But a later response, and much more useful, would be to try and deconstruct the message behind the words, so when the voices warned me not to leave the house, then I would thank them for drawing my attention to how unsafe I felt -- because if I was aware of it, then I could do something positive about it -- but go on to reassure both them and myself that we were safe and didn't need to feel frightened anymore.
แต่วิธีการตอบโต้กับเสียงพูดในภายหลัง ที่มีประโยชน์มากขึ้น คือการพยายามค้นหาข้อความที่แท้จริงในคำพูดเหล่านั้น เช่น เมื่อเสียงพูดเตือนฉันว่าอย่าออกจากบ้าน เมื่อนั้นฉันจะขอบคุณพวกเขาที่ทำให้ฉันเข้าใจว่า ฉันรู้สึกไม่ปลอดภัยขนาดไหน เพราะเมื่อฉันใส่ใจ ฉันก็จะสามารถทำสิ่งที่เป็นด้านดีกับมันได้ ต่อจากนั้น ก็สร้างความมั่นใจให้กับพวกเขาและตัวฉันเอง ว่าพวกเราปลอดภัย และไม่จำเป็นต้องกลัวอีกต่อไป