The thing that sticks with me the most is that he was apologizing to me for crying in front of me, and at the same time, he was also giving me props, lifting me up, for not crying.
Najbardziej utkwiło mi w pamięci to, że przepraszał mnie za to, że przy mnie płacze. A jednocześnie, chwalił mnie również, dodając mi otuchy za to, że nie płaczę.