Ademen is een primaire reflex, je staat er zo goed als nooit bij stil.
Tot het niet zo gesmeerd loopt…
Ieder jaar wordt de lucht namelijk mijn vijand, want ze draagt niet enkel O2 met zich mee maar zit tjokvol stoffen waar mijn lichaam geen raad mee weet. Waar mijn lichaam tegen vecht. En zo keert datzelfde lijf zich plots tegen mij. Het begint met het inademen of innemen van stof, pollen, grassen, vervuilde lucht of gelijk welke trigger dat mechanisme in gang kan zetten. Vervolgens kuch ik, en wordt dat steeds hardnekkiger, gaat het over in een heftige hoestbui zodat ik uiteindelijk piepend naar lucht hap en klauw. Mijn keel is rauw, mijn hoofd bonkt van dat geweld, mijn schouderbladen stijf van die heftige beweging, mijn lijf moe van de inspanning.
Het is vechten, een hele lente lang.