Filtreren op media:
Mezzosopraan Angelika Kirchschlager wil in dit recital niet de gebaande paden bewandelen, maar neemt ons met haar sensuele stem, muzikaal raffinement en dramatische intensiteit op sleeptouw doorheen een uiterst boeiend repertoire vol verrassingen. Een gesprek over opera, recitals en de rol die cultuur kan en moet spelen in de maatschappij.
De liederen die u op uw recital brengt zijn parels van de laatromantiek. Ligt deze periode u na aan het hart?
Ik heb niet echt een voorkeur voor het repertoire van de vroege of late romantiek, maar ik heb deze liederen uitgekozen omdat ik die muziek prachtig vind. Wanneer ik een recital samenstel, is mijn uitgangspunt om vooreerst de liederen te zingen waar ik van houd. Of er een muziekhistorisch verband is, komt niet op de eerste plaats. Daarnaast zing ik deze liederen ook zo graag omdat ze allemaal heel wienerisch zijn en in verband staan met mijn operarepertoire. Ik heb namelijk heel veel opera's van Strauss gezongen.
< strong >U heeft een grote carrière gemaakt in de opera. Wilt u zich nu meer toeleggen op het liedrepertoire?
De laatste twintig jaar heb ik inderdaad op heel veel verschillende operapodia gestaan, maar nu voel ik dat de tijd is aangebroken om het wat rustiger aan te doen. Momenteel zing ik liever recitals en concerten met kamermuziek. Opera is dramatisch, niet alleen letterlijk op de bühne, maar ook figuurlijk backstage. In de opera moet je met zoveel mensen werken. Regisseurs, dirigenten, zangers… Ze hebben allemaal hun eigen idee over een productie. Ik wil ook minder reizen en mijn werk zelf meer organiseren, en dat is uiteraard veel moeilijker in de opera. Bij een operaproductie moet je doen wat anderen je opleggen. Een operaproductie heeft veel tijd nodig. Een liedrecital samenstellen en instuderen duurt net zo lang als alle aspecten die bij een opera horen, maar je kan je werk zelf organiseren, je kan thuis werken, en je hoeft niet zes weken in een vreemde stad verblijven, ver weg van je familie en vrienden. Het publiek van recitals en kamermuziek is ook anders. Het is rustiger en heeft heel fijne oren en sensoren. In de opera is alles dramatischer en ook veel luider. Bij opera zing je als het ware met een grovere borstel, en schilder je met heldere kleuren. Bij een recital gebruik je een fijner instrument dat veel dieper gaat en psychologisch veelgelaagd is. Een recital lijkt stil en onspectaculair, maar in werkelijkheid is het veel spannender. Ik noem het een emotionele achtbaan.
< strong >Welke emoties wenst u dan te delen?
Bij een recital zing ik van mens tot mens. Er zijn zoveel gevoelens die ik wil opwekken. Wanneer het publiek huiswaarts keert, hoop ik dat er iets veranderd is. De emoties die in een recital voorkomen zijn enorm divers, gaande van vertwijfeling, tristesse, vreugde,… Het klopt dat je van een aantal liederen niet vrolijk wordt, maar elke emotie die plaatsvindt is iets positiefs.
< strong >U beweerde onlangs dat "cultuur een levensmiddel is. Ze is essentieel voor de mens en is meer aardappel dan saus". Maar is zij nog wel legitiem in bepaalde landen waar de economische crisis hard toeslaat?
Die opmerking kan ik begrijpen, maar is niet juist. Wanneer mensen werkelijk moeten vechten om te overleven, in Europa of op andere continenten, dan begrijp ik dat kunst en cultuur niet op de eerste plaats komen. Maar wanneer dat nog niet het geval is, of wanneer we die fase voorbij zijn, moeten me meteen cultuur stimuleren. We mogen niet wachten tot de economie en de politiek terug stabiel zijn en dan hopen dat er nog wat geld over blijft. Ik kan bijvoorbeeld beter voor Oostenrijk spreken. Het is in vergelijking met andere, zelfs Europese landen, een rijk land, maar ook hier zijn er partijpolitieke stromingen die cultuur aan banden willen leggen. Maar zo lang er geld is om winkelcentra en voetbalstadia te bouwen, moeten er ook nog recitals georganiseerd worden! Met kunst bedoel ik ook niet alleen onze eigen West-Europese kunstvormen. Elke gemeenschap heeft haar eigen uitingen van kunst en cultuur. In essentie gaat het erover hoe mensen met elkaar omgaan. En wanneer ze 'gecultiveerd' met elkaar omgaan, dan zou het wellicht minder slecht gaan met de wereld.
< strong >Welke toekomstprojecten heeft u?
In de toekomst zal ik, zoals elk jaar, Oostenrijk rondreizen om in kleine dorpjes liederen te zingen. Het is een beetje zoals Artsen zonder grenzen, want ik doe het onbezoldigd. In november zal ik met Konstantin Wecker optreden. Wecker is in België misschien niet zo gekend, maar in het Duitse taalgebied is hij een grote ster. Het doel is om het lied aan een ruimer publiek bekend te maken. Hij schrijft nieuwe liederen, en ik breng het klassieke repertoire.
Daarnaast moet u ook nog tijd vrijmaken voor uw studenten!
Mijn taak als leerkracht bestaat erin dat jonge zangers zich een mening kunnen vormen. Het zou jammer zijn dat ze enkel machines worden die weliswaar technisch goed kunnen zingen en hopen dat ze alles juist doen, maar geen eigen boodschap kunnen overbrengen. Het is belangrijk dat we zangers hebben die Schubert zingen op een manier die onze tijd past.
Opgetekend door Frederic Delmotte