How crazy is that? That our measure of progress, our dominant measure of progress in society, is measuring everything except that which makes life worthwhile?
რა უცნაურია არა? პროგრესის შეფასება, საზოგადოებრივი პროგრესის გაზომვა ხდება, პრაქტიკულად ყველაფრით გარდა იმისა რაც ცხოვრებას ხდის ღირსეულს?