Luilekkerland
Luilekkerland (ook: lolland, land van Kokanje of het land van melk en honing) is een sprookjesland vol overvloedig eten en drinken, ontsproten aan de middeleeuwse fantasie in West-Europa. Men hoefde hier bovendien niet te werken, men kon de hele dag luieren. Het sprookje van Luilekkerland is in essentie geen verhaal met een narratieve plot, maar eerder een opsomming van heerlijkheden, al wordt de vertelling soms wel in de vorm van een utopisch reisverslag gegoten.
Luilekkerland-verhalen zijn in de Lage Landen het vroegst overgeleverd in Middelnederlandse rijmteksten uit de 15e en 16e eeuw. Luilekkerland heet dan nog 'Cockaengen'. Het woord stamt uit het Oudfrans en betekent zoveel als 'het land van de honingkoeken'. De oudst bekende tekst waarin de naam voorkomt, is een Latijns lied uit de 'Carmina Burana' (begin 13e eeuw).[1]
Beschrijving[bewerken]
In de Middeleeuwen, waarin nog vaak hongersnoden en andere ontberingen voorkwamen, was Luilekkerland een aantrekkelijk droomland. De gebraden ganzen vlogen door de lucht, de pannenkoeken groeiden aan de bomen en de rivieren waren van limonade. Om er te komen, moest men zich naar verluidt eerst door een rijstebrijberg heen eten. Andere bronnen meldden dat Luilekkerland te vinden was zeven mijl achter Kerstmis.
Op het schilderij van Pieter Brueghel de Oude zien we zijn visie op het Luilekkerland: bovenaan rechts zien we iemand die zich een weg door de rijstebrijberg baant, en dan zien we drie personen die onder een boom liggen te rusten. Van links naar rechts: de soldaat, de boer en de klerk/leraar. Dit symboliseert dat iedereen in Luilekkerland gelijk is.
Over het land wordt verteld in Het sprookje van Luilekkerland (KHM158) dat is opgetekend door de gebroeders Grimm in Kinder- und Hausmärchen. In dit sprookje ligt de nadruk op het onmogelijke, zoals twee duiven die een wolf verscheuren, muggen die een brug bouwen en vissen die lawaai maken.
In de moderne tijd verbeterde de voedselvoorziening en werd Luilekkerland niet meer dan een verhaal voor kinderen. Efteling-ontwerper Ton van de Ven liet zich door Luilekkerland inspireren bij het ontwerpen van de Laven. Vroege ontwerpschetsen voor het dorpje van de Laven tonen dan ook allerlei bouwsels versierd met taarten en koekjes. Annie M.G. Schmidt schreef een kinderversje over het land (gepubliceerd in Het Parool, nadien gebundeld in Veertien uilen, 1952 en Ziezo, 1987). Ook in haar boek Ibbeltje is een verhaaltje aan Luilekkerland gewijd.
Een Napolitaanse traditie, uitgebreid tot andere Latijnse culturen, is de Luilekkerlandpaal, een horizontale of verticale paal met een prijs (zoals een ham) op een einde. De paal is bedekt met vet of zeep en wordt geplant tijdens een festival. Dan proberen mensen de glibberige klim naar de prijs. Het publiek lacht om de vaak mislukte pogingen de paal te beklimmen.
Als de matrozen de mast van het Schip van Sinternuit in moesten, dan gingen ze als jonge man naar boven en kwamen als grijsaard naar beneden. In de mast was daarom een herberg waar ze konden overnachten. Er grazen daarboven ook koeien, voor het vlees, anders zouden ze verhongeren.
Zie ook[bewerken]
- Utopia
- Onderdeurtje, hier bouwen broers huizen met muren van honing en koekjes en willen een gemakkelijk leven leiden.
- Ole de torenwachter, hier komt een Luilekkerlandsmast in voor
- De zoete pap
- Francisco Goya, maakte La Cucaña (de boom van luilekkerland of ook wel de ingevette klimpaal)
- El Dorado
- Mastklimmen
- Sint-juttemis
- Puk en Muk wonen in het huis van Klaas Vaak, in het derde straatje achter Luilekkerland.
- Leugenliteratuur
- Meiboom
- Liber floridus
Literatuur[bewerken]
- Herman Pleij, Dromen van Cocagne. Middeleeuwse fantasieën over het volmaakte leven. Amsterdam: Prometheus, 1997. ISBN 90 5333 559 5 (geb.) / ISBN 90 5333 560 9 (pap.)
|Bronnen, noten en/of referenties

