Spinoza viewed God and Nature as two names for the same reality, namely a single, fundamental substance (meaning "that which stands beneath" rather than "matter") that is the basis of the universe and of which all lesser "entities" are actually modes or modifications, that all things are determined by Nature to exist and cause effects, and that the complex chain of cause-and-effect is understood only in part.
Ο Σπινόζα θεωρούσε το Θεό και τη Φύση ως δύο ονόματα για την ίδια πραγματικότητα, δηλαδή μια ενιαία θεμελιώδη ουσία (που σημαίνει «αυτό που υπόκειται» μάλλον παρά «ύλη»), που είναι η βάση του σύμπαντος και της οποίας όλες οι μικρότερες «οντότητες» είναι στην πραγματικότητα τρόποι ή τροποποιήσεις, ότι όλα τα πράγματα είναι καθορισμένα από τη Φύση να υπάρχουν και να προκαλούν αποτελέσματα και ότι η πολύπλοκη αλυσίδα αιτίου και αποτελέσματος γίνεται εν μέρει μόνο αντιληπτή.