And the thing that struck me the most, that broke my heart, was walking down the main street of Sarajevo, where my friend Aida saw the tank coming 20 years ago, and in that road were more than 12,000 red chairs, empty, and every single one of them symbolized a person who had died during the siege, just in Sarajevo, not in all of Bosnia, and it stretched from one end of the city to a large part of it, and the saddest for me were the tiny little chairs for the children.
สิ่งที่ติดตาฉันมากที่สุด และทำให้ฉันสะเทือนใจมาก คือตอนที่ฉันกำลังเดินไปบนถนนสายหลักของเมือง ซาราเยโว ที่เดียวกันกับที่ ไอด้า เพื่อนของฉัน เห็นรถถังวิ่งมา เมื่อ 20 ปีที่แล้ว บนถนนเส้นนั้น มีเก้าอี้สีแดง ตั้งอยู่มากกว่า 12,000 ตัว เก้าอี้เหล่านั้นว่างเปล่า เก้าอี้แต่ละตัว เป็นสัญลักษณ์ แทนผู้คนที่เสียชีวิตในระหว่างการโจมตี เฉพาะคนในซาราเยโว ไม่นับรวมทั้งประเทศบอสเนีย แถวเก้าอี้นั้นยาวจากฝากหนึ่งของเมือง และยาวครอบครุมส่วนใหญ่ของเมือง สิ่งที่น่าเศร้าที่สุดสำหรับฉันก็คือ เก้าอี้ตัวเล็กๆ ที่แทนเด็กๆ ที่เสียชีวิต