien hoe martelingen plaatsvinden onder Nederlandse verantwoordelijkheid.xlii Een eerder bericht doet vermoeden dat marteling van 'terreurverdachten' in geheime concentratiekampen onder verantwoordelijkheid van, of door Nederlandse militairen persoonlijk, niet uitzonderlijk is. De Volkskrant bericht reeds op 17 november 2006 hoe "Nederlandse officieren zich schuldig [hebben] gemaakt aan marteling van tientallen Iraakse gevangenen." Dit bericht wordt door het Ministerie van Defensie bevestigd.xliii Een overheidscommissie onder leiding van een oud-kamerlid van de Staatkundig Gereformeerde Partij oordeelt echter later dat De Volkskrant dit toch niet zo had moeten zien. Hoofdredacteur Broertjes tikt de betreffende journalist dan ook voor het woord 'martelingen' op de vingers en de daders gaan vrijuit.xliv Twee deskundigen op het gebied van mensenrechten trekken echter een jaar later een geheel andere conclusie. Afgaande op de rapportages hebben de betreffende officieren zich wel degelijk schuldig gemaakt aan strafbare feiten, zoals schending van het VN-folterverdrag: "dit is op zijn minst wat wordt verstaan onder wrede en onmenselijke behandeling", is het eindoordeelxlv
Ook binnen Nederland zelf duiken er af en toe verhalen op over mishandeling en (bedreiging met) marteling door de overheid. Zo is Hans H. die justitie verdacht van het lekken van staatsgeheimen naar De Telegraaf, volgens zijn advocaat door de rijksrecherche tijdens de verhoren met marteling bedreigd. Dit zou stelselmatig zijn gebeurd. Er zou zelfs zijn gedreigd met waterboarding.xlvi Activist, schrijver en publicist Louis Sévèke hielp mensen aangifte te doen tegen de politie bij mishandeling, een daad waar hij in 1986 zelf slachtoffer van zou zijn geweest na een protestactie tegen de Minister van Onderwijs.xlvii Hij openbaart misstanden bij de AIVD als voorzitter van het Onderzoeksbureau Inlichtingen- en Veiligheidsdiensten. Op 15 november 2005 wordt Sévèke vermoord door Marcel Teunissen, volgens Sévèke een infiltrant van de AIVD. Een getuige-deskundige bevestigt dat hij mogelijk is vermoord door een agent van de AIVD.xlviii Onderzoeksjournalist Pieter Siebelt stelt dat de AIVD het onderzoek naar de moord heeft tegengewerkt.xlix
Gelukkig is de gemiddelde Nederlander dankzij de gecontroleerde massamedia overtuigd van het nut van al dit geweld voor eigen bestwil. Op het sociaal nieuws forum Fok.nl schrijft een bezoeker:
'Ik keur het martelen door geheimen diensten goed als daarmee de veiligheid van Nederland en haar inwoners gebaat is. Denk aan het voorkomen van grote aanslagen etc.'l
Nederland; land van klompen, tulpen en verzwegen concentratiekampen
Bovenomschreven feiten over de Nederlandse medewerking aan een systeem van geheime gevangenissen en marteling, zouden niet de minste verwondering moeten wekken. Nederland heeft namelijk een uitgebreide, maar zorgvuldig verzwegen historie van internerings-, straf- en concentratiekampen, georganiseerd door de eigen overheid.
Voor degenen die niet geloven dat de Nederlandse regering ten tijde van spanningen in staat is 'lastige' burgers in kampementen op te sluiten; alleen al in de laatste eeuw waren er vele tientallen waarvan de beruchtste ver buiten de landsgrenzen in de koloniën. Daar werden 'staatsgevaarlijken' (tegenwoordig bekend als 'terroristen') vaak zonder proces opgesloten. Velen lieten er het leven. Het is dan ook volstrekt naïef te veronderstellen dat deze praktijken zich niet zouden kunnen herhalen. De mentaliteit is er volop voor aanwezig.
In 1945 richt de Nederlandse overheid tientallen interneringskampen op die open blijven tot aan het begin van de vijftiger jaren. Het Open Archief heeft een incomplete lijst van 139 interneringskampen kampen in Nederland, de koloniën niet meegeteld.li Deze dienen primair voor het opsluiten van (vermeende) collaborateurs. Naar schatting pakt de overheid na de bevrijding 150.000 vrouwen, mannen en kinderen op. Ongeveer driehonderd komen om het leven door geweld en meer dan duizend anderen sterven door ondervoeding. Mishandeling en sadisme zijn schering en inslag. "Er is, voorzover ik weet, nog nooit regionaal of landelijk onderzoek gedaan naar de vermoedelijk duizenden onschuldige mensen die in de maanden september 1944 tot en met najaar 1945 zijn opgepakt", schrijft journalist Caspar Cillekens voor het Limburgs geschiedkundig genootschap. Velen belanden er door roddel, afgunst of schuldgevoel over de eigen passiviteit in de oorlog.lii Deze collaborateurs bestaan niet uit de Zur Lippes, de Fentener van Vlissingens, de Philipsen, de Zwolsmannen, de NS-directie of de Deterdings.liii Het zijn niet de corporatie-eigenaren, bankiers of hoge overheidsfunctionarissen maar overwegend gewone burgers, zoals het bakkertje op de hoek.
Ook vele van de vijfduizend Indonesië-weigeraars sluit de overheid op als 'deserteurs' in een van de kampen. Ogenblikkelijk na de eigen bevrijding in 1945, ontpopt de regering zichzelf als agressor in 'Nederlands' Indië, waarbij haar leger, volgens de officieel goedgekeurde schattingen, 150.000 koninkrijksonderdanen vermoordt. Ze duidt haar koloniale genocide van de tot op het bot uitgebuite Indonesiërs, eenvoudig aan als politiehandelingen of 'Politionele Acties.' Blijkbaar kan de overheid "ín tijden van spanning" ook dát verstaan onder acceptabel politieoptreden. De Marechaussee maakt jacht op degenen die niet aan de slachtingen wilden deelnemen en tot aan de capitulatie onderduiken.liv In 1969 getuigen KNIL-veteranen in het actualiteitenprogramma Achter het nieuws over afschuwelijke martelingen gepleegd door Nederland en het uiteindelijk 'afmaken' van de slachtoffers, omdat men hiermee 'verlegen' zat en ze niet op sleeptouw kon meenemen. Kampioen martelen op beestachtige wijze is volksheld en psychopaat Raymond Westerling, die hier nooit voor is berecht.lv
Bedelaars, landlopers, dak- en werklozen laat de overheid vanaf de negentiende eeuw 'heropvoeden' in de noeste arbeidsethos, in speciale strafkolonies als Ommerschans en Veenhuizen in Drenthe. Veenhuizen, waar tegenwoordig gedetineerden zijn gehuisvest, was zo'n dwangkolonie alwaar sinds 1818 de armen werden geïnterneerd ('verpleegd') om het veen te ontginnen. Sinds 1970 wonen er geen 'verpleegden' meer. Volgens een voorzichtige schatting van het Bureau voor Statistiek stamt één miljoen Nederlanders van deze 'paupers' af.lvi Maar de mentaliteit om armoede te criminaliseren is nog volop aanwezig. Sinds de zeventiger jaren laait de discussie over de inrichting van werkkampen steeds weer op. In 1993 ging de Kamer al eens akkoord met het opzetten van werkkampen voor jongeren. In 2006 tonen de VVD, PvdA en CDA zich opnieuw vurig voorstander voor een wettelijke maatregel waarbij werkloze jongeren "gedwongen opgenomen kunnen worden in een drilkamp om ze discipline bij te brengen."lvii
Ons 'tolerante' land had evenmin gevoel voor de zuiderburen. Duizenden Belgische vluchtelingen, slachtoffers van de Eerste Wereldoorlog, neemt het neutrale Nederland in 1914 niet op maar stopt zij weg in de barakken van een-en-twintig tjokvolle interneringskampen, ver buiten het zicht van de bewoonde wereld. "De slaapbarakken waren slecht geïsoleerd, waren niet verwarmd en het regende binnen. Veel voorkomende ziektes waren dan ook longontsteking, tuberculose, reuma en bronchitis.[...] er moest regelmatig zand […] gestrooid worden om de stank enigszins te controleren. De geïnterneerden werden vaak geteisterd door ratten- en luizenplagen. Om niet in de vieze barakken te hoeven zitten brachten veel geïnterneerden hun tijd in de kantine door. De prijzen waren hier echter zo hoog dat met een dagsalaris slechts één glas bier gekocht kon worden. Dit leidde tot een opstand op 2 en 3 december 1914. Hierbij werden 8 mensen gedood en 18 raakten er gewond." Het voedsel was zo karig "dat vele gevangenen zelf gevangen ratten begonnen te eten." Velen waren depressief en pleegden zelfmoord.lviii
'Illegalen', dat wil zeggen ongedocumenteerden, sluit de overheid uit het zicht van haar burgers al sinds jaar en dag op als criminelen, geheel in strijd met de mensenrechten: "mensen in cellen, in zwaar bewaakte gebouwen met hoge muren, camera's en in de oudere centra met prikkeldraad", aldus Amnesty International. Jarenlang bemoeit Amnesty International zich niet met de schrijnende situatie maar in 2008 publiceert de mensenrechtenorganisatie een rapport met drie pagina's aanbevelingen. Deze volgt de overheid niet op, waardoor Amnesty in 2010 opnieuw een rapport uitbrengt met als titel: "Vreemdelingendetentie: in strijd met de mensenrechten." Wc's kunnen niet altijd op slot ten behoeve van veelvuldige 'visitaties' (anaal onderzoek). De geïnterneerde 'illegalen' hebben de hele dag niets te doen, mogen geen studie volgen en niet werken. Veelvuldig sluit men kwetsbaren op als "minderjarigen, slachtoffers van marteling en mensenhandel, zwangere vrouwen, (psychisch) zieken en ouderen." Er is gebrekkige medische zorg en geen beleid bij machtsmisbruik en geweld door bewakers. Isoleercellen worden dikwijls gebruikt.lix Inmiddels heeft het kabinet Bruin I voorgenomen om de plannen van het CDA te verwezenlijken en illegaliteit strafbaar te stellen waarmee de regering opsluiting achter slot, grendel en prikkeldraad rechtvaardigt.lx Hulp bieden aan deze medemensen is dat vooralsnog niet.
De Volkskrant van 19 december 1997 beschrijft onder de kop "Nazi's hadden begin jaren dertig al goede contacten in Nederland" de uitkomsten van het onderzoek van historicus Dr. G. van Roon van Gestapo-dossiers in archieven te Moskou en Berlijn. Daaruit blijkt dat "in 1935 al werd samengewerkt tussen Nederland en Duitsland om marxistische [='terroristische'] en joodse elementen aan te houden". Het zijn vooral wanhopige vluchtelingen uit Duitsland. Daarbij spreekt de overheid met de nazi's over de bouw van concentratiekampen. Procureur-generaal in Amsterdam, Van Harinxma thoe Slooten, verzoekt de Minister van Justitie in 1935 concentratiekampen op te richten voor met name communisten (=staatsgevaarlijken of 'terroristen'). In maart 1935 brengt de overheid Fort Honswijck voor dat doel in gereedheid. Zeer betrokken is ook politiecommissaris Einthoven, die de fascistische Nederlandse Unie opricht en na de oorlog wordt beloond met het directeurschap van de Binnenlandse Veiligheidsdienst. Commissaris K. Broekhoff verschaft de Gestapo de namen van 'terreurverdachten'.lxi
Net als de Japanners in de VS sluit de regering onschuldige Duitse families, die al ver voor de oorlog met hun gezin in Nederland wonen, op in de barakken van concentratiekampen aan de grens. Uiteindelijk zouden 25.000 onschuldige Duitsers hun erbarmelijke, door haat gemotiveerde lot moeten ondergaan onder de naam 'Operatie Black Tulip'. "Mannen, vrouwen en kinderen worden in het holst van de nacht van hun bed gelicht en mogen vijftig kilo bagage en honderd gulden meenemen. Achtergebleven huisraad wordt ondergebracht bij het Nederlands Beheersinstituut."lxii De "List of concentration and internment camps" van de Engelstalige Wikipedia duidt deze grenskampen specifiek aan als 'concentratiekamp'.lxiii Kamp Mariënbosch bij Nijmegen is het grootste in zijn soort. Dit concentratiekamp heeft een omheining van prikkeldraad waarbinnen gezinnen onder erbarmelijke omstandigheden wonen in zes-en-tachtig houten en metalen halfcilindrische barakken.
Hollandse concentratiekampen; "schoolvoorbeelden van de hel"
Tijdens vergaderingen van de Europese Unie, in de Bilderberggroep, het kapotgebombardeerde Afghanistan of destijds als koloniale macht; vér van uw warme bed en knus knapperend haardvuur, laat en liet de Nederlandse overheid altijd een heel ander gezicht zien dan in de journaalbeelden tot u komt.
Het liefst gebruikte zij ten tijde van spanningen voor haar 'staatsgevaarlijke' (lees: staatskritische) burgers de inmiddels beruchte rendition-methode. Dat wil zeggen: burgers zonder deugdelijk proces deporteren en onder erbarmelijke omstandigheden opsluiten in een geheim concentratiekamp, ver van gezellig Nederland. Het is hetzelfde systeem van gevangenissen dat nu is opgezet in Amerikaanse vazalstaten, de moderne koloniën, waar onder Bush het Hollandse waterboarden werd gebruikt.
In 1942 brengt de overheid 146 'staatsvijanden' over vanuit Indonesië naar concentratiekamp Jodensavanne, weggestopt in het ondoordringbare oerwoud van Suriname. Het concentratiekamp bestaat tot 1946. Journalist Twan van den Brand beschrijft deze wat hij noemt 'zwarte bladzijde', in zijn boek over het concentratiekamp compleet met prikkeldraad, barakken, fysieke straffen, sadisme, moorden en dwangarbeid. De betrokken burgers zijn verdacht van lidmaatschap van de locale NSB die te Indonesië opkomt voor de bevolking en niet vergeleken kan worden met de NSB te Nederland. Velen zijn slachtoffer van geruchten of achterklap, net als veel door burgers aangegeven Nederlandse 'collaborateurs'. Critici van het bewind. waaronder activisten, ambtenaren, artsen, militairen en plantage-eigenaars, schildert men ten onrechte af als landverraders en worden geselecteerd voor deportatie naar het concentratiekamp. Onder hen bevindt zich ook politiek activist Ernest Douwes Dekker, een nazaat van Multatuli, oftewel Eduard Douwes Dekker die de wantoestanden van het Nederlandse koloniale bewind in de negentiende eeuw tentoonstelt. Ernest doet hetzelfde in de twintigste eeuw en komt op voor de lokale bevolking wat hem uiteindelijk noodlottig wordt. Een aantal van de gevangenen vindt in deze, aldus advocaat A.G. Besier, 'Groene Hel' op aarde de dood.lxiv
In Nederlands Indië zelf exploiteert de regering eveneens concentratiekampen. Koninkrijksonderdanen die al te zeer tegen de overheids-onderdrukking protesteren, verbannen de autoriteiten voor dwangarbeid naar Buru of Nusa Kambangan, het Alcatraz van Nederlands Indië, alwaar met name opstandige Atjeeërs achter slot en grendel belanden.lxv (Overigens liet de overheid ook de 'doorsneeburger' op grote schaal als slaven dwangarbeid verrichten in de koffieplantages – lang nadat Nederland als laatste land in Europa in 1863 de slavernij formeel afschafte – terwijl anderen horigen waren onder de uitbuiting van het cultuurstelsel. In Indonesië ging dit door tot rond 1920.lxvi Op Curaçao continueerde de slavernij in de vorm van het 'paga tera' systeem tot in de zestiger jaren (!!) van de twintigste eeuw).lxvii
De beruchtste Nederlandse concentratiekampen bevonden zich in Boven-Digul, alwaar twee kampen – Tanah Merah en Tanah Tinggi – bijna twintig jaar van 1926 tot 1943 hebben bestaan in het van koppensnellers vergeven oerwoud van Nieuw Guinea. Dit waren klassieke concentratiekampen in de ware zin des woords. In Nederland verzwegen.
Den Haag, "weduwe van Indië" profileert zich graag als "internationale stad van recht, vrede en veiligheid" en dat terwijl deze regeringsstad het recht van eigen koninkrijksonderdanen tot op vandaag altijd met voeten heeft getreden.lxviii De vertegenwoordiger van de Nederlandse overheid in 'ons Indië' heeft het recht te Boven-Digul en elders "personen die hij gevaarlijk achtte voor de openbare rust en orde, zonder vorm van proces te interneren." Bovendien: "toepassing behoefde niet met redenen te worden omkleed en was voor onbepaalde tijd." De twee kampen, omschreven als 'massale deportatiekolonie' waren bedoeld voor de critici van de gevestigde orde en belangen; activisten, journalisten, communisten, vakbondslieden, leden van de nationalistische partij "die de omverwerping van het bestaand gezag in het vaandel geschreven had. Dergelijke mensen zouden hun vrijheid blijven misbruiken en waren daarom gevaarlijk voor de openbare rust en orde."lxix Men maakte voor de uitlokking van reacties gebruik van agent provocateurs.lxx Gemiddeld wonen er duizend gedeporteerden, ook vrouwen en kinderen. Volgens de officieel goedgekeurde bronnen zouden er 'enige tientallen' zijn gestorven.lxxi
The New Republic karakteriseert Boven-Digul in oktober 1945, nadat de kampen in Duitsland, Polen en Tsjechië al waren bevrijd, als "one of the world's most terror-ridden concentration camps in a malaria infested jungle."lxxii De Indonesische nationalist en intellectueel Sutan Sjahir die in de vroege dertiger jaren gevangen zit in Boven-Digul, schrijft in 1945 dat nazi-Duitsland veel had kunnen leren bij de aanleg van hun concentratiekampen door de Nederlandse praktijken in de kampen te Boven-Digul te bestuderen.lxxiii Een Australische afgevaardigde verklaart in 1948 publiekelijk dat de Nederlandse wreedheden in Indonesië "erger waren dan wat Hitler in Nederland had aangericht", waarop de vaderlandse pers laaiend reageert omdat hij een verboden vergelijking trekt.lxxiv Het taboe op die vergelijking cultiveert de overheid tot op de dag van vandaag.
"Boven-Digul was berucht vanwege de barre levensomstandigheden en het aantal dodelijke slachtoffers", schrijven onderzoekers Dr. T. Hellwig en Dr. E. Tagliacozzo. In hun boek beschrijft een ooggetuige de omstandigheden te Boven-Digul in 1927 als die van een klassiek concentratiekamp. Over de huisvesting van één van de kampen zegt hij: "Er waren veertien barakken van dertig meter lang en vier meter breed. […] De gezichten van de mensen waren vervuld van droefenis. De meesten waren bedekt met wonden […] door bloedzuigers. Negentig procent droeg verbanden of pleisters op het lichaam."lxxv
Concentratiekamp-overlevende journalist I. Salim, noemt als laatste van vier doelstellingen het laten sterven van de bannelingen als gevolg van de onmenselijke condities: "De vierde doelstelling was succesvol: men wilde de gedeporteerden vlot en geruisloos laten afsterven. […] Wie niet stierf, ging geestelijk dood, werd apathisch of krankzinnig. Slechts enkelen hebben het kamp fysiek overleefd."lxxvi
Anderen komen tot dezelfde conclusies. In zijn vergelijkende studie van de concentratiekampen Boven-Digul en het Tsjechische Terezin (het beruchte Theresienstadt), beschrijft Rudolf Mrázek, geschiedenisprofessor aan de Universiteit van Michigan, beide kampen met de woorden:
"mensen stierven als vliegen in Boven-Digul en Terezin, het waren schoolvoorbeelden van de hel…"lxxvii
Commentaarpagina 1 van 1
Commentaarpagina 1 van 1

