The solution, I think, is that we use language at two levels: the literal form signals the safest relationship with the listener, whereas the implicated content -- the reading between the lines that we count on the listener to perform -- allows the listener to derive the interpretation which is most relevant in context, which possibly initiates a changed relationship.
ผมคิดว่า ทางออกก็คือ เราใช้ภาษาในสองระดับ แบบตรง ๆ ตามตัวอักษร ซึ่งเป็นความสัมพันธ์ที่ปลอดภัยสุดกับผู้ฟัง ขณะที่สารที่เข้ามาเกี่ยวพัน การตีความแต่ละบรรทัด ที่เราหวังให้ผู้ฟังทำ ช่วยให้ผู้ฟังได้รับความหมาย ที่เกี่ยวข้องกับเนื้อความมากที่สุด ซึ่งอาจเริ่มเปลี่ยนความสัมพันธ์ได้