Het is al weer even geleden dat we twee seizoenen achtereen deelnamen aan de Westfield Cup
. Het eerste seizoen stuurden we een ervaren redacteur die met gemak in de top tien eindigde, het tweede seizoen stuurden we een racegroentje die nooit de top tien haalde en het seizoen in stijl eindigde: met een crash. Inmiddels kan hij weer vast voedsel eten, tijd om 'm opnieuw in een Westfield te hijsen.
Het is mij niet bekend welke lollige tekstje als introductie van dit artikel wordt verzonnen door onze eindredacteur, maar ik durf te wedden dat het gaat over een totaal in de prak gereden Westfield. Dat zit namelijk zo. Ik had nog nooit geracet. Ja, als je bij TopGear werkt, kom je nog wel eens op een circuit, en ja, daar mag je dan ook heel hard, en zeker, dat mag ook nog in auto's die meer pk's hebben dan een gemiddelde auto. Maar je rijdt altijd alleen op de baan. Nooit deur aan deur, spiegel aan spiegel, spatbord aan spatbord. En dat is nou juist de grootste lol van racen.
Ik reed dat hele seizoen in de middenmoot en achteraf beschouwd was dat niet zo heel slecht voor een beginner. Maar tevreden, nee, dat was ik niet. De laatste wedstrijd van dat betreffende seizoen ging ik echter als een speer waardoor er voor het eerst een top tien-klassering in zat, maar uiteindelijk belandde ik in de allerlaatste race na een driedubbele koprol naast de baan. Een gebutste ellenboog hield ik er aan over, de auto was er slechter aan toe.
Na dat seizoen ging de Westfield Cup gewoon door, met aanpassingen aan de auto en reglementen. Op dat laatste kom ik zo nog terug. Het belangrijkste element van de cup bleef gehandhaafd: een betaalbare raceklasse met gelijke auto's. Niet je budget is bepalend voor je klassering, maar het zijn je rijkunsten die bepalend zijn. Zo hoort het ook. We kregen van Westfield het verzoek om weer eens een race mee te rijden, als gastrijder, zodat we zouden kunnen ervaren hoe het is, nu, in zeg maar de Westfield Cup 2.0. Op de redactie van TopGear werd niet lang vergaderd over wie dan zou moeten meedoen, ik was gewoon het haasje.
Daar sta ik dan. Op een druilerige zondag, op het circuit van Zandvoort. Mij is net verteld dat gastrijders strafgewicht meekrijgen, conform de reglementen. Om te voorkomen dat gastrijders die (semi-)professioneel coureur zijn niet gelijk de rest van het startveld het snot voor de ogen kunnen rijden. Op een totaal wagengewicht van 570 kilo wordt 40 kilo toegevoegd in de vorm van een stalen plaat die als passagier meerijdt. Tel daar mijn eigen gewicht van 85 kilo bij op en het feit dat ik er een seizoen uit ben geweest, en je kunt op je vingers nagaan dat ik geen schijn van kans maak. Maar, de voornaamste attractie hier is natuurlijk het deelnemen zelf. Met voor mij de grote vraag: kan ik nog aanhaken bij de mannen waarmee ik vroeger duels uitvocht om een plaatsje ergens tussen plek 15 en 25?