That's lifetimes of women dealing with men who assume they know better for us than we know for ourselves, being the property of husbands, landowners, and having old, white men tell us the fate of our lady parts; lifetimes of having our bodies used for love and objects of desire, instead of bodies that we get to wield and use as we choose; lifetimes of knowing that whether we play by their rules or not, we still have to tolerate harassment, assault and even worse; lifetimes of our bodies being used as property that can be hit and hurt, manipulated and moved and like objects that are not deserving of respect; lifetimes of not being able to express the anger of our bodies.
มันคือทั้งชีวิตของผู้หญิง ที่ต้องรับมือกับผู้ชาย ที่คิดว่าพวกเขารู้ดีว่าอะไรดีกับเรา มากกว่าที่เรารู้ตัวเราเอง เป็นทรัพย์สินของสามี เจ้าของที่ดิน และชายผิวขาวรุ่นแก่ก็คอยกำหนด โชคชะตาของเรา ชั่วชีวิตที่ใช้ร่างกายถูกใช้ เพื่อสนองต่อความรักและตัณหา แทนที่จะใช้มันอย่างอิสระ ในแบบที่เราเลือกเอง ชั่วชีวิตที่รู้แค่ว่า เราเล่นตามกฎทำตามกติกาหรือไม่ พวกเรายังคงต้องทนต่อการล่วงละเมิด การประทุษร้าย และอะไรที่แย่กว่านั้น ชั่วชีวิตร่างกายของเรา เป็นทรัพย์สินที่โดนทุบตีและทำร้ายได้ ถูกเชิดและผลักเคลื่อน และเป็นสิ่งของ ที่ไม่คู่ควรกับการได้รับการเคารพ ชั่วชีวิต ที่ไม่สามารถเผยความรู้สึกโกรธ ผ่านร่างกายของเราได้