The fellow survivors, the fellow voice-hearers, the comrades and collaborators; the mother who never gave up on me, who knew that one day I would come back to her and was willing to wait for me for as long as it took; the doctor who only worked with me for a brief time but who reinforced his belief that recovery was not only possible but inevitable, and during a devastating period of relapse told my terrified family, "Don't give up hope.
เพื่อนนักต่อสู้ เพื่อนผู้ได้ยินเสียงพูด มิตรสหาย และผู้ร่วมงาน แม่ผู้ไม่เคยสิ้นหวังในตัวฉัน แม่รู้อยู่ตลอดเวลา ว่าวันหนึ่งฉันจะกลับมา และเต็มใจที่จะรอไม่ว่าจะนานเท่าไหร่ คุณหมอที่ได้อยู่กับฉันในช่วงเวลาสั้นๆ ผู้ซึ่งเป็นคนสนับสนุนความเชื่อที่ว่า ไม่ใช่แค่ฉันจะมีโอกาสหาย แต่ฉันต้องหายอย่างแน่นอน และช่วงที่อาการกำเริบรุนแรง เขาเป็นคนที่บอกกับครอบครัวที่กำลังหวาดกลัวว่า "อย่าเพิ่งหมดหวัง