Blog
De Alpen hebben deze zomer veel regen en kou gehad, maar daar is nu niets meer van te merken: we zijn verwend met zon en goudgele rotsen! We klommen in de buurt van Briançon te Rocher Baron en in de valei van de Clarée, dichtbij de grens met Italië.
Het klimmen: Rocher Baron
Rocher Baron is een
rotsmassief van kwartsiet temidden van feërieke bergweiden en
dorpjes met charmante chalets. We waren niet de enige die er van de
frisse lucht en mooie rots kwamen genieten, een groep klimmers uit
Parijs streek er ook neer. Opvallend was de modebewustheid van de
Parijzenaars. Ondanks de felle zomerzon waren zij gehuld in zwarte
kledij en hielden de heren hun bovenkleding angstvallig aan. De dame
op onderstaande foto had zelfs een zuurstof- en
transpiratievochtdichte pantalon aan!
Wij waren niet zo modebewust en lieten de wind het zweet van onze (goeddeels) naakte huid blazen. Misschien dat wij daarom in staat waren op het moeilijkste deel van de rotsen te klimmen, terwijl de hoofdstedelingen het op de makkelijke routes ernaast hielden :-).
Nieuwsflits: nachtelijke diefstal
Het ophangen van de vuilniszak aan de auto bleek niet voldoende om deze schavuit tegen te houden. Het is een eikelmuis uit de familie van de slaapmuizen. Ze heten zo omdat ze een lange winterslaap houden, tot wel 7 maanden.
Dit schattig ogende beestje is in werkelijkheid een koelbloedige killer:
eikelmuizen vallen andere muizen vanuit een hinderlaag aan om ze te doden en op te eten. Ook overvallen ze 's nachts slapende vogels op hun nest en eten hun eieren en jongen op. Maar ze eten ook zaden en vruchten.
Kunst & Cultuur
In het département waar we vertoeven zijn ze trots op hun bergen en bergbeklimmers. In het stadje l'Argentiére du Bessée hebben ze daarom als publiek kunstwerk een grote pikkel.
Dit soort pikkels
(maar dan in handformaat) gebruiken bergbeklimmers om bliksemsnel in het ijs
of de besneeuwde grond te slaan, op het moment dat ze uitglijden en
van de berg af dreigen te vallen.
Ook kun je ijspikkels gebruiken om je in een ijswand, zoals een bevroren waterval, omhoog te werken. Je hebt er dan twee en slaat die beurtelings in het ijs, daarbij steeds een stukje hoger komend in samenspel met speciale stijgijzers aan je schoenen die je in het ijs schopt.
Wat hebben schildpadden met rotsklimmen te maken? Nou, die kun je gaan bekijken op de dag dat je uitrust van het klimmen. We hadden ons helemaal de blubber geklommen op sector 'Super-manjoc' van Manjo Carn – de zwaarste wand van Saint-Antonin Noble Val en dat wil wat zeggen! – dus hadden onze spieren wel wat rust verdiend.
Te Super-manjoc heb je weinig keus onder de 8a+, dus stapten we maar 'n 8b in :-). Je ziet mij in 'No war, more love'.
De 1e helft tot het tussenrelais ging nog prima ook:
En zo ziet je rug eruit nadat je uit alle macht 'gechimneyd' hebt in 'n zwaaroverhangende 8b:
Na het klimmen hoef je maar 5 minuten naar beneden te lopen om plaats te nemen op het terras van het Manjo Carn café, waar het bier altijd koud staat voor de klimmers en je nog een duik in de Aveyron kunt nemen ook!
Aan de rotsen van Saint Antonin ontmoeten we Stephane en Mandy uit Amerika. Tot grote lol van Mandy, die meteen door had dat we geen Fransen waren, legde Stephane ons in goed Frans uit wat de leuke klimroutes waren, maar dat wisten we al en van ons mocht hij best Engels praten.
Na een gezellige dag klimmen met het goedlachse stel en gesprekken over politiek, cultuur en economie (Stephane is een succesvol journalist die o.a. in Forbes magazine over economie publiceert) zijn we van harte uitgenodigd om te logeren in het guesthouse van hun ranch te Arizona! Dat klinkt goed.
Terug naar de schildpadden...
Na het klimgeweld te Manjo Carn sloten we ons aan bij de gewone toeristen en bezochten wat noord van Saint-Antonin, in de Périgord streek, een heus 'Alligatorpark.' Ze hadden inderdaad alligators, maar de andere reptielen waren beter te fotograferen, waarbij een glansrol voor de schildpaddenclub was weggelegd, dus daar trakteren we jullie op:
Klimmen in de Périgord kan ook, hoewel je bereid moet zijn de rotsen te delen met stinkende beesten (nee, niet andere klimmers :-). Daarover in de volgende blogpost meer...
Alors, inmiddels zijn we weer heel ergens anders in Frankrijk - wat heeft dit land toch een afwisselend landschap! - dat wil zeggen in het zuidwesten
Linksboven zie je mij in actie in 'Même pas mal' (7c) te Orpierre. Bart on-sight rechtsboven een 6c op het altijd lastig in te schatten zandsteen van Venasque. En maar vollopen aan die opleggers terwijl je je volgende move uitvogelt.
We hebben nog een paar klimgebieden in zuidoost Frankrijk aangedaan: zandsteenparadijs Venasque nabij Manosque en het altijd gezellige Orpierre. In Orpierre konden we dankzij ons hoger geworden klimniveau toeslaan in een partij lange overhangende zevens.
Op mijn verjaardag hebben we lekker 'n dagje gebadderd. Terwijl wij relaxten met in de rivier gekoelde dranken, hadden anderen het maar druk met het creeëren van 'riviersteenbouwwerken':
We gaan een paar daagjes naar Saint-Antonin-de Noble Val, en daarna iets noordelijker naar de Périgord streek. Het is een stukje groener dan groen Frankrijk, waar de Dordogne en de appelcider stroomt.
Gevonden voorwerpen
Zoals te verwachten regende het teveel in de Pyreneeën om meer te klimmen, dus reden we huppekkee 500 kilometer naar de Franse Alpen. We konden er een paar zonnige dagen toeslaan in klimgebied 'Rue de Masques' en 'Raph' (conglomeraatrotsen om van te likkebaarden, zie onderstaande foto's) maar toen begonnen de buien en stak een koude wind op. Getsie, dat zijn we hier niet gewend in juli!
We gingen verder de hoogte in naar de ruige bergen rond de rivier de Ubaye. Daar was iets beter weer voorspeld, maar helaas klopte dat van geen kant:
Voorlopig laten we die koude Alpen maar voor wat ze zijn en verblijven we in het lieflijke
Franse zuiden: de Provence.
Qua klimmen zijn we begonnen in Buoux, een
megagroot klimgebied (500 routes op een rij) in de Lubéron dat erom bekend staat bloedheet
te zijn in de zomer. Verrassend genoeg hebben wij er gezekerd met
truien aan en in de avond meetten we 7 graden net voor de zon onder
was. Ongehoord voor de Provence in juli.
Apt
Vlakbij Buoux ligt de kleine stad Apt, die een mooi historisch centrum heeft met veel grote platanen, zodat de oude mannetjes tenminste in de schaduw kunnen uitpuffen van al dat jeu-de-boulen.
In de Provence kom je zintuigen tekort
De Provence staat beroemd om haar lila lavendelvelden, pittoreske dorpjes en verfijnde cuisine met verse kruiden en knoflook, en groente van onberispelijke kwaliteit (zo zijn de hemelse tomaten die we hier aanschaften nogal een contrast met de waterige ondingen die ze bij ons verkopen als tomaat).
Op weg naar Apt kwamen we veel fruit- en groentekramen tegen. Bij de kraam die wij uitkozen waren de prijzen laag: voor 2 euro kochten we 3 meloenen en een pot huisgemaakte perencompote voor maar één eurotje.
Het dierenhoekje
In het Polenbos liep tijden ons ontbijt zomaar een jonge haas langs onze vuurplek (je ziet een stuk van Barts spijkerbroek op de foto).
In de schemering
zagen en hoorden we tientallen mannetjes vliegen, precies het
boerenweggetje volgend, op zoek naar een vrouwtje.
De larven van vliegend herten kunnen wel 11 cm. lang worden en doen 5 jaar over hun ontwikkeling tot tor.
Na zeven weken de beste rotsen van Spanje te hebben getest, gooiden we onze bezwete handdoek in de warme ring. En met vier uur rijden gingen we van 's nachts in ons T-shirt buiten zitten, naar nachtvorst in de Pyreneeën.
We hebben al jaren een oogje op de oostwand van de Dent d'Orlu (een steile granietbult aan de Franse kant), maar helaas zijn de Pyreneëen in de zomer niet voor niets zo mooi groen: het regent er vaak. Dit keer was de voorspelling één zonnige dag tussen de buien door en we waren vastbesloten om die dag te verzilveren.
We deelden het 'basecamp' (een kampeerveldje met uitzicht op de Dent d'Orlu) met twee Franse klimmers genaamd Dominique en Pascal. Hun plannen voor de Dent waren meer dan eens letterlijk in het water gevallen en daarom waren ze erg enthousiast over het weerbericht. Reden temeer voor Bart om vasthoudend te zijn in het maken van een vreugdevuur. Zonder vuur was het namelijk zo koud dat je alleen maar in je nest kon kruipen, en dat zou zonde zijn van Dominiques fles wijn!
Op de grote dag waren wij de laatsen om de tocht naar de Dent te beginnen (eerst moet je 2 uur een bergpad op, daarna begin je aan de rotswand). Dat hinderde gelukkig niet, omdat wij een route door de wand hadden uitgekozen die weinig populair is vanwege de avontuurlijke afzekering. Waar meerdere groepjes klimmers de veiligste route van de Dent met elkaar moesten delen, hadden wij het rijk alleen in 'Supersé': 11 touwlengtes D+.
Gemiddeld waren er drie á vier zekerpunten per 45 meter touwlengte (helaas geen mogelijkheid om friends/nuts bij te plaatsen op die gladde platen!). Maar de moeilijkste lengtes waren 5c+, waardoor het best te doen was voor ons.
WTF?!
Op het laatste moment was de klim bijna van de baan geweest, omdat ik op onnavolgbaar klunzige wijze het touw in een rotsspleet liet vallen, die afgedekt werd door een kap ijs. Middels een lastige reddingsmanoevre onder het ijs met een klemblokje als backup voor het geval ik vast kwam te zitten, wist ik het touw weer uit de spleet te krijgen en konden we toch nog aan onze klim beginnen. Zo maak je je klimdag van A tot Z uitdagend.
Om 20:00 waren we terug bij de auto, waar we snel indoken vanwege de bloedzuigende vliegjes die in een wolk op ons neerdaalden. Tsja, dat hoort ook bij zomer in de bergen (en Canada, hè Ton? :-).
De dag erna konden we nauwelijks lopen vanwege massieve spierpijn op verwachte en onverwachte plaatsen. Klimmen in terrain d'aventure, zoals ze dat hier noemen, is verrekte zwaar.
Het klimnieuws:
rondje Catalaanse toppers
Verder naar het noorden gaand, kwamen we voor de 2e keer deze reis langs topklimgebieden Siurana en Margalef, waar we uiteraard nog wat geklommen hebben. De meeste klimmers laten die gebieden in de zomer links liggen (vanwege de warmte, wat een watjes!), zodat je het rijk nagenoeg alleen hebt.
Zo deelden we op een van onze klimdagen Siurana's 1400 routes met om precies te zijn twee Polen, die bovendien verscholen in het bos op een bemost rotsblok klommen (we wisten niet eens dat daar te klimmen viel) en de mooie lange noordwestwand 'l'Aparador' aan ons overlieten:
Ook in Margalef kan je nog best klimmen, kwestie van veel water de berg opzeulen en een wand met schaduw uitzoeken!
Dit Margalefse winterkoninkje vond het reuze interessant om ons in actie te zien en landde zelfs op het klimtouw om het spektakel van dichtbij te kunnen aanschouwen:
Wat doen we zoal?
Je zou haast denken
dat we alleen maar klimmen en bij onze kampeerbus rondlummelen, maar
niets is minder waar! We zijn niet te beroerd om ons onder te
dompelen in de lokale cultuur, zoals linkonder op het door bloemen
verfraaide terras van Siurana's café, waar we het streekbiertje aan
een grondig onderzoek onderwierpen:
Cultuur en zo
Zoals beloofd meld ik wat wij hebben meegekregen van de kroning van Spanjes nieuwe koning, en dat is: ... niet veel.
We hoorden vuurwerk in de verte, maar dat horen we eerlijk gezegd elke week wel een keer. Spanjaarden zijn namelijk verzot op vuurwerk. Of er nu de sterfdag van een heilige valt te vieren, het jubilieum van de bridge-vereniging of de verjaardag van de hond van de burgemeester, het maakt ze niet uit, ze grijpen hun kans om te knallen.
De Spanjaarden, met hun bewonderingswaardige politieke en sociale engagement, mogen graag protestposters plakken.
Deze trok ook onze aandacht (klik op de foto voor een vergroting):
Bart wandelt terug naar de auto, na een mooie dag klimmen op Alto Don Pedro
klik op de foto voor 'n vergroting
We trekken op ons
dooie akkertje naar het noorden. Van Andalusië gingen we via Granada naar het gehucht
Salinas, nabij de stad Elda-Petrer.
Daar heb je de fraaie kalkrotsen 'Alto Don Pedro' met zo'n 80 routes voornamelijk zessen en zevens, plus een paar snoeiharde achten. Het is licht overhangend technisch klimmen op randen en gaatjes. De rotsen liggen op het oosten en in de middag heb je dus schaduw. Het is best warm hier, maar zo lang het niet ver over de 30 is, vinden wij dat prima. Anders heb je geen excuus om na afloop van het klimmen koud bier te bestellen op het dorpsplein :-).
De zee is dichtbij,
met een half uurtje rijden zit je aan een mooi zand- of kiezelstrand van de Costa Blanca. Daar is het
toeristenseizoen nog niet losgebarsten, wij hadden de boel
voor ons zelf:
Nieuwe koning
Uit een Spaans
roddelblad vernamen we (die lees ik, zoals je begrijpt, voor het opdoen van contemporain
Spaans), dat Spanje een nieuwe koning krijgt! Na 38 jaar stapt de oude op, die 76 jaar is, om zijn popelende zoon het stokje over te laten nemen.
Aanstaande donderdag is het zover en ik ben benieuwd of we er wat van
merken. Uiteraard houden we je op de hoogte.
We klommen de laatste dagen in Andalusië, de zuidelijkste en grootste regio van Spanje. Op klimgebied kan het als enige de strijd aan met Catalonië, want wat hebben ze een boel mooie rots hier! En dat gecombineerd met een heerlijk klimaat, relaxte sfeer, pittoreske dorpen en interessante geschiedenis.
Een van Andalusiës paradepaardjes is Desplomilandia, dat dichtbij
klimwerelberoemd El Chorro ligt. Desplomilandia betekent in het
Spaans zoiets als 'overhangland,' en dat is een treffende naam:
Toen we aankwamen
bij de rotsen, zagen we meteen dat er een brand heeft gewoed. Maar
het mooie is dat de natuur hier snel teruggeveerd is: veel van de
verbrande begroeiing is gewoon weer tot leven gekomen en groen
uitgegroeid. De palmen langs de rotsen droegen zelfs vruchten,
terwijl hun verkoolde bast aangaf dat ze wel degelijk in de vuurzone
hebben gestaan:
Vanaf het klimmen heb je dit uitzicht. Na afloop loop je naar beneden (waar de parkeerplaats is) en duik je zo het water in:
Natuurpark Doñada
Vanuit Portugal op
weg naar Desplomilandia kwamen we langs een bijzonder natuurgebied
ten zuidwesten van Sevilla: het Doñana moerasgebied. Het werd door
UNESCO als World Heritage 'Biosphere Site' erkend (wat dat ook moge
wezen) en grotendeels door het Wereld Natuurfonds aangekocht. Je kunt
er bijzonder veel soorten vogels zien en op het gebied van
zoogdieren heb je o.a. mangoestes, dassen, herten en wilde zwijnen.
Ook vind je in Doñana de bedreigde Iberische lynx, waar er nog maar 300 van over zijn. Dit schuwe nachtdier laat zich natuurlijk niet zien, maar gelukkig zijn er nog de flamingo's (10 000 stuks), die belangeloos poseren voor je foto's. Het valt ons op dat die malle beesten vreselijk veel lawaai maken (het lijken we Spanjaarden :-), en als ganzen klinken.