I remember, every time I went to a patient's deathbed, whether in the hospital or at home, I remember my sense of failure -- the feeling of I don't know what I have to say; I don't know what I can say; I don't know what I'm supposed to do.
Се сеќавам, секогаш кога ќе дојдев покрај смртната постела на пациентот, дали во болницата или дома, Се сеќавам на моето чувство на пораз -- чувството на ’незнам што треба да кажам’ Не знам што можам да кажам; Не знам што треба да направам.