Ken Stringfellow lijkt een abonnement op Nederland te hebben. Staat de The Posies-frontman niet ergens in ons land op een podium met bandgenoot John Auer, dan duikt hij wel op in de Big Star reïncarnatie, als producer bij allerhande Nederlandse artiesten of speelt hij een riedeltje mee op een cd van Nederlandse bodem. Vanavond staat de Amerikaan solo in de Rotterdamse De Unie. Hoewel, zo staat dat aangegeven. In werkelijkheid deelt hij (gedeeltelijk) het podium met Eva Auad, waarvan Stringfellow (verrassing!) het album geproduceerd heeft.
Ken is de dag ervoor in ons land aangekomen, zo meldt hij. Hij heeft 1) geen last van een jetlag en heeft 2) geen kater. Punt 2 is vooral grappig voor diegene die ooit bij het Nighttown-optreden van The Posies aanwezig waren. Hier stond de zanger met een gigantische kater op het podium, kermend dat hij nóóit meer een druppel zou drinken. Dit was voordat Nighttown Watt werd en Watt een Chinese supermarkt. Héél lang geleden zeg maar. Maar terug naar vanavond. Een nuchtere Ken Stringfellow, het is voor de zanger ook even wennen. Stringfollow leidt de avond in door te melden dat hij geen setlist zal hanteren, hij speelt waar hij zin in heeft. Dat een groot gedeelte uiteindelijk afkomstig is van zijn laatste album Danzig in the Moonlight is verder geen verrassing.
Stringfellow begint met iets achter de piano, bijgestaan door Auad op vocalen. De meerstemmigheid is prachtig maar dit is altijd al een van de sterkere punten geweest van de zanger. De Unie is klein. Klein genoeg, zo acht Stringfellow, om onversterkt verder te gaan. Ken stapt achter de microfoon vandaan om zich met gitaar en al op neusafstand van het publiek te begeven. Menigmaal heb je de neiging om de zanger vriendelijk doch dringend te verzoeken een stap uit je aura te doen. Niemand durft echter iets te zeggen en de eerste rij van het publiek staart ongemakkelijk voor zich uit, iets waar de zanger plezier aan lijkt te beleven.
Danzig in the Moonlight is alweer Stringfellows vijfde soloalbum. En hoewel het een alleraardigst album is, sterker nog sommige vinden het een van de betere uit zijn catalogus, is de live-uitvoering vele malen beter. Het album gaat alle kanten op: country/folk, vleugje soul dan weer pop. Live weet de zanger er meer één geheel van te maken. De zanger wisselt de muziek af met eindeloze anekdotes, tourverhalen en oud zeer. Stringfellow presteert het zelfs om tijdens een nummer richting wc te sprinten, aldaar door te zingen en bij terugkomst net te doen alsof er niets gebeurd is.
Maar goed wat hebben we vanavond nou precies gezien? Stringfellow is iemand die zichzelf graag hoort praten, hou je daar niet van dan kan de zanger vanavond op je zenuwen gewerkt hebben, Muzikaal was het mooi – zanger-met-gitaar werk. Echt schitteren wilde het echter nergens. De mooiste momenten waren als Stringfellow begeleid werd door Auad, want die harmonieën, tja, daar blinkt ie toch echt in uit.