That's when we find ourselves in endless, mindless repetitions of words that don't mean anything to us, rising and being seated because someone has asked us to, holding onto jealously guarded doctrine that's completely and wildly out of step with our contemporary reality, engaging in perfunctory practice simply because that's the way things have always been done.
Kështu ndodh kur e gjejmë veten nëpër  përsëritje te pafundme dhe të pamend te fjalëve qe nuk kanë asnjë  kuptim për ne, qe shtohen dhe nuk lëvizin  sepse dikush na ka pyetur për to, duke u kapur pas doktrinave me kujdes qe është komplet pa lidhje me realitetin e sotëm, duke u përfshirë ne një praktikë  te përciptë thjesht sepse kështu ka qenë mënyra si si janë bërë gjërat.