Ik had niet eens tijd om zenuwachtig te worden, want dinsdag belde ik en woensdag moest ik komen. Ik was iets te vroeg en wachtte in de wachtruimte. De wachtruimte was een soort dans/balletruimte met veel spiegels. Ik probeerde te horen wat er in het lokaaltje naast mij gebeurde. Ik hoorde klappen en stampen. Mmm, gek.
Het meisje voor mij kwam naar buiten, ze zag er opgelucht uit. Ik ging naar binnen. Er stond een piano en de jury was er. Ik moest wat toonladders beklimmen en weer afdalen. Ik moest Lean On Me voorzingen, zonder tekst maar met Yeah Yeah Yeah en Lululu op de melodie. Ik moest klappen en stampen (aha!) om mijn gevoel voor rytme te testen. Toen moest ik naar buiten, en de jury zou na kort overleg haar oordeel vellen. Ik werd naar binnen geroepen, werd in het hokje "eerste Alt" gestopt en nu ben ik dus officieel lid van Korrillaz. Korrillaz, een rytmisch koor dat top of the pops hits zingt en 2 keer per jaar optreed. Stoere naam hè Korrillaz (orig), vind ik wel tenminste.
Morgen is eigenlijk de eerste keer, maar aangezien ik naar de 53ste keer moet, wordt de primeur een weekje later. Nu is het tijd voor zangles.