So this neglected space became a constructive one, and people's hopes and dreams made me laugh out loud, tear up, and they consoled me during my own tough times.
จากพื้นที่ที่ไม่มีใครสนใจ กลายเป็นพื้นที่แห่งการสร้างสรรค์ และทำให้ผู้คนที่ความหวังและความฝัน ทำให้ฉันหัวเราะออกมาดังๆและน้ำตาไหล มันทำให้ฉันรู้สึกดีเมื่อฉันตกอยู่ในภาวะแย่ๆของตัวเอง