Evil Dr. Smith : Niet dat ik het ambieer, maar ik zal nooit door een sollicitatieronde bij Century Media komen. Wij liggen elkaar redelijk, maar in de details begrijpen wij elkaar toch nèt niet. Neem nu de bands Madder Mortem en Yakuza. Twee van de opmerkelijkste bands van hun stal dat ik met bovengemiddelde interesse volg, en tevens twee van de weinige bands van Century Media waarvan ik überhaupt weet dàt ze bij Century Media zitten. Maar wat gebeurt er een paar jaar geleden? Beide bands worden eruit geknikkerd en moeten hun releaseheil elders zoeken. Te moeilijk te adverteren, te lastig te promoten… Het gedoemde lot van eigenzinnigheid en originaliteit. Madder Mortem vindt een stal bij Peaceville en wordt elders in dit issue besproken, hier is het de beurt aan het Chicagocollectief Yakuza dat Prosthetic verblijdt met hun aanwezigheid.
Drie jaar geleden verscheen hun tweede CD 'Way Of The Dead' en dat was een spannende cocktail van alternative thrashjazzin' grindrock. Yakuza is een borrelende jacuzzi van muziekstijlen en dat had zowel zijn charme als zijn knelpunten. Op dit nieuwe album is hun sound verder ontwikkeld en klinkt homogener en vloeiender dan voorheen, zonder al te veel in te boeten op hun eclectische excentriciteiten. Nog steeds klinkt de band als een combinatie van The Dillinger Escape Plan, Miles Davis' 'Bitches Brew' en, zij het in wat mindere mate, Jane's Addiction. Alleen klinkt deze CD meer als een afgerond en coherent album, i.p.v. een verzameling losse tracks waar zijn voorganger, zeker wegens het drie kwartier durende psychedelische jazzslotnummer, wat last van had.
Brute metal à la Burst en Dillinger worden doorweven met psychedelische rondslingerende saxofoons en overgoten met zowel gepijnigde oerschreeuwen als androgyne zangpartijen, waarbij er soms een Indiaas sfeertje in de ondertonen borrelt. Deze omschrijving klinkt geforceerd, maar de muziek klinkt, ondanks het intense en claustrofobische karakter, toch volkomen natuurlijk en vanzelfsprekend. En broeierig spannend! Waar veel extreme metal compositorisch erg op elkaar begint te lijken, daar weerklinkt op deze plaat een avontuurlijke vibe dat je doet blijven luisteren. Ja ja, Pierre van Ostade mag weer verkondigen dat we hier te maken hebben met een ouderwets fijn groeiplaatje!
Merkwaardig dat Relapse Records niet heeft toegehapt toen het kon, want deze band had mooi het wegvallen van Mastodon kunnen opvangen. Het is dan ook niet toevallig dat Mastodont Troy Sanders nog een moppie meespeelt op dit album. Voor liefhebbers van de betere mathcore-bands, Japanse noisebands als Melt Banana en Boredoms of de met jazz geïnfecteerde metal als Ephel Duath en Naked City is dit een van harte aanbevolen album.