By the end of the afternoon -- it was about three hours after lunch -- we'd felt as if we'd known each other forever.
จนบ่ายแก่ๆแล้ว ประมาณสามชั่วโมงหลังพักเที่ยง เราก็รู้สึกเหมือนได้รู้จักกันมาเป็นสิบปี