It was neutral, impassive and even, after a while, strangely companionate and reassuring, although I did notice that its calm exterior sometimes slipped and that it occasionally mirrored my own unexpressed emotion.
Այն չեզոք էր, անտարբեր և նույնիսկ որոշ ժամանակ անց տարօրինակ կերպով անկեղծ ու հուսադրող, չնայած ես նկատում էի, որ ձայնի արտաքուստ հանգստությունը փոխվում էր, և որ այն երբեմն արտացոլում էր իմ սեփական չարտահայտված զգացմունքները: