When Athenaeus cites the case of Mnason, friend of Aristotle and owner of a thousand slaves, this appears to be exceptional.
Όταν ο Αθήναιος παραθέτει την υπόθεση του Μνάσονα, φίλου του Αριστοτέλη και ιδιοκτήτη χιλίων δούλων, φαίνεται να υπερβάλλει.