And all at once I found myself saying as tears flowed, 'That's me. That's me.' And those simple words brought back many thoughts that I had had before, about the fusion of our souls into one higher-level entity, about the fact that at the core of both our souls lay our identical hopes and dreams for our children, about the notion that those hopes were not separate or distinct hopes, but were just one hope, one clear thing that defined us both, that welded us into a unit -- the kind of unit I had but dimly imagined before being married and having children.
แล้วอยู่ๆผมก็พูดออกมา พร้อมกับน้ำตาที่ไหล 'นั่นผมเอง ผมเอง' และคำพูดเพียงเท่านั้น ทำให้ผมคิดถึงความเชื่อมากมายที่ผมมีมาก่อน เกี่ยวกับการผสมผสานทางวิญญาณของเรา จนเป็นหนึ่งเดียวกันที่ดีกว่า เกี่ยวกับความจริงที่ว่า แกนกลางของเราทั้งคู่ มีความหวังและความฝันเดียวกันสำหรับลูกๆ เกี่ยวกับความที่ว่าความหวังนั้น ไม่ได้แตกต่างกัน หรือเป็นคนละอย่าง แต่เป็นความหวังเดียว สิ่งเดียวที่ให้นิยามเราทั้งคู่ ที่หลอมให้เราเป็นหนึ่งเดียว ความเป็นหนึ่งเดียวที่ผมเคยแต่จินตนาการลางๆ ก่อนที่จะแต่งงานแล้วมีลูก