It says poems can bring people together temporarily, which I think is true, and it sticks in my head not just because it rhymes but for how it rhymes, cleanly and simply on the two and four, "say" and "way," with anticipatory hints on the one and three, "answer" and "quarters," as if the poem itself were coming together.
มันบอกว่า บทกวีสามารถรวมผู้คนด้วยกันชั่วขณะ ผมคิดว่าจริงนะ ที่ผมชอบมาก ไม่ใช่เพียงเพราะคำคล้องจอง แต่เพราะวิธีที่ทำให้มันสัมผัส สะอาดและเรียบง่าย ในวรรคที่ 2 และ 4 "พาที" และ "วิถี" ใช้คำเชื่อมแสดงความคาดหวัง ในวรรคที่ 1 และ สาม "คำตอบ" และ "ที่พัก" ราวกับว่าบทกวีได้มาร่วมกันด้วยตัวมันเอง