But we don't even blink when we hear somebody say this, because we've heard that kind of stuff for so long and somehow we've completely internalized and accepted collectively this notion that creativity and suffering are somehow inherently linked and that artistry, in the end, will always ultimately lead to anguish.
Гэхдээ хэн нэг нь иймэрхүү төрлийн юм хэлэхэд бид тэгтлээ гайхаад байдаггүй, яагаад гэвэл, энийг бид байнга л сонсож байдаг шүү дээ. сонссоор байгаад ч юмуу, уран бүтээлч, сэтгэлийн шаналал гэдэг нь угаасаа холбоотой гэдэг үзлийг бүүр өөртөө шингээгээд, нийтээрээ хүлээгээд авчихсан, уран бүтээлч гэдэг чинь эцсийн эцэст шаналах л учиртай гээд бодчихдог байх.