The plan was for one of the electors to cast a vote for the main party nominee (Adams or Jefferson) and a candidate besides the primary running mate, thus ensuring that the main nominee would have one more vote than his running mate.
Прописите велеле дека избирачите треба да дадат еден глас за главниот кандидат на партијата (Адамс или Џеферсон) и еден глас за кандидат кој не бил главен кандидат на партиите, со тоа осигурувајќи се дека главниот номиниран ќе има еден изборен глас повеќе од неговиот кандидат-партнер.