Ik zou hier waarschijnlijk beter niet over bloggen, maar ik doe het toch omdat niemand die ik in 't echt ken deze blog leest. En om te vertellen hoe jammer het allemaal niet is.
Na het laatste onweer in de KSJ (de "machtsgreep", zoals sommige KSA'ers het uitdrukken – waarover ik waarschijnlijk al helemaal niet zou moeten bloggen) was het toch wel twee en een half jaar stil en rustig gebleven, maar blijkbaar is de tijd van pijs en vree weer eventjes voorbij.
Al zolang ik mij herinner (sinds het derde leerjaar, toen ik nog een klein Springertje was) gaan Daniel en Erna (de ouders van een leidster en twee oudleidsters) mee op groot kamp als koks. Als hele goeie koks, bedoel ik. Na mijn laatste groot kamp was één van de dingen die ik jammer vond het feit dat ik nu wel nooit meer de heerlijke kip curry, macaroni, bouletjes in tomatensaus, spaghetti, croques of slasoep van Daniel en Erna zou proeven. Het zijn natuurlijk ook heel toffe mensen, begaan met de KSJ, en niet alleen op kamp kookten of hielpen ze ons. Ook tijdens het jaar konden we altijd op hen rekenen.
Dit jaar ben ik alleen op klein kamp meegeweest, dus was ik er niet bij op groot kamp toen er beslist werd de koks af te danken. Toegegeven, ze hebben tegenwoordig iéts meer hulp nodig dan vroeger, maar dat is toch niet erg? Hoe meer zielen hoe meer vreugd, en er gaan nog genoeg andere koks mee om te helpen. Naar het schijnt (ik weet er het fijne niet van) was de manier waarop hen dit verteld werd ook niet je dat. Ze hebben hun KSJ-carrière niet in schoonheid kunnen afsluiten omdat ze tijdens hun laatste kamp nog niet wisten dat het het laatste was.
Curieus als je vergelijkt met vorig jaar, toen werden ze in de bloemetjes gezet vanwege hun tien jaar KSJ.
Eén van hun dochters is nog leidster, maar nu eigenlijk niet meer. Zij en een andere leidster (die normaal dit jaar het hoofdleidsterschap op zich zou nemen) vonden het niet kunnen dat Daniel en Erna na elf jaar vrijwilligerswerk "afgedankt" werden, en zijn uit de KSJ gestapt. (Ze hebben een brief rondgestuurd naar leden, familie en sympathisanten, om hen hierover te informeren.)
Ik probeer om geen kant te kiezen, ook al omdat ik er de details niet van ken en dus niet echt kan oordelen. Ik vind het alleen maar heel jammer. Onlangs werd er aan oudleidsters gevraagd of ze konden komen helpen op het mosselweekend, en ik heb geantwoord dat ik waarschijnlijk wel tijd zou hebben om te komen helpen, graag zelfs. Julie gaat echter niet helpen, vanwege het gebeurde, en ze mag zelfs niet van haar ouders (om dezelfde reden). Daar had ik nog niet bij stilgestaan.
Er is in allerijl een nieuwe hoofdleidster gezocht, er zal misschien wel een klein leidingstekortje zijn nu er twee extra gestopt zijn, en ze zullen wellicht tegenstand ondervinden uit verschillende hoeken. Ze hebben het zichzelf niet makkelijk gemaakt, zich zelfs in de nesten gewerkt als ik het zo mag uitdrukken…
(Voor de duidelijkheid: het is niet omdat ik geneigd ben een bepaalde kant te kiezen (het is duidelijk waarom) dat ik dat ook doe, ik zal nog altijd met plezier gaan helpen en zo, ik wens ze veel succes en ze zijn mijn sympathie niet kwijt hoor. Ik vond het alleen niet zo'n slimme zet, dat is alles…)
Edit: Ondertussen heb ik beide kanten al gehoord, en is het duidelijk geworden dat het allemaal een uit de hand gelopen misverstand is. Wat de zaak nog spijtiger maakt, natuurlijk, want ook nu de gemoederen wat bedaard zouden moeten zijn is er nog geen verandering in de situatie. Tsja …