about what I perceived to be the real problem: anxiety, low self-worth, fears about the future, and was met with bored indifference until I mentioned the voice, upon which he dropped his pen, swung round and began to question me with a show of real interest.
ถึงสิ่งที่ฉันคิดว่าเป็นปัญหาที่แท้จริง ไม่ว่าจะเป็น ความวิตกกังวล การประเมินค่าตัวเองต่ำต้อย  ความกลัวเกี่ยวกับอนาคต ซึ่งดูคุณหมอจะเบื่อและไม่ใส่ใจกับเรื่องพวกนั้นมากนัก จนกระทั่งฉันเอ่ยเรื่องเสียงพูดในหัว คุณหมอก็หยุดวางปากกาลง หมุนตัวมาหาฉัน แล้วเริ่มถามคำถามต่างๆกับฉันด้วยความสนใจจริง