By association, what Kat wasn't was just like the little brown-skinned children frolicking through the streets of some incidental railway settlement like Tati Siding, or an off-the-grid village like Kgagodi, legs clad in dust stockings whose knees had blackened from years of kneeling and wax-polishing floors, whose shins were marked with lessons from climbing trees, who played until dusk, went in for supper by a paraffin lamp and returned to play hide-and-seek amongst centipedes and owls until finally someone's mother would call the whole thing to an end.
Sipas shoqërisë, ajo që Kati nuk kishte ishte ngjashmëria me fëmijët  me lëkurë të errët që enden rastësisht rrugëve  të disa vendbanimeve hekurudhore si Tati Siding, ose të një fshati të izoluar si Kgagodi, këmbët e veshura me geta të papastra me gjunjë të zbehur nga vitet e gjunjëzimit dhe lyerjeve të dyshemeve me dyll, shputat e të cilave ishin me të çara nga ngjitja e pemëve, e cila luante deri në muzg, shkoi për darkë me një llambë parafine dhe u kthye për të luajtur kukafshehti mes insektesh dhe bufash deri sa më në fund nëna e dikujt do t'i sillte fundin gjithckaje.