Takie instrumenty prawa miękkiego, które mogą być w sposób uprawniony wykorzystywane jako narzędzia interpretacyjne lub przygotowawcze dla wiążących aktów prawnych, nie powinny być traktowane ani jako prawodawstwo, ani zyskiwać skuteczności normatywnej. O ich użyciu państwa powinny decydować indywidualnie, zwłaszcza w przypadkach, w których mogą one rzucić światło na interpretację środków krajowych przyjętych w celu ich wdrożenia lub tam, gdzie mają one uzupełniać wiążące przepisy Wspólnoty.