Or maybe it was because of the things I had heard about epilepsy and about people living with epilepsy: that they would never live on their own; that they would never travel on their own or even get work; that they were outcasts, with a spirit in them that they needed to be delivered from.
Կամ, միգուցե, դա այն պաճտառով էր,  որ ես լսել էի էպիլեպսիայի մասին և էպիլեպտիկ մարդկանց մասին. որ նրանք երբեք ինքնուրույն չեն ապրի, որ նրանք երբեք ինքնուրույն չեն ճամփորդի կամ նույնիսկ  աշխատանք չեն գտնի որ նրանք վտարանդի են, ունենալով այն ոգին, որի կարիքը նրանք ունեն: