Many supercomputer designs of the 1980s and 1990s focused on providing high-speed memory access as opposed to faster processors, allowing the computers to work on large data sets at speeds other systems could not approach.
Многу од дизајните на суперкомпјутери во периодот на ’80 и ’90 години биле фокусирани на обезбедување на мемориски пристап со голема брзина, како спротивност на брзите процесори, дозволувајќи им да работат на големи количества на податоци со брзина на која други системи не можат да им се приближат.