In 1912 Bulgaria's national aspirations, as expressed by Tsar Ferdinand and the military leadership around him, exceeded the provisions of the 1878 Treaty of San Stefano, considered even then as maximalistic, since it included both Eastern and Western Thrace and all Macedonia with Thessaloniki, Edirne and Constantinople.
Το 1912 οι εθνικές φιλοδοξίες της Βουλγαρίας, όπως εκφράζονταν από τον Τσάρο Φερδινάνδο και την περί αυτόν στρατιωτική ηγεσία, ξεπερνούσαν τις προβλέψεις της Συνθήκης του Αγίου Στεφάνου του 1878, θεωρούμενες ακόμη και τότε μαξιμαλιστικές, καθώς περιελάμβαναν τόσο την Ανατολική όσο και τη Δυτική Θράκη και όλη τη Μακεδονία με τη Θεσσαλονίκη, την Αδριανούπολη και την Κωνσταντινούπολη.