Op 19 augustus 2004 werd het aandeel Google voor het eerst verhandeld op de Amerikaanse technologiebeurs Nasdaq. De beursgang had destijds bijna geen doorgang gevonden, omdat Larry Page en Sergey Brin een interview aan het tijdschrift Playboy hadden gegeven. Hiermee was de "rustige periode" geschonden die vereist is vlak voor de introductie van een nieuw aandeel.
Om de gemoederen te sussen, namen Page en Brin in allerijl het interview op in hun prospectus en Google alsnog naar de beurs. In het bewuste interview zei Brin:
"You want access to as much [information] as possible so you can discern what is most relevant and correct. The solution isn't to limit the information you receive. Ultimately you want to have the entire world's knowledge connected directly to your mind."
Met de bekendmaking van "Project Glass" is die visie van Brin een stap dichterbij gekomen. Informatie wordt door een "wearable computing device", in dit geval een bril, direct op het netvlies geprojecteerd. Met behulp van stemcommando's, is deze informatie aan te sturen. Een demonstratievideo toont onder andere hoe in de nabije toekomst afspraken met vrienden worden gemaakt, hoe een route wordt uitgestippeld en bewandeld en hoe een uitzicht wordt gedeeld met vrienden. Google vraagt met deze video aandacht voor haar project en hoopt met de feedback van kijkers een vliegende start te maken bij de toekomstige marktlancering.
In 2009 maakte de wetenschapper Babak A. Parviz bekend dat hij er in geslaagd was om een lens te fabriceren, waarin elektronica zorgt dat een pixel op het netvlies van de drager wordt getoond. Het eindpunt van Google's Project Glass zou wel eens een soortgelijke lens kunnen zijn.
Technologie wordt onzichtbaar
Op 22 februari 2012 publiceerde journalist Nick Bilton als eerste over Project Glass in de New York Times. De bakermat van het project is Google X, het ultrageheime laboratorium, waar ook de zelfsturende auto vandaan komt. Aan het hoofd staat Sergey Brin:
"Where I spend my time is farther afield projects, which we hope will graduate to important key businesses in the future".
In dit gebouw probeert Google "out of the box" te denken, om de wildste dromen werkelijkheid te maken en eens te meer zijn innovatieve karaker te bewijzen. Op woensdag 4 april had Nick Bilton wederom de scoop en maakte hij Project Glass bekend. In het artikel laat Bilton een van de dragers van de bril aan het woord:
"They let technology get out of your way. If I want to take a picture I don't have to reach into my pocket and take out my phone; I just press a button at the top of the glasses and that's it."
Eens te meer wordt duidelijk dat technologie en de bijbehorende complexiteit steeds meer naar de achtergrond verschuift. De computer wordt als het ware onzichtbaar, zoals Donald Norman al beschreef in 1998 in zijn boek "The Invisible Computer: Why Good Products Can Fail. The Personal Computer Is So Complex, and Information Appliances Are the Solution". Tijdens een van zijn laatste presentaties, bij de introductie van de iPad in 2010, stond Steve Jobs letterlijk op een kruispunt. Achter hem werd een wegwijzer met een tweetal richtingen geprojecteerd, die van technologie en die van liberal arts, de toepassing van technologie in het werkelijke leven. Jobs zei:
"It's technology, married with liberal arts, married with the humanities, that yields us the result that makes our hearts sing. And nowhere is that more true than in these post-PC devices."
Technologie is een uitbreiding op de zintuigen
Direct na de dood van Steve Jobs wilde een journalist van het Algemeen Dagblad weten wat Jobs' grootste bijdrage aan de mensheid was. Dat is dus overduidelijk. Jobs heeft drie voor de hand liggende vingerbewegingen gepopulariseerd. Bladeren met je duim door toepassingen heen, op het scherm tikken voor een vergroting en het traploos vergroten van beeld met duim en wijsvinger. Over honderd jaar zullen de iPods, de iPhones en iPads alleen nog maar in musea bestaan, maar zullen we nog steeds deze vingerbewegingen maken. Ook hier geldt dat technologie naar de achtergrond verdwenen is.
Ineens gaan we op heel andere manieren met informatie om. Met de smartphone of tablet in de hand staan we continu zintuiglijk in contact met onze digitale realiteit. Die is niet van echt te onderscheiden en hoort er bovendien gewoon bij. Toetsenbord en muis hebben plaatsgemaakt voor multi-touch, maar ook andere lang verwachte interactiemogelijkheden doen nu achter elkaar hun intrede. Denk aan de Kinect met zijn bewegingssensoren; denk aan spraakherkenningsbutlers als Siri en nu dus Google, dat met haar Project Glass simpelweg veel meer laat zien.
Marshall McLuhan, het orakel van het electronische tijdperk, verkondigde ooit:
"All media are extensions of some human faculty. Mental or physical. The wheel is an extension of the foot. Book is an extension of the eye. Clothing is an extension of the skin. Electric circuitry is an extension of the central nervous system. The extension of anyone's sense, displaces the other senses and alters the way we think. The way we see the world and ourselves. When these changes are made, men change."
Doordat technologie steeds meer onze natuurlijke interface – onze zintuigen – versterkt, gaan we een steeds intiemere relatie met informatie aan. Informatie kruipt letterlijk onder onze huid. Onze relatie met informatie wordt symbiotisch. De een kan niet zonder de ander. Het zal er uiteindelijk toe leiden dat we als mens zullen veranderen.
Zie ook hier.
|< Vorige||Volgende >|