The Treaty of Nice reformed the institutional structure of the European Union to withstand eastward expansion, a task which was originally intended to have been done by the Amsterdam Treaty, but failed to be addressed at the time.
Η Συνθήκη της Νίκαιας μεταρρύθμισε την θεσμική δομή της Ευρωπαϊκής Ένωσης για να προσαρμοσθεί στην προς ανατολάς διεύρυνση, ένα έργο που αρχικά επρόκειτο να γίνει από τη Συνθήκη του Άμστερνταμ, αλλά απέτυχε να διευθετηθεί εκείνη την εποχή.