(Laughter) My company, called Freelance Programmers, and that's precisely what it was, couldn't have started smaller:  on the dining room table, and financed by the equivalent of 100 dollars in today's terms, and financed by my labor and  by borrowing against the house.
(เสียงหัวเราะ) บริษัทของฉันชื่อว่า ฟรีแลนซ์โปรแกรมเมอร์ และนั่นตรงเผง กับสิ่งที่มันเป็น การเริ่มต้นจะเล็กกว่านี้ไม่ได้: เพราะอยู่บนโต๊ะอาหาร และมีเงินลงทุนอยู่เท่า ๆ กับ 100 ดอลลาร์ ของปัจจุบัน เงินลงทุนมาจากแรงงานของฉัน และ จากการเอาบ้านไปจำนอง