Poststructuralists in particular saw a poem's resistance and warped language as competing with its harmony and balance that Brooks celebrates (Leitch 2001).
Постструктуралистите особено гледале на отпорот и изобличениот јазик на песната како натпреварување со нејзината хармонија и рамнотежа кои Брукс ги издигнува (Leitch 2001).