So we've got a very interesting behavior about which a lot of our lay assumptions are incorrect, but I'm coming to see that actually there's even more to laughter than it's an important social emotion we should look at, because it turns out people are phenomenally nuanced in terms of how we use laughter.
To ciekawe zachowanie. Związane z nim założenia były błędne. W śmiechu musi być coś więcej niż ważne społeczne emocje, bo okazuje się, że ludzie używają go w sposób subtelny i zróżnicowany.