S.T.A.L.K.E.R.: Shadow of Chernobyl
S.T.A.L.K.E.R.: Shadow of Chernobyl. We hebben er erg lang op moeten wachten, dus pakte ik deze review ook maar aan in geest van 'when it's done'. Zoals jullie allemaal weten wilden de developers van GSC het gebied rond de ontplofte kernreactor virtueel nabouwen, inclusief anomalieën, op zich functionerende inwoners, vijanden en concullega's die allemaal reageren op jouw handelingen, vanzelfsprekend aangevuld met de nodige actie, horror en avontuur.
Een ambitieus spel dus, en eindelijk nog eens eentje dat de geest van pc-games uitademt en gemaakt is met de hardcore FPS-gamer in het achterhoofd. Het resultaat is een gemuteerd monster van formaat, met pukkels, zweren en de nodige stank, dat je echter in ruil meesleept in een indrukwekkend avontuur, vol verwondering, verrassing en emoties. Een game met ballen dus! Voor echte venten!
Jij bent de Gemarkeerde, bent je geheugen kwijt en wordt al snel het radioactieve gebied ingestuurd om niet alleen jezelf terug te vinden, maar ook stukje bij stukje te ontrafelen wat er allemaal aan de hand is. Wat onmiddellijk opvalt is dat je relatief veel vrijheid hebt en niet bij het handje wordt genomen zoals in Call of Duty 2. De omgeving is groot en open en je kan, mits je genoeg wapens, health en kogels hebt, zolang en zover lopen als je zelf wil. Niet alleen doet dit al wat denken aan dat andere genre, de RPG, maar ook de artifacten die je kan verzamelen dragen nog aan dat gevoel bij.
Die zijn ontstaan door de radioactieve straling en liggen nu voor het rapen. Je kan ze verzamelen en verkopen, maar nog leuker is om ze zelf te gebruiken en zo je personage wat te versterken. Je zal overigens ook regelmatig moeten eten en antigif innemen (wodka kan nu en dan ook dienen) om niet te bezwijken aan de verschrikkelijke levensomstandigheden in de Zone. Een RPG-element dat minder werd uitgewerkt zijn de 'zij-quests', die je vrij naast het hoofdverhaal kan vervullen. De beloning voor je extra werk is te mager en bovendien zijn de sidequests net niet interessant genoeg om zomaar te doen. Wil je echter wat langer bezigblijven dan een 15-tal uur, dan zal je ze met plezier vervullen. De verhaallijn is overigens volwassen en een beetje moeilijk om volgen omwille van de verhakkelde verstelstijl, maar zal nooit de pret drukken.
Jammer genoeg voor je gezondheid krijgen je tegenstanders -meestal menselijk, maar ook minder menselijke mutanten (denk maar aan poltergeists, zombies, honden en allerlei andere vreemde schepsels)- eveneens diverse boosts of freaky trekjes door de eerder genoemde straling. Het daaruit resulterende knallen -het blijft tenslotte een FPS- verraste me eigenlijk het meest. Het is immers best realistisch uitgewerkt, met niet alleen een mooie, diverse line-up van schietgeweren en ander ongein, maar vooral een geslaagde feel die je dwingt om gebruik te maken van dekking en op de juiste manier te vuren. Dat authentieke gevoel wordt doorgetrokken naar je rugzak: je kan immers maar een bepaald aantal kilo's meesleuren en je zal je wapens dus goed moeten kiezen. Bovendien moet je rekening houden met de juiste munitie, wat het tactische aspect nog verder uitbouwt.
Waar vooraf veel meer over te doen was, is de AI van die vijanden. Die blijkt na wat uurtjes ronddolen inderdaad van een hoog niveau. Niet dat we achterover vielen, maar hun gebruik van cover, hun terugtrekken als ze denken dat ze gaan verliezen en hun algemeen gebruik van de omgeving is beter dan wat we tegenwoordig gewend zijn. Ook de gevechten waarbij je moet samenwerken met enkele vrienden zullen je inlevingsvermogen niet op de proef stellen.
Grafisch stelt S.T.A.L.K.E.R. ons evenmin teleur, ook al is de game ondertussen al enkele jaartjes in ontwikkeling en is de grote impact die de visuals een paar jaar geleden maakten een stuk afgezwakt. Vooral de sfeer zit snor, en de omgevingen komen authentiek, verlaten en soms kippenvel inducerend over en je waant je echt in het gebied waar je al zoveel over hebt gehoord. Dat avontuurlijke en ongemakkelijke gevoel van ergens te zijn waar je eigenlijk niet hoort en waar zoveel leed werd geleden omwille van menselijke fouten zorgt ervoor dat dit spel niet dat afgelikte, doordeweekse, onpersoonlijke sfeertje uit zoveel andere FPS-games op je scherm tovert. Tel daarbij de vele nachtelijke scènes met angstaanjagende lichteffecten en je hebt een unieke ervaring die je zonder veel moeite overtuigt om een oogje dicht te knijpen ten opzichte van de vele foutjes, bugs en natuurlijk de hoge systeemeisen en lage framerates.
Zoals zo vaak bij geslaagde games draagt de muziek een belangrijk en onmisbaar deel bij tot die hierboven bewierookte sfeer. Denk daarbij niet enkel aan de soundtrack, maar ook aan omgevingsgeluiden zoals donderslagen, het gehuil van één of ander monster in de verte en erg scherpe en zuivere geweerschoten en vuurgevechten. Heel kort kunnen we eveneens zijn over de multiplayercomponent. Het schieten zelf geeft evenveel voldoening als in de singleplayercampagne, maar de modes zijn te mager en de gameplay te weinig uniek om de reden te zijn om dit spel aan te kopen.
S.T.A.L.K.E.R.: Shadow of Chernobyl is zoals gezegd een zwaargewicht. De grote, open omgevingen met de realistische gunplay en de tot avontuur aanzettende setting, de beperkte maar aangename RPG-invloeden, gecombineerd met een sfeer die nu en dan rillingen over je ruggegraat zal doen lopen, maken dat dit game eentje is dat je zeker eens moet proberen. Misschien is het niet de absolute topper die we hadden gehoopt -daarvoor is het spel niet fijn genoeg afgewerkt-, maar het is wel een ruwe brok FPS zoals de pc-gamer die graag heeft.
9.0