It seems like we're always stuck between demonizing a species and wanting to wipe it out, and then when we get very close to doing that, empathizing with it as an underdog and wanting to show it compassion.
Wydaje się, że zawsze demonizujemy gatunki i chcemy je zgładzić, a gdy prawie to się nam udaje, współczujemy im jako przegranym i chcemy okazać współczucie.