Gelezen in NRC Next van 3 mei 2006:
Afgelopen dinsdagavond vroeg Jean Babtiste Benraad, directeur van Stadswonen te Rotterdam, en Duco Stadig, oud-wethouder van Amsterdam, aan me hoe ik dacht de economie van Rotterdam te redden. Dat die economie niet in orde is, daarvan waren de twee heren wel overtuigd. Maar hoe doe je dat nu? Het was tijdens het diner van het Algemeen Bestuur van het Forum voor Stedelijke Vernieuwing. Locatie: de Caballero Fabriek in Den Haag. Nu had ik de week tevoren een interessant artikel in Next gelezen over de nieuwe stadsvisie van Rotterdam. Het was een gesprek met o.a. D. Schrijer, een van de nieuwe wethouders, verantwoordelijk voor de visie. "We moeten de mensen binden," was zijn motto. Zo blijkt 55% van de werkenden in de grote havenstad niet woonachtig in Rotterdam. Nu, dacht ik, wat is daar nu zo erg aan? Maar dan gaat het verder: "Als studenten al wonen in de tweede stad van Nederland, dan vertrekt grofweg twee op de drie na beëindiging van de studie aan de Erasmus Universiteit of een van de vele hbo-instellingen in de stad. Vooral naar Amsterdam trouwens."
Tja, dat is niet goed voor een stad. Maar datzelfde lot treft Enschede, Eindhoven, Nijmegen en Tilburg. We weten uit onderzoek dat studenten niet voor deze steden kiezen vanwege het stedelijke klimaat, maar vanwege de kwaliteit van opleiding. De keuze voor Amsterdam, Utrecht, Groningen en Maastricht houdt veeleer verband met de stad, waar je lekker kunt uitgaan. En wat doen ze na de studie? Op Amsterdam na vertrekt een heel groot deel uit de stad waar de opleiding genoten is. Rotterdam staat hierin dus niet alleen. Ook Groningen, Enschede, Eindhoven, Tilburg, Nijmegen en zelfs Maastricht en Utrecht treft hetzelfde lot. Het feit dat je de tweede stad van Nederland bent doet daar kennelijk niets aan af. Dus so what? Wil je dit als Rotterdam veranderen? Dan moet je kennelijk beter presteren dan het rijke Utrecht en Amsterdam evenaren. Gaat ze dat daar lukken in Rotterdam de komende jaren? Met al hun bravoure zou je het bijna denken. Maar ik weet zeker van niet. Als ze nu eens begonnen te lezen de nieuwste DRO-publicatie, 'Hier werden wij verliefd' (downloaden vanaf www.dro.amsterdam.nl), dan zouden ze beseffen hoe lastig het is. Maar ook wat je zou moeten doen. It's not the economy, stupid! En ook niet de woningmarkt. Het is de openbare ruimte! Het zijn, om te beginnen, de terrassen.
Gelezen in 'Advocaat van de hanen' (1990) van A.F.Th. van der Heijden:
Nog nooit eerder had ik een boek van A.F.Th. gelezen. Omdat 'Advocaat van de hanen' in het Amsterdam van het midden van de jaren tachtig van de vorige eeuw speelt, ben ik daar maar eens in begonnen. De dood van Hans Kok weet ik nog goed, de commotie eromheen, de gespannen sfeer in de stad. Het was kort na het dieptepunt van de laagconjunctuur en de Amsterdamse economie kroop heel langzaam uit een diep dal. Advocaat Ernst Quispel, de hoofdpersoon in de roman, maakt het allemaal van nabij mee. Eerst woont hij nog in De Pijp, later verhuist hij naar het Museumplein. Je volgt hem op de voet door de stad, letterlijk op de voet, want hij lijkt meestal de benenwagen te nemen. Ik kan me in ieder geval geen auto herinneren. Zelfs als hij op het eind naar Schiermonnikoog reist, neemt hij de trein.
Op zijn voettochten door de stad leer je niet alleen de hoofdpersoon goed kennen, maar ook de stad zelf. Meermalen beschrijft de auteur het centrum binnen de singelgracht als een labyrint. Een labyrint waar de hoofdpersoon zijn meisjes oppikt. Die aanduiding van labyrint is geheel conform de postmoderne opvatting van de stad als theater, labyrint en toneelstuk waar, aldus Jonathan Raban, ieder zijn eigen stuk opvoert. In dit geval een labyrint waar Quispel zijn scabreuze avontuurtjes beleeft. En het bekomt hem slecht. Hij heeft het weliswaar goed, maar buiten zijn jaarlijkse vier weken delirium is hij allesbehalve gelukkig. Het is de ironie van de welvaart. Quispel is blasé. "Blasé van een houten ham."
Alweer een auteur die sterk beïnvloed is door Paul Auster. En die een waddeneiland nodig heeft om tot diep inzicht te komen. Amsterdam is het Sodom en Gomorra. Remco Daalder heeft gelijk.