Op een avond blader je een beetje over Funda (waarbij je verwachting uitkomt dat het droomhuis er niet staat voor een droomprijs), kom je de volgende tuin tegen.
Dat de rij waar ik in ging staan degene met de langste wachtduur was is een cliché, dus dat zal ik niet melden. De streepjescode van een of ander hondenbot stond niet in de computer, en de prijs was ook onvindbaar voor de vakkenvuller. Voor me in de rij gingen twee mensen eerst boos doen en toen in een andere rij staan.
Er was ruim voldoende tijd om, tja, te niksen. Om om je heen te kijken en iets te leren over de wonderlijke wereld. De mevrouw die voor me stond kocht een Euroshopper-diepvriespizza. En laat ik nu ontdekt hebben waarom die pizza's zo goedkoop zijn. Het zijn namelijk drie-kazen-pizza's, in plaats van vier.
Ik onthoofd de koning.
Met het mes.
Een koning verliest zijn kroon.
Er vloeien wat rode sappen.
De koning gaat duiken.
De koning gaat vallen.
Want dit moet gebeuren.
De koning is dood, leve de koning.
Ik steek 'm overhoop.
Aan stukken dat vlees.
Vermoord een dynastie.
Lekker, denk ik, al ben ik nog geen lustmoordenaar.
Toen had ik door dat de letter s het niet meer deed. Wat ik ook probeerde, hoe ik ook duwde, de letter s deed het niet meer. Dat is een probleem. Er is geen betekenis meer over zonder de letter s. Ik bedoel: er zijn letters die we best kunnen missen, de q en de x bijvoorbeeld (hoewel, voor die laatste zullen sommige branches een uitzondering willen maken). Ik pakte een ander toetsenbord - de vorige computer staat nu al twee maanden ongebruikt in een hoek van de kamer, tot ik eindelijk een goed doel regel. Met het tweede toetsenbord in een vrije usb-poort kon ik de letter s weer maken. De wereld was gered, tante Es hoefde niet langer voor haar baan te vrezen.
Nu zat ik met twee toetsenborden en ik ontdekte dat er ruimte is voor een derde. Wow. Ik kan ze niet tegelijk bedienen, maar had ik dertig vingers gehad, dan was vanaf nu een veelschrijver geworden.
Ondertussen werkt de s weer als vanouds
6 uur 57. De zon is net op. Vanuit het westen komt een pak regen aan. Terwijl de ontbijtspullen weer in de keukenkast verdwijnen, staat er buiten een volledig, dubbele regenboog. Ik spring naar buiten met het fototoestel. Blote voeten op koud steen. Het past niet, het past niet! Twee, drie plaatjes, en de kans is voorbij, de eerste druppels vallen.
Huisreis op zondagavond. De intercity rijdt te vroeg weg. Tot mijn ongenoegen, want dan moet ik met de stoptrein. TL-buizen waarvan de helft brandt om de andere helft te sparen. De atmosfeer van nut. Zowel in de trein als in de huiskamer is wat veranderd sinds Vasalis.
Later zoek ik Vasalis op. Bleek dat over een bus te gaan.
Mijn gewoonte iedere dag naar AH te lopen, omdat 'ie op 50 meter afstand zit en omdat vers toch lekkerder is, iets wat er voor zorgt dat je er veel komt maar door de week altijd onder het bedrag van € 10 blijft, is niet afgestraft. Vanaf 10 euri kreeg je de afgelopen weken een zomerzegel, ik geloof ook deze week nog. En ondanks mijn waardeloze strategie heb ik niet gefaald. Mede dankzij een voorraad vlees en wasmiddel om de komende Koude Oorlog te doorstaan is het gelukt om genoeg zegels bijeen te krijgen: de spaarkaart met zomerzegels is vol!
Vraag is nu wat te doen. Opties zijn:
Toen ik het Willemspark binnenreed en zag hoe mooi en statig het daar allemaal was vond ik dat best een leuke werkomgeving. Bij het Vredespaleis stap ik uit de tram. Twee minuten later sluit ik aan in de rij die al voor de deur van het consulaat staat. Een mannetje voor de deur rijdt weg met donkerblauwe BMW, Corps Diplomatique, en komt even later terug op een degelijk grijszwart herenrijwiel. Misschien is het nog wel spannend ook, bij zo'n consulaat werken. Geheime mensen vervoeren en spionage en nog wat dingen uit films waarin de held op het einde altijd het meisje krijgt.
Na tien minuten gaan de rolluiken open. Krakend, alsof het nog uit Sovjettijden komt. Iets dat niet onwaarschijnlijk is. De binnenkant evenzo. Zeil op de vloer, in een houtstructuur. Een dame achter het loket neemt de papieren in en ik kan weer gaan. Er zal eerst op mijn persoon gestudeerd moeten worden. Morgen ga ik nog een keer, en dan meteen door voor de volgende ambassade.
Twee mediterrane meisjes staan voor me in de rij.
'Ga je nog op vakantie?'
- 'Nee, mijn moeder wil mijn broers niet alleen thuis laten. Dat wordt echt een ruïne. En jij? Ga jij nog op vakantie?'
'Nee. Ik ook niet. Mijn moeder wil ook mijn broers niet alleen hier laten.'
De stoptrein zit vol. Een oud echtpaar - ik geef hem zeker 70 - zit aan het raam. Beiden hebben een paraplu. (Diezelfde dag zit ik tot 9 uur buiten in een t-shirt, dus waar dat voor nodig is, maar dat terzijde). Een paraplu waarvan je denkt 'hij deed 't nog dus we hebben 'm nog niet weggegooid'. Het zou een onbeschofte grap zijn om te zeggen dat hetzelfde voor die mensen gold, dus die maak ik niet. De museumtrein zit tjokvol zwaaiende kleinkinderen. Ze maken er een niet-begrijpende opmerking over, maar de coupe is druk met boeken en tijdschriften. In mijn cocon met witte oordopjes luister ik voor het eerst in maanden weer eens naar Aimee Mann, maar kan hun opmerking nog verstaan en ligt toe dat dat dus de trein naar het spoorwegmuseum is.
Op de fiets gebruik ik mijn stuur en trappers om de Manic Street Preachers mee te drummen. Ik speur de straat af naar verhalen, die er normaal op stapels klaar liggen, maar is het stil. Iedereen is op vakantie. Zelfs een filmvanalledag kent blijkbaar komkommertijd.
De reputatie van de Engels keuken is niet bijster goed. Terwijl de Engelse keuken toch tamelijk legendarische gerechten heeft voortgebracht. Zo is er Sponge Pudding. Om in te beelden: een natte cake, met een stevig siroop overgoten, in diverse smaken verkrijgbaar. Een massief blok zoetigheid, 900 kilocalorie?n in een cakeje. En ik heb drie exemplaren gekregen, ge?mporteerd door vakantiegangers uit de UK. Ik ben benieuwd hoe lang ik kan blijven watertanden.