-
negatief kwaliteit
Ik ben blij met de bijdrage van Wilbert. Daaruit kan ik zien dat er zeker mensen zijn, die het belang van een standaard onderkennen. Tegelijk maakt Harry duidelijk dat er ook mensen zijn, die het belang van een standaard niet onderkennen.
Het lijkt mij daarom nuttig hier wat verheldering in te brengen.
Vroeger, voor ca 1975, was de betrouwbaarheid van films miserabel. Om de eigenschappen van een film ( emulsie) in de greep te krijgen was de sensitometrie een uitkomst. Ansel Adams heeft hier terecht van gebruik gemaakt en zijn zonesysteem is daar o.a. op gebaseerd. Omdat er geen andere optie was, heeft AA Kodak achter zich gehad.
Na de tweede werldoorlog werd kwaliteitsborging in vele industrien ingevoerd. In de 70 er jaren heeft dat in de fotografische industrie goed gestalte gekregen. Met als gevolg dat de betrouwbaarheid van de films goed werd. Hier heeft AA de support van Kodak verloren; immers individuele sensitometrie was onnodig.Toen de betrouwbaarheid van de films goed werd heeft de International Standard Organization (ISO) zich er ingeworpen om de eigenschappen van films te standardiseren. Een van die standaarden betreft de standaardisatie van de gevoeligheid van zwart-wit films. Onder de gevoeligheid wordt verstaan de hoeveelheid licht die nodig is om een zekere zwarting op het negatief te veroorzaken. Die zwarting die gekoppeld is aan de gevoeliheid van de filmwordt het speedpoint genoemd. En de commissie heeft ARBITRAIR voor het speedpoint een density van 0,1 boven de baseline-fog genomen. En hieraan wordt de ISO speed gekoppeld. [ Laat ieder weten of deze werkwijze van de commissie duidelijk is]. Het doel van de ISO commissie is om een referentie vast te leggen. Hoe iedere fotograaf met die referentie omgaat is een individueel gebeuren, dat met niets anders dan zijn eigen ogen wordt bepaald.
De fabrikant van films wil de ISO waarde voor de gevoeligheid van de film op het doosje vermelden. Dat dwing de fabrikant tot het doen van de vereiste sensitometrische bepalingen. Maar niet alleen dat: de fabrikant moet ook de nodige kwaliteitsborging tonen, zodat hij kan waarmaken wat hij aan ISO snelheid claimt.
Dus als iemand sensitometrie bedrijft in de huidige situatie is hij de fabrikant onnodig aan het controleren.
Conclusie: De ISO gevoeligheidswaarde is een referentiepunt. Iedere fotograaf kan dat gebruiken opdat hij de voor hem beste beelden krijgt. En beste beelden is een persoonlijke aangelegenheid. De sensitometrie en de daarop gebaseerde zaken hebben afgedaan bij de fotograaf, maar allerminst bij de industrie. En verder sluit ik mij bij Argentic aan.
Jed
Last edited by Jed Freudenthal; 12-17-2010 at 01:54 PM. Click to view previous post history.