ZombiU Review
ZombiU Review
Wat hebben zombies met de ruimte te maken? Je zou denken dat dit niet zoveel is, maar daar brengt ZombiU (dat als werktitel Killer Freaks from Outer Space had) verandering in. In deze game kom je in een soort alternatieve realiteit terecht, waarin in dit jaar The Black Prophecy uitkomt die is bedacht door een astronoom genaamd John Dee. Kort gezegd is de uitkomst van deze 'voorspelling' dat de leukste stad van Europa, Londen, wordt geveld door een grote zombie-uitbraak.
Hmmz, die zombies kwamen dus niet zomaar uit de lucht vallen, maar schijnbaar was het wel in de sterren te lezen dat deze ellende eraan zat te komen. Dat weet ook 'The Prepper', een man die ooit militair was en een van de weinige overlevenden is. Je komt hem meteen al tegen. Niet dat je hem tegen het lijf loopt, want je ziet hem zelfs helemaal niet, maar je staat nietsvermoedend naast een Brits metrostation als je door hem wordt geroepen. De zombies komen je al gauw achterna en aangezien The Prepper je precies kan vertellen wat je moet doen, raak je al snel een beetje afhankelijk.
The Prepper leidt je via tekens op je map naar een veilig plekje waar je bed staat en monitors te vinden zijn om de boel in de gaten te houden. Maar niet alle camera's zijn up and running, dus hij stuurt je op pad om te onderzoeken wat er mis is. Uit je veilige omgeving en tussen de zombies moet je steeds verder en verder ontdekken wat er zoal is gebeurd in de stad.
Het is erg spannend, vooral als je in het paleis Buckingham Palace terechtkomt, waar je hem hoort zeggen dat hij je niet meer hoort en dat je er alleen voor staat. Brr! Dan ben je nog alleen met je honkbalknuppel en eventueel je met kogels gevulde gun om je van zombies te redden. Gelukkig biedt er iets afleiding van de zombies en dat is hoe mooi het paleis er vanbinnen uitziet.
En laat ik even doorgaan op die graphics, want dat is natuurlijk een van de gimmicks van Wii U, eindelijk scherp beeld op een Nintendo-spelcomputer. Als je de Xbox 360 en PlayStation 3 gewend bent, dan zul je niet steil achterover vallen bij het zien van de grafische kunsten van ontwikkelaar Ubisoft Montpellier in deze game, maar er is wel veel oog voor detail.
Denk daarbij aan je zaklamp, die je op de mooie behangetjes in het paleis schijnt, waarbij de decors precies op de juiste plekken belicht worden en glimmen. Ook de kastjes, andere meubels en zelfs de lift in het bijzondere gebouw lijken heel echt. Je hoeft geen royalty-freak te zijn om door deze mooie details te willen weten hoe realistisch Ubi dit Koninklijke gebouw heeft nagemaakt.
Maar goed, deze game draait natuurlijk niet om mooie gordijntjes en theekopjes; hoe zit het met de zombies? Zelfs op het makkelijkste spelniveau krijg je aardig wat orgaanetende etters voor je kiezen en ze doen er alles aan om je sappige nekje door te bijten. Deze game is ontzettend pittig, want je bent redelijk snel dood als je bijvoorbeeld een zombie die vanachter komt sluipen niet in de gaten hebt. Dat vereist best een andere manier van denken dan je waarschijnlijk in de meeste games gewend bent. Waar doodgaan meestal een enorme schande is, maakt het in ZombiU duidelijk deel uit van het spel.
Dat wil zeggen dat deze 'survivalaar' er al op ingesteld is dat je vaker doodgaat. Het tofste is dat je daarbij niet weer dezelfde persoon wordt, maar ontwaakt op je bedje in je veilige omgeving in het metrostation. Je komt zelfs je vorige mannetje of vrouwtje (wat heel gelijkwaardig wordt afgewisseld) op je laatste sterfplek weer tegen als zombie en dat betekent dat je er goed op in moet rammen om te zorgen dat je de spulletjes die je in je vorige speelsessie bij elkaar hebt verzameld weer kunt toe-eigenen. Heel vreemd om jezelf weer terug te zien als geïnfecteerde en tegelijkertijd een interessant concept dat je steeds weer een andere hoofdpersoon speelt.
Toch heeft datzelfde concept ook een flink nadeel. Je moet namelijk elke keer weer helemaal terugwandelen naar de plaats waar je het laatst het loodje legde. Althans, dat is meestal de plaats waar je zo ongeveer moet zijn om aan je opdracht te voldoen, als je al goed begrijpt wat de bedoeling is, want zelfs dat is soms best even puzzelen. Het is aan de ene kant een goede straf voor je om helemaal weer opnieuw te moeten teruglopen, maar het maakt gamen wel aanzienlijk minder plezierig. Soms moest ik werkelijk tien minuten lang lopen, klimmen, kruipen en zoeken voor ik mijn oude en getransformeerde ik weer had gevonden en dus ook de plek waar ik was doodgegaan.
Nu is er wel een trucje om niet elke keer die saaie, zelfde weg af te leggen en dat komt in de vorm van putdeksels. Klinkt niet zo sexy, maar je zal nog nooit zo blij zijn geweest met putdeksels (tenzij je een verzamelaar bent en Disneyland Kinect helemaal hebt willen doorspelen, maar dat is een ander verhaal). Die putdeksels vormen namelijk shortcuts. Helaas zitten ze niet op elke plek die je maar wenst. Sterker nog, je moet er zelfs naar op zoek. Kun je geen putdeksel vinden, dan kun je bij elke keer doodgaan dus rekenen op heel wat meer speeltijd en de frustratie die daar bij komt kijken.
Erg zonde van je tijd, maar gelukkig is dat slechts het enige wat ik als problematisch heb ervaren in deze game. Het voelt echt als een spannende ontdekkingstocht, omdat je steeds weer nieuwe locaties betreedt en ook omdat de zombies er niet allemaal hetzelfde uitzien zoals we dat gewend zijn uit andere zombiegames, zoals die uit The House of the Dead-reeks.
Er zijn ook verschillen qua zombies. Zo hebben sommige zombies een ME-helm op die je er eerst in een paar klappen met je honkbalknuppel af moet slaan, maar er zijn ook exemplaren die een soort bijtend bloed op je spugen. Hoe dan ook, je komt niet vaak dezelfde wandelende doden tegen en dat is erg verfrissend voor het genre dat toch vaak in herhaling lijkt te vallen als het op vijanden aankomt.
Hoewel de zombies meestal niet veel in hun zakken meedragen, loont het de moeite om in deze game veel te looten. Het maakt het wel extra zuur om dood te gaan als je net wat fijne spulletjes hebt weten te vinden, maar het is belangrijk en handig om het een en ander op zak te hebben. Denk daarbij bijvoorbeeld aan kogels, want die zijn schaars in dit spelletje.
Ik heb vooral mijn honkbalknuppel gebruikt, wat als nadeel heeft dat de zombies wel erg dichtbij komen, maar zo verbruik je tenminste geen zuurverdiende kogels. Bovendien zijn de levende lijken vaak sneller dan je zou verwachten of gewend bent uit The Walking Dead-televisieserie, dus voordat je goed en wel hebt gericht, hebben de zombietanden al zo'n beetje het puntje van je neus bereikt.
Zombies gaan echt niet even rustig zitten wachten tot jij je ding hebt gedaan, dus ook als je in je rugzak kijkt naar wat je allemaal hebt meegenomen of als je een van de mogelijkheden van de GamePad gebruikt, dan blijven ze je aanvallen en kun je gemakkelijk doodgaan. Erg stressvol, maar wel realistisch.
Ook de mogelijkheden op de GamePad lijken heel echt, bijvoorbeeld het scannen van deuren en rommel op belangrijke punten en loot, waarbij je de hele GamePad in de lucht moet houden en moet bewegen om iets te bestuderen. Maar ook voelt de GamePad echt als een soort handtasje, omdat dat de enige plek is waar je je rugzak ziet en kunt bepalen wat van de loot er echt in de rugzak meegaat en wat niet. Leuk hoe er gebruik wordt gemaakt van de GamePad, al voelen sommige dingen ietwat afgezaagd, zoals het snel tikken op een houten plank om een barricade te verwijderen. DS anyone?
Dat aanraakscherm wordt af en toe wat DS-achtig gebruikt, maar Ubisoft heeft aan deze survival-game zoveel GamePad-mogelijkheden toegevoegd dat dat gemakkelijk te vergeven is. Bovendien biedt het een prettige extra afwisseling. Wel goed oppassen dat er geen zombies in de buurt zijn als je even knielt om je rugzak erbij te pakken of iets anders uit te voeren met de GamePad, want ze laten zich door niets en niemand stoppen. Dat merk je ook in de moeilijkheid van de game, want zelfs op niveau Chicken zul je regelmatig de pijp aan Maarten moeten geven.
Dat vaak sterven en terugkomen als een compleet ander persoon is verfrissend en hoewel dat lange teruglopen niet altijd even fun is, is ZombiU vooral een geweldige Wii U-game die een lekker kille zombiesfeer weet neer te zetten, Londen laat zien van een heel andere kant en aardig kan laten zien hoe die vreemde controller GamePad werkt. Een must have voor je Wii U, zelfs al ben je na (hoe awesome ze ook zijn) The Walking Dead, Paranorman, Call of Duty en Resident Evil 6 best een beetje zombie-moe.
|Cijfer||Beschrijving|
|uit 10||Lees meer over ons scoresysteem|
|9.0||
Presentatie


Het is niet altijd even duidelijk wat de bedoeling is, maar er wordt wel voortdurend aangegeven wat er van je verwacht wordt. De sfeer is geweldig, het verhaal is niet superingewikkeld en wordt kort verteld om in de game verder meer uitgediept te worden.
|9.0||
Graphics


Enorm oog voor detail, vooral in de belichting, en een prachtig nagebouwd Londen. De graphics zijn indrukwekkend, maar je zult van de scherpte niet schuimbekkend op de bank liggen (tenzij je net geïnfecteerd bent natuurlijk).
|8.0||
Geluid


Bij deze game hoort geen vrolijk deuntje, maar gewoon stilte. Dat gevoel van alleen zijn, zoals dat zo fantastisch werd neergezet in de film 28 Days Later, is net zo sterk voelbaar in ZombiU.
|9.0||
Gameplay


Je moet accepteren dat je nu eenmaal af en toe doodgaat, want je wordt dan weer een nieuw, fris figuur. Bovendien is de game behoorlijk moeilijk, waardoor het zombies doden niet saai wordt maar steeds een uitdaging blijft.
|7.0||
Levensduur


Een iets lager cijfer voor de levensduur, juist omdat die soms niet-leuk lang is door het moeten teruglopen na een sterfgeval. Daar gaat soms veel kostbare gametijd in zitten en dat kan agressie opwekken.
Geweldig