He stood there staring at it in silence, then he grabbed the book out of my hand and started running down the long, narrow hallway holding it over his head shouting, "I exist! I exist."
เขายืนอยู่ตรงนั้น จ้องมองมัน นิ่งเงียบ แล้วเขาก็คว้าหนังสือไปจากมือผม ออกวิ่งไปตามทางเดินแคบๆ ยาวๆ ชูหนังสือไว้เหนือหัว ร้องตะโกนว่า​ "ฉันมีตัวตน ฉัน มี ตัวตน"