And the result is -- we call it "patient autonomy," which makes it sound like a good thing, but what it really is is a shifting of the burden and the responsibility for decision-making from somebody who knows something -- namely, the doctor -- to somebody who knows nothing and is almost certainly sick and thus, not in the best shape to be making decisions -- namely, the patient.
И резултатот го нарекуваме - “автономија на пациентот”, што го прави да звучи како да е нешто убаво. Но, всушност, е префрлање на тежината и одговорноста, за донесување одлука од некој што знае нешто – имено, докторот – на некој кој незнае ништо и скоро сигурно е болен па со тоа и не е во најдобра форма да донесува одлуки – имено, пациентот.