Icons were more religious than aesthetic in nature: especially after the end of iconoclasm, they were understood to manifest the unique "presence" of the figure depicted by means of a "likeness" to that figure maintained through carefully maintained canons of representation.
Иконите биле по природа порелигиозни отколку естетски: особено по крајот на иконоборствот, за истите се сметало дека искажуваат единствено “присуство” на личноста прикажана како “наликува” на личноста која грижливо е прикажувана таква со каноните за претставување.