And the result is -- we call it "patient autonomy," which makes it sound like a good thing, but what it really is is a shifting of the burden and the responsibility for decision-making from somebody who knows something -- namely, the doctor -- to somebody who knows nothing and is almost certainly sick and thus, not in the best shape to be making decisions -- namely, the patient.
ผลลัพธ์ที่ได้ -- เราเรียกมันว่า "อิสรภาพของคนไข้" ซึ่งทำให้มันดูเป็นสิ่งที่ดี แต่จริงๆ แล้ว มันก็คือการโอนถ่ายภาระ และความรับผิดชอบ ในการตัดสินใจ จากคนที่รู้ -- นั่นก็คือ คุณหมอ -- ไปสู่คนที่ไม่รู้อะไรเลย ที่กำลังป่วย ซึ่งจะเป็นคนที่ไม่ได้อยู่ในสภาพที่ควรมาตัดสินใจ -- นั่นก็คือ คนไข้