Working on cats, dogs, monkeys, and apes that had been bereaved of their cerebral hemispheres, he found that reflexes must be considered integrated activities of the total organism, not just the result of activities of the so-called reflex-arcs, a concept then generally accepted.
Πειραματιζόμενος με γάτες, σκύλους και πιθήκους που είχαν υποστεί λοβοτομή, συμπέρανε ότι τα ανακλαστικά πρέπει να θεωρούνται συνεργατικές δραστηριότητες πολλών μερών του οργανισμού και όχι αποτέλεσμα των δραστηριοτήτων των λεγόμενων «τόξων ανακλαστικών» (reflex-arcs), όπως πιστευόταν γενικώς μέχρι τότε.