Mevrouw Knarre huilt niet, maar haar blik schijnt tot in de diepste diepten van de wereld door te dringen. Beginnend in de uiterste punten van haar haar tot in de verste kootjes van haar kleine voeten strekt zich haar verdriet uit. Het stijgt uit boven haar eigen leed. Het is het leed van de wereld, het leed van het noodlot dat mevrouw Knarre, geboren Bend, uitverkoren is te dragen. MEVROUW KNARRE 'Nu ook mijn Fransje'.
Frau Knarre weint nicht, aber ihr Blick scheint in die tiefsten Tiefen der Welt einzudringen. Von den obersten Haarspitzen angefangen, bis hinein in die Endglieder ihrer kleinen Füße breitet sich ihre Trauer aus. Sie geht über ihr eigenes Leid hinaus. Es ist das Leid der Welt, das Leid des Schicksals, das Frau Knarre, geborene Bend, auserkoren ist zu tragen. FRAU KNARRE 'Nun auch mein Fränzchen'