And whether it's the opening line from "One Hundred Years of Solitude" or the fantastical stream of consciousness in "Autumn of the Patriarch," where the words rush by, page after page of unpunctuated imagery sweeping the reader along like some wild river twisting through a primal South American jungle, reading Márquez is a visceral experience.
Jak pierwsze zdanie "Stu lat samotności", czy fantastyczny strumień świadomości w "Jesieni patriarchy", gdzie jego wyobraźnia napędza słowa strona po stronie, bez interpunkcji, porywając ze sobą czytelnika, niczym dzika rzeka wijąca się przez południowoamerykańską dżunglę, czytanie Márqueza to burza emocji.