I spent so much of my life telling people the things they wanted to hear instead of the things they needed to, told myself I wasn't meant to be anyone's conscience because I still had to figure out being my own, so sometimes I just wouldn't say anything, appeasing ignorance with my silence, unaware that validation doesn't need words to endorse its existence.
ผมใช้ชีวิตมานานมาก เพื่อพูดสิ่งที่คนอื่นอยากฟัง แทนที่จะเป็นสิ่งที่ต้องฟัง บอกตัวเองว่าผมชี้ผิดถูกให้ใครไม่ได้ เพราะผมยังมัวค้นหาตัวเองอยู่เลย ฉะนั้น ผมเลยไม่พูดอะไร ระงับความเขลาด้วยความเงียบ โดยไม่รู้ตัวว่าความเขลาไม่ต้องใช้คำพูด เพื่อจารึกว่ามันมีตัวตน