Lieve Salomé Charlotte, 38 weken lang heb ik je bij me gedragen, in een plek waarvan het soms een beetje spannend was of het daar wel veilig genoeg voor jou en mij was. Bij de geboorte van je grote broer bleek de wand van mijn baarmoeder te dun te zijn en is er veel moeite gedaan om te hechten.
De gynaecoloog was nu bang voor een herhaling en heeft meerdere keren gezegd dat je misschien eerder gehaald zou moeten worden. De laatste maanden dat je in mijn buik zat heb ik vooral op bed gelegen, omdat mama bij elke activiteit harde buiken kreeg en dat was nou net wat de arts liever niet wilde hebben. Jij vergezelde mij met wild geschop en af en toe vroeg ik me af of je niet stiekem de hockeystick van je grote zus had afgepakt om daar binnen lekker sportief te wezen.
Op Valentijnsdag had ik een positieve test in handen en 38 weken later mochten we ons om half elf melden in het ziekenhuis. De krant die op onze kamer lag had een niet erg opwekkende kop: Zwarte dag voor het Scheperziekenhuis. Nu ben ik niet erg bijgelovig, maar dat is niet wat je wilt lezen op de dag dat je in datzelfde ziekenhuis ligt te wachten op de keizersnede.
Er werd een ctg gemaakt en we zagen en hoorden hoe je hartje vrolijk klopte. Twee uur later kwam de verpleegkundige ons ophalen. We mochten naar beneden, richting operatiekamer. Alleen had ze nog wel het verzoek om mijn lippenstift te verwijderen. Want met lippenstift op kun je niet goed aan de lippen zien hoe het de patiënt vergaat. Na wat afschminkpogingen vertrokken we naar beneden.
Eigenlijk vond ik het maar niks allemaal. Het voelde onnatuurlijk om zonder gebroken vliezen of zonder weeën zomaar een kindje te gaan halen en ik maakte me zorgen of het wel goed met je zou gaan. Op de operatiekamer werd er geprobeerd een ruggenprik te zetten. Dat deed vreselijk pijn. Volgens de arts had ik oedeem in mijn rug, vocht, waardoor hij er niet makkelijk bij kon.
Natuurlijk was ik beledigd, want oedeem klinkt als dik en ik vond mezelf niet bepaald dik. Tijd om me daar druk over te maken had ik verder niet, want de beste man moest drie keer prikken en nog wilde het niet. Ik barste in tranen uit. Waarover ik me direct schuldig voelde, want ik zou een vrijwel pijnloze geboorte meemaken en dan zou deze pijn toch eigenlijk te verstouwen moeten zijn. Maar dat was het niet. Ik kon me niet ontspannen, en ik heb ontzettend zitten huilen, voorover gebogen in de armen van de operatiekamer-assistente. Uiteindelijk zat de prik en mocht ik gaan liggen.
Ik werd misselijk, rillerig, bleek en vroeg me af waarom ik hier bij wilde zijn. Algehele narcose had ik ook goed gevonden, besloot ik. Maar dat was gelukkig niet meer aan de orde. Je papa was er niet en de gynaecoloog zou al bijna beginnen. Ik vroeg waar je papa bleef en ik werd gerust gesteld, hij kwam er aan. En jij ook.
Na een aantal minuten hoorden we je huilen. Het mooiste geluid van die dag. Meteen begonnen mijn tranen ook weer te stromen. Je werd meegenomen voor een korte controle en vrij snel daarna kwam papa je brengen. Je zat nog onder het vet, zwarte krullerige haartjes, een klein fijn poppetje. Ik was meteen helemaal mezelf weer. Ik vroeg of je niet in een couveuse moest want je leek zo klein en fijn te zijn. 2850 gram, zwaarder dan je zus, lichter dan je broer. Maar dat was niet nodig, je apgar-score was geweldig en alles was in orde.
"Salomé Charlotte, zo heet ze" begon ik trots door de operatiekamer te roepen. Daarna ging je met papa en de verpleegkundige naar boven. Ik was nog niet klaar met roepen, want ik wilde graag van de gynaecoloog weten hoe het met mijn baarmoeder gesteld was. Maar alles was goed. Helemaal goed!
Terwijl ik werd gehecht was jij boven bij papa. De verpleegkundige heeft je bij papa op zijn blote borst gelegd, omdat ik er nog niet was. Daar lag je heerlijk warm, te zoeken naar melk. Van de mensen op de uitslaapkamer mocht ik nog voor ik mijn benen kon bewegen naar boven, want ik wilde je zo graag zien en bij me hebben. Eenmaal boven werd mijn operatiehemd uitgetrokken en kreeg ik je voor het eerst op mijn borst. Ook daar ging je op zoek naar melk, en het was prachtig om te zien, om je te horen en om je te ruiken.
Je bleek een echt 38 weken kindje te zijn die te vroeg gehaald is; nog net niet in staat om goed te happen, en tot op de dag van vandaag krul je je in foetushouding op als je bij me ligt. Bijna een week jong, en je drinkt geweldig, je slaapt ontzettend veel en je huilt bijna niet. Je bent een prachtig meisje, een poppetje, zoet en tevreden. We zijn trots op je dat je de 38 weken vol kon maken, we zijn blij dat we beiden helemaal gezond lijken te zijn en jouw komst maakt de maanden van spanning vooraf helemaal goed.
Welkom in ons leven meisje!