Killer Joe, Genre: Komedie, Regie: Williams Friedkin, Acteurs: Emile Hirsch, Matthew McConaughey, Juno Temple, Releasedatum: 25 oktober 2012, Speelduur: 103 minuten.
Recensie Killer Joe
Ergens halverwege Killer Joe zit een scène waarin Matthew McConaughey en zijn begeerde Juno Temple eindelijk het huis voor zich alleen hebben. Wat volgt is een striptease en een bizarre staande seksscène. Eng vanwege de maagdelijke, excentrieke achtergrond van het meisje. Een beetje vies vanwege het grote leeftijdsverschil, maar ook behoorlijk spannend door de weinig verhullende wijze waarop het gefilmd is. Want ja, u krijgt de boezem én flamoes van Juno Temple te zien. Deze sequentie is een voorbode voor de rest van de film, die het woord 'bizar' een nieuwe betekenis geeft.
De plot dan. De woonwagenbewonende familie Smith bestaat uit vader Ansel (Thomas Haden Church), stiefmoeder Sharla (Gina Gershon), zoon Chris (Emile Hirsch) en dochter Dottie (Temple). De disfunctionele familie heeft niks met elkaar gemeen, behalve een diepgewortelde haat jegens de ex-vrouw van Ansel, de moeder van Dottie en Chris. Wanneer laatstgenoemde voorstelt zijn moeder te laten omleggen om met haar verzekeringsgeld een schuld bij de plaatselijke drugsbaas af te kopen, stemt iedereen dan ook in.
Enter Killer Joe Cooper (McConaughey, die zich zichtbaar vermaakt als engerd), een uiterst coole agent die bijklust als huurmoordenaar. Wanneer blijkt dat Chris het bedrag voor de moord op zijn moeder niet vooruit kan betalen, stelt Cooper een compromis voor: de jonge Dottie wordt het onderpand voor de schuld. Totdat het klusje is geklaard, trekt Cooper dan ook in bij de Smiths en maakt ondertussen Dottie het hof.
Dat klinkt als het slechtere komediewerk, maar gelukkig zijn de makers zich van die valkuil bewust. De film moet het hebben van een serie uiterst pijnlijke, gewelddadige en seksueel intimiderende scènes die behoorlijk wat indruk achterlaten. Punt van kritiek zou kunnen zijn dat deze momenten op goedkope emotie mikken om de zwakke plekken in het plot te camoufleren, maar daarvoor is Killer Joe te goed gemaakt. Deze bizarre scènes zijn juist de motor van de film.
Regisseur William Friedkin - die na de overschatte klassiekers The French Connection en The Exorcist al bijna dertig jaar geen noemenswaardige film meer heeft gemaakt - durft hier heel ver te gaan. In Amerika kwam de film niet door de censuurcommissie, maar hier krijgen we hem te zien zoals 'ie bedoeld is: wreed. Behalve een paar bloedige vechtpartijen zien we onder meer een scène op die zich het best laat omschrijven als een onvrijwillige blowjob met een kippenboutje. Om over de compleet geschifte finale nog maar te zwijgen. Wees gewaarschuwd.
De film is ondanks zijn schokeffecten en memorabele momenten zeker niet perfect. Links en rechts had bijvoorbeeld best een overbodige dialoog achterwege kunnen blijven. Dan was er gelijk meer tijd geweest om wat meer aandacht te geven aan de band tussen Temple en McConaughey, met afstand de meest interessante van de plot. Het gebrek aan een duidelijke focus is sowieso het grootste manco van de film.
Killer Joe is zeker niet de beste, maar waarschijnlijk wel de meest opzienbarende film van het jaar. Love it or hate it, maar dit is erg gewaagde en erg coole cinema. Een komedie, maar wel een pikzwarte. Een vergelijking met de broertjes Coen is bijna op z'n plaats. Een mindfuck zoals je ze zelden ziet.