Η δεύτερη αρχή βασίζεται στη διαπίστωση ότι, στο εξής, οι μεγαλύτερες δυνατότητες απασχόλησης στις ζώνες της υπαίθρου βρίσκονται εκτός του παραδοσιακού αγροτικού τομέα και γι' αυτό είναι απαραίτητο να εκπονηθεί ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα ανάπτυξης, που θα ενσωματώνει τις πολιτικές για την αγροτική ανάπτυξη με τις τομεακές γεωργικές πολιτικές: η ανάπτυξη της υπαίθρου καθίσταται λοιπόν πυλώνας της ίδιας της κοινοτικής γεωργικής πολιτικής.