The solution, I think, is that we use language at two levels: the literal form signals the safest relationship with the listener, whereas the implicated content -- the reading between the lines that we count on the listener to perform -- allows the listener to derive the interpretation which is most relevant in context, which possibly initiates a changed relationship.
Сметам дека решението е во тоа што го користиме јазикот на две нивоа: буквалното, кое воспоставува најсигурна врска со слушателот, додека содржината што се имплицира, она што очекуваме слушателот да го прочита меѓу редови, му овозможува на слушателот да протолкува нешто што во дадениот контекст е најрелевантно, а што може да биде почеток на промена во односот.