Why think of ourselves as somehow not just being  a collection of all our parts, but somehow being a separate, permanent entity which has those parts?
ทำไมถึงมองว่า เราไม่ได้เป็นสิ่งที่เกิดจากการรวมตัวของส่วนต่าง ๆ แต่เป็นสิ่งถาวร ที่ประกอบไปด้วยส่วนๆ ต่างๆ