Het was de zomer van 1999. Ik werkte net een paar maanden bij het restaurant en had met drie klasgenoten afgesproken dat we die middag onze vakantie zouden gaan boeken. Voor het eerst zonder ouders, met zijn vieren naar het reisbureau. Na overleg kwam eruit dat we naar Griekenland zouden gaan.
Die middag moest ik werken. Ik ging eerder weg en zei tegen de jongens dat ze maar moesten beslissen, omdat ik toch wel mee ging. Zo tegen een uur of half zes, ik was lekker bezig, werd er gebeld naar het restaurant. M. hing aan de lijn: 'Vic, we gaan naar Ibiza. 800 gulden, een week. Ga je mee? Zondag vertrekken we'. Het was die dag donderdag, en zondag moest ik gewoon werken. Ik seinde even de personeelsmanager in en vijf minuten later was de vakantie geboekt.
Op Ibiza zaten we in San Antonio. We hadden nog niet zoveel geld als nu, en zijn dus niet naar de grote discotheken als Amnesia en Pacha geweest. Wel kwamen we in kleinere tenten, gingen we elke dag naar het strand, versierde ik als enige een Engelse en hebben we hele mierenkolonies verbrand met een fles tequila. En de soundtrack van die zomer was Paul Johnson's Get Get Down.