

[ reacties ]


Jolie's weblog
december 2009
november 2009
oktober 2009
september 2009
augustus 2009
juli 2009
juni 2009
mei 2009
april 2009
maart 2009
februari 2009
januari 2009
december 2008
november 2008
oktober 2008
september 2008
augustus 2008
juli 2008
juni 2008
mei 2008
april 2008
maart 2008
februari 2008
januari 2008
december 2007
november 2007
oktober 2007
september 2007
augustus 2007
juli 2007
juni 2007
mei 2007
april 2007
maart 2007
februari 2007
januari 2007
december 2006
november 2006
oktober 2006
september 2006
augustus 2006
juli 2006
juni 2006
mei 2006
april 2006
maart 2006
februari 2006
januari 2006
december 2005
november 2005
oktober 2005
september 2005
augustus 2005
juli 2005
juni 2005
mei 2005
april 2005
maart 2005
februari 2005
januari 2005
december 2004
november 2004
oktober 2004
september 2004
augustus 2004
juli 2004
juni 2004
mei 2004
april 2004
maart 2004
februari 2004
januari 2004
december 2003
november 2003
oktober 2003
I.M. 11 oktober
september 2003
augustus 2003
juli 2003
juni 2003
mei 2003
april 2003
verhuizing 2003
december 2002
november 2002
oktober 2002
septestber 2002


We hopen dat mijn vader ook buiten heeft gezeten vandaag, en niet de hele dag heeft zitten nerden ;) Want de URL met de vuurtorenkaart die hij net stuurde, ziet er wel uit alsof hij even is bezig geweest met animaties en tekstpositionering. In elk geval hadden wij nog nooit zo'n kaart gezien. Het toont het lichtpatroon van de vuurtorens tussen Goeree en Oostende. Heel leuk!
Vuurtorenkaart van Zeeland.
Oud-collegaatje Marc's training om te leren lopen staat stil. Marc, samen met het legendarische trio Herbert (hoe krijgen we een auto uit het raam) Jurgen (achenebbisch, dat kon m'n oma zo mooi zeggen) en Pieter (eeuwig jong en gewild) en de pittige ironie in eigen persoon, Astrid, verantwoordelijk voor de vrolijkste lunches uit mijn carrière. So far. Ik zie Marc nog door de eetzaal rennen, achtervolgd door Herbert himself. Uitwijkende zakenmannen met dienblad soep en broodjes voor de buik. Afijn. Die Marc dus, heeft last van de afdeling gatenkaas-planning. Eerst meende men dat hij 'wel te druk was met verhuizen.' Vervolgens dat hij moest bijkomen van een zeilweekend. Daarna dat hij moest bijkomen van zijn verhuizing, en alsof hij nog niet genoeg improvisatie-fysiotherapeuten had aangeklampt, ligt nu zijn agenda volgende week weer stil omdat er feestdagen zijn (geweest.)
Marc's dreigbrief aan het RCA.
Pitbull Bejaarden, tikte ik in bij Google. Je weet het nooit. Wieweet is het gewoon een bekend verschijnsel, en niet voorbehouden aan de Bejaardenkolonie die Noord geworden is. [Ik heb het nog even over de twee bedreigde coniferen van gisteren ;)] Ik ben niet gewend dat ouderen zo zijn, mijn ene opa was een stille drukker en de andere een vrolijke textiel-man. Nu wordt ook niet het hele blok bevolkt door ouderen van het type pitbull: ik ben vorige week nog met een bloemetje langs een 82-jarige dame gegaan, die ik op ons stoepje had aangesproken over de vorige bewoonster van ons huis, en die in tranen was uitgebarsten over het verlies van vrienden en familie. Hardstikke aardig mens. Ik herinner me dat die het ook al had over de bijdehandte tantes in het blok, en zei: "Vroeger was ik ook zo." Dus misschien is er hoop: als ze maar 80+ worden. En anders kunnen ze nog altijd naar Almere ;-)
Almererulez.nl gaf Google op Pitbull Bejaarden.
Na een hele ochtend, èn een hele middag supergezellig gepraat en gelachen te hebben, zat ik vanavond even in de tuin. Een achter-buurvrouw kwam aangelopen met de tuinslang, en ik dacht "vandaag zit ik op de praatstoel, ik ga me even voorstellen, gezellig." N.O.T. Mevrouw begint meteen, subiet, direct, a la minute, recht in mijn gezicht, stevig te kankeren over de twee <onleesbaar in Noord>prachtige</onleesbaar in Noord> coniferen in onze tuin die niet dichter dan 2 meter bij het perceel van de buren mogen staan. De halve buurt zou tegen de coniferen zijn, en "ja, sij fan op de hoek het ook d'r hantekening geset!" klonk ze of de handtekeningenacties al jaren gevoerd werden. Mevrouw, dat is heel interessant, probeerde ik nog, maar waarom hoor ìk daar dan niets van? "Ach mens ik het forig jaar somer al twee keer bij jullie angebeld en ik het noowiet gehoor gekrege!" Maar hoe moet ik dat dan wéten, ik kom me aan u vóórstellen, mevrouw!
Nu ben ik al meer dan twintig jaar geleden naar Amsterdam verhuisd, maar ik zal er waarschijnlijk nooit aan wennen. Aan dat keiharde, bijdehandte, recht in de face, straighte t.o.t.a.a.l.a.f.z.e.i.k.e.n. ;-) dat Amsterdammers zo goed beheersen. Nu heb ik eerlijk gezegd ook niet veel kans gehad daaraan te wennen. Mijn buren waren de meeste jaren Marokkaanse buren -dat zijn -generaliserend- hartelijke, beleefde, trotse mensen met Spaans Temperament, die zich zouden schamen om een ander zoveel ergernis voor de voeten te werpen. Dat doe je vriendelijker, omfloerster, bij een kopje sterke muntthee. Via een zo-zijn-onze-manieren verhaal. "Ik zzeg tegen hem: Alsj mijn dochter gaat plukken de bloemen, jij gaat míj zzeggen, ik ga haar schjelden, ik ga haar zjlaan, maar jíj gaat niet haar schjelden." Met andere woorden: u bent welkom om ons problemen over onze kinderen te komen vertellen en wij lossen dat zeker op. Niks geen gekrijs over de heg. Afijn, ik stond (een uur later nog) te trillen op mijn benen van zoveel native Amsterdamse verbale agressie en kon weinig herhalen dan Mevrouw, u bent erg onbeleefd, ik kom mij vóórstellen en u..
Uiteindelijk leek ze iets bij te draaien en zocht ze naar anti-boom-argumenten "d'r is laatst een frautje siek geworden-in Noord, en eerst wiste se niet wat se hat, maar toen bleek het fan de duifeschijt te wese" die ons zouden moeten aanzetten om een kapvergunning aan te vragen -de bomen namelijk zijn minimaal 40 cm dik op 1meter50 hoogte... Zucht. Als iets genant is zijn het wel rijdende-rechter taferelen :-(
Waar het vormgeving betreft wil ik niet op elke slak zout leggen. Smaken verschillen, ieder zijn meug, of hoe klonken de clichees ook weer. Een uitzondering vormt de site van de Beroepsorganisatie Nederlandse Ontwerpers. Daar ging ik kijken omdat ik dáár State-Of-The-Art-Vormgeving verwachtte. Neehoor, nog hetzelfde oude ding met de tien Eye Candy-gefilterde dotjes kauwgom tegen het scherm geplakt. Uitgekauwd. Sorry BNO, dit moet echt beter.
Voor de kijker die wil weten wat ik zag, hier een schermafbeelding van de BNO-site.
Naar de BNO-site
Ergens in het vorig millenium had ik een collega die schitterend kon vertellen. Hij hoefde niet over veel fantasie te beschikken, hij kon putten uit zijn eigen reis- en levensverhalen. Na twee technische studies en een liefdesgeschiedenis was hij gaan varen. Zijn verhalen maakten milieurampen als die met de Exxon Valdez in 1989 tot een wonder. Een wonder dat het al die andere keren met dronken scheepslieden en of antieke olietankers goed ging. Ook over het leven van zijn ouders, over het leeftijds- en cultuurverschil tussen hen (zoals men dat begin vorige eeuw althans, ervoer), kon hij beeldend vertellen. Maar ook over de begindagen van Internet, en over de toekomst. Zijn grote droom was vertrekken naar de Cariben, om daar op een bootje op een zo onbewoond mogelijk eiland, van zijn pensioen te genieten. De palmen, schelpen, koralen en het azuurblauwe water, je zag het voor je in zijn verhaal. Op een dag verscheen hij feestelijk gekleed op het werk: hij was Opa geworden. Niet lang daarna verscheen hij helemaal niet meer op het werk. Zijn emailadressen gaven geen antwoord of slechts "user unknown." Het duurde even voor de verhalen op gang kwamen. De één sprak over ziekte, de ander over werkgeverskosten van de pensioenplicht, weer een ander over een conflict en sommigen maakten het nog bonter -door hem te beschuldigen van zaken waaraan minimaal het halve bedrijf zich schuldig maakte maar waar nooit iemand op aangekeken werd. Een collega vroeg om opheldering, maar het bedrijf meldde geen mededelingen te doen in verband met de Privacy. (Een homerisch gelach steeg op.) Het duurde niet lang tot de aandacht voor zijn verhaal zoekraakte in het hele leger collega's over wie dergelijke verhalen de ronde deden. Nu jaren later Google nog steeds geen informatie over zijn verblijfplaats geeft, ga ik er graag vanuit dat hij ook daadwerkelijk zijn eiland op de Cariben heeft gevonden. Dat hij daar in tropisch zonlicht naar zijn dobber zit te kijken. En misschien vaart er wekelijks een postbode langs, aan wie hij de laatste verhalen kan vertellen.
Goed nieuws.
In de 'alternatieve hoek' kun je niet zomaar naar een -peut of -loog gaan. Zelfs als je afgaat op aanbevelingen van anderen, kun je weirde dames en heren tegenkomen. Astrologen die een probleem hebben als je enkele minuten later langskomt, omdat hun uurhoek dan niet meer klopt. (Had 'ie niet aan de hand van mijn geboortedag kunnen voorspellen dat een grote conjunctie in vissen driehoek neptunus, minimaal een neus zal hebben voor vertraagde metro's en omrijdende bussen?) Afijn, dat soort mensen dus. Voor mij is dat gebied dus een Nogo geworden. Het Tenzij moet wel uit heel duidelijke argumenten bestaan. Na het maandenlang volgen van Marc's weblog zou ik zijn natuurgenezer beschouwen als door en door betrouwbaar. Iemand die zeker zal zeggen 'U moet naar de huisarts' bij een strict medische klacht, en waarschijnlijk ook gewoon zou zeggen: 'sorry, maar dit klikt niet' wanneer iemand hulp vraagt met een probleem waarbij hij geen professionele betrokkenheid kan ervaren. Mijn vermoeden hoor. Maar ik zou geen moeite hebben dat vermoeden te testen, mocht ik een blessure hebben. Gelukkig is dat niet aan de orde.
De website van natuurgeneeskundige praktijk Azuleen
Marc is weer thuis uit het revalidatiecentrum, waar hij sinds zijn rugoperatie trainde om opnieuw te leren lopen. Trainen zal Marc nu poliklinisch doen, terwijl zijn kinesioloog Victor zijn herstel zal blijven begeleiden.
Morgenavond om 18.00 luisteren we weer naar het programma Buzz. We weten door Marc's programma wat Leora dansbare radiomuziek vindt: Di-rect en hoe heet 'ie, die kruising tussen Beethoven en Stevie Wonder. Bij de rubriek 'schokkend' zetten we de radio even uit als we zitten te eten, want die was vorige week zó schokkend smerig dat ik nog misselijk word als ik eraan denk! Voor de nieuwsgierigen onder u, de herhaling is nog één dag te beluisteren ;-]
Gefeliciteerd Marc!!
Nu ben ik over Flash vaak kritisch. Leuke leukigheidjes waarnaar je verplicht telkens weer moet kijken bij gebrek aan "skip intro"-link. Allemaal dezelfde tekst-effecten, dezelfde 'blinds.'
Van Nuria Juncosa kreeg ik echter zo'n prachtige Flash-movie te zien, dat ik die graag hier wil vermelden. Een filmpje over een stierengevecht, dat veel teken- en flashtalent verraadt.
Tarde Taurina
In nl.filosofie las ik een leuke discussie tussen -voornamelijk- Maier en Horikx, waarin de eerste onvermoeibaar argumenten aanvoert voor de fysiologische basis voor optimisme en pessimisme. Zoals de cognitieve en emotionele karakterverandering bij een vriend van Maier door hersenbeschadiging. En de tweede in Horikxiaanse zinnen blijft beweren dat, eh ja wat eigenlijk, dat het je van een analytisch instrument zou beroven wanneer je in de reflectie zou toelaten dat voelen en denken zomaar verstrengeld zijn (© Horikx 2003). Natuurlijk. Het is zo, maar de kennis ervan kunnen we niet toelaten, want als we dààraan zouden beginnen dan. Dan wat? Dan is het lot, of noem het onze psyche, misschien minder rede- en wilsafhankelijk dan we ons zouden wensen? Zelf ken ik liever de grenzen, zodat ik me kan bezighouden met die zaken waar ik wèl invloed op heb.
Een kwart eeuw Neurologie - pleidooi voor een functionele wijze van denken - J.M. Minderhoud in zijn afscheidsrede over de gevolgen van ontdekking van dopaminerge en serotinerge systemen, over herstelcapaciteit zenuwcellen, tot en met medisch-ethische overwegingen en de Eed van Hippocrates
Terwijl Amersfoort de Aso-test invoert, kan ik mijn geliefden het Altruïsme-quotum aanbevelen.
Hoe vaak heb je achtertuinen gespit, geholpen met bestraten, graszoden uitgerold, geholpen met verhuizen, bij fietscross wedstrijdjes gevrijwilligd, bestuurs- of penningmeestersfuncties aangenomen, tot bloedens toe geïnformeerd hoe het ermee stond zonder antwoord, onbenullige teksten samengevat voor het goede doel, bugs aangewezen, compressiemethoden geadviseerd, tientallen onbezoldigde helpdeskmailtjes verstuurd en als antwoord gekregen dat je nooit wat liet horen, gewacht op niet-opdagende mensen, de lekkende gootsteen van een ander gefixed -kortom: ik ben een rijk mens met zulke geliefden! Maar er zit een grens aan alle goeds. Quotum bereikt. En het is pas Mei. Dat belooft wat.
Gelukkig hoef je geen verstokt altruïst te zijn om dagelijks iets te doen te hebben. Ons vakgebied is te volgen met eenvoudige zoek-bookmarks en dat scheelt hele manjaren aan onbenulligheden.
De usability-antwoorden van Yvette zijn altijd leuk leesvoer. (Alleen dat 'Succes!' hè. Dat Optimisme Tegen Beter Weten In ligt mij gewoon niet: daar krijg ik zo'n toenikvoordebrugklasstond-flashback van. Gelukkig maken Yvette's analyses veel goed.)
De zurige correcties van Eric Bednarz houden je scherp. Bednarz, die ik ooit las omdat ik zijn naam verwarde met die van Benders, is de Van der Vlies van Niwo. Geen fout ontsnapt zijn arendsoog.
Over Benders gesproken, het webbedrijf van M.H. Benders heeft waarschijnlijk als een van de weinigen werk, want Benders is al een maand niet meer op Usenet gesignaleerd! Zo zie je maar weer, verstokt altruïsme loont niet ;-)
jarig [2]19 May 2003 15:49:
Als we het toch over verjaardagen hebben, vandaag ken ik wel 3 jarigen. Alledrie vanhier: van harte gefeliciteerd! Mijn klasgenootje van QuintiQ is de enige van hen met een website. En ook hij wordt.. verrassing ahum ... even oud als ik!! ;-) Dus terwijl de baby aan mijn haar trekt en naar de resetknop reikt typ ik snel:
Gefeliciteerd QuintiQ!
En dat is niet het enige nieuws van vandaag! Ook Etzel is jarig! En hij wordt..... even oud als... ik!! ;-)
Gefeliciteerd Etzel!
RadioDJ Marc de Hond is vandaag weer om 18.00 te beluisteren op radio 3FM in het programma Buzz. Komende week zal Marc waarschijnlijk het revalidatiecentrum verlaten, waar hij sinds zijn rugoperatie trainde om opnieuw te leren lopen.
Voor ons oudere jongeren die de radio 'normaal' op BBCWorld Radio of Business News Channel hebben staan ;-) is hier de 3FM Frequentie-pagina.
Lees ook het verslag in Marc's weblog
En de mensen die zich geërgerd hebben aan het forum van polinco (zie tekstje van gisteren) kunnen terecht bij het MDI,
Meldpunt Discriminatie Internet
Internet is niet alleen één groot naslagwerk, het is ook een vrijplaats voor zielepoten zonder leven. Mògen de zielepoten van polinco eens één keer terecht iets negatiefs over allochtone jongeren zeggen -het verstoren van de 4 mei-herdenking afkeuren bijvoorbeeld- moeten ze dergelijke allochtone wandaden weer prijzen. Hopeloos jammer en zielig dat er nooit eens iets fatsoenlijks uit de rechterhoek kan komen.
Geen link vandaag
Internet is één groot naslagwerk, de kunst is de juiste url's te vinden. M.P.Cock noemde een goeie tip: de Perseus Digital Library. Die maakt niet alleen een aantal woordenboeken doorzoekbaar, de site biedt ook een zeer grote verzameling aanklikbare klassieke teksten. Daarbij vergeleken is de afdeling 'exposities' nog wat magertjes en slechts basic vormgegeven. Maar met de onuitputtelijke informatie op de site, is die soberheid ze wat mij betreft lang en breed vergeven.
Perseus Digital Library
"Gerard Koolschijn heeft het, zei hij ooit, 'niet zo op eeuwenoud stof'. Vertalen moet niet met plechtige zinnen, het kan goed in eigentijds Nederlands. 'Het gekke is: dat oude stof ligt niet op de Griekse literatuur, het wordt erop gegooid, door vertalers. Op school al vertalen leerlingen klassieken liever ''ofschoon'' dan ''hoewel'': het was toch zo lang geleden?" Een interview met Gerard Koolschijn, over de hersengymnastiek van het vertalen, het nietgewichtigdoen, de actualiteit van Euripides -en de onbevangenheid van de Grieken. Opmerkelijk citaat: "U weet: de oudheid is geen oudheid. Het is onze jeugd. Wij zijn oud."
Interview met Gerard Koolschijn
Leora is sinds 16u47 precies 1 jaar! Ze heeft een mooie pop gekregen, 3 boekjes, een mooie kikkerpuzzel, een compleet autostoeltje van Opa en Oma -en mag na het eten een knikkerbaan, kleertjes en strandschepjes uitpakken. Uitpakken, dat is het mooiste onderddel van de verjaardag. En wat een verwennerij! Vandaag was ik dus nauwelijks online. Mijn browser-history is zodoende niet echt langer geworden.
Elk webforum schijnt te moeten eindigen als de DB-NL. Of Chefren er nu wel of niet post, het worden altijd flamewars. Zodra er tieners meedoen voelen mannelijke vijftig-plussers zich ineens geroepen om te laten zien dat ze nog vloeren kunnen aanvegen.
Interview met Chefren H. (flamevrij)
RadioDJ Marc de Hond is vandaag voor het eerst sinds zijn rugoperatie terug op radio 3FM. Elke avond surf ik naar Marc 's weblog, om zijn verslag van die dag in het revalidatiecentrum te lezen. Marc's beschrijvingen zijn prachtig. Aan de ene kant zijn ze zakelijk genoeg zodat je als lezer nooit de plaatsvervangende schaamte zult ervaren die sommige weblogs over ziekte en ongemak achterlaten. Aan de andere kant zijn Marc's teksten persoonlijk, zonder ooit mensen in discrediet te brengen. Marc's humor en openhartigheid doet de lezer niet alleen letterlijk meeleven, maar biedt de lezer ook visie, hoe dagelijks weer diep reiken naar positivisme levensgeluk en vooruitgang brengt.
Vanavond om 18.00 is Marc terug op de radio, in het programma Buzz. De 3FM Frequentie-pagina is hier te vinden voor mensen als ik die de radio 'normaal' op BBCWorld Radio of Business News Channel hebben staan ;-)
Lees ook het verslag in Marc's weblog
Beste Paskamerjuffrouw. Wilt u meer kleding verkopen? Nee? Lees dan niet verder. Wanneer mijn man met een zweterige baby in de baby-björn-drager achter het paskamergordijn staat, haalt hij graag even een maatje kleiner of groter voor me. Zo'n baby is blij als er weer bewogen wordt, begrijpt u. Dus hoeft u mij niet te vragen of u een maatje groter voor me moet halen. Ook hangt hij het om diezelfde reden graag terug.
Veel tijd om te winkelen hebben wij niet. U begrijpt ongetwijfeld dat er van passen weinig komt als ik de baby zelf in zo'n drager op mijn borst geplakt heb, en de wielen van de wandelwagen zijn wat te groot voor uw pashokje. Wij zijn dus afhankelijk van de zaterdagen, en dan is het razendsnel passen en beslissen.
Wanneer u zich dan met mijn keuze gaat bemoeien, verstoort u mijn hoofd dat zich in die beperkte tijd een reeks situaties aan het voorstellen is. Is dit kledingstuk iets dat ik aantrek naar tenminste een van de volgende gelegenheden: mijn schoonouders, een verjaardag van vrienden, lesgeven, de kroeg, een optreden van een bevriende band, een jubileum, of een lekker avondje op de bank?
Zodra ik uw gelakte nagels in het paskamergordijn zie klauwen is mijn hele voorstellingsvermogen verdwenen, ruk ik de stof net niet tussen de rits en kan ik me geen enkele situatie meer voorstellen waarin het kledingstuk passend zou zijn.
Zodra uw Marlboro-stem een aanslag pleegt met de vraag of 'het past', raak ik me ogenblikkelijk bewust van het feit dat mijn taille die gevaarlijke 80 cm gepasseerd is ondanks mijn 54 kilo en van het feit dat mijn voorgevel zwaar heeft geleden onder zwangerschap en borstvoeding. Hoezo "past het?" Kunt u dergelijke impertinente vragen voor u houden?
U heeft mij daarmee in elk geval vanmiddag weerhouden om een trui, pardon damespullover aan te schaffen. Dit heeft u minimaal E 49, 95 gekost, en mij dus minimaal dat bedrag gescheeld. Misschien moet ik u enorm dankbaar zijn. Maar gaat u vooral voortaan andere mensen "helpen" dan kom ik misschien ook eens met leuke truitje thuis. Danku.
De borrelpraatwijzer gaf 263 stemadviezen. Dat waren er 110 in november, 94 in december, 44 in januari en nog 15 na de verkiezingen van 22 januari, op basis van uw mening over de nijntje-sire-campagne. Daarvan deden 133 mensen mee aan deze statistieken, dubbelstemmers niet meegeteld ;-) De statistieken zijn nu online:
De stats in stijl in een optiefen-graftak-grafiekje
Regelmatig ontdoet men oud nieuws van de baard, en presenteert het als nieuw nieuws. Deze Libelletactiek leidde gisteren tot nieuwsitems in alle journaals Leraar doet kind van lager opgeleide ouders tekort door het eenvoudiger leerstof aan te bieden.
Vóór ik 14 jaar geleden een lesbevoegdheid haalde, bestond een aanzienlijk deel van de lesstof uit dit thema. Vooroordelen, IQtesten (en hun vooroordelen), het beroemde onderzoek waarin kinderen een fictief IQ kregen toegewezen, wat de docent werd verteld, waarna de kinderen met de hogere -fictieve- IQ's beter gingen presteren dan de kinderen met de lagere -fictieve- IQ's. Al mijn oude les-readers over dergelijke vooroordelen, over lesgeven aan kinderen van allochtone afkomst, over IQtesten, over prestatie en motivatie staan nog in dozen in de kelder.
Er zijn verschillende mogelijkheden. Of: op de PABO's onderwijst men deze stof niet -ik heb immers een eerstegraads lesbevoegdheid voor het voortgezet onderwijs. Dat zou heel kwalijk zijn, omdat het kwaad dan al geschied is zodra het kind de basisschool verlaat.
Een andere mogelijkheid is dat motivatiepsychologie wel onderdeel van didactiek en onderwijskunde aan de PABO's is, maar dat de onderwijzers aan de basisschool de stof naar hartelust weer vergeten.
Ook bestaat de mogelijkheid dat het onderzoek waarop het rapport is gebaseerd niet representatief voor alle leraren en alle scholen. In elk geval zou ik zelf, maar ook mijn vader die docent was aan een lerarenopleiding, me niet laten leiden door vooroordelen, en het juist als een uitdaging zien een kind met een achterstand die hoeveelheid stof aan te bieden waardoor het de achterstand inloopt.
En welke stof bieden die lageropgeleide ouders hun kinderen zelf eigenlijk aan? Ik steek mijn hoofd even uit het raam. Links van ons woont een jongetje dat het volgens mij gaat maken. Zijn ouders zijn 'weliswaar' lager opgeleid, 'maar' daar geen geschreeuw of denderende televisie. Het jongetje links, ik schat hem 14, is beleefd tegen zijn bejaarde buren, doortastend, heeft zelfvertrouwen. Hij zal gewoon slagen, dat zie je aan hem.
Dan kijk ik even naar rechts, naar de As je nauw nie ophaudt met janke slaan ik je kop eraf-buren. Waar zijn mijn oordoppen. Nee, laat ik even een notitieblok halen, zodat u kunt meelezen welke stof men de kinderen daar aanbiedt:
"Sullie ware naar Spannjû, ginnen wij naar de Efteling. G**sKulere, dûrrie kwartier in de rij staan foor de achtbaan!"
Het leest als een thriller, de voorpublicatie uit het boek Eco Nostra van Peter Siebelt. Hij beschrijft de verbanden tussen groeperingen als Eurodusnie, NBK, taartgooiers als de Belg Noël Godin, de Fortuyn-taartgooiers Jelle G., Margriet G. en Pauline van T. van S. en activist Kees H., financier van Van der G.'s organisatie Milieuoffensief.
Al eerder schreef het Katholiek Nieuwsblad over de visie van Peter Siebelt op de dwarsverbanden tussen actievoerders en linkse politici.
Zou de politiek zich bedreigd voelen door het gedachtengoed van Fortuyn of door het verdriet van zijn aanhang?
Met de grootmoedigheid die we van de repressieve tolerantie gewend zijn, hadden ze toch een meer respectvolle afvaardiging kunnen sturen naar de herdenkinsdiensten.
Vandaag past maar één onderwerp, de moord op Fortuyn.
Alle mensen die beweren dat zij meer cultureel en intellectueel kapitaal hebben dan Fortuyns electoraat, zitten fout. Alle mensen die er prat op gaan dat hun eigen economisch kapitaal al generaties langer in de familie was, dan het geval is bij de LPFers, hangen aan een waanidee. Cultuur, rijkdom en intellect kan domheid niet voorkomen.
Fortuyn zal de geschiedenis ingaan als de meest kleurrijke politicus van de vorige eeuw, vermoord door linkse domheid. Als iedere verwarde lafaard haast ik me te zeggen: "niet dat ik op hem gestemd zou hebben," maar een politicus die vanuit niets kon rekenen op een elecoraat van 38 zetels, is een politiek genie die een onvertegenwoordigde maatschappelijke stroming durfde op te pakken. Een aanslag daarop, is een aanslag op de democratie.
Fortuyns dood is een keerpunt in onze beschaving. De gevolgen daarvan kunnen we vandaag nog niet overzien.
Je mag het niet hardop zeggen: Irak is dit jaar bevrijd van Sadam Hoessein. Hoeveel slachtoffers deze oorlog heeft gebracht kan ik niet vinden, het zijn niet de 500.000 doden volgens 'uitgelekt VN-rapport' die Halsema verwachtte. De meest positieve bijkomstigheid van deze oorlog voor .NL is waarschijnlijk dat men zelfs op webfora als die van Ajax en PSV discussieert over dictators en maniakale regimes. Een stap op weg naar bevrijding, van het dédain van de namaak-revolutionairen voor 'het volk'?
Onze gedachten gaan vandaag allereerst uit naar de mensen die in WOII zijn vermoord, en naar het herlevend anti-semitisme.
Ook kan ik Pim Fortuyn vandaag niet uit mijn gedachten bannen. Ik haast me zoals velen daaraan toe te voegen: "Niet dat ik op hem gestemd zou hebben."
Toch is zijn dood voor mij een keerpunt. Volkert vermoordde niet alleen Fortuyn, maar gaf ook Links het nekschot.
Links stierf niet in een dag. De kraakbeweging raakte hersendood met de uitgebrande kinderwagen als dreigement aan nieuwe bewoners van een ontruimd pand in de Rivierenbuurt. Blies de laatste adem uit in de plunderingen rond de herkraak van het Scapino-gebouw in de Ferdinand Bolstraat in 1984. Ik raakte daar toevallig op weg naar huis, middenin.
De kunstwereld stierf in een les over subsidie-aanvraag, begin 1989. De leraar, beeldend kunstenaar, somde op welke subsidie-afwijzings-brieven we moesten bewaren. Zodat die brieven weer konden dienen als bewijsmateriaal voor subsidieaanvragen elders. Ik ben weggerend en heb me die dag nog aangemeld voor een studie filosofie aan de UVA. Wat ik uiteindelijk niet gedaan heb, omdat een half jaar voor het afstuderen en behalen van bevoegdheden weggaan, me niet slim leek, in een tijd dat studieduurbekorting elders afstuderen vrijwel uitsloot. Na mijn studie kon ik me bij het arbeidsbureau inschrijven als leraar en als kunstenaar, dat kon toen nog. Ik koos leraar.
Tot levendgehouden lijken aan het subsidie-infuus in 'broedplaatsen voor kunstenaars' wilde ik niet horen.
De laatste linkse illusie -ik sla vrouwen voor vrede en de biobak even over- overleed in de discussie rond "vrijheid van meningsuiting" versus "illegale content" op internet. Ik doel niet op het verlies van Spaink, die slechts samenvattingen van de Scientology-documenten mocht publiceren.
Nee, de linkse digireligie deed zich bij monde van DB-NL de strop om door te beweren dat er a) geen illegale content id est kinderporno op de machines van 's lands eerste provider stond en b) dit op de servers moest blijven staan, mocht het er staan, omdat verwijderen een aanslag op de vrijheid van meningsuiting zou zijn.
Een aanslag op de vrijheid van meningsuiting, wie zou zich daartoe willen verlagen! Niemand natuurlijk. Iedereen haastte zich daarmee eens te verklaren, vergetende dat kinderporno, copy- en auteursrechtschending, oproepen tot haat, laster en smaad gewoon strafbaar is, en iets anders dan een geweigerde column van Theo van Gogh. Het materiaal dat op de server stond heb ik met eigen ogen gezien, en geldt als een van de ergste dingen die ik ooit in mijn leven heb waargenomen. Dat wil zeggen, samen met de LP-hoezen die ik aantrof in Staalplaat, de benedenbuurman van Het Fort Van Sjakoo, ook al zo'n fijne linkse club. En ook al zo'n onbetwistbare verzameling kinderporno, nazi-teksten, -symbolen en rassenhaat. Afijn.
Jurisprudentie heeft inmiddels uitgewezen dat de provider onrechtmatig materiaal op diens server, moet verwijderen zodra op de hoogte van de plaats ervan. Dat kan moeilijk zijn, duur (!), treurig, ondoenlijk en noem het gejammer waarmee de digimaffia haar bonafide en malafide klanten verdedigt.
Exit digireligie. Ontmaskerd als zelfverrijking. Voor mij tenminste en wat anderen willen geloven is hun zaak. We kennen hier vrijheid van religie.
Over bleven de clubs die diertjes uit hun kooi lieten ontsnappen, zodat ze direct in de vrije natuur omkwamen, in plaats van in de bontindustrie. De clubs die zich met de wet in de hand verlaagden tot boertje-pesten. Volkert heeft ook die clubs een kogel door het hoofd gejaagd.
Ik kan er niet rouwig om zijn. Om de man die 363 dagen geleden stierf om zijn mening wel.
Heerlijk, de website van De Muijz bestaat nog. De Muijz is een van de zeldzame mensen die onlogica en onwaarheden durft aan te kaarten, ongeacht het aanzien des persoons. Een waar onafhankelijk denker. Wel wacht ik met smart up een update van zijn site.
http://huizen.dds.nl/~muijz/smaak.html
Dat zelfs een troll wel eens een aardig stukje kan produceren, bewijst Ertan vandaag. Misschien dacht hij, 'ik heb me nu zo belachelijk gemaakt door Ebru Umar en haar prachtige columns te eh stalken, nu moet ik maar weer eens gaan aanpoten.' Ertan leerde ik kennen door Google. Kennen, nou ja, groot woord. Ik zocht iets heel anders, en meneer's weblog kwam eruitrollen. Er bleek zo'n partij scheldwoorden aan het adres van Ebru Umar in z'n log te staan, dat ik even wilde gaan zoeken naar een meldpunt-dames-discriminatie-adres. Niet nodig, Umar kan zich redden. Ook las ik wenkbrauwophalende homohaatcitaten op Ertans site: ""Het woord homomoslim bestaat niet. [..] Een moslim die zo nodig in het openbaar moet laten zien dat hij van mannen houdt, moet uit de islam stappen. Zo is dat nu eenmaal." Ik mag die Cheppih wel," schrijft Ertan, "maar wat doet hij in hemelsnaam bij de nationalistische AEL?" Vandaag schrijft Ertan zèlf over de homomoslim. Hij toont er zelfs een flitsende foto van eigen gulp naast! Eerst bestaat de homomoslim niet, dan wel. Ertan heeft wel wat weg van Wouter Bos, een heus draaikontje. Gelukkig groeit zijn realisme.
Vandaag is het precies tien jaar geleden dat ik voor het eerst online was. Ik had toen niet kunnen vermoeden dat ik er ooit -twee jaar later- nog eens mijn werk van zou maken. Al was het voor het eerst inloggen een spannende ervaring.
Op 1 mei 1993 namelijk stelde HackTic de centrale machine in hun netwerk: XS4ALL, open voor het publiek. Voor 25 gulden per maand kon iedereen een abonnement nemen. HackTic verwachtte na een half jaar vijfhonderd leden te hebben.
Toch had die 500ste abbonnee zich al diezelfde dag om 7 uur 's avonds gemeld. Het artikel 'Een werelddeel dat nog van niemand is' van Fransisco van Jole, dat de Volkskrant die dag publiceerde, had kennelijk van heel veel mensen de aandacht voor Internet aangewakkerd.
In elk geval die van mij ;-) Die dag om 20:42:10 meldde ik mij met een vriend aan bij HackTic . We hadden die dag het artikel van Van Jole gelezen, en dat internet moest een zee van informatie zijn. Een wereldwonder, van de orde Niagara Watervallen of de Sint Pieter. We lazen
Eh. ja. En nu? Waar was het Wereldwonder? We probeerden -tot 2 uur 's nachts- wat DOScommando's, die uiteraard niet werkten want het was Unix, wisten wij veel. Er gebeurde weinig, en we hadden geen idee wat we ermee moesten of konden. Na een paar maanden en wat mysterieus verdwijnende newsberichten bekeken te hebben, hebben we het abonnement maar weer opgezegd.
Zo zal het veel van die 500 abbonnee's van die eerste dag vergaan zijn. De eerste jaren was internet vooral geschikt voor nerds en studenten informatica. Dat veranderde, voor mij in elk geval, in 1994 toen het grafische deel van internet, het World Wide Web, in opkomst kwam.