Het nieuwste nummer van Arabesken, het tijdschrift van het Louis Couperus Genootschap, heeft als motto 'De archieven in' meegekregen. Zeg archieven en Couperus, en je komt al snel uit bij de onvermoeibare Couperus-vorser H.T.M. van Vliet, die in 2013 alle tot dan bekende en opgesnorde correspondentie van en aan Couperus in een prachtige uitgave bijeenbracht. Zo'n uitgave is per definitie onvolledig en voorlopig, want de inkt is nog niet droog of er duiken weer brieven op die geen onderzoeker ooit eerder onder ogen kreeg. Van Vliet vond er inderdaad nog acht, en presenteert ze nu exclusief, met uitgebreid commentaar, aan de Arabesken-lezer.
Achteraf bezien was er eigenlijk geen ontkomen aan: in de familie van actrice Ellen Vogel werd veel over Couperus gesproken en daardoor werd ze nieuwsgierig naar de schrijver. Bovendien was ze een leesgraag kind en boeken van Couperus stonden thuis in de kast. Maar de schrijver kwam zelfs nog voordat ze kon lezen in haar leven. Hij heeft toen meteen een diepe indruk gemaakt, overigens zonder dat ze zich dat toentertijd realiseerde.
In september van het jaar 1913 verscheen Couperus' mythologische roman Herakles. De vijftigjarige auteur beschouwde dit werk zelf als een van de hoogtepunten van zijn oeuvre, maar zijn lezers haalden hun neus op voor de avonturen van de tragische halfgod; het boek werd amper verkocht. Of de kritiek daar debet aan was, valt moeilijk te zeggen. De meningen waren, zoals zo vaak, verdeeld.
Geen vechters maar vluchters, dat zijn Couperus' personages in de ogen van P.F. Thomése. De heer die mensen nooit hun onmacht liet overwinnen, was echter diep van binnen een ondeugend kind dat zich verzette tegen suffe, duffe burgers. Speels en empathisch wekte hij iedereen tot leven, van perverse Romeinen tot stijve Haagse dames.
Jarenlang vroeg de redactie van Arabesken aan verschillende auteurs om zijn of haar favoriete fragment van Louis Couperus toe te lichten. Petra Teunissen-Nijsse, voorzitter van het Louis Couperus Genootschap, koos voor het verhaal 'De Aestheet': 'In dit verhaal komen al Couperus' kwaliteiten bij elkaar: zijn meesterlijke beschrijvingskunst, spanningsopbouw, levendige portretten, emoties en milde spot. Bovendien is dit één na laatste verhaal in Het snoer der ontferming te lezen als een soort testament.'
Het Louis Couperus Genootschap werd in 1993 opgericht om liefhebbers van het werk van
Louis Couperus (1863-1923) bijeen te brengen en wetenschappelijk onderzoek naar het leven en het oeuvre van de auteur te stimuleren. Het Genootschap organiseert elk jaar lezingen, voorstellingen en andere activiteiten, waarbij het leven en werk van Couperus centraal staan. U steunt het Genootschap, dat niet wordt gesubsidieerd, voor slechts 2,10 euro per maand!
Lees verder >>