The late '20s were full of static, stagey talkies as artists in front of and behind the camera struggled with the stringent limitations of the early sound equipment and their own uncertainty as to how to utilize the new medium.
Доцните 1920-ти изобилувале со статични, сценски звучни филмови додека уметниците пред и зад камерите се бореле со строгите ограничувања на првичната звучна опрема и со сопствената несигурност за тоа како да го искористат новиот медиум.