Dialog kept on going, with mental maps of words, and pretty soon it was becoming obvious that instead of being dazzled with brilliance, I was seriously being baffled with bullshit.
ข้อความดำเนินต่อไป มีแต่แผนภาพความคิดของศัพท์ต่างๆ และในไม่ช้า มันแน่นอนแล้วว่า แทนที่จะถูกทำให้พิศวงงงงวยด้วยผลงานที่ชาญฉลาด ผมถูกทำให้สับสนด้วยอะไรก็ไม่รู้