Because the sunshine kid was bright, with a warm personality, And inside he burned savagely Hurt by the words and curses of the shadowy folk who spoke holes in his soul and left cavities, And as his heart hardened, his spark darkened, Every time they called him names it cooled his flames, He thought they might like him if he kept his light dim But they were busy telling lightning she had terrible aim, He couldn’t quite get to grips with what they said, So he let his light be eclipsed by what they said, He fell into a Lone Star State like Texas, And felt like he’d been punched in his solar plexus.
Dziecko Słońca było jasne, miało ciepłą osobowość, ale w środku było delikatne. Ból przekleństw i słów z mrocznych mów robił dziury w jego duszy i pozostawiał ubytki. Jego serce się hartowało, jego iskry zaciemniało. Za każdym razem, kiedy padało jego imię, chłodził swoje promienie. Myślał, że go polubią, jeśli przyciemni światło. Byli jednak zajęci mówieniem, że błyskawica ma straszny cel. Nie potrafił uporać się z tym, co oni mówili. Pozwolił przyćmić swoje światło ich rozmowami. Pojechał do Teksasu, do Stanu Samotnej Gwiazdy. Poczuł się, jakby został uderzony w swój splot słoneczny.