How can human-made squiggles on a page reflect lights into our eyes that send signals to our brains that we logically and emotionally decode as complex narratives that move us to fight, cry, sing, and think, that are strong enough not only to hold up a world that is completely invented by the author, but also to change the reader's perspective on the real world that resumes only when the final squiggle is reached?
Jak czyjeś zapiski na kartce mogą odbijać w oczach światło, które wysyła sygnały do mózgu, które odczytujemy logicznie i emocjonalnie jako złożone historie, pobudzające do walki, płaczu, śpiewu i myślenia, które są na tyle silne, żeby nie tylko scalić świat całkowicie wymyślony przez autora, ale też, żeby zmienić poglądy czytelnika na świat rzeczywisty, który wraca po ostatnim zapisku?