Όταν αναγκαζόμαστε κυριολεκτικά να ξεφτιλίζουμε θεατρικές ομάδες, νέους μουσικούς, πρωτοποριακές δραστηριότητες στις τέχνες, λογοτέχνες, να τους ξεφτιλίζουμε και να δίνουμε μία χαρά και τριάντα απορρίψεις, έτσι που να αισθάνονται την Ευρώπη κάτι ξένο, κάτι αντίθετο, κάτι ενάντιο και κάτι πολέμιο σε μια προσπάθεια πολιτιστικής δημιουργίας, στην οποία η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να δώσει το παρών - γιατί ο δρόμος μας δεν είναι μόνο το ευρώ, ούτε μόνο η διεύρυνση, ούτε είναι γεωστρατηγικές σκοπιμότητες· είναι να δώσουμε μια πολιτιστική άνθηση σααυτήν την υπόθεση της Ευρωπαϊκής Ενοποίησης -, είναι λυπηρή αυτή η κατάληξη.