This crisis was, in part, due to some Brazilian composers finding it necessary to reconcile Villa-Lobos's own liberation of Brazilian music from European models in the 1920s with a style of music they felt to be more universal.
Αυτή η κρίση οφείλεται, εν μέρει, σε ορισμένους Βραζιλιανούς συνθέτες που θεωρούσαν απαραίτητο να συμβιβάσουν την «απελευθέρωση» της μουσικής της Βραζιλίας από τον ίδιο τον Βίλλα-Λόμπος από τα ευρωπαϊκά μοντέλα, στη δεκαετία του 1920, με ένα στυλ μουσικής που θεωρούσαν πιο οικουμενικό.