My main message is: if we can redefine apathy, not as some kind of internal syndrome, but as a complex web of cultural barriers that reinforces disengagement, and if we can clearly define, clearly identify what those obstacles are, and then if we can work together collectively to dismantle those obstacles, then anything is possible.
Ես ցանկանում եմ ասել, որ եթե մենք կարողանանք վերասահմանել անտարբերությունը, ոչ որպես ներքին սինդրոմ, այլ որպես մի շարք մշակութային արգելքների խճճված կծիկ, որը խոչընդոտում է մասնակցության գործընթացը, և եթե մենք կարողանանք հստակ սահմանել, հստակ ճանաչել թե որոնք են այդ արգելքները, և ապա միահամուռ ուժերով պայքարենք դրանց դեմ, ապա ամեն ինչ հնարավոր կինի։ Շնորհակալություն։