Zevende vaardag: van Pouillenay naar Montbard
In de tijd dat ik vanochtend naar de bakker was, heeft een eend kans gezien een ei te leggen vlak naast onze loopplank. Ik had het plekje voor haar nest al gezien toen ik wegging. De eend maakte zich uit de voeten toen ik vanochtend naar buiten ging en opnieuw toen ik terugkwam.
Als de hotelboot Horizon II de motor start, maak ik haast. Ik wil liever niet achter zoín boot naar beneden kachelen. Bij de eerste sluis (46) worden we geholpen door een vrouw, de volgende negen sluizen door Serge. Hij woont in het huis bij sluis 46 en de vrouw die ons daar schutte was zijn vrouw. Het wordt eentonig maar het weer is vandaag weer koud en nat. Pepijn en Charlotte rijden om beurten een sluis verder om de benedendeuren te sluiten. Tot spijt van Pepijn kan hij de schuiven in de bovendeuren niet openen omdat Serge de hiervoor benodigde slinger onder zijn hoede houdt. Toch schieten we mooi op. Om ongeveer half twaalf zijn we in Venarey, de plek waar we vorige week aan onze vaartocht zijn begonnen.
We bedanken Serge voor zijn hulp en maken tot slot een foto van hem en Pepijn.
In Venarey doen we boodschappen en eten ons middagmaal. Marie vervangt nog een kapotte lamp in de stuurhut. Die is gisteren net doorgebrand. Dan vertrekken we naar Montbard. Een viertal Duitsers is ons net voor. Samen varen we naar Montbard waarbij wij hen inhalen na de tweede sluis als hun poging om een passagier op te pikken eerst mislukt. Aan het begin van de middag rijden de sluiswachters nog met ons mee. Later is bij elke sluis een sluiswachter aanwezig.
We varen door een prachtig landschap nu. Aan de zuidkant zien we stevige heuvels met weilanden en bosranden, aan de noordzijde is het brede dal van de Brenne.
Af en toe zien we in de verte treinen rijden. In de sluizen klimmen de jongens na het schutten nu via het trappetje aan de sluisdeur weer aan boord. Marga houdt haar hart vast maar het gaat uitstekend. Het waait nu stevig en het is droog. Het is lastig de boot in bedwang te houden bij het wachten voor de sluizen.
Vlak voor Montbard worden we aangesproken door een Fransman. Zijn boot is op 1 mei door een stel kwajongens losgemaakt en inmiddels een kilometer weggedreven. Nu ligt hij aan een kant waar hij niet kan komen met de auto. Hij heeft de buitenboordmotor van de boot in zijn auto liggen. We pikken hem op en brengen hem met de boot veilig terug naar de kant waar ook zijn auto staat.
Als we Montbard binnen varen zien we tot onze verrassing de Horizon II toch weer liggen. Die is ons in de middagpauze kennelijk gepasseerd. We komen bij de tweede havenkom van het stadje, dichtbij een basis van Nicols. Er is volgens mij geen boot verhuurd want de basis ligt helemaal vol. Ook ligt er een andere hotelboot. We meren aan net buiten de havenkom met een paar pennen. Aan de overkant ligt een of andere nucleaire fabriek. Ik zie aanhangers staan met grote cilinders zwaar water.
Na aankomst neem ik een kijkje bij het aquaduct van het Canal de Bourgogne over de Brenne. Dat valt wat tegen. Aan de ene kant is hij door ondoordachte herstelwerkzaamheden verpest. Ik maak vanaf de andere kant een foto.
In de tussentijd hebben de jongens met stokjes een rij van hondendrollen dwars over het weggetje dat langs het kanaal loopt, gelegd. Er worden hier enorm veel honden uitgelaten en aan de oever ligt een enorme voorraad.
Om een uur of zes lopen we het dorp in om een restaurant te zoeken. In Montbard is echter alles gesloten. We klimmen naar boven en komen in het park van Buffon, een natuurkundige uit de 17e eeuw. Het park ligt boven op een heuvel. Er staat een soort vesting met hoge muren en een enorme toren. We klimmen langs de trap de muur op en lopen een stukje in het hoger gelegen park. Daarna gaan we terug naar onze boot waar we zelf eten koken.
Het vocht in onze boot is een probleem. ís Avonds beslaat alles en ís morgens is alles ondanks de open raampjes drijfnat: de ramen, wanden en plafonds. Door de hele dag te ventileren lukt het om in de loop van de dag alles weer droog te krijgen maar na het douchen en koken ís avonds is alles weer nat. Vooral de kamer van Marga en mij is hopeloos.
Maarten is tot zijn verjaardag de uren aan het aftellen en heeft daarvoor een speciale uurkalender gemaakt waarop hij steeds als er een uur voorbij is een vakje zwart maakt. Hij rekent nu tot ís morgens zeven uur op 6 mei. Aan het einde van de dag moet hij nog 34 uur.
Canal de Bourgogne Andere kanalen Vorige dag Volgende dag