What this is telling us, really, is that we might be thinking of ourselves and of other people in terms of two selves.
เรื่องนี้สอนเราว่า ที่จริงแล้ว เราต้องคิดถึงตัวเราเองรวมทั้งคนอื่น ว่ามีตัวตนสองมิติ