Since the imperial chancellor was, except for two periods (January–November 1873 and 1892–94) also prime minister of Prussia, this meant that for most of the empire's existence, the king/emperor and prime minister/chancellor had to seek majorities from legislatures elected by two completely different franchises.
Откако царскиот канцелар бил, освен на двапати (јануари-ноември 1873 и 1892–94), исто така, и премиер на Прусија ова значело дека за постоењето на царството, кралот/царот и премиерот/канцеларот морал да бара мнозинства од законодавните тела, избрани од две целосно различни овластувања.