We played cricket all the time. We kind of grew up in the rubble. The major thing that inspired me, that led me on this path, that made me a filmmaker eventually, was traveling folk theater that would come through the town and I would go off and see these great battles of good and evil by two people in a school field with no props but with a lot of, you know, passion, and hashish as well, and it was amazing.
พวกเราเล่นคริกเก็ตกันตลอดเวลา ประมาณว่าเราโตกันมาในกองซากปรักหักพัง สิ่งสำคัญที่สร้างแรงบันดาลใจให้กับฉัน ที่ได้นำฉันมาสู่เส้นทางนี้  ที่ได้ทำให้ฉันกลายเป็นคนทำภาพยนต์ในท้ายที่สุด คือโรงละครเร่พื้นบ้าน ที่จะผ่านมายังเมือง และฉันก็จะไปและดูการสู้รบอันยิ่งใหญ่เหล่านี้ ระหว่างความดีกับความชั่ว  โดยคนสองคน ในสนามโรงเรียน มันไม่มีอุปกรณ์ประกอบฉาก แต่เต็มไปด้วย อารมณ์เร่าร้อน และกัญชาด้วย มันเหลือเชื่อ