Now, what's common  to all of these things is the idea that we've had these technologies to control nature only for  the last 70, 80 or 100 years and essentially in a blink, we have squandered our ability to control, because we have not recognized that natural selection and  evolution was going to find a way to get back, and we need to completely rethink how we're going to use measures to control biological organisms, and rethink how we incentivize the development, introduction, in the case of antibiotics prescription, and use of these valuable resources.
ที่เหมือนกัน สำหรับเรื่องทั้งหมดนี้ คือ ความคิดว่า เราได้มีเทคโนโลยี่พวกนี้มา เพื่อควบคุมธรรมชาติได้เพียง 70, 80  หรือ 100 ปี ที่ผ่านมาแล้ว และที่สำคัญ แค่พริบตาเดียว เราได้ใช้ความสามารถ ในการควบคุมนี้ ไปอย่างฟุ่มเฟือย เพราะว่า เราไม่เคยยอมรับรู้ว่า การคัดสรร และการวิวัฒน์ของธรรมชาติ ก็จะค้นหา วิธีการ เพื่อจะกลับคืน เราจำต้องเปลี่ยนความคิดเสียใหม่  โดยสิ้นเชิง ว่าเราจะใช้มาตรการใด เพื่อควบคุมสิ่งมีชีวิตเชิงชีวภาพ และคิดทบทวน ในวิธีการ ที่เราใช้จูงใจ การพัฒนา การเริ่มนำเข้ามาใช้ ในกรณีของ การสั่งใช้ยาปฏิชีวนะ และการใช้ทรัพยากรที่มีคุณค่าเหล่านี้