Vera : Onlangs was Inborn Suffering al te zien tijdens de Dutch Doom Day V waar ze het podium deelden met o.a. Saturnus en The Prophecy. Dit zeskoppige gezelschap uit de omgeving van Parijs zal voor velen een aangename ontdekking geweest zijn, daar zij relaxte old school doom/death metal spelen in de trant van de nog steeds bejubelde Heilige Doomvuldigheid: My Dying Bride, Anathema en Paradise Lost. De band werd opgericht in 2002 en kende een bijhorende trage ontwikkeling, want dit is - na de reguliere demo - pas hun debuutalbum. Wat opvalt, is dat de opnamen al uit 2005 dateren en in september 2006 werd dit album uitgebracht door Sound Riot Records.
'Wordless Hope' heeft echter wel alles om de liefhebber van traag voortschrijdende doomsymfonieën te bekoren. Het begint al met 'This Is Who We Are' dat op bepaalde momenten door stug herhalen van de titel een bezwerend karakter krijgt. Meer dan elf minuten lang leidt de band ons doorheen trage doom riffs, geheimzinnige stemmen en uitvallen met grunts. Een dik toetsenpartij op de achtergrond staat borg voor een zweverige sfeer. De vlugge gitaarsolo is opvallend, terwijl er ook enige mooie fragmenten zijn met akoestische gitaar en introverte pianoklanken. Dit zit wel snor, want ook in de titelsong worden deze bekende ingrediënten vloeiend gecombineerd. Een eerste favoriet is 'Monolith', robuust uit één stuk als de zuil in de titel en met een spetterende wah wah solo die naar een gedreven acceleratie leidt. De getormenteerde zang in sommige stukken doet erg aan héél vroege Anathema denken. 'The Agony Within' biedt eveneens kermende vocalen en grunts, terwijl de typische gitaaraccenten dan weer aan Katatonia ten tijde van 'Brave Murder Day' doen denken. En toen leek Katatonia nog op… juist ja… Paradise Lost. Er wordt dus wel constant leentje buur gespeeld uit vroegere tijden, maar dit neemt niet weg dat Inborn Suffering wel melodieuze doom/death metal maakt waar zeker nog een markt voor is. Viool en fluit worden door sessiemuzikanten gespeeld en treden weinig op de voorgrond, behalve in het ingetogen, instrumentale 'The Affliction Corridor' dat dit album op een integere manier afsluit. In het lange 'Thorn Of Deceit' horen we sporadisch wat vrouwelijke vocalen en die zanglijnen neigen dan weer naar Draconian. Toch kan ik daar alweer niet om malen, want dit is een uitstekend doom album dat je veel fijne uren kan bezorgen. Met zijn meer dan een uur speelduur krijg je ook waar voor je geld.
Tenslotte nog even de evolutie van de band in een notendop. Zoals ik al zei liggen de opnamen van deze nummers al geruime tijd achter ons. Dat betekent dat zanger Frédérique Simon en gitarist Loic Courtete inmiddels de band verlaten hebben, maar ze zijn al vervangen door Laurent op zang en een sessiegitarist. Hopelijk duurt het nu niet meer zo lang eer we een volgend album tegemoet kunnen zien.