We can continue going along at 12 dollars a net, and the customer pays zero, or we could at least experiment with some of it, to charge one dollar a net, costing the public sector another six dollars a net, give the people the dignity of choice, and have a distribution system that might, over time, start sustaining itself.
เราสามารถทำอย่างเดิม ที่มุ้งละ 12 ดอลลาร์ และผู้ซื้อไม่จ่ายอะไรเลย หรืออย่างน้อยเราก็ทดลองกับส่วนหนึ่ง คิดราคามันที่มุ้งละหนึ่งดอลลาร์ ภาครัฐเสียอีกหกดอลลาร์ต่อมุ้ง ให้ความภาคภูมิใจที่ได้เลือกแก่ผู้คน และสร้างระบบการแจกจ่าย ที่ เมื่อเวลาผ่านไป จะเริ่มประคับประคองตนเอง