But a later response, and much more useful, would be to try and deconstruct the message behind the words, so when the voices warned me not to leave the house, then I would thank them for drawing my attention to how unsafe I felt -- because if I was aware of it, then I could do something positive about it -- but go on to reassure both them and myself that we were safe and didn't need to feel frightened anymore.
Բայց ուշացած և շատ ավելի կարևոր պատասխանը փորձելն էր վերականգնել բառերի հետևում թաքնված հաղորդագրությունը, այնպես որ երբ ձայները զգուշացնում էին,որ տնից դուրս չգայի, ես շնորհակալություն էի հայտնում նրանց, որ ուշադրությունս գրավում էին այն բանի վրա, թե որքան անապահով էի ինձ զգում, որովհետև եթե գիտակցում էի դա, կարողանում էի լավատեսորեն մոտենալ դրան, բայց շարունակում էի համոզել դրանց և ինքս ինձ, որ մենք ապահով էինք և կարիք չկար այլևս վախեցած զգալու: