There's not a lot of room for either in the malarial swamps of the Asmat or in the chilling winds of Tibet, but they have, nevertheless, through time and ritual, forged a traditional mystique of the Earth that is based not on the idea of being self-consciously close to it, but on a far subtler intuition: the idea that the Earth itself can only exist because it is breathed into being by human consciousness.
สำหรับพวกเขาแล้วมันเป็นสิ่งที่ไม่จำเป็น ในบึง Asmat ที่เต็มไปด้วยเชื้อมาลาเรีย หรือในสายลมอันหนาวเหน็บของธิเบต แต่อย่างไรก็ตาม พวกเขาได้ หล่อหลอมความเร้นลับทางประเพณี ของพื้นพิภพผ่านเวลาและพิธีกรรม ซึ่งไม่ได้มีพื้นฐานมาจากแนวคิด ของการอยู่ใกล้กับสิ่งนี้อย่างมีสติรับรู้ของตน แต่อยู่บนสัญชาตญาณที่เรียบง่ายกว่านั้น แนวคิดที่ว่าโลกจะมีตัวตนอยู่ได้ เพราะโลกมีชีวิตขึ้นมาได้ด้วยการ รับรู้ของมนุษย์เท่านั้น