Haïtiaanse Revolutie
Oorzaak[bewerken]
Afrikaanse slaven en hun nakomelingen bevrijdden zichzelf uit de slavernij en kolonisatie door te profiteren van een conflict onder de blanken over hoe zij de hervormingen van de Franse Revolutie moesten implementeren in deze wrede slavenmaatschappij. Geschiedkundigen noemen als katalysator een specifieke Vodou-dienst die, in augustus 1791 bij Cap Haitiën in Bois Caïman, werd geleid door Dutty Boukman, een hogepriester van de Mawon (ontsnapte slaven op Haïti).
Geschiedenis[bewerken]
Een aantal gebeurtenissen heeft vermoedelijk geleid tot de meest opvallende opstand in de geschiedenis van de Afrikaanse slavernij. Binnen korte tijd werden 2000 blanken gedood en honderden plantages gingen in vlammen op. De opstand had aanvankelijk succes, maar in 1792 hadden de Fransen de situatie weer onder controle. Vanaf 1793 werd Frankrijk echter gedwongen zich te richten op de oorlogen die zij op Europese grond voerde, waardoor in 1798 de rebellenleider Toussaint Louverture de greep naar de macht deed. Hij schafte de slavernij officieel af, wat in de praktijk echter weinig aan de arbeidsomstandigheden veranderde. In 1802 stuurde Napoleon een leger, dat Louverture gevangen nam en naar Frankrijk afvoerde. Jean-Jacques Dessalines, die had uitgeblonken onder het gezag van Louverture, werd de nieuwe leider van de rebellen. Het door tropische ziekten verzwakte Franse leger trachtte door wreedheden de macht te houden, maar werd in 1803 definitief verslagen. De voormalige slaven namen bloedige wraak op de nog aanwezige Franse soldaten en plantagehouders.
Onafhankelijk[bewerken]
Het volk verklaarde zich onafhankelijk van het Franse moederland op 1 januari 1804. Haïti werd hiermee het eerste zwarte onafhankelijke land en na de onafhankelijkheid van de Verenigde Staten in 1776, de tweede onafhankelijke natie op het westelijk halfrond. Later dat jaar riep rebellenleider Jean-Jacques Dessalines (1760-1806) zichzelf uit tot keizer Jacob I van Haïti.