This realization was exploited most powerfully for pragmatic ends by the 18th- century philosopher Jeremy Bentham, who set out to resolve an important problem ushered in by the industrial age, where, for the first time, institutions had become so large and centralized that they were no longer able to monitor and therefore control each one of their individual members, and the solution that he devised was an architectural design originally intended to be implemented in prisons that he called the panopticon, the primary attribute of which was the construction of an enormous tower in the center of the institution where whoever controlled the institution could at any moment watch any of the inmates, although they couldn't watch all of them at all times.
Kjo nuhatje, për qëllime pragmatike u shfrytëzua më fort nga filozofi i shekullit të 18-të, Jeremy Bentham, i cili iu vu zgjidhjes së një problemi të rëndësishëm të prurë nga epoka industriale, kur për herë të parë, institucionet u bënë kaq të mëdha dhe të centralizuara sa që s’qenë më në gjendje të mbikëqyrnin, ndaj edhe të kontrollonin, secilin prej anëtarëve të saj individualë, dhe zgjidhja që hartoi qe një koncept arkitekturor i menduar fillimisht për burgjet të cilin e pat quajtur panoptikon atributi parësor i të cilit ishte ngritja e një kulle të stërmadhe në qendër të institucionit, ku, cilido që kontrollonte institucionin, mundej në çfarëdo çasti të vëzhgonte këdo nga të dënuarit, edhe pse nuk i vëzhgonin dot të gjithë dhe tërë kohën.