Before the 1960s, bilingualism was considered a handicap that slowed a child's development by forcing them to spend too much energy distinguishing between languages, a view based largely on flawed studies.
ก่อนยุค 1960 การรู้สองภาษา ถูกเรียกว่าเป็นความพิการ ที่หน่วงพัฒนาการของเด็ก เหมือนเป็นการบังคับให้ใช้พลังงานมากเกินไป ในการแยกแยะความแตกต่างระหว่างสองภาษา ความคิดนี้ส่วนใหญ่มาจากการศึกษาที่ผิด