Your basket (0 items) | view basket


Column: Een zegen voor oude dames13 February 2010 View the English version
by Arnold Jansen op de Haar
'Er bestaat een verband tussen internetverslaving en depressies,' meldden Britse onderzoekers deze week. 'Maar het is niet duidelijk of internet de depressie veroorzaakt of dat depressieve mensen ertoe worden aangetrokken.'
Even later zat ik op de website van The Guardian en kreeg ik een pop-up met een Nederlandse tekst: 'Ongeveer 5 miljoen Nederlanders hebben overmatige haaruitval. Denk jij dat jij daarbij bent?' Je kon ja of nee invullen. Ik had liever 'ík dacht het wel' gezegd. Zie mijn foto's op deze website. Maar om er nou onmiddellijk depressief van te worden…
Ik ben zelf een overmatige internetgebruiker. Bovendien staat ook de tv de hele dag aan. Ik wil niets missen. Alleen als ik schrijf heerst er doodse stilte.
Door de tv weet ik inmiddels alles van 'Megastructures' (tunnels, bruggen en wolkenkrabbers) en 'Air Crash Investigations' (vliegtuigongelukken). En ik weet alles over Dr. Phil, een heel leerzaam programma over de Amerikaanse maatschappij.
Dr. Phil heeft voor alles een oplossing. De patiënte is thuis weggelopen, is aan de drank, heeft schulden, ze mist haar linkerbeen en is ook nog prostituee geworden. In het programma wordt natuurlijk niets opgelost. Vooral niet voor dat linkerbeen. Maar Dr. Phil zegt aan het einde met emotie in zijn stem: 'Wat zou je ervan zeggen als we de beste therapeut in het land inschakelen?'
Ik adviseer: ga niet naar de site van Dr. Phil want je voelt onmiddellijk een depressie opkomen. Ik zit te wachten op een aflevering over internetverslaving. Dan stuurt Dr. Phil je vast naar een instituut bij Seattle, reSTART. In 45 dagen helpen ze je van je verslaving af. Voor 14.500 dollar. En ze adverteren op internet.
Eigenlijk is het met internet als met alles: je moet het goed doseren.
Enkele dagen geleden waren mijn moeder (85) en mijn tante (83) bij mij op bezoek om te skypen met een jarige overzee. Het was voor de eerste keer in hun leven dat ze tegelijk konden bellen en de jarige ook nog konden zien. En de jarige kon de dames zien! Huilmoment één. Anderhalf uur verder dacht ik: dit biedt mogelijkheden. Hoe ontroer je twee hoogbejaarde dames nog meer met internet?
Met Máxima natuurlijk! Snel naar YouTube: 'Het moment met de traan' bij het huwelijk van Máxima met kroonprins Willem-Alexander. Succes verzekerd en huilmoment twee. 'Dus ik kan zomaar een naam intypen en daar kan ik dan beelden van zien,' zei mijn tante zacht snikkend.
Ik besloot om een filmpje van mijzelf te tonen waarin ik een gedicht voordraag. De dames keken naar me alsof ik David Copperfield was. Mijn speakers knalden bijna uit elkaar van het volume. 'Ik kan het goed horen,' zei mijn moeder, hoewel ze toch maar 30 procent gehoor heeft.
Ze heeft ook maar 30 procent zicht. Dus zei ze ontroerd: 'En het is hier zo mooi opgeruimd, helemaal geen stof.' Meestal zegt ze er dan nog bij: 'En hij doet het allemaal zelf.' 'Nou…,' zei mijn tante terwijl ze naar het stof keek dat uit mijn boekenkasten dwarrelde.
Nu moest ik snel handelen. Het was tijd voor muziek: Gabriella's Song uit de film As It Is In Heaven. Mijn tante haalde een zakdoek uit haar handtas en een opschrijfboekje om het te noteren. Huilmoment drie.
En het ging maar door. Virginia Woolf die op het einde van de film The Hours op muziek van Philip Glass het water inloopt. Daarna Katherine Jenkins (voor mij) die Hallelujah (voor de dames) van Leonard Cohen zingt. 'Misschien iets voor mijn begrafenis,' zei mijn tante.
Voordat de dames zich hadden kunnen herstellen gooide ik er achtereenvolgens het Air van Bach, het Requiem van Verdi, en vooruit, de volledige begrafenis van Diana in. Bij het I Vow To Thee My Country waren ze niet meer te stoppen.
's Avonds belde mijn moeder. Ze hadden een gewéldige middag gehad. Ik ben beter dan Dr. Phil. Dankzij internet.
© Arnold Jansen op de Haar
U kunt reageren op ons forum.
Eerdere columns:
Pino in Berlijn
Onder de mensen
Fietsen voor Europa
De dichter en de dader
Geert Wilders - De Film
Doe het niet, Amy
Ontbijt met Kate
Tell a friend
Back to magazine