My pain, more than anything in 19 years on this planet, has given me perspective, and my hurt, my hurt has forced me to have hope, have hope and to have faith, faith in myself, faith in others, faith that it can get better, that we can change this, that we can speak up and speak out and fight back against ignorance, fight back against intolerance, and more than anything, learn to love ourselves, learn to accept ourselves for who we are, the people we are, not the people the world wants us to be.
บาดแผลของผม เหนือสื่งอื่นใดตลอด 19 ปีบนโลกใบนี้ ได้ให้มุมมองใหม่ๆกับผม และความเจ็บปวด ความเจ็บปวดได้ทำให้ผมรู้จักมีความหวัง การมีความหวัง มีศรัทธา ศรัทธาในตัวเอง ศรัทธาต่อผู้อื่น ศรัทธาที่ว่ามันจะดีขึ้น ที่พวกเราสามารถเปลี่ยนแปลงสิ่งนี้ได้  พวกเราสามารถออกมาพูด ออกมาพูดและตอบโต้ต่อความเพิกเฉย ตอบโต้ต่อการไม่ยอมรับความคิดที่แตกต่าง และเหนือสิ่งอื่นใด เรียนรู้ที่จะรักตัวเราเอง เรียนรู้ที่จะยอมรับตัวเรา ในสิ่งที่เราเป็น คนที่พวกเราเป็น ไม่ใช่คนที่โลกอยากให้เป็น