In Johannesburg, I had the opportunity to play to a mainly white, middle-class South African audience who ended up in tears because I use film clips that really touch the heart, the whole nature, of this terrible tragedy that is taking place, that people are tending to avoid, because they are fatigued, and they really don't quite know what the solutions are.
Յոհանեսբուրգում ես հնարավորություն ունեցա նվագել հիմնականում սպիտակամորթ, միջին խավի հարավաֆրիկացի հանդիսականների առջև, ովքեր ի վերջո սկսեցին արտասվել, քանի որ ես մինի ֆիլմեր եմ օգտագործում, որոնք իսկապես դիպչում են այս սարսափելի ողբերգության սրտին ու նրա ողջ էությանը, որը տեղի է ունենում. մարդիկ հակված են խուսափել, որովհետև նրանք հոգնել են և նրանք, իրոք, չգիտեն, թե որոնք են այս խնդրի լուծումները: