Het was niet druk in het Haagse Bos. De bomen ruisten in de wind.
In de verte klonk verkeer, een motor, een vrachtwagen, auto's.
Het groepje mensen dat met een camera op een statief een spel deed, was vertrokken.
Misschien was het een rollenspel, maar ook iets met aanvallende en afweerbewegingen.
Af en toe kwam er een hardloper langs, meestal een jonge vrouw, soms een man.
Die hardlopers waren bezig met shirtjes glad trekken en om zich heen kijken, dat verbaasde me. Meestal kijken hardlopers recht voor zich uit en zijn ze nergens anders mee bezig dan met lopen, met cadans. En dat is iets waar je op een gegeven moment ook niet meer mee bezig hoeft te zijn, die is er gewoon, cadans. Dan kunnen er mooie dingen ontstaan, nieuwe ideeën, maar dat gebeurt vanbinnen, niet buiten je.
Ik hoorde hoge gilletjes, de kinderen gingen verderop met de kabelbaan. Vlak langs de baan lag een grote plas water van de regen. Ze zaten met z'n tweeën op de ronde schijf, samen waren ze zo zwaar dat ze over de grond sleepten, en door het water.
Ik keek twee meiden na die net daarvoor nog door het gras tijgerden, zo zag het er van een afstand uit, of misschien waren ze aan het opdrukken. Ze liepen langs de vijver het bos in. Even was het doodstil. Geen ruisende bomen, zelfs geen auto's in de verte. De stoplichten stonden zeker op rood. Toen begonnen de bomen weer te ruisen, de auto's weer te rijden, de kinderen weer te gillen.
Voor mijn voeten liepen mieren over de grond. Mieren maken geen geluid. Ik ging op het bankje liggen met mijn ogen dicht. Mijn kinderen beslopen me van achteren. Ik hoorde een takje breken in de bosjes, opende mijn ogen en toen riepen ze Boe! en hingen ze boven me. Ik schrok toch.
Schrijfkickstarters:
Schrijf over wat zich voortbeweegt zonder (hoorbaar) geluid.
Schrijf over wat geluid maakt door iets anders.
Schrijf over bewegingen die iemand maakt.