SXSW is een mooie plek om nieuwe muziek te ontdekken. Op het festival speelt een breed scala aan bekende en minder bekende bands, van hardcore uit Taiwan tot electro-pop uit Mexico. Een van de bands waar ik erg nieuwsgierig naar was is The Eastern Sea. De band komt uit Austin, Texas en speelde een thuiswedstrijd. Tijdens het festival speelde de band onder het motto 'The Longest Week' veertien shows in zeven dagen. Voor de echte fans en volhouders lag een knipkaart klaar. Had je alle veertien optredens bijgewoond, dan kreeg je een T-shirt. Ik heb het bij één optreden gehouden, heb dus maar één knipje in mijn kaart. Maar ik was absoluut onder de indruk van de band. Ik zag en hoorde een eigenwijze en energieke band en hoorde invloeden van de Feelies, Talking Heads, maar ook van Vampire Weekend. The Eastern Sea speelt heel knap met het opbouwen en afbouwen van spanning in de songs. En in Matt Hines heeft de band een ijzersterke voorman, Op de EP die ik van de band kreeg klinkt The Eastern Sea anders dan live, maar het geluid van EP is ook bijzonder. De ene keer klinkt de band keer stevig, zoals in The Name, dan weer hoor je melodieuze songs als Your House. Het lukt The Eastern Sea goed om vooral niet doorsnee en voorspelbaar te klinken. En daar maak je mij altijd erg blij mee. Later dit jaar brengt The Eastern Sea het album Plague uit. Ik kijk er nu al naar uit. Dit is echt zo'n een band om goed in de gaten te houden.
Jason Ringle en zijn maten van Horse Feathers doen op hun tour deze week ook ons land aan. Horse Feathers is een band uit Portland, Oregon en maakt rijk gearrangeerde folk-pop. De twee albums die de jongens tot nu uitbrachten zijn prachtig en laten een heel eigen geluid horen met gitaren, banjo´s en strijkinstrumenten. De uit duizenden herkenbare stem van voorman Justin Ringle doet daarbij de rest. Ik heb Horse Feathers een keer live gezien tijdens SXSW en dat was een bijzondere ervaring. Mis ze dus niet. De band is hier te zien:
Donderdag 31 maart Ekko Vrijdag 1 april Paradiso Zaterdag 2 april Avonduren, Middelburg
Drain You , een cover van Nirvana, is afkomstig van de single die de band vorig jaar uitbracht.
Andy Friedman is mijn held. Andy maakt prachtige albums, schrijft gedichten en tekent ook nog eens voor bijvoorbeeld The New Yorker. Je zou hem een echte Renaissance man kunnen noemen. De drie albums van Friedman zijn niet uit mijn Cd-speler te branden. Taken man, Weary Things en Laserbeams and Dreams staan vol met prachtige songs en laten horen wat een fantastische songschrijver Friedman is. Zo kom je zijn teksten vondsten tegen als 'Real New Yorkers only love the city when they leave' of 'The sky is Brooklyn Dodger Bleu'. En wat dacht je van een song met de titel 'I Don't Want to Die Like Andy Kaufman'.
Friedman bracht zijn album Weary Things uit 2009 uit onder de naam Andy Friedman and the Other Failures. Kijk, dat is nu mijn soort humor. Bovendien bevat de plaat ook nog een song met de titel I Miss Being Broken, Lowdown, and Alone. En hoe kun je nu geen fan zijn van een muzikant die in 'David Berman' liefdevol vertelt over zijn ontmoeting de man van de Silver Jews? Net als de voorganger Taken Man bevat Weary Things heerlijk rammelende barroom-blues. Laserbeams and Dreams is de titel van het album dat Friedman recent uitbracht en het is meer ingetogen dan zijn eerdere werk. Ook al klinkt Laserbeams and Dreams redelijk folky, gebleven zijn Friedman's prachtige teksten en observeringen. En die licht gehavende stem.
Ik had het geluk dat ik Andy in Austin, Texas live aan de slag kon zien. Andy, die er die dag uitzag als een Vietnam-vertaan, deed zijn best, maar de omgeving leende zich niet echt voor een onvergetelijk optreden. Hij speelde op een 'dayparty' tijdens SXSW bij iemand in de achtertuin en het gratis bier vloeide daar rijkelijk. Friedman speelde solo en kon nauwelijks boven het gepraat van de menigte uitkomen. Jammer dat hij niet even de hulp in had geroepen van The Defibulators, die net voor hem een uitstekende set gaven.
Veel, heel veel moois heb ik gezien in Austin, Texas tijdens SXSW2011. Jessica Lea Mayfield en Sharron Van Etten maakten grote indruk, John Grant zorgde met Midlake voor kippenvel tijdens hun optreden in een kerk, het was te gek om Mark Eitzel en Darren Hanlon weer 'ns live aan het werk te zien. En dat is nog maar een greep uit de mooie momenten. Maar een van de hoogtepunten voor mij was toch wel het optreden van The Head and The Heart. De langzaam groeiende reputatie is de The Head and The Heart al vooruitgesneld en de zaal is al flink volgestroomd. Veel tijd om op stoom te komen heeft de band niet nodig. Al direct bij het eerste nummer gaan de leden er volop in. Het enthousiasme van The Head and The Heart doet me denken aan de energie die ik ooit ook bij Mumford & Sons zag. Al is de sound van The Head and The Heart meer dan die van hun Britse collega's geworteld in de Amerikaanse traditie van folk en pop. Het debuut van de band komt half april uit op Subpop en ik kan al zeggen dat het ene heerlijke plaat is, een van de verrassingen van de afgelopen tijd. De CD staat vol met heerlijke folky popsongs als Ghost, Sounds Like Hallelujah en Honey Come Home. Dit zijn songs waar je alleen maar met een brede glimlach op je gezicht naar kunt luisteren. Bovendien is de band op 3 april te zien in het Ancienne Belgique in Brussel en op 5 april in Paradiso. Op beide data verzorgt The Head and The Heart het voorprogramma van The Low Anthem. Muzikaal vullen deze beide elkaar mooi aan en dat kunnen nog wel 'ns prachtige avonden worden. Al verwacht ik dat het niet lang zal duren voordat The Head and The Heart zelf de hoofdact zal zijn. Houdt deze band in de gaten.
SXSW 2011 zit er weer op. Vier dagen lang ben ik van een uur of een 's-middags tot 2 uur 's-nachts op pad geweest om bands te zien, panels bij te wonen, mensen te ontmoeten. Het voelt nu een beetje alsof ik der vierdaagse heb gelopen. Ik heb het hier misschien al vaker gezegd, maar ik heb een soort haat- liefde verhouding met het festival. Aan de een kant ben ik na vier dagen de drukte op 6th Street, al die rock'n'roll cliches en de alom aanwezige smartphones en foute tattoos flink zat. Maar er is denk ik geen festival ter werleld waar je zo veel interessante bands en acts kunt zien binnen een paar dagen, waar je nieuwe namen kunt ontdekken, oude bekenden kunt herontdekken, waar je optredens op bijzondere plekken kunt bijwonen. En waar je veel interessante mensen kunt ontmoeten. En daarom kom ik na al zes jaar naar SXSW. Ik kijk met plezier terug op de editie van 2011. Voor mij is het een festival vol hoogtepunten en maar een enkele tegenvaller. Ik heb leuke nieuwe acts kunnen ontdekken, zoals The Eastern Sea, The Head and The Heart en One Hundred Flowers. Maar ik heb ook oude bekenden op kunnen zoeken, als de Great Lake Swimmers en Mark Eitzel. Het voelde als een voorrecht om een optreden van Emmylou Harris in het Convention Centre bij te wonen. (zie foto) Ze sprak daar over haar nieuwe album en zong twee songs daarvan, een over haar herinneringen aan Gram Parsons, de andere over haar vriendschap met de vorig jaar overleden Kate McGarrigle. De komende tijd kun je hier meer lezen over mijn avonturen in Austin, Texas.
"Een oorlog tegelijk-Een giro, twee partijen-En dan verder geen gezeik", zong Jeroen van Merwijk ooit. Waarom zou het niet mogelijk zijn: één ramp tegelijk. Ik moest er aan denken toen ik de beelden van de tsunami in Japan zag. De berichten over de aardbevingen in Haïti en Nieuw Zeeland en de bosbranden in Australië liggen nog vers in het geheugen. En terwijl Lady GaGa aankondigt dat ze armbandjes gaat verkopen waarvan de opbrengt rechtstreeks naar de slachtoffers in Japan gaat, brengt Will Oldham een single uit voor de slachtoffers in Haïti. Will Oldham doet een kleine bijdrage aan de wederopbouw van het land door alle opbrengsten van zijn EP Island Brothers te schenken aan Edge Outreach. Edge Outreach is een christelijke organisatie die zich inzet voor de slachtoffers van de ramp in Haïti. De EP bevat twee prachtige songs die muzikaal in het verlengde liggen van het album The Wonder Show of the World, dat Will ook al met de Cairo Gang opnam. De songs Island Brothers en New Wonder laten een Will Oldham horen die op de top van zijn kunnen is. Zonder het in de gaten te hebben luister ik nu de hele avond al naar Island Brothers en New Wonder. Prachtig werk weer van Bonnie Prince Billy.
Op 15 maart barst in Austin, Texas het SXSW-festival weer los. Net als vorige jaren is Ketelmuziek present om verslag te doen van dit immense festival. In vier dagen heeft het officiële programma zo'n 1500 bands te bieden. Buiten het officiële deel van het festival staan ook nog zeker duizend acts te trappelen om iets van zich te laten horen. De stad wordt dus overspoeld door muzikanten en hun aanhang. Net als vorig jaar komt er weer een flink aantal Nederlandse bands naar Austin. Zo doen in ieder geval The Black Atlantic, Death Letters, Go Back To The Zoo en De Staat optredens tijdens SXSW. Grote namen op het festival zijn dit jaar Bob Geldof, Duran Duran, Yoko Ono en er wordt gefluisterd dat Kanye West en The Foo Fighters ook zullen optreden op het festival. Maar ik ben vooral in Austin, Texas om oude bekenden op te zoeken en leuke nieuwe acts te ontdekken. Dolorean, de Great Lake Swimmers en Mark Eitzel zijn tijdens het festival meerder keren live te zien en daar wil ik zeker een keer mijn neus laten zien. Nieuwe acts waar ik veel van verwacht zijn The Eastern Sea, The Bears of Blue River en The Head and The Heart. Ook Chris Bathgate staat hoog op het lijstje van acts die ik niet wil missen. In 2007 bracht Bathgate het prachtige album A Cork Tale Wake uit. In april wordt dan eindelijk zijn nieuwe album Salt Year verwacht. Mooie titel, overigens. Het eerste voorproefje van de plaat, No Silver, klinkt veelbelovend.
Terwijl crowdfunding in ons land nog in de kinderschoenen staat, doen sites als Kickstarter en IndieGoGo in de USA goede zaken. Het idee van crowdfunding is even simpel als effectief: in plaats van een handjevol bedrijven of een paar sponsors die je financieel ondersteunen haal je veel kleine bedragen op bij mensen die jouw werk een warm hart toedragen. Crowdfunding is uitstekend in te zetten bij kunt, muziek, film of journalistiek. Zo heb ik al aan een aantal muzikale projecten meebetaald, van Cameron McGill en Antarctica Takes It tot Hope For Agoldensummer. Als dank voor mijn bijdrage houdt de muzikant me op de hoogte van de vorderingen van het project, vind ik MP3-tjes of 'artwork' in de mail en ontvang ik, zodra de CD klaar is, een digitaal en een fysiek exemplaar van het album. Het is niet zo dat ik geld te veel heb. Per project betaal ik misschien 30 of 40 dollar. Zeker met de huidige dollarkoers ga je daar niet failliet aan. En ook Nick Jaina heb ik met een klein bedrag gesteund zodat hij het album The Beanstalks That Have Brought Us Here Are Gone kon maken. Jaina is een muzikant uit Portland, Oregon die zijn werk uitbrengt op het sympathieke Hush label. Voor zijn nieuwste album wilde Jaina het anders aanpakken. Hij schreef tien songs en vroeg voor elke song een andere zangeres. Zo hoor je Laura Gibson, Jolie Holland en Corrina Repp die elk een song voor hun rekening nemen. Minder bekende dames zoals Johanna Kunin en Myshkin zetten ook uitstekende prestaties neer. The Beanstalks That Have Brought Us Here Are Gone is een mooie popplaat met fijne songs en uitstekende zangeressen. Ik ben blij dat ik een heel klein beetje heb mogen bijdragen aan de plaat.
Carnaval is een grote gebeurtenis in Aalst. Als je het treinstation uitloopt zie je grote gezichten in de vorm van een ui aan de gevel van het stationsgebouw hangen. Zondag 6 maart zal het centrum vollopen met bezoekers die de vele praalwagens komen bewonderen. Maar ik ben zaterdag 5 maart in Aalst voor het jaarlijkse kraakfestival. In het vlakbij het station gelegen Netwerk gebouw staan twaalf optredens op het programma. Op de bovenste verdieping vindt een meer dan zes uur durende performance plaats (Zero-time 1.0) van Catherine Christer Hennix. De bezoeker kan helemaal opgaan in deze drone met lage tonen en een stevig volume (er liggen kussentjes en matten in de donkere ruimte). De enige lichtpunten zijn twee tv schermen. Hierop illustreren blauwe, tergend langzaam draaiende driedimensionale cirkels de minimale veranderingen in de drone. Zo strak als deze performance is, zo divers is de rest van het aanbod. Je zou ook kunnen zeggen dat het programma uit een allegaartje bestaat, want een rode draad heb ik niet kunnen ontdekken. New age klanken van Iasos met suikerzoetkleurige animaties, boeiende elektronica van Floris van Hoof, een demonstratie van de ondes martenot en glasharmonica door Thomas Bloch, en fascinerende psychedelische gitaarduetten afgewisseld door breekbare folksongs van Twinsistermoon. Om maar wat te noemen. Wat wel opvalt is dat bijna alle artiesten zittend muziek maken, en dan bedoel ik niet uitsluitend de drummers. Alleen de bands Mother Of Fire en The Beautiful Band staan zichtbaar op het lage podium in de grote zaal. Hun optredens weten mij echter minder te boeien. Nee, dan hoor ik liever een zittende Arthur Doyle (saxofoon, zang en blokfluit) en drummer Steve Noble (beide zie je op de foto) met een vrije improvisatie waar de energie vanaf spat. Call Back The Giants moet het niet van energie hebben, maar van synthesizerklanken en ritmes die doen denken aan de new wave uit de jaren tachtig. Het plezierige van kraak is dat de concerten elkaar niet overlappen, zodat iedereen, als hij of zij dat wil, alles kan meemaken (chapeau voor de organisatoren). Tussen de optredens in bezoek ik de tentoonstelling getiteld The '-scape' in escape met foto's, video en installaties, nog te zien tot eind maart. Zeer de moeite waard. Het afsluitende optreden is een daverende herhaling van het openingsconcert door het uit Frankrijk afkomstige trio France. Het hossende publiek lijkt steeds meer op carnaval vierders, zo uitgelaten wordt gereageerd op het onafgebroken monotone krautrockritme (Faust) en de gierende hurdy gurdy, ofwel draailier. Ook tijdens kraak is het zo een beetje 'Oilsjt Karnaval'.