While membership in the NSDDB was not mandatory, it was tactically advantageous, if not unavoidable, as the district leaders had a decisive role in the acceptance of an Habilitationsschrift, which was a prerequisite to attaining the rank of Privatdozent necessary to becoming a university lecturer.
Иако членството во НСДАП не било задолжително, тактички било престижно, ако не и неизбегливо, бидејќи обласните управители имале одлучувачка улога во прифаќањето на хабилитацијата, која била предуслов за стекнувањето на титулата приватдоцент потребна за да се постане универзитетски предавач.