Rulers of such countries, with church bodies subordinated to Constantinople, were viewed of as "rulers of lower status who stand under the top chief of the Orthodox Christian world – the Byzantine Emperor".
Οι ηγεμόνες τέτοιων χωρών, με εκκλησιαστικά σώματα υποταγμένα στην Κωνσταντινούπολη, θεωρούντο ως «κυβερνήτες κατώτερης κατηγορίας, υπό τον ανώτατο ηγέτη του Ορθόδοξου Χριστιανικού κόσμου - το Βυζαντινό Αυτοκράτορα».