What I want to talk about is the unique ability that the best comedy and satire has at circumventing our ingrained perspectives -- comedy as the philosopher's stone.
สิ่งที่ผมต้องการจะพูดถึง คือ การใช้ลักษณะพิเศษเฉพาะตัวของ  เรื่องตลก และ การประชดประชัน ในการหาทางเลี่ยงให้คนรับรู้เรื่องๆหนึ่ง ในแง่มุมที่ต่างออกไปจากการรับรู้แบบเดิมๆได้ นี่คือ การใช้เรื่องตลก  เสมือนเป็นการเล่นแร่แปรธาตุ นั่นเอง