For Leibniz, then, space was an idealised abstraction from the relations between individual entities or their possible locations and therefore could not be continuous but must be discrete.
За Лајбниц, тогаш, просторот бил идеализирана апстракција од врски помеѓу индивидуалните ентитети и нивните можни локации па од таму не може да бидат продолжени и мора да бидат дискретни.