In some parts of China, beginning in the Southern Tang kingdom in Nanjing (937-975), the custom of foot binding was associated with upper class women who were worthy of a life of leisure, and husbands who could afford to spare them the necessity of work (which would require the ability to be mobile and spend the day on their feet).
Во некои делови на Кина, почнувајќи од јужното царство на Танг во Нанџинг ( 937-975 година), обичајот со врзувањето на ногата бил поврзан со жените од повисоките класи кои биле достојни за живот, со слободно време и сопрузи кои можат да ги поштедат нив од работа (би била потребна способноста да бидат подвижни и да го поминат денот на нозе).