Parker and others have argued for its development into an observational and then calculated lunisolar calendar which used a 30-day intercalary month every two to three years to accommodate the lunar year's loss of about 11 days a year relative to the solar year and to maintain the placement of the heliacal rising of Sirius within its twelfth month.
Паркер и другите тврдат за неговиот развој во набљудување и потоа го пресметал луни-соларниот календар кој го користел 30-ден од интеркалниот месец на секои две до три години за да се приспособи на загубата на лунарната година од околу 11 дена во годината во однос на сончевата година и да го одржи сместувањето од хеликанското изгревање на Сириус во рамките на својот дванаесетти месец.