Horst : Ik wordt als liefhebber van de betere metal weer aardig verwend deze maand. Nadat ik al reeds op de klanken van de nieuwe schijfjes van bijvoorbeeld Annihilator, Defender, Wicked Mystic en Soilwork als een op hol geslagen kudde augurken door mijn huiskamer heen weer gallopeerde (neen, met mijn buren wens ik geen rekening te houden), krijg ik als toetje nog eens even de nieuwe van Destiny's End in de mik geschoven. Dit is een Amerikaans Heavy/Power Metal gezelschap met wellicht als meest bekende vrucht in de gelederen ene James Rivera, die in vroeger tijden dienst deed als vocalist bij Helstar. Nu was ik in eerste instantie wat huiverig om mijn CD speler bloot te stellen aan dit combo, indachtig de bijdrage die dit gezelschap heeft geleverd aan het vorig jaar verschenen 'King Diamond Tribute'. Destiny's End's versie van 'Dressed In White' was namelijk om te janken zo slecht! Ook van hun versie van de Dio klassieker 'The Last In Line' (terug te vinden op het tribute 'Holy Dio') werd ik niet echt vrolijk, want ook hier ging James vocaal gezien de mist in (zij het niet zo beroerd als op dat andere Tribute).
Maar mijn scepsis maakte al gauw plaats voor terecht enthousiasme, want deze plaat is gevuld met uitstekende Heavy/Power Metal in de stijl van bands als Iced Earth en (oude) Metal Church, maar ook raakvlakken met jaren 80 US Metal zijn niet van de lucht, zoals natuurlijk Helstar, maar ook met bands als Attacker en Liege Lord. Instrumentaal is het allemaal prima uitgevoerd, met de nadruk op snelle double bass ondersteund beukwerk gelardeerd met flitsend gitaarwerk, maar rustiger werk wordt bij tijd en wijle zeker niet geschuwd. Vocaal gezien is het zeker niet slecht, en zolang de nummers naar zijn stem geschreven zijn komt James Rivera een heel eind, helaas kan hij niet tippen aan het niveau van bijvoorbeeld een Joe Comeau (Annihilator, Liege Lord) of Matthew Barlow (Iced Earth), daar mist zijn stem toch iets teveel aan kracht voor. Tekstueel gezien is men ook niet blijven hangen in de standaard clich's als draken en demonen, maar gaat diep in over zaken als de dood, de zin (of onzin) van het leven en meer van dat soort zwartgalligheid, je zou je bijna afvragen of de heren nog wel eens plezier in het leven hebben. Meer over deze kwestie kan je trouwens lezen in het interview met gitarist Dan verderop in deze uitgave. Alle pro's (muziek en lyrics) en contra's (de voor mijn verwende oortjes toch mindere zang) tegen elkaar afgewogen verdient deze schijf toch een behoorlijk cijfer.