And the result is -- we call it "patient autonomy," which makes it sound like a good thing, but what it really is is a shifting of the burden and the responsibility for decision-making from somebody who knows something -- namely, the doctor -- to somebody who knows nothing and is almost certainly sick and thus, not in the best shape to be making decisions -- namely, the patient.
ამის შედეგია ე.წ. ”პაციენტის ავტონომია”, რომელიც თითქოს კარგად ჟღერს. მაგრამ სინამდვილეში ეს არის გადაწყვეტილების მიღების ტვირთისა და პასუხისმგებლობის გადატანა იმ ადამიანიდან, ვინც რაღაც იცის ანუ ექიმიდან იმ ადამიანზე, რომელმაც არაფერი იცის, ალბათ, ავადაცაა და, შესაბამისად, არც თუ კარგ ფორმაში, რომ გადაწყვეტილებები მიიღოს –– ანუ პაციენტზე.