That's when we find ourselves in endless, mindless repetitions of words that don't mean anything to us, rising and being seated because someone has asked us to, holding onto jealously guarded doctrine that's completely and wildly out of step with our contemporary reality, engaging in perfunctory practice simply because that's the way things have always been done.
მაშინ აღმოვაჩენთ, რომ დაუსრულებლად და უაზროდ ვიმეორებთ სიტყვებს, რომელიც ჩვენთვის აღარაფერს ნიშნავენ, ფეხზე ვდგებით და ვჯდებით, იმიტომ რომ ვიღაცამ გვთხოვა. ვეჭიდებით ეჭვიანობით დაცულ დოქტრინას, რომელიც სრულად ამოვარდნილია ჩვენი თანამედროვე რეალობიდან. ფორმალურად ვკავდებით პრაქტიკით, მხოლოდ იმიტომ, რომ ყოველთვის ასე კეთდებოდა.