And the girl remembers, in this infinite instant already now so many times divided, the sadness she felt once, hardly knowing she felt it, to merely inhabit herself.
I pamięta dziewczyna, w tej nieskończonej chwili już tyle razy podzielonej, smutek, który kiedyś czuła, nie do końca rozpoznając, smutek, że to swoje Ja ledwie zamieszkuje.