Critics are often embarrassed by music's repetitiveness, finding it childish or regressive, but repetition, far from an embarrassment, is actually a key feature that gives rise to the kind of experience we think about as musical.
นักวิจารณ์มักจะอายกับการซ้ำ ของดนตรี และบอกว่ามันเด็กๆ หรือไม่มีอะไรพัฒนา แต่การทำซ้ำนั้น ไม่ได้ใกล้เคียงกับความอับอายเลย ที่จริงแล้วมันเป็นปัจจัยสำคัญ ที่ทำให้เกิดรูปแบบของประสบการณ์ ที่เกี่ยวกับดนตรี