Sander : Hoe lang moet je een plaat gunnen, voordat het kwartje valt? Hoe vaak ren je naar de platenzaak om die ene CD te luisteren, alvorens je hem koopt, omdat je pas de vijfde keer door hebt hoe goed de plaat is? Hoe illegaal is het om de naburige rechten van een componist te schenden, omdat je zeker van je zaak wil zijn en je iedere euro toch maar één keer kunt uitgeven? Belangrijke vragen, ook voor een recensent, al vallen de CD's gewoon op de deurmat.
Neem nou het album 'Labyrinth' van Labyrinth. Was deze recensie tot stand gekomen na slechts twee luisterbeurten, dan had de CD waarschijnlijk slechts 72 punten gekregen. Waarom? Omdat de band uit Italië komt en ik haar door haar vorige albums zag als het zwakkere broertje van landgenoten Rhapsody. Maar na deze nieuwe plaat een aantal keren gehoord te hebben, is voor mij het tegendeel bewezen. Labyrinth maakt nog altijd power-metal, maar met een heerlijk donker en onheilspellend randje. Dit komt doordat de toetsenist heeft begrepen dat hij geen orkestbak, maar sfeertapijtjes en spacy-effecten uit zijn speeltje moet toveren en vooral niet overal bovenuit moet willen komen. Verder zijn de riffs strak, de composities compact en de zang is gewoon goed. Deze band heeft zich duidelijk ontwikkeld en heeft een eigen pad gekozen, luister bijvoorbeeld naar de intro van 'Synthetic Paradise', dat donker begint met triphop-achtige drums en later (helaas) overgaat in een standaard nummer. En dat is dan het enige echte punt van kritiek: Labyrinth had de koers die ze varen wel iets extremer door mogen voeren, nu staan er naar mijn gevoel nog te veel doorsnee power-metal nummers op dit werkstukje.