This involved determining an individual's "normal" level of income, controlling for utility gains from "recreational investments" (The psychological utility gained by the act of gambling), and measuring deviations from the initial level of utility at the "normal" level of income.
Αυτό περιλάμβανε τον ορισμό του «κανονικού» ατομικού επιπέδου εσόδων, ως καθοριστικό για τα κέρδη ωφέλειας από «ψυχαγωγικές επενδύσεις» (η ψυχολογική ωφέλεια που αποκτάται από την πράξη του τζόγου), και τη μέτρηση των αποκλίσεων από το αρχικό επίπεδο ωφέλειας στο «κανονικό» επίπεδο εισοδήματος.