The former is mainly limited to a semiotic formalization of the sequences of the actions told, while the latter examines the manner of their telling, stressing voice, point of view, transformation of the chronological order, rhythm and frequency.
Поранешната главно е ограничена на семиотичко формализирање на секвенци од кажаните дејствија, додека втората го испитува начинот на нивното кажување, нагласувајќи глас, точка на гледање, трансформација на хронолошкиот ред, ритам и фреквенција.