Zo langzamerhand een vaste gastschrijver, Wim en dat betekent dit keer een filosofisch verhaal met een sterke dosis humor. Wim, bedankt !
Het werd haar te veel. Nimmer een schouderklopje. Nimmer een lovend woord. Waar deed ze het allemaal voor? Ondankbaarheid was haar loon en dat terwijl ze dag in dag uit 24 uur per dag bezig was. Geen man om troost bij te zoeken en bij haar nazaten hoefde ze al helemaal niet aan te komen. Die verwachtten van haar slechts dat ze steeds meer geld binnen bracht en de boel bij elkaar hield.
Soms bekroop haar een gevoel van afschuw als ze terug keek op de dertig jaren die ze haar vaderland had gediend. Had ze het goed gedaan? Had ze de lessen van pappie opgevolgd? Ze raakte een beetje de weg kwijt, net zoals haar mamma die toen haar heil zocht bij alternatieve mensen. En ook haar zus die in een donker bos tegen bomen stond te praten. Moest ze hiermee verder gaan? Ook haar getrouwe kamerheer kon haar niet meer helpen. En toch was er nog iets onverzettelijks in haar dat haar op de been hield. Een onverzettelijkheid die haar gebracht had op de positie die ze altijd al had willen hebben. Tegenspreken duldde ze nimmer. Haar gelijk was HET gelijk. Iets anders bestond er niet. Was ze niet opgevoed als een vorstelijke dame? Dan zou zij toch moeten weten hoe de wereld in elkaar stak en wat het volk wilde. Het Volk. Een gevoel van walging en minachting ging door haar heen als ze daar aan dacht. Maar ach, ze was toch het staatshoofd van dat waardeloze volk? Nee, ze had er totaal geen binding mee. Ze verachtte dit stomme volk dat over een paar weken weer als imbecielen langs de kant van de weg zouden staan.
Gelukkig stond er een aardige financiële tegemoetkoming tegenover. Maar het feit dat haar o, zo zorgvuldig beraamde plan mislukt was, maakte haar des duivels. Gelukkig was er nog een tweede optie, die haar eigenlijk nog beter uitkwam, zodat haar uiteindelijke doel, beraamd tijdens de haar zo geliefde Bilderberg-bijeenkomsten, nu binnen handbereik kwam. Leefde Freud nog maar dan zou ze bij hem eens helemaal haar hart kunnen uitstorten. Die was net als de vriend van pappie, Hitler, ook in Oostenrijk geboren. Lekker op de divan liggen en alles wat haar dwars zat er uit gooien. En er zat haar heel wat dwars. Op zich had ze de zaken goed geregeld en op alle posities haar marionetten neergezet, maar telkens werd er her en der weer zand in de raderen gestrooid. Een alleenheerschappij met absolute macht, als ze die had zouden al haar wensen in vervulling kunnen gaan. Van die christelijke partijen had ze geen last, die kropen toch al voor haar en de socialisten wilden kennelijk de vele jaren van achterstelling inhalen en gingen tot het genante om het haar maar naar de zin te maken. Dat had Troelstra eens moeten meemaken. En verder die andere partijen, een zooitje ongeregeld. De man met van die puilogen die op beschaafde wijze zijn idiote meningen weergaf. En dan dat domme halsje, dat ook van de hak op de tak twitterde. Wat moest ze daarmee? Een een-partij staat zou het beste zijn voor dit land met al die lieden die het zoveel beter wisten. Ze moest ophouden met dit nutteloze gepeins en tot daden overgaan. Al die onnozele zogenaamde politici waren nu murw gemaakt, dus dit was het moment waarop ze zou moeten toeslaan. Er stond en staat dit land nog heel wat te wachten !