For Griffiths the violent character of much of the music "is not just superficial: it is expressive of a whole aesthetic of annihilation, and in particular of a need to obliterate what had gone before".
Για τον Γκρίφιθς, ο βίαιος χαρακτήρας του μεγαλύτερου μέρους της μουσικής «δεν είναι απλά επιφανειακός: εκφράζει μια ολόκληρη αισθητική εξόντωσης και, ειδικότερα, την ανάγκη να καταστραφεί αυτό που έχει προηγηθεί».