Vrijdagochtend: voor het eert van mijn leven maak ik pompoensoep.
Ooit kreeg ik dat tijdens een didactische training aan de Hogeschool Utrecht.
En daarna heb ik hem nooit meer zo lekker gegeten.
Die eerste pompoensoep was namelijk zoet en rijkelijk bedeeld met koriander.
Heerlijk.
Afijn, vrijdagochtend trok ik dus de stoute schoenen aan en begon aan mijn opdracht om een lekkere pompoensoep te creëren.
En ... jawel, het is gelukt hoor.
Terwijl de ( biologische) pompoen en de wortelen (voor het zoete) stonden te garen samen met de ui en knoflook begon ik aan de geboorte van een appeltaart van appels uit eigen boom.
Ook goed gelukt.
Ik neem altijd gewoon zo'n pak voor het kruimeldeeg, maar om hem eigen te maken doe ik onderin een klein beetje havermout waardoor het romig wordt en ik maak hem af met een laagje glazuur over de kruimeltop. Staat leuk en maakt hem extra lekker.
En calorierijk, maar vooruit, dat mag af en toe ook best.
En waarom nou deze culinaire uitspatting van mij?
(Ja, voor mij is dit echt een uitspatting want als er één ding is wat ik absoluut niet ben, dan is dat wel een keukenprinses)
Nou kijk, vrijdagmiddag kwam Yvonne helemaal vanuit het zuiden van Zuid-Holland gezellig voor een nachtje en nog een hele dag daarna om lekker samen te teuten en te quilten en natuurlijk moet er dan ook lekker gegeten worden. En dat is dus gelukt.
Stom, stom, stom geen foto's gemaakt van haar prachtige Camelot blokken.
Maar gelukkig heb ik natuurlijk wel nog foto's van het projectje waar ik mee bezig was.
Hier nog volop in de maak, maar nu dus helemaal af.
Het zijn twee placemats, een klein beetje verschillend, en ik ga ze weggeven als verjaarscadeautje aan een lief stel dat nog iets van mij tegoed is.
En toen gebeurde er zaterdagochtend nog iets héél leuks.
Eerst kwamen Koen, Marrit en Juultje binnen (op zich natuurlijk al een feestje) en tien minuutjes later kwamen Koenraad, Suzanne en Kai er achteraan.
Koenraad is één van Koen z'n beste vrienden sinds zij samen op de HAVO zaten.
Maar Koenraad woont en werkt al weer een aantal jaar in Zuid Spanje en dus zie ik hem niet zo heel vaak meer.
Gelukkig zorgen deze twee vrienden er zelf wel voor dat zij elkaar geregeld zien.
Als Koenraad en Suzanne in Nederland zijn zorgen ze er altijd voor om tijd uit te trekken om met Koen en Marrit door te brengen en Koen en Marrit gaan geregeld naar Spanje om Koen en Suzanne te bezoeken. Daar ben ik heel blij om want het is een mooie vriendschap.
Drie weken terug waren Koen en Marrit mét Juultje nog een weekje bij Koenraad en Suzanne om kennis te maken met het zoontje van Koenraad en Suzanne dat 9 weken terug werd geboren.
Natuurlijk was ik razendnieuwsgierig naar dit kleine mannetje en afgelopen zaterdag stonden ze dus voor mijn neus. Joepie!
Kai is een schattig en zeer goedlachs mannetje, sprekend zijn vader. (vindt zijn moeder ook hoor, dus dan mag je het zeggen!)
En jongens wat blijf ik dat toch een prachtig mooi gezicht vinden;
die donderstenen van weleer, nu stoere jonge mannen, die o zo voorzichtig en zorgzaam met zo'n bundeltje in hun armen zitten terwijl het geluk er van af spat.
Het blijft mij ontroeren.