Ze huurde zaterdag de Amsterdamse Passenger Terminal af om haar collectie te showen tijdens één van de grootst opgezette modeshows van afgelopen Fashion Week, lanceerde en passant haar eigen parfum en is dit voorjaar te zien bij het nieuwe modellenprogramma The Face. SuperTrash-boegbeeld Olcay Gulsen over mode, ego's en vooral geen voetbal.
Tijdens je show lanceerde je Phenomenal, je eerste parfum. Het is een publiek geheim dat parfum beter verkoopt dan kleding. Is dat de achterliggende gedachte?
"Het is één van de leukste projecten die ik heb gedaan in mijn carrière. Maar het is totaal niet mijn idee om daar even snel geld mee te verdienen. Ik heb een exclusieve deal gesloten met Douglas, dus dat is sowieso niet commercieel, we hadden hem aan duizend winkels kunnen verkopen. Ik wil onze geur sjiek houden. Dat hij niet in het Kruitvat ligt, dat zou ik zo armmoedig te vinden. Het is een droom die uitkomt. Dit is overigens ook de laatste keer dat ik zo'n grote show heb gegeven. Daarna wil ik graag kleiner, of alleen voor pers. Ik vind dat intiem heel fijn, dat je echt contact hebt met mensen."
Noem je jezelf een modeontwerper of een zakenvrouw in de mode?
"Ik vind mezelf helemaal niet zo'n zakenvrouw. Ik heb wel prijzen gewonnen inderdaad, (onder meer de Marie Claire Prix de la Mode: Fashion Entrepeneur of the Year, in 2008, red.) maar die moet ik maar eens teruggeven, haha. Ik ben iemand met een groot modehart. Ik vind het vervelend als mensen ons merk in een hokje proberen te stoppen. Mode is vrijheid. Ik wil er ook niet te zwaar over doen, want het merk is sexy en vrouwelijk. Maar we hebben geen grenzen en dat werkt inspirerend. We schrijven niets voor als merk en ik vind dat veel merken dat wel doen."
Is het anno 2012 nog leuk om in de mode te werken?
"De verharding en de snelheid van de mode vind ik niet zo leuk, en de moordende concurrentie ook niet. Maar je mag steeds weer iets creëren en dat is fantastisch, dat is mode. Ik ben heel erg anti-crisis, hou er niet van als mensen er over zeuren. We kunnen allemaal gaan klagen en natuurlijk is het voor sommigen lastiger om de boterham te verdienen, maar het is ook wel een tijd dat je echt mag en moet ondernemen, en dat is wel leuk na een tijd waarin iedereen genoeg geld verdiende zonder er al te veel voor te doen."
Ooit overwogen om te stoppen?
"Ik heb het soms zwaar gehad. Ik heb dingen gehad waar ik 's nachts niet van kan slapen, het groeit allemaal zo snel. Aan de andere kant: dit gebeurt niet allemaal per ongeluk, het is allemaal goed bedacht. Ik heb veel aanbiedingen gehad voor SuperTrash. Ik kan en wil het nog niet loslaten. Misschien over tien jaar. Het is zo één geworden: ik, het merk en het bedrijf. Het is mijn identiteit en daar doe je niet snel afstand van."
Wat zijn de plannen?
"We zijn in gesprek om winkels te openen in Londen en Los Angeles. We hebben er al kantoren, maar de huren voor winkelpanden zijn zo hoog, dat kun je nooit terugverdienen met het verkopen van jurkjes. De planning is dat het dit jaar gaat gebeuren: juli, augustus. In Nederland hoeven we niet groter. Dit is een heel fijn land om iets te testen. De consument reageert heel snel, dus je kunt ook snel aanpassen. Hier mag je de kinderziektes eruit halen voordat je internationaal op je smoel gaat." Lacht: "Niet dat ik denk dat dat gaat gebeuren hoor. Het steekt heel goed in elkaar. Maar het staat of valt toch met de mensen die in de winkel staan. Als iemand in Los Angeles besluit onaardig te zijn tegen een klant, dan kan ik daar niets aan doen. Terwijl ik het me wel heel erg kan aantrekken."
Trek je je snel dingen aan?
"Nee, want ik sta er niet zo bij stil. Iedereen mag zeggen wat 'ie vindt. Als ik daar last van heb, moet ik stoppen met wat ik doe. Van sommige kritiek denk ik wel: waarom maak je je zo druk? Als je het niet leuk vindt, koop het dan niet. Het ligt er ook aan hoe ver het gaat. Als iemand zegt: je bent geen goede zakenvrouw, prima. Als iemand zegt: ik vind je kleding ruk en lelijk, helemaal goed. Maar als ze echt iets over jou persoonlijk gaan zeggen, dan is het anders. Dan voelt het ook anders."
Toch kies je er voor om op televisie te komen, als jurylid van Project Catwalk en nu als coach in The Face. Waarom?
"Het is wel zwaar, zo met de show en drie winkelopeningen. Ik heb een half jaar geleden ja gezegd tegen The Face, maar als ze het twee maanden geleden hadden gevraagd, had ik het niet gedaan. Al vind ik het wel een heel leuk programma. En het is goed voor het merk. Zo weten ze nog meer mensen wie ik ben en wat ik doe. Na Project Catwalk waren veel mensen verbaasd dat ik inhoudelijk ook nog iets over het vak wist. Dat ik niet alleen maar het gezicht was, maar ook wel wist dat ik wist hoe mode werd gemaakt." Schertsend: "Mooi. is dat ook weer uit de wereld. Regel één bij mij is dat ik het leuk moet vinden. Ik moet geen rol gaan spelen die me niet past. Platte televisie doe ik al helemaal niet. Ik word altijd gevraagd voor Expeditie Robinson en al die onzinprogramma's. Dat staat te ver bij mij vandaan."
Je vierde kerst in Miami in een nietsverhullende bikini, zo leerde roddelwebsite The Daily Mail ons. Gezien?
"Ik heb besloten dat soort dingen niet te zien, dat soort bladen niet te kopen. Als ik zie dat er paparazzifotografen zijn, dan ben ik echt weg. Daar hou ik niet van. Vooral als ik met Edgar (Davids, red.) ben, want die heeft er echt een hekel aan. Die wil onzichtbaar zijn voor de wereld. Natuurlijk is dat niet te doen, maar dat komt niet door mij. Als ik in Miami alleen op het strand zou liggen, zou er geen haan naar mij kraaien. Ik kan me er ook niet zo druk over maken."
Edgar maakt een roerige tijd door met Ajax. Is dat onderwerp van gesprek?
"Ik praat niet over voetbal, het interesseert me niet. Maar nu gaat het niet om het voetbal, maar om iemand van wie ik hou. Dan zouden we praten over waar hij eventueel mee zou zitten, als dat zo is. Edgar is absoluut geen prater. Maar ik kan me voorstellen als iedereen zo heftig over je heen valt, dat je daar een negatief gevoel aan over houdt. Daar hebben we het dan wel over. Al is hij niet iemand die er heel erg te koop loopt met waar hij mee zit."
Speaking of the devil: Edgar, ook op het kantoor van SuperTras, klopt aan de glazen deur om gedag te zeggen. Olcay roept snel: "Je mag niets zeggen, want het wordt opgenomen!" Ze lacht erbij, maar Edgar weet niet hoe snel hij zich uit de voeten moet maken.
Olcay vervolgt: "Ik kan heel goed tegen kritiek op mezelf, maar niet op mensen in mijn directe omgeving van wie ik hou. Daar kan ik echt van wakker liggen. Edgar gaat er vrij makkelijk mee om, hij zit niet echt met die kritiek. Maar het is natuurlijk een echte man: heel stoer. Maar van binnen zal het heus wel anders zijn."
Hij lijkt dus heel gesloten, maar hoe zou je jezelf omschrijven?
"Ik zeg juist alles wat ik denk. soms zelfs wel te veel. Dan is het ook wel lekker, zo'n gesloten man naast je. Als die óók nog eens alles zegt, dan is dat best overwhelming. Het is heerlijk als iemand dan kort zegt: prima schat, wat jij wil. Hij maakt van mij een heel down to earth persoon. Hij houdt van hele normale dingen. Het is zo'n normale man, dat vind ik leuk aan hem."
Je wordt doodmoe van het feit dat mensen zeggen dat je zo ver bent gekomen vanwege je uiterlijk.
"Die hoor ik niet meer zo vaak hoor! Ze zeggen nu dat ik word gefinancierd door haar voetbalvriendje. Ik ben een voetbalvrouw. Tuurlijk. Ik kon me daar allemaal zó druk over maken. Toen ik een jaar of 23 was, wilde ik de hele wereld laten zien wie ik was en wat ik kon. Maar het gekke is: hoe meer je zelf bereikt, hoe minder bewijsdrang ik naar de buitenwereld heb. Ik had best een groot ego, maar dat is inmiddels wel gesneuveld door mijn eigen prestaties. Ego's horen bij mensen die onzeker zijn en dat ben ik gewoon niet meer."