Behind each of the million children in institutions, there is usually a story of parents who are desperate and feel they've run out of options, like Natalia in Moldova, who only had enough money to feed her baby, and so had to send her older son to the institution; or Desi, in Bulgaria, who looked after her four children at home until her husband died, but then she had to go out to work full time, and with no support, felt she had no option but to place a child with disabilities in an institution; or the countless young girls too terrified to tell their parents they're pregnant, who leave their babies in a hospital; or the new parents, the young couple who have just found out that their firstborn child has a disability, and instead of being provided with positive messages about their child's potential, are told by the doctors, "Forget her, leave her in the institution, go home and make a healthy one."
Մանկատներում ապրող միլիոնավոր երեխաներից յուրաքանչյուրի հետևում իր ծնողի պատմությունն է, որոնք հուսահատ են և չեն կարողանում ելք գտնել տվյալ իրավիճակից: Օրինակ՝ Մոլդովայից Նատալիայի աշխատած գումարը բավարար էր միայն երեխային կերակրելու համար, այդ իսկ պատճառով, նա իր ավագ որդուն ուղարկեց մանկատուն: Կամ Դեսին Բուլղարիայից, ով խնամում էր իր չորս երեխաներին տանը, ամուսնու մահվանից հետո պետք է ամբողջ օրը աշխատեր, և չունենալով ոչ մի աջակցություն, նրա միակ ընտրանքն էր թողնել իր հատուկ կարիքավոր երեխային մանկատանը, կամ էլ այն բազմաթիվ երիտասարդ աղջիները, որոնք վախենում են ասել իրենց ծնողներին, որ հղի են և թողնում են երեխաներին հիվանդանոցներում, կամ երիտասարդ այն զույգը, որի առաջնեկը հաշմանդամ է ծնվել, և փոխարենը իրենց երեխայի ներուժի մասին դրական ինֆորմացիա տրամադրելուն բժիշկները խորհուրդ են տալիս. «Մոռացեք, թողեք նրան մանկատանը, գնացեք տուն և առողջ երեխա ունեցեք»: