We encountered a dog whisperer the other day. He had just become a breeder and full of experience from his first litter he was still completely in explanation mode.
"You should teach a dog only a few commands", said the whisperer knowledgeably. "For those commands you should use no more than ten words or it will become much too confusing for a dog." He silenced meaningfully and gave me a piercing look. Shit. Of course I could hardly say I consider my dogs to be intelligent beings that understand everything I say. Or that my dogs can spell, count, listen to various names and probably could run the whole household if given half the chance. Besides, as an owner of small dogs I'm expected to know absolutely nothing about dog training. In my mind I rapidly searched for a fitting reaction but the whisperer had already continued to enlighten me with his wisdom. "Look", he said patiently, while counting on his fingers. "If you for instance say "come here" you've already used up two words. Now, considering you can only use ten words in total for ALL your commands, you then only have eight left." To fortify his words he theatrically mowed his arms trough the air. I really should have never taken on small dogs I thought stoically. That poor man thinks I can't even count to ten and now he's flapping his hands like Count Von Count from Sesame Street. How did that song go again? ..one-two-three-four-five-six-seven-eight… Funny. And in the meantime I nodded approvingly. Ten minus two is eight, I totally agree. The whisperer was clearly relieved I finally understood. I quite like him actually. I think he was merely confusing me with some of his puppy buyers who, in his own words, drove him completely insane. Besides, his dogs always approach my Dachsies very friendly, so you won't hear me say he does anything wrong. In fact, I even think that the whole less is more concept would suit me rather well actually. During the rest of my walk I gave the whole thing some more though and I noticed I'm becoming more and more enthusiastic about the whole concept. I can already see myself wandering through our walking areas, all calm and serene, shrouded in a cloud of mysterious silence while the Dachsies obediently frolic around my feet… Only ten words to guide the little angels, how hard can it be.. Surely lots of little words glued together could count as one word now couldn't it? If you pronounce them really realy fast? Like:
1- Move-along-hurry-up!
2- No-digging-leave-the-mice-alone!
3- No-rolling-in-horse-manure-also-don't-eat-it!
4-No-swimming-get-out-of-that-muddy-ditch!
5-Listennnnnnnnnnnnnn!
6- Nooooooooooooooooooooo!
7- Don't-do-that!
8- Move-away-from-that-smelly-cadaver!
9- Stayyyyyyyyy-here!
10-Jarah-Penny-where-aaaaaaaaaaaaaare-you?!?
Hmm, no.. it's probably not quite what the whisperer meant.. I should probably not only restrict myself to ten words, but also to ten letters. I don't want things to become too confusing for the little angels. Pfff.. This is much harder than I thought.. I wish I could just stop using words at all and switch to one multifunctional sound, the WAAAAAAAAAARGH. Arm gestures optional. And then it hit me! Of course! I would get exactly the same response from my dogs if I would use words such as banana boat, apple tree, peanut butter, kitchen chair, whatever. Or why not use a color? I could just picture myself walking around in a serene state of Zen. Softly whispering words such as indigo, or sage green. Oooh, yes… that would be so soothing and peaceful. Not a dog in sight, but who cares. At least things won't be confusing. It all felt so natural that I immediately wanted to give it a try with the little darlings. All in all I must say that my Dachsies immediately looked a lot less confused. It was like, the less I said, the happier they became.. As far as I could tell of course, they were at quite a distance. Now wasn't that also something from Sesame street? Near and far? Super! I can't wait to share this with the whisperer, he will be elated!
Van de week kwam ik een hondenfluisteraar tegen. Hij was net fokker geworden en vol ervaring van het eerste nestje zat hij nog helemaal in de uitlegmodus.
"Een hond moet je maar een paar commando's leren", vertelde de fluisteraar deskundig. "Voor die commando's moet je niet meer dan tien woorden gebruiken want anders wordt het veel te verwarrend voor een hond." Hij zweeg veelzeggend en keek me doordringend aan. Shit. Ik kon natuurlijk moeilijk zeggen dat ik mijn honden zie als intelligente wezens die alles begrijpen wat ik tegen ze zeg. Of dat mijn honden kunnen spellen, tellen, naar verschillende namen luisteren en waarschijnlijk het hele huishouden zouden kunnen runnen als ze de kans kregen. Bovendien word ik als eigenaar van kleine hondjes geacht totaal geen verstand te hebben van hondentraining. In mijn hoofd zocht ik razendsnel naar een passende reactie, maar de fluisteraar was al doorgegaan met mij te verlichten met zijn wijsheid. "Kijk", zei hij geduldig, terwijl hij op zijn vingers meetelde. "Als je bijvoorbeeld zegt "kom hier" heb je al twee woorden verbruikt. Als je dan bedenkt dat je in totaal maar tien woorden mag gebruiken voor ALLE commando's heb je er nog maar acht over." Om zijn woorden kracht bij te zetten maaide hij theatraal met zijn armen door de lucht. Ik had echt nooit aan kleine hondjes moeten beginnen bedacht ik gelaten. Die arme man denkt dat ik niet eens tot tien kan tellen en nu staat ie daar met z'n handen te wapperen als Graaf Tel uit Sesamstraat… Hoe ging dat liedje ook al weer? .. één-twee-drie-vier-vijf-zes-zeven-acht.. Geestig. En ondertussen knikte ik instemmend. Tien min twee is acht, ik ben het er helemaal mee eens. De fluisteraar was duidelijk opgelucht dat ik het eindelijk had begrepen. Eigenlijk vind ik hem erg aardig. Ik denk dat hij me gewoon verwarde met een aantal van zijn puppy kopers die hem, in zijn eigen woorden, volledig krankzinnig maakten. Trouwens, zijn honden benaderen mijn Teckels altijd heel vriendelijk, dus je zult mij niet horen zeggen dat hij iets verkeerd doet. Sterker nog, het hele less is more concept zou me eigenlijk heel goed liggen denk ik. Tijdens de rest van mijn wandeling dacht ik er nog eens goed over na, en ik merkte dat ik steeds enthousiaster begon te worden over het hele concept. Ik zag mezelf al helemaal kalm en sereen, gehuld in een wolk van mysterieuze stilte door onze wandelgebieden dwalen terwijl de Teckels gehoorzaam om m'n voeten dartelen… Slechts tien woorden om de engeltjes aan te sturen, hoe moeilijk kan het zijn… Een paar kleine woordjes aan elkaar geplakt zouden toch wel kunnen gelden als één woord of niet? Als je ze heel snel uitspreekt? Zoals:
1 – Loop-nou-door-schiet-eens-op!
2 –Niet-graven-laat-de-muizen-met-rust!
3 –Niet-in-de-paardenpoep-rollen-en-ook-niet-opeten!
4 –Niet-zwemmen-ga-uit-die-moddersloot!
5 – Luisterrrrrrrrrrrrrr!
6 -Neeeeeeeeeeeeeeeeeeeee!
7 –Niet-doen!
8 –Ga-weg-bij-dat-stinkende-kadaverrrr!
9 –Blijf-hierrrrr!
10-Jarah-Penny-waar-bèèèèèèèèèèèèèèn-je?!?
Hmm, nee zo heeft de fluisteraar het vast niet helemaal bedoeld… Ik zou mezelf eigenlijk niet alleen moeten beperken tot tien woorden, maar ook tot tien letters. Ik wil niet dat het te verwarrend wordt voor de kleine engeltjes. Pfff.. Dit is toch een stuk lastiger dan ik dacht. Ik wou dat ik helemaal kon stoppen met woorden en kon overstappen op één multifunctionele klank, de WAAAAAAAAAAAAARGH. Armgebaren optioneel. En opeens werd het me helemaal duidelijk. Natuurlijk! Ik zou precies dezelfde reactie van mijn honden krijgen als ik woorden zou gebruiken als bananenboot, appelboom, pindakaas, keukenstoel, whatever. Of waarom niet een kleur gebruiken? Ik zie mezelf al sereen rondwandelen in een volledige staat van Zen. Zachtjes woordjes fluisterend zoals indigo, of salie groen.. Oooh, ja… dat zou zo rustgevend en vredig zijn. Geen hond meer te zien, maar wat boeit het. Het zal in ieder geval niet meer verwarrend zijn. Het voelde allemaal zo natuurlijk dat ik meteen het één en ander wilde uitproberen met de lieverdjes. Al met al moet ik zeggen dat mijn Teckels er direct een stuk minder verward uitzagen. Het leek wel hoe minder ik zei hoe gelukkiger ze werden. Voor zover ik het kon zien natuurlijk, ze waren een behoorlijk eind weg. Was dat ook niet iets uit Sesamstraat? Dichtbij – ver weg? Top! Ik kan niet wachten om het met de fluisteraar te delen, hij zal verrukt zijn!!