The solution, I think, is that we use language at two levels: the literal form signals the safest relationship with the listener, whereas the implicated content -- the reading between the lines that we count on the listener to perform -- allows the listener to derive the interpretation which is most relevant in context, which possibly initiates a changed relationship.
Mendoj se zgjidhja është që ta përdorim gjuhën në dy nivele: sinjalet e drejtpërdrejta si marrëdhënia më e sigurt me dëgjuesin, përderisa përmbajtjen e nënkuptuar -- leximin mes rreshtave të cilën presim që dëgjuesi ta bëjë -- lejon dëgjuesin të nxjerrë interpretimin më të përshtatshëm në kontekst, e cila mund të nxisë ndryshimin e një marrëdhënieje.