And when life throws up one of its nasty surprises, as it will, more than once, when a doctor comes into my room wearing a grave expression, or a car suddenly veers in front of mine on the freeway, I know, in my bones, that it's the time I've spent going nowhere that is going to sustain me much more than all the time I've spent racing around to Bhutan or Easter Island.
และเมื่อชีวิต พ่นความประหลาดใจอันน่ารังเกียจออกมา อย่างที่เกิดขึ้น หลายครั้งหลายหน เมื่อหมอของผมมาพบผมที่ห้อง ด้วยอารมณ์เคร่งเครียดไม่สดใส หรืออยู่ดีๆ ก็มีรถเกิดอุบัติเหตุ ต่อหน้าต่อตาผมบนทางหลวง ในส่วนลึกของผม ผมรู้ว่า ช่วงเวลาที่ผมไม่ได้ไปไหนนั่นเอง ที่ช่วยค้ำจุนจิตใจผมได้มาก ยิ่งกว่าเวลามากมายที่ผมวิ่งไปมา ระหว่างภูฎานหรือเกาะอีสเตอร์