Zo rond 2007-2008 kwam in Nederland dankzij het zendelingenwerk van Guuz Hoogaerts de term Fluistermeisjes in zwang. De door hem samengestelde Filles Fragiles CD's bevatten nummers van voornamelijk Franse dames, die met hun zuchtende en zwijmelende stem menig (vooral, dat moet gezegd, middelbare) man in vervoering brengen. Als een zendeling ging Guuz er op uit om de schoonheid van deze specifieke zang te verkondigen, en voorbeelden te laten horen van veel verstopte of te lang vergeten pareltjes.
Hetzelfde heb ik, in iets minder dweperige mate, met een ander soort vrouwenstem. De volgende dames hebben allemaal gemeen dat ze uit Londen komen, en dat je dit -nogal- kunt horen aan hun tongval. Waar sommige artiesten feilloos Engels zingen en hun normale rommelige taal gebruik of stotteren verliezen zodra ze de microfoon aan hun mond zetten, is bij deze dames hun achtergrond onmiskenbaar, zodra ze het eerste woord zingen.
Noem het straats, imperfect, ordinair. Maar ik vindt deze ongepoetste onbeholpenheid wel charmant. De ongepolijste stem van deze lieftallige dames blijft aan mijn oren plakken, en zorgt er voor dat ik hun liedjes met veel plezier blijf uitluisteren. Daarnaast maken deze dames waar wat ze met hun stem al lieten doorschemeren: ze zijn streetwise en laten niet met zich spotten.