Like the world landscapes, these represented a typically "Mannerist inversion" of the normal decorum of the hierarchy of genres, giving the "lower" subject matter more space than the "higher".
Όπως και οι Weltlandschaft, οι συνθέσεις αυτές αντιπροσώπευαν μια τυπικά "μανιεριστική αντιστροφή" της "κανονικής ευπρέπειας" στην ιεραρχία των θεμάτων, με το να δίνουν στο "κατώτερο" θέμα περισσότερο χώρο από αυτόν του "ανώτερου".