Because New Criticism isolated the text and excluded historical and biographical contexts, critics argued as early as 1942 that Brooks' approach to criticism was flawed for being overly narrow and for "disabl any and all attempts to relate literary study to political, social, and cultural issues and debates" (1350).
Бидејќи Новата критика го изолира текстот и исклучува историски и биографски контексти, критичарите сметале уште во 1942 дека Бруксовиот приод кон критиката бил погрешен поради тоа што бил премногу ограничен и поради „оневозможувањето какви било обиди да се поврзе литературното дело со политички, општествени и културни прашања и дебати“ (1350).