As they developed their philosophy, they believed that Surrealism would advocate the idea that ordinary and depictive expressions are vital and important, but that the sense of their arrangement must be open to the full range of imagination according to the Hegelian Dialectic.
Како што се развива нивната филозофија, тие веруваат дека надреализмот би ја бранел идејата дека вообичаените и сликовити експресии се витални и важни, но смислата за нивното уредување мора да биде отворена со целосен опсег на имагинација, според Хегеловата дијалектика.