So these are some of the pictures that, in fact, I used when I testified, but more importantly were, to me as a scientist, are those readings, the photometer readings, which I can then convert into actual predictions of the visual capability of the human eye under those circumstances, and from my readings that I recorded at the scene under the same solar and lunar conditions at the same time, so on and so forth, right, I could predict that there would be no reliable color perception, which is crucial for face recognition, and that there would be only scotopic vision, which means there would be very little resolution, what we call boundary or edge detection, and that furthermore, because the eyes would have been totally dilated under this light, the depth of field, the distance at which you can focus and see details, would have been less than 18 inches away.
ეს იმ სურათების ნაწილია, რომლებიც ჩვენების მიცემისას გამოვიყენე. თუმცა, ჩემთვის, როგორც მეცნიერისთვის, უფრო მნიშვნელოვანი ფოტომეტრის ის მონაცემები იყო, რომლებიც რეალურ პროგნოზებში შემიძლია გადავიყვანო, თუ რა ვიზუალური შესაძლებლობები გააჩნია ადამიანის თვალს, იმ პირობებში, და იმ მონაცემებიდან, რომლებიც შემთხვევის ადგილზე ჩავიწერე, იგივე მზის და მთვარის პირობებში, იგივე დროს და ა.შ. შემიძლია იმის პროგნოზირება, რომ იქ ვერ იქნებოდა ფერების საიმედო აღქმა, რაც აუცილებლია სახის შესაცნობად და რომ იქ შეიძლება მხოლოდ ღამის მხედველობა ყოფილიყო, რაც ძალიან მცირე გარჩევადობას გულისხმობს, ეს არის, რასაც მხოლოდ კონტურების და ზღვრების გარჩევას ვეძახით. უფრო მეტიც, რადგან თვალების გუგები სრულად გაფართოებული იქნებოდა ამ სინათლეში და სიმკვეთრის ამ სიღრმეში, მანძილი, რომელზეც ფოკუსირებას და დეტალების გარჩევას შეძლებდით, ნახევარ მეტრზე ნაკლები უნდა ყოფილიყო.