Today, a baffled lady observed the shell where my soul dwells And announced that I'm "articulate" Which means that when it comes to enunciation and diction I don't even think of it ‘Cause I’m "articulate" So when my professor asks a question And my answer is tainted with a connotation of urbanized suggestion There’s no misdirected intention Pay attention ‘Cause I’m “articulate” So when my father asks, “Wha’ kinda ting is dis?” My “articulate” answer never goes amiss I say “father, this is the impending problem at hand” And when I’m on the block I switch it up just because I can So when my boy says, “What’s good with you son?” I just say, “I jus’ fall out wit dem people but I done!” And sometimes in class I might pause the intellectual sounding flow to ask “Yo! Why dese books neva be about my peoples” Yes, I have decided to treat all three of my languages as equals Because I’m “articulate” But who controls articulation?
วันนี้ หญิงที่มีความสับสน สังเกตเห็น เปลือกนอก ที่จิตวิญญาณของดิฉันพำนักอยู่ และประกาศว่า ดิฉันนั้น "ใช้ภาษาเป็น" ซึ่งก็หมายความว่า เมื่อมาถึงเรื่องของ การออกเสียงที่ชัดเจน และการเลือกใช้คำ ฉันไม่เคยภะวงถึงเลย เพราะฉัน "ใช้ภาษาเป็น" ดังนั้นเมื่ออาจารย์ของดิฉัน ถามคำถาม และคำตอบของฉันแฝงไปด้วยความนัย แบบคนเมืองๆ จึงไม่มีความตั้งใจที่จะพูดผิดประเด็น ตั้งใจหน่อยนะ เพราะว่าดิฉัน "ใชัภาษาเป็น" ดังนั้นเมื่อพ่อถามว่า "ไอ้นี่มันอะไรหือ?" คำตอบที่ "ใช้ภาษาเป็น" ของดิฉันไม่เคยพลาด ฉันตอบ "พ่อ นี่เป็นปัญหาที่ใกล้เข้ามาแล้ว" และเมื่อฉันอยู่ในละแวกบ้าน ฉันก็สับเปลี่ยนมันไป เพราะฉันทำได้ เมื่อแฟนฉันพูดว่า "ลูกชายเป็นอย่างไร" ก็แค่บอกว่า "ทะเลาะกับมัน แต่ตอนนี้เสร็จละ" และบางครั้งในห้องเรียน ฉันจะหยุดกระแสภูมิปัญญาชั่วครู่ เพื่อถาม "เฮ่! ทำไมหนังสือพวกนี้ ไม่มีเรื่องพวกชั้นเลย" ค่ะ ฉันได้ตกลงใจ ที่จะปฏิบัติกับ ภาษาทั้งสามแบบของดิฉัน ให้เท่าเทียมกัน เพราะว่าดิฉัน "ใช้ภาษาเป็น" แต่ใครล่ะ ควบคุมการใช้ภาษาว่าถูกหรือผิด?