I know this song, and it's really a tribute to the genius of David Bowie himself, but it's also, I think, a reflection of the fact that we are not machines exploring the universe, we are people, and we're taking that ability to adapt and that ability to understand and the ability to take our own self-perception into a new place.
ผมรู้จักเพลงนี้ และมันก็เป็นการอุทิศแด่อัจฉริยภาพ ของเดวิด โบวี่ (David Bowie) แต่ผมคิดว่านอกจากนั้น มันยังสะท้อนด้วยว่าเราไม่ใช่เครื่องยนต์ ที่สำรวจอวกาศ เราเป็นมนุษย์ และเราก็ใช้ ความสามารถนั้นในการปรับตัว และความสามารถในการเข้าใจ และความสามารถ ที่จะปรับมุมมองของเราไปในที่ใหม่ๆ