Insofar as religious belief fails to ground itself in empirical evidence, Harris likens religion to a form of mental illness which, he says, "allows otherwise normal human beings to reap the fruits of madness and consider them holy."
U onoj mjeri u kojoj se religijska vjerovanja ne uspijevaju sama zasnovati na empirijskom dokazu, Harris religiju poistovjećuje nekoj vrsti duševne bolesti koja, kako kaže, "dopušta inače normalnim ljudskim bićima ubirati plodove ludosti i smatrati ih svetima."