Our self-deception becomes a positive illusion -- why movies are able to take us onto extraordinary adventures; why we believe Romeo when he says he loves Juliet; and why single notes of music, when played together, become a sonata and conjure up meaning.
Մեր ինքնախաբկանքը դառնում է մի դրական պատրանք` ինչո՞ւ են կինոնկարները կարողանում ներգրավել մեզ անհավանական արկածների մեջ, ինչո՞ւ ենք մենք հավատում Ռոմեոյին, երբ նա ասում է, որ սիրում է Ջուլիեթին, և ինչու երաժշտության եզակի նոտաները, երբ դրանք միասին են նվագում, դառնում են սոնատ և լցվում իմաստով: