From this perspective, Adorno's writings on politics, philosophy, music and literature are a lifelong critique of the ways in which each tries to justify self-mutilation as the necessary price of self-preservation.
Од оваа перспектива, делата на Адорно за политиката, филозофијата, музиката и литературата се доживотна критика на начините на кои секој се обидува да го оправда самоосакатувањето како неопходна цена на самоодржувањето.