So the question is, are we doomed to lead the one life we have in a way that is shaped by fear and denial, or can we overcome this bias?
И следи прашањето, дали сме осудени да го водиме едниот живот кој го имаме на начин кој е обликуван од страв и негирање, или пак можеме да ја надминеме оваа пристрасност?