And the idea is that we simply have virtual patterns, because we're never going to get samples of every virus -- it would be virtually impossible. But we can get virtual patterns, and compare them to our observed result -- which is a very complex mixture -- and come up with some sort of score of how likely it is this is a rhinovirus or something.
Chodzi o to, że mamy wirtualne wzory -- ponieważ nigdy nie uda się zebrać próbek każdego wirusa, to praktycznie niemożliwe. Ale możemy wziąć wirtualne wzory i porównać je do zaobserwowanego wyniku, który jest bardzo złożoną mieszaniną; i dojść do jakiejś wartości która określi prawdopodobieństwo, że to rinowirus albo coś innego.