Tragically, the characters are locked in an existential conundrum: they wait in vain for an unknown figure to give them a sense of purpose, but their only sense of purpose comes from the act of waiting, While they wait, they sink into boredom, express religious dread and contemplate suicide.
น่าเศร้า ที่ตัวละครถูกขังอยู่ในสถานการณ์ ที่พวกเขารออย่างสิ้นหวัง ให้บุคคลปริศนา มามอบเป้าหมายชีวิตให้พวกเขา แต่เป้าหมายเดียวในชีวิตพวกเขา มาจากกิจกรรมที่เรียกว่าการรอ ขณะที่พวกเขารอ  พวกเขาก็จมสู่ห้วงความเบื่อหน่าย แสดงความเกรงกลัวต่อศาสนา และคิดเรื่องจะฆ่าตัวตาย