Ik post dit hier, omdat ik niet goed weet wat te doen in mijn situatie…
Ik ben nu 21 en heb nog niks bereikt en weet niet hoe het nu verder moet. Toen ik nog klein was, had ik altijd een soort toekomstvisie hoe mijn leven eruit zou zien. Ik zou veel reizen, genoeg verdienen om rond te komen, veel sporten, proberen van alles wat te weten, enzo verder (lijk me logisch, maar bij mij zat er al vroeg in). Toen ik jong was, deed ik al veel aan sport en wou ik ook weten hoe alles juist werkte/in elkaar zat.
In het 2de secundair ben ik blijven zitten omdat ik niet wist wat studeren juist was/hoe ik moest leren leren. Mijn ouders kon me hier niet in meehelpen omdat ik in het Frans naar school ging (Namen om precies te zijn). Aangekomen in het 3de opnieuw een 2de zit (deels fout door: aparte klas voor 2de zitters en weinig to geen motivatie) voor mensen en toen had ik er genoeg van en besloot om in het Nederlands naar school te gaan.
Mijn ouders gingen akkoord, het eerste jaar ging alles goed (gemiddeld van +/- 75%) ondanks het feit dat dit mij radicaal werd afgeraaden! Aangekomen in het 4de wilden mijn ouders scheiden (de relatie liep al meer dan 3jaar mank, maar mijn moeder wou absoluut getrouwd blijven), ik besloot om bij haar te gaan wonen. Nog geen 3maand na dat we waren verhuis, kreeg mijn moeder te horen dat ze kanker had toen zakte ik diep in de grond en werd depressief. En mijn punten mochten eraan geloven, ik kreeg en B-attest.
Er werd mij verteld dat er zo iets bestond als 2dekansonderwijs(bestaat niet in wallonië en had er ook nog nooit van gehoord). Hop daar naar toe, geen probleem je kan 2jaar in 1jaar doen (als je tso secretariaat talen kiest). Ik begin er met volle moed aan, maar de sfeer (lees: leerlingen die het niet serieus nemen, geen regels, het te gemakkelijk niveau, slechte trein verbinding, na de les en tijdens pauzes werd er maar één iets gedaan> zuipen in het café om de hoek) zorgde er al snel voor dat ik het opgaaf in januari! Resultaat 4 buizen van de 12 vakken, geen mogelijkheid om in 1jaar af te studeren!
Ik was alles zo kotsbeu en besloot om maar te gaan werken. Ondanks mijn tweetaligheid, kreeg ik niet veel werk aangeboden en was het dus bandwerk.
Ik ben 1maand geleden gestopt en weet echt niet wat doen, mijn toekomst zie er helemaal anders uit dan ik ooit had durven denken. Tijdens mijn werk, ben ik vaak beginnen denken om er een einde aan te maken. Ik wou zoveel doen, zoveel bereiken maar ik heb de wil er niet meer voor en mijn verleden blijf mij achtervolgen (scheiding duurt nu ook al meer dan 4jaar). Ik weet dat als jullie dit lezen, denken jullie waarschynlijk: "hij heeft aandacht nodig" maar ik zie geen andere uitweg. Het enigste die me tegenhoud is, dat ik de moed er niet voor heb! Ik wil rust, eindelijk geen gepieker meer en geen onzekerheid.
Reageren staat vrij, suggesties zijn meer dan welkom…
Met vriendelijk groeten