So rather than asking, as precaution would demand, what can we do as quickly as possible to avoid potential catastrophe, we ask bizarre questions like this: "What is the latest possible moment we can wait before we begin seriously lowering emissions?
ดังนั้นแทนที่จะถาม ตามหลักการระวังป้องกัน ว่าเราจะทำอะไรอย่างด่วนที่สุดได้บ้าง เพื่อที่จะเลี่ยงมหันตภัย เรากลับตั้งคำถามพิลึกว่า "เราจะรอได้นานที่สุดแค่ไหน ก่อนที่จะเริ่มลดการปล่อยก๊าซอย่างจริงจัง?