It's what Coleridge called the willing suspension of disbelief or poetic faith, for those moments where a story, no matter how strange, has some semblance of the truth, and then you're able to believe it.
มันเป็นสิ่งที่โคลริดจ์ (Coleridge) เรียกว่า การยอมต่อการแขวนลอยของความเหลือเชื่อ หรือ ศรัทธาทางกวี สำหรับวินาทีเหล่านั้น ไม่ว่ามันจะประหลาดสักแค่ไหน ที่ที่เรื่องราว มีความคล้ายใกล้กับความจริง และคุณก็จะเชื่อมัน