8 oktober: New York, Madison Square Garden
City of Coexist
Op zaterdag slapen we eerst een beetje uit. Omdat we tijdens het eerste concert al helemaal vooraan hebben gestaan, is wat ons betreft de druk eraf. We wilden in ieder geval een keer vooraan staan en dat is gelukt. We gaan dus niet 'queu-en'. Met het lotingsysteem weet je toch niet of je het voorste vak in mag. Bovendien komt de regen met bakken uit de hemel.
We besluiten te gaan winkelen. Halverwege de morgen gaan we wel even bij de rij kijken of er nog bekenden zitten. Dat is het geval. We kletsen even over het concert van de vorige avond. Iedereen is diep onder de indruk. Ook krijgen we een tip: Anton Corbijn (fotograaf) houdt om twaalf uur een signeersessie in de Virgin Megastore vlakbij Time Square. We besluiten daar heen te gaan. In de winkel blijkt dat je alleen in de rij mag voor een handtekening als je zijn boek hebt gekocht. De security in de winkel is daar heel duidelijk in en ze hebben een nogal arrogante houding. Als Anton aankomt, groeten wij hem in het Nederlands. Hij komt naar ons toe en is heel vriendelijk. Hij neemt, tot grote ergernis van security, de tijd om mijn cd-boekje van All That You Can't Leave Behind en André's boekje van How To Dismantle An Atomic Bomb te signeren. Ik zeg dat ik zijn serie zelfportretten (a. somebody, strijen) echt super vind. Hij lijkt wat verbaasd dat ik ook ander werk (dus geen U2-foto's) van hem ken. Hij vraagt of we toeristen zijn en we vertellen dat we naar U2 zijn geweest en dat we die avond weer gaan. Hij gaat ook. "Misschien tot ziens", zegt hij. We bedanken hem en hij neemt plaats achter de tafel om de boeken te signeren, maar wij kregen als eersten zijn handtekening. Echt tof van hem! Terwijl hij achter de tafel zit, bedenk ik ineens dat ik iets vergeten ben te vragen. Antoinette staat in de rij. Zij wil het vast wel vragen en dat doet ze. Op zondag is er een openingsreceptie van zijn tentoonstelling U2 & i en wij willen weten of daarbij U2-leden aanwezig zijn. Volgens hem zullen 'een paar' bandleden komen. Wij zullen ook zeker van de partij zijn.
's Middags winkelen we nog wat en keren dan terug naar het hotel. We zijn doorweekt, aangezien er teveel wind stond voor een paraplu. Met een föhn lukt het ons de toch niet zo waterdichte jassen enigszins droog te krijgen. Aangezien op vrijdag de deuren vanwege de regen om zes uur open gingen, gaan we ervan uit dat dat nu ook het geval zal zijn. Rond die tijd arriveren we dan ook bij de ingang van Madison Square Garden, nog steeds in de stromende regen. We zijn nog nooit zo laat aangekomen bij een stadion terwijl we staanplaatsen hebben. Om 18.10 uur gaan de deuren open en volgt hetzelfde ritueel als de dag ervoor. Helaas komt er deze keer bij ons allebei de tekst 'Proceed to the floor' op het scherm te staan. We mogen niet het voorste vak in. We zijn toch wat teleurgesteld. Vervolgens moeten we weer in de gang wachten, maar we zijn blij dat we niet meer in de regen staan. We doen onze kletsnatte jassen uit en praten met de mensen om ons heen. Het is wederom heel gezellig.
Iets eerder dan de dag ervoor mogen we naar binnen. Er is geen plaats meer aan het hek direct buiten het voorste vak, dus kiezen een plekje helemaal aan de rechterkant (zijde Adam) met niet zoveel mensen voor ons. Aangezien we nog niet hebben gegeten haal ik eerst een paar hotdogs. Daarna kopen André en ik allebei een shirt. De shirts in Europa vonden we niet mooi, maar hier hebben ze speciale shirts van de concerten in Madison Square Garden en die moeten we gewoon hebben. Kwestie van overmacht. Aan onze zijde is blijkbaar ook de ingang voor de vips, want er komen steeds mensen met speciale pasjes om hun nek binnen. We zien Anton Corbijn binnenkomen. Volgens u2.com zijn er verschillende beroemheden aanwezig waaronder Jon Bon Jovi en Salman Rushdie, maar hen zien we niet. Even later staat Paul McGuinness (manager) bij deze ingang de arena in te kijken. André vraagt of hij onze kaartjes wil signeren en dat doet hij. Eigenlijk kun je het niet eens signeren noemen, want hij schrijft simpelweg Paul op onze tickets, maar wij zijn er evengoed blij mee. Meteen komt er nog iemand op hem af die ook een handtekening wil. McGuinness schudt zijn echter hoofd en loopt weer weg. We waren blijkbaar net op tijd. Via AJ en Rocco Reedy (stagemanager) proberen we nog polsbandjes te bemachtigen voor het voorste vak, maar tevergeefs. Rocco zegt lachend: "I don't do wrist bands, I do trucks!" Jammer, maar de man heeft wel humor.
Rond de klok van acht is het weer aan Keane om de show te openen. Zij verzorgen weer een topoptreden waar het publiek enthousiast op reageert. Je ziet de zanger echt uit z'n dak gaan. Om ongeveer kwart voor negen eindigt dit optreden met het nummer Bedshaped. Daarna verschijnt de bekende crew weer op het podium om de spullen van Keane weg te halen en het podium klaar te stomen voor het Ierse kwartet.
Om 21.25 uur verschijnt U2 op het heilige podium van The Garden en wordt meteen City Of Blinding Lights ingezet gevolgd door Vertigo. De tweede show in New York is onderweg. I Will Follow is terug van weggeweest en wordt met veel gejuich ontvangen. Na dat nummer vraagt Bono een telefoon en AJ reikt hem een mobieltje aan. Bono zegt dat hij een normale telefoon wil. "I'm not calling the White House", zegt hij. Hij krijgt een vaste telefoon en toets een nummer in. Hij vertelt dat hij een antwoordapparaat krijgt. We moeten Happy Birthday zingen en iedereen doet dat. We hebben geen idee voor wie, maar als de naam gezongen moet worden, zingt Bono "Happy Birthday Gavin Friday!" en weer klinkt gejuich. Dan draagt hij All I Want Is You aan Friday op.
Tijdens Sunday Bloody Sunday staat iemand vooraan blijkbaar te bellen. Bono reageert hierop met de woorden: "Put down your fucking phone, you're at a concert." Hij imiteert vervolgens het gesprek: "Hi mum, I'm in the middle of Sunday Bloody Sunday and it's really going off here in The Garden." Hij vervolgt met: "It is really going off here in The Garden!" We kunnen het niet zien, maar we nemen aan dat diegene zijn of haar telefoon meteen wegstopt. Als Bono het over Coexist heeft, noemt hij New York 'The Capital of Coexist'. Hij zegt dat iedereen hier met elkaar leeft, zelfs de Ieren. Bij de intro van Miss Sarajevo vertelt Bono over de Miss Sarajevo verkiezingen tijdens de Zoo TV tour en dat U2 daar een nummer over heeft geschreven. "We sang it with Luciano Pavarotti. He's not here, but I am. I put on a little weight", vertelt hij met een grote grijns op zijn gezicht. Dit nummer blijft ons kippenvel bezorgen, prachtig!
Bij de intro van One gaat Bono naar de persoon die eerder op de avond stond te bellen. Hij zegt: "Were you the one I yelled at? I apologise! Now's the time for everyone to get the phones out." Bono doelt daarmee op de sms-actie voor Afrika. Na het eerste couplet van One komt er weer een verrassing: Mary J. Blige verschijnt op het podium en zingt mee met One. Wat een stem heeft zij, echt super. Bono en Blige zongen dit nummer één keer eerder samen voor een benefietconcert voor de slachtoffers van orkaan Katrina. De videoclip hiervan hebben we natuurlijk gezien, maar om het nu live mee te mogen maken is helemaal te gek.
Na One volgt The First Time. Tijdens dat nummer merkt Bono dat hij z'n rozenkrans niet om heeft en vraagt erom. Even later krijgt hij de ketting aangereikt en houdt 'm in z'n handen terwijl hij zingt. Daarna komt weer een nummer dat niet zo vaak op de setlist staat: Who's Gonna Ride Your Wild Horses. Bono en Edge staan samen vooraan op de catwalk. Het gitaarspel van Edge bij de intro gaat niet helemaal lekker en hij krijgt meteen een sarcastische opmerking van Bono. "Very professional, Edge", grapt hij. Iedereen moet lachen. Aan het einde van het nummer zegt Bono dat dit één van hun beste songs is.
Tijdens With Or Without You haalt Bono een meisje uit het publiek. Ze staat wat onwennig naast hem. Even later mag een tweede meisje op het podium komen. Het blijken twee van drie zussen te zijn. "You're beautiful", zegt Bono tegen hen. Dat Bono tijdens dit nummer meisjes uit het publiek haalt, is niet echt een verrassing meer. Dat hij deze keer ook een grote kerel met baard en tulband het podium op haalt, had niemand verwacht. Het publiek vindt het prachtig. Over coexist gesproken.
Bono kondigt Fast Cars aan met de woorden 'a song you probably haven't heard before'. Wij in ieder geval wel en we gaan uit ons dak. Een heerlijk nummer om te swingen. Daarna komt Original Of The Species met - net als in Amsterdam op 16 juli - Terry Lawless op toetsen, maar hij wordt deze keer niet aangekondigd. Ik sta te dansen met mijn ogen dicht en heb het gevoel dat ik alleen in de arena sta. Dit is mijn favoriete nummer van de laatste cd. Dat geldt blijkbaar ook voor Bono want aan het eind zegt hij: "The best song of the album".
Deze keer eindigt het concert met de klassieker 40. Edge en Adam hebben hiervoor van plaats gewisseld. Eerst verlaat Bono het podium, dan Adam gevolgd door Edge. Larry verlaat als laatste het podium en het tweede concert in New York is na 2 uur en een kwartier afgelopen. Het 'How long to sing this song' galmt nog een tijdje door The Garden. Ook deze keer lopen we glunderend de arena uit. Helaas is het over, maar we hebben twee fantastische shows gezien waar we nog lang van zullen nagenieten.
Setlist
City Of Blinding Lights // Vertigo // Elevation // I Will Follow // All I want Is You // Beautiful Day // Miracle Drug // Sometimes You Can't Make It On Your Own // Love And Peace Or Else // Sunday Bloody Sunday // Bullet The Blue Sky // Miss Sarajevo // Pride (In The Name Of Love) // Where The Streets Have No Name // One // The First Time // Who's Gonna Ride Your Wild Horses // With Or Without You // All Because Of You // Fast Cars // Original Of The Species // 40