Nederlands meest ambitieuze natuurfilm tot nog toe
Voor Hollandse dieren zou in de doorsnee natuurfilm slechts een rol zijn weggelegd als figurant. Fuut, aalscholver, hert - het is toch net wat minder exclusief of half uitgestorven dan die dansende paradijsvogel en gulzige komodovaraan uit de serie Earth van de BBC. B-fauna, zo je wilt.
Maar dat is buiten de makers van De nieuwe wildernis gerekend, die zich twee seizoenen ophielden in een beschermd stukje inheems grasland; de Oostvaardersplassen. De eigen biotoop blijkt rijker dan gedacht en is ongekend glorieus in beeld gebracht in Nederlands meest ambitieuze natuurfilm tot nog toe.
Binnen de filmwereld geldt het als een doodzonde om iets on-Nederlands goed te noemen, maar de luchtbeelden van de dravende Konikpaarden (de grootste wilde kudde in heel Europa) zijn precies dat: on-Nederlands, en prachtig. Al even schoon zijn de verstilde opnamen van de bij elkaar schuilende dieren in de winter. Die was opvallend streng en vormde zo een gelukje voor de filmers; er sterft heel wat af.
Bijzonder ook is de aandacht voor altruïsme of samenwerking; paarden die een ree beschermen, ganzen die gezamenlijk een zwaan afleiden. Dreigend gevaar is een noodzakelijk element voor het natuurgenre en net als je hoopt dat een grote snoek de gebruikelijke rol van krokodil bij de oversteek inneemt, en zo goed is voor wat hartverscheurend drama, is daar de vos. De naderende vos en de jonge gansjes - loeispannend gefilmd, minstens zo mooi als een troep leeuwen op gazellejacht, en nooit eerder zo pontificaal vastgelegd.
Zoals gebruikelijk bepleit de vertelstem, die af en toe wat door de knieën zakt voor de jonge kijker, waar mogelijk de darwinistische kijk: de dood hoort erbij. Dat is het fijne aan het dierenrijk: wat er zich ook aan onderlinge ellende voordoet, zo'n rottend kadaver is áltijd wel goed voor een soort.
De liefhebber van actienatuur mag hopen dat de wolf nog een eindje verder oprukt en die Oostervaardersplas ontdekt als lunchhal, maar ook zonder grote roofdieren valt er voldoende te beleven. De nieuwe wildernis is een majestueuze ode aan het alledaagse dier.
(Recensie door Bor Beekman, gepubliceerd op 26-09-2013)