And as I looked into his eyes, I realized that for the hundreds of letters I had written for political prisoners, that I would never have written a letter for him, because he was not a 12-year-old boy who had done something important for anybody.
Երբ նայեցի նրա աչքերի մեջ, հասկացա, որ այն հազարավոր նամակները, որ գրել էի քաղաքական բանտարկյալների համար, նրա համար ևս մեկը երբեք չէի կարող գրել, որովհետև նա պարզապես տասներկուամյա երեխա էր, ով որևէ կարևոր բան չէր արել որևէ մեկի համար: