Patrick : Intens verdriet, machteloosheid, opgekropte woede, leegte en gemis ... het zijn stuk voor stuk emoties die los (kunnen) komen bij het verlies van een geliefde en die een mens zo diep kunnen raken dat je er maanden door van het pad kan raken en ietwat apathisch je weg door het leven zoekt. Tim Roth, oprichter, gitarist en (mede)zanger van Into Eternity, moet deze gevoelens ongetwijfeld ook hebben gehad toen twee goede vrienden van hem, de broers Dave & Danny Stephenson, binnen twee maanden van elkaar aan kanker overleden (zie ook: 'Band of Brothers'). Om de boel nog te verergeren - ja, zelfs dat kan - werd Tims vader ook gediagnosticeerd met kanker en kwam ook hij te overlijden.
Het moet Roth ongetwijfeld tot op het bot geraakt hebben, maar op de één of andere manier heeft hij de kracht gevonden al dit menselijk leed te vertalen in een concept album van ongekende schoonheid en extreem hoog niveau. Het is frappant en wrang om te zien/horen/merken dat al het leed zoveel fraais naar boven gehaald. Uiterst complexe structuren, intense teksten en pakkende refreinen, spetterende solo's, de onnoembare tempowisselingen, de verfijnde balans tussen grunts en hoge, zuivere vocalen, de fraaie manier waarop de death c.q. thrash is verweven met melodieuze gedeeltes, het gebruik van progressieve elementen ... je kent het van eerdere albums van Into Eternity maar op dit 'The Incurable Tragedy' heeft de band het nog fijnzinniger uitgewerkt. Gitaarlijnen die dwars langs elkaar heen lopen, vervolgens weer fraai naast elkaar uitkomen om niet veel later weer allebei een eigen kant op te spatten. Niets van dit alles is fragmentarisch aan elkaar geplakt; het album staat vol wel doordachte, prachtig aangeregen nummers. Op de juiste momenten wordt er gas teruggenomen en met een rustiger nummer ('The Incurable Tragedy I (September 21, 2006)' of kalmer moment ('Time Immemorial') aan nog meer intensiteit gewonnen.
'This Incurable Tragedy' is een overweldigend en intens juweel van geworden. Century Media zit er werkelijk geen letter naast als ze in de biografie van de band schrijven: "This album proves to be the perfect cure for those suffering from a lack of progressive metal perfection and is sure to rank upon many top ten year end list." Interessanter en beter dan dit 'The Incurable Tragedy' ga je voorlopig niet meer horen!