Oftewel Dagen Zonder Vlees .
Naar het schijnt is dat al de tweede uitgave, maar ik heb er pas vanmorgen over gelezen en toen was het al te laat om van de eerste dag mee in te stappen. Dan maar vanaf dag 2. En als Manlief geen zin heeft om mee te doen, dan moet dat niet. Er zal desgevallend wel een alternatief aanwezig zijn.
Eigenlijk ben ik gewoon stief nieuwsgierig om te weten wat dat doet met een mens zijn lijf. En zelfs als het niet iets is voor altijd of toch heel dikwijls: al die nieuwe recepten zijn heel interessant. Een mens kan niet genoeg leren.
Ik heb er trouwens al een aantal tussen mijn eigen recepten zitten. Zoon2 eet al 16 jaar niets meer dat heeft kunnen rondkijken in de wereld (zo drukt hij dat uit) en in de tijd dat hij nog thuis woonde heb ik mij een vlees/visloos receptenboek aangeschaft waar ik regelmatig niet alleen voor hem uit kookte. En mettertijd begon ik zelf ook van die recepten inéén te boksen. Nog maar pas een paar weken geleden vroeg Manlief er zelf naar, naar één van mijn eigen recepten van toen.
Hoe is dat verwaterd? De vegetariër ging het huis uit en maakte plaats voor een hond en later nog een tweede hond en die stop je natuurlijk geen quorn of linzenpuree toe onder tafel. ;-) Maar zelfs die uitvlucht is er nu niet meer. Het is nu tussen Manlief en mij.
Voor vandaag was de keuze in feite gemaakt zonder dat ik weet had van dit vleesloos initiatief. Mijn moeder heeft sinds kort een schoonmaakster van Kosovaarse komaf en die had haar vorige week getracteerd op een proefje van een typisch recept uit de streek waar zijn vandaan komt. Het viel bij mijn moeder in de smaak en die gaf mij telefonisch de volgende richtlijnen: bladerdeeg uitrollen, bestrijken met zure room, daar uitgelekte gestoofde bladspinazie op, kruiden, een andere flap bladerdeeg met zure room eroverheen en afbakken in de oven. Op het laatste nog wat kaas erover en nog efkes grillen. Klaar! Nu heb ik een maag van gewapend beton met een sjasbak aan maar warm bladerdeeg verteer ik van geen kanten, dus ik heb bricdeeg in huis gehaald. Maar de rest heb ik. En veel werk is dat ook al niet, dus terwijl dat dat in de oven staat kan ik op mijn gemakske met Manlief een aperitiefke drinken.
Maar als je echt die ecologische voetstap wil verkleinen moeten er andere maatregelen bijkomen. Ik had een beetje schrik dat het energieverbruik thuis behoorlijk de pan uit zou swingen nu mijn wederhelft met pensioen is, maar dat valt best mee. Koulijder van afkomst doet hij toch eerder een fleece aan dan de cv hoger te draaien. Dus zolang er in huis rondgelopen wordt voor het huishouden en zolang de zon op de ruiten zit kan de termostaat op <18-19° en halen we nog altijd 21-22°. Pas 's avonds na het eten als we ons op de bank ploffen (ja, voor tv of met de cd-speler aan, maar bij kaarslicht) of in het bureel gaan zitten (ja, aan de pc of met een boek, maar met een ledlampke als bureaulamp) wordt er aan die knop gedraaid tot 21-22°. En wij zijn meestal geen late opblijvers, dus meestal gaat dat al rond 21:00 weer naar beneden want de warmte blijft toch nog wat hangen.
Op het blogje waar mijn oog op dit initiatief viel wordt een discussie gevoerd over het strijken van kleding. Voorstanders vragen zich af hoe je onder de mensen kan komen met kleren die niet gestreken zijn. Tegenstanders werpen tegen dat ze nog nooit met hun ongestreken kleren ergens buiten gegooid zijn maar willen voor dat niet-strijken compensatie in de vorm van een droogtrommel. Er is ook een gulden middenweg: de droogtrommel gebruiken om het meeste vocht uit de was te halen, dan de kleding op een kapstok hangen om verder te laten drogen en de kreuken te laten uitzakken en de stukken die toch "een ijzerke nodig hebben" komen dan toe met een heel vluchtige warme touch.
De fiets zal voor mij voorlopig nog een paar weken moeten wachten. Ik heb mezelf op mijn vijftigste getrakteerd met een stalen ros en mijn heel prille jeugherinneringen aan de gestolen momenten op de fiets van vriendinnetjes boven gehaald.
Inderdaad, lezer, ik heb als kind nooit een fiets gehad. Mijn moeder had schrik in mijn plaats, dus dat feest ging niet door. Toen ik 21 en dus wettelijk volwassen werd kocht ik een fiets, maar die is op een ritje of 2 – 3 na nooit uit de garage geweest, want toen ik – onervaren en onhandig als ik was – tegen de vlakte ging in het Sint-Niklase rommelverkeer was de lol er af. De ingepeperde schrik haalde de bovenhand en de fiets verhuisde naar familie.
Ik rij dus enkel bij daglicht en in de rustige periodes -de schoolvakanties dus – met de fiets naar het werk. Dan heb ik wat meer manoeuvreerruimte op het fietspad en word ik niet op een kluitje gereden door het jonge volk. Bonus is het feit dat ik voor die verplaatsing gebruik moet/kan maken van de overzet in Kruibeke. Ongelofelijk hoe die streep water werk en thuis gescheiden houdt! Ik kijk er al naar uit, al zal de eerste keer héél raar zijn want nu moet ik het alleen doen, zonder begeleiding van Manlief. Maar allez, het is zo stillekesaan tijd dat ik met mijn 1,52m een groot meiske word he…