Jasper : Luisterend naar de nieuwe 'Kekal' droom ik even weg. Ik ben in de rimboe van Indonesië. Overal staan huizenhoge bomen en het is er klam, benauwd, en voor mijn gevoel meer dan tweehonderd graden. Terwijl ik mij een weg probeer te banen door de dichte begroeiing begint een vreemdsoortig gezoem zich te onderscheiden van dat van de muskieten. Al hakkend kom ik steeds dichterbij het gezoem, dat steeds meer op muziek begint te lijken. Verbaasd spits ik mijn oren; dit is goed! Wat doen zulke virtuozen hier in deze groene hel?
Het Indonesische Kekal speelt op hun vijfde langspeler net als op hun vorige werk een mix van progrock en (white)black metal, en de Heer is de eerste die bedankt wordt in het overigens oerlelijke boekje, maar dit is (gelukkig) ook de enige keer dat die naam voor komt op 'Acidity'. De rest van het evangelie van de band zit een beetje verstopt in de teksten waardoor met een beetje goede wil ook de zwaar satanistische metalfans nog luisterplezier kunnen beleven aan deze band. Want er valt een hoop te beleven op deze plaat dat de moeite waard is. Van Children Of Bodom- achtige black metal passages en lekker in het gehoor liggende Iron Maiden riffjes, tot meer 'proggie' rustigere stukken en melodieuze zang. Die cleane vocalen van het heerschap Newin zijn wel een geval apart, en hebben meer weg van de gemiddelde emo-zanger dan van Bruce Dickinson. Niet iets wat ik verwachtte, maar daarom misschien juist wel des te interessanter (of irritanter, dat is persoonlijk natuurlijk). Al met al gewoon een hele sterke plaat, als je de productie wat minder vindt moet je maar even bedenken dat de band voor een fucking Indonesische metalband toch een topprestatie geleverd heeft. De band zit al jaren op het randje van doorbreken, misschien dat 'Acidity' hen net dat zetje geeft. Ik gun het ze van harte, met of zonder hulp van boven.