And whether it's the opening line from "One Hundred Years of Solitude" or the fantastical stream of consciousness in "Autumn of the Patriarch," where the words rush by, page after page of unpunctuated imagery sweeping the reader along like some wild river twisting through a primal South American jungle, reading Márquez is a visceral experience.
ไม่ว่าจะเป็น บทพูดเปิดฉากในเรื่อง  "หนึ่งร้อยปีแห่งความโดดเดี่ยว" หรือ กระแสการไหลของจิตใต้สำนึกอันน่าประทับใจ ในเรื่อง "ยุคแห่งความร่วงโรยของผู้นำ" ผมอ่านกำลังตัวหนังสือเหล่านั้นอย่างเร่งรีบ หน้าแล้วหน้าเล่า โดยที่จินตนาการของผมไม่ถูกสะดุดเลย เนื้อหาได้พาอารมณ์ของผู้อ่านให้คล้อยตาม ดั่งสายน้ำในป่ากว้าง ที่เลาะเลี้ยวผ่านป่าในแถบอเมริกาใต้ การได้อ่านเรื่องของ มาร์เกซ เปรียบได้กับ  ประสบการณ์ที่ทำให้คุณจะรู้สึกมวนท้องน้อย