In Ottoman Turkish law, and later under the British Mandate of Palestine, the waqf was defined as usufruct State land (or property) of which the State revenues are assured to pious foundations.
Στο οθωμανικό δίκαιο και αργότερα υπό τη Βρετανική Εντολή της Παλαιστίνης, το βακούφι ορίστηκε ως επικαρπία κρατικής γης (ή περιουσίας) της οποίας τα κρατικά έσοδα είναι εξασφαλισμένα σε ευσεβή ιδρύματα.