Tragic art, as it developed in the theaters of ancient Greece, in the fifth century B.C., was essentially an art form devoted to tracing how people fail, and also according them a level of sympathy, which ordinary life would not necessarily accord them.
Трагичната уметност, како што е развиена во театрите на стара Грција, во петтиот век пред наша ера, во основа била форма на уметност која била посветена на следење како тоа луѓето дожувиваат неуспех. И исто така, според нив, нудат одредено ниво на сочуство. Кое што обичниот живот не им го пружа.