And it was here, listening to these poets share their stories, that I learned that spoken-word poetry didn't have to be indignant, it could be fun or painful or serious or silly.
Եվ հենց այնտեղ, լսելով բանաստեղծներին և նրանց պատմությունները, ես հասկացա, որ բանավոր պոեզիան պարտադիր չէ որ վրդովմունքով լցված լինի, այն կարող էր լինել ուրախությամբ և ցավով լցված, լինել լուրջ և հիմար: