(Applause) Which brings me to the second paradox: sobering up about our smallness and maintaining faith in our greatness all at once.
(ปรบมือ)​ ซึ่งนำฉันมาถึงข้อขัดแย้งที่สอง เลิกพูดถึงความกระจิดริดของเรา และยังคงความเชื่อมั่นในความยิ่งใหญ่ของเรา ทุก ๆ สิ่งในคราเดียว