By the nineteenth century, European intellectuals no longer saw the practice of magic through the framework of sin and instead regarded magical practices and beliefs as "an aberrational mode of thought antithetical to the dominant cultural logic – a sign of psychological impairment and marker of racial or cultural inferiority".
Μετά το 19ο αιώνα οι Ευρωπαίοι διανοούμενοι δεν έβλεπαν πια την εξάσκηση της μαγείας υπό το πρίσμα της αμαρτίας και αντίθετα θεωρούσαν τις πρακτικές και πεποιθήσεις της μαγείας ως "έναν εκκεντρικό τρόπο σκέψης αντιπαραβαλλόμενο με την κυρίαρχη λογική της κουλτούρας - σημάδι ψυχολογικού ελαττώματος και φυλετικής ή πολιτισμικής κατωτερότητας".