My ideal world is a place where no one is left behind, where everyone is needed exactly where they are, like the fibers and the tendons in a bow, a place where the strong is flexible and the vulnerable is resilient.
Bagi saya,  dunia yang ideal ialah sebuah tempat di mana  tiada orang yang ketinggalan, setiap orang diperlukan  mengikut kebolehannya, seperti serat dan tendon  pada sebuah busur, sebuah tempat di mana  yang kuat adalah fleksibel dan yang lemah  adalah tahan lasak.