Men kan wat millenials vinden die vinden dat zij het slachtoffer zijn van de verspil en hebzucht van hun vorige generatie zijn. Zoals het al eeuwen de gewoonte is krijgen telkenmale de volgende generaties de rekening te betalen van de voorgaande.
Dat was voor de verkochte Jozef in Egypte of voor de uit Egypte weggevoerde Israëlieten zo, de mensen na de 1° en 2° wereldoorlog. sommigen konden dan genieten van betere toestanden, zoals de broeders die Jozef verkocht hadden, en nu moesten buigen voor iemand die nu hoger geplaatst was en hen van de hongersnood kon redden. Anderen bleven met trauma's van geweld en miserie achter.
Men kon er ook vinden die in een zwart gat terecht kwamen maar zich konden behelpen en opwerken met wat er langs hun weg langs kwam.
Voor ons die met drie op één schoolbank zaten om één handboek te delen, omdat er na de tweede wereldoorlog geen geld was, kwam een wereld volle nieuwe verwezenlijkingen onze stoutste dromen waar maken. Wij mochten de eerste televisies bewonderen en vriendjes kwamen maar al te graag mee kijken naar die kijkkast die zij thuis niet konden krijgen. De oude op te draaien harde 33 toeren platenspeler zagen wij vervangen door de elektrische vinyl platen speler en wat waren wij blij om de grote bandopnemers te mogen wisselen met de handige cassette bandopname toestellen. Het werd bijna als lastig ervaren dat er weer eens verandering in kwam toen men overging naar dvd spelers en dan nog eens minidisks introduceerde.
De werkelijk practische veranderingen waren natuurlijk de ijskasten die door de gas en later door de elektrische koelkasten werden vervangen. Wel misten wij de charme van de ijsbrengers voor de ijskasten op temperatuur te houden. Maar een koelkast en een diepvriezer waren natuurlijk veel handiger dan zo een kast waar het ijs in smolt en daarom ook veel meer onderhoud vergde.
Het allergrootste evenement, waarvoor de jongsten lang wakker mochten blijven, was natuurlijk de raketten en de eerste maanlanding. Een onvergetelijke ervaring van spanning en ongelofelijke beelden.
Het zwartwitte kijkkast leven, vol humor met Dorus (Tom Manders), Toon Hermans, Wim Kan, Wim Sonneveld en Swiebertje, werd vervangen door kleurenbeelden maar ook met zwarte humor en veel schrijnende beelden van moord en brand. Vietnam kwam naast onze deur te liggen en protest moest wel losbranden. Liederen van Dylan kon men wel in alle landstalen vinden. Johny Cash bracht er nog een ander bewust zijn bij.
1968 vond ons op de straten joelend en tierend. Wij hadden mooie idealen en dar moesten wij voor gaan. Maar al snel zagen wij er van die grote roepers en schreeuwers de kant van het establishment kiezen vol zekerheden en een goed gevulde portemonnee. Die geldbeugel kon meer en meer de mensen verleiden en met al die nieuwe hebbedingetjes dromen in vervulling doen gaan. Maar die vele rollende briefjes deden het egoïsme groeien en deed de volgende generaties naar nog meer verlangen.
Ontevredenheid sloeg toe. Ook voelde men zich opgezadeld met die alsmaar ouder wordenden die niet bepaald gezonder werden. Zij die lang genoeg gezond bleven werden als een sta in de weg aanschouwd en als egoïsten omdat zij niet de plaatst ruimden voor de jongere werkzoekenden. Nochtans waren er daar veel te vinden die niet erg op een job zaten te wachten maar liever genoten van de vele uitkeringen die er gecreëerd waren.
Na de twee wereldoorlogen is er een enorme opbouw nodig geweest en hebben heel wat mensen een titanenwerk moeten verrichten om een florerende maatschappij op te bouwen.
Diegenen van de eerste wereldoorlog konden echter hun zinnen niet meer sorteren en die er vlak na kwamen zijn nu oud en versleten. De langer levende generaties hebben een mooie stroom van gebruikers opgeleverd die zich nu verveeld voelen met hun wegbereiders die nu hulpbehoevend zijn geworden.
Wij moeten dankbaar zijn voor die wegbereiders die het mogelijk gemaakt hebben dat wij zo veel vooruitgang hebben mogen mee maken en ook mee hebben kunnen bijdragen tot twee generaties die het nu zo veel beter hebben. Of zij er dankbaar voor zijn is een andere zaak. Maar er is hoop.
Al mogen wij een verstoting door een bepaalde generatie mee gemaakt hebben is er verschuiving in de klein en achterkleinkinderen gekomen. Er staat een generatie klaar die zich toch in een andere vorm bewuster is aan het voelen over het prangende probleem van die voorgaande generaties. Zij denken niet 'en mass' om ons op bejaarde dag een spuitje te geven om zo snel in te slapen. Er is wel een tijdje over na gedacht, als een oplossing voor de kosten bezorgende ouder wordende en hulpbehoevende gemeenschap.
Niet enkel zijn er verontwaardigden opgestaan met de bankencrisis, hier en daar kan men een klein vlammetje zien van verontwaardigden over het menselijk leven en de behandeling van de mens in het algemeen.
Stilaan kan men misschien meer stemmen gaan horen van een generatie die meer tot het besef komst van wat de voorgaande heeft kunnen verwezenlijken waardoor hun dromen meer realiseerbaar werden.
Het is niet onmogelijk dat wij terug zullen mogen keren naar een tijd waarbij de jongeren terug dankbaar zullen gaan zijn voor het harde werk van hun ouders en hun grootouders.
De hele bedriegerij van een stel hebzuchtigen heeft anderen wakker geschud. Soms kan het eens nodig zijn om uit de roes gehaald te worden om terug wat meer realiteitszin te hebben. Zo zal het fijn zijn dat de neerstortende materialistische wolkenkrabber zulk stof doet opwaaien dat er meer verontwaardigden uit de stofwolken naar voor mogen komen om het puin te ruimen van een over verwende generatie die in haar gulzigheid en spilzucht er een warboel van heeft gemaakt.
De Kabouters van weleer die ijverden voor het groen kunnen nu misschien tot de oppervlakte komen en weer gaan ijveren voor mens, plant en dier, dat elk weer een menswaardig leven zal mogen gaan genieten. Onze maatschappij had bijna alle waarden van ethische omgang verloren en het zou geen kwaad kunnen om daar nu terug wat zaken op orde te krijgen. Meerdere ouderen die in rust en verzorgingstehuizen zijn 'gedropt' hebben al lang geen stem meer om meer bezocht te worden en meer aandacht te krijgen, op geestelijk zowel op lichamelijk vlak. Daar moet de verzorgingssector weer de middelen krijgen om die mensen weer alle eergevoel te geven. Zij verdienen ons respect voor al de verwezenlijkingen die zij waar konden maken en er voor zorgden dat wij nu zo veel fantastische dingen hebben.
Nu moeten van vele mensen hun ogen weer geopend worden dat zij inzien welk een leuke dingen er vandaag nog zijn voor hen. Velen zullen moeten bewust worden van de waarden van al die dingen die voor hen nu zo maar voor het grijpen liggen. Alles wat zo evident lijkt is er niet zo maar van zelf gekomen. Hier van moeten de huidige generaties weer bewust van worden. Maar de vroegere nog levende generaties moeten er ook voor zorgen dat lessen kunnen geleerd worden van onze gebreidelde vooruitgang en het gepousseerde zoeken naar meer luxe.
Heden komt het er op aan dat er terug wordt gegrepen naar waarden die het leven echt bepalen en een rijkdom kunnen geven die niet in bankbriefjes of goudstaven kunnen bepaald worden. Het innerlijk goud overstijgt elke materie die de aarde kan produceren. De houding naar de medemens en de omgeving moet weer haar plaats op het voorplan krijgen.
Het zou ons sieren mochten we wat meer verontwaardigd worden over de manier waarop mensen met elkaar omgaan en in het bijzonder hoe de oudsten soms behandeld worden.
Elke nieuwe generatie zal weer moeten gaan zorgen voor de voorgaande. Daarvan moeten zij bewust gemaakt worden zodat ieder van ons besef welke verantwoordelijkheid we dragen tegenover de ouderen.
+
Lees meer in het mooie artikel van Matthias Somers: Wees nu maar niet te lastig
Je zou het haast vergeten nu het blijkbaar bon ton geworden is om het generatieconflict te prediken. Je zou het haast vergeten nu 'wij', millenials, ons blijkbaar het slachtoffer horen te voelen van de hebzucht en het egoïsme van de voorgaande generaties.
+
Al te vaak echter ben je afhankelijk van de goodwill van de instelling en het personeel; al te vaak word je behandeld niet als degene om wie het zou moeten draaien, maar als een noodzakelijk kwaad dat in de weg staat van de soepele werking van de instelling en een uitgebreide koffiepauze voor het personeel. Al te vaak moet de verpleging de ene kamer in- en de andere uitrennen zonder oog te hebben voor de mens in de kamer: het schema moet immers op tijd afgewerkt raken. Al te vaak worden mensen al om vijf uur in bed gestopt: op de avondshift werkt immers minder man; je kunt van hen toch niet verwachten dat zij al dat werk zouden opknappen. Al te vaak worden mensen die klagen gezien als onverbeterlijke en ondankbare lastposten, desnoods te bestempelen als depressief — daar bestaat immers een pilletje voor dat hen wat kalmer zal houden. Al te vaak kun je iemand horen zeggen die terugkomt van een bezoekje aan het rustoord — "laat me daar alsjeblieft nooit belanden."
Aansluitend kan u ook lezen:
- Wie wordt beschouwd Oud te zijn
- Langer Werken of Vroeger Sterven
- Druk op ouderen
- Waarom een Europees Jaar van actief ouder worden en solidariteit tussen de generaties?
- Kwetsbare mens in het Europa van morgen #1 Colloquium
- Kwetsbare mens in Europa van morgen #2 Te veel mensen gaan kapot aan deze samenleving
- Nederlandse Babyboomers: rimpelingen van een geboortegolf
- Schaamte, schaamteloosheid en hebzucht
- Metafoor over een generatie
- De mens als God
In het Engels kan u aansluitend vinden:
++
Gerelateerd:
+++
Related articles
- Elderly ignored and treated as 'objects' in care system
Pensioners in the care system are repeatedly being prevented from making up their own minds, denied treatment on the basis of their age, spoken down to and denied their privacy, they warn.The call for the new Dignity Code to prevent abuse is made in a letter to The Daily Telegraph signed by the care minister Paul Burstow and his Labour shadow, Liz Kendall, as well as charities, trades unions and academics.+Earlier this month a committee of MPs warned that frail elderly people were being "passed like parcels" between different agencies in a fragmented and chaotic care system in desperate need of reform.
- Call for Dignity Code to protect elderly patients
- Health workers 'should be sacked' for patronising elderly
- Britain 'is failing the elderly', warn NHS chiefs
-
Equal in Dignity: Human Rights and the Passage of Generations
Affirming human dignity is an immense, daunting and never-ending pursuit. There are no givens, and each generation finds new reasons for concern and indignation: rights ignored, freedoms trampled, treaties violated, lies propagated, cultures damaged. Each generation must also learn for itself how to defend and protect human rights and human dignity, forging its own tools and devising its own language – through laws, policies or direct action.