So I was in this visual maelstrom just pretty much usually sitting in one place, and I guess just the overload in general -- my brain kind of tried to make sense of it, and I would -- If I could move my head off to one side a little bit, the edge of the desk would line up just perfectly with that poster on the opposite wall; or if I put my thumb out, I could close first my left eye and then my right, and my thumb would bounce back and forth between Jimi Hendrix's left eye and his right.
ผมหมกมุ่นอยู่กับภาพลวงตาเหล่านี้ คล้ายกับว่ากำลังนั่งอยู่ในที่ใดสักแห่ง และผมก็คิดว่า มันมากกว่าปกติทั่วไป สมองของผมพยายามที่จะเข้าใจมัน ถ้าผมขยับหัวไปด้านข้างได้อีกนิดหนึ่ง ขอบโต๊ะก็จะไปบรรจบกับโปสเตอร์ ที่อยู่บนผนังตรงข้ามได้แบบพอดิบพอดี หรือถ้าผมเอานิ้วหัวแม่มือออกมา แล้วลองปิดตาซ้าย แล้วก็ตาขวาของตัวเอง จะเห็นได้ว่าหัวแม่มือผมเด้งกลับไปกลับมา ระหว่างตาซ้ายและตาขวาของจิมมี่ เฮ็นดริกซ์