Sinds afgelopen maandag zit ik weer op de schoolbanken. Tenminste voor één avond per week. Ik volg namelijk bij het CVO in de opleiding Digitale Fotografie 1.
Ik heb mijn Canon EOS 400D nu al goed twee jaar en een half en ik was het beu om slechts af en toe eens een foto te zien waar ik tevreden over was. Net zoals iedereen waarschijnlijk wil ik van bijna al mijn foto's tevreden kunnen zijn. En dus drong een cursus zich op.
De cursus wordt elke maandagavond gegeven voor Uschi Claes, een jongedame die net afgestudeerd is (blog en flickr). Net doordat ze pas afgestudeerd is, lijkt ze mij zeer geschikt om mij/ons nieuwe kennis over digitale fotografie bij te brengen. En uiteraard is het ook eenvoudiger en aangenamer om aandachtig te luisteren naar een 22-jarige jonge deerne dan naar een pak weg 45 jarige en behaarde vent om maar iets te zeggen.
Traditiegetrouw begint elke curst met een kort woordje uitleg. Nadat we geïnformeerd werden over wat er van ons verwacht wordt, kregen we ook meteen het eerste thema waarrond we moeten werken voorgesteld: ritme. En omdat het mooi weer was trokken we er meteen op uit om een uurtje te gaan fotograferen in het Groot Begijnhof. Het doel? Leren kijken als een fotograaf en proberen om ritme zo goed mogelijk vast te leggen op foto.
Na dit uurtje fotograferen werden van iedereen telkens 3 foto's klassikaal besproken. Wat ik duidelijk niet doorhad bij deze oefening was dat ritme de hoofdzaak van de foto moest vormen. Mijn eerste foto waarbij ik een stuk van een gebouw had met 3 dezelfde dakvensters bleek dus niet goed. Mijn tweede foto – van een muurtje – was al wat beter maar in vergelijking met anderen vond ik het toch ook niet zo goed. Ook mijn derde foto was in vergelijking met andere foto's niet bijster goed. Maar daarom ga ik dus naar die cursus, om bij te leren en als je alles van de eerste keer kan is dat dus onmogelijk.
Mijn eerste gedacht is wel dat ik een pak ga bijleren op deze cursus. Zowel op technisch gebied zoals wat de verschillende instellingen zijn van mijn toestel alsook praktisch. Het leren kijken als een fotograaf dus. Want dat is mijns inziens natuurlijk nog altijd het belangrijkste.
Ik hoop trouwens dat u nu niet onmiddellijk perfecte foto's verwacht, want daar ben ik zeker nog niet toe in staat. Maar na afloop van de cursus hoop ik toch dat het rendement van mijn arbeid iets groter zal zijn dan nu het geval is.
Afgelopen weekend waren we in Vlissingen even naar Vlissingen Maritiem geweest om bootjes te gaan kijken. Vanop één van de boten had ik zicht op een hoop staal en een oud fabrieksgebouw. Waarschijnlijk moet ik gedacht hebben dat het een mooi beeld was want ik nam er een foto van.
Toen ik gisteren de foto's aan het sorteren was, dacht ik dat deze foto misschien wel beter tot zijn recht zou komen in zwart-wit. Persoonlijk vind ik het een tamelijk geslaagde foto, maar omdat ik nog veel moet leren, stel ik mij nu even kwetsbaar op en wil van U weten wat U er van vindt.
Sinds gisteren is mijn Canon EOS 400D uitgerust met een battery grip BG-E3.
Ik was al een tijdje op zoek om deze te kopen, maar – met de dalende koopkracht en al – wou ik hem het liefst via eBay kopen dan in een speciaalzaak. Kwestie van een beetje goedkoper af te zijn.
De reden van mijn willen hebben was tweeledig.
Ten eerste bezat ik al twee accu's voor mijn fototoestel en met de battery grip zou ik ze dan ook alletwee tegelijk kunnen gebruiken (lees: als de ene plat is zou automatisch overgeschakeld worden naar de twee zonder dat ik ze zelf moet verwisselen).
Ten tweede leek het mij met de battery grip ook eenvoudiger om foto's te maken in portrait mode, dus met de camera 90° gedraaid, omdat er een extra ontspanknop opstaat. En inderdaad, ik heb het gisteren uitgetest en het werkt veel makkelijker. Ik moet mijn hand nu niet meer in een onnatuurlijke/onconfortabele positie houden om een foto te maken. Wat zeker tijdens een voetbalwedstrijd veel meer comfort zal opleveren.
En achteraf gezien is trouwens nog een derde voordeel aan de BG-E3: mijn EOS ziet er nu ook gewoon veel stoerder uit. Mannelijker als het ware.
Via een collega kon ik een tweedehands Canon EF 35-350mm f/3.5-5.6 USM L lens kopen voor een prikje – toch in vergelijking met de nieuwprijs – en dus twijfelde ik niet. Zeker omdat je met een L lens nooit verkeerd kan doen.
Zondag heb ik de les voor een eerste keer gebruikt om foto's te nemen op de voetbal (FCVV Tildonk heeft jammer genoeg weer verloren) maar ik was niet tevreden over een groot deel van de foto's. En dit ligt zeker niet aan de lens, maar wel aan de fotograaf die de lens bediende. Het is een heel ander gevoel om met deze lens foto's te nemen dan met mijn gewone 70-300mm lens. Een pak zwaarder ook. En misschien was ik ook niet geconcentreerd genoeg bezig. Enfin, er is nog veel werk aan de winkel om die ene perfecte foto te maken.
Maar zoals ze zeggen, practice makes perfect en dus zal ik nog veel foto's moeten nemen vooraleer ik er tevreden over ben. Maar een beetje perfectionistische ingesteld zijn kan natuurlijk nooit kwaad he.
Vandaag ben ik nog eventjes de lokale fotowinkel binnen gestapt om mij een mini-statief aan te schaffen om mee te kunnen nemen naar Malta.
Na lang nadenken is het uiteindelijk de Gorillapod geworden. Ok, hij kost iets meer, maar hij is ook veelzijdiger dan een standaard ministatief. En hij ziet er ook nog eens stoer uit.
Dus nu zal ik perfecte foto's kunnen nemen zondar dat ze bewogen zijn. Als ik binnen een week terug ben zal u met verbazing kijken naar al die scherpe beelden van de mooiste landschappen, de mooiste flora en de adembeneemdste zonsondergangen die u ooit gezien hebt.
Die in mij zit er een fantastische fotograaf verscholen en dankzij de Gorillapod gaat hij nu eindelijk naar boven gebracht worden. Ik kan haast niet wachten om er mee aan de slag te gaan.
Kijk eens wat er vandaag op mij te wachten stond op het werk – gisteren was ik er niet wegens iets slecht gegeten op zondag – toen ik vandaag toekwam.
De Rover AW II van Lowepro. Een kick-ass – maar ook wel best dure – rugzak om mijn digitaal fototoestel en toebehoren veilig in te kunnen vervoeren. Tot nu toe had ik een schoudertas, maar deze wat te klein en te onhandig om constant bij te hebben.
Maar nu ga ik mijn toestel en mijn extra lens en de externe flister van mijn papa overal mee naar toe kunnen nemen. Zo gaat mijn toestel tenminste gebruikt worden want sinds ik het gekocht heb, heb ik er nog niet echt mee kunnen doen wat ik wou doen, maar nu gaat daar dus verandering in komen.
Vanaf nu heb ik de EOS constant bij de hand wat gaat resulteren in fantastische foto's. Hou mijn Flickr fotostream maar in de gaten. U gaat nogal ogen trekken.