The Shapley–Folkman lemma has been used to explain why large minimization problems with non-convexities can be nearly solved (with iterative methods whose convergence proofs are stated for only convex problems).
Το λήμμα των Σάπλει-Φόλκμαν έχει χρησιμοποιηθεί για να εξηγήσει γιατί τα μεγάλα προβλήματα ελαχιστοποίησης με μη-κοιλότητα μπορούν σχεδόν να λυθούν (με επαναληπτικές μεθόδους των οποίων η σύγκλιση απόδειξης δηλώνεται μόνο για κυρτά προβλήματα).