I hate that. I admittedly used to be that guy a little bit, back in the day, and I've decided that the best way for me to still capture and keep a visual memory of my life and not be that person, is to just record that one second that will allow me to trigger that memory of, "Yeah, that concert was amazing. I really loved that concert."
Го мразам тоа. До душа и јас бев таков тип на времето, сè додека не одлучив дека најдобриот начин да „заробам“ и зачувам визуелно сеќавање од мојот живот а притоа да не бидам таков тип, е да ја снимам само таа една секунда која ќе ми овозможи да го поттикнам сеќавањето на: „Да, тој концерт беше неверојатен, навистина ми се допадна!“