They were coming at a pretty regular clip, but as the story was building, normally, as a reader, you control how fast you move through a text, but in this case, The New Yorker did, and they were sending you bit by bit by bit, and you had this suspense of waiting for the next line.
พวกมันเข้ามาเหมือนเราดูคลิปทั่ว ๆ ไป แต่เมื่อเรื่องกำลังดำเนินไป ตามปกติแล้ว ผู้อ่านควบคุมว่าจะอ่านเร็วแค่ไหน แต่ในกรณีนี้ เดอะ นิว ยอร์คเกอร์ เป็นผู้กำหนด พวกเขาส่งข้อความให้คุณทีละนิด ๆ และคุณก็มีอาการใจจดใจจ่อต่อการรอคอยบรรทัดต่อไป