What turned out to determine whether someone would stop and help a stranger in need was how much of a hurry they thought they were in -- were they feeling they were late, or were they absorbed in what they were going to talk about.
Не воопшто. Она што одредило дали некој би застанал и би му помогнал на непознат во неволја било колку тие мислеле дека се во брзање, дали мислеле дека доцнат или дали биле замислени за она за што требале да зборуваат.