But the weird thing is that 20 years later, during the crazy ride of "Eat, Pray, Love," I found myself identifying all over again with that unpublished young diner waitress who I used to be, thinking about her constantly, and feeling like I was her again, which made no rational sense whatsoever because our lives could not have been more different.
แต่ที่ประหลาดคือ ยี่สิบปีต่อมา ท่ามกลางกระแสความสำเร็จที่บ้าคลั่งของ "Eat, Pray, Love" ฉันพบว่าตัวเองรู้สึกร่วมกับ สาวเสิร์ฟที่ไม่เคยมีงานตีพิมพ์คนนั้นอีกครั้ง คนที่ฉันเคยเป็น ฉันคิดถึงเธอตลอด และรู้สึกว่าฉันเป็นเธอคนนั้นอีกครั้ง ซึ่งดูไร้เหตุผลด้วยประการทั้งปวง เพราะชีวิตของเราต่างกันสุดขั้ว