Je kunt deze mensen dan weer verdelen in hoofdzakelijk twee groepen; de expats en de mensen die of op de bonnefooi of met een eenmanszaakje, ergens anders gaan wonen. Ik moest vreselijk lachen toen ik de verontwaardigde kop in het online expatmagazine las: 'de ideale expatvrouw'. Het is een leugen dat ze alleen maar van sherry en het zwembad moet houden, hahahaha!!!
Tuurlijk is dat niet waar, je geeft jouw leven op voor dat van je man (wat de feministische kant errug belangrijk vindt om te vermelden), en het is jouw taak om je koters zo gladjes mogelijk te laten integreren... Maar laten we wel wezen: expats komen allemaal in zo'n omheinde woonwijk terecht, mooi huis met zwembad en huishoudster, auto (vaak met chauffeur), internationale school voor je bloedjes en, jawel, allemaal door de zaak betaald. Mijn ervaring is (en ik wil zeker niet generaliseren) dat het echt een heel aparte groep mensen is, waarvan voor de vrouwen zelfs vaak de vriendinnen al geregeld zijn.... Sorry maar ik krijg daar wel bultjes van.
Ik was in San Jose, Costa Rica en ontdekte een Nederlandse moeder op school, de volgende dag ging ik likkebaardend naar school met m'n uitgelezen boeken. 'Hoi! Ik heet Germaine en ik weet dat je Nederlandse bent en ik dacht zo: misschien kunnen we ruilen?'
Ze pakte m'n grote schatten achteloos aan, wierp een geringschattende blik en zei... 'Merendeel ken ik al, maar ik geef ze wel aan m'n vriendinnen. Als je wil ruilen moet je bij onze club zijn....' Oh jee, het is er zo een. Ze had m'n boeken al vast, daar ging ze, achterin haar terreinwagen. Ik wilde nog zeggen: ik hou niet van clubjes! Ik wil niet met jullie gezellig samen op dinsdag foto's maken! En op donderdagochtend gezellig samen tennissen! En op vrijdagavond gezellig samen aan de borrel en praten over welke beestjes je nu weer gezien hebt. (die de chauffeur om het leven heeft gebracht...).
De ene helft lult alleen maar over de kinderen en de andere helft heeft het over hoe heerlijk het is om tijd over te hebben voor zelfontplooiing, en als ik even bij de mannen wil aansluiten (want ja, het gaat vaak apart) om even te ouwehoeren, word je met een scheef oog bekeken. Ik wil ook niet heel gezellig samen met de Nederlandse Club bitterballen eten met een oranje muts op. Ik ben allergisch voor elk clubje. Alleen het idee al, gezellig samen... Ik wilde alleen maar boeken ruilen.
Ik hou van mensen die op zichzelf gaan, die zijn vaak van "niet lullen, maar poetsen". Die verlaten hun (in dit geval het oh, zo mooi financieel geregelde) Nederland, en die gaan 'het' aan. Die houden echt van het werk wat ze doen en die overtuiging brengt ze het inkomen. Ze sluiten zichzelf op als er een krokodil in de tuin ligt, vangen zelf een schorpioen voor de deur of hakken de kop van een slang in de garage. Die plaatsen hun kids op de financieel hoogst haalbare school (want is niet zoals in Nederland dat ieder kind het recht heeft om naar school te gaan) en zitten 's middags uren lang hun vermoeide gebroed te helpen met het huiswerk (eerlijk.. in mijn geval deed ik het als ze buiten speelden, en ik haalde goede cijfers).
Met vallen en opstaan de taal en gebruiken leren, opnieuw super blij kunnen zijn als je een goeie wasmachine en/of koelkast te pakken krijgt. Die gaan niet alleen naar de dure supermarkt maar liefst ook naar de markt of zo'n omgebouwde huiskamer om de hoek, en leren opnieuw koken, wassen en "schoon"maken. En die werken, wonen, eten, drinken een bak koffie waar, wanneer en met wie ze willen, hebben geen sluitingsdatum over waar en wanneer ze weer moeten gaan. Deze mensen gaan niet op uitnodiging, ze hebben zich vrijgemaakt van elke verplichting, maar ook van hun zekerheid en veiligheid. Ze hebben hun leven in eigen hand genomen. Ze hebben een passie en daar heb ik respect voor. (Overigens... Ik hoor bij geen van beide)
Abrazo, Germaine