Nooit geweten dat de beiaard nog eens hip zou kunnen klinken. Het gaat hier echter niet (en gelukkig maar) over de klokkenluider-versie maar over de zeer unieke en bijgevolg alternatieve pvc-buis versie.
Ge kunt daar begod crazy train van Ozzy Osbourne mee spelen waarmee het voor mij toch wel meteen cult-status krijgt en terecht een plek op deze blog verdiend.
Creativiteit overstijgt muziek en omgekeerd. Machtig!
Dat we hier ten huize Epicnic aan de inrichting gaan mogen beginnen heeft veel te maken dat we reeds een jaar in ons nieuw huis wonen en dat de uitdroogfase (wat een vreemd woord trouwens) voorbij is.
Waar het eigenlijk nog veel meer mee te maken heeft is dat we nu ook effectief die inrichting gaan kunnen bepalen aan de hand van de bijhorende inwoners.
Waar zit je eigenlijk over te bazelen Nic? Wel om een moeilijke omweg toch wat duiding te geven. We hadden nog een kinderkamer maar zonder bijhorend kind om dat te vullen. "Hadden" zeg ik want daar is nu verandering in gekomen.
Voor u nu al wegloopt omdat u vreest dat de ooit zo cult-blog Epicnic (als ik het zelf niet zeg, wie dan wel) zal veranderen in een blog gevuld met entries over het kleur dat mijn binnenkort pasgeborene gekakt heeft dan mag u er gerust in zijn. Ik hou het kort en zeer miniem als het daarover gaat.
Maar dit wou ik er toch nog even over kwijt: Dat we hier binnen een 4-tal maanden een Fien mogen verwachten met custom-ingerichte kinderkamer en al erbij.
Blijkbaar wel volgens dit artikel. Als ik lees dat 1 van de redenen het financiële zou zijn hoop ik dat we geen pixies achtige reünie gaan krijgen. Nu, we geven het voordeel van de twijfel en zijn bij gevolg best wel siked.
Best news of the day? Not quite in mijn leven want ik heb nog veel belangrijker nieuws gehoord vandaag maar dat is dan wel van die niet-wereldse soort. No worries ik vertel u ook daar wat later meer over.
Ondertussen nog even genieten van SOAD.
En ook nog deze
Wel tussen die reviews zag ik toch 1 toy die echt wel de max is. Zo kun je een flying fuck geven aan iemand. Zoals je kunt zien in onderstaand filmpje hebben we het hier wel degelijk over een volledig functionerende RC helikopter in de vorm van het woord fuck. Zo gek kan Geert Hoste zijn taalgrapjes niet bedenken.
Eigenlijk best wel cool om te geven dacht ik dus ging ik op zoek waar ze dit ding verkochten. Hiervoor moet je bij ThinkGeek zijn. Deze shop kun je eigenlijk een beetje beschrijven als de large maar dan in het "large" (Geert Hoste terug).
Allemaal very nerdy en very nutteloze stuff dus die je zo zou kunnen terug vinden in het decor van de kerels van the IT-crowd.
Je hebt die troep niet nodig maar geef toe zo een cookiejar in de vorm van een zombiehoofd kan toch nooit misstaan op je keukentafel?
Of niet?
Er was dit weekend heel wat te doen om onderstaand filmpje. Al vond ik het zelf allemaal heel gewoontjes zo 2 trainers die gefrustreerd zijn. De ene omdat hij verloren heeft en de andere omdat hij vond dat er vuil gespeeld werd. Dat Franky Van der Elst wat korter doet dan we gewoon zijn van hem is niet iets wat ik nieuws zou durven noemen.
"Lap weer 5 minuten 47 seconden van mijn leven verspild", dacht ik tot ik de eindgeneriek zag. Niemand minder dan Reddy De Mey was blijkbaar verantwoordelijk voor dit filmpje. Reddy de fucking Mey mensen. Jazeker die Reddy De Mey die we allemaal vergeten waren maar die voor eeuwig door ons een warm hart wordt toegedragen voor zijn uitstekende haast "Gonzo-like" journalistiek.
Iedereen herinnert zich nog wel de ramp met de Herold of Free Enterprise die voor de kust van Zeebrugge zonk en zo het leven kostte van 193 mensen. Wat natuurlijk nog meer op ons netvlies gebrand werd, was Reddy de fucking Mey die als enige het geregeld kreeg dat hij tot op de romp van de Herold kon komen om van daaruit verslag uit te brengen. De reporters op de dijk hadden er het nakijken op. Reddy met zwaar brilmontuur en geruit hemd was gelanceerd… for life.
Reddy bleef Reddy en werd door de tijd heen synoniem voor een gewone man met alle onvolmaaktheden die de gewone man kan hebben. Het is dan ook niet verwonderlijk dat hij later voor afrit 9 net die gewone man mocht gaan interviewen. Diepte interviews met zijn eigen soort werd zijn handelsmerk. Dat… en in beeld komen.
Dat het net dat laatste is dat hem kwalijk werd genomen waardoor hij de VRT en later ook VTM moest verlaten om in de vergetelheid terecht te komen kunnen we enkel omschrijven als "karmic ironic". De man bleef door dit alles zorgen voor zijn dementerende vrouw. Dat hij haar wel eens een mep had gegeven en er ondertussen al een nieuwe vriendin op nahield bedekken we met de mantel der liefde. Het werd pas echt pijnlijk toen het VB hem inlijfde als onafhankelijke (onder impuls van Jurgen Verstrepen).
Reddy was geen politieker maar een brenger van heugelijk persoonlijk nieuws op een onnavolgbare manier. Dat bleek ook bij de verkiezingen op 10 juni 2007 waar hij slecht het 18de resultaat haalde op de west-vlaamse VB lijst. Deze tegenslag zou het einde betekenen voor de mans krediet dacht iedereen toen. Exit Reddy De Mey en nu wel voorgoed was het devies.
Gelukkig is er 1 rode draad in het leven van Reddy en dat is dat hij net als onkruid niet vergaat en altijd wel terug naar boven komt. KV Oostende lijfde hem in als lid van KVO-tv waar hij weer kan doen waar hij in excelleert, nl. TV maken. En zo blijft Reddy volharden en ons zonder het te beseffen motiveren om als gewone mensen te blijven doorgaan tot het gaatje. Daarom…
Reddy De Mey for president.
Ik wil bij deze sinterklaas even informeren dat het volgende hebbeding voor duidelijke redenen niet – en ik benadruk NIET – op mijn verlanglijst staat. Kwestie dat ze daar in Spanje ook weer op de hoogte zijn en zo.
Ik hoop trouwens ook dat de marketing kerels die dit een goed idee vonden geïnterneerd zijn.
Nog meer fout speelgoed op dit youtube kanaal: Jeepersmedia
Ik heb een relatief bescheiden verzameling comics die eigenlijk bijna volledig bestaat uit materiaal van Alan Moore (V for vendetta, Watchmen, from hell, …). Wat niet alan moore is, kun je best bestempelen als een impuls aankoop wanneer ik passeer in de betty boop/worlds end of in de epic store in Gent. The walking dead was ook zo'n aankoop maar wel 1 die mij meer dan aangenaam verraste.
Schrijver Robert Kirkman is net zoals ik een grote zombie filmfan maar had ook datzelfde gevoel als elke liefhebber van het genre dat er met het gegeven zombie en vooral de beklijvende "all is lost"-sfeer meer te doen valt wanneer het niet in een consumeerbare film van plus minus 90 minuten moet gegoten worden. Hoe zo'n film ook vaak eindigt was voor Kirkman ook niet voldoende dus besloot hij een zombie comic te schrijven die niet stopt waar de films noodgedwongen moeten stoppen maar die gewoon blijft verder gaan. "A continuing story of horror survival", aldus de ondertitel.
Er werd gekozen voor een zwart-wit comic en een redelijk explicite stijl (functioneel gore zo u wilt) wat de sfeer natuurlijk ten goede komt. Wat echter nog veel beter is voor die toonzetting is het relatief trage tempo. Hierdoor krijg je perfect het gevoel dat overleven in een wereld vol met zombies eigenlijk tegen de stroom in zwemmen is en dat je eigenlijk zelf "walking dead" bent.
Groot was mijn verbazing toen ik hoorde dat er van deze comic een serie zou gemaakt worden. Dit druiste volgens mij volledig in tegen het concept van de comic en ik had er zeker geen goed oog op. Later bleek AMC deze te maken en dat deed mijn oordeel toch al wat milder uitdraaien want die maakten ten slotte toch ook het fantastische breaking bad en mad men. Toen ik hoorde dat Kirkman zelf deel ging uitmaken van de crew had ik er plots stukken meer vertrouwen in. Niet onterecht zo bleek op halloween wanneer de eerste aflevering in première ging.
De comic werd zeer goed gebruikt als storyboard waardoor je veel scènes en bijhorende invalshoeken herkent. Ook het tempo is bewust laag gehouden waardoor het verhaal en de bijhorende sfeer meer plaats heeft om tot zijn recht te komen. Verder zien de zombies er fantastisch uit en is de survivers-cast zeer capabel bevonden. Niet tegenstaande het nu natuurlijk wel in kleur is werd het kleurpalet bewust beperkt tot grauwe tinten.
Eigenlijk krijg je de comic voorgeschoteld maar met gesproken tekst en een soundtrack die de sfeer draagt. Het enige minpunt aan de serie zijn volgens mij de sound-effects. Als er een zombie door het hoofd geschoten wordt of er wordt eens een darm uit een lichaam getrokken dan mag dat van mij best overdreven gory geluidjes voortbrengen maar wanneer je bij het losknippen van een stuk koord ook al een heuse "ktjouk" moet aanhoren wordt het toch een beetje lachwekkend.
Hoe dan ook is de serie een aanrader. Wat echter nog een grotere aanrader is, dat zijn de comics zelf. Gelukkig voor u zijn de 70-tal comics reeds verzameld in verschillende formaten. Zo kunt u net al mezelf reeds 6 hardcover edities kopen die telkens 12 comics verzamelen.
Wees echter gewaarschuwd dat u bij het kopen van de eerste wel eens rap verslaafd zou kunnen geraken.
Gisteren was het hier in de buurt net zoals bij jullie ook Halloween. Je kunt daar de grumpy old man/woman over uithangen en het hele fenomeen als platte Angelsaksische commerce verslijten maar the bottom line is wel dat je het niet meer kunt tegenhouden.
Dat nog steeds niet iedereen gediend is met het constant aanbellen van weer een bende in piraat verklede nozems, volledig voorzien van snoepvragende ogen en al, vind ik een beetje flauw maar ergens nog begrijpbaar.
Ze hebben er hier in de buurt alvast iets op gevonden. Zo ging er een brief de ronde die opriep om als je wou meedoen met Halloween het bijhorende kaartje aan je ruit te plakken zodat de kinderen (en de vaak meelopende ouders) wisten waar ze mochten aanbellen om te "trick-or-treaten".
Super idee en wij zouden onszelf niet zijn mochten we er niet wat meer moeite in gestoken hebben dan gewoon een kaartje aan de ruit te hangen. Zo versierden we de volledige inkom met allerhande griezels en kon de Jack-O-Lantern natuurlijk niet ontbreken.
Verlegen kindjes, lachende kindjes, bange kindjes, … alles passeerde en uiteindelijk vertrokken ze allemaal met een glimlach en een vol mandje snoep naar huis. En wij hielden er vooral een leuk en warm gevoel aan over. Fijn toch.
Toch moest er weer 1 buur zijn die met appels afkwam maar bon ze kunnen niet allemaal zo hip zijn als ons.