But this idea, that our present and our future are mutually exclusive, that to fulfill our potential for doing we have to surrender our profound potential for being, that the number of transistors on a circuit can be doubled and doubled, but our capacity for compassion and humanity and serenity and love is somehow limited is a false and suffocating choice.
แต่แนวคิดนี้ ที่ว่าปัจจุบันของเรา และอนาคตของเรามีความจำเพาะร่วมกัน ที่ว่าเพื่อการเติมเต็มศักยภาพของเรา เราต้องยอมจำนน ศักยภาพที่มากมายของเราเพื่อความเป็นอยู่ ที่ว่าจำนวนของทรานซิสเตอร์บนวงจร สามารถที่จะเพิ่มขึ้นและเพิ่มขึ้น แต่ความสามารถของเราที่มีต่อความเห็นใจ มนุษยธรรม ความสงบ และรัก มีอยู่ได้จำกัด เป็นทางเลือกที่ผิดและน่าอึดอัด