And it's my hope that this wooden sculpture, this wooden instrument, a bit like that violin I used to play, might be a place where people can play and enter their word at one end of the cone, emerge at the other end of the building, and find that their word has joined a collective poem, a collective voice.
અને તે મારી આશા છે કે આ લાકડાના શિલ્પ, આ લાકડાના સાધન, તે વાયોલિન જેવું થોડું હું વગાડતો, લોકો એવી જગ્યા હોઈ શકે રમી અને તેમના શબ્દ દાખલ કરી શકો છો શંકુના એક છેડે, બિલ્ડિંગના બીજા છેડે નીકળો, અને શોધી કા .ો કે તેમનો શબ્દ જોડાયો છે એક સામૂહિક કવિતા, એક સામૂહિક અવાજ.