Pathfinder was, in effect,  procrastinating: keeping itself fully occupied  but failing to do its most important work.
«Փաթֆայնդերը», իրականում, գլուխ էր պահում՝ ինքն իրեն ամեն վայրկյան զբաղեցնելով,  բայց ավարտին չհասցնելով ամենակարևորը։