What turned out to determine whether someone would stop and help a stranger in need was how much of a hurry they thought they were in -- were they feeling they were late, or were they absorbed in what they were going to talk about.
สิ่งที่ดูเหมือนว่าจะกำหนดว่า คนเราจะหยุด และช่วยคนแปลกหน้าที่ต้องการความช่วยหรือไม่นั้น คือ การที่เขาคิดว่าเขารีบแค่ไหนต่างหาก ว่าเขารู้สึกว่าเขากำลังจะไปสายอยู่หรือเปล่า หรือว่าเขาจดจ่อ แต่กับสิ่งที่เขากำลังจะไปบรรยายอยู่หรือไม่