Sommige meisjes poepen bloemetjes, smeren overal glitters op, waren in hun vorige leven een eenhoorn, hebben geen flamoes maar een cupcake tussen hun benen zitten en dromen uitsluitend in roze tinten. Deze meisjes noemen we meisje-meisjes. Nieuwsflits: deze meisje-meisjes bestaan dus niet.
Als de meisje-meisjes ooit al echt bestaan hebben (op andere locaties dan de lichtbak van een Disney-tekenaar), dan worden ze nu langaam maar zeker verdrongen door de rakkermeiden; meisjes die eigenlijk jongetjes willen zijn. Rakkermeiden verschillen in essentie weinig van het soort zwarten dat een paar decennia geleden in Amerika nog heel normaal werd gevonden: zij die de jarenlange onderdrukking zo gewend waren, dat ze zelf ook begonnen te geloven dat het blanke ras superieur was. Zo identificeren rakkermeiden zich niet met het onrealistische beeld dat er heerst van meisje-meisjes en zetten zich ertegen af. Met kleding heeft dat niet per se te maken: rakkermeiden kunnen op torenhoge hakken rondwaggelen en ondertussen iedereen vertellen dat ze "eigenlijk net jongens zijn". Rihanna is een goed voorbeeldje. Dit type 'vrouw' maakt regelmatig verwijzingen naar de penis die ze niet heeft: "Bitches be sitting on my dick" en meer van dat soort ongein.
Ze laten te pas en te onpas weten dat ze niet van shoppen houden maar wel goed zijn in computerspelletjes, dat ze alleen obscure hiphop luisteren en dat ze liever met mannen omgaan dan met vrouwen. Ze doen stoer op een brugklasjongetjesmanier in de hoop een beetje erkenning te krijgen van die mannen, het zogenaamde superieure ras waar ze zo tegenop kijken. De logica hierachter valt ver te zoeken. Welke man zit er nou te wachten op een vrouw die geen vrouw durft te zijn? En om duidelijk te zijn: een meisje-meisje is géén vrouw. Alsof men onder de indruk zou zijn van een man die zegt: "nee maar eigenlijk ben ik net een vrouw, hoor, echt! Ik hou van shoppen en roze glitters en eenhoorns, dat is altijd zo geweest!"
Deze man zou allesbehalve respect krijgen. Hij zou zelfs 'gay' genoemd worden... Wat wederom bewijst met wat voor innerlijk conflict de rakkermeiden worstelen: ze kijken op zichzelf neer en willen liever een piemel, dan dat Michael Jackson wit wilde zijn. Eigenlijk zijn rakkermeiden mislukte feministes, die zichzelf niet zo noemen omdat ze gehersenspoeld zijn door de denigrerende clichés die er over meisje-meisjes bestaan, alsof ze zelf ook niet meer geloven dat er ook hele goede vrouwelijke eigenschappen zijn die niks met roze glitters te maken hebben. In de hoop om serieus genomen te worden, onderdrukken de rakkermeiden maar zichzelf. Stoer? Nee. Sneu? Ontzettend.