And when my mama died two years ago at 92, there were so many former students at her funeral, it brought tears to my eyes, not because she was gone, but because she left a legacy of relationships that could never disappear.
Երկու տարի առաջ, երբ մայրս մահացավ 92 տարեկանում, այնքան նախկին աշակերտ էր եկել իր թաղմանը, որ աչքերս արցունքով էին լցվում։ Ոչ թե, որ նա այլևս ինձ հետ չէր, բայց որովհետև նա իր հետեևից թողել էր մարդկային կապերի մի ժառանգություն, որ երբեք չէր կարող անհետանալ։