Instead of blaming parents for causing autism, Asperger framed it as a lifelong, polygenetic disability that requires compassionate forms of support and accommodations over the course of one's whole life.
Zamiast obwiniać rodziców, że ich dzieci mają autyzm, Asperger uznał go jako poligenetyczną ułomność, daną na całe życie, która wymaga rozmaitych  form wsparcia i traktowania. Osoba dotknięta autyzmem potrzebuje ich całe życie.