Your basket (0 items) | view basket


Een meisjesparadijs22 June 2011 View the English version
by Arnold Jansen op de Haar
Ik was op weg naar een symposium over poëzie en religie aan de Radboud Universiteit te Nijmegen, hooguit een kilometer verwijderd van de plek waar ik geboren ben. Het begon al in de shuttle bus van het station naar het universiteitsterrein. In die bus bevonden zich vrijwel uitsluitend meisjes.
Allemaal studentes natuurlijk. Niet staren, dan gaat het opvallen. Net doen of je de meisjes niet ziet. Gewoon doen alsof je naast je moeder zit.
Ik ben altijd veel te vroeg. En dus had ik een half uur over. Op het parkachtige universiteitsterrein stonden prachtige nieuwe gebouwen. Naast de bibliotheek nam ik plaats aan een picknicktafel en keek om me heen.
Studeren hier alleen meisjes? vroeg ik me af. Bovendien waren ze in de afgelopen dertig jaar veel mooier geworden. De paar jongens die je zag 'hingen er maar bij'.
Een van de meisjes kwam een vuurtje vragen. Mogelijk zag ik eruit als een professor. Ik heb precies de goede leeftijd (48). Tenslotte zei tante Annie toen ik een jaar of veertien was en ze mijn zolderkamertje met bureau zag: 'Moet hij hier professor worden?' Het kan ook gewoon zijn dat het meisje een vuurtje vroeg omdat er een sigaar in mijn hoofd zat.
Opeens had ik medelijden met grijze professoren voor een collegezaal vol jonge vrouwen. Zoals ik het andersom als puber bijna crimineel vond om die schitterende lerares Nederlands voor een klas te zetten. Niet voor haar, maar voor ons.
Om een lang verhaal kort te maken, ik begon me behoorlijk te verheugen op dat symposium! Het zou beginnen met een optreden van de beroemde Australische dichter Les Murray. En die zaal zou natuurlijk vol meisjes zitten. Hoe vaak is er tenslotte een beroemde dichter te zien op de Nijmeegse universiteit? En de talenstudies zaten schuin tegenover de studentenkerk, waar de bijeenkomst zou plaatsvinden.
Bij binnenkomst zag ik het direct: 'poëzie en religie' bleek een doelgroep te trekken van gepensioneerden. Hoewel het druk was, werd de ontvangstruimte vooral bevolkt door het type 'oudere gelovige'.
Je herkent ze aan hun schoenen. Hoge hakken ontbreken. Gemaksschoenen, dat is het woord. Maar het is wel de generatie die boeken leest. Een enkeling had zijn dochter meegenomen. Die was dan van mijn eigen leeftijd. Het meest dankbare publiek dat je kunt bedenken. Babyboomers zijn boekenkopers. Jammer alleen dat de boekhandelaar de boeken van Les Murray 'niet had binnengekregen'. Ik wilde niet vloeken in de kerk, anders had ik het gedaan.
Een van de aanwezigen keek vol ontzag naar de dichter. Ze fluisterde: 'Zonder Poetry International in Rotterdam zou hij hier nooit geweest zijn.'
In de workshop die ik daarna volgde ging het over de gedichten van Nelly Sachs. De dame die naast me zat was 83. De mevrouw die de workshop leidde, declameerde met trillende stem: 'Wie van ons mag troosten?/ Tuinders zijn we, zonder bloemen nu/ En staan op een ster, die straalt/ En wenen.' De 83-jarige dame begon te snikken.
Maar in de bus terug had ik vooral medelijden met de meisjesstudenten. Ze waren heel dicht bij een mooi optreden van Les Murray geweest. Ook hadden ze een indrukwekkende workshop over Nelly Sachs gemist. En daar wisten ze niks van. Misschien kwam dat door het thema van het symposium: poëzie en religie.
Poëzie en Justin Bieber, dan waren ze natuurlijk wel gekomen. Of poëzie en Brad Pitt. Les Murray is geen zanger, acteur of fotomodel. Hij is qua omvang op zijn minst drie fotomodellen. Maar hij heeft zes keer meer te zeggen.
Als zelfs op een universiteit een wereldberoemde dichter geen studenten trekt, dan is alles verloren. 'Lieve God, sta ons bij!' prevelde ik. En toen werd ik weer afgeleid door de meisjes in de bus. Poëzie en meisjes, een heerlijke combinatie. Ik ging daar thuis onmiddellijk reclame voor maken.
© Arnold Jansen op de Haar
U kunt reageren op ons forum.
Eerdere columns:
Voorbij de waanzin
Tell a friend
Back to magazine