The newly admitted babies would cry for the first few hours, but their demands were not met, and so eventually they learned not to bother. Within a few days, they were listless, lethargic, and staring into space like all the others.
Nowo przyjęte dzieci płakały przez kilka godzin, ale kiedy to nie pomagało, stopniowo uczyły się apatii. W ciągu kilku dni robiły się osowiałe, apatyczne, wpatrzone w pustkę, jak wszystkie inne dzieci.