The fellow survivors, the fellow voice-hearers, the comrades and collaborators; the mother who never gave up on me, who knew that one day I would come back to her and was willing to wait for me for as long as it took; the doctor who only worked with me for a brief time but who reinforced his belief that recovery was not only possible but inevitable, and during a devastating period of relapse told my terrified family, "Don't give up hope.
Իմ պես ձայներին զոհ դարձածները, ձայներ լսողները, ընկերներն ու գործընկերները, մայրս, ով երբեք չհրաժարվեց ինձնից, ով գիտեր, որ մի օր ես կվերադառնամ նրա մոտ և պատրաստ էր սպասել ինձ ընդմիշտ, բժիշկը, ով ինձ հետ աշխատել է շատ քիչ, բայց ով պարտադրեց ինձ իր այն համոզմունքը, որ ապաքինումը ոչ միայն հնարավոր է, այլև անխուսափելի, և ախտադարձության ծանր ժամանակահատվածում ասաց իմ ահաբեկված ընտանիքին. «Հույսներդ մի' կորցրեք: