Half-Life 2: Episode 1
Half-Life 2, voor de ene de beste shooter van 2004 met baanbrekende physics, voor de andere het bewijs dat Valve een kans gemist heeft en de klassieke Half-Life en Opposing Force-sfeer lang niet kon doen vergeten. Maar gelijk hoe, Half-Life 2 was een onderhoudend en zeer gevarieerd avontuur dat je op zijn minst één keer moest uitgespeeld hebben. Het wat teleurstellende einde en de vele openstaande vragen die tijdens heel het spel nooit een duidelijk antwoord kregen, wekten het vermoeden dat de makers nog heel wat in petto hadden voor hun fans. Valve zag de kans schoon om dan maar ineens een nieuwe distributiemethode boven te halen voor een soort vervolg, iets wat ze zelf 'Half-Life 3 in pakjes' durven noemen. Jawel, de kleinschalige Episodes zijn hot! Minder risico's voor de ontwikkelaar, sneller nieuwe content voor de gamer en al bij al een redelijke prijs, al zeggen ze het zelf, dus iedereen wint! Of misschien toch niet? Laten we dit eerste deel maar eens nader bekijken.
Over het verhaal kan ik kort zijn: via een grappige tussenkomst van oude bekenden kan je na het einde van HL² de Citadel verder verkennen op zoek naar een ontsnappingsroute (nadat je eerst een oplossing hebt moeten vinden voor de nakende ontploffing van de Citadel). Verwacht geen verklaringen of meer onthullingen over de Combine of de G-Man: Valve houdt nog steeds zowat alles achter de hand opdat je toch maar de volgende Episodes zou kopen. Dat hoeft geen nadeel te zijn, zolang de echte ontknoping maar niet zal teleurstellen natuurlijk. En uiteindelijk zal een shooter nog steeds vallen of staan met de gameplay en de juiste sfeer. Episode 1 neemt op dat vlak een nogal valse start van een dik uur, waarin je net als op het einde van HL² alleen maar met de gravity gun aan de slag kan in de Citadel. Erg handig voor puzzels, maar qua voldoening om tegenstanders mee omver te kegelen doet het snel vervelen, tot je dan eindelijk échte wapens in je handen krijgt.
Plots kan je je echt zorgen gaan maken als alle lichten weer eens uitdoven en krijg je intense gevechten met allerlei zombies en Combines op je bord. Valve heeft 'het' nog, en dat besef je wanneer ze je een pak memorabele momenten voorschotelen zoals de treinstation-scenes of een leuk 'schiet het dak aan diggelen'-stukje. De overdreven gravity gun aanpak van het eerste uur geraakt dus gelukkig snel op de achtergrond door de rest van het spel dat een goede mix van logische puzzels met actievolle momenten aanbiedt.
In de teasers zag je waarschijnlijk al dat Alyx een meer prominente rol zou spelen in deze eerste HL² Episode. Ze vervult haar rol van helpster alleszins een pak beter dan de losers die je soms in HL² moest meenemen en die praktisch constant in je gat stonden te porren vanwege de kleinschalige levelopbouw in City 17. Op tijd en stond vuurt Alyx met haar speciaal handgeweer de nodige kogelsalvo's af maar onoverwinnelijk is ze zeker niet. Laat ze aan haar lot over en het is onverbiddelijk 'Game Over'. Haar zelf afknallen wanneer ze de actie onderbreekt door teveel te blijven lullen gaat bijgevolg ook nog steeds niet, laat staan dat we de immer zwijgzame ster van het verhaal, Gordon Freeman, tot een actie kunnen bewegen om een echte impact te hebben op haar. Dat hoort allemaal niet thuis in een rechttoe rechtaan shooter hoor ik jullie zeggen, maar indien men ligt te pochen met facial animation en zo goed als levensechte animaties van de NPC's (en zeker Alyx zou je bijna in het echte leven kunnen tegenkomen) dan mag er wel iets meer gebeuren dan alleen maar passief alles ondergaan. Je hebt nooit een gevoel dat je zelf iets kan beslissen, je wordt heel de tijd gewoon 'gestuurd' door een onzichtbare designerhand. Op deze manier wil je zo snel mogelijk naar de volgende denderende actie-scene zonder telkens de oeverloze 'Oh Gordon, you're so good and so special'-emostukjes te aanhoren. Ik stel het wat overdreven voor misschien, maar in het eerder saaie begin van het spel kan dit serieus op de zenuwen werken. Je zal er dus net als in HL² vrede mee moeten nemen dat de designers van Valve je duidelijk maar in één richting willen sturen. Toegegeven, een over het algemeen zeer amusante richting waarbij er altijd wel iets gebeurt.
Een mankementje dat echter nog steeds niet werd opgelost is de vrij lage moeilijkheidsgraad. Half-Life 2 op Hard was al een easy ride en nu is het weer van dat. Het meest irritante aan dit alles is dat je maar uiterst zelden het gevoel ervaart dat je met intelligente tegenstanders te maken krijgt. Je zal pas een quicksave moeten herladen wanneer je in het donker die zombie (re-)spawn niet zag of wanneer er net een aantal Combines op gescripte wijze op het toneel verschijnen. Voor 90% van de tijd is het zaak om je telkens aan die typisch lineaire opzet van het spel aan te passen. De AI-dynamiek zoals je die in Far Cry of F.E.A.R. zag heeft men bij Valve nog steeds niet kunnen doorgronden of, beter gezegd, ze hebben het wat verleerd. Er zijn nog wel interessante confrontaties hoor, maar niemand kan ontkennen dat de pure gunplay-fun uit Half-Life of Opposing Force, net wanneer je Black Ops agenten of Marines tegenkwam, fel geminderd is. De Combines hebben nog steeds minder 'cool' en gaan veel te snel tegen de vlakte. Wanneer de echt beklijvende en moeilijke momenten van (alweer) een Strider, een Antlion-stier, een Combine-megawesp of een overdosis zombies in het duister moeten komen, dan weet je het wel.
Vooral de zombie-encounters kunnen wel eens venijnig zijn. Je had al de speciale Zombie Hounds die je de rillingen op het lijf bezorgden in Ravenholm, maar nu zijn er ook Zombines (Combines die een headcrab-kuur hebben ondergaan). Zij zijn niet zozeer snel, maar hebben wel meer kracht in huis dan de gewone burger die een headcrab als hoofdbedekking draagt. Bon, geen probleem hoor, zeg je dan, vanop afstand kan je toch alles aan. Niet echt nee, want de ruimtes waarin je ze tegenkomt zijn zo benauwd en pikkedonker dat je ze nooit allemaal tegelijk ziet aankomen. Eens ze onvermijdelijk dichter bij jou geraken moet je niet alleen hun scherpe klauwen en harde slagen vrezen, maar ook hun kamikaze-trekjes; alsof ze triomfantelijk met een kermisflosj willen zwaaien halen ze een granaat boven. Luttele seconden later mag je bidden dat je ver genoeg bent weggeraakt.
Bij dergelijke ontploffingen zie je weer de kracht van de prachtige Source-engine die constant evolueert door extra's als HDR die het laatste jaar zijn geïmplementeerd. Nog een niet te onderschatten voordeel is dat alles zeer goed schaalbaar is, Source is nog steeds niet al te veeleisend voor je pc en zelfs op lagere detailniveaus weet men nog een mooi spektakel op je scherm te toveren. Het blijft dus knap om te zien, maar het valt eveneens op dat veel materiaal uit het originele spel wat door mekaar werd gemixt en gewoon herbruikt wordt. Dat geldt trouwens niet alleen voor textures of andere omgevingsdetails, ook qua wapens is er niets nieuws onder de zon (of het moesten een paar objecten zijn die je creatief kan weggooien met de gravity gun).
Je zal het misschien wel al gemerkt hebben, maar Episode 1 is een stand-alone product. Zowat het enige voordeel hiervan is dat je HL² al niet meer terug moet installeren indien je het al van je harde schijf verwijderd had. Of wou Valve per se die ene zonderling bedienen, die nog nooit HL² gespeeld heeft, maar die toch zo graag in de helft van een verhaal zou willen starten? De multiplayer kan uiteraard niet achterblijven. Er valt weer dolle pret te beleven met het totaal onveranderde HL² Deathmatch (geen nieuwe maps, laat staan nieuwe wapens, speciaal voor Episode 1), maar de echte kers op de taart is de conversie van Half-Life 1 Deathmatch naar de Source engine… *kuch*. Het feit dat men bij Valve zelfs niet de moeite heeft gedaan om deze remake in de filters van de algemene Steam-server browser op te nemen zegt al genoeg, afgaande op de 'talloze' servers die deze Source-conversie draaien lijkt me dit dan ook een doodgeboren kindje. Dit alles duidt erop dat enkel de singleplayer van tel is. Of zullen we maar zeggen, de 'online' singleplayer, want je zal net als bij HL² weer internettoegang nodig hebben om het spel te kunnen installeren. Dat is onhandig als je op een pc zonder internet wil spelen en weer een geval waarbij de consument zich omwille van een kopieerbeveiliging moet gaan behelpen.
Krijgen we nu waar voor ons geld? Een dikke vijf uur op Hard voor €20 is niet zo enorm schandalig en op het eerste uurtje na amuseer je jezelf weer rot, zoals bij de beste momenten uit HL². Aan een vergelijking met de prijs/spelduur-verhouding van het origineel ga ik niet beginnen. Zelfs al komt Episode 1 op hetzelfde uit, dan nog kan men blijven doordraven over het feit dat HL² (en elke andere shooter van de laatste jaren) op zich al telkens te kort was. Het episode-concept kan er nog net mee door met andere woorden, zolang men bij Valve maar aan de verleiding weerstaat van schandalig overdreven content-opsplitsing. Het mag de volgende keer gerust nog ietsje meer zijn dus i.p.v. iets minder.
De schande van Half-Life 2: Episode 1 zit hem misschien niet in de prijs, maar wel in het gebrek aan iets fris, iets vernieuwends. Geen nieuwe wapens en eigenlijk geen noemenswaardige voortzettingen van het verhaal zijn duidelijke gebreken. Episode 1 is gewoon een verzameling extra levels die aan Half-Life 2 gebreid zijn met een voornamelijk gerecycleerde (maar tot in de puntjes afgewerkte) inhoud. 'Episode' is in dit geval een meer trendy naam voor een mini-mission pack. Het blijft wel kwaliteit, anders zou de degelijke score die je bovenaan ziet staan nu niet uitgereikt zijn, maar wees gewaarschuwd dat er hoegenaamd geen grote verrassingen aan te pas komen.
Met episodes werken zal nog wat leerwerk vragen. Valve geeft aan dat ze ook willen leren door bv. automatisch gegevens te verzamelen van je speelstijl en hun design daarop aan te passen. Het valt nog af te wachten of ze door een dergelijke werkwijze te hanteren de volgende Episode kunnen zegenen met broodnodige, nieuwe zaken, meer duidelijkheid over het verhaal en hopelijk ook eindelijk deftige multiplayer content.
8.0