Er is op dit moment een grote diversiteit in advies en uitvoering voor het compact opkweken en telen van planten. Het onderzoek op dit gebied is sterk empirisch en momenteel vooral gericht op de voedingselementen, terwijl er behoefte is aan meer inzicht in werkingsmechanismen. Met inzicht in de werkingsmechanismen (fysiologische basis) zou de afhankelijkheid van de inzet van chemische middelen voor compacte groei teruggedrongen kunnen worden. Het doel van deze literatuurstudie is de fysiologische basis te achterhalen voor de huidige - om tot compacte groei te komen - methoden (met uitzondering van chemische regulatie) en daarmee richting te geven aan evt. vervolgonderzoek. Voortgang/resultaten Chemische remmiddelen worden vaak gebruikt om een meer compact en beter gevormde plant te telen maar dit gebruik is duur en belast het milieu. In dit literatuuronderzoek is de meest relevante beschikbare informatie over de factoren die de lengtegroei van planten beïnvloeden samengebracht en geanalyseerd. Daarbij wordt nadrukkelijk ook aan de onderliggende processen met betrekking tot lengtegroei aandacht gegeven. Deze kennis wordt vervolgens geïntegreerd zodat richtlijnen voor het produceren van compacte planten met een zo gering mogelijk gebruik aan groeiregulatoren opgesteld konden worden. De factoren die van belang zijn voor stengelstrekking zijn opgedeeld in: bovengrondse groeiomstandigheden (klimaatomstandigheden, plantafstand en potmaat), omstandigheden in het wortelmilieu (nutriënten, waterbeschikbaarheid, EC en substraat), stress factoren (mechanische stress en koud water stress), en plantengroeiregulatoren (plantenhormonen en chemische remmiddelen). Een aantal van deze factoren heeft een significant effect op de strekking van internodia, maar meestal is het niet slechts één factor die een fraaie, compacte plant zal geven. Dit rapport geeft een aantal voorbeelden van factoren, die in combinatie met elkaar, de gewenste controle over de lengtegroei kunnen geven. Dit rapport eindigt met het vaststellen van deelgebieden waarop kennis ontbreekt en stelt richtlijnen op voor toekomstig onderzoek.