Des – Verkeerde schuldgevoelens
Ik hoorde laatst weer iets waar mijn oren van gingen klapperen. Een kennis van mij deed mee met een kledingruil onder 'vriendinnen' (die haakjes worden later duidelijk). Voor een bescheiden prijsje kon je kleren van elkaar kopen of kleding ruilen.
Ze verkocht een jurk voor, ik dacht, tien euro. Het meisje kreeg de jurk alvast mee en beloofde het geld snel over te maken. Je raadt het al: het geld kwam maar niet. Mijn kennis sprak haar aan via Whatsapp, Facebook, sms en e-mail en ze belde haar (er werd maar niet opgenomen). Nergens reageerde het meisje op. "Maar ik zie op Facebook wel dat ze haar status updatet en dat ze van alles liket", zei mijn kennis. Dat je het fatsoen niet hebt om te reageren of om geld terug te betalen is één ding, maar ik werd verdrietiger van wat mijn kennis zei.
Dat je je lullig voelt om je eigen geld
"Ik voel me zo ontzettend lullig om elke keer achter mijn geld aan te gaan. Het is weliswaar maar tien euro, maar ze heeft het jurkje van mij gekocht, niet gekregen. En als je het geld niet hebt, geef dat dan even aan, dan hou ik daar echt wel rekening mee. Maar nu voel ik me een zeikerd omdat ik haar er de hele tijd mee lastig moet vallen."
Ik hoor dit vaker. En ja, ik heb het zelf ook vaak genoeg meegemaakt. Je leent geld, je schiet iets voor, tijdens een etentje, of gewoon, om een vriend in nood te helpen. Tien euro, twintig euro, soms wel honderden euro's. En vervolgens hoor je helemaal niets. Je krijgt het zodra mijn loon binnenkomt, is smoes nummer één. En als het loon al is binnengekomen, is er altijd weer een andere smoes. Of in het geval van mijn kennis: er wordt niet meer gereageerd op sms'jes of mailtjes.
Vriendschappen die kapotgaan om geld
Iedereen die weleens geld heeft geleend, voelt zich lullig. Schuldig. "Ik houd er niet van om achter mijn geld aan te gaan", zei een vriendin van mij. "Het gaat mij om het principe," zegt weer een ander, "niet om het geld". Weer een ander zegt dat het hele vriendschappen kan veranderen, geld lenen.
Ik vraag me af hoe het toch komt dat "wij" ons lullig voelen. Waar komt dat schuldgevoel vandaan? Waarom voel jij je schuldig terwijl je gewoon recht hebt op je eigen geld? Misschien komt het omdat we dan toch minder 'nobel' overkomen dan gedacht. We willen best iemand in nood helpen, uiteraard, maar ons geld willen we wel terug. En het is natuurlijk veel nobeler om te zeggen: "Ach joh, weet je wat, hou dat geld maar."
Bestonden ze maar echt, geldbomen in je tuin
En terwijl wij ons schuldig voelen, vraag ik me meteen af: hoe komt het dat sommige mensen die geld lenen zich zo asociaal gedragen? Wat gaat er door ze heen; wat zit er achter dat niet opnemen van telefoontjes, het niet reageren op sms'jes? Vinden ze dat ze in hun recht staan? (Ik hoorde serieus eens een verhaal over iemand die vaak geld leent en die eens zei: "Als ze er niet naar vragen, missen ze het ook niet.") Hoe komt het dat zo'n grote groep mensen geld leent bij bekenden en het dan gewoon niet terugbetaalt? Is het schaamte? Goed, dat snap ik dan nog. Maar is het niet juist bij vrienden zo dat je je niet hoeft te schamen? Als ik een mindere maand heb, zeg ik dat gerust tegen mijn vriendinnen: "Lieverds, deze maand geen dates buiten de deur,want het is nogal krapjes in mijn portemonnee."
Ik blijf nieuwsgierig naar het antwoord.
Laatst sprak ik de kennis nog. Ze heeft haar geld nog niet steeds niet gekregen.
Ondertussen heeft het meisje haar status op Facebook weer geüpdatet.
Beeld: stock.xchng/brokenarts.