Evil Dr. Smith : Zo zo, dus dit is nou dat geweldige en beruchte Abruptum? De alles omver heersende en überevil black metalband dat volgens ingewijden alles en iedereen in zijn zwartblakerende schaduw zet? Dan zullen ze met dit 'Casus Lucifern' wel veel krediet verspelen. Want ik snap werkelijk even niet wat hier nu zo bijzonder aan is.
Ten eerste heeft het geen mallemoer met black metal van doen, maar zijn de vier sterk gelijkende stukken op dit album dark ambient. Elektronische lagen van mysterieuze sferen en onheilspellende geluidsgolven die veertig minuten lang als een verstikkende soundtrack van een experimentele film over zelfmoord dienst zou kunnen doen. Zou kunnen. Ware het niet dat het allemaal net even te vrijblijvend, simplistisch, eenvormig en met te weinig onderhuids spanning is gedaan om er echt een fatale rolberoerte van te krijgen. Ik hoor namelijk op het label Cold Meat Industry diverse projecten dat naargeestiger en verontrustender klinken. En beter. Sterker nog: de bijna twintig minuten durende titeltrack met haar eindeloze gesamplede gitaarfeedback - welke is vervormd als een elektronische regenstorm (of vice versa) - de vage geluiden en de alsmaar voortdurende en wat weggemoffelde gedrumde marsritmes, klinkt als een toegankelijkere, commerciëlere (een dubieuze term in deze context, dat is waar) variant op Lou Reed's 'Metal Machine Music' uit 1975. Inderdaad ja, die ouwe man van dat suffe liedje 'Walk On The Wild Side' kwam met z'n ondraaglijke gitaarnoise een stuk extremer (ik zeg nadrukkelijk niet beter) voor de dag dan deze soundscape, ook wanneer in de tot in den treure herhaalde drummars vervangen wordt door Gregoriaans aandoend vrouwengezang en kerkklokken in het navolgende 'In Ictu Oculi'. Met 'Ex Inferno Inferiori' gooit Abruptum het meer op de claustrofobische 'Das Boot'-toer en de slotseance 'Gehennae Perpetuae Cruciatus' (wat staat Latijn toch stoer, slim en schimmig) zou mooi dienst kunnen doen als sfeerreportage bij 'the day after' in een nadampend slagveld onder een uitgemoord minderhedenenclave.
Het is allemaal best redelijk sfeervol en filmisch gedaan en voor de onrustige geesten onder ons een ideaal stukje nachtmerriemuzak om 's nachts lekker bij in slaap te vallen, maar denk nu niet dat je met Abruptum het smerigste en meest duistere stukkie muziek van deze aardkloot te pakken hebt. Althans, niet op dit album. Wellicht zullen de heren It en Evil op basis van hun reputatie (dit was mijn eerste kennismaking met Abruptum dat haar wortels al in de jaren tachtig heeft zitten!) en staat van dienst (Dissection, Vondur, War, Ophthalamia en ga zo nog maar een tijdje door) dat in een eerder stadium hebben verwezenlijkt. Alleen is dat geen garantie voor de te behalen resultaten in de toekomst. Dat bewijst zich met dit redelijk, maar absoluut niet schokkend ambientschijfje. Saai zouden veel mensen zelfs zeggen.