vrijdag 21 december 2012, 18.30
Rabozaal
Genomineerd voor de Toneel Publieksprijs! Info: goo.gl/YyqQE
'Ivo Van Hove vertaalt het werk van Ingmar Bergman naar een indrukwekkende dubbelopvoering' - 5 sterren - De Morgen
'Schrijnend, levensecht theater' - 5 sterren - De Volkskrant
'Boeiend tweeluik over de rol van de kunst' - 4 sterren - Theaterkrant
Na zijn succesvolle ensceneringen van 'Scènes uit een huwelijk' (2005) en 'Kreten en gefluister' (2009) regisseert Ivo van Hove opnieuw twee teksten van Ingmar Bergman. U krijgt twee voorstellingen te zien, waarin de fragiele grenzen tussen verbeelding en werkelijkheid en die tussen ziekte en normaliteit worden opgezocht. Zoals altijd doet Bergman dit op persoonlijke en menselijke wijze, glashard en liefdevol tegelijk.
In 'Na de repetitie' maken we kennis met Henrik Vogler, die 'Droomspel' van Strindberg regisseert. Na de repetitie treft hij de jonge en ambitieuze hoofdrolspeelster Anna. Ze praten over het stuk en over het leven en de prominente plaats die de leugen daarin bekleedt. Wanneer Henrik herinneringen ophaalt aan Anna's overleden moeder Rakel - met wie hij een overspelige relatie had - verschijnt ze ineens ten tonele, als een spookbeeld uit het verleden.
In 'Persona' stopt Elisabet Vogler, een gevierd actrice, tijdens een opvoering met spreken en trekt zich terug in een bastion van stilzwijgen. De jonge verpleegster Alma probeert Elisabet weer tot leven te verleiden.
Anders dan eerder aangekondingd, zal deze voorstelling op de reguliere tijd beginnen.
English surtitles on thu feb 7 and may 16
Inleiding: 15 mei (19.15 uur)
Nagesprek: 17 mei
Deze voorstelling dingt mee naar de Toneel Publieksprijs.
duur: ca. 2 uur 50 minuten, inclusief pauze
Interview met Ivo van Hove
Download pdf
Interview met Karina Smulders
Download pdf
In een handig overzicht
Lees verder
Na de repetitie
Henrik Vogler regisseert Droomspel van Strindberg als in een koortsdroom, alsof zijn leven ervan afhangt. Na een repetitie blijft de jonge, ambitieuze Anna met hem achter. Ze provoceert hem en dwingt hem positie te kiezen, niet alleen in zijn werk maar ook in het leven. Het gesprek tussen de regisseur die nog uitsluitend via zijn werk leeft en de actrice die de wereld wil veroveren, is een balanceeract zonder vangnet. Genadeloos ontmaskeren ze elkaar. Als Henrik herinneringen ophaalt aan Anna's moeder, zijn vroegere maîtresse Rakel, verschijnt deze ten tonele als een droombeeld uit het verleden. Zij is ook actrice en kampt met een alcoholverslaving. Ze confronteert Henrik met zijn lafhartigheid en levensangst. Na haar exit blijven Henrik en Anna achter en proberen een leven samen te verzinnen; de verbeelding als pleister op de wonde.
Persona
Elisabet Vogler, een gevierde actrice weigert tijdens een voorstelling nog langer te praten en trekt zich terug in een ondoordringbaar bastion van stilzwijgen. De jonge verpleegster Alma begeleidt haar naar een zomerhuis op een afgelegen eiland in een poging haar weer tot het leven te verleiden. Tussen beide vrouwen ontstaat een gevecht om aandacht en macht. Alma verliest niet alleen de controle over de situatie maar raakt ook definitief haar onschuld kwijt. Op het einde van hun wekenlange retraite, net voor hun aftocht naar het vasteland fluistert Elisabeth één enkel woord: 'Niets'.
Bergman beschrijft niet alleen de mentale breakdown van een gevierde actrice die de verschillende rollen in haar leven en werk niet meer met elkaar kan verzoenen, maar ook de crisis van de verpleegster die haar verzorgt. Zij hunkert naar erkenning van de actrice die voor haar steeds een rolmodel is geweest en gaat zich steeds meer met haar identificeren tot de grens tussen beide vrouwen definitief vervaagt.
Ivo van Hove over persona & na de repetitie
Is kunst belangrijk? In Na de repetitie volgen we een regisseur voor wie theater maken de essentie van zijn leven is, de brandstof voor zijn bestaan. Zijn voorstellingen vormen zijn autobiografie. De wereld van illusies en fictie is voor hem een realiteit. In het theater beleeft hij zijn diepste verlangens, drijft hij zijn angsten uit, ontstaan prille liefdes en neemt hij afscheid van versleten, uitgewoonde relaties. In Persona stopt een actrice midden in een voorstelling abrupt met spelen. Ze weigert nog een woord te spreken. Voor haar is theater spelen zinloos geworden. Twee korte stukken over de zin van theater en kunst in ons leven en in onze samenleving. Maar zoals het grootmeester Ingmar Bergman past, doet hij dit niet moraliserend maar met veel aandacht en inzicht voor de mens in al zijn onnavolgbare complexiteit. Ontroerend maar ook hard.
After his successful staging of Scenes from a Marriage (2005) and Cries and Whispers (2009), Ivo van Hove is once again directing two works by Ingmar Bergman. This time, the audience will have the chance to see two Bergman performances in a single evening. Both scripts walk the thin line between imagination and reality, illness and normality. Both explore the meaning of art in our lives and in society. As always, Ingmar Bergman does this with great personal intensity and humanity. Uncompromising and compassionate.
English surtitles on thu dec 20 and may 16