When there are too many layers people are too far from the action, therefore they need KPIs, metrics, they need poor proxies for reality.
เมื่อมีชั้นหลายๆชั้นมากเกินไป ผู้คนก็ห่างไกลเกินไป จากการปฎิบัติการ พวกเขาจึงจำเป็นต้องมีดัชนีชี้วัด เมทริกซ์ พวกเขาต้องการตัวแทนชั้นเลว  แทนที่จะเอาความเป็นจริง