Recent heb ik een presentatie gegeven aan een diversiteit aan vakmensen, over social media. Wat social media zijn, waarvoor je het kunt inzetten, waarvoor niet, waarom je het mijns insziens als bedrijf moet inzetten en waarom niet, en waar en hoe je moet beginnen. Dit als onderdeel van een middag waarop verandermanagement centraal stond. Mijn presentatie ging dan ook in op de toegevoegde waarde van de inzet van social media bij veranderingsprocessen – intern en extern.
De groep toehoorders bestond uit o.a. HR-mensen, communicatieprofessionals, verandermanagers en ondernemers. De meesten snapten wel wat social media zijn en sommigen gebruikten het ook wel -vooral privé.
Hoewel veel van de aanwezigen zelf bij een groot bedrijf werkten, had mijn kleine vooronderzoekje opgeleverd dat veel van die bedrijven amper actief was op een of meerdere social media – zoals ook uit de Social Media Monitor blijkt.
Op mijn vraag waarom zo weinig mensen actief online waren, en waarom zo veel grote bedrijven ook zo zichtbaar afwezig zijn, ontstond al snel een heftige plenaire discussie over social media. Waaruit eens en te meer blijkt dat social media een emotioneel onderwerp is.
Ik verwachtte opmerkingen als 'ja maar het kost zoveel tijd'. Ik had mijn antwoord al klaar: ja, het kost tijd. Maar ik heb nog nooit een offline mediacampagne of communicatiestrategie gezien die geen tijd kost. 'Maar online overal 24/7 aanwezig zijn kost meer tijd'. Het gaat 24/7 door, dat klopt, maar het kost effectief niet noodzakelijkerwijs meer tijd. Het levert nl. ook heel veel op, waardoor het elders weer tijd scheelt. Als jij door de juiste inzet van social media je medewerkers betrokken houdt, scheelt je dat veel verloop en werving. En door je (potentiële) klanten mee te laten denken over een nieuw product, scheelt het je veel R&D en marketing. Om maar eens wat te noemen.
Het grappige was echter: daar ging de discussie uiteindelijk niet over. De discussie ging over keuzes maken. Waarom je aan social media zou moeten doen, wat het kost en wat het oplevert. Privé maar ook zakelijk. De discussie werd persoonlijk. Waar het de hele middag om ging, was hoe je succesvol kan zijn in veranderprocessen bij bedrijven. Maar ineens werd het een heel persoonlijk verhaal: waarom Pietje niet vindbaar was op twitter en waarom niet; waarom Klaasje al jaren zijn profielen niet ge-updated had; en dat er toch werkelijk 1 persoon was die echt niet op LinkedIn zat: hoe bestáát het. Dat er iemand verzuchtte dat hij wel 24 uur bezig kon zijn met zijn contacten onderhouden en filmpjes uploaden maar dat hij blij was als hij eens zijn kind een verhaaltje kon voorlezen. De discussie werd vuriger en hoewel iedereen overtuigd was dat social media toegevoegde waarde had (de voorbeelden bewezen het), zagen zij het zelf nog niet zo zitten. Omdat ze geen keuze konden maken. Ze moesten al zoveel (van wie?).
De middag ging over Veranderen met Vuur; het was des te grappiger om te zien dat de veranderaars zelf moeite hadden te veranderen. Want starten met social media is voor velen eenvoudig gewoontes veranderen. Social media is zelf een verandertraject, maar ze beseften waarschijnlijk niet dat ze nu net zo reageerden als de mensen die ze probeerden te veranderen: afwijzing, excuses, ja maar. Rouwproces.
Mijn boodschap: social media gaat de manier van communiceren definitief veranderen. Wen er aan, rouw er om, maar raap dan je boeltje bij elkaar en begin eraan. Want ook als verandermanager ga je te maken krijgen met de effecten die social media hebben op ons dagelijks leven. Offline, online, privé en zakelijk.
948 views | 0 reactie