Batman: Arkham Asylum
Het meest opzienbarende feit aan Batman: Arkham Asylum is hoe de makers erin geslaagd zijn die ongrijpbare, complexe en altijd evoluerende Batman-sfeer perfect te vertalen naar de game. Zowel recente fans van de laatste twee films als old-skool liefhebbers van The Joker en consoorten zullen zich kunnen vinden in hoe het spel eruitziet, hoe Batman en zijn cape in beeld wordt gebracht, hoe de held praat en handelt en hoe hij door de levels beweegt. De volwassen setting, dialogen, situaties en gameplay doen de rest en sleuren je aan de snelheid van een Batmobile in het spel, om je niet meer los te laten tot de credits over het scherm lopen. En waarschijnlijk zelfs nog tot lang daarna.
Laten we beginnen met de locatie. Arkham Asylum is een psychiatrische instelling waar alle nutjobs en criminelen van Gotham City een plaatsje hebben gevonden. Het is gedurfd van Rocksteady en Eidos om het volledige spel daar en op het bijhorende eiland te situeren, maar op geen enkel moment blijkt het een verkeerde beslissing, integendeel. Reeds tijdens de introductie, die overigens doet denken aan die van Half-Life 2, waarin Batman zijn aartsvijand The Joker aflevert in het instituut wordt het sfeertje dreigend en donker en voel je al aan de haartjes op je rug dat de grapjas waarschijnlijk heel wat in petto heeft en zich maar te gemakkelijk liet vangen door de Caped Crusader.
Luttele minuten later word je naadloos in de actie gesmeten als blijkt dat die-met-de-eeuwige-glimlach het eiland wil veroveren. Actie die gedurende de rest van het spel nooit zal teleurstellen, ondermeer dankzij het constante unlocken van nieuwe mogelijkheden (XP verzamelen dus), leuke locaties, het zoeken naar verborgen geheimen en raadsels waarmee The Riddler je uitdaagt, afgewisseld met knap in beeld gebrachte gevechten tegen voetvolk en de nodige, gevarieerde, bazen. Onderschat de waarde van die Riddler opdrachten niet, want alhoewel sommige zich beperken tot het vinden van vraagtekentjes zijn de andere erg intelligent en vragen ze meer denkwerk dan enkel het rondspringen door omgevingen.
Het knokken zelf is vlot genoeg, met enkele combo's en de nodige countermoves, maar het zijn vooral de filmische en spectaculaire animaties en de sneaky kills of het van bovenaf neerzweven uit de donkere hoeken en kantjes die de show stelen tijdens vijandige ontmoetingen. Vanuit de nokken van een kamer je niks vermoedende (en ook niet erg slimme) slachtoffers bespieden om dan op het juiste moment in hun zweterige nekken te vallen. Het wordt nooit oud, vooral omdat wanneer je de tegenstanders één per één uitschakelt, de overblijvende alsmaar paniekeriger beginnen rondlopen en roepen!
Bovendien wordt dit alles aangevuld met net genoeg Batarang werk, grapple hook geklauter en gebruik van explosieve gel om de perfecte combinatie te bieden tussen het gebruik van je vuisten en het verkennen van de prachtige omgevingen. De extraatjes die The Riddler heeft rondgestrooid vragen net dat meer van je zodat fervente verzamelaars ook op hun wenken worden bediend en de levensduur van de game wordt verlengd. Wat betreft gameplay is hier diepgang ingeruild voor toegankelijkheid, maar in dit geval op zo'n meeslepende manier dat het nooit gaat storen noch vervelen.
Die toegankelijkheid wordt nog eens benadrukt door het gebruik van je Detective Mode die de omgevingen in een blauwe gloed hult en je extra informatie biedt over wat er aanwezig is. Met één druk op de knop kan Batman plots alle vijanden identificeren en hun status ontdekken, ramen en muren zien oplichten waar hij door kan breken en ook ontsnappings- en verrassingsmogelijkheden zoals beklimbare gargoyles of bruikbare ventilatieschachten laten gloeien. Op zich een handig systeem, maar het logische gevolg is dat ik zowat 80% van de tijd in die modus speelde en enkel nog terugschakelde naar 'gewoon zicht' om eventjes een nieuwe omgeving te bekijken. Jammer omdat je op die manier de gedetailleerde en erg sfeervolle locaties te weinig kan bewonderen.
Waar we het ook nog even moeten over hebben is de manier waarop het stemmenwerk, het geluid en de muziek samenwerken om een ongeëvenaarde sfeer te creëren. Vooral The Joker is briljant met zijn constante uitdagingen, grapjes en uitbarstingen zowel naar jou toe, als naar zijn vaak falende kornuiten. Op die manier blijf je op elk moment van de game bewust van je opdracht en wordt een extra en welgekomen laag van diepgang toegevoegd aan het verhaal. Dit is hoe games moeten zijn en hoe ze kunnen gebruik maken van hun eigen krachten om meer te zijn dan een opeenvolging van tussenfilmpjes en gameplaysegmenten. Ook de rest van de stemmen zijn overigens fantastisch en ze injecteren elk personage van hopen levensechtheid en karakter.
Wie het hoofdverhaal heeft uitgespeeld, hoeft niet te wanhopen. Er zijn Combat en Predator Challenges die je kan aanpakken, al dan niet met specifieke subopdrachten en medailles, inclusief verslavende Leaderboards, en doorheen het spel unlock je hopen en hopen achtergrondinfo over personages, verhalen en interviews die je kan beluisteren, kunstig artwork om je aan te vergapen en nog zoveel meer. Besparen op content hebben de makers dus niet gedaan, en elke fan van de (strip)reeks zal hier zijn of haar duimen en vingers bij aflikken.
Batman: Arkham Asylum is zonder twijfel één van de beste superheldenspellen ooit, en een absolute aanrader voor wie op zoek is naar een sfeervol actiegame met hoge productiewaarden, een meeslepende sfeer en verhaal en hopen content. Waren alle spellen met een licentie maar zo goed!
9.0