Vera : In de vijftien jaar dat Dark Tranquillity nu bestaat, heeft de band heus wel geschiedenis geschreven. Ze waren één van de stichtende groepen van het Gotenburg genre, te weten melodische death metal, gingen al vlug experimenteren met elektronica, voegden een vaste toetsenist toe en zanger Mikael Stanne wisselde zijn rauwe strot meer en meer af met een diepere gothic variant. Wat de band ook deed, torenhoge kwaliteit bleef constant.
Op 'Character', hun zevende studioalbum, is dit niet anders. Wat zeg ik? Ze hebben zichzelf overtroffen! Het album knalt op een ongelofelijke manier je woonkamer binnen en het lijkt of de band naar zijn roots terugkeert. Wie verder door luistert (en daar is heus geen aanporren bij nodig!) gaat echter realiseren dat een cd als dit enkel tot stand kon komen na ettelijke jaren ervaring. Alles waar Dark Tranquillity ooit voor gestaan heeft is verwerkt in minutieuze details en elk nummer is een waardevol miniatuurtje op zich.
'The New Build' is een stevige opener waar de band zelfs enige blastbeats gebruikt en dat is jaren geleden. De superstrakke riffs worden overweldigd door een massief totaalgeluid - waarin ook de toetsen een prominente rol spelen - dit alles tot hogere sferen gestuwd door een ongelofelijk intens zingende Mikael Stanne. Heel het album door gebruikt hij zijn krijsende vocalen. 'Through Smudged Lenses' en 'Out Of Nothing' vervolgen de vulkaanuitbarsting, al ligt er een superbe verfijning in het gitaarspel en zijn de grunts verstaanbaar. Refreinen gaan weldra je onderbewustzijn inpalmen en zo raak je verslingerd aan dit veelgelaagd maar toch toegankelijk album. Het is een wonder hoe een op de keyboards geschreven track kan evolueren tot een gitaarepos als 'The Endless Feed'. Er zijn weinig bands die zo'n heavy album kunnen maken, terwijl het bol staat van de subtiele ornamenten en daardoor toch een must is voor een heel breed publiek.
Ik ben nu aan mijn tiende luisterbeurt en nog steeds ga ik elk nummer beter en beter vinden. Omdat elke track van zo'n extreem hoge kwaliteit is, begin ik er niet aan om hoogtepunten aan te duiden. Dit album is gewoon één groot hoogtepunt met als sublieme afsluiter het lange,epische 'My Negation' dat er qua sfeer wat tussenuit springt. Hier toont de band even een ander gelaat, of zal ik 'character' zeggen? De strakke gitaarduels tussen beide gitaristen krijgen een andere dimensie, meer gevoelsmatig. De toetsen zorgen even voor een kentering, waarna er nog meer fraai gitaarwerk onze oren streelt. Dit is topklasse! Als de laatste tonen op een beetje melancholieke wijze wegsterven, ben je een verrukkelijke muzikale ervaring rijker. Om dit album kan geen enkele metalfan heen!