And so this raises the question, and so, as Smith puts it, "When our passive feelings are almost always so sordid and so selfish, how comes it that our active principles should often be so generous and so noble?"
ეს შემდეგ კითხვას აჩენს, როგორც სმითი ამბობს: "როგორ ხდება, რომ ჩვენი პასიური გრძნობები , თითქმის ყოველთვის ასეთი  საშინელი და ეგოისტურია, ხოლო ჩვენი აქტიური პრინციპები, ხშირად გულუხვი და კეთილშობილი?"