We still clutch close these letters to our chest, to the words that speak louder than loud, when we turn pages into palettes to say the things that we have needed to say, the words that we have needed to write, to sisters and brothers and even to strangers, for far too long.
Մենք պահում ենք այս նամակները սրտներիս մոտ ու դրանք ավելի ու ավելի բարձր են խոսում, երբ մենք էջերը ներկապնակ ենք դարձնում ասելու այն բաները, որ կարիք ունեինք ասելու բառերը, որ երկար ժամանակ կարիք ունեինք գրելու քույրերին, եղբայրներին, անծանոթներին