He examined the inter-relations between non-permanent production goods and "latent" or potentially economic permanent resources, building on the choice theoretical insight that "processes that take more time will evidently not be adopted unless they yield a greater return than those that take less time".
Εξέτασε την εσωτερική σχέση μεταξύ «μη-διαρκών» προϊόντων και «λανθανόντων» ή δυνητικά οικονομικά «διαρκών» πόρων - σχηματίζοντας τη θεωρία ότι «διαδικασίες που απαιτούν περισσότερο χρόνο προφανώς δεν θα ακολουθηθούν, εκτός αν έχουν μεγαλύτερη απόδοση από εκείνες που απαιτούν λιγότερο χρόνο».