In recent years, however, there is internal evidence in some diaries (e.g. those of Ned Rorem, Alan Clark, Tony Benn or Simon Gray) that they are written with eventual publication in mind, with the intention of self-vindication (pre- or posthumous), or simply for profit.
Меѓутоа, во последниве години, постојат интерни докази во некои дневници (на пример, оние од Нед Рорем, Али Кларк, Тони Бен или Симон Греј) што се напишани со евентуално објавување на ум, со намера за самооправдување (пред или постхумно) или едноставно за профит.