I am six years old, and I don't cry when we leave home and we come to America, because I expect it to be a place filled with rare and wonderful things like bananas and chocolate and Bazooka bubble gum, Bazooka bubble gum with the little cartoon wrappers inside, Bazooka that we'd get once a year in Ukraine and we'd have to chew one piece for an entire week.
Ես վեց տարեկան եմ, և լաց չեմ լինում, երբ մենք լքում ենք մեր տունն ու գնում ենք Ամերիկա։ Որովհետև իմ սպասումներում այդ երկիրը հազվագյուտ տեղ է՝ լի հրաշքներով, բանաններով ու շոկոլադով, ու Բազուկա ծամոններով․․․ Բազուկա ծամոններով, որոնց մեջ սիրուն "տպեր" կային, որը Ուկրաինայում մեր ձեռքն էր ընկնում տարին մի անգամ, և որի մեկ հատիկը մենք ծամում էինք մի ամբողջ շաբաթ։