I was in Congo in February, dancing and celebrating with women who've survived the destruction of their selves in literally unthinkable ways -- destroyed because other brutalized, psychopathic selves all over that beautiful land are fueling our selves' addiction to iPods, Pads, and bling, which further disconnect ourselves from ever feeling their pain, their suffering, their death.
Ես Փետրվարին Կոնգոյում էի, Մենք պարում ու տոնում էինք կանանց հետ, ովքեր փրկվել էին իրենց էության կործանումից բառացիորեն աներևակայելի եղանակներով. կործանում, որի պատճառը ուրիշների դաժան ու հոգեկան խանգարումով «Ես»-երն են այդ գեղեցիկ երկրում, որտեղ մեր «Ես»-երի կախվածությունը iPod-երից, Pad-երից և bling-երից, որոնք մեզ հեռացնում են երբևէ զգալու նրանց ցավը, նրանց տառապանքը, նրանց մահը: