Jullie timmeren al jaren trouw aan een eigen(zinnige) weg. Toch lijkt het alsof jullie een beetje blijven steken aan de rand van de grote doorbraak. Is dat vooral frustrerend of ook motiverend? Enig idee waaraan dat ligt?
Marc: Dat blijven steken houdt geen steek, want in tegenstelling tot wat anderen ons toedichten gaat het ons in de eerste plaats toch vooral om veel goede muziek schrijven en die, als het even kan, ook live uit te voeren. Voorlopig lijkt weinig of niets ons te kunnen stoppen, want de muziek blijft maar komen. Voor een grote doorbraak heb je trouwens een strateeg nodig, iemand met managementkwaliteiten en ik vrees dat het ons binnen de band daaraan ontbreekt. Maar we gaan niet klagen. We hebben ontzettend veel mooie dingen meegemaakt en we hebben een vierde album kunnen maken dat ons en hopelijk vele anderen kan raken. Het ziet het er eens te meer erg beloftevol uit.
Het valt mij op dat er behoorlijk wat interesse uit Duitse hoek lijkt te komen.
Marc: Ja! Ik denk dat we wel mogen zeggen dat de Duitsers ons graag zien (lacht). We treden er dan ook al járen op. Ons duitslandverhaal is heel organisch gegroeid. Zo kwamen we lang geleden enkele Duitsers tegen op het Roskilde festival in Denemarken. Bleek dat ze zelf zeer enthousiast en idealistisch met muziek bezig waren. Ze dachten er aan een label op te richten. We bezochten elkaar een paar keer en mochten zo onze eerste optredens in Duitsland verzorgen. Begin 2000 waren zij het die ons debuut-album 'Wizzel Wo' uitbrachten. We moesten in België eigenlijk nog beginnen terwijl we in Duitsland al in de winkels lagen (lacht).
Patrick: Ik heb die periode niet meegemaakt aangezien ik pas later de band heb vervoegd. Best wel jammer. Het lijken me boeiende dagen te zijn geweest, als ik de verhalen zo hoor. Maar ook vandaag is het heel plezant in de tourbus. Ik heb ondertussen ook al een aantal van die Duitse mini-tourneetjes meegemaakt en heb gemerkt dat de concertgangers heel open zijn. Hoewel ze de muziek soms niet kennen gaat ze helemaal uit hun dak! Zotte bedoening soms hoor.
Op de nieuwe dubbelaar 'Move/The Mountain' verkennen jullie de muziek vanuit twee wel erg diverse invalshoeken. Misschien wat té simplistisch uitgedrukt: rock versus postrock? Of nog simplistischer: StuBru versus Radio 1?
Marc: Dat is een goeie! Ik roep Radio 1 uit tot grote overwinnaar. Met een eervolle vermelding voor StuBru's Antenna, die Leave This Town
al een aantal keer draaide.
Patrick: Ik kom zelf uit bands die bestempeld worden als postrock en in die gevallen kan ik me daar iets bij voorstellen. Maar bij Coem? Nu ja, in ieder geval zijn die twee invalshoeken helemaal niet zo divers.
Hebben jullie als individuen een uitgesproken voorkeur voor één van de twee stijlen? Merk je dat je in die voorkeur evolueert?
Marc: Zelf had ik het gevoel dat Jo en Stoffel het meest voor 'Move' te vinden waren en dat Patrick en ik meer 'Mountain'-mannen zijn. Maar nu we in het oefenlokaal bezig zijn en ik het enthousiasme ervaar bij het bewerken en inoefenen van de verschillende songs, dan weet ik het niet meer.
Patrick: Veel hangt af van de stemming. Thuis leg ik van alles op: ik kan van Don Caballero overschakelen op Low zonder mij aan stijlbreuken te storen. Met Coem doen we dus ook gewoon waar we zin in hebben.
Aangezien beide albums een erg verschillende sfeer oproepen, lijkt het me niet evident om tijdens concerten zomaar te switchen tussen de nummers van beide albums. Klopt dat of hebben jullie daar geen probleem mee?
Marc: We streven een strikte splitsing na. Liefst willen we 'Move' of 'Mountain' concerten doen. Daar komt bij dat Coem bij de overwegend melancholische concerten uitgebreid wordt tot een heus Mountain Orchestra; met onder andere Han Stubbe van DAAU op klarinet, Jelle van Giel op vibrafoon en Nathan Daems op sax. Ze zullen er allemaal bij zijn de twintigste Februari op het Music in Mind festival in Brugge.
Wat vinden jullie het boeiendste aan muziek maken: het schrijven van songs, de opnames of het touren?
Marc: Zonder twijfel het schrijven. Daarnaast kan ik enorm genieten van het bewerken van songs.
Patrick: De opnameperiodes zijn voor mij toch het mooist denk ik. Je hebt al verschillende ideeën uitgeprobeerd, maar in de studio geef je er toch de vorm aan. Spelen met klanken, arrangementen,… Hoe een onnozel riedelke soms kan uitgroeien tot een prachtige song, daar kan ik van genieten! En van concerten, uiteraard.
Coem startte in 2005 op De Nachten met 'The Head Phones'. Na een omzwerving in de AB houden jullie tijdens de komende editie van het Music In Mind-festival bijna een \'Head Phones Marathon' met drie korte sessies na elkaar. Wat moeten we ons precies voorstellen bij jullie Head Phones-concept? Denk je dat deze manier van optreden voor een andere beleving van jullie muziek zorgt?
Marc: Ja, De Nachten, dat is al weer even geleden. Ik heb toen een mailtje gestuurd met daarin het voorstel om de stilste rockband ter wereld te brengen. Al snel kregen we het tegenbericht dat ze dat helemaal zagen zitten. Villanella, mede-organisator van De Nachten, heeft ons daarna nog enorm geholpen. Dankzij hen stonden de koptelefoon-concerten nog eens vijf dagen op rij op de Zomer van Antwerpen. Villanella heeft ook geholpen met de najaarstoer. Kurt Overbergh van AB plaatste ons vorig jaar als staartje nog in de Club. En nu dit (lacht). Als je weet dat er maximum dertig personen kunnen meegenieten per concert, denk ik dat er meer over gepraat wordt dan dat er effectief mensen zijn die het ooit hebben bijgewoond. Allemaal naar Brugge, want het zou wel eens de allerlaatste keer kunnen zijn.
Music In Mind houdt blijkbaar van COEM want jullie spelen naast 'The Head Phones' ook het 'The Mountain\'-album met het Mountain Orchestra.
Marc: Tja. Ze vroegen om de koptelefoons nog eens uit de kast te halen, maar na het beluisteren van 'The Mountain' wilden ze dat toch ook heel graag (lacht). Nu moet je weten dat de uitvoeringen via koptelefoon heel intiem zijn maar zich toch niet al te best lenen wanneer je vibrafoon, sax en klarinet toevoegt. Vandaar! twee keer COEM! Als alle organisatoren er zo over dachten (lacht).