"I felt a Funeral, in my Brain, and Mourners to and fro kept treading -- treading -- till [it seemed] that Sense was breaking through -- And when they all were seated, a Service, like a Drum -- kept beating -- beating -- till I [thought] my Mind was going numb -- And then I heard them lift a Box and creak across my Soul with those same Boots of Lead, again, then Space -- began to toll, As [all] the Heavens were a Bell, and Being, [but] an Ear, and I, and Silence, some strange Race, wrecked, solitary, here -- [And] then a Plank in Reason, broke, and I fell down and down -- and hit a World, at every plunge, and Finished knowing -- then --" We know depression through metaphors.
"ข้ารู้สึกถึงงานศพอยู่ในหัว ผู้มาร่วมอาลัยอาวรณ์วนเวียน ย่ำเดินก้าวแล้วก้าวเล่ากระทั่งรู้สึกได้ ว่าบรรยากาศนั้นแทรกผ่านเข้ามา จนเมื่อพวกเขาทั้งหลายพากันนั่งลง พิธีกรรม ดั่งเสียงกลอง กระหน่ำซ้ำตี ครั้งแล้วครั้งเล่ากระทั่ง ใจของข้าด้านชาไร้ซึ่งความรู้สึก จากนั้นข้าได้ยินเสียงพวกเขายกโลงศพ กรีดผ่านวิญญาณข้า ด้วยรองเท้าตะกั่วคู่เดิมนั้น และแล้วความว่างเปล่าก็เริ่มครางเสียง ราวกับว่าสวรรค์เป็นดั่งระฆัง และชีวิตก็เปรียบดังโสตประสาท ตัวข้าและความเงียบงัน การขันแข่งอันแปลกพิกล หักพัง เปลี่ยวเหงา ที่แห่งนี้ เมื่อนั้น พื้นแห่งเหตุผลก็แตกสลาย ปล่อยข้าให้จมดิ่งลง กระแทกกระทบโลกในทุกระดับ กระทั่งสิ้นสูญการรับรู้ใดๆ เรารู้จักโรคซึมเศร้าผ่านการอุปมา