But even so, as the list coalesced, so, too, on the page, clear as the reflection in the mirror, did the life that I had been living: finding at 20 that "... one is less and less sure of who one is;" emerging at 30 from the "... wasteland of preparation into active life;" learning at 40 "... to close softly the doors to rooms [I would] not be coming back to."
แต่ถึงกระนั้น ดังรายการที่ได้ถูกรวบรวมไว้ เช่นเดียวกันกับในหน้ากระดาษ  มันชัดแจ้งดุจดังภาพสะท้อนในกระจก ชีวิตที่ผมได้ใช้ไปนั้น ผมพบว่าในวัย 20 "...ผู้นั้นมั่นใจน้อยลง และน้อยลงว่าผู้นั้นเป็นใคร" ที่ปรากฎในวัย 30 "...ที่รกร้าง แห่งการเตรียมพร้อมเข้าสู่ชีวิตที่มีพลัง" การเรียนรู้ในวัย 40 "....เพื่อปิดประตู อย่างเบามือ [ของห้อง] ที่ผมจะไม่กลับไปอีก"