We are migrating the content of this website during the first semester of 2014 into the new EUR-Lex web-portal. We apologise if some content is out of date before the migration. We will publish all updates and corrections in the new version of the portal.
Do you have any questions? Contact us.
Exportkredietverzekering
De Europese Unie (EU) wil op middellange en lange termijn de concurrentievervalsing wegwerken die voortvloeit uit de verschillen tussen de overheidsstelsels voor exportkredietverzekering en wil in deze activiteitensector een zekere transparantie invoeren.
BESLUIT
SAMENVATTING
Elk land van de Europese Unie (EU) heeft een eigen overheidsstelsel voor exportkredietverzekeringen waarvan de voorwaarden van de garantie, de aangerekende premies en het dekkingsbeleid gevoelig van elkaar verschillen, wat tot een aanzienlijke vervalsing van de concurrentie tussen EU-ondernemingen kan leiden. Deze richtlijn heeft ten doel deze risico's te verminderen door een harmonisatie van de uiteenlopende regelgevingen van de EU-landen op het gebied van de exportkredietverzekering.
De richtlijn is van toepassing op de dekking van transacties die betrekking hebben op de export van goederen en/of diensten van oorsprong uit een EU-land, op voorwaarde dat deze dekking voor rekening of met steun van een of meer EU-landen wordt geboden en er een totale risicotermijn (de terugbetalingstermijn inclusief de fabricatietermijn) van minstens twee jaar geldt.
De EU-landen zorgen ervoor dat instellingen die direct of indirect in de vorm van verzekering, garanties of herfinanciering dekking verlenen voor rekening of met steun van het EU-land, hierna "verzekeraars" genoemd, transacties betreffende de uitvoer van goederen naar landen buiten de EU in overeenstemming met de bijlage bij de richtlijn dekken.
In de bijlage bij de richtlijn worden de voor de exportkredietverzekering geldende gemeenschappelijke beginselen vastgesteld. Deze beginselen betreffen de bestanddelen van de dekking (hoofdstuk I), de premie (hoofdstuk II) en het landenbeleid (hoofdstuk III). Daarnaast worden kennisgevingsprocedures vastgesteld die voor een grotere transparantie zorgen (hoofdstuk IV).
De gemeenschappelijke beginselen inzake de bestanddelen van de dekking betreffen algemene beginselen en definities, de omvang van de dekking, schadeoorzaken en uitsluitingen van aansprakelijkheid, en regels voor de vergoeding van de schade.
De gemeenschappelijke beginselen inzake exportkredietverzekeringstransacties scheppen een kader dat bij de vaststelling van verzekeringspremies voor een grotere transparantie moet zorgen en dat in het bijzonder als basisprincipe stelt dat de premies moeten convergeren. Dit kader past ten slotte en vooral de richtsnoeren toe die ter zake in juni 1997 zijn overeengekomen binnen de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling (OESO) (EN) (FR).
De gemeenschappelijke beginselen inzake het landendekkingsbeleid leggen vast hoe op dit gebied de nodige informatie tussen de kredietverzekeraars wordt uitgewisseld. Deze informatie wordt vervolledigd door gegevens over de door de verzekeraar op jaarbasis behaalde technische resultaten (zie hoofdstuk IV: kennisgevingsprocedures).
Deze gemeenschappelijk beginselen mogen soepel worden toegepast. Afwijkingen worden namelijk toegelaten voor zover de aan de kwaliteit van de toegekende garantie aangebrachte wijzigingen in de aangerekende premies weerspiegeld worden en ze aan de kredietverzekeraars en aan de Commissie worden meegedeeld.
De richtlijn voorziet verder vier kennisgevingsprocedures die tot doel hebben de transparantie op het gebied van deze activiteit op EU-niveau te vergroten:
- de jaarlijkse kennisgeving ter informatie, waarbij een gedetailleerd verslag wordt opgemaakt over de activiteiten van de verzekeraar van het afgelopen jaar en zijn dekkingsbeleid voor het komende jaar;
- de kennisgeving voor het nemen van een besluit, die alleen van toepassing is bij geschillen over de status van de debiteur (particulier of overheid) waarover volgens de comitéprocedure zal worden beslist;
- de kennisgeving vooraf ter informatie, indien een verzekeraar voornemens is om van de bepalingen van de bijlage bij de richtlijn af te wijken door gunstigere dekkingsvoorwaarden toe te staan, of door transacties te dekken met debiteuren in landen waarvoor hij gewoonlijk geen dekking verleent;
- de kennisgeving achteraf ter informatie, indien de verzekeraar minder gunstige dekkingsvoorwaarden wil verlenen dan die welke in de bijlage zijn voorgeschreven, zijn dekkingsbeleid wil wijzigen of zijn voorwaarden wil afstemmen op de door een andere verzekeraar meegedeelde gunstigere dekkingsvoorwaarden.
De in deze richtlijn vastgestelde kennisgevingsprocedures vormen een aanvulling op die welke zijn vastgesteld bij Beschikking 73/391/EEG. Richtlijn 70/509/EEG en Richtlijn 70/510/EEG worden door deze richtlijn ingetrokken.
REFERENTIES
|Maatregel||Datum van inwerkingtreding||Uiterste datum voor omzetting in de lidstaten||Publicatieblad|
|Richtlijn 98/29/EG||


16.6.1998


1.4.1999


PB L 148 van 19.5.1998
|Wijzigingsbesluit(en)||Datum van inwerkingtreding||Uiterste datum voor omzetting in de lidstaten||Publicatieblad|
|Verordening (EG) nr. 806/2003||


5.6.2003


-


PB L 122 van 16.5.2003
De opeenvolgende wijzigingen en rectificaties van Richtlijn 98/29/EG zijn in de basistekst opgenomen. Deze geconsolideerde versie heeft slechts informatieve waarde.