PremiumPlus family site
Mijn naam is Willem Cornelis Gorissen
. Ik ben begonnen met deze site en hoop dat veel familie leden zich bij mij aansluiten om samen een stukje geschiedenis te bouwen.
Personen in de stamboom kunnen verwisseld zijn. Namen en data hoeven niet te kloppen. Hoe verder je in de tijd terug gaat, des te meer onduidelijkheid ontstaat er over de personen en familie verbanden. Namen worden anders geschreven en sommige personen krijgen soms een totaal andere achternaam. Ik probeer de stamboom zo breed als mogelijk is te maken. Hierdoor komen vele families voor in dit project. Op het moment 16098 personen. Laat me weten waar verbetering nodig is als je het zelf niet kan aanpassen. Als je nog opmerkingen of feedback over deze site hebt, klik dan op here om contact met mij op te nemen. Wil je actief meedoen vraag dan lidmaatschap aan.
De site is voor het laatst bijgewerkt op Dec 15 2014 en heeft momenteel 90 geregistreerd(e) lid (leden). If you wish to become a member too, please click here. Veel plezier!
Ik nodig u ook uit om het gastenboek te tekenen . Dank voor uw bezoek! gastenboek
My name is Willem Cornelis Gorissen. I started this site and hope that many family members will join me to write our common history. It's possible that individuals in the pedigree may be interchanged; names and data may not necessarily match. The further you go back in time, the more uncertainty arises about the individuals and family groups. Names are written differently and some people may get a totally different name. I am trying to make the pedigree as extensive as possible. There are many families in this project. You can let me know where improvement is needed if you are not able to make the changes yourself. If you have any comments or feedback about this site, please click here to contact me. If you would like to participate actively, we would be happy to receive a request for membership from you.
The site was last updated onDec 15 2014 and currently has 90 registered (e) member (s). Have fun!
Nov 23, 2014


View older news
|Posted by: Willem Cornelis Gorissen
on Nov 5 2014 07:42|
Hontenisse
Wapen van Hontenisse 1817-1970
Wapen van Hontenisse na 1970
Vlag van Hontenisse
Hontenisse is een voormalige gemeente in Zeeuws-Vlaanderen in de Nederlandse provincie Zeeland die na een gemeentelijke herindeling op 1 januari2003 is opgegaan in de gemeente Hulst. Hontenisse had ruim 8000 inwoners; de gemeente had een oppervlakte van 115,78 km² (69 inw./km²).
De gemeente werd gesticht in 1817 en werd in 1970 samengevoegd met de gemeente Vogelwaarde. De naam Hontenisse verwijst naar een uitstekende landtong (nisse) in de Honte, een andere naam voor de Westerschelde, en is afkomstig van een in 1508 verdronken dorp met deze naam. Centrumplaats in de voormalige gemeente was Kloosterzande, waar ook het gemeentehuis stond. Andere kernen waren onder andere Ossenisse,Vogelwaarde, Hengstdijk, Terhole en Lamswaarde. Vissersschepen gelegen in de haven van Walsoorden voeren als lettercode nog steeds HON.
|Posted by: Willem Cornelis Gorissen
on Nov 3 2014 14:27|
Coördinaten51° 49′ NB, 4° 54′ OL
De Werken is een dorp dat zich bevindt ten zuiden van de Merwededijk tussen Werkendam en Sleeuwijk.
Het dorp, feitelijk een niet-aaneengesloten verzameling buurtschappen (waaronder De Hoef, Vijcie, Buurtje en soms ook Kerkeinde) is genoemd naar het gelijknamige stroompje, dat vermoedelijk een noordelijke tak van de Alm is geweest. Hoewel kleiner dan de naburige kernen, is het steeds van belang geweest. Zo bezat het in de tijd vóór de Reformatie een parochiekerk die aan de Heilige Martinus was gewijd. Ook bevond zich in De Werken waarschijnlijk een uithof van de Abdij van Berne. Vermoed wordt dat de monniken van deze abdij een rol speelden bij het ontstaan van De Werken en Werkendam. Omstreeks 1461 werd de Sleeuwijkse en Werkense Dijk aangelegd, waarmee de benedenloop van het riviertje verdween.
Naast een kerk bestond er in de Werken ook een kasteeltje, het Huis De Werken, dat in de 15e en 16e eeuw een aantal malen werd vernoemd. De fundamenten van dit kasteeltje zijn in 1975 teruggevonden. Ze bevinden zich tussen de buurtschappen Schans en Uppel, nabij kruising Zandsteeg en Provincialeweg. Het betreft de fundamenten van een donjon, van ca. 11 bij 12 meter, die door water was omringd. Dit water was waarschijnlijk het riviertje De Werken. Het kasteel zou gesloopt zijn gedurende de 15e en 16e eeuw.
Omstreeks 1570 werd De Werken Staats bezit, en in 1590 kwam er voor het eerst een predikant in het Oude kerkje. Veel later waren er ook in De Werken velen die voor de Afscheiding van 1834 kozen.
De Werken was dusdanig belangrijk dat de gemeente waartoe het van 1814-1950 behoorde, De Werken en Sleeuwijk werd genoemd. Tegenwoordig bestaat De Werken niet meer als bestuurlijke eenheid of dorpje. Aan de Merwededijk vindt men echter vele scheepswerven, zodat er op het grondgebied van De Werken nog van grote bedrijvigheid sprake is.
|Posted by: Willem Cornelis Gorissen
on Nov 3 2014 09:43|
Het ambacht Mathenesse wordt al genoemd in documenten uit 1276. De ambachtsheer was Dirk Bokel. Diens kleinzoon noemde zich Dirc van Mathenesse. In 1339 betrok deze een kasteel, waarvan de restanten van de donjon nog altijd te zien zijn in het centrum van Schiedam, naast het Stadskantoor aan de Broersvest.
In de Franse tijd, in 1795, werd Mathenesse een gemeente. In 1811 werd deze voor 5 jaar opgeheven en bij Schiedam en Kethel en Spaland gevoegd. Van 1 april 1817 tot 1 januari 1868 was Oud en Nieuw Mathenesse weer een zelfstandige gemeente. Per 1868 werd heel Oud en Nieuw Mathenesse onderdeel van Schiedam en in 1909 ging het grootste deel naar de gemeente Rotterdam.
Een deel van Schiedam wordt ook nu nog aangeduid met Nieuw-Mathenesse. De huidige Rotterdamse wijk Oud-Mathenesse werd gebouwd in de jaren dertig van de twintigste eeuw in de weilanden tussen Rotterdam en Schiedam.
De wijk Oud-Mathenesse, gelegen beneden aan de dijk van de Schiedamseweg, werd vroeger in de volksmond wel De Put genoemd. Maatschappelijk gezien stonden de bewoners net iets hoger in aanzien dan ongeschoolde arbeiders. In Oud-Mathenesse woonden veel lagere ambtenaren, onderwijzers, ambachtslieden en werknemers van de scheepswerven in Schiedam.
Midden in de wijk lag de Rijksseruminrichting, waar nieuwe serums werden getest op runderen en ander vee. Het gebouw is ontworpen door de stadsarchitect Ad van der Steur. De directeur was veterinair deskundige dr. J. Poels, wiens kennis kennelijk verder reikte dan de dierenwereld, want hij was degene die er voor zorgde dat na jaren koningin Wilhelmina alsnog in verwachting raakte. Het hoofdgebouw van het Serum Instituut biedt thans plaats aan vele bejaardenwoningen. In een van de bijgebouwen aan de Grieksestraat is nu een quarantaineverblijf van diergaarde Blijdorp gevestigd. De andere gebouwtjes doen dienst als buurthuis.
|Posted by: Willem Cornelis Gorissen
on Nov 2 2014 16:28|
Arijen Cornelisz. 't Rootje
Arien Cornelisz 't Rootge
Arijen Cornelisz 't Rootje was echtgenoot van Trijntge Davitsdr., zie "sommiere staat van de nagelaten boedel van Hilletgie Lodewijcx, in haar leven weduwe van David Jacobsz., in dato 14 november 1663". Hilletgie was de moeder van Trijntje, David haar vader.
Hilletgen Lodewijcx,, wonende op 't Huis te Revier onder de Ambachte van Kethel, maakte na de dood van haar man Davidt Jacobsz. Visscher op 28 augustus 1656 haar testament op, waarin zij "ten eerste maakt en bespreekt en legaat van 300 gulden aan haar dochter Celitgen Davits, benoemt vervolgens tot haar universele erfgenamen haar gezamenlijke kinderen."
Op 4 mei 1662 maakt zij haar testament, waarbij zij "aan Maertgen en Heijndrickge Davidts elk legateert 60 gulden, aan haar dochter Celijtgen Davits 300 gulden, en benoemt tot haar erfgenamen haar kinderen Jacob, Trijntge, Lodewijck, Maertgen voorn., Heijndrickge voorn. en Celijtgen voorn. Davits, terwijl zij tot voogden over haar minderjarige erfgenamen benoemt Gerrit Jongste en Jacob Jansz.
"Sommieren Staet van het innecomen ende lasten des boedels van za. Hilletgie Lodewijcx weduwe was van David Jacobsz., gewoont hebbende op het Huijs te Riviere inden ambachte van Kethel onde overleden tot Schiedam, sulcx de metter doot ontruijmt en naergelaten sijn. in dato 14 nov. 1663."
De stadsdokter te Schiedam, Johannes Sissimus, verklaart op 29 okt. 1674 op verzoek van Arien Cornelisz. 't Rootge, en drie andere "busschieters", dat hij "hen ziek heeft bevonden, welke diagnose is bevestigd door Cornelis Maren, gewezen chirurgijn."
Arijen Arijensz. 't Rootje
Arien Ariensz Rootge (Rootje-Rotsje),
Adriaan Adriaanz de Roo
Arijen Arijensz. 't Rootje was gehuwd met Jannetge Jansdr., wo. te Schiedam. Zij maakten op 16 april 1669 hun testament en benoemen de langstlevende tot universeel erfgenaam.
Arijen, "gewezen Hooghbootsman", was op 21 november 1671 "oud omtrent 27 jaren" en verklaarde toen samen met enkele anderen "ten verzoeke van Daniel van der Heij, coopman tot Rotterdam" bij de notaris, dat zij "nu vier weken geleden in hun voorschreven kwaliteit met het schip "de Hoop", daar schipper op is Cornelis Boot van Schiedam, in de Maze zijn gearriveerd komende van Wijborgh in Vinland geladen met teer en pek enz.".
Schipper Adriaen Adriaensz. de Roo, zat omstreeks 1683 in Turkse gevangenschap. Zijn echtgenoot Jannetje Jans bezocht op 5 sept. de notaris i.v.m. een machtiging tot ontvangst van verzekeringsgelden.
Adriaen verklaart later, op 14 febr. 1698 op verzoek van Arien Teunisz. Grobber, dat "deze in 1682 als kok met hem meegevaren is naar St. Tubes op het schip "De Aeckerboom" en dat op de terugreis hun schip door een kaper uit Tunis is veroverd en dat de voorn. Grobber eerst voor kort uit de slavernij is losgelaten."
Deze tekst komt van de site van Henc de Roo
http://www.luikerwaal.com/genealogie/samenvatting_01.htm
|Posted by: Willem Cornelis Gorissen
on Aug 10 2013 04:42|
Hoofdplaat
Een stukje geschiedenis
De tegenwoordige Hoofdplaatpolder werd in 1778 drooggelegd. Dit was echter niet de eerste keer , want in het jaar 1000 stond het gebied al vermeld als Gaternesse. De kerk van Gaternesse stond in de buurt van de Rooden Hoek. Na de vele overstromingen in de veertiende eeuw stond in 1408 het hele IJzendijker Ambacht weer onder water. Tot 1664 kon men in de overblijvende schorren de overblijfselen van de kerk van Gaternesse zien liggen. Ook ten noorden van IJzendijke brachten monniken van de Gentse Sint Pietersabdij een gebied in cultuur en noemden deze plaats Hugevliet. De stormvloed van 19 november 1404 betekende echter ook het definitieve einde van Hugevliet. Tenslotte lag ten noorden van Biervliet in de dertiende eeuw het plaatsje Boterzande, maar ook hier zorgden de overstromingen dat Boterzande geen lang leven was beschoren. Wat resteerde was een schorren en slikken gebied waar alleen schaapherders woonden op de hoger gelegen zandruggen.In de loop der jaren groeiden de schorren echter zodanig aan dat ene Andries Kaen uit Sluis in 1700 de Staten van Zeeland verzocht om de buitendijkse landen te mogen indijken. Dit verzoek bracht velen in rep en roer. Zo eisten in de loop de jaren o.a. de magistraat van Biervliet, de erven van Jacob Cats, de Baljuw van Breskens, het Vrije van Sluis, de Generaliteit en de Staten van Zeeland het gebied op. Er verschenen diverse verhandelingen waarin men de rechten op het gebied opeiste, waarbij het vooral ging over de vraag of de schorren nu op- of als aanwas gezien moesten worden. Na jarenlang geharrewar gaven de Staten van Zeeland in 1774 (!) een Pro Memoria uit, waarin de diverse problemen betreffende de inpoldering nog eens duidelijk en helder uiteen werden gezet. Zowel Den Haag als Middelburg wilde nu naar een oplossing zoeken. Op 31 augustus 1775 kwam men in Den Haag tot een vergelijk. Men ondertekende een "Conventie en Schickinge" waarin men uitging van een verdeling van 40% voor de Generaliteit (bestuurd door de Raad van State) en 60% (het oostelijke deel) voor Zeeland. De scheiding liep van noord naar zuid. (de tegenwoordige Hogeweg).Op 12 november 1777 vond de aanbesteding plaats. In totaal werkten er zo'n 2500 arbeiders aan de indijking van de Hoofdplaatpolder. Deze kwamen uit de landbouw, er waren beroeps dijkwerkers en een groot deel kwam uit Vlaanderen uit de streek Maldegem - St. Niklaas. Het echte indijken is gedaan voor de herfststormen van 1778 losbarsten.Op 24 maart 1780 verkopen de Staten van Zeeland hun gronden en volgens de plannen moet er in het oostelijk deel van de polder een dorp komen, te weten: Hoofdplaat. In 1781 volgen ook de Generale Staten, ook zij verkopen hun gronden en in hun deel van de polder moet Slijkplaat verrijzen.Direct al in april 1780 werd in Hoofdplaat een korenmolen gebouwd, met de toepasselijke naam "de Hoop".
Met de molenaar kwam ook al snel de rest: de bakker, metselaars, timmerlui, smid enz. De heren van de Staten van Zeeland wilden ook zo snel mogelijk een kerk en een school in Hoofdplaat. Op 12 maart 1783 vindt de aanbesteding van de Nederlands Hervormde kerk plaats. Meester Willem Schorer houdt zich met de voorbereidingen bezig. Zijn dochter legt de eerste steen van de kerk. De inscriptie boven de kerkdeur getuigt daar nog steeds van.Ook in Slijkplaat komt een molen, maar die wordt na diverse verkopingen al vrij snel naar Sasput overgebracht.Kort na de drooglegging van de polder werd een getijdehaven aangelegd, die echter in 1808 al ten prooi viel aan het ziedende zeewater. Later werd opnieuw een haventje aangelegd, dat vele inwoners zich nog wel zullen herinneren. Dit haventje moest in 1969 worden opgeofferd voor de Deltawerken. In de periode 1794 tot 1814 kwam ook Hoofdplaat in Franse handen. De grens kwam in de Westerschelde te liggen. Hoofdplaat wordt een grensplaats met een haven, vanwaar natuurlijk druk gesmokkeld werd. De douane was in die tijd niet erg populair! Met de Fransen kwam in 1796 ook het bevolkingsregister, zoals we dat nu ook nog kennen.Hoofdplaat groeide in korte tijd uit tot een bloeiende gemeente. In 1804 was het met 890 inwoners groter dan Oostburg en Breskens. In 1795 werd in Hoofdplaat de R.K. parochie gesticht om de arbeiders, die meestal van katholieken huize waren in staat te stellen de kerk te bezoeken. Op 16 juli 1795 kreeg men officiële toestemming om een kerk te bouwen zonder "opsmuk". De parochie telde in het begin zo'n 240 parochianen. De kerk werd opgedragen aan de H. Eligius (St. Eloy) en werd in december 1795 ingewijd. De Hoofdplaatpolder heeft na de bedijking nog veel strijd moeten leveren met het water. Er waren vele dijkvallen. Allerlei maatregelen (paalhoofden, aanleg inlagen en dijkjes) moesten ervoor zorgen dat de polder niet opnieuw aan het water prijsgegeven zou moeten worden. Zo ontstonden o.a. de Vossekaai en het Kaaidijkje, namen die nu nog bekend zijn.Tijdens de hele 19e eeuw Hoofdplaat bleef een echte agrarische gemeente, waarbij sommigen ook aan de herstelingen van de dijken werkten of bij het graven van het kanaal van Gent naar Terneuzen. In die tijd heerste er veel armoede in Hoofdplaat.
De tweede helft van de 19e eeuw bracht enige verbetering.In 1814 kwam ene Pieter Merrelaar voor de klas in Hoofdplaat te staan. Naast onderwijzer was hij ook voorzanger in de hervormde kerk, grafdelver, koster, lijkebidder en pachter van de regenbak naast de kerk! De school vormde een geheel met de N.H. kerk. In 1815 had hij 36 leerlingen. Jarenlang was hij de enige onderwijzer in de Hoofdplaatpolder. Eind 1866 werd er een nieuwe school gebouwd in Hoofdplaat en in 1875 volgde een school op Slijkplaat. Uit tellingen blijkt dat Hoofdplaat in 1887 behoorlijk wat jeugd bezat. Op 15 januari gingen er in Hoofdplaat 206 kinderen naar school en in Slijkplaat 96.Rond de eeuwwisseling veranderde er veel aan het aangezicht van het dorp. Er kwamen telefoonpalen en het polderbestuur gaf toestemming om motorvoertuigen over de wegen te laten rijden. In 1920 deed de eerste tractor zijn intrede en in 1923 werd de eerste elektriciteit in Hoofdplaat geleverd.In de vooroorlogse periode kende Hoofdplaat een bloeiend verenigingsleven en werden vele verenigingen opgericht. Later taande het verenigingsleven in.
Na de tweede wereldoorlog verging het Hoofdplaat als de meeste plattelandsgemeenten. Door verdere mechanisatie van de landbouw ontstond er een arbeidsreserve en velen vonden elders werk. De jeugd trok weg om vervolg vervolgopleidingen en onderwijs te volgen. Van een bevolkingstoename was geen sprake, ondanks de bouw van nieuwe woningen.
Tegenwoordig heeft Hoofdplaat opnieuw een bloeiend verenigingsleven en heerst er een gezellige sociale sfeer in dit kleine jongste dorp van West Zeeuws Vlaanderen..
|Posted by: Willem Cornelis Gorissen
on Feb 8 2013 14:11|
Leendert Gorissen, geboren in 1820 in Pijnacker is een buiten-echtelijke zoon van Elisabeth Goris.
Het verhaal gaat dat de vader van Leendert een adellijk persoon (graaf?) is geweest, vermoedelijk uit België. Maar tot op heden heeft nog niemand een tipje van de sluier op kunnen lichten. Wel weten we inmiddels dat Zegert de Wit, de man van Elisabeth, in 1817 is veroordeeld voor veediefstal en dat hij pas in april 1822 weer een geboorte van kind van hem en Elisabeth komt aangeven. Dus ten tijde van de geboorte van Leendert was hij langdurig van huis.
Pieter Gorissen, geboren in 1826 in Nootdorp als zoon van de ongehuwde Jannigje Goris (zus van Elisabeth).
Deze stamvaders zonder tot nu toe onbekende vader hebben elk een groot aantal nakomelingen voorgebracht.
Leendert Gorissen, born in 1820 in Pijnacker is an outer illegitimate son of Elisabeth Goris.
The story goes that the father of Leendert a noble person (Count?) Has been, probably from Belgium. But until now, no one has a corner of the veil can lights. Well, we know that the White Zegert, the husband of Elizabeth, in 1817 was convicted veediefstal and that it was only in April 1822 another birth of his child and Elisabeth will indicate. So at the time of the birth of Leendert he was prolonged from home.
Pieter Gorissen, born in 1826 in Nootdorp son of the unmarried Jannigje Goris (sister of Elizabeth).
These progenitors without hitherto unknown father each have a large number of descendants charged.
Leendert Gorissen, né en 1820 à Pijnacker est un fils illégitime de Elisabeth externe Goris.
L'histoire raconte que le père de Leendert une personne noble (comte?) A été, sans doute à partir de la Belgique. Mais jusqu'à présent, personne n'a un coin du voile peut lumières. Eh bien, nous savons que la Zegert blanc, le mari d'Elizabeth, en 1817, a été condamné veediefstal et que ce n'est qu'en Avril 1822 une autre naissance de son enfant et Elisabeth indiquera. Ainsi, au moment de la naissance de Leendert il a été prolongée de la maison.
Pieter Gorissen, né en 1826 à Nootdorp fils de la mariée Goris Jannigje (la soeur d'Elisabeth).
Ces progéniteurs sans père inconnu jusque-là ont chacun un grand nombre de descendants chargés.
|Posted by: Willem Cornelis Gorissen
on Feb 7 2013 04:10|
De oudste vermelding over Groede dateert uit het begin van de 12e eeuw. Op dat moment wordt de naam Groede vermeld in een oorkonde van de Gentse Sint-Pietersabdij die in West-Zeeuws-Vlaanderen veel grond bezat. De naam 'Groede' is waarschijnlijk afkomstig van 'grode', een term die in de middeleeuwen doelde op aangeslibd en begroeid buitendijks land. Heel waarschijnlijk was het aan het begin van de 13de dus nieuw ontgonnen gebied. Ten noorden van Oostburg vormden zich destijds langs de toenmalige kustlijn natuurlijke schorren. Aangezien het eerste Groede waarschijnlijk geen geconcentreerde dorpskern bezat, werd Groede in de parochie van Oostburg ondergebracht.
Pas in de 14de eeuw zal er sprake geweest zijn van een echte dorpskern. Zeker is dat er in diezelfde 14de eeuw een 'Waterschap Groede' bestond, dat zorg moest dragen voor de lokale waterhuishouding. De kerktoren van de huidige kerk dateert uit de 15de eeuw.
De geschiedenis van West-Zeeuws-Vlaanderen, en dus ook van Groede, is sterk getekend door de vele overstromingen, al dan niet natuurlijk van aard. Terwijl de 13de eeuw in het teken stond van massale inpoldering, is het einde van de 14de eeuw en het begin van de 15de eeuw voornamelijk een periode van overstromingen. De bekendste zijn de Sint-Elisabethsvloed in 1404, 1421 en 1424 en de stormvloed in 1375/1376. Tijdens de Tachtigjarige Oorlog (1568-1648) waren er vele militaire inundaties. Tussen 1583 en 1612 stond Groede blank. Enkel de kerktoren was nog zichtbaar. Tijdens het Twaalfjarig Bestand (1609-1621), een rustpauze in de gevechten, kwam de streek op adem. In Groede begon men al snel met de heropbouw: in 1613 werden dijken gebouwd en nog in datzelfde jaar stond er reeds een nieuwe Waalse kerk. De eerste kerkrekeningen dateren van 1615.
The oldest mention about Groede dates from the early 12th century. At that time the name Groede mentioned in a document of the Ghent Sint-Pieters in West Zeeland lot of land owned. The name 'Groede' is probably derived from 'Gröde', a term used in the Middle Ages was referring to silted and overgrown outside the country. Very likely it was at the beginning of the 13th so newly reclaimed area. North of Oostburg then formed along the former shoreline natural marshes. Since the first Groede probably not concentrated village possessed was Groede in the parish of Oostburg housed.
Only in the 14th century, there have been a real village. It is certain that in that same 14th century 'Watership Groede' existed, that care had to wear for the local water. The church tower of the present church dates from the 15th century.
The history of Western Zeeland Flanders, and therefore Groede, is strongly marked by the many floods, whether or not natural in nature. While the 13th century was marked by massive land reclamation, is the end of the 14th century and the early 15th century mainly a period of flooding. The best known are the Saint Elisabeth flood in 1404, 1421 and 1424 and the flood in 1375/1376. During the Eighty Years War (1568-1648), there were many military inundations. Between 1583 and 1612 stood Groede blank. Only the church tower was still visible. During the Twelve Years' Truce (1609-1621), a break in the fighting, came to the region to breath. In Groede began quickly to rebuild: in 1613 dikes were built and still in the same year there was already a new Walloon church. The first church accounts dating from 1615.
La plus ancienne mention sur Groede date du début du 12ème siècle. A cette époque, la Groede nom mentionné dans un document de Gand Sint-Pieters de l'Ouest Zeeland beaucoup de terres appartenant. «Groede 'Le nom est probablement dérivé de« Gröde », un terme utilisé au Moyen Age faisait allusion à envasé et envahi l'extérieur du pays. Très probablement, c'était au début du 13e région afin récemment récupéré. Au nord de Oostburg ensuite formé le long des anciens marais du littoral naturelles. Depuis le premier village Groede probablement pas concentré possédait était Groede dans la paroisse de Oostburg logés.
Ce n'est que dans le 14ème siècle, il ya eu un véritable village. Il est certain que dans 'Groede Watership' ce même siècle 14ème existé, que les soins devaient porter de l'eau locale. Le clocher de l'église actuelle date du 15ème siècle.
L'histoire de l'Ouest Flandre zélandaise, et donc Groede, est fortement marquée par les inondations beaucoup, si oui ou non naturel dans la nature. Alors que le 13ème siècle a été marquée par la remise en état des terres massive, c'est la fin du 14ème siècle et le début du 15ème siècle essentiellement une période d'inondation. Les plus connus sont l'inondation Sainte-Elisabeth en 1404, 1421 et 1424 et les inondations de 1375/1376. Pendant la guerre de quatre-vingts ans (1568-1648), il y avait beaucoup de militaires inondations. Entre 1583 et 1612 était vierge Groede. Seul le clocher de l'église était encore visible. Pendant la trêve de douze ans (1609-1621), une pause dans les combats, est venu dans la région pour respirer. En Groede a commencé à reconstruire rapidement: en 1613, les digues ont été construites et toujours dans la même année, il y avait déjà une église wallonne nouvelle. Les comptes première église datant de 1615.
|Posted by: Willem Cornelis Gorissen
on Feb 7 2013 03:56|
Vrijenban was achtereenvolgens ambachtsheerlijkheid (tot 1795), municipaliteit (1795-1798) en gemeente (1798-1811). Voor kerkbezoek moesten de inwoners naar omliggende plaatsen (Delft, Pijnacker, Nootdorp). De registratie door het ambachts- en gemeentebestuur van (onder-)trouwen en begraven is bewaard bij de doop-, trouw- en begraafboeken van Delft, en ingevoerd in de Digitale Stamboom. Dit betekent dat u geen treffers krijgt, als u gegevens van vóór 1812 zoekt bij de plaats Vrijenban.
In 1812 werd de gemeente opgeheven; het grondgebied werd verdeeld tussen de gemeenten Delft en Pijnacker. In 1818 werd Vrijenban weer een zelfstandige gemeente. Vanaf dat jaar kunt u geboorte-, huwelijks- en overlijdensakten bij die plaats vinden. Bij een herindeling in 1826 werd al het Hof van Delfts grondgebied ten oosten van de Schie en Delft gevoegd bij Vrijenban; al het Vrijenbans gebied ten westen van de Schie ging tot Hof van Delft behoren (zie de plattegrond). In 1921 werd de gemeente Vrijenban opgeheven; het grondgebied werd verdeeld tussen Delft en Pijnacker.
De registers van de Burgerlijke Stand van Vrijenban zijn compleet vanaf de heroprichting van de gemeente in 1818 tot de opheffing in 1921. Alleen voor de geboorteakten is de wettelijke beperking van de openbaarheid (na 100 jaar) nog van toepassing.
Vrijenban was successively peerage (until 1795), municipality (1795-1798) and municipality (1798-1811). In attendance were the inhabitants to neighboring places (Delft, Pijnacker, Nootdorp). The registration by the craft and municipal authorities (under-) marriages and burials is stored at the baptism, marriage and burial of Delft, and entered into the Digital Pedigree. This means that you get no results, if you have data from before 1812 are looking at the place Vrijenban.
In 1812 the congregation lifted, the territory was divided between the municipalities of Delft and Pijnacker. In 1818 Vrijenban again an independent municipality. From that year you birth, marriage and death certificates to that place. In a reclassification in 1826 became the Court of Delft territory east of the Schie and Delft accompany Vrijenban, all Vrijenbans area west of the Schie went to Hof van Delft belong (see map). In 1921 the municipality Vrijenban lifted; territory was divided between Delft and Pijnacker.
The registers of the Civil Registry of Vrijenban are complete from the re-establishment of the municipality in 1818 until the abolition in 1921. Only for the birth certificates is the legal limitation of the public (after 100 years) still apply.
|Posted by: Willem Cornelis Gorissen
on Feb 7 2013 03:53|
Oorsprong/verklaring :
De bedijking van de Zwijndrechtse waard werd in 1331 in gang gezet door Hendrik van Brederode. Hij bepaalde dat iedereen die meer dan 1/16 aandeel van de kosten van de nieuwe waard voor zijn rekening zou nemen, deze de titel Ambachtsheer van een gedeelte van de waard zou krijgen. Hierop besloot een achttal personen de bedijking te financieren. Zij kregen daarop allen 1/8 deel van de waard in leen. Deze 8 personen waren: Heer Schobbeland van Zevenbergen, die het gebied rond het huidige Zwijndrecht verkreeg; N van de Lindt, naar wie de Groote en Kleine Lindt zijn genoemd; Heer Oudeland, naar wie Heeroudelands Ambacht is genoemd; Jan van Roozendaal, die Heerjansdam verkreeg; Daniel en Arnold van Kijfhoek; Claes van Meerdervoort; Adriaan van Sandelingen, die Sandelingen Ambacht verkreeg en tenslotte Zeger van Kijfhoek, wiens zoon Hendrik Ido ambachtsheer werd.
Waar het wapen vandaan komt is niet duidelijk. De drie kruisjes zouden duiden op een relatie met Strijen. Al voor de bedijking was er sprake van een heerlijkheid ter plaatse. Deze was in bezit van Daniel van de Merwede (een afstammeling van Van Strijen), rond 1200. Zijn afstammelingen noemden zich Van de Lindt en bleven in bezit van de heerlijkheid tot in de 16e eeuw. Het wapen wordt in ieder geval in de loop der 17e en 18e eeuw gevoerd als heerlijkheidswapen.
In 1632 stonden er 34 huizen in Groote Lindt. Een eeuw later zijn dat er 52 en een steenplaats, aan de Veersedijk. In 1848 stonden er 84 huizen en telde de bevolking 580 inwoners, verdeeld over 116 gezinnen. Zij behoorden allen tot het Hervormde kerkgenootschap, met uitzondering van vier Afgescheidenen en één Rooms-katholiek.
Behalve het dorp Groote Lindt bestond de gemeente tevens uit de buurt Achter-Lindt en wat verstrooid liggende huizen, waaronder de hofstede Develstein aan de Develweg.
Voornamelijk werd hier de vlasteelt beoefend, en in het voorjaar leverde ook de griend- en rietlanden veel werk. Verder werd er veel aan zalm-, steur- en elftvisserij gedaan.
De zalm werd gevangen met een net, bijgenaamd "zegen". Mogelijk ontleend aan de wonderlijke zegen die Christus aan de visvangst zijner discipelen schonk. In het jaar 1642 werd met de zegen in één ophaal 48 zalmen gevangen op de eerste worp in de Lek bij Nieuw-Lekkerland. Van 15 april 1610 tot 28 februari 1611 zijn er op de afslag in Dordrecht 8920 zalmen en 81 steuren geweest. In 1626 waren dat 214 steuren. Het geeft een beeld van de bloei van deze visserij in die dagen.
Op 15 mei 1846 acht de gemeenteraad het alleszins wenselijk dat Groote Lindt en Heer-Oudelands-Ambacht worden verenigd. De gemeente Heer-Oudelands-Ambacht kan zelfs door haar geografische ligging gevoeglijk worden verenigd met de gemeenten Groote Lindt, Kleine Lindt, Heerjansdam en Kijfhoek, dan wel met Zwijndrecht, waardoor het evenwicht van de bevolking door combinatie meer gelijkmatig zou zijn, "aangezien de gemeente Zwijndrecht op zich zelve reeds meer zielen telt dan de gemeenten hierboven genoemd te samen gerekend".
Een jaar later doet de Provincie het voorstel om Heerjansdam, Groote Lindt, Kleine Lindt, Kijfhoek en Heer-Oudelands-Ambacht te verenigen, maar dit wordt niet aanvaard gezien de meer dan buitengewone armoede in Heerjansdam, Groote Lindt en Kleine Lindt, alsmede de hoogstdrukkende lasten der ingezetenen.
In 1857 vormen Kijfhoek, Heer Oudelands Ambacht en Groote Lindt de gemeente Groote Lindt. Kleine Lindt en Heerjansdam vormen de gemeente Heerjansdam
Op 18 mei 1880 melden B&W van Zwijndrecht dat door de eventuele financiële gevolgen voorlopig wordt afgezien aan Gedeputeerde Staten voor te stellen om de gemeente Groote Lindt te verdelen. Zes weken later, op 7 juni, ontvangt Groote Lindt een schrijven van G.S. dat Zwijndrecht overweegt tot uitbreiding der gemeente en wel door een vereniging met Groote Lindt. Men is benieuwd naar het oordeel van het gemeentebestuur.
In augustus wordt een commissie van zeven personen samengesteld om de kwestie te bestuderen. In oktober van dat jaar laat de Provincie weten dat veertien ingezetenen van Heerjansdam en één van Kijfhoek bezwaren maken tegen een eventuele vereniging van Kijfhoek (onderdeel immers van Groote Lindt) met de gemeente Zwijndrecht. Daarentegen is er ook een ingezetene van Kijfhoek die voorstander is van vereniging.
Uit een brief van 8 april 1881 van burgemeester de Bruïne blijkt dat het burgemeester Van ´t Hoff van Groote Lindt bekend is dat door de Tweede Kamer een wetsontwerp is aangenomen tot vereniging van beide gemeenten. Inderdaad is per 28 juni de nieuwe gemeente een feit.
Origin / statement:
The embankment of the Antwerp worth was put in motion in 1331 by Hendrik van Brederode. He stated that anyone more than 1/16 share of the cost of the new value would account for, this title Ambachtsheer of a portion of the landlord would get. This eight people decided to finance the embankment. They got them all eighth part of the value in fief. These 8 people were: Lord Schobbeland of Zevenbergen, that the area around the current Zwijndrecht obtained, N of the Lindt, to whom the Great and Small Lindt mentioned; Lord Old Country, to whom Lord Oudelands Craft is mentioned; Jan van Roozendaal, who Heerjansdam obtained, and Daniel Arnold Kijfhoek; Claes van Meerdervoort, Adriaan van Sandelingen who Sandelingen Craft obtained and finally Zeger of Kijfhoek, whose son Hendrik Ido manor was.
Where the weapon came from is not clear. The three crosses would indicate a relationship with Strijen. Even before the embankment there was a glory spot. This was in possession of Daniel of the Merwede (a descendant of Van Strijen), around 1200. His descendants called themselves The Lindt and remained in possession of the manor until the 16th century. The weapon is at least in the course of the 17th and 18th centuries served as glory weapon.
In 1632 there were 34 houses in Groote Lindt. A century later, there are 52 stone and a place to Veersedijk. In 1848 there were 84 houses and 580 inhabitants, the population spread over 116 families. They all belonged to the Reformed church, with the exception of four Secessionists and a Roman Catholic.
Besides the village Groote Lindt was also the church away Behind-Lindt and what lying scattered houses, including the homestead Develstein to Develweg.
Here was mainly flax cultivation practiced, and in the spring also provided the willow and reed much work. Furthermore, there was a lot of salmon, sturgeon and shad fishing done.
The salmon was caught with a net, nicknamed "blessing". Possibly derived from the wonderful blessing that Christ gave his disciples fishing. In the year 1642, with the blessing in a retrieval 48 salmon caught on the first pitch in the Lek in New Lekkerland. From April 15, 1610 tot 28 February 1611 are on the exit Dordrecht 8920 salmon and 81 sturgeons been. In 1626 it had 214 sturgeons. It gives a picture of the bloom of this fishery in those days.
On 15 May 1846 the council considers the highly desirable that Groote Lindt and Lord-Oudelands-Craft are united. The municipality Lord-Oudelands-Craft even by its geographical location is reasonably be reconciled with the municipalities Groote Lindt, Small Lindt, Heerjansdam and Kijfhoek, or with Zwijndrecht, making the balance of the population by combining more evenly would be, "since the municipality of Zwijndrecht in itself already employs more souls than the municipalities mentioned above together counted ".
A year later, the province's proposal to Heerjansdam, Groote Lindt, Small Lindt, Kijfhoek and Lord-Oudelands-Craft to unite, but this is not accepted, given the more than extraordinary poverty Heerjansdam, Groote Lindt and Small Lindt and the most oppressive burdens of residents.
In 1857 forms Kijfhoek, Lord Oudelands Craft and Groote Lindt the municipality Groote Lindt. Small Lindt and Heerjansdam form the municipality Heerjansdam
On May 18, 1880 Report B & W Zwijndrecht that the possible financial consequences provisionally waived to the Provincial Executive to propose to the congregation Groote Lindt distribute. Six weeks later, on June 7, Groote Lindt receives a letter from GS that Zwijndrecht contemplating expansion of the church is made by a union with Groote Lindt. It is curious, in the opinion of the council.
In August, a committee of seven persons assembled to examine the matter. In October of that year the province know that fourteen residents Heerjansdam and one of Kijfhoek object to any association of Kijfhoek (part because of Groote Lindt) with the municipality Zwijndrecht. However, there is also a resident of that Kijfhoek favor of association.
From a letter dated 8 April 1881 the mayor Bruïne shows that the Mayor Van 't Hoff of Groote Lindt known by the House a bill is adopted to union of the two municipalities. Indeed, on 28 June the new church a reality