Stirred up by the instigating rhetoric of Democratic politicians, the Irish had shown the strongest support for Southern aims prior to the start of the war and had long opposed abolitionism and the free black population, regarding them as competition for jobs and blaming them for driving down wages.
Έχοντας ξεσηκωθεί από την ρητορική των Δημοκρατικών πολιτικών, οι Ιρλανδοί αποτέλεσαν την ισχυρότερη στήριξη των στόχων των Νοτίων πριν την έναρξη του πολέμου και αντέστρεψαν για μεγάλο χρονικό διάστημα την κατάργηση της δουλείας και την ελεύθερη μετακίνηση του μαύρου πληθυσμού, θεωρώντας τους ως ανταγωνισμό για τις θέσεις εργασίας και κατηγορώντας τους για τη μείωση των μισθών.