Hallo meiden,
Het schrijven met jullie is ondertussen inderdaad deel uit gaan maken van mijn leefritme. Gijs vraagt me wel wanneer het mijn beurt weer is, en voor mij is het normaal om dan te zeggen: 'Het is nu Esther's week'. Dit zegt Gijs nog niet zoveel, maar voor mij is het dan duidelijk dat de spreekwoordelijke pen de week erop op mijn bureau ligt, want dan is het mijn week, en na mijn week volgt Pauline's week, en dan zijn we weer rond.
Met verbazing ben ik er echter pas na een aantal maanden brieven uitwisselen achter gekomen dat jullie boeren beide nog op de grup melken. Ik dacht dat onze bedrijfsvoering wat melkerij betreft al enigszins gedateerd was, maar er is altijd de overtreffende trap heb ik weer eens gemerkt. Nu melkt Gijs dan ook geen 25 koeien, maar zo ongeveer 70, en om dat allemaal langs te gaan gewapend met melkkrukje en bijbehorend mutsje zou onderhand een dagtaak zijn, en met de verouderde melkstal hier (2 x 4 visgraat) is het dat al bijna. Maar in het kader van vernieuwing en vooruitgang zijn er hier buiten het bouwen van een geheel nieuwe stal nóg wel wat ontwikkelingen gaande; wanneer de dames hier straks hun nieuwe villa gaan betrekken wordt het melken hier geautomatiseerd uitgevoerd. Jawel, we krijgen hier een melkrobot. Of nou ja, krijgen, hij kost een 'paar' centen (in de streek waar ik vandaan kom kun je er zo ongeveer een huis van kopen), maar dan heb je als het goed is ook wat. We gaan het allemaal meemaken.
Zieke koeien
Wat betreft het ziekenboeg verhaal, ik kan er volkomen begrip voor opbrengen dat Jan er die werkwijze op na houdt, Pauline. Als ik zie hoe we de afgelopen jaren soms tevergeefs hebben lopen dokteren met een koe, en de bijbehorende frustratie wanneer het dan toch niet lukt, nee daar doe je het niet voor. Wat voor nut heeft zo'n dier dan nog gehad als het alsnog aan de weg ligt en voor 80 euro door Rendac opgehaald moet worden. Dan had ze beter de gehaktballen in plaats van de shredder in gekund. Maar ik heb ook een voorbeeld van een koe die erg zwaar gekalfd had en eerst niet meer in de benen kwam, volledig verlamd aan de achterhand. Omdat ik door de opgedane ervaring bang was dat het waarschijnlijk niet goed zou komen zei ik tegen Gijs dat we er misschien beter geen ziekenboeg project van moesten maken, om de teleurstelling voor te zijn. Maar omdat ze nog zoveel levenslust toonde toch gedaan. Wonder boven wonder heeft ze twee weken heupklem redelijk ongeschonden doorstaan en begon ze ineens weer op eigen kracht in de benen te komen. Inmiddels loopt ze weer vrolijk in de koppel en durfde Gijs het onlangs alweer aan om haar weer drachtig te maken. Dus zo kan het ook, en dat maakt het de moeite wel waard. En inderdaad, hoewel niet ideaal, we hebben de ruimte er voor.
Waar blijft de zomer?
Zo, en hoe we het enige tijd nog hadden over het aanbreken van de lente en alle prachtige verschijnselen die dit met zich mee bracht, vraag ik me nu dagelijks af waar onze zomer blijft. Daarbij moet ik heel eerlijk bekennen dat ik eigenlijk nog steeds serieus wacht op de zomer van 2011, wetende dat deze sowieso wel niet meer van zich zal laten zien. Ik hoop op beter weer meiden, dan kan ik tenminste weer lekker gaan werken aan mijn zwangerschapsmasker ;-) . Mocht de zomer nu wederom stilletjes voorbij trekken, zal ik Gijs eens aan gaan sporen om een blikje bedrijfsverzorging open te trekken, want dan zou ik ook nog wel graag even een (mid)weekje op vakantie willen! Maar aangezien het weer zich momenteel nog niet van zijn beste kant laat zien, zal ik weer eens verder gaan met klussen, op de beebie kamer welteverstaan!
Tot snel weer schrijfs.
Veel liefs,
Femke
Deze website maakt gebruik van J a v vS c r ip t, onder andere voor het afspelen van video's. Het lijkt erop dat J a v aS cr i pt uit staat, waardoor de site niet optimaal werkt.