The solution, I think, is that we use language at two levels: the literal form signals the safest relationship with the listener, whereas the implicated content -- the reading between the lines that we count on the listener to perform -- allows the listener to derive the interpretation which is most relevant in context, which possibly initiates a changed relationship.
Լուծումը, կարծում եմ, այն է, որ մենք օգտագործում ենք լեզուն երկու տարբեր մակարդակներում. գրական ձևը ազդանշում է ունկնդրի հետ ունեցած ապահով հարաբերության մասին, մինչդեռ ունկնդրից սպասվում է գտնել թաքնված իմաստը կարդալով տողերի արանքով, որի արդյունքում նա քաղում մեկնաբանությունը, որն ամենամոտիկն է կոնտեքստին ու որը հնարավոր է հիմք հանդիսանա հարաբերության փոփոխման համար։