The Stoics held that no one was a slave by nature; slavery was an external condition juxtaposed to the internal freedom of the soul (sui juris).
Стоиците ја негувале идејата дека никој не треба да биде роб на друго лице; ропството било надворешен услов кое ставил крај на внатрешната слобода на душата (sui juris).