Now when I first started asking what happens when we die, the grown-ups around me at the time answered with a typical English mix of awkwardness and half-hearted Christianity, and the phrase I heard most often was that granddad was now "up there looking down on us," and if I should die too, which wouldn't happen of course, then I too would go up there, which made death sound a lot like an existential elevator.
Кога за првпат почнав да прашувам што се случува кога ќе умреме, возрасните околу мене ми одговараа со една типична англиска збунетост и неодлучно Христијанство, и фразата која најчесто ја слушав беше дека дедо ми е сега "онаму горе и нè гледа нас," и ако јас умрам некогаш, што нема да се случи се разбира, тогаш и јас ќе отидам таму горе, нешто што направи смртта да изгледа како егзистенцијален лифт.