So this neglected space became a constructive one, and people's hopes and dreams made me laugh out loud, tear up, and they consoled me during my own tough times.
Այս անտեսված տարածքը դարձավ կառուցողական, և մարդկանց հույսերն ու երազանքներն ինձ ստիպում էին քրքջալ, արտասվել, և նրանք ինձ սփոփում էին իմ դժվարին պահերին։