And by going nowhere, I mean nothing more intimidating than taking a few minutes out of every day or a few days out of every season, or even, as some people do, a few years out of a life in order to sit still long enough to find out what moves you most, to recall where your truest happiness lies and to remember that sometimes making a living and making a life point in opposite directions.
และที่เรียกว่าการไม่ไปไหนนี่ ผมหมายถึงอะไรที่แตกต่างไป ไม่ใช่การพักไม่กี่นาทีในทุกๆ วัน หรือพักสองสามวันในทุกฤดู หรือแม้กระทั่ง พักสองสามปี อย่างที่หลายคนทำ เพื่อที่จะนั่งนิ่งๆ ได้นานพอ ที่จะค้นหาว่าอะไรให้แรงผลักดันคุณมากที่สุด เพื่อที่จะระลึกว่า ความสุขอันจริงแท้ของคุณนั้นอยู่ที่ใด และเพื่อจะจดจำว่าบางครั้ง การหาเลี้ยงชีพ และการสร้างชีวิต มีทิศทางที่แตกต่างกัน