For me they normally happen, these career crises, often, actually, on a Sunday evening, just as the sun is starting to set, and the gap between my hopes for myself and the reality of my life starts to diverge so painfully that I normally end up weeping into a pillow.
Кај мене редовно се случуваат, овие кризи во кариерата, најчесто, всушност, во недела навечер, на зајдисонце, и тогаш, разликата помеѓу моите желби за мене самиот и реалноста за мене самиот, станува толку болно голема што обично завршувам со главата во перница, плачејќи.