It's what Coleridge called the willing suspension of disbelief or poetic faith, for those moments where a story, no matter how strange, has some semblance of the truth, and then you're able to believe it.
Coleridge nazwał to dobrowolnym zawieszeniem niewiary, albo wiarą poetycką. Chodzi o chwile, gdy historia, nieważne, jak bardzo dziwna, odrobinę przypomina prawdę. I można w nią uwierzyć.