Are we foolish to be optimistic about the possibility of a world where, instead of religion being the great rallying cry of divide and war, that there could be bridging?
เราจะเขลาเกินไปหรือไม่ที่มองโลกในแง่ดี ถึงโอกาสที่โลกเรา ซึ่งแทนที่ศาสนาจะเป็นแค่เงื่อนไข แห่งความแตกแยกและสงคราม จะกลายเป็นสะพานเชื่อมกันได้หรือไม่