It's a poem about loneliness -- the "I" in the poem feels no connection will last — and it might look like a plea for help 'til you get to the word "help," where this "I" facing you, taking your hand, is more like a teacher or a genie, or at least that's what he wants to believe.
มันสามารถเขียนเกี่ยวกับความเหงา "ฉัน" ในบทกวีให้ความรู้สึกเหมือนไม่หลือใคร และมันอาจดูเหมือนข้ออ้างสำหรับความช่วยเหลือ จนกระทั่งคุณอ่านมาถึงคำว่า "ช่วยเหลือ" ที่ที่ "ฉัน" มองคุณ จับมือคุณ เปรียบมากกว่า คนสอนหรือเทวดา หรืออย่างน้อยนั่นคือสิ่งหนึ่งที่เขาเชื่อ