So it's ironic that the landscape I'd worked so hard to escape from, and the community that I'd more or less abandoned and exiled myself from should be the very landscape, the very community I would have to return to to find my missing muse.
Jak na ironię, sceneria, z której usiłowałem się wyrwać i społeczność, którą w pewnym  stopniu porzuciłem i z której sam siebie wygnałem powinna być tą scenerią, tą społecznością,  do której musiałbym wrócić, by odnaleźć zagubioną muzę.