And in this way, time is actually the critical variable that distinguishes a remembering self from an experiencing self; time has very little impact on the story.
เพราะอย่างนี้ เวลาจึงเป็นตัวแปรหลัก ที่ทำให้ตัวตนที่เก็บความทรงจำ แตกต่างจากตัวตนที่รับรู้ประสบการณ์ เพราะเวลามีผลกับเรื่องเล่าน้อยมาก