Geweld in games
Geweldpleging door jongeren. Al snel wijst het opgeheven vingertje naar entertainment. Vooral games krijgen geregeld een dikke vinger in het oog. Meestal zijn het oude worstenvingers, want de moraalridders en eervolle dames in kwestie zijn meestal ver voorbij hun hoogtepunt.
Het aloude verhaal van ouderen die vol afschuw zien hoe de maatschappij naar de kloten gaat. Ze kunnen er niets aan doen, en het is allemaal de schuld van populaire cultuur en die verdomde jeugd. Andersom is het niet anders. Jongeren kunnen zich ook moeilijk inleven in de wereld van ouderen. Het generatieconflict is net als de 'gender gap' altijd groot geweest en een verkleining zien we niet onmiddellijk gebeuren.
Games maken pas enkele jaren echt deel uit van de populaire entertainmentsector. Nog niet zolang geleden waren games iets dat was voorbehouden voor gamers. Nu heeft iedereen wel een Wii, Playstation of Xbox. Dat blijkt allemaal heel goed zolang het blijft bij kleurrijke games en sportspelletjes. Maar wanneer die spellen plaatsmaken voor realistisch geweld zit het spel op de wagen. Dat hoort niet! Dat mag niet! Dat doe je niet! De bezoedeling van de jeugdige onschuld blijft een tof gespreksonderwerp. Want wie is er nu niet van overtuigd dat het vroeger allemaal beter was? Nou, in de Middeleeuwen waren ze er vast ook van overtuigd dat vroeger alles beter was.
Terug naar de games. Waarom zijn games anders dan films, muziek of boeken? Een veelgehoord argument is dat de belevenisfactor veelvoudig verhoogt. Jij schiet mensen dood, niet het personage. Als jij met een personage op moordentocht gaat met je auto, beslis jij dat. Dat is, eerlijk is eerlijk, een ijzersterk argument. Je kunt ook niet tegenargumenteren. Natuurlijk druk jij de knoppen in, jij bent het personage. Maar dan meteen daaruit opmaken dat je gedrag buiten het spel hierdoor wordt beïnvloed, is een stap te ver.
Jack Thompson daarentegen beweert duidelijk van niet. Het was niet anders na het drama dat zich afspeelde in de Northern Illinois University. In plaats van het te hebben over de psychologische toestand van de dader schuift ie de schuld meteen in de schoenen van games.
You can rehearse these types of massacres on simulators which are called videogames.
Volgens Jack zijn games dus een simulator voor elke situatie in het leven. U wilt weten hoe u een moord moet plegen zonder wroeging? Speel gewoon even GTA. Moeite met je rijbewijs? Een weekje Gran Turismo en het is gepiept. Het is tenslotte een driving simulator, en die maken je klaar voor het echte leven! Ik moet maar naar mezelf kijken en mijn diploma's. Ik heb ze allemaal gehaald door te gamen. Ondertussen heb ik deze in mijn bezit:
• Rijbewijs
• Vliegbrevet
• Dinosaurusjager
• Geestenverdrijver
• God
Mijn diploma huurmoordenaar zit overigens in de post. Ik ben gecontacteerd door de CIA, want dankzij mijn ervaringen met Splinter Cell en Metal Gear Solid ben ik klaar voor het echte werk. Dat zeiden ze toch, en Jack Whatshisname is het daar mee eens.De dader van het meest recente schooldrama heeft waarschijnlijk ook via de makers van Counterstrike zijn wapens gekregen. Die kan je immers gemakkelijk downloaden via Steam en uitprinten op je Deskjet. Zo gaat dat, in de moderne maatschappij.
Is er nu echt iemand die gelooft dat je via games weet hoe je een wapen moet afvuren? Mij lijkt het verschil tussen een muisknop en een wapen van enkele kilo's net iets te groot om over het hoofd te zien.
Zelfs de racistische moorden van Hans Van Themsche in Antwerpen werden even gelinkt aan games. Van Themsche zou vermoedelijk GTA: San Andreas hebben gespeeld. Onzin, aangezien het hoofdpersonage niet meteen op sympathieke gevoelens van Hans kan rekenen. Vaak is de gewelddadige daad van de moordenaar te verklaren door zijn of haar levenssituatie. Wordt hij gepest? Heeft hij veel vrienden? Is hij sociaal? Wat is zijn achtergrond? Toch lijkt dit steeds te veel moeite. Bovendien, vraag aan een gelijk welke kerel tussen 15 en 24 of ie al eens Counter-Strike of GTA heeft gespeeld, en ongetwijfeld zal ie 'ja' antwoorden. Net alsof je zou vragen of ie ooit al de Playboy heeft ingekeken en zijn zin in een C-cup daaraan toe zou wijzen.
Hoe zit het dan met andere entertainmentsectoren? De daders lijken zich haast altijd te inspireren op gewelddadige films. Lange jassen, donker haar, lijkbleke gezichten en een depressief gevoel tijdens heel de daad? The Matrix iemand? Waarom niemand het ooit over muziek heeft, is me ook een raadsel. Er is geen kunst in de wereld die zo expliciet op het gevoel inspeelt als muziek. Wie heeft nog nooit een treurig liedje opgezet als hij zich slecht voelt, om tot de vaststelling te komen dat hij er zich nog slechter door voelt?
Ontelbare liedjes zijn geïnspireerd door moorden, zelfmoord, geweld en afgunst. Maar iedereen luistert muziek, en dat is een aanvaard gebruik dat door iedereen dagelijks wordt gedaan. Iedereen kijkt films, dus zal niemand zich er echt druk over maken.
De immense populariteit van games is een kind van het nieuwe millenium. Nieuw, ongekend voor de oudjes en dus gevaarlijk. Een gemakkelijk doelwit voor mensen die het echte probleem proberen te ontwijken of graag naast zich neerleggen. Het mooie is dat de sector steeds groter wordt en dus ook populairder. Gewelddadige games blijven bestaan, net zoals gewelddadige films er altijd zullen zijn. En als u het toch wilt weten: kunst en plat entertainment zijn altijd een weerspiegeling van de maatschappij. Het zal dus wel aan ons liggen. Je kunt er natuurlijk over blijven discussiëren. Echt veel zin heeft het nooit, ook deze keer niet..