They didn't have to feel bad  for me because I was nervous, they could experience that with me, and we were all one big happy, nervous,  uncomfortable family. (Laughter) By thinking about my audience,  by embracing and exploiting my problem, I was able to take something  that was blocking my progress, and turn it into something that  was essential for my success.
พวกเขาจึงไม่ต้องมารู้สึกแย่ๆ กับผม เพราะเหตุว่าผมประหม่า พวกเขาได้มีประสบการณ์ไปด้วยกันกับผม และเราก็กลายเป็นครอบครัวใหญ่ ที่รู้สึกประหม่า ไม่ค่อยจะสบายกันไปทั้งหมด โดยการคิดถึงผู้ชม โดยการโอบกอดปัญหาไว้ และเอามันมาใช้ประโยชน์ ผมก็สามารถเอาบางสิ่งบางอย่าง ที่กีดขวางความก้าวหน้าของผม และเปลี่ยนมัน ไปเป็นบางสิ่งบางอย่าง ที่สำคัญอย่างยิ่ง ต่อความสำเร็จของผม