It was neutral, impassive and even, after a while, strangely companionate and reassuring, although I did notice that its calm exterior sometimes slipped and that it occasionally mirrored my own unexpressed emotion.
เสียงพูดไม่ได้แสดงอารมณ์หรือความคิดเห็นอะไร จนกระทั่งระยะหนึ่ง มันก็ส่งเสียงที่แสดงความเป็นมิตร  และช่วยให้คลายกังวล ได้อย่างประหลาด แต่ฉันก็สังเกตได้ว่าบางครั้ง เสียงพูดอันสุขุมนี้ จะเปลี่ยนไป และนั่นสะท้อนถึงอารมณ์ที่ฉันเก็บซ่อนไว้ ณ เวลานั้น