Now, I may be a bit extreme, you know, in how little appetite I have for consuming memories, but even if you do more of this, there is a genuine question: Why do we put so much weight on memory relative to the weight that we put on experiences?
მე შეიძლება უკიდურესობაში ვვარდები, თუ რამდენად ცოტა მადა მაქვს მოგონებებისთვის, მაგრამ თუნდაც მეტად დაკავდეთ ამით, არსებობს კითხვა: რატომ ვაძლევთ მეხსიერებას  ამხელა უპირატესობას გამოცდილებასთან შედარებით?