Some reporters viewed the mourning as authentic, others saw a public succumbing to another of the "passion plays" of the Peronist regime.
Некои репортери го сметале жалењето за вистинско, додека други чувствувале дека популарната жалост била само резултат на јавно подлегнување на „страсни претстави” од перонистичкиот режим.