Experimentation with sound film technology, both for recording and playback, was virtually constant throughout the silent era, but the twin problems of accurate synchronization and sufficient amplification had been difficult to overcome (Eyman, 1997).
Експериментирањето со звучната филмска технологија, за снимање и за репродукција, било речиси константно за време на тивката ера, но двојниот проблем за точна синхронизација и доволно засилување бил тежок за надминување (Ајман, 1997).