Around 1830, Michael Faraday established that the reactions at each of the two electrode–electrolyte interfaces provide the "seat of emf" for the voltaic cell, that is, these reactions drive the current and are not an endless source of energy as was initially thought.
Околу 1830 година, Мајкл Фарадеј утврди дека реакциите на секоја од двете електродни-електролитни пресеци обезбедува "извор на ЕМС" за галванска ќелија, односно, овие реакции ја движат струјата и не се бескрајни извори на енергија како што се мислело на почетокот.