So when the Audio Home Recording Act of 1992 was passed, the media businesses gave up on the idea of legal versus illegal distinctions for copying because it was clear that if Congress was acting in their framework, they might actually increase the rights of citizens to participate in our own media environment.
ดังนั้นเมื่อพระราชบัญญัติการบันทึกเสียงที่บ้านฉบับปี 1992 ผ่าน ธุรกิจสื่อจึงเลิกล้มแนวคิด ที่เกี่ยวกับความแตกต่างของการทำซ้ำแบบถูกและผิดกฏหมาย เพราะมันกระจ่างแจ้ง แล้วว่าถ้าสภาคองเกรสร่างมันตามกรอบการทำงานของตนเอง พวกเขาอาจจะเพิ่มสิทธิให้กับประชาชน ในการมีส่วนร่วมกับสภาวะการจัดทำสื่อด้วยตนเอง