I used to say that these people saved me, but what I now know is they did something even more important in that they empowered me to save myself, and crucially, they helped me to understand something which I'd always suspected: that my voices were a meaningful response to traumatic life events, particularly childhood events, and as such were not my enemies but a source of insight into solvable emotional problems.
ฉันได้เคยพูดไว้ว่า คนเหล่านั้นช่วยชีวิตฉันไว้ แต่ตอนนี้ฉันได้รู้แล้วว่า พวกเค้าได้ทำอะไรบางอย่าง ที่สำคัญยิ่งกว่า นั่นคือเขาได้ให้พลังแก่ฉัน เพื่อให้ฉันได้รักษาชีวิตตัวเอง ที่สำคัญกว่านั้น พวกเขาทำให้ฉันเข้าใจอะไรบางอย่าง ที่ฉันเคยสงสัยมาตลอด ว่าเสียงพูดเหล่านั้น สะท้อนไปด้วยความหมายต่อชีวิตฉัน ต่อเหตุการณ์ที่เป็นบาดแผลในชีวิต เหตุกาณ์บางอย่างที่เกิดขึ้นตอนเป็นเด็ก ซึ่งนั้นทำให้เข้าใจว่าพวกเขาไม่ใช่ศัตรู แต่เป็นแหล่งข้อมูล  ถึงปัญหาทางอารมณ์ที่เยียวยาได้