Deze vogel zat op onze oprit toen ik thuiskwam. Hij keek naar mij alsof hij zich afvroeg wat ik hier kwam doen (dat vogeltje wist waarschijnlijk niet dat ik hier woon). Toen ik een paar stappen dichterbij zette bleef hij gewoon staan waar hij stond, kijkend en knipperend met zijn oogjes.
"Dag vogeltje, moet jij niet wegvliegen? Ben jij niet bang van mij?" Ik bleef praten en stapje per stapje dichterbij gaan, verwachtend dat het vogeltje elk moment weg zou vliegen, maar dat deed het niet. Dus ik hurkte op een meter van het vogeltje en praatte verder.
"Heb je je pijngedaan misschien?" Hij zag er gezond uit, maar als ik zo dichtbij kon komen moest het dat wel zijn. "Arm vogeltje. Niet verschieten hé, ik ga een foto nemen, mag dat?" Ik haalde mijn gsm uit m'n broekzak en maakte de foto, mijn hand op nog geen tien centimeter van zijn kopje.
Ik stak mijn hand nog wat verder uit … en nog … en nog een klein beetje verder … en toen plots, op het moment dat mijn vingers zijn zachte veertjes raakten, vloog de vogel op en verdween hij in de lucht.
Niet gewond dus, maar gewoon dapper. Of, hij had met zijn vogelvriendjes gewed dat hij durfde blijven zitten tot een Grote Mens hem zou aanraken. Dat kan ook.