Whereas a redaction critic would use such intertextuality to argue for a particular order and process of the authorship of the books in question, literary criticism takes a synchronic view that deals with the texts in their final form, as an interconnected body of literature.
Додека критичар приредувач би употребил ваква интертекстуалност за да се расправа за одреден редослед и процес на авторство на споменатите книги, книжевната критика има синхрониски поглед кој се занимава со текстови во нивната конечна форма, како меѓусебен литературен опус.