I used to say that these people saved me, but what I now know is they did something even more important in that they empowered me to save myself, and crucially, they helped me to understand something which I'd always suspected: that my voices were a meaningful response to traumatic life events, particularly childhood events, and as such were not my enemies but a source of insight into solvable emotional problems.
Ես այն ժամանակ ասում էի, որ այս մարդիկ փրկեցին ինձ, բայց հիմա կասեմ, որ նրանք արեցին մի շատ ավելի կարևոր բան, քանզի նրանք դրդեցին ինձ փրկել ինքս ինձ, և հատկապես նրանք ինձ օգնեցին հասկանալ այն, ինչին ես միշտ կասկածել եմ. այն, որ իմ ձայները նշանակալից պատասխաններ էին կյանքի տխուր դեպքերին, հիմնականում մանկության ժամանակ եղած դեպքերին և որպես այդպիսին իմ թշնամիները չէին, այլ լուծելի հուզական խնդիրների ինտուիցիայի աղբյուր: