Indiërs worden door de overheid goed beschermd tegen Westerse vulgariteiten. In de hoofdstad Delhi stond de televisie in september dagenlang op zwart vanwege een staking van kabelexploitanten. Een nieuwe regel stelde de exploitanten verantwoordelijk voor de inhoud van de uitzendingen en ze konden op een torenhoge boete rekenen als onfatsoenlijke beelden de huiskamers van onschuldige Indiase families zouden bereiken. 'Belachelijk', was de reactie van de exploitanten. 'Hoe kunnen wij nu al die buitenlandse zenders van minuut tot minuut screenen?' En uit protest lagen alle - buitenlandse én binnenlandse - zenders drie dagen plat. De regering is overigens niet overstag gegaan door de actie.
Deze Victoriaanse instelling is er ook verantwoordelijk voor dat je naar het buitenland moet bellen om telefonisch aan je gerief te komen. Sekslijnen zijn in India verboden, waardoor de Indiase man fors in de buidel moet tasten om een hitsig klinkend meisje aan de lijn te krijgen. In de landelijke, Engelstalige kranten, zijn trouwens wel piepkleine advertenties voor deze lijnen te vinden, al worden ze dan funcalls genoemd en omschreven als 'ontspannend'.
Je wordt bij deze telefoontjes afgerekend per twee seconden en het totaalbedrag komt neer op ongeveer 2,50 gulden per minuut. De lettertjes met de bedragen zijn natuurlijk heel klein afgedrukt, maar je kunt er wel vanuit gaan dat een gezonde Indiase man weet dat hij voor een telefoontje met een sekslijn grof betaalt omdat het via het buitenland loopt.
Het was dan ook wel even slikken voor de Indiërs in Ahmedabad toen onlangs uitkwam dat ze zijn belazerd. Zij hebben deze tarieven opgehoest om te praten met een meisje dat misschien maar een paar honderd meter bij hen vandaan zat. De Indiase telefoonmaatschappij Bharat Sanchar Nigam Limited (BSNL), nota bene een overheidsinstelling, had een lucratieve deal gesloten met de plaatselijke operator. Alle telefoontjes met een buitenlandse sekslijn werden weer doorgeschakeld naar Ahmedabad, waar lokale meisjes het werk deden.
De BSNL stak 70 procent van de opbrengst in de zak en de rest was voor de lokale exploitant. Betrokkenen willen niet zeggen hoeveel sekslijnen er in bedrijf waren. Het salaris van de meisjes geeft een idee van de winst. Waar een Indiase onderwijzer zevenduizend rupees (iets meer dan vierhonderd gulden) per maand verdient, kregen zij vijftienduizend rupees. Volgens Gunvant Shah, de man die de meisjes selecteert , een ideaal baantje. 'De uren zijn flexibel en de meisjes hebben er geen speciale opleiding voor nodig. Je hoeft alleen maar een beetje heet te praten met een buitenlands accent.'