Het ultieme uitje voor leuke ouders met hangerige puberkinderen; naar MonteverdISH, de nieuwste voorstelling van Marco Gerris (SYTYCD). Waar opera en breakdance samenkomen op het grote toneel van de schouwburg. Een risicovolle productie, noemt muziekproducer Perquisite MonteverdISH. Daar heeft hij gelijk in. Dat maakt het ook spannend. Soms vliegt de voorstelling keihard uit de bocht, maar dat stoort Werters niet ernstig.
Hoe leuk is dat, beats van dj Irie die overvloeien in de klanken van een theorbe. Dit is niet de juiste plek om de loftrompet te steken over de theorbe. Of juist wel. Want deze luit, met meters doorgeschoten steel representeert misschien wel exact het grote MonteverdISH gevoel. Terug in de tijd en tegelijkertijd heel erg aanwezig op dit moment, zonder twijfel. A new world order klinkt door de boxen, gevolgd door een donkerklap.
MonteverdISH gaat over het gegeven dat succes een keuze is, schrijft regie-assistent Dunya Khayame. Het verhaal van de 17de eeuwse Poppea van Monteverdi gaat over de keizer, het meisje, de senator en de soldaat. Of over de liefde en de macht. Er is gekozen om keizer Nero door een vrouw te laten vertolken. Interessante keuze, want sopraan Laura Bohn verrast. Zij zelf maakt de verbinding tussen opera en hiphop. Net als all time favourite, danser Carl Refos dat doet. Hij liet al eerder zien in HerculISH dat hij moeiteloos kan schakelen tussen een Groningse boer en de zuster van tante Es. Onderwijl spint hij als een dolle en staat op zijn hoofd alsof het niets is. Refos is meer dan een danser. Hij verbindt de gezongen tekst en de dans op een aantal belangrijke momenten. "Waar liefde was, is het stil".
Alle dansers, zangers en muzikanten hebben uniformen aan. Blauwgrijze pakken met leren details, alsof ze zo uit een Starwars productie zijn weggelopen. Alleen Poppea, het lijdend voorwerp van de voorstelling, draagt een kort bruinleren strapless jurkje, met een blauwe mouw (jammer). De minimalistische setting zou volgens de productiekrant, kijkend door de wimpers, herinneringen oproepen aan de ruïnes van het oude Rome. Misschien gebruikt Werters teveel mascara, maar Italië was niet in beeld. Wel een stoere, roestige en urban driedeling en afbakening van het loeigrote podium van de Stadschouwburg.
GravitISH, de vorige productie van ISH was voor de kleine zaal gemaakt. De combinatie van de beperking van de ruimte en de knetterendedie de ISH dansers geven en nemen, creëert een waanzinnig spanningsveld. Die explosie van energie die je nog voelt als je buiten staat, bleef bij MonteverdISH uit. Dus de ISH vibe zoeken we in iets anders. In de verbinding, de cross over van hiphop en opera. Het publiek was jong, urban, geen vaste schouwburggangers – yo, lekker nagels lakken op rij 4 – maar superenthousiast en betrokken. Er zitten in de voorstelling makkelijke grapjes, een trap richting het kruis is een succesnummer. Maar ook de minder voor de handliggende battle tussen een b-boy en de cello kan op waardering rekenen. Dat is de kracht van deze hiphop breakdance opera. Deze productie is met veel liefde gemaakt. Dus chapeau voor Gerris en zijn vrienden, zij hebben het avontuur aangedurfd. En het publiek ging mee. Respect!
Meer informatie: www.balls.nl.
Tekst: Werters – Foto: Ben van Duin
Lees ook:Workshop Marco Gerris in Theater aan de Parade
Lees ook:Nieuw jurylid SYTYCD 2012: Ish Ait Hamou
Lees ook:Festivalblog #julidans: Wat zoek jij?
Lees ook:Werters & Wubbe
Lees ook:Werters en het conflict tussen technologie en identiteit