And so this raises the question, and so, as Smith puts it, "When our passive feelings are almost always so sordid and so selfish, how comes it that our active principles should often be so generous and so noble?"
Dhe kjo ngre pyetjen, siç e shtron Smith, "Kur ndjenjat tona pasive  janë gati gjithmonë aq të pista dhe egoiste, si ndodh që principet tona aktive duhet të jenë shpesh  aq bujare e aq fisnike?"