And I spent a couple of weeks going around with a social work agency that ministered to the homeless. And I realized seeing the homeless through their eyes that almost all of them were psychiatric patients that had nowhere to go. They had a diagnosis. It made me -- what it did was to shake me out of the urban trance where, when we see, when we're passing someone who's homeless in the periphery of our vision, it stays on the periphery.
และผมใช้เวลาสองสัปดาห์ไปกับหน่วยงานด้านสังคม ที่ดูแลคนเร่ร่อน และผมตระหนักว่า จากการมองเห็นผ่านคนเร่ร่อน ผ่านสายตาพวกเขานั้น พวกเขาเกือบทั้งหมดเป็นคนไข้จิตเวช ที่ไม่มีที่จะไป พวกเขาได้รับการตรวจวินิจฉัยแล้ว มันทำให้ผม มันปลุกผมออกจากภวังค์ของเมืองที่ซึ่ง เมื่อเราเห็น เมื่อเราเดินผ่านคนที่เร่ร่อน เขาไม่อยู่ในตาสายเลย