Ik weet dat het erbij hoort, bij dat puberbrein, bij hun ontwikkeling, maar soms word ik er moe van. Leerlingen die iedere keer weer mijn grenzen opzoeken. Of er stiekem al overheen gaan zonder dat ik het echt door heb. Bij CKV gaat dat ook ieder jaar weer over dezelfde dingen: mag ik ook naar deze film (een enorme B film) en als ik dan nee zeg ontzettend protesteren. Ik vind het heel goed om met leerlingen in discussie te gaan over de kwaliteit van de Culturele Activiteiten die ze gaan ondernemen, maar ieder jaar hoor ik weer dezelfde argumenten. Nog een voorbeeld: ' Voetbal is toch ook Cultuur?' Nadat ik heb verteld dat ze niet naar een voetbalwedstrijd mogen als Culturele Activiteit. En dan begin ik weer te zwabberen, want tenzij het stadion qua architectuur interessant is natuurlijk… Als ze daar een goede beeldbeschrijving van maken en een fotoreportage is het wel weer een goede Culturele Activiteit. Hetzelfde geldt voor voorstellingen en festivals die zich in de dorpen in de buurt afspelen. Soms te gek en van hoge kwaliteit, soms zo amateuristisch dat mijn leerlingen daarna voorgoed genezen zijn van Kunst. Vaak gebeurt het dat ik heel stellig Nee zeg tegen dit soort activiteiten, maar als leerlingen vervolgens met veel informatie, folders, websites mij proberen over te halen, het vaak ook lukt. Ik vind het zo lastig om enthousiaste leerlingen iets te weigeren! Lekker helder voor die puberbreinen.
Edited: september 15th, 2010