Stripgeschiedenis
Tante Leny Presenteert
Tante Leny is de moeder van de onverantwoorde jeugdstrip en ook de naam van een stripblad waarvan de tekenaars nauwe banden onderhielden met het populaire muziekblad Hitweek/Aloha van Willem de Ridder. Tante Leny, genoemd naar Leny Zwalve, is een flirt met de Amerikaanse underground-comics en het "onjeugdige" van haar tekeningen zit hem vooral in de genitale behendigheid die haar tekenaars tentoon spreiden. Met hun eigenzinnige stripwerk geniet het blad internationale erkenning. Eigenzinnig omdat de tekenaars duidelijk voor hun eigen plezier tekenen, geïnspireerd door de Amerikaanse underground.
In 1972 wordt Joost Swartes stripblad Modern Papier in Tante Leny opgenomen. Dan is er nog nooit in de Nederlandse geschiedenis een blad verschenen met zoveel getalenteerde tekenaars van eigen bodem. Stel je eens voor: Evert Geradts, Armand Stijnen, Harry Buckinx, Willem Egbert Bodewes (Bill), Aart Clerkx, Peter Pontiac, Joost Swarte en Marc Smeets. Ook de fameuze Belg Ever Meulen en zelfs de Spanjaard Mariscal zijn regelmatig van de partij.
Desondanks wordt er nauwelijks aan het blad verdiend, want Leny is een idealistische onderneming van tekenaars die hun pen met liefde hanteren. Het blad heeft dus een niet-commerciële opzet en de verspreiding gaat via sigarenhandelaars en kiosken. Tot de Amerikaan Bill Daley enige structuur aan de distributie geeft en vanuit zijn obscure keldertje op de Prinsengracht het blad aan de groeiende kring stripwinkels verspreidt. Na twintig nummers wordt Tante Leny overgenomen door een echte uitgeverij, Drukwerk. Het blad heeft in zijn geheel vijfentwintig nummers gekend. Tegenwoordig gelden de oude nummers van Tante Leny internationaal als collector's items.
Tante Leny Exposeert. Met werk van Aart Clerkx, Joost Swarte, Harry Buckinkx, Ever Meulen, Armand Stijnen, Evert Geradts, Mark Smeets, Peti Buchel en Peter Pontiac.
In 1975 is een expositie gehouden van Tante Leny in het Rotterdamse Lijnbaancentrum, waarvan we hier het tentoonstellingsaffiche laten zien. De tekenaars zijn hierop duidelijk te herkennen. Rond deze tentoonstelling werd aan abonnees en vriendenkring het gestencilde blaadje 'Little Leny' verstuurd, waarin naast schetsen en tekeningen van de exposanten ook de vorderingen van de tentoonstelling stonden beschreven.
Covers voor Tante Leny nummers 12 en 24
Na de expositie in Rotterdam zijn de tekenaars allen hun eigen weg gegaan. Harry Buckinx ging zich vooral aan het schilderen wijden. Bill Bodewes ging meer de grafische kant uit. Clerkx, Pontiac, Geradts en Smeets zullen nog lange tijd het medium van het stripverhaal trouw blijven. Ever Meulen is vooral illustrator van diverse Belgische bladen, waaronder Humo. En hoewel hij geen enkel serieus stripverhaal heeft gemaakt is zijn swingende stijl een generatie striptekenaars tot voorbeeld en inspiratie geweest.
Joost Swarte ontpopt zich, evenals Mariscal, tot een allround kunstenaar. Als graficus maakt hij fantastische zeefdrukken en prenten, daarnaast ontwerpt meubilair, textiel en glas-in-loodramen. Ook schrikt hij er niet voor terug af en toe eens als architect een schouwburg te ontwerpen. Door zijn internationale reputatie (er zijn in alle Europese landen inmiddels tentoonstellingen aan zijn werk gewijd) heeft hij een bijdrage geleverd aan de acceptatie van het beeldverhaal bij het intelligentere gedeelte van de "kunstwereld".
Evert Geradts met "tante" Leny in 1978 (foto: Barend van der Wal)