There was a collective ethos of rhythm, because the ceremony and its composition (ayinler) followed a strict sequence of usulümler, which varied rarely and only slightly.
Εκεί υπήρχε ένα συλλογικό ήθος του ρυθμού, επειδή η τελετή και η σύνθεσή του (ayinler) ακολουθεί μια αυστηρή ακολουθία usulümler, η οποία μεταβάλλεται σπάνια και μόνο ελαφρώς.