Voor wie de tientallen, zo niet honderden uren van Skyrim niet genoeg waren, biedt Dragonborn uitstekend uitkomst. Een nieuw gebied geeft zo'n vijftien uur aan heerlijk vermaak van dezelfde hoge kwaliteit als de originele game. Maar een gebrek aan vernieuwing en een aantal teleurstellende momenten vormen een echte domper.
7.5
Nieuw gebied met veel te ontdekken, waslijst aan nieuwe sidequests, dezelfde hoge Skyrim-kwaliteit
Meer van hetzelfde, vliegen met draken is een bittere teleurstelling
Een uitbreiding als Dragonborn is moeilijk te reviewen. Voor wie is deze DLC eigenlijk bedoeld? Skyrim biedt honderden uren vermaak voor maar zestig euro (en tegenwoordig al voor een stuk goedkoper), een game waar je letterlijk nooit mee uitgespeeld raakt. Is een nieuw stukje land met zo'n vijftien uur aan verse quests en dungeons dan weer twintig euro waard? De die-hard Elder Scrolls-fan zal gelijk schreeuwen van wel, maar de meer casual gamer heeft het originele spel waarschijnlijk nog niet eens uitgespeeld. Of je deze uitbreiding moet aanschaffen, hangt dan ook vooral af van hoe jij zelf in het spel staat. Daar kan een review als deze geen antwoord op geven.
Kwaliteit
Wat deze review wel kan doen, is je vertellen of Skyrim's Dragonborn een beetje kwaliteit biedt voor je geld. Het antwoord daarop is een volmondig ja. Het is Skyrim zoals we Skyrim kennen: boeiende quests, allerlei leuke personages om mee te praten, en een paar nieuwe vijanden en shouts. Wie teleurgesteld is door de vorige stukjes DLC, Dawnguard en Hearthfire, hoeft zich dit keer geen zorgen te maken. Het hoofdverhaal kan in een uur of zeven doorlopen worden en laat je het opnemen tegen de allereerste Dragonborn, die jou uitdaagt om de krachten te meten. Het verhaal is niet bijster interessant, maar dat is het eigenlijk nooit in de Elder Scrolls-wereld. Met een heel nieuw eiland (alhoewel Morrowind-spelers Solstheim zeker zullen herkennen) vol met grotten, tombes en een hoop sidequests kun je in ieder geval wel goed uit de voeten.
Maar je moet ook weer geen wereldschokkende belevenissen verwachten. Solstheim lijkt helaas nogal veel op Skyrim, met dezelfde soort besneeuwde vlaktes die we ook al uit de originele game kennen. Er zijn wel wat huizen gemaakt van paddenstoelen en dat soort grappige dingetjes, maar adembenemende ervaringen zijn er niet te vinden. Het rondlopen in een nieuwe dimensie, het domein van Deadric Prince Hermaeus Mora, zorgt wel voor wat afwisseling. Tentakels zwiepen je om de oren en vreemde bladzijdes wapperen in de wind, alsof iemand een raampje open heeft gelaten in 's werelds meest kwaadaardige bibliotheek. Na wat verkenning blijkt er echter weinig meer te doen dan een aantal schakelaars omhalen en van de ene naar de andere gang wandelen. Een flinke teleurstelling.
Ride the dragon!
Over teleurstellingen gesproken: Dragonborn herbergt de grootste domper in heel Skyrim. Ja, nog erger dan die keer dat een bug je spel liet vastlopen en je savegame kwijt raakte. Al sinds de aankondiging van deze Elder Scrolls-game wachten wij op het moment dat we zelf de draken kunnen bestijgen en rond kunnen vliegen, uitkijkend over heel Tamriel. Dragonborn biedt je eindelijk de kans om je benen over die schubben te gooien en het luchtruim in te gaan.
Het probleem is dat dat een stuk minder adrenaline-opwekkend is dan het zou moeten zijn. Je bestuurt de draak namelijk niet zelf: je kunt hem alleen opdracht geven om vijanden aan te pakken met magische aanvallen, of om een landing in te zetten. Het vliegen gaat geheel vanzelf. En daarmee berooft het de hele ervaring van het magische gevoel dat je zou moeten krijgen als je zo'n majestueus dier de lucht in dirigeert. Het voelt als een slechte minigame en dient zo gauw mogelijk vergeten te worden.
Toch wel weer goed
Een hoop kritiekpunten dus, en toch prijkt er een flinke voldoende bovenaan dit verhaal. Hoe dat kan? Skyrim blijft gewoon een ijzersterke game, en meer daarvan (Dragonborn!) kunnen we gewoon niet als iets slechts zien. Na even gespeeld te hebben, bekruipt je toch het gevoel dat je alles op het eiland wil verkennen. Loop rond in het stadje en voor je het weet staat je questlog weer vol met klusjes die geklaard moeten worden. Een diefstal moet worden opgelost, een pikhouweel dient te worden teruggevonden, en een mijn moet worden bevrijd van de boze wezens die werknemers lastig blijven vallen. Op onverklaarbare wijze ben je ineens uren verder en zit je met een grote grijns op je gezicht naar de tv te staren. Nog één dungeon uitkammen dan.
Dragonborn heeft dezelfde hoge kwaliteit als Skyrim en dat was één van de beste games van vorig jaar. Heb je zin om daar naar terug te keren, dan is Dragonborn zeker geen miskoop. Maar heb je die ijzige vrieskou en de eindeloze waslijst aan quests wel een beetje gezien, tja, dan gaat deze DLC je niet terughalen naar Tamriel. Daar kan een ritje op een draak niks aan veranderen.