So no matter that I have inhibitions to fill all my pockets, I keep trying, hoping that one day I'll write a poem I can be proud to let sit in a museum exhibit as the only proof I existed.
Па, без разлика на тоа што сум спречена да ги наполнам сите мои џепови, продолжувам да се обидувам, надевајќи се дека еден ден ќе напишам поема на која ќе можам да бидам горда да ја оставам да стои во музејска изложба, како единствен доказ дека сум постоела.