I spent so much of my life telling people the things they wanted to hear instead of the things they needed to, told myself I wasn't meant to be anyone's conscience because I still had to figure out being my own, so sometimes I just wouldn't say anything, appeasing ignorance with my silence, unaware that validation doesn't need words to endorse its existence.
Ես ամբողջ կյանքս անց էի կացրել մարդկանց ասելով այն,  ինչ նրանք ուզում էին լսել, ոչ թե այն, ինչ նրանց անհրաժեշտ էր: Ես ինքս ինձ ասում էի, որ մտադրված չեմ որևէ մեկի խիղճը լինեմ, քանի որ ես դեռ պետք է իմը հասկանամ: Այսպիսով, հաճախ, ես ուղղակի ոչինչ չէի ասում՝ իմ լռությամբ հանդարտեցնելով անիրազեկությունը, չհասկանալով, որ ապացույցը  բառերի կարիքը չունի իր գոյությունը հաստատելու համար: