De plaats groeide rond een middeleeuwse kapel gewijd aan Leonardus, aanvankelijk als gehucht van Brecht. In 1842 werd Sint-Lenaarts afgescheiden als parochie. Sint-Lenaarts werd ook een zelfstandige gemeente in 1846, tot het bij de gemeentelijke fusies van 1977 terug bij Brecht kwam.
Door de aanleg van het kanaal ontwikkelde in de 19de eeuw ook de nijverheid in de gemeente. Op het eind van de 19de eeuw telde Sint-Lenaarts zes steenbakkerijen. Tegen de Tweede Wereldoorlog waren er ook zes diamantslijperijen en enkele andere bedrijven bijgekomen. De meeste steenbakkerijen verdwenen daarna weer.