I know famous musicians, I know actors and film stars and millionaires and novelists and top lawyers and television executives and magazine editors and national journalists and dustbinmen and hairdressers, all who were looked after children, fostered, adopted or orphaned, and many of them grow into their adult lives in fear of speaking of their background, as if it may somehow weaken their standing in the foreground, as if it were somehow Kryptonite, as if it were a time bomb strapped on the inside. Children in care, who've had a life in care, deserve the right to own and live the memory of their own childhood.
Ես ճանաչում եմ հայտնի երաժիշտների, ճանաչում եմ և՛ դերասանների և՛ կինոաստղերի և՛ միլիոնատերերի և՛ գրողների և՛ հայտնի իրավաբանների և՛ հեռուստատեսության ղեկավարների և՛ ամսագրերի խմբագիրների և՛ ազգային լրագրողների ՛ հավաքարարների և՛ վարսավիրների, բոլոր նրանց, ովքեր հոգ են տարել որբացած և որդեգիր երեխաների մասին և նրանցից շատերը սարսափով են մեծացել` վախենալով խոսել իրենց ծագման մասին, կարծես այն խարխլելու է իրենց պատվանդանը, հանկարծ հրաշագործ ուժը կլքի իրենց, ասես ռումբ է տեղադրված: Հոգածության տակ ապրող երեխաները, ում մասին օտարներն են հոգացել, արժանի են իրնց սեփական մանկությունը և հիշողություններն ունենալուն: