Curaçao heeft een simpele regel rondom naamgeving, lijkt het soms: niet moeilijk doen. Zo heet het meest westelijk gelegen punt op het eiland simpelweg Westpunt. En de weg die vanaf Willemstad daar naartoe leidt heet Weg naar Westpunt. Kun je niet misrijden ook.
Willem en ik zijn woensdag in de auto gesprongen en naar Westpunt gereden. Doel: de linkerkant van het eiland een beetje gezien hebben. Vanaf Westpunt via de zuidkust zijn we vervolgens teruggereden en hebben we diverse stranden en baaien bekeken en hier en daar een duik genomen. Curacao heeft een hele berg stranden, met verschillende liggingen, groottes, zandsoorten en inrichtingen, dus je kunt altijd wel iets vinden wat je ligt.
We begonnen bij Playa Forti, dat ligt een stukje ten zuiden van het Westpunt, bij het plaatsje Westpunt (ik zei al dat het simpel was). Het is een via een trap bereikbaar strand dat bestaat uit zand en stenen en waar de wat vulkanische rotsen laten zien hoe hoog het water soms komt. En da's niet hoog. Hier hebben we voor het eerst kennis gemaakt met een diepblauwe open zee, iets dat bij de kunstmatig aangelegde strandkade bij Zanzibar (zie een vorig bericht) niet echt voor het grijpen lag. Het Forti strand heeft ook een mooi punt, bovenaan een rotsklif, naast een restaurantje, waar je zo'n tien meter omlaag het water in kunt springen. En dat werd dus ook gedaan. Erg leuk om te zien.
Na Forti zijn we aan de tocht naar het zuiden begonnen. Zo af en toe zijn we een afslag ingegaan om het lokale strand te bekijken of er even te verblijven. Afwisselend in grootte, ligging en opbouw hebben we de stranden van Grote Knip, het plaatsje Lagun, Santa Cruz en Daai Booi gezien. Overal prachtig blauw water, meestal palmbomen en hoewel niet helemaal zuiver bestaat ieder strand grotendeels wel uit zand. Het is niet dat we geen palmbomen in onze voortuin hebben, maar pas als je ze hier op het strand ziet, met dat blauwe water erachter, besef je je dat je op een tropisch eiland in de Cariben zit.
Daai Booi is het strand bij het plaatsje St. Willibrordus. In die omgeving is ook een flamingoreservaat, waar we natuurlijk even gestopt zijn. Ik heb niet meer dan tien, vijftien flamingo's geteld, maar weet ook niet of ze misschien af en toe heen en weer reizen. Het was in ieder geval bijzonder om te zien: niet naar de dierentuin hoeven voor zulke siervogels is toch wel mooi.
Tijdens een ritje over wat toch wel eenderde tot de helft van het eiland is, vallen een aantal dingen op. Ten eerste dat, hoewel er grote stukken dor, bruin landschap zijn, je regelmatig door groene begroeiing rijdt. Meestal in de buurt van water, heb ik het idee, maar toch is het bijzonder dat je soms van die grote stukken groen hebt. Ten tweede dat er veel lege, lelijke, onbebouwde stukken eiland zijn waar een beetje projectontwikkelaar nog een hoop van kan maken, qua woningen of vakantieverblijven. En de westerhelft van het eiland is ook heuveliger dan de oosterhelft. Zo ligt de Christoffelberg daar, met 375 meter het hoogste punt van Curaçao, en da's niet de enige berg of heuvel. De wegen zelf blijven redelijk op lage grond, dus je rijdt soms tussen of langs groen bezaaide bergen, wat het landschap toch wat wisselend houdt. Tot slot is alles wel zo ongeveer bereikbaar met de auto, maar zowel de wegenkaarten als de wegen zelf hebben het niet zo op naamaanduidingen. Het zoeken van een afslag gaat door goed om je heen te kijken en de afslag pas te vinden als je 'm voorbij rijdt. Straatnaambordjes en bewegwijzering ontbreken in grote getale, wat veel u-turns, keeracties en omrijroutes tot gevolg heeft.
Maar de westerhelft van Curaçao is een mooi stuk. Het is divers, rustig en redelijk compact. Als je het eiland wil verkennen is een rondje (of enkele rondjes) over dit deel wel aan te bevelen.
Zon! Veel zon. En insmeren. Hoe belangrijk dat is, zag ik aan het feit dat ik zaterdag mijn voeten insmeerde met mijn slippers nog aan: mijn linkervoet toont sinds zondagochtend een rode streep, precies waar ik niet gesmeerd heb. En dat is een verbrande plek. Staat wel grappig, eigenlijk.
De zaterdag hebben we namelijk doorgebracht op het strand in de Jan Thielbaai, een stukje ten oosten van (de kern van) Willemstad en ten zuiden van waar we wonen. We zaten bij Zanzibar en daar was het zonnen, zwemmen en uiteindelijk ook zuipen: een middagje strand loopt eenvoudig over in een zaterdagmiddagborrel, die later sterke kenmerken van een barbecue annex strandfeest begint te vertonen. Geen straf dus, dat lijkt me duidelijk. Coctailtje hier, biertje daar, lekker stukje vlees erbij, muziekje... leuk eiland, wel.
Maandag zijn we even het kantoor gaan verkennen; het is toch leuk om te weten waar de komende maanden de kantooruren worden doorgebracht. In een verzamelgebouw in Punda (of iets specifieker, Scharloo) hebben we een kantoortje waar op dit moment drie bureau's staan, een airco blaast en het werken best te doen lijkt. Er zijn foto's, maar die gaan pas online bij een goede verbinding. We zitten op loopafstand van het centrum, of erin, da's niet helemaal duidelijk, dus er zit ook van alles in de buurt. Mochten we iets nodig hebben, zegmaar.
Sinds maandag ben ik overigens ook in het bezit van een lokaal telefoonnummer; een van de meegebrachte extra telefoons was zoals gehoopt simlockvrij en draagt nu mijn +5999 telefoonnummer mee. Als je het nummer wil weten spreek ik je vast wel via andere kanalen.
Verder moeten we nog een beetje onze draai vinden in het appartement. Het is ingericht, en vooralsnog qua meubilair ook wel voldoende, maar we gaan in ieder geval binnenkort nieuwe pannen kopen om een beetje uit de voeten te kunnen. Ook de exacte verdeling van waar we welke inkopen doen moet nog uitgevogeld worden; de lokale supermarkt is enorm shabby en zou door Nederlandse supermarktbazen worden uitgelachen om z'n enorme gebrek aan appeal. En die indruk werkt door in de producten; groente en fruit liggen er niet aantrekkelijk bij (en smaken ook niet optimaal) en het vlees is lastig te vertrouwen. Het aanbod van de overige producten is wisselend, dus daar moeten we niet al te kritisch over zijn. Er zit gelukkig een Albert Heijn in de wijk Zeelandia, maar da's een end rijden en bovendien zijn de prijzen daar, vanwege de import vanuit Nederland, aanzienlijk hoger. Die zullen we dus alleen gebruiken voor de belangrijkste zaken.
We hebben nog geen internet thuis. Nouja, dat hebben we wel: een Wimax-apparaat van Scarlet One met daarop prepaid-tegoed, waar we zuinig mee zijn totdat het internet in ons appartement is geregeld. Maar dat Wimax-ding, feitelijk een lokale eilandbrede draadloze internetoplossing, is niet vooruit te branden.
Ik herinner me nog wel het inbeltijdperk, vroeger: connectie maken met je modem en vervolgens snel (want tijdgebonden) en efficient (want helemaal niet zo snel) je pagina's opvragen, je e-mail checken, je ding doen en vervolgens weer offline. Zo is het nu, naar ik *insert vloekwoord* mag hopen tijdelijk, ook hier thuis. Een simpele Twitter-update posten, over hoe traag het hier is, doet er, terwijl ik dit schrijf, al drie minuten over om gepost te worden (en blijkt, uren later, helemaal nog niet gepost te zijn, dus nu alsnog). Een willekeurige pagina opvragen is een kwelling. De verbinding is zelfs alweer uitgevallen, dus dit tekstje verspreidt zich nu over twee onlinemomenten.
De verbinding op kantoor is goed, dus het is wel mogelijk op het eiland, maar hier ter plekke zijn we tien jaar terug in de tijd. Damn. Ik ga wel tv kijken ofzo.
Ik tik later nog even een update over de afgelopen dagen: strand, kantoor en Willemstad.
Ik ben gerimpeld. En klein. Ik ben klein en gerimpeld. Ik ben een klein, gerimpeld mannetje. Ik ben Yoda! Gerimpeld, ik ben. En klein. Na aankomst op luchthaven Hato, vrijdagmiddag om 2 uur Antilliaanse tijd, zijn we naar het park gegaan waar we de komende maanden wonen. En vervolgens het zwembad ingedoken. En daar word je gerimpeld van.
De vlucht zelf was hel. Nouja, ArkeFly doet het prima, op zich, maar Curaçao ligt nou eenmaal niet om de hoek, dus je moet effe een halve dag een innige vriendschap met een stuk leer en twee armleuningen sluiten, en daar kom je gewoon compleet gebroken uit. Tel daarbij een iets te korte voorafgaande nacht en het tijdsverschil op, en aan het einde van de Curaçaose middag, zo ergens in de vooravond wanneer het in Nederland een uur of 1 's nachts is, ben je best een beetje moe.
Ik heb dan ook maar een uitnodiging om naar een barbecue te gaan afgeslagen. Volgens mij kun je me wegdragen na een paar biertjes en een vergelijkbaar aantal uren. Ik spendeer de avond dus rustig: een beetje hangen, een beetje koffers uitpakken, een beetje tv kijken en luisteren naar de radio, waar op moment van schrijven de tellingen van het meest belangrijke referendum in de recente Curaçaose geschiedenis worden bekendgemaakt.
Moment van schrijven, zeg ik, want in verband met dat referendum zit de winkel waar wij ons internet vandaan halen op slot. Zo'n beetje alle winkels zijn sowieso dicht, dus we hebben geen verbindingen hier. Daarom tik ik deze tekst een beetje out of sync: als je dit leest ben ik allang weer vergeten dat ik het geschreven heb. Wat geschreven? Dit. Waar heb je het over? Geen idee.
Die radio klinkt overigens verdomde Nederlands. Een reeks in Nederland bekende stemmen, althans, toen ikzelf nog Nederlandse radio luisterde waren dat bekende stemmen, doen ook hier jingles, voiceovers of programma's. En ook de muziek, stijl van radiomaken en gevoel van losgeslagenheid klinkt onnavolgbaar Nederlands. Zei de ex-radionerd.
51% voor si, 49% voor no in het referendum, overigens. Op moment van schrijven.
De tv heb ik nog niet helemaal uitgeplozen, maar een eerste zapsessie leverde me al live signaal van Fox, ABC, NBC, CBS en the CW op, plus nog een aantal andere (Noord- en Zuid-) Amerikaanse, Nederlandse en lokale kanalen. We kunnen dus het een en ander fijn meepikken, zij het in ouderwetsch 4:3 beeldformaat.
Het appartement waar we wonen is een fijn ding: ruime woonkamer slash keuken, met tafel, zithoek, redelijk ruim keukenblok, werkplek en een veranda. Daarnaast twee slaapkamers met beiden een eigen badkamer, washok met wasmachine en droger en eh, oh dat was het. Maar alles wel netjes, beetje cheesy op de bekende warm-land-ingericht-appartement manier, maar wat geeft het. Hier gaan we ons wel redden. Mits internet. Foto's volgen nog, en vermoedelijk ook video's. Die maken we de komende dagen wel.
Op vakantie gaan is, behalve erg leuk, soms behoorlijk stressvol, zeker als je je niet goed voorbereidt. Je moet de vakantie boeken, zorgen dat je alles administratief op orde hebt, inpakken, extra inkopen doen, etcetera. En dat is nog bij een gemiddelde vakantie.
Ik ga niet op vakantie. Nouja, ik heb de eerste week vrij, maar ik ga niet naar Curaçao voor vakantie. Ik ga er wonen, zij het dan tijdelijk. Ik moet dus allerlei werkzaken regelen, zaken aanvragen bij de gemeente, formulieren invullen en terugsturen, zaken in Nederland opzeggen, zaken in Curaçao laten beginnen, post laten doorsturen, abonnementen opzeggen of omleiden naar Willemstad en ga zo maar door. Het is niet alleen meer, het is ook belangrijker. Ik ga niet "even ergens heen", maar ik word inwoner van de Nederlandse Antillen. En even terug omdat je iets bent vergeten kan niet.
Nu is het meeste gewoon overzichtelijk gemaakt door anderen. Ik ga immers niet in m'n eentje naar de overkant. Maar toch: het moet toch allemaal op een lijstje en bijgehouden worden. Heb ik dit al? Ja, ligt hier. En dat? Nee, moet ik nog kopen. En die papieren? Nog niet, daarvoor moet ik nog een gegeven weten. En die opzegbrief? Morgen op de zaak uitprinten, heb hier geen printer.
Ik heb ook de neiging gewoon nu al alles in te pakken, dan hoef ik dat op het laatste moment niet te doen. Maar de helft zit nog in de was dus dat gaat niet. Dus dan maar zaken bij ellkaar op stapels leggen, en hopen dat het wat is.
Het leuke van zo'n laatste periode in Nederland is de afscheidsronde. Ik heb allemaal etentjes, borrels en barbecues met vrienden, familie, collega's en nog meer vrienden, en het is wel leuk dat allemaal in ongeveer een week achter elkaar te hebben. Dat maakt het wel speciaal en geeft een feestelijk tintje aan een week vol gedoe.
I reset the time on our mailserver, because NTP wasn't working (or at all running, I guess). Immediately my mail client started complaining about the connection. The above error message was the cause. It's both funny and explanatory. I like it.
In verband met mijn verhuizing naar Curacao heb ik TNT ingeschakeld om al mijn post door te sturen vanuit Nederland naar mijn tijdelijke adres op het tropische eiland. Is een mooie service, want ik hoef me in die maanden geen zorgen te maken dat ik bijvoorbeeld een blauwe envelop of rekening mis. Het zal je immers maar gebeuren.
Het vreemde van de TNT Post doorstuurservice is echter dat de betaling van de dienst via eenmalige incasso gaat. Ik hoef alleen mijn rekeningnummer, naam en woonplaats in te vullen, en TNT accepteert dat als betalingsmethode.
Ik vind dat natuurlijk best, want het is lekker makkelijk, maar tegelijk gaat er een belletje rinkelen: waarom moet ik me niet authenticeren? Waarom geen controle of dat wel mijn rekening is? Geen handtekening, geen iDeal- of creditcard-achtige controle. Gewoon: bedankt en tot ziens.
Volgens mij is dit een enorm gat in het betalingsverkeer. Als ING (mijn bank) dit bedrag (en gezien het aantal weken dat ik van huis ben is het geen fooi) zomaar afschrijft, zijn ze eigenlijk niet zo veilig bezig. Of zie ik een belangrijk aspect over het hoofd?