As I meet, or lend an ear to those who are sick, to the migrants who face terrible hardships in search of a brighter future, to prison inmates who carry a hell of pain inside their hearts, and to those, many of them young, who cannot find a job, I often find myself wondering: "Why them and not me?"
เมื่อพ่อได้พบหรือได้รับฟังผู้ที่เจ็บไข้ ผู้อพยพพลัดถิ่น ผู้ที่ต้องเผชิญความยากลำบากแสนเข็ญ เพื่อตามหาอนาคตที่สดใสกว่า ผู้ต้องโทษในเรือนจำ ผู้ที่แบกความทุกข์แสนสาหัสไว้ในใจ และผู้ที่หางานทำไม่ได้ ซึ่งหลายคนก็เป็นคนหนุ่มสาว พ่อมักคิดอยู่บ่อย ๆ ว่า "ทำไมต้องเป็นพวกเขา ทำไมไม่เป็นพ่อเสียเอง"