Meanwhile his anxiety grows to the point where he envisions himself and María passing each other through life in parallel passageways or tunnels, whereas he is "a single tunnel, dark and solitary: mine, the tunnel wherein passed all my infancy, my youth, my entire life."
Во меѓувреме неговите внатрешни немири кулминираат до момент кога замислува како тој и Марија се одминуваат во животот во паралелни ходници или тунели, каде што неговиот е: „ еден тунел, темен и самотен; мојот, тунелот каде ми поминаа и детството, и младоста, и целиот живот“.