Paul Verhaeghe begon zijn carri?re in een centrum voor geestelijke gezondheidszorg en werkte nadien in de bijzondere jeugdzorg.
Met die bagage doctoreerde hij in de klinische psychologie en volgde een vorming als psychoanalyticus. Vandaag is hij gewoon hoogleraar aan de Universiteit Gent, waar hij psychodiagnostiek en psychoanalytische therapie doceert.Zijn boek Liefde in tijden van eenzaamheid (1999) werd in acht talen vertaald. De Amerikaanse editie van Over normaliteit en andere afwijkingen (2002) werd bekroond met de Goetheprijs.
Boeiend interview in De Morgen van 02092009
Het kan toch geen toeval zijn dat een maatschappij gekenmerkt door een overvloed aan stimuli en snelheid overloopt van hyperactieve kinderen? Het is geen wonder dat we ADHD-kinderen produceren.We krijgen een grote groep mensen die vaak van op heel jonge leeftijd al niet meer willen of durven meespelen. Zij beginnen afstand te houden omdat ze bang zijn. De voorbije jaren hebben we daardoor een verschuiving gezien van faalangst en sociale angst naar autisme
We leven in de beste der denkbare werelden, nooit was er zoveel veiligheid, gezondheid, onderwijs, waren er zoveel sociale vangnetten. En toch voelen we ons onveilig, maken we ons zorgen over onze gezondheid en – vooral – hebben we meer depressies en angsten dan ooit tevoren.
Wanneer een maatschappij overgaat tot de mercantilisering van haar zorgsector (medisch, psychologisch, pedagogisch, sociaal), dan gebeurt dit steevast ten koste van wie die zorg moet ontvangen. Als de kwaliteit van de bejaarden-"zorg" onder andere becijferd wordt aan de hand van het aantal "doucheminuten per dag per zorgklant", dan kun je beter elders bejaard zijn.
De modale mens vraagt niet beter dan een makkelijk antwoord, waarbij men noch het eigen aandeel hoeft te erkennen, noch zelf inspanning hoeft te leveren om er iets aan te doen, zoals in de psychotherapie… Geef me een pil waardoor ik vanzelf vermager, een fantastisch seksleven heb, beter presteer op mijn werk en vrij ben van angst. Meer moet dat niet zijn.,