Vera : Aan een nieuw Therion album gaat altijd een grondige voorbereiding vooraf, zowel door geniaal componist Cristofer Johnsson als door mij, vooraleer ik mijn mening ventileer. De muziek van de Zweedse symfonische metal band is immers veelgelaagd en de barokke melodieën vragen je uiterste concentratie. Alleen dan blijken ze na enkele luisterbeurten ook een vernuftige toegankelijkheid te hebben en doordat meerdere stukken vertrouwd gaan klinken, wordt een band met de nieuwe muziek gecreëerd. Zo is het me ook vergaan bij 'Sitra Ahra'.
Het heeft altijd mijn verwondering gewekt hoe Cristofer Johnsson zijn nieuwbakken composities op een bijna mathematische manier indeelt en in de rij zet voor een bepaald album. Zo zijn we voor dit album beland bij het sluitstuk van een quadralogie en is het gros van deze songs geschreven tijdens de sessies voor 'Sirius B' en 'Lemuria'. Dat vind je al rechtstreeks terug in 'Kali Yuga III'. Het zijn echter geen overblijfseltjes, maar Therion-waardige songs die even moesten rijpen als goede wijn in vaten. De afdronk van 'Sitra Ahra' is imposant, dat wil ik alvast vooropstellen.
Er is heel wat te doen geweest rond de nieuwe muzikanten die Cristofer begeleiden op dit muzikale avontuur. Kort samengevat: Thomas Vikström (bekend van o.a. Candlemass) is ingelijfd als permanent zanger en blijkt naast rockzanger ook een geschoolde tenor te zijn. Snowy Shaw heeft ook besloten te blijven. Een nieuwe Zweedse ritmesectie wordt aangevuld door de Argentijnse gitarist Christian Vidal die de solo's inspeelde, terwijl Waldemar Sorychta hielp met de preproductie en de meeste ritmegitaren voor zijn rekening nam. Op de komende tournee is hij live sessiebassist. Het album werd opgenomen in een nieuwe thuisstudio, maar gemixt door Lennart Östlund in de beroemde Polar Studios (Led Zeppelin, Abba).
Het titelnummer nodigt ons uit met hoge operavocalen en zachtjes rockende symphonische rock. Dit album bulkt van massieve koorzang: vrouwelijk, mannelijk, in het laatste nummer zelfs een kinderkoor. De meeste songs hebben een stevige gitaarbasis, hier en daar duiken melodieuze solootjes op, maar klassieke muziek en progressieve zweverigheid staan toch voorop. Dat leren we in het negen minuten durende 'Kings Of Edom' met zijn milde, akoestische gitaren intermezzo's. 'Unguentum Sabbati' heeft een aanstekelijk neerdalend crescendo dat me aan 'Echoes' van Pink Floyd doet denken. Het is de kernmelodie van deze doomgerichte song. Een prachtig hoogtepunt is het tien minuten lange epos 'Land Of Canaan'. Hier komt zoveel voorbij dat woorden tekort schieten. Wat te denken van een sober begin met percussie en klavecimbel, terwijl later ook mondharmonica en fluit en nog later een accordeon de typische Therion muziek opsmukt. Maar ook vocaal trekt dit epos alle registers open: koren of solospots, het is een avontuur om dit te beluisteren.
Een cello opent 'Hellequin', maar een acceleratie met vinnige koorzang maakt het meeste indruk. Vlot gitaarwerk overheerst in '2012', in het simfonische stuk treedt viool op de voorgrond, maar ook de gitaarsolo is knap. In 'Cu Chulain' heeft het koor een bijzonder aanstekelijke - en bekend klinkende - melodie. In 'The Shells Are Open' is de muzikale ruggengraat weer heel open en toegankelijk, maar gewichtige koorzang maakt het plechtig. Het korte en snelle 'Din' heeft enkele zwartgeblakerde trekjes (ruwe zang) al is er ook even zang à la Halford in de hogere regionen. Als besluit is er het kalme, beschouwende 'After The Inquisition: Children Of The Stone' dat een lieflijk timbre aanhoudt met fluit, akoestische gitaren en kinderlijke koorzang. Het ritme blijft traag en er zijn wat progressieve klanken te horen. Nu en dan horen we een vintage orgel op deze plaat en de geest van de jaren zeventig wordt zeker geëerd, maar dan op die typische Therion wijze. De uitvoering van deze bundel nieuwe ideeën van Cristofer Johnsson is een muzikaal avontuur dat menigeen urenlang zal boeien (het album zelf duurt al meer dan een uur). Top klasse!