Dewey argues that the major flaw in this methodology is the inactivity of the student; within this particular framework, "the child is simply the immature being who is to be matured; he is the superficial being who is to be deepened" (1902, pp.  13).
Деви вели дека големиот недостаток на оваа методологија е неактивноста на ученикот; во рамките на оваа основа, "детето едноставно е незрело суштество кое треба да биде зрело; тоа е површно битие кое треба да се продлабочи" (1902, pp. 13).