Early adopters tended to use UCS-2 (the fixed-width two-byte precursor to UTF-16) and later moved to UTF-16 (the variable-width current standard), as this was the least disruptive way to add support for non-BMP characters.
Раните адаптери имале тенденција да го користат UCS-2 (два-бајта со фиксна-широчина, претходник на UTF-16), а подоцна се префрлиле на UTF-16 (моменталниот стандард со променлива широчина), бидејќи тоа бил најмалку нарушувачки начин за да се додаде поддршка за не-BMP карактери.