The I does this, according to Fichte's analysis, by positing its own limitation, first, as only a feeling, then as a sensation, then as an intuition of a thing, and finally as a summons of another person.
Јас прави, според анализата на Фихте со поставување свој лимит, прво, само како чувство, а потоа како сензација, а потоа како интуиција на нешто, и на крај како повик од друго лице.