Now when I first started asking what happens when we die, the grown-ups around me at the time answered with a typical English mix of awkwardness and half-hearted Christianity, and the phrase I heard most often was that granddad was now "up there looking down on us," and if I should die too, which wouldn't happen of course, then I too would go up there, which made death sound a lot like an existential elevator.
პირველად, როდესაც დავიწყე გამოკითხვა, თუ რა მოხდება როდესაც მოვკვდები, უფროსებმა ჩემს გარშემო მიპასუხეს ტიპიური ინგლისური უხერხულობით და ნახევრად ქრისტიანული მოტივებით, და ის ფრაზა , რომელიც ხსნიდა ბაბუაჩემის ადგილსამყოფელს , ხშირ შემთხვევაში იყო: "ის არის ზევით, ცაში და იქიდან გვიყურებს ჩვენ," და თუ მე მოვკვდებოდი აგრეთვე , რაც რა თქმა უნდა, მათი თქმით არ მოხდებოდა, მეც იქ (ზემოთ წავიდოდი), რამაც სიკვდილი ჩემთვის მიამგვანა რაღაც უფრო ეგსისტენციალურ ლიფტს.