In 1923, Louis de Broglie generalized the Planck–Einstein relation by postulating that the Planck constant represents the proportionality between the momentum and the quantum wavelength of not just the photon, but the quantum wavelength of any particle.
Во 1923 година, Луј де Број го воопштил Планк-Ајнштајновиот однос давајќи тврдење дека Планковата константа ја претставува пропорционалноста меѓу импулсот и квантната бранова должина не само на фотонот, туку на квантната бранова должна на која било честичка.