Since the 1950s, when Jacques Lacan and Foucault argued that each epoch has its own knowledge system, within which individuals are inexorably entangled, many post-structuralists have used historicism to describe the opinion that all questions must be settled within the cultural and social context in which they are raised.
Од 1950 година, кога Жак Лакан и Мишел Фуко тврдеа дека секоја епоха има свој систем, во кој поединците незапирливо навлегуваат, многу од постструктуралистите го користеле историцизмот за го опишат ставот дека сите прашања треба да се решат во рамките на културниот и општествениот контекст во кој се појавуваат.