Wachtend naakt
Een ode aan een standbeeld
Erik heeft veel goede herinneringen aan het Amstelstation en de directe omgeving daarvan.
Met:
Er zijn veel reacties verschenen onder het stukje 'hangjongeren van toen '. Diverse inzenders halen herinneringen op aan hun jeugd in de de Wetbuurt. Voor een aantal was het Amstelstation vroeger de plek waar zij rondhingen en soms muziek maakten. Het beeld bij de trap was hun ontmoetingsplaats. Niet zo lang geleden heeft een aantal van hen opnieuw afgesproken om elkaar te ontmoeten bij het Amstelstation en kennelijk is dat een geanimeerd uitstapje geworden. Erik Bouwman maakte bovenstaand gedicht over het beeld.
Hij schrijft ter verduidelijking van zijn gedicht.
'Slechts een turf of drie hoog, was ik al gefascineerd door dit beeld. In mijn prilste puberteit sloeg dit over in een platonische, maar diep gekoesterde liefde die tot op de dag van vandaag niet meer over zal gaan. In het besef dat ik bij lange na niet de enige was die dergelijke gevoelens koesterde - er bestonden zelfs leeftijdsgenoten van de andere kunne die er eender over dachten in een tijdperk waarin Opzij ( behalve bij tante Bet op de Zeedijk) nog geen begrip was - zag ik haar onlangs weer, precies zo als die drie turven het zich herinnerde: even mooi en even eenzaam.
Een gevoel van schaamte kon niet langer onderdrukt worden, ondanks het feit dat ik me meermaals per jaar koesterde in de mooiste dialogen met haar, die geen woorden hiervoor nodig had.
Daar liepen wij, op die mooie augustusmorgen over de Ooster en door Jerusalem (Tijdens een verhalenwandeling GvO; opmerking M.Karpe) en daar hingen wij ,nog geen maand later, in een kuil die niet door ons gegraven was maar waar wij - verzamelde Hangjeugd van Toen - met liefde inflikkerden. Weer later ( tijdens verhalenwandeling in Betondorp; opmerking M.K.) koesterden we het Beton waar wij als kind zo'n hekel aan hadden: stonden stil bij Nummer 14 en De Avonden en dat op klaarlichte dag.
De harde kern der Hangjeugd van Toen - inmiddels aangevuld met een verre neef van het oude Singel - vond elkaar weer en besloot zelfs op gezette tijden weer gezamenlijk Om te vallen.
Diep in ons binnenste wisten we natuurlijk dat er tijdens al dit leuks een was die tevergeefs op ons wachtte. Turend over alle smakeloze commercie naar die afbeelding uit een tijd waarin kunst nog als ambacht werd bedreven en geruggensteund door vergelijkbare sereniteit zat zij in al haar schroomloze openheid te wachten op dat stel schoffies van weleer. Schoffies die haar weliswaar na al die jaren pas van een naam hadden voorzien maar die het verder voor gezien hielden.
Drie wandelloopjes waren al aan haar voorbij gegaan en de helft van de Watergraafsmeer herontdekt (gefluisterd wordt reeds omtrent de Jaap Edenbaan, in verband met diens 50-jarig bestaan). Bevallig legt het Naakt van Steen haar lokken in de ondersteunende hand en denkt "Wanneer ben ik eens aan de beurt ?".
Maar spreken doet zij niet .'