Ik ging vandaag eindelijk een nieuwe reservebril uitzoeken om naast mijn lenzen te gebruiken. Mijn oude reservebril sneuvelde twee jaar geleden toen ik er per ongeluk op ging zitten en omdat ik mijn lenzen zonder problemen zo'n beetje dag en nacht in heb, had ik tot nu toe niet veel haast gemaakt met vervangen. De opticien heeft namelijk het liefst dat je je lenzen 's avonds uitdoet en dan pas op de middag van de volgende dag, zónder lenzen, je ogen laat meten. En het komt mij meestal niet zo uit om zo lang halfblind rond te lopen. Ik heb tenslotte geen reservebril meer.
Maar het wordt steeds lastiger zonder bril. Als ik 's avonds nog even in bed televisie wil kijken voordat ik ga slapen, kan ik zonder lenzen de ondertiteling niet meer lezen, al staat de tv hooguit tweeëneenhalve meter van mijn gezicht af. En als ik 's morgens opsta, moet ik meteen mijn lenzen indoen, anders heb ik binnen de kortste keren hoofdpijn.
Dus deed ik vanmorgen mijn lenzen niet in en vertrok ik aan het begin van de middag met een beginnende hoofdpijn naar de opticien. Een uurtje later waren mijn ogen doorgemeten, had ik twee monturen uitgezocht (tweede bril cadeau), had ik me laten voorlichten over kosten, vergoedingen en all-risk verzekeringen en besloot ik nog even de stad in te gaan. Daar was ook geen lol aan. Ik was voortdurend bang dat ik bekenden straal voorbij liep omdat ik geen gezichten herkende en ik kon niet van grote afstand de leuke aanbiedingen al zien.
Ik begon wel honger te krijgen en besloot mezelf op een broodje van Bakker Bart te trakteren. Hoewel het broodjesmenu met koeienletters achter de balie hing, kon ik daar niets van lezen. Met enige moeite zag ik dat er panini's waren in verschillende smaken, maar wat de ingrediënten waren? Ik kon het met geen mogelijkheid lezen, zelfs niet als ik helemaal over de balie heen ging hangen. Er zat dus niets anders op: ik moest een medewerkster vragen om het menu voor me voor te lezen. Als ze maar niet denkt dat ik niet kan lezen, dacht ik nog. En toen een collega van haar wat later vriendelijk lachend naar me keek: zie je wel, ze hebben het aan elkaar verteld.
En hoewel niet kunnen lezen of schrijven helemaal niet iets is om je voor te schamen, ging ik dat dus haast wel doen. Terwijl ik geen enkel probleem met lezen en schrijven heb. In tegendeel, het is mijn vak. Dus hoe moeilijk moet het niet zijn voor mensen die écht niet of maar matig kunnen lezen en schrijven. Over een kleine maand is het weer Week van de Alfabetisering, waarin aandacht wordt gevraagd voor de 1,5 miljoen volwassenen in Nederland die grote moeite hebben met lezen en schrijven en de 25% (!) van de kinderen die de basisschool verlaat met een leesachterstand van twee jaar. Met als doel het stigma te verminderen en wat aan het probleem te doen.
Ik heb zodra ik thuiskwam mijn lenzen weer ingedaan.