The British Romantic movement of the early nineteenth century introduced new aesthetic ideas to literary studies, including the idea that the object of literature need not always be beautiful, noble, or perfect, but that literature itself could elevate a common subject to the level of the sublime.
Британското романтичарско движење во раниот 19 век воведе нови естетски идеи во книжевните студии, вклучувајќи ја идејата дека предметот на книжевноста не мора секогаш да биде прекрасен, благороден или совршен, но дека самата книжевност може да подигне обична тема до степен на возвишеност.