But the weird thing is that 20 years later, during the crazy ride of "Eat, Pray, Love," I found myself identifying all over again with that unpublished young diner waitress who I used to be, thinking about her constantly, and feeling like I was her again, which made no rational sense whatsoever because our lives could not have been more different.
მაგრამ ყველაზე უხერხული განცდა იყო  ის რომ 20 წლის შემდეგ როცა „ჭამე ილოცე შეიყვარე“  ძალიან პოპულარული იყო, ჩემს თავს ისევ და ისევ იმ ახალგაზრდა  მიმტან გოგოსთან ვაიგივებდი, რომლის მოთხრობებიც არ იბეჭდებოდა, მასზე გამუდმებით ვფიქრობდი, და ვგრძნობდი რომ მე ისევ ის გოგო ვიყავი, რაც არ იყო ნორმალური, რადგანაც ჩვენი ცხოვრება სხვადასხვანაირი იყო.