We need to elongate the time frame upon which we judge the balance in our life, but we need to elongate it without falling into the trap of the "I'll have a life when I retire, when my kids have left home, when my wife has divorced me, my health is failing, I've got no mates or interests left."
Потребна ни е продолжена временска рамка според која го цениме балансот во нашиот живот, но треба да ја продолжиме без да паднеме во стапицата на фразата „ќе имам живот кога ќе се пензионирам, кога децата ќе пораснат и ќе го напуштат домот, кога сопругата ќе се разведе од мене, моето здравје ќе се влоши, ќе немам повеќе ни пријатели ни интереси.“