Hij komt aanfietsen met een gezicht vol haar en een aviator op. Het eerste dat in me opkomt is dat hij een beetje op Vincent Gallo lijkt in Essential Killing, maar dan wat breder, en minder gekweld. Hij stapt af, schudt me de hand en zegt dat het meisje dat hij tegenwoordig ziet hem voortdurend vergelijkt met 'die gast uit Into the Wild' - In de laatste dagen voordat hij doodgaat, welteverstaan' Hij praat wat zacht, maar dat kan liggen aan de voedselvergiftiging en de bronchitis waar hij nog herstellende van is.
Daan Heerma van Voss: Ik werd wakker en ik wist niet meer wie of waar ik was. Ik kon geen verbanden meer leggen. Ik lag in een vreemd bed in een vreemde ruimte. En ik voelde een intense angst zonder te weten waarvoor. Het enige dat ik nog wist waren twee namen: Daniël en Sophie, maar die zeiden me verder niets. Toen ik na een uur eindelijk mijn bed uitkwam zette ik muziek op. De muziek herkende ik, en na een tijdje herinnerde ik ook mijn naam weer, al had ik nog steeds geen idee waar ik was. Het huis waar ik me bevond, mijn eigen huis, was me nog altijd totaal vreemd.
TGA duurt maar één dag. Na een etmaal had ik al mijn herinneringen weer terug. Mensen die lijden aan Korsakov of Alzheimer hebben het natuurlijk vele malen erger getroffen. TGA is een syndroom. Dat is de chique benaming voor:"man, wij hebben ook geen idee, we zijn maar doktoren" Bij mij is het waarschijnlijk een soort paniekreactie van de hersenen geweest, ingezet in mijn slaap, waardoor het brein blokkeerdeen het kortstondig geen zuurstof kreeg.
Ik vroeg deze Daniël of het normaal was dat ik hem benaderde, als er iets mis was. Het kon ook de loodgieter zijn, immers..Cognitieve dingen als lezen kon ik gewoon, dus ik kon hem opzoeken in mijn telefoonlijst. Het bleek mijn beste vriend, hij vroeg me wat er in godsnaam aan de hand was. Ik klonk traag en verward dus hij kwam naar mij toe. Ik begreep inmiddels ook dat het huis waar ik was mijn huis was.
Het had tijd nodig. Langzaam kwam het besef van wie en waar ik was terug. Ik herkende muziek, het geluid van bekende stemmen over de telefoon,: mijn herinneringen kwamen terug, zij het ongecontroleerd en willekeurig. Daniël hielp me met het ordenen. We hebben urenlang keer op keer hetzelfde gesprek gevoerd omdat ik de herinneringen niet vast kon houden.
Ik zou die dag geïnterviewd worden over mijn tweede roman. Nadat Daniël het boek aan me had uitgelegd kon ik de verhaallijn vrij makkelijk oprakelen. Blijkbaar was ik daar intensief genoeg mee bezig geweest dat ik dat beter kon herinneren. En het ging toen al een uur of wat beter met me. Dus ik durfde het aan. Hij bracht me ernaar toe. Maar na het interview onderweg naar huis verdwaalde ik weer, en was het geheugen weer weg..
Ja, behoorlijk triest.. Uiteindelijk wist ik het huis van mijn ouders te vinden. Zij brachten me naar een kliniek, waar een neuroloog me onderzocht en naar het ziekenhuis stuurde. Daar ben ik de rest van de dag gebleven, van machine naar machine. 's Avonds dook ik, bang om te gaan slapen, het café in.
Ik kon op dat moment de herinnering aan haar opnieuw van waarde voorzien. Ze was belangrijk geweest. Maar ze was ook tijdelijk, want ik kon haar blijkbaar zomaar vergeten. Het belang dat je aan herinneringen hecht is niet altijd reëel. Een herinnering is dynamisch, wat je nu meemaakt verandert je kijk op het verleden: je maakt het mooier dan het is, of belangrijker, trivialer. Ik dacht altijd dat herinneringen feiten waren, maar ik denk nu dat ze dichter bij de verbeelding liggen.
Wat ik me realiseerde is dat je zonder een fantast te worden een zekere controle hebt over hoe je dingen herinnert. Je kunt je herinneringen kiezen. Je kunt ze mooier maken, of minder mooi, inpassen in het verhaal dat je van je eigen leven maakt. Sommige feiten passen daarin, andere niet. Je bent niet volledig afhankelijk van je herinneringen.
Ik denk het niet. Het heeft me meer woorden gegeven voor de kracht van herinneringen, en die van vergetelheid. Zo besefte ik nu pas hoezeer liefde voor mijaltijd nauw verbonden geweest met vergeten. Verliefd zijn is iets dat heel erg aan het moment gebonden is, maar ik verbind het altijd sterk met vergeten. Ergens heb ik altijd het besef dat iets mooi is omdat het er later niet meer is.