When he sings songs from our childhood, attempting words that not even I could remember, he reminds me of one thing: how little we know about the mind, and how wonderful the unknown must be.
Кога пее песни од нашето детство, користејќи зборови на кои ниту јас не можам да се сетам, ме потсетува на една работа: на тоа колку малку знаеме за умот, и колку прекрасно би морало да биде непознатото.