Zwarte Cross zo 21 juli 2012 – stunts, motorcross en topartiesten op finale dag
tekst: Tari ter Maat
foto: Monica Duffels, Henk-Jan Graven
Het zonnetje schijnt al vroeg op deze derde en laatste dag van de Zwarte Cross. Het is ruim voor het middaguur al druk op het terrein. Met 65.000 bezoekers is de populaire zondag compleet uitverkocht.
En met ruim 156.000 bezoekers totaal worden wederom alle records verbroken en kan Tante Rikie trots zijn op haar 'pelgrims'.
De band Normaal trapt deze dag af op het hoofdpodium. Bij deze aftrap hoort ook dé stunt van het weekend: de sprong over het hoofdpodium. Vrijdag bij de eerste sprong raakte stuntman Willem van de Putte een minder prettig landing.
Gelukkig raakt hij niet ernstig gewond en aan het einde van de middag bij Jovink zien we ook hem nog eenmaal springen. Stuntman Martins Alexandrovitch uit Letland heeft op zaterdag enkele malen de stunt te laten zien.
En ook deze zondagmiddag trapt hij zijn motor aan om over het zestien meter hoge podium te springen. Het blijven brave sprongen zonder acrobatiek in de lucht, maar dat neemt niet weg dat het een hele bijzondere prestatie is en geweldig om te zien.
Normaal begint met een nieuwe nummer 'Mijn Missie'. De verwachting is dat dit nummer half september uitkomt, voor de start van hun nieuwe theatertour. Voor het publiek nog een onbekende dus en het is duidelijk dat het voor iedereen nog aardig vroeg is. Maar bij het bekende 'Wi-j Luusteren Of Niet' komt het publiek er al meer in.
Net als bij 'Ik Bun Een Rock En Roller' en 'Noar 't Café'. Mede door de kater, blijft het publiek wat tam. De weide voor het hoofdpodium staat wel goed vol. Het is duidelijk: de festivalgangers houden van deze grondleggers van de boerenrock.
Van boerenrock naar punkrock met de Heideroosjes. Tijdens hun afscheidstournee doen ze gelukkig ook de Zwarte Cross aan. De echte fans staan te trappelen van ongeduld in de megatent, waar de Limburgers gaan knallen.
Onder luid applaus komen de mannen het podium op waar ze gelijk goed beginnen met 'Tot Hier'. Vol energie springen de mannen over het podium. Bij het bekende 'Lekker Belangrijk' zingt de volle tent luidkeels mee. Een topoptreden van een topband, die op 22 september in Amsterdam helaas haar laatste concert geeft.
Vele fans zullen terecht een traantje laten, want optredens als deze zijn zeldzaam. Er komt zoveel power vanuit het podium de tent in dat je er moeilijk niet in mee kunt gaan. Ze zullen gemist worden,maar wat fijn dat we er dit jaar nog van hebben mogen genieten.
Door met een andere topband uit Nederland Racoon. Voor een overvol veld spelen zij zondagmiddag op het hoofdpodium. Een aankondiging hebben deze Zeeuwen inmiddels niet meer nodig. Zeker 10.000 liefhebbers staan te wachten op deze rock formatie. Ze openen met '2014'.
Als zanger Bart van der Weide daarna opmerkt dat de Zwarte Cross het mooiste festival van Europa is, kan hij bij het publiek helemaal niet meer stuk. Ze gaan door met 'Took A Hit' en het publiek gaat helemaal mee.
Het is bij Racoon een beetje 'what you see is what you get'. Ogenschijnlijk met het grootse gemak spelen ze hun nummers en het klinkt gewoon goed. Niets op aan te merken. Als ze 'Sunshine In A Bag' van de Gorillaz inzetten, gaan de handjes de lucht in en wordt er luidkeels meegezongen. Ook de hits 'Laugh About It' en 'Close Your Eyes' komen voorbij.
Een gevoelige snaar wordt geraakt bij het mooie 'Don't Give Up'. Een nummer dat wordt opgedragen aan Jayden, een jongetje dat op tweejarige leeftijd overleed na een zwaar gevecht tegen kinderkanker. De opbrengsten van dit nummer worden nog altijd gedoneerd aan de Stichting Jayden.De mannen zetten een mooi optreden neer en het publiek houdt van ze. Hopelijk mogen we ze volgend jaar wederom verwelkomen in Uitopia.
Tijd voor een echte rockchick. De Amerikaanse Beth Hart is present dit jaar op de Zwarte Cross. Ze wordt door velen vergeleken met Janis Joplin, maar dan met een extra rauw randje. Ze opent met het nummer 'Sick' van haar album '37 Days'. En dat doet ze goed. Met een sigaret in de hand zingt ze de sterren van de hemel.
Met haar geluid bereikt ze iedereen op de volstromende weide voor het podium. Naast de power in haar stem, straalt ze zelf ook één en al energie uit. Ze springt energiek over het podium. Bij 'Something Got a Hold On Me' van haar coveralbum met bluesgitarist Joe Bonamassa gaat het publiek helemaal los.
Op een zonovergoten dag, is het fijn om eindelijk weer eens een dame te zien rocken. En rocken, dat doet ze. Als toegift speelt ze Led Zeppelins' 'Whole Lotta Love'. Het blijft prachtig om te zien; duizenden mensen meezingend met een klassieker als deze. Dat allemaal onder de stralende zon.
Nog even terug naar de metalweide, waar Suicidal Tendence dit deel van de Zwarte Cross afsluit. De metalweide is zo'n beetje de enige modderige plaats op heel het festivalterrein. Maar dat houdt de fans natuurlijk niet weg. De band begint met 'You Can't Bring Me Down' en het is gelijk één groot feest. Ze speelden deze middag voornamelijk nummers uit hun begintijd, uit de jaren '80 en '90. Compleet met rockers die door de modder glijden en crowdsurfers is dit een terechte afsluiter van de metalweide.
Het publiek is er klaar voor. Tante Rikie zingt nog eenmaal het Wilhelmus voor een bomvolle weide met toeschouwers. Niemand kan ons volkslied zo rauw brengen als deze koningin van de Zwarte Cross.
Aangekondigd met een luid en duidelijk 'Voorwaarts Gas' komen de mannen het podium op. Breed lachend en zichtbaar genietend van de vele bezoekers starten ze met 'Wakker Worden'.
Als manager en zoon van tante Rikie, André Nijman, op het toneel verschijnt is het feest compleet. De mannen spelen de ene na de andere hit. Ze schuwen zelfs het 16 meter hoge 'dak' van het hoofdpodium niet en spelen vanaf daar onder andere 'Highway To Hell' van ACDC. Ze weten van geen ophouden en gaan tot lang na de officiële programmering door.
Maar toch komt ook aan de zestiende editie van de Zwarte Cross een eind. Zwarte Cross 2012 heeft opnieuw de records verbroken, had een muzikale topprogrammering, was gemoedelijk en gezellig, warm en droog en oergezellig. We kunnen nu al niet wachten tot volgend jaar!
Meer beeldmateriaal van Fiddlers Green, de metalweide, sfeer, stunts, blagenparadijs, rennerskwartier en de bovengenoemde bands in de fotoreportage hieronder. Met dank aan de organisatie voor de faciliteiten en mogelijkheid om aanwezig te zijn.
This slideshow requires JavaScript.