And when we lie down in a field or on a couch, drugged perhaps by the hum of a warm afternoon, they think we are looking back at them, which makes them lift their oars and fall silent and wait like parents for us to close our eyes.
Kur ne shtrihemi në një fushë apo në divan, të droguar ndoshta nga gumëzhima e pasdites së ngrohtë, ata mendojnë që edhe ne po i shikojmë ata, gjë që i bën që ti ngrisin rremat dhe të bien në qetësi dhe të presin sikurse prindërit tanë që na presin deri sa t'i mbyllim sytë.