I remember, every time I went to a patient's deathbed, whether in the hospital or at home, I remember my sense of failure -- the feeling of I don't know what I have to say; I don't know what I can say; I don't know what I'm supposed to do.
ผมจำได้ว่าทุกครั้งผมไปที่เตียงผู้ป่วยใกล้ตาย, ไม่ว่าจะเป็นที่โรงพยาบาลหรือที่บ้าน, ผมยังจำความรู้สึกล้มเหลวของผมได้-- ความรู้สึกที่ว่าผมไม่รู้ว่าจะต้องพูดอะไร, ผมไม่รู้ว่าผมจะพูดอะไรได้; ผมไม่รู้ว่าผมควรจะทำอะไร