Company of Heroes
Ik geef het toe: real-time strategy heeft me al een tijdje teleurgesteld als genre. Het steeds 'ontdekken' van dezelfde structuur, opzet, onnozele verhaaltjes en identieke gameplay in nog maar eens een op de Tweede Wereldoorlog gebaseerde game kon me nog evenveel boeien als de twaalfde herhaling van F.C. De Kampioenen.
Maar net zoals bij tv-series komt er nu en dan eentje langs dat je zintuigen prikkelt, de prut uit je ogen krabt en je een stevige stamp onder de verwende ballen geeft. Even spannend als de actie in 24, even verrassend als Trigger Happy en minstens zo meeslepend als Band of Brothers is de ervaring die Company of Heroes je biedt. We gaan hier niet nog maar eens Saving Private Ryan aanhalen, of net wel, maar dit game slaagt er eindelijk in de intense actie van het grote scherm om te zetten naar een erg speelbaar en complex strategiespel, dat je niet alleen bij de nek zal grijpen zoals een geile Duitse op zoek naar een lekkere Fritz dat doet na 7 jaar onthouding, maar je ook nog eens heen en weer zal schudden met bliksemsnelle actie, oogverblindende graphics, dramatische hoogtepunten en een indrukwekkende zin voor detail en authenticiteit.
Dit, beste veteranen van vele RTS-oorlogen, is Company of Heroes.
En de plaats van het gebeuren is Normandië, 1944. De geallieerde troepen dringen de Duitsers terug, en Able Company staat oog in oog met hun ergste vijand. Niks nieuws tot dusver, ware het niet dat je deze keer echt gelooft dat jij het bent die controle heeft, en dat de soldaten op de grond even afhankelijk zijn van jouw beslissingen als van hun eigen intelligentie en zelfstandigheid om te overleven, te landen tijdens D-Day, onderweg allerlei spullen te saboteren en op te blazen om uiteindelijk de tegenstand te verpletteren en terug te sturen van waar ze zijn uitgekropen: de grond.
Je makkers zullen, aangenomen dat je een stevig systeem onder je tafel staan hebt, niet wachten op jou om te doen wat nodig is om te overleven. Gebouwen worden ingenomen zoals het moet, dekking wordt gezocht volgens de regels van het spel. Hun hulpeloosheid bij het neergeschoten worden, hun paniek en geroep bij het zien van een Tiger-tank en de manier waarop ze gebruik maken van pas ontstane bescherming zoals kraters of brandende tanks dragen allen nog maar een bij aan het realisme en de inleving die deze game op je scherm tovert.
De campagne biedt je heel wat, onder meer knappe tussenfilmpjes, maar mocht je daar nog niet genoeg aan hebben, dan kan je altijd multiplayergewijs aan het werk op de service van Relic, waar je zowel ranked als unranked tegenstanders kan vinden. Het gebeurt allemaal zo gemakkelijk dat Company of Heroes een voorbeeld is voor veel andere games. Ook skirmishes staan op het programma, mocht je de CPU nog eens een lesje willen leren in tactiek en reflexen. Skirmish zal overigens ook de enige manier zijn waarop je met de Duitse strijdkrachten aan het werk kan.
De gameplay is echter zo aantrekkelijk dat je geen seconde nood zal hebben aan meer fracties of, god behoede ons, wapens of units uit een alternatieve realiteit, een ander tijdsvak of komende van één of ander sci-fi ras. Eerder klassiek start je met een basis en een stuk of wat engineers die andere gebouwen kunnen optrekken. De resources die beschikbaar zijn bestaan uit mensen, munitie en brandstof. De manier waarop je deze verdient is door het veroveren van een deelgebied van de map en dat ook te verdedigen. Hoe meer gebieden je hebt, hoe hoger je aantal beschikbare units, en hoe meer resources je binnenkrijgt. Zorg er wel voor dat alle gebieden verbonden blijven en dat de vijand je aanvoerlijnen niet kan doorbreken.
Je infanterie wordt oneindig belangrijk, gezien hun flexibiliteit en de mogelijkheid om ze te upgraden en te laten promoveren. Zo kan je hen uitrusten met speciale wapens (bijvoorbeeld automatische machinegeweren), speciale mogelijkheden laten gebruiken en er, mits wat handigheid en voorzichtigheid, peperdure tanks mee laten ontploffen of innemen. Essentieel element van het omspringen met die kostbare manschappen is het gebruiken van 'cover'. Eens in dekking, handig aangegeven door middel van kleurtjes, zijn ze veel moeilijker uit te schakelen en kunnen ze vijandige units vastzetten, zodat die niet meer verder kunnen. Gooi er dan met een andere unit een flankmanoeuvre bovenop en je tegenstander is een vogel voor de kat.
Omgekeerd gelden deze realistische regels ook: stuur je je soldaten op een open veld in de vuurlinie van een machinegeweer, dan zullen ze niet lang overleven en wanhopig op de grond kruipen op zoek gaan naar wat broodnodige dekking. Het mag dus duidelijk zijn dat je je speelstijl wat zal moeten aanpassen aan het spel. Je zal zelfs iets meer zal moeten nadenken dan nodig is bij de typisch 'maak zoveel mogelijk units en smijt ze dan in één keer op de basis'-tactieken. Ook het bouwen van de basis wordt hier minder belangrijk dan het goed besturen van en het tactisch spelen met je individuele squads. Dit alles, in combinatie met een agressieve en strategisch bewuste AI, zorgt ervoor dat, ondanks de realistische opzet, de game het uiterste zal eisen van je multitasking- en managementskills. Een vette kluif voor de hardcore gamers onder ons!
Om dit alles nog wat verder uit te diepen krijg je bovendien de kans om een soort specialisatie te kiezen voor je volledige leger. Naargelang je keuze, bijvoorbeeld 'Blitzkrieg' bij de Axis, zal je andere voordelen krijgen. In dit geval krijg je storm troopers (nee, niet die met de witte helmpjes) en de gevreesde Tiger-tanks. Op die manier kan elke speler zijn units nog wat customizen, naargelang zijn speelstijl. Ook origineel zijn de Victory controlepunten bij multiplayermatchen. Die laten een spelletje toe dat doet denken aan de Battlefield-reeks, waarbij diegene die deze specifieke punten controleert de overwinning binnenhaalt -hoe meer hoe sneller-.
Mocht je nu nog niet overtuigd zijn van de complexe gameplay, de hoge graad van realisme en de knappe AI van je units en tegenstanders, dan zullen de graphics je wel over de streep trekken. Zoals gezegd heb je een equivalent van een A-bom nodig om alles op ultra te zetten, maar ook op lagere instellingen is Company of Heroes erg knap. Effecten zijn ongezien (rook, ontploffingen, brand), de physics spectaculair (die vliegende, uit elkaar gerukte lichamen na een granaatinslag!) en de interactiviteit met je omgeving ongeëvenaard. Ook dat alles draagt nogmaals bij aan de gameplay, aangezien je effectief meer mogelijkheden en minder lineaire missies te spelen krijgt.
Ook het geluid verdient een pluim. Cinematische kwaliteit is ook hier geen overdreven compliment voor wat de makers uit je luidsprekers doen knallen. Het geluid past altijd perfect bij de situatie: zo zullen soldaten paniekerig reageren, heimelijk fluisteren of lekker stoer de radioboodschappen doen kraken. Ook alle andere effecten zijn zoals het hoort: inslagen, rommelende tanks en bulderende artillerie zullen je met hun lawaai helemaal in de game sleuren. Het is allemaal erg indrukwekkend, en dan heb ik het nog niet gehad over de uitmuntende soundtrack die zich vloeiend aanpast aan wat er gebeurt op je scherm.
Company of Heroes heeft alvast één iemand overtuigd om de RTS terug in zijn hart te sluiten: mij. Ik ben bovendien zeker dat zowat elke liefhebber van strategiegames verbaasd zal zijn door de rits aan vernieuwingen, verrassingen, authenticiteit en de pure kwaliteit en inleving die dit spel je biedt. Zonder meer indrukwekkend is de intensiteit die de makers overbrengen door de combinatie van een excellente presentatie, een complex maar voldoening gevend micro-management, een eindelijk zelfstandige eigen en vijandelijke AI en een daaruit resulterend realisme dat enkel de meest verwende gamer onder ons koud zal laten. Saving Private Ryan in spelvorm, en daarmee ook een must voor iedereen met een muis, een videokaart en een hart voor spelletjes.
10.0