What I thought would be the ultimate limitation actually turned out to be the ultimate liberation, as each time I created, the destruction brought me back to a neutral place where I felt refreshed and ready to start the next project.
สิ่งที่ผมคิดว่ามันเป็นข้อด้อยข้อจำกัดอย่างที่สุด กลายมาเป็นการปลดปล่อยให้เป็นอิสระ ในทุกครั้งที่ผมสร้างสรรค์งาน การทำลายได้นำผลกลับไปยังที่ที่เป็นกลาง สถานที่ซึ่งผมรู้สึกสดใหม่ และพร้อมที่จะเริ่มทำงานชิ้นถัดไป