Oh sure, we're very good at empathy when it's a question of dealing with people who kind of look like us and kind of walk and talk and eat and pray and wear like us, but when it comes to people who don't do that, who don't quite dress like us and don't quite pray like us and don't quite talk like us, do we not also have a tendency to see them ever so slightly as cardboard cutouts too?
โอ้ แน่ล่ะ พวกเราเก่งเรื่องเห็นอกเห็นใจมากเลย เมื่อมันเป็นคำถามที่เกี่ยวกับคน ผู้ซึ่งดูคล้ายๆ เรา และเดินเหิน พูดคุย กิน สวด และนุ่งห่ม อะไรคล้ายๆ เรา แต่เมื่อมันเกี่ยวกับคนที่ไม่ได้ทำแบบนั้น ผู้ซึ่งไม่ได้แต่งตัวแบบเรา และไม่ได้สวดเหมือนเรา และไม่ได้พูดเหมือนกับเรา เราไม่ได้มีท่วงทีที่จะมองเห็นพวกเขา ว่าเป็นดั่งแผ่นป้ายกระดาษแข็งบ้างเลยหรือ