Because of those letters and what they shared with me, their stories of teen life, they gave me the permission, they gave me the courage to admit to myself that there were reasons -- not excuses -- but that there were reasons for that fateful day in October of 1999; that the trauma associated with living in a community where guns are easier to get than sneakers; that the trauma associated with being raped at gunpoint at the age of 14; that those are reasons for me why making that decision, that fatal decision, was not an unlikely proposition.
Այդ նամակների պատճառով, և այն ամենի, ինչով նրանք կիսվում էին ինձ հետ, իրենց պատանի կյանքի պատմությունների, նրանք ինձ տվեցին թույլտվություն, նրանք ինձ տվեցին համարձակություն ինքս ինձ համար ընդունելու որ կային պատճառներ – ոչ արդարացումներ - բայց կային պատճառներ այդ ճակատագրական  օրվա համար 1999թվականի հոկտեմբերին; տրավման, որ ասոցացվում է ապրելով հասարակության մեջ որտեղ ատրճանակներ ավելի հեշտ է  ձեռք բերել, քան սպորտային կոշիկներ; տրավման, որ ասոցացվում է  14 տարեկանում բռնաբարված լինելու հետ; որ դրանք էին պատճառները ինձ համար այդ որոշումը կայացնելու, այդ ճակատագրական որոշումը, անհավանական առաջարկ չէր: