Αυτό που προτείνουν η Επιτροπή και η έκθεση Andersson δεν είναι μία κοινωνική πολιτική, αλλά ένα μέσο να δοθούν στις Βρυξέλλες εξωφρενικές εξουσίες λήψης αποφάσεων όσον αφορά τη χρηματοδότηση και συνεπώς την οργάνωση και τις παροχές των συστημάτων κοινωνικής προστασίας των κρατών της Ευρώπης. Για τον λόγο αυτό εμείς καταψηφίσαμε αυτό το κείμενο.