So in the poem we just saw before, Poem 2, the one that you all thought was human, it was fed a bunch of poems by a poet called Emily Dickinson it looked at the way she used language, learned the model, and then it regenerated a model according to that same structure.
ดังนั้น กลอนที่เราเพิ่งอ่านกันไป กลอนที่สองครับ  ซึ่งพวกคุณคิดว่ามนุษย์เป็นผู้เขียน บทกลอนจำนวนมากถูกป้อนเข้าไป โดยนักกวีที่ชื่อ เอมิลี่ ดิกคินสัน มันอ่านวิธีการใช้ภาษาของเธอ เรียนรู้รูปแบบ จากนั้นก็เรียบเรียงใหม่ ด้วยโครงสร้างประโยคเดียวกัน