Richard Ford: I was slow to learn to read, went all the way through school not really reading more than the minimum, and still to this day can't read silently much faster than I can read aloud, but there were a lot of benefits to being dyslexic for me because when I finally did reconcile myself to how slow I was going to have to do it, then I think I came very slowly into an appreciation of all of those qualities of language and of sentences that are not just the cognitive aspects of language: the syncopations, the sounds of words, what words look like, where paragraphs break, where lines break. I mean, I wasn't so badly dyslexic that I was disabled from reading. I just had to do it really slowly, and as I did, lingering on those sentences as I had to linger, I fell heir to language's other qualities, which I think has helped me write sentences.
ริชาร์ด ฟอร์ด: ผมเรียนอ่านได้ช้า จบโรงเรียนมา ไม่ได้อ่านมากไปกว่าข้อกำหนดขั้นต่ำ และแม้กระทั่งทุกวันนี้ ก็ยังไม่สามารถอ่านในใจ ได้เร็วไปกว่าอ่านออกเสียงเท่าไหร่นัก แต่มันก็มีข้อดีอยู่มาก ของการเป็นโรค dyslexia สำหรับผม เพราะในท้ายที่สุด  เมื่อผมยอมให้ตัวเองเข้ากันได้กับ ความช้าที่ผมจะต้องอ่าน แล้วผมคิดว่า ผมก็ค่อยๆ เกิดความซาบซึ้ง ในคุณลักษณะทั้งหมดของภาษา และของประโยค ที่ไม่ได้เป็นเพียงด้านความรู้ความเข้าใจ สิ่งนั้นก็คือ การลัดจังหวะ (syncopation) เสียงของคำ ภาพลักษณ์ของคำ การแบ่งย่อหน้า การแบ่งบรรทัด ผมหมายความว่า ผมไม่ได้เป็น dyslexia อย่างร้ายแรง ขนาดที่ว่าไม่สามารถอ่านได้ ผมเพียงแต่ต้องอ่านอย่างช้ามากๆเท่านั้น และเมื่อผมอ่าน อ้อยอิ่งอยู่กับประโยคเหล่านั้น และขณะที่ผมอ้อยอิ่งอยู่นั้น  ผมได้รับเอาคุณลักษณะด้านอื่นๆของภาษา ที่ผมคิดว่าได้ช่วยให้ผมเขียนประโยคได้