And when I was reflecting on my time in the military, I wasn't first thinking on the stereotypical drills and discipline and pain of it; but rather, the small, intimate human moments, moments of great feeling: friends going AWOL because they missed their families, friends getting divorced, grieving together, celebrating together, all within the backdrop of the military.
และเมื่อผมย้อนกลับไปทบทวน เวลาที่ผมอยู่ในกองทัพ ผมไม่ได้คิดถึงการฝึกฝน และหลักการ และความทรมาน ที่เป็นสิ่งที่คนทั่วไปนึกถึงมัน แต่ผมคิดถึงวินาทีแห่งความความสนิทสนม เล็ก ๆ น้อย ๆ ของมนุษย์ วินาทีแห่งความรู้สึกที่ยิ่งใหญ่ เพื่อไปยัง AWOL เพราะว่าพวกเขาคิดถึงครอบครัว เพื่อนหย่าร้าง พวกเราเศร้าด้วยกัน ฉลองด้วยกัน ทั้งหมดนี้ในฉากหลังของความเป็นทหาร