|Nummer||198|
|Artiest||Elvis Presley|
|Titel||Suspicious Minds|
|Jaar||1968|
|Wikipedia||Suspicious minds|
|Website||Elvis|
|Tekst||Lyrics 007|
Zonder dat we het afspraken begonnen we het allebei te zingen. De camera zoemde in. We gaven het volledig, ongetwijfeld geholpen door de vele alcoholische versnaperingen van die avond. Alleen links van mij gaat het niet goed. Een collega van me wil ook in beeld. 'Gerb, Gerb, get me on camera as well', schreeuwt ze steeds harder. Onverstoorbaar zingen we door.
Het had geen nut, de BBC heeft het er uit gesneden. Ik betwijfel ook of een zingende Gerbie op de BBC het wel zo goed had gedaan. Mijn concollega Debbie werd die zomer op Menorca regelmatig gevolgd door een camera, het is 1997, real life soaps waren in opkomst. Een reisleidster volgen op een Spaans eiland was iets nieuws.
Waarom was het spontaan dit nummer? Vrij simpel. Twee keer per week kwamen we elkaar tegen in hetzelfde hotel. Op hetzelfde tijdstip. En altijd had de receptie dezelfde 5 CD's opgezet, dus elke dag op hetzelfde tijdstip klonk Suspicious minds als achtergrondmuziek in de lobby. En waar je in andere hotels nog wel eens wat te doen had, was dit het rustpunt van de dag. Het hotel waar alles goed ging, waar nooit iemand kwam. Niet om te klagen, niet om een excursie te boeken. Dus elke week zaten we bij te praten en mee te zingen met Elvis Presley. Als je elkaar dan om drie uur 's nachts tegenkomt in de haven van Mahon, dan is het niet zo gek dat je juist dat nummer zingt. Of er nu wel of geen camera bij was, dat maakt op dat tijdstip niets uit.
Mijn vervelende collega die ook in beeld wilde, verknalde dus dit moment. Mijn claim to fame werd erg miniem, slechts een keer in de hele serie ben ik in beeld, op het vliegveld, nog geen drie seconden. En zonder Elvis die meezingt…