I was an introverted child, to the point of communicating with colored crayons and apologizing to objects when I bumped into them, so my mother thought it might do me good to write down my day-to-day experiences and emotions.
Ես ինքնամփոփ երեխա էի, այն առումով, որ խոսում էի գունավոր մատիտների հետ եւ ներողություն խնդրում առարկաներից, երբ զարկվում էի նրանց: Այսպիսով մայրս մտածում էր, որ ինձ համար լավ կլինի, եթե ես գրի առնեմ իմ առօրյա բացահայտումներն ու զգացմունքները: