What turned out to determine whether someone would stop and help a stranger in need was how much of a hurry they thought they were in -- were they feeling they were late, or were they absorbed in what they were going to talk about.
Okazało się, że o tym, czy ktoś zatrzyma się i pomoże obcemu w potrzebie decydowało to, czy uważał, że bardzo mu się śpieszy - czy czuł się spóźniony, czy może był zaabsorbowany tym, o czym miał mówić.