- Home
- Het museum
- Tentoonstellingen & Activiteiten
- Onderwijs
- Collectie & onderzoek
- Steun Boijmans
vanaf 22 februari 2014 t/m 1 juni 2014
Vanaf 22 februari 2014 is de solotentoonstelling van Alexandra Bircken (Keulen, 1967) in het museum te zien. Bircken maakt dynamische assemblages van allerlei materialen en objecten zoals wol, takken, panty's en motorpakken en gevonden voorwerpen. De tentoonstelling brengt haar werk op een associatieve manier in beeld vanaf het moment dat ze zich manifesteerde als kunstenaar in 2004 tot nu. Ongeveer 40 werken worden getoond in het museum.
Birckens objecten zijn gemaakt van herkenbare objecten en materialen en toch zijn de combinaties die ze maakt altijd onverwacht, speels en suggestief. De oorspronkelijke functie en waarde van deze materialen plaatst ze in een nieuwe samenhang, waarbij ze impliciet verwijst naar de schoonheid van het alledaagse. In plaats van de afzonderlijke onderdelen of materialen staat de totaalcompositie centraal. Door de zichtbaar handmatige en daardoor onregelmatige manier waarop deze composities zijn gemaakt en door de combinatie van soms zachte, soms harde, maar altijd organisch gevormde onderdelen, zijn Birckens werken te benoemen als samengestelde clusters. Een goed voorbeeld hiervan is het werk Pamela Combat (2010). De sculptuur is een liggende ski waaraan nephaar is bevestigd. De ski is horizontaal tegen de muur geplaatst en het haar hangt vanaf de ski naar beneden. In deze assemblage staat de textuur van het haar in contrast met de textuur van de ski.
Bircken is opgeleid als modeontwerper aan Central St. Martins College of Art and Design in Londen. Na het afronden van haar studie werkt ze een aantal jaar als modeontwerper. Haar atelier in Keulen is gevestigd naast Galerie BQ, die later naar Berlijn verhuist. Na het zien van een aantal vrijere ontwerpen biedt BQ Bircken in 2004 een solopresentatie aan. Sindsdien profileert Bircken zich als kunstenaar. Hoewel de door haar gebruikte stoffen en gehaakte draden naar haar modeachtergrond verwijzen, is het vooral haar gevoeligheid voor het tactiele van materialen wat haar opleiding verraadt. Haar objecten, ook de leren motorpakken die ze uitstrekt, als ware het koeienhuiden, verwijzen nooit naar de gebruikswaarde of de draagbaarheid ervan. Wel is haar oeuvre tot nu toe op te vatten als groeperingen van met elkaar corresponderende werken. Dit is vergelijkbaar met een samenhangende seizoenscollectie zoals die door modeontwerpers wordt ontworpen.
Bircken sluit met haar werk aan bij dat van kunstenaars als John Bock, Sarah Lucas en Abraham Cruzvillegas. In 2007 exposeert ze samen met deze kunstenaars in The New Museum in New York, onder de titel Unmonumental. Deze groepstentoonstelling liet zien dat verschillende hedendaagse kunstenaars werken met gefragmenteerde vormen en met alledaagse materialen en voorwerpen. Door allerlei elementen samen te voegen ontstaan eigentijdse assemblages die 'onmonumentaal' en informeel aandoen.
Het museum koopt in 2010 vier sculpturen van Bircken. De reden hiervoor is de vernieuwende wijze waarop Bircken omgaat met de eeuwenoude sculpturale traditie en hoe ze zich tegelijkertijd hiervan ontdoet. Directeur Sjarel Ex zegt over deze aanwinsten: "Mijn ogen kan ik er niet van afhouden … Stevig en zwevend, dus met de voeten op de grond of juist op weg naar boven". Het museum is haar ontwikkeling de afgelopen jaren blijven volgen en nodigt haar nu uit in het museum.
Bircken presenteerde haar werk onder meer bij Der Kunstverein Hamburg en Bonn (2012), Studio Voltaire Londen (2011), Ursula Blickle Stiftung Kraichtal (2008) en Stedelijk Museum Amsterdam (2008).
De Süddeutsche Zeitung noemde haar solotentoonstelling in de Der Kunstverein Hamburg (2012) een 'Objekttheater'. Bircken verbindt een nieuw waardesysteem aan banale materialen en gebruiksartikelen en creëert een wereld tussen Toy Story en Joseph Beuys in, aldus de Duitse krant.
Voor Frieze schreef Mark Prince in 2009: "Nothing is what it seems. We are brought to see afresh objects which have been rendered invisible by familiarity, to bypass the cultural associations with which they have automatically come to be linked and discover new ones."
Nicole Demby schreef op Bomblog in 2012: "Bircken's organic and anthropomorphic minimalism implicate the body - the feminine body and historically feminine work in particular - yet in a way that suggests alienation from their physicality, problematizing the notion that the reclamation of feminine work can fully de-alienate the body in a post-Fordist society in which even physical labors of love and leisure are commodified."
In 2012 schreef Paul Teasdale voor Frieze d/e een artikel over het werk van Alexandra Bircken.
Lees hier het verslag van Metropolis M.
Bij de tentoonstelling is een publieksbrochure verschenen. Klik hier om deze online te bekijken.
De tentoonstelling is mogelijk gemaakt door de steun van het Goethe-Institut Niederlande.