Yvette : Voor sommigen zullen de nummers van het Amerikaanse Eyes Of Fire bekender in de oren klinken dan zij van te voren zouden verwachten. Deze band is namelijk opgezet door de stichters en creatieve krachten van de gepensioneerde band Mindrot, Dan Kaufman and Matt Fisher. Hoewel deze heren nog steeds in hetzelfde genre opereren, is Eyes of Fire een hele andere, op zichzelf staande band.
"Ashes To Embers" is het debuut album van Eyes Of Fire. De eerste luisterbeurt geeft je een gemengd gevoel, niet dat deze muziek zo ontoegankelijk is, maar toch is het moeilijk er in eerste instantie een mening over te vormen. Je moet eerst gewend raken aan de nummers. We hebben hier te maken met een band die houdt van stugge soms weer pittige doom metal. De nummers zijn bescheiden melodisch en de vocalen zijn voornamelijk clean alhoewel er zo nu en dan ook een flink rotte strot doorheen komt. Wat meteen opvalt tijdens het beluisteren van "Ashes To Embers" is dat de nummers een enorme rust uitstralen. Samen met de vele herhalingen van gitaarriffs en zangstukken geeft dit het album bijna een hypnotiserend effect. Het risico van bovengenoemde is dat de nummers tijdens het luisteren op de achtergrond geraken, verworden tot achtergrond muziek. Aan de andere kant geven deze herhalingen juist charme aan de nummers. Ze laten het geheel magisch, bijna mysterieus klinken wat soms ineens explodeert in een woedeuitbarsting, zoals in het nummer "Fly Away". De Biografie heeft het bij het juiste eind als zij zegt dat deze band gelijkenissen vertoont met Neurosis. Deze bands hebben dezelfde enge sfeer. Ze hebben een soort van 'freakiness' over hun nummers. Aan de andere kant is Eyes Of Fire meer te vergelijken met bijvoorbeeld het Italiaanse Novembre door het overeenkomstige gebruik van dubbele vocalen, melodielijnen en akoestische stukken.
Hoe dan ook, Eyes Of Fire heeft goed werk afgeleverd met haar debuut album. Het is orgineel en puur. Men kan horen dat deze mannen spelen wat ze voelen en niet gevoelig zijn voor commerciële prikkels. De muziek leent zich namelijk prima voor wat aanpassingen waardoor het voor een breder publiek toegankelijk zou zijn (een zangeresje extra hier of daar). Gelukkig hebben zij hier niet voor gekozen. Ik moet toegeven dat het even duurde voordat ik "Ashes To Embers" kon peilen, maar nu ik het allemaal een beetje begrijp kan ik niet stoppen deze band te waarderen. Waarschijnlijk is dit zo'n album dat groeit, elke keer dat je ernaar luistert. Dat komt door dat magische wat ze in die nummers stoppen. Dat ene bestanddeel waardoor het lijkt alsof je vliegt.