Who are we to pretend that we know so little about human well-being that we have to be non-judgmental about a practice like this?
რა უფლება გვაქვს ჩვენ ვითვალთმაქცოთ, რომ იმდენად ცოტა ვიცით  ადამიანის კეთილდღეობაზე, რომ ვერ განვსჯით ასეთ პარქტიკას?