Het filmfestival is nog niet gedaan maar ik heb al meer films gezien dan ik oorspronkelijk van plan was. Het is ook de eerste keer dat ik meer dan drie films ga gezien hebben. Vreemd eigenlijk als je bedenkt dat ik de voorbije jaren over een kot beschikte en dus veel minder ver moest lopen dan nu om naar het filmfestival te gaan. Soit, de volgende films passeerden reeds de revue:
In Love We Trust (3,5/5)
Een gescheiden en hertrouwde vrouw (Mei Zhu) krijgt te horen dat haar dochtertje (Hehe) uit haar vorige huwelijk leukemie heeft. Enkel een beenmergtransplantatie kan het meisje nog redden. Helaas wordt er geen geschikte donor gevonden. Een broertje of zusje met exact hetzelfde type beenmerg is de enige kans om het meisje nog te genezen. Mei Zhu is vastbesloten al het mogelijke te doen voor Hehe en wil dus opnieuw een kind maken met haar ex-man (Xiao Lu). Xiao Lu is echter ook al hertrouwd. In Love We Trust focust op hoe Mei Zhu, Xiao Lu en hun partners elk op hun eigen manier met deze vreemde en moeilijke situatie proberen om te gaan.
Wendy and Lucy (3,5/5)
Een jonge vrouw (Wendy) is samen met haar hond (Lucy) op weg naar Alaska om er in een visbedrijf te gaan werken. In een kleine stad in Oregon krijgt ze echter autopech. Haar precaire financiële situatie zorgt ervoor dat zij enkele moeilijke beslissingen moet nemen. Alsof dat nog niet erg genoeg is, raakt Wendy ook nog eens haar hond kwijt.
With a Girl of Black Soil (3,5/5)
Een negenjarig meisje (Young-lim) woont samen met haar mentaal gehandicapte broer (Tong-gu) en hun vader (Hye-Gon) in een afgelegen mijndorpje in Zuid-Korea. Wanneer Hye-Gon stoflong blijkt te hebben en zijn job verliest, wordt hij depressief en raakt hij verslaafd aan alcohol. Young-lim probeert al het mogelijke te doen om het gezin draaiende te houden en haar broer en haar vader te helpen. Al gauw blijkt dat dit helemaal geen evidentie te zijn voor een meisje van negen.
O'Horten (3,5/5)
De 67-jarige Odd Horten werkt al veertig jaar lang als treinbestuurder op de lijn van Oslo naar Bergen. Op de laatste dag voor zijn pensioen komt hij te laat op zijn werk en vertrekt de trein zonder hem. Odd beseft ineens dat zijn vertrouwde leventje als machinist erop zit. Met wat zal hij zijn dagen nu moeten vullen?
Sleep Furiously
Deze documentaire, met soundtrack van Aphex Twin, geeft naar het schijnt een lyrisch beeld van de anachronistische rurale gemeenschap Trefeuring in Wales.
Worlds Apart (4,5/5)
Een zeventienjarig meisje (Sara) groeit op in een diepgelovig gezin van Getuigen van Jehova. Wanneer Sara verliefd wordt op een jongen (Teis) die geen Getuige van Jehova is, wordt haar hele wereld overhoop gegooid.
Vergeef mij het ontbreken van mijn persoonlijke mening over de films maar recensies schrijven is nu niet bepaald een van mijn specialiteiten. Toch zijn er nog enkele dingen die ik met jullie wil delen in verband met mijn filmfestivalervaringen. Tja, dat komt ervan hé je altijd alleen naar de film gaat en niemand hebt om achteraf een babbeltje mee te slaan. Staat u mij dus toe even enkele zaken op te sommen:
- Tijdens het bekijken van In Love We Trust moest ik mij heel hard inhouden om niet te beginnen joelen van contentement bij het zien van een Totoro-knuffel in de achtergrond.
- Mensen die With a Girl of Black Soil gezien hebben, worden vriendelijk verzocht hier hun mening over deze film mee te delen.
- Michelle Williams speelt fantastisch goed in Wendy and Lucy. In feite speelden al de hoofdrolspelers van de films die ik zag indrukwekkend goed.
- Bård Owe, de acteur die Odd Horten speelt in O'Horten, wist bij mij zowaar bijna dezelfde gevoelens op te wekken als Jo De Meyere. Ik denk dat ik kan besluiten dat ik een zwak heb voor verfrommelde mannen.
- Sleep Furiously heeft in het bovenstaande lijstje geen punten gekregen omdat ik de film maar half gezien hebt doordat ik bijna de hele tijd tegen de slaap moest vechten. Ik hoop dat die mevrouw die naast mij zat dat niet gezien heeft. Ahum.
- Na de laatavondfilm met de auto (ah ja, tegen dan rijden de treinen niet meer) terug huiswaarts keren is in feite nog tien keer leuker dan een film bekijken. Een streepje muziek, luidkeels meezingen en zo goed als geen andere auto's tegenkomen. Ja, daar kan ik van genieten. Ik vond het verdorie jammer dat ik op een half uurtje al thuis stond.
- 55-plussers zijn mooi op tijd wanneer ze naar een namiddagvoorstelling van een film uit het Plus Parcours komen kijken.
- In een poging sociaal te zijn en eens niet alleen naar het filmfestival te trekken, had ik gisterennamiddag drie vriendinnen opgebeld om te vragen of zij vandaag met mij mee wilden naar Worlds Apart. Zij stemden alledrie toe en aldus beleefde ik een doldwaze avond die helaas veel te vroeg eindigde.
- Worlds Apart vond ik trouwens werkelijk een prachtfilm. Al een geluk dat ik die vriendinnen meehad of ik was nog niet bekomen. Als je je haast kan je misschien nog een ticket bemachtigen voor de voorstelling van woensdagavond. Achteraf wel niet komen klagen als het toch niet jouw ding bleek te zijn.
Of ik nog films ga bekijken? Jazeker. Ik heb hier nog tickets liggen voor Young@Heart en The Shaft. Als je mij toevallig ziet zitten tijdens een van die films mag je altijd eens zwaaien. Met een beetje geluk heb ik jou gezien, ben ik niet in een verlegen bui en zwaai ik wel terug.