Όταν κατα επανάληψη και δια στόματος πολλών ιθυνόντων η κοινωνική ασφάλιση έχει χαρακτηριστεί ως "κόστος" και "εμπόδιο" στην αύξηση της ανταγωνιστικότητας και όταν αναζητούνται τρόποι μεταφοράς αυτού του κόστους από τις επιχειρήσεις στους εργαζόμενους ­ πάντα βέβαια με το πρόσχημα της δημιουργίας θέσεων απασχόλησης ­ θα μας προξενούσε κατάπληξη το υφιστάμενο μοντέλο της ασύδοτης οικονομίας της αγοράς, της στυγνής χρηματοοικονομικής προσέγγισης των πάντων, το πλήρως εξαρτημένο από τα μονοπωλιακά συμφέροντα, να πάρει υπό την προστασία του το θεμελιώδες δικαίωμα της κοινωνικής προστασίας και περίθαλψης των πολιτών.