Augustus 1942.
Over een maand word ik vier. Maar
nu ben ik ziek. Ik ben erg benauwd.
De dokter komt. Er wordt een soort stoomketel bij mijn bed gezet, maar dat
helpt niet. De dokter komt weer en vindt dat ik naar het ziekenhuis moet. Er
komt een grote ambulance voorrijden, zo'n soort militaire ziekenauto. En zo
word ik op een zondagmorgen naar het Gemeenteziekenhuis in Arnhem gebracht
(nu ziekenhuis Rijnstate). Daar kom ik op de afdeling "besmettelijke
ziekten". Later hoor ik dat ik pseudo-kroep heb. Anno 2008 geen ingrijpende
ziekte, maar toen… Op het zaaltje liggen ook vier kinderen uit één gezin.
Zíj kennen elkaar en ik ben een vreemd eendje in hun bijt.
's Middags komt mama en 's avonds komen papa en mama samen. Ze mogen een
tijdje voor het raam staan en wat naar me roepen, maar ze mogen niet naar
binnen en dat vind ik toch wel heel vervelend. Wat ook vervelend is dat is
die eeeeeewige ranja. Ik moet er bijna van overgeven, maar de zuster vindt
dat ik het toch echt moet opdrinken. Hoe zou het toch komen dat ik mijn hele
leven niet meer echt van ranja ben gaan houden?
Na een week mag ik naar huis. Maar eerst mag ik nog ik in een echte badkuip
(hebben we thuis niet). Van de zuster krijg ik een prachtige armband! Het is
een lege pleisterrol. Dat prachtige cadeau kan ik me bijna 65 jaar later nog
heel goed herinneren.
Loes
Dit verhaal werd geschreven tijdens de cursus
Schrijf je levensverhaal.