I'm talking about an audacious authenticity that allows us to cry with one another, a heroic humility that allows us to remove our masks and be real.
ผมกำลังพูดถึงความกล้าหาณแท้ ๆ ที่ทำให้เราร่วมร้องไห้กับคนอื่น ๆ มนุษยธรรมเยี่ยงวีรบุรุษ ที่ทำให้เราทิ้งหน้ากากและแสดงตัวตนจริง ๆ