Splatoon Wii U
Nils: De controls zijn meteen wennen, omdat je gyrocontrols moet combineren met de twee joysticks om een goed zicht op je vijanden te houden. Tegelijk moet je ook je Squidform gebruiken om te herladen, te springen en sneller te bewegen. En dan moet je nog schieten ook. Initieel is het allemaal nog wat zoeken, zelfs na de tutorial. Gelukkig duurt die periode niet lang, want na een eerste ronde was ik er al behoorlijk mee weg. En eens je die controls doorhad, ontpopte dit spel zich tot een geweldige leuke ervaring.
In dit spel is coördinatie key, de kracht zit duidelijk verborgen in de synergie van het team. Het wordt al snel een rollenspel. Eén iemand is de achterblijver, de anderen scouten of snipen verder. Enorme gelijkenissen met paintball, in principe. Maar dan met Bazookas en verfwervelwinden (verfelwind?). Je kan ook meteen warpen naar je teamleden om hen bij te staan, maar niet zonder risico, als je net in een verfbom belandt.
Telkens opnieuw wil je ten strijde trekken tegen het andere team, om nieuwe tactieken uit te testen. Wat voor mij echter nog onduidelijk is, is in hoeverre de multiplayer vaste teams ( een gezelschap vrienden bvb.) toelaat telkens samen te spelen tegen andere teams. Hoe coördineer je ook je aanvallen zonder voice chat of andere vormen van communicatie als je 80 km van elkaar verwijderd zit? Hopelijk brengt de toekomst hier raad. In ieder geval, Splatoon is insane fun en zeker ééntje om naar uit te kijken. Dit kan wellicht de Mario Kart worden van het shootergenre.
Mary Ann: Color-happy heeft het visueel iets weg van De Blob, alleen zo mogelijk met nog meer rotzooi. De multiplayer is beschikbaar op 8 verschillende schermen en de rivaliteit tussen de pers bereikt een hoogtepunt. Vijf minuutjes intro later is het een ware inkt-oorlog. Je kan zowaar een gigantische action painting van je speelveld maken, zonder een uur later blauwe verf uit je haar te peuteren. De kleur vliegt letterlijk alle kanten op, en ik waan me even een losgeslagen Street Artist met een Kalashnikov. Bevrijdend. Ik ben ook oprecht tevreden om eens een shooter te zien die ludiek met het thema omgaat. Geen bloed, wel veel verfbommen.
Nintendo heeft de game ontwikkeld vanuit de gameplay, en dat merk je. Het speelt zo intuïtief en vlot dan ik, als noob, al snel de grond gelijk maak met het andere team. De WiiU functioneert als camera-tilt, en verder moet je initieel enkel zorgen maken om de x-button. Bam bam, motherfucker. Maar een no-brainer is het allerminst. De constante wissel tussen inkt verspreiden als mens, je verplaatsen als inktvis, je reservoir in de gaten houden en je tegenstanders platschieten zorgt voor spanning en vraagt opperste concentratie. Het tempo is moordend.
Strategisch laat het spel ook niet te wensen over. Als inktvis kan je heimelijk onzichtbaar wachten tot een tegenspeler zo dom is om op je tentakel te trappen. Je kan je hogerop werken en sniper spelen. Of je kan het je team gemakkelijker maken door zo snel mogelijk zo veel mogelijk terrein je eigen te maken.
Het zal dan ook niet verbazen dat de game ongelooflijk verslavend werkt. Na ronde één speel ik nog vier keer mee, en ook Nils kan er geen genoeg van krijgen. Nintendo staat er weer. Innovatief, conceptueel sterk en met een gezonde dosis Japanse Kawaii.
Nils: Wellicht het leukste dat ik gespeeld heb. De testversie omvatte een multiplayer uitgeprobeerd in een gezelschap van 8 verschillende personen. Wat volgde was een orgie van kleuren die Bowser Jr. zou doen blozen van blijdschap. Je speelt in een team van 4 (the good guys vs. the bad guys, heerlijk simpel!) en je enige doel is het terrein zoveel mogelijk bekladden met je eigen verfkleur, terwijl je tegenstanders hetzelfde proberen. Simpele premisse. Dachten we.
Mary-Ann: Ik keek zelf voornamelijk uit naar Splatoon, de veelbelovende nieuwkomer. Geen Zelda, geen Mario, maar inktvissen. Je moet er maar opkomen. Zoals we van Miyamoto gewend zijn, is het ontwerp simpel, toegankelijk en origineel. Nintendo waagt zich op competitief multiplayer terrein, en hoe..