How can human-made squiggles on a page reflect lights into our eyes that send signals to our brains that we logically and emotionally decode as complex narratives that move us to fight, cry, sing, and think, that are strong enough not only to hold up a world that is completely invented by the author, but also to change the reader's perspective on the real world that resumes only when the final squiggle is reached?
เป็นไปได้อย่างไร ที่เส้นหวัดๆ บนกระดาษที่ทำโดยมนุษย์ สะท้อนแสงเข้าไปในตาของเรา แล้วส่งสัญญาณไปยังสมองของเรา ซึ่งเราถอดรหัสด้วยเหตุผลและอารมณ์ ในขณะที่การบรรยายที่ซับซ้อน ที่กระตุ้นให้เราสู้ ร่ำไห้ ร้องเพลง และครุ่นคิด ที่มันทรงพลังเพียงพอ ไม่เพียงแค่ค้ำชูโลก ที่ถูกสร้างมาโดยน้ำมือของผู้เขียนล้วนๆ แต่ยังจะสามารถเปลี่ยนมุมมองของผู้อ่าน ในโลกแห่งความจริง ที่ผู้อ่านจะกลับไปที่นั่น ก็ต่อเมื่อ เส้นหวัดเส้นสุดท้ายจบลง