And the result is -- we call it "patient autonomy," which makes it sound like a good thing, but what it really is is a shifting of the burden and the responsibility for decision-making from somebody who knows something -- namely, the doctor -- to somebody who knows nothing and is almost certainly sick and thus, not in the best shape to be making decisions -- namely, the patient.
Dhe rezultati është -- ajo që e quajmë "pavarësia e pacientit," që duket si një gjë e mirë. Por në të vertetë është shkarkim i ngarkesës dhe përgjegjësisë për vendim-marrje nga dikush që di diçka -- doktori në këtë rast -- tek dikush që nuk di asgjë dhe sipas të gjitha gjasave i sëmurë dhe nuk është në formën më të mirë për të marr vendime -- pacienti në këtë rast.