From a register of togetherness, of belonging, architecture became a way of differentiation, and communities started drifting apart from the very fabric that used to unite them, and from the soul of the place that used to represent their common existence.
Nga një vështrim i bashkësisë, i përkatësisë, arkitektura u bë mënyra e diferencimit, dhe komunitetet filluan të ndahen nga stofi urban i cili më parë i lidhte ato, e nga shpirti i vendit që dikur përcaktonte ekzistencën e tyre të përbashkët.