CD's kopen. Dat doet bijna niemand meer, geloof ik. En terecht, want het geld dat je moet neerleggen voor deze plastic geluidsdrager is eigenlijk meestal veel te veel. Zeker als je weet dat het merendeel van die prijs direct de zak in gaat van distributieketen en met name de platenmaatschappij. Deze platenindustrie, moet deze CDs zo duur moet maken om een achterhaald winstmodel en fysiek distributie systeem in stand te houden, waarbij platenzaken en fabrieken vol liggen met een zinloze stroom plastic geweld puur bedoeld voor massaconsumptie. Het merendeel van de muziek die op CD gedrukt is, moet namelijk eigenlijk vooral nog eerst 'vermarkt' worden, voordat er uberhaupt mensen op zitten te wachten (zie ook de achterhaalde rol van de Top 40, MTV en TMF). Niet dat niemand op CD's zit te wachten, het zijn er gewoon te veel. Kwestie van hoop opgeklopte lucht, 'muziekbubbel', en een gevalletje van dat-lost-zich-zelf-uitendelijk-wel-weer-op. Want zo werken economische principes dan ook wel weer. Kijk maar naar de internetwereld en de bankenwereld. Let wel, ik pleit hier niet voor het einde van de CD, want ik vind dit een medium dat weldegelijk bestaansrecht heeft, net zoals bijvoorbeeld de vinyl langspeelplaat. Die is ook gewoon weer helemaal terug van weggeweest.
Mensen luisteren muziek eerst gratis online (zoals vroeger, en nog steeds, op de radio) delen deze onderling met 'vrienden' (zoals vroeger met cassettebandjes), worden fan (altijd al factor nummer 1 geweest in het bestaansrecht van een muzikant), tot het punt komt dat de fan betaalt om de artiest te zien, of een stukje van die artiest te hebben (t-shirt, tourboek, en ja hoor, een mooie cd of langspeelplaat die visueel, tastbaar en qua geluidskwaliteit zijn geld waard is). En als de artiest dus goed en populair genoeg is, dan treft hem dus vanzelf eeuwige roem en een goede boterham. En in zo'n wereld blijven zelfs nog prima verdienmodellen over voor derde partijen zoals de mannen in dure pakken, die hun geld graag verdienen met een baan waarbij je nooit uit je kantoor hoeft te komen of zelf echt iets artistieks hoeft neer te zetten.
En dus, ondanks het feit dat ik meer muziek luister dan dat ik daadwerkelijk betaal, koop ik nog geregeld een CD. Nu zelfs weer wat meer dan de afgelopen 10 jaar, nu ik sinds korte tijd eindelijk die langgekoesterde hifi installatie in huis heb. -Huh?!? Hifi installatie??? Ja kinderen, dat is een computer zonder beeldscherm, waaruit je muziek met een veel betere geluidskwaliteit je huiskamer binnen komt- Een echte hifi installatie was iets waar ik als audiofiel altijd al van gedroomd had, maar waar het met de opmars van het gemak van mijn computer met mega iTunes bibliotheek (en een gebrek aan geld voor dit doeleinde), nog niet van gekomen was.
Mijn meest recente CD aankoop is de nieuwe Eric Prydz presents Pryda. En de reden is simpel: deze man is voor mij een muzikale held. Na meerdere jaren alles wat maar gratis online van deze man te vinden was gedownload te hebben, kwam dit eerste echte album van hem precies op het goede moment. Zeker omdat het eigenlijk een verkapt verzamelalbum is van het werk dat Eric Prydz de afgelopen jaren onder de naam Pryda maakte (Helaas missen er wel een paar klassiekers zoals Niton). En met drie schijfjes en een strakke verpakking, hoefde ik niet lang na te denken. Ik heb hem direct gekocht op de site met het blauwe mannetje en toen ik hem beluisterd had was ik zo enthousiast dat ik zelfs meteen een review geschreven heb. Deze artiest heeft zijn sporen verdiend, is onbetwist een topmuzikant en heeft een CD gemaakt die elke cent waard is.
2Night is een van Pryda's nieuwere hits, en wat mij betreft meteen ook, naast Pjanoo, een van zijn betere dancefloor anthems. Voor mij dus sinds kort met 1057 kbps in mijn iTunes, voor jullie in een bescheiden 192 kbps om te delen. Ik hoop dat Eric het goed vindt.