Natural law in the political sense, conceived as universal (i.e., divorced from sectarian religion and accidents of place), was also elaborated in this period (by Grotius, Spinoza, and Hobbes, to name a few).
Во овој период е разработен и природниот закон во политичка смисла, замислен како универзален (т.е. разведен од секташка религија и несреќи на местото) (од Гротиус , Спиноза и Хобс , за да именува неколку).