Ik wilde een zelfportret maken voor mijn serie van 100 zelfportretten, met een felle zon tegen en een overvloed aan flitslicht om mijzelf niet als silhouet af te tekenen. De route ken ik goed, dus ik wist waar ik de foto's wilde maken en heb een paar stukjes afgestoken om op die plaatsen te komen. Ik had immers zo'n 15 kilo aan fotoapparatuur op mijn rug, dus de snelste op de baan was ik sowieso niet. Plus dat die extra ballast een behoorlijke aanslag op je beenspieren is.
Eénmaal aangekomen op de eerste bestemming kwam ik tot de treurige conclusie dat de eerste flitser die ik uit mijn tas toverde al problemen had met aan blijven. Gelukkig bleek dit later te wijten te zijn aan bijna lege batterijen en was er dus niet wat ergers aan de hand. Helaas natuurlijk de reservebatterijen thuis laten liggen, dus ik hoopte al dat de overige flitsers de klap op zouden kunnen vangen. Gelukkig wel, al heb ik de foto waar ik op de 'klif' sta wel alles uit de overige flitsers gehaald wat er nog in zat.
Hier nog even een paar overzichtjes met de setup bij de foto's. De flitsers worden met behulp van een radio-trigger afgevuurd. Deze staan allemaal op manual ingesteld. De camera is op een statief geplaatst en vervolgens op zijn beurt is ook met een (draadloze) remote bediend.
Invulflits: Een wereld van verschil…
Hier onder staan 3 foto's die goed illustreren hoeveel een invulflits voor je foto's kan betekenen. De eerste foto heeft 1 stop overbelichting om de voorgrond goed belicht te krijgen. Het felle tegenlicht zorgt er helaas voor dat de lucht overbelicht en flink uitgebeten is.
Om de achtergrond goed belicht te krijgen gaan we van een 1 stops overbelichting naar een 1 stop onderbelichte opname, met als resultaat een mooie lucht, maar een veel te donkere voorgrond. Hier gaat de invulflits helpen.
Op de laatste foto wordt met behulp van 3 reportageflitsers het sterke zonlicht overwonnen en krijgen we een foto met zowel goed belichte achter- als voorgrond.