Fromm considered love to be an interpersonal creative capacity rather than an emotion, and he distinguished this creative capacity from what he considered to be various forms of narcissistic neuroses and sado-masochistic tendencies that are commonly held out as proof of "true love".
Fromm je smatrao da je ljubav međusobni kreativni kapacitet, a ne emocija, i odvojio je kreativni kapacitet od onog što je smatrao raznim formama narcističkih neuroza i sado-mazohističkih tendencija, koje se obično uzimaju kao dokaz "istinite ljubavi".