It's what Coleridge called the willing suspension of disbelief or poetic faith, for those moments where a story, no matter how strange, has some semblance of the truth, and then you're able to believe it.
Колридж үүнийг "Үл итгэлийг сайн дураар цуцлах, буюу яруу найргийн итгэл" гэж хэлсэн. Гэвч зарим үед үлгэр хичнээн үл итгэмээр байсан ч үнэнтэй жаахан ойролцоо байхад бид түүнд итгэж эхэлдэг.