De film The House of the Spirits
is gebaseerd op een boek van Isabelle Allende en speelt zich af in het Chili van vlak voor de militaire dictatuur.
Het vertelt het tragische levensverhaal van Clara del Valle (Meryl Streep) en Esteban Trueba (Jeremy Irons) over een periode van zo'n zestig jaar. Esteban komt bij de familie Del Valle voor de hand van Clara's zuster en niet voor die van haar. Niet veel later sterft de zus echter en Esteban trekt met zijn eigen zuster in hun hacienda.
Twintig jaren later besluit Esteban, die inmiddels politicus is geworden, alsnog de hand van Clara te vragen en zij stemt toe. Maar in die twintig jaar is er veel gebeurd. Vooral hun dochter Blanca krijgt te maken met de gevolgen van vele misstappen. En als het land dan vervalt in een revolutie, nemen de militairen de regering van het land over...
De muziek voor deze mistroostige en geweldadige film is van de hand van Hans Zimmer
, die er desondanks een rustige en melodieuze score voor heeft gemaakt. De muziek is een combinatie van synthesizer en orkest, die Zimmer in een vaak wat sombere en toch licht romantische tint laat samenvloeien tot mooie gedragen muziek.
Het album bevat slechts vijf tracks, waarbij de muziek in elke track als een soort suites elkaar opvolgt. Daardoor is de sfeer in veel tracks meer gevarieerd, dan je bij kortere tracks verwachten mag. En die sfeer is vaak melancholiek en wat dramatisch getint, met veel klanken in mineure setting. De dreiging en de voortdurende geladenheid van het verhaal wordt zo enigszins voelbaar, hoewel Zimmer steeds weer afwisselt met meer opbeurende klanken. Dit zorgt voor een fraai evenwicht en maakt dat de muziek toch heerlijk wegluistert.
De combinatie van syntesizer en orkest heeft Zimmer erg beluisterenswaardig opgezet, want het wordt nergens irritant of overheersend. Steeds is er de rustgevende natuurlijke klank van de strijkers, de blazers of van de piano. Toch staat de muziek in het teken van de mistroostigheid en creŽert Zimmer een sfeer die het verhaal goed illustreert. Vooral in de track 'Clara' komt die sfeer goed tot uitdrukking.
De thema's en de harmonieŽn in de score zijn erg mooi. Vooral de openingstrack, met z'n dan nog wat opgewektere toonsetting klinkt prachtig, maar daarna slaat het noodlot toe en gaat de kleuring meer naar de mineur-kant. Toch blijven de harmonieŽn ook dan erg fraai en vooral wanneer de orkestrale instrumenten hun solo's spelen op een underscore van synthesizer geeft de muziek de luisteraar weer een prettig gevoel alsof het allemaal goedkomt.
Het instrumentgebruik draagt zeker bij aan de sfeer op de score. De altviool wordt vaak gebruikt, maar ook de gewone viool speelt een rol met meer ijle klanken, die vaak de dreiging versterken. Mooie gedempte koperblazers zorgen met de prachtige melodieŽn soms voor kippenvel, vooral als de underscore daarbij een zware en donkere kleuring heeft. Die donkere en wat drukkende underscore zorgt mede voor die wat dreigende sfeer, die toch heel aangenaam klinkt.
Toch is niet alles donker en dreigend. Het laatste stuk van de track 'Clara' is een prachtig piano-arrangement die lucht geeft. En zo zijn er meer delen van tracks die wat minder die dramatische kleuring hebben. In de track 'Pedro and Blanca' speelt een getokkelde gitaar een belangrijke rol, naast een fraaie en vlotte percussie. Dit geeft de track een wat meer Zuid-Amerikaanse sfeer.
In de laatste track is het deel 'La Paloma' een song die klinkt als van een oude LP, die allicht het tijdsbeeld moet versterken. Maar dit is niet zo'n succes op dit album. Vanaf 4 minuten klinkt weer het prachtige gedragen pianospel van Nick Glennie-Smith
op het bijzonder fraaie thema van Zimmer. De laatste minuut spelen weer de gedempte blazers, waarmee de score prachtig afsluit, terwijl uiteindelijk een solo clarinet de muziek uitblaast.
Met The House of the Spirits
heeft Hans Zimmer
een prachtige score afgeleverd, heel anders dan we van hem kennen. De score is gevoelig en geladen, melancholiek en toch ook romantisch. Niet alle stukjes muziek van de verschillende tracks spreken aan, maar overwegend is dit een prachtige score en zeker een aanwinst voor hen die van de meer gevoelige filmmuziek houden. De waardering is 87 uit 100 punten.
Lees ook de volgende recensies van Lammert de Wit: La Dame aux Camťlias
, The Sheltering Sky
, Shining Boy & Little Randy