Gaan Vitol en Shell hun zakken vullen in Libië?
Vitol wist afgelopen april al in contact te komen met de opstandelingen en nam toen een lading olie af van de strijders in ruil voor benzine, waar de rebellen op dat moment een tekort aan hadden. Zodoende lijkt Vitol nu een uitstekende voet tussen de deur te hebben in het land met de grootste oliereserve van Afrika. Kadhafi werkte traditioneel vooral samen met het Italiaanse Eni, het Franse Total, en in mindere mate met Shell. Jeroen van der Veer stak afgelopen maart nog de loftrompet over Kadhafi. Op dit moment probeert Shell zich opnieuw een rol toe te eigenen in de oliesector, aldus een anonieme bron van persbureau Reuters.
Hoe waardevol goede contacten in Libië zijn voor een oliebedrijf blijkt uit het feit dat de beurskoersen van Shell, Eni en Total stijgen, ondanks dat de olieprijs op het moment met dollars tegelijk aan het dalen is. Van de drie olie- en gasbedrijven staan de koersen tussen de 3% en 5% hoger deze maandag. Hoe Vitol in contact is gekomen met de opstandelingen, wil het bedrijf niet kwijt. Het handelshuis was tot april nooit actief geweest in Libië. Een woordvoerder in Londen zegt tegen Quote dat dit 'informatie met commerciële waarde' betreft. 'Daar praten wij nooit over.'
De biografie over Marc Rich, oprichter van het Amerikaans-Zwitserse handelshuis Glencore, laat wel zien dat dergelijke contacten met gevaar voor eigen leven worden gelegd door vertegenwoordigers die daadwerkelijk afreizen naar een conflictgebied. Hoe eerder, hoe beter. Zo ging een – nota bene joodse – rechterhand van Rich midden in de islamitische revolutie naar Iran om de handelscontacten warm te houden met de nieuwe machthebbers. Glencore was een grote afnemer van olie van de shah. Die rechterhand moest in eerste instantie meteen weer maken dat hij weg kwam, maar wist later toch de Ayatollahs te vriend te houden.