Toen Henk van den Brink in 1985 afstudeerde, waren er al ruim duizend werkloze tandartsen in Nederland. "De keuze was of jarenlang op een wachtlijst staan om een praktijk te kunnen overnemen, naar het buitenland te vertrekken of een wilde vestiging openen." Samen met zijn vrouw Ellen, die mondhygiëniste is, koos hij voor het laatste. "We zijn met niets begonnen, zonder patiëntenbestand. Ik zat met de krant op de bank op mijn eerste cliënt te wachten."
Ellen van den Brink bracht in die begintijd de centjes binnen. "Mondhygiënist was destijds een vrij nieuw beroep en zij kon overal aan de slag." In haar Lelijke Eendje reed ze van diverse praktijken in Amsterdam, Krommenie en Zwolle naar Harderwijk. "We zijn heel eenvoudig begonnen in een huurhuis. Twee slaapkamers waren omgebouwd tot wachtruimte en behandelkamer. In de derde lag ons eerste kind te slapen", vertellen zij lachend.
Het echtpaar had elkaar ontmoet tijdens de studie, aan de Vrije Universiteit in Amsterdam. Henk van den Brink was aanvankelijk uitgeloot voor de opleiding tandheelkunde en overwoog accountancy te gaan studeren, toen hij bij de tweede loting alsnog geplaatst werd. "Ik wilde graag iets met mijn handen doen", zegt hij. Spijt van zijn keuze heeft hij nooit gehad. "Tandarts zijn, is het mooiste vak ter wereld. De mond is een van de interessantste organen. Het is beslist geen 'bak met tanden'. Het is een intiem orgaan. Je eet ermee, kust ermee, praat ermee."
Ellen knikt instemmend. "Het is daarom belangrijk om er voorzichtig en zuiver mee om te gaan." Beiden vinden het contact met de patiënt het aantrekkelijkste aspect van hun vak. "Zelf was ik vroeger heel bang voor de tandarts", bekent Henk. "Juist daarom besteed ik nu veel tijd en aandacht aan het op het gemak stellen van mijn patiënten. Aardig en geduldig zijn, is noodzakelijk om het vertrouwen van de mensen te winnen. En dat geldt nog eens extra voor kinderen. Bij die kleintjes moet je af en toe ook een beetje toneelspelen en grapjes maken, om ze te laten lachen en te ontspannen."