Jeetje.
Dit is echt een confronterend topic. Zeker omdat ik me heeeel erg herken in het verhaal van Anneke.
Ook ik heb een GBP gehad in juli 2007, ben vrij langzaam maar zeker ongeveer 50 kilo afgevallen en hoewel dat echt een goede prestatie was, zat ik nog zeker 20 kilo van mijn streefgewicht want ik kwam van de 166.
Toen het ongeveer stopte, woog ik 108 en dat is het ongeveer gebleven, zelfs vorig jaar wat minder gewogen omdat ik toen op reis was, veel bewoog, alleen at als ik honger had en veel diarree heb gehad, volgens mij heb ik toen 103 ofzo gewogen. (weinig betrouwbare weegschalen in Zuid-Amerika!
Maar ik ben nu bijna een jaar terug, werk heel veel, heb stress, eet niet gezond en neem niet de tijd om te sporten. Ik vertrouwde teveel op de GBP en zag ook niet in dat ik hoewel ik wel geleerd had minder te eten, dat ook niet meer de mini-porties waren van net na de operatie. Ik kreeg toch nog heel veel calorieën binnen omdat ik ongezond en vet at, al was het dan niet zo veel, en suikervrij was er ook al bij ingeschoten sinds ik had gemerkt dat ik steeds beter reageerde op suiker.
En afgelopen januari woog ik ineens 116. Dertien kilo aangekomen in een halfjaar, ik schrok me dood. Ben gelijk gaan sporten. Vier weken, vier keer per week. Veel cardio, beetje kracht. Wat bleek: na vier weken (en ook twee weken later weer) was ik AANGEKOMEN. twee kilo. en niks niet "ja maar dat is spiermassa" want die was afgenomen en mijn vetpercentage was toegenomen, terwijl ik gezonder was gaan eten.
Ik dacht: dan zit het dus duidelijk in mijn eetpatroon en ben gaan lijnen. Iets waarvan ik had gehoopt dat het nooit meer nodig zou hoeven zijn. Dus ik keek kritisch naar mijn dieet en stelde een vetarm en koolhydraatgematigd dieet samen.
Twee weken gevolgd, zes kilo afgevallen. Weer twee weken gevolgd: AANGEKOMEN! Nog twee weken gevolgd: weer aangekomen.
Ja.. en wat doe je dan? Heel veel huilen. Ik had echt geen energie meer over om deze tegenslagen te accepteren, om ermee om te gaan dat na 3,5 jaar me in ieder geval niet meer zorgen te hoeven maken over mijn gewicht en zelfbeeld, dat dus wel degelijk weer aan de orde was. En is.
Nu ben ik sinds kort bezig met Atkins. Voor de GBP ook al eens gedaan, toen 14kilo afgevallen. Dus ik pies weer op ketostix en eet vooral vlees, kaas en sla. Het gaat redelijk, nu afgelopen week 2 kilo afgevallen. Ik weeg nu 108, dus ik hoef niet zoveel meer voordat ik weer op het gewicht ben dat dat ene spijkerrokje weer past, dat ik me weer lekker in mn vel voel. Maar ik maak me vooral heel erg veel zorgen over hoe ik dat in de toekomst moet doen.
Wordt het een kwestie van een halfjaartje gewoon leven en dan een maand Atkins? Is dat gezond?
Ik denk dat ik er niet onderuitkom toch mijn eetpatroon blijvend te veranderen..
Suikervrij zal ik erin moeten houden. Vetarm is ook nog wel te doen. Het is het constante opletten wat je eet waar ik zo moe van word. en verdrietig.
Dus tja.. deze GBP heeft me van 50 kilo verlost, maar het is zeker niet het antwoord op al mijn gewichtsproblemen gebleken, terwijl ik dat wel had verwacht en gehoopt.
maar ik lees hier ook iets over een fobiring. is dat te vergelijken met een maagband die zoveel complicaties veroorzaakt?