But the weird thing is that 20 years later, during the crazy ride of "Eat, Pray, Love," I found myself identifying all over again with that unpublished young diner waitress who I used to be, thinking about her constantly, and feeling like I was her again, which made no rational sense whatsoever because our lives could not have been more different.
Co dziwne, 20 lat później, podczas szału na "Jedz, módl się, kochaj", znowu utożsamiałam się z młodą kelnerką, której książek nikt nie chciał wydać. Stale o niej myślałam, i czułam się jak ona, co było nieracjonalne, bo nasze życie było całkiem odmienne.