In a sense, it actually makes you feel that when you're in the safe zone of studying behavior or cognition, something you can observe, that in a way feels more simplistic and reductionistic than trying to engage this very complex, mysterious organ that we're beginning to try to understand.
ตามหลักแล้ว ตามความเป็นจริง  มันทำให้คุณรู้สึกว่า เมื่อคุณอยู่ในพื้นที่ๆปลอดภัยของการศึกษา พฤติกรรม หรือความรู้ความเข้าใจ หรือบางสิ่งที่คุณสามารถสังเกตเห็นได้ ซึ่ง อย่างไรก็ตาม รู้สึกได้ว่า ง่ายกว่า และอธิบายโดยแยกส่วนได้ดีกว่า ความพยายามที่จะเข้าไปสู้รบปรบมือ กับอวัยวะที่ลึกลับและซับซ้อนอย่างยิ่งนี้ ที่เรากำลังเริ่มที่จะพยายามเข้าใจมัน