Winnie Mandela
Activiteiten[bewerken]
Nelson en Winnie trouwden in 1958. Toen Nelson in 1962 werd opgepakt, zette Winnie de strijd tegen de apartheid buiten de gevangenismuren voort, waardoor ze bij de zwarte bevolking van Zuid-Afrika zeer populair werd. Ze nam de positie in van voorzitter van de vrouwenorganisatie van het verboden Afrikaans Nationaal Congres, en zat in die hoedanigheid ook in het ondergrondse partijbestuur. Zij voedde haar dochters op terwijl haar man gevangen zat op Robbeneiland, en leidde samen met Albertina Thetiwa Sisulu vele vrijheidsmarsen. Zelf zat Winnie in 1969 en 1970 achttien maanden in eenzame opsluiting in Pretoria Central Prison, veroordeeld wegens samenzwering tegen de apartheidsregering.
Zaak-Stompie[bewerken]
Haar imago liep in 1991 een behoorlijke deuk op toen ze door de rechtbank schuldig werd bevonden voor haar aandeel in de ontvoering van de 14-jarige Stompie Seipei, een zwarte Zuid-Afrikaan die wegens vermeend verraad was vermoord. Mede hierdoor gingen Nelson en Winnie in april 1992 uit elkaar. In maart 1996 werd de echtscheiding aangevraagd.
Comeback[bewerken]
Winnie Mandela is bij de meer radicale aanhang van het ANC onverminderd populair. In december 2007 werd ze weer gekozen in het hoofdbestuur van de partij, waarbij ze zelfs de meeste stemmen kreeg.
Reacties[bewerken]
Mandela werd wereldwijd in veel landen geroemd vanwege haar verzet tegen de apartheid. In 1986 kreeg ze bijvoorbeeld een eredoctoraat van de Universiteit Utrecht. In Leiden was het buurthuis in de wijk de Stevenshof tussen 1988 en 1991 naar haar vernoemd. De Nederlandse cabaretier Herman van Veen gaf haar een rol in de door hem geschreven tekenfilmserie over Alfred Jodocus Kwak — in enige afleveringen komt er een bruin eendje met de naam Winnie voor.
Bibliografie[bewerken]
- Winnie Mandela: Een stuk van mijn ziel. (met medewerking van Anne Benjamin; vert. Tinke Davids). Amsterdam, Van Gennep/Novib, 1985. ISBN 9060126475
|Bronnen, noten en/of referenties|