Today, a baffled lady observed the shell where my soul dwells And announced that I'm "articulate" Which means that when it comes to enunciation and diction I don't even think of it ‘Cause I’m "articulate" So when my professor asks a question And my answer is tainted with a connotation of urbanized suggestion There’s no misdirected intention Pay attention ‘Cause I’m “articulate” So when my father asks, “Wha’ kinda ting is dis?” My “articulate” answer never goes amiss I say “father, this is the impending problem at hand” And when I’m on the block I switch it up just because I can So when my boy says, “What’s good with you son?” I just say, “I jus’ fall out wit dem people but I done!” And sometimes in class I might pause the intellectual sounding flow to ask “Yo! Why dese books neva be about my peoples” Yes, I have decided to treat all three of my languages as equals Because I’m “articulate” But who controls articulation?
Dzisiaj zdumiona paniusia zauważyła muszlę, którą zamieszkuje moja dusza i obwieściła, że jestem "elokwentna". Oznacza to, że w kwestii wyrażania i dykcji nie muszę się zastanawiać, bo jestem "elokwentna". Więc gdy profesor zadaje pytanie i moja odpowiedź jest skażona konotacją ze zurbanizowaną sugestią, to nie ma tu chybionej intencji. Zwróć uwagę, jestem "elokwentna". Więc kiedy ojciec pyta: "Co to je? ", Moja "elokwentna" odpowiedź  nigdy nie chybia. Mówię: "Ojcze, oto nieuchronny problem". A kiedy jestem na dzielni przełączam się, bo potrafię. Kiedy mój chłopak pyta: "Wassup Bro? ", mówię po prostu: "Wybyłam z ludźmi,  ale już po krzyku". A czasami w klasie mogę zatrzymać intelektualny  bełkot, żeby zapytać: "E, czemu te książki nie są nigdy  o takich jak ja? ". Tak, zdecydowałam się traktować wszystkie trzy języki równo, bo jestem "elokwentna". Ale kto kontroluje elokwencję?