The resolution is going to achieve either of two forms: either we will resolve these non-sustainable time-fuses in pleasant ways of our own choice by taking remedial action, or else these conflicts are going to get settled in unpleasant ways not of our choice -- namely, by war, disease or starvation. But what's for sure is that our non-sustainable course will get resolved in one way or another in a few decades. In other words, since the theme of this session is choices, we have a choice. Does that mean that we should get pessimistic and overwhelmed? I draw the reverse conclusion.
Kjo zgjidhjke do të merr një prej dy formave të mundshme: ose do ti zgjidhim këto siguresa të pa-qëndrueshme në një mënyrë tonë duke provuar ti përmisojmë, ose këto konflikte do të zgjidhen në mënyra më të pakëndshme të cilat nuk mund ti zgjedhim -- domethënë, me luftë, sëmundje ose vdekje nga uria. Ajo që dihet tashmë është që kjo rruga jonë e paqëndrueshme do të zgjidhet në një mënyrë apo tjetrën brenda disa dekadave. Me fjalë të tjera, meqenëse tema e kësaj seance është alternativa, ne kemi një alternativë. A do të thotë kjo që duhet të bëhemi pesimistë dhe të tronditur? Unë kam ardhur në përfundimin e kundërt.