The resolution is going to achieve either of two forms: either we will resolve these non-sustainable time-fuses in pleasant ways of our own choice by taking remedial action, or else these conflicts are going to get settled in unpleasant ways not of our choice -- namely, by war, disease or starvation. But what's for sure is that our non-sustainable course will get resolved in one way or another in a few decades. In other words, since the theme of this session is choices, we have a choice. Does that mean that we should get pessimistic and overwhelmed? I draw the reverse conclusion.
จุดจบของปัญหาจะต้องมาในรูปแบบใดรูปแบบหนึ่งในสองรูปแบบ ถ้าเราไม่สามารถแก้ไขปัญหาชนวนเวลาที่ขาดความยั่งยืน ได้อย่างน่าพึงพอใจด้วยตัวเลือกของเราเอง โดยดำเนินการแก้ไขเยียวยา ก็จะกลายเป็นว่า ความขัดแย้งพวกนี้จะคลี่คลายตัวเอง ในทางที่ไม่น่าพอใจเลย ที่ไม่ใช่สิ่งที่พวกเราเลือก -- เป็นต้นว่า โดยสงคราม โรคระบาด หรือความอดอยาก แต่สิ่งที่แน่นอนก็คือ ทิศทางที่ขาดความยั่งยืนของพวกเราจะต้องยุติลงไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง ใน 2-3 ทศวรรษนี้แหละครับ พูดอีกอย่างหนึ่งก็คือ เนื่องจากหัวข้อหลักของการประชุมนี้ คือ "ทางเลือก" เรามีทางเลือกครับ นั่นหมายถึงว่าพวกเราควร รู้สึกหมดอาลัยตายอยากและรู้สึกแพ้พ่ายหรือเปล่า?