Miss Brontë retired to the sofa in the study, and murmured a low word now and then to our kind governess ... the conversation grew dimmer and more dim, the ladies sat round still expectant, my father was too much perturbed by the gloom and the silence to be able to cope with it at all ... after Miss Brontë had left, I was surprised to see my father opening the front door with his hat on.
Госпоѓица Бронте се повлече на каучот во работната соба, и од време на време ќе промрмореше нешто тивко со нашата љубезна гувернанта... разговорот стануваше се понејасен и понејасен, дамите седеа околу, сеуште во исчекување, татко ми беше премногу вознемирен од мрачното расположение и тишината за да може да учествува во сето тоа... откако замина госпоѓица Бронте, се изненадив кога го видов мојот татко како ја отвора влезната врата со шапката на глава.