It seemed kind of odd to do, and actually, that first meeting, I remember thinking, "I have to be the one to ask the next question," because I knew I was going to huff and puff during this conversation.
มันฟังดูแปลกประหลาด ความจริง ระหว่างการพูดคุยครั้งแรกนั้น  ฉันจำได้ว่าฉันคิดในใจ "ฉันต้องเป็นคนถามคำถามต่อไป" เพราะฉันรู้ว่าฉันกำลังจะหมดลมหายใจ ระหว่างการสนทนานั้น