So think of it like this: For most of your life, you live out your existence here in the middle of the chain of human experience where everything is normal and reassuring and regular, but failure catapults you abruptly way out over here into the blinding darkness of disappointment.
คุณลองคิดอย่างนี้นะ เวลาส่วนใหญ่ในชีวิตคุณ คุณใช้ชีวิตดำรงอยู่ ท่ามกลางห่วงโซ่ประสบการณ์ของมนุษย์ ซึ่งทุกอย่างดำเนินไปอย่างปกติ มั่นคง สม่ำเสมอ แต่ความล้มเหลวเหวี่ยงเรากระเด็นวูบมาถึงนี่ สู่ความมืดบอดของความผิดหวัง