Conversely, even more importantly, it is a realm of privacy, the ability to go somewhere where we can think and reason and interact and speak without the judgmental eyes of others being cast upon us, in which creativity and exploration and dissent exclusively reside, and that is the reason why, when we allow a society to exist in which we're subject to constant monitoring, we allow the essence of human freedom to be severely crippled.
ในทางกลับกัน ยิ่งสำคัญขึ้นไปอีก มันคืออาณาบริเวณของความเป็นส่วนตัว ความสามารถในการไปยังที่ที่เราคิดว่าไปได้ การใช้เหตุผล การปฏิสัมพันธ์ และการพูด โดยปราศจากสายตาแห่งการตัดสินของคนอื่น ที่จับจ้องเราอยู่ ที่ซึ่งความคิดสร้างสรรค์และการสำรวจ และความขัดแย้งดำรงอยู่เป็นพิเศษ นี่คือเหตุผลที่ว่าทำไม เมื่อเรายอมให้สังคมดำรงอยู่ โดยที่เราถูกเฝ้าจับตาตลอดเวลา เราได้ปล่อยให้สารัตถะของอิสรภาพของมนุษย์ ถูกทำให้ง่อยเปลี้ยเสียขาไปอย่างรุนแรง