Dresden, de hoofdstad van de Duitse deelstaat Saksen, was ooit een prachtige stad, gelegen aan de Elbe. Er was geen zware industrie, daarom was deze stad strategisch volstrekt onbelangrijk. Toch werd Dresden tijdens WO II in februari 1945 volledig verwoest door bombardementen van de VS en Engeland. Duizenden mensen kwamen daarbij om, al lopen de schattingen van het aantal doden uiteen. De schitterende oude binnenstad werd volledig verwoest. Zo werd Duitsland "bevrijd" van het Hitler-regime, al was dat eigenlijk niet meer nodig. De werkelijke reden was dat de VS en Engeland even aan Rusland wilden laten zien waartoe ze in staat waren.
In Dresden eindigde WO II met een vuurstorm die duizenden onschuldige burgers doodde. Daarover gaat de volgende historische documentaire van de verwoesting van Dresden. Deze werd in 2005 bekroond met een Emmy Award en in 2006 met een Magnolia Award. De regisseur is Sebastian Dehnhardt. In deze documentaire komen zowel overlevenden aan het woord, als piloten die deze bombardementen uitvoerden. Hoewel deze laatsten een massamoord pleegden, voelt geen van hen zich schuldig. Men deed immers slechts zijn plicht. Het meest kinderachtige argument is daarbij: "De Duitsers zijn begonnen!" De overlevenden vertellen over hun angst en hun ontzetting bij het zien van de slachtoffers en de vuurzee die volgde op de bombardementen. Velen van hen waren nog kinderen toen de stad werd gebombardeerd!
Vermoedelijk werd Dresden bestookt met fosfor, om de stad te laten branden. Dit wordt echter niet bevestigd door de militaire top die opdracht gaf voor deze bombardementen. Wellicht was het echter napalm. In elk geval ontstond er een vuurzee die zoveel zuurstof aantrok dat de mensen door deze storm in het vuur gezogen werden. Na afloop van deze nacht van bombardementen begaven de overlevenden van de vuurzee zich naar de Elbe. 's Morgens om een uur of elf kwamen er weer bommenwerpers over, ditmaal Amerikaanse, om het karwij af te maken. Daarbij werd geschoten op alles wat nog bewoog.
Na afloop van WO II besefte de internationale gemeenschap dat het zo niet langer kon. Om dergelijke oorlogsmisdaden in de toekomst te voorkomen, werden omstreeks 1950 de Conventies van Genève opgesteld. Toch verklaarden deze conventies niet dat iedere oorlog een misdaad is tegen de menselijkheid. In plaats daarvan werden er regels opgesteld waaraan de strijdende partijen moesten voldoen. Krijgsgevangenen moeten een goede behandeling krijgen, burgerdoelen en burgers moeten worden ontzien en zo voort. Zo zouden oorlogen voortaan op een "humanitaire" manier worden gevoerd. In Libië hebben we gezien welke waarde deze conventies hebben: de NATO veegde er openlijk zijn gat aan af!
Das Drama von Dresden is Duits gesproken en duurt anderhalf uur.
Toegift: een ritje door Sirte anno nu:
Death zone Sirte – NATO genocide in Libya