Although based on classical examples, the unities of place and time were seen as essential for the spectator's complete absorption into the dramatic action; wildly dispersed scenes in China or Africa, or over many years would—critics maintained—break the theatrical illusion.
Иако врз основа на класичните примери, единството на место и време се сметаа од суштинско значење за целосното задлабочување на гледачот во драматичната акција; многу ресфрлени сцени во Кина или Африка, или во текот на многу години, потврдените критики, би ја срушиле театарската илузија.