And so this raises the question, and so, as Smith puts it, "When our passive feelings are almost always so sordid and so selfish, how comes it that our active principles should often be so generous and so noble?"
และนี่ก็นำไปสู่คำถามอีกคำถามหนึ่ง อย่างที่สมิธเคยถามไว้ "ถ้าความไม่สนใจใยดีในตัวเรามักทำให้ เราเป็นคนสกปรกเลวทราม และเห็นแก่ตัว เหตุใดความต้องการมีส่วนร่วมของมุนษย์ จึงผลักดันให้เราเป็นคนใจดีมีเมตตา และมีคุณธรรม