Finally, my father, an Algerian peasant's son turned professor, was forced to stop teaching at the university and to flee his apartment, but what I will never forget about Mahfoud Bennoune, my dad, was that like so many other Algerian intellectuals, he refused to leave the country and he continued to publish pointed criticisms, both of the fundamentalists and sometimes of the government they battled.
ในที่สุด คุณพ่อ ลูกชาวนาอัลจีเรีย  ซึ่งกลายมาเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย ก็ถูกบังคับให้เลิกสอนที่มหาวิทยาลัย และต้องหลบหนีจากอพาร์ทเม้นท์ แต่สิ่งที่ดิฉัน จะไม่ลืมเลย เกี่ยวกับ มะฮ์ฟูด เบ็นนูน คุณพ่อดิฉัน คือ ก็เหมือนๆ กับปัญญาชนอัลจีเรีย คนอื่นๆ อีกหลายคน คุณพ่อปฏิเสธ ที่จะออกจากประเทศ และยังคงพิมพ์เผยแพร่  คำวิพากษ์วิจารณ์ตรงๆ ทั้งกับพวกนิยมจารีตดั้งเดิมพวกนั้น และบางครั้งกับรัฐบาล  ที่คนพวกนั้นต่อสู้อยู่