They stretch across the ocean. They're three or five or eight thousand miles in length, and if the material science and the computational technology is incredibly complicated, the basic physical process is shockingly simple. Light goes in on one end of the ocean and comes out on the other, and it usually comes from a building called a landing station that's often tucked away inconspicuously in a little seaside neighborhood, and there are amplifiers that sit on the ocean floor that look kind of like bluefin tuna, and every 50 miles they amplify the signal, and since the rate of transmission is incredibly fast, the basic unit is a 10-gigabit-per-second wavelength of light, maybe a thousand times your own connection, or capable of carrying 10,000 video streams, but not only that, but you'll put not just one wavelength of light through one of the fibers, but you'll put maybe 50 or 60 or 70 different wavelengths or colors of light through a single fiber, and then you'll have maybe eight fibers in a cable, four going in each direction.
มันขยายข้ามมหาสมุทร มันยาวสาม ห้า หรือแปดพันไมล์ และหากวัสดุศาสตร์และเทคโนโลยีการคำนวณ นั้นซับซ้อนอย่างไม่น่าเชื่อ หลักการทางกายภาพพื้นฐาน นั้นก็ง่ายอย่างน่าตะลึง แสงเคลื่อนที่จากปลายหนึ่งของมหาสมุทร และออกไปยังอีกปลายหนึ่ง และมันมัก มาจากอาคารหนึ่ง ที่เรียกว่าสถานีภาคพื้น ที่ตั้งอยู่อย่างเนียนๆ ในย่านริมทะเลเล็กๆ และมีตัวขยายที่ตั้งอยู่บนพื้นมหาสมุทร ที่ดูคล้ายปลาทูน่าครีบฟ้า และทุก ๆ 50 ไมล์มันจะขยายสัญญาณ และเนื่องจากอัตราการส่งนั้นเร็วมาก หน่วยเป็น 10 กิกะไบต์ต่อวินาที ความยาวคลื่นของแสง อาจเป็นพันเท่า ของอินเตอร์เน็ตที่บ้านคุณ หรือสามารถส่งวิดีโอได้ถึง 10,000 สตรีม ไม่เพียงแค่นั้น คุณไม่ได้ใช้แค่ความยาวคลื่นแสงเดียว ผ่านไฟเบอร์เส้นหนึ่ง แต่คุณใส่ 50 หรือ 60 หรือ 70 ความยาวคลื่นหรือสีของแสงต่าง ๆ กัน ผ่านไฟเบอร์อันเดียว และคุณอาจมี ไฟเบอร์แปดเส้นในสายเส้นเดียว สี่เส้นไป สี่เส้นกลับ