So once you take flexible identity, anonymity, engagement with the real world, and you move beyond simple homage or parody and you put these tools to work in telling a story, that's when things get really interesting.
ดังนั้น เมื่อคุณมีตัวตนที่เปลี่ยนแปลงได้ อยู่ในสภาวะนิรนาม และมีปฏิสัมพันธ์กับโลกความเป็นจริง คุณก้าวข้ามงานเลียนแบบทั่ว ๆ ไป หรือการล้อเลียน คุณใช้เครื่องมือเหล่านี้เพื่อบอกเล่าเรื่องราว นั่นแหละ ที่ทำให้มันน่าสนใจมาก ๆ