It was one thing that I couldn't compare myself to myself, but even around people in the same situation in that hospital, I found that I couldn't try to keep pace or set pace with them as well, and I was left with really only one choice and that was to focus on who I was at that point in time with where I needed to go and to get back to who I needed to be.
Тоа беше една од работите со кои не можев да се споредам себеси, но дури и со луѓе во истата ситуација во болницата, сфатив дека не можам да одржам чекор ниту пак да го започнам истиот, и останав со едниствениот избор - да се фокусирам на тоа кој бев  во таа точка во времето и што требаше да правам  за да се вратам на кој требаше да бидам.