So not the habitual architecture that instills in us the false sort of stability, but an architecture that is full of tension, an architecture that goes beyond itself to reach a human soul and a human heart, and that breaks out of the shackles of habits.
นั้นหมายความว่าสถาปัตยกรรม ที่เราเคยชินไม่ได้ตราตึงอยู่ในใจ มันเป็นเหมือนเสถียรภาพแบบผิดๆ แต่สถาปัตยกรรมที่เปี่ยมไปด้วยแรงตึง เป็นสถาปัตยกรรมที่ก้าวพ้นตัวมันไป เพื่อเชื่อมโยงสู่จิตวิญญาณของมนุษย์ และทลายพันธนาการของความเคยชินลง