By association, what Kat wasn't was just like the little brown-skinned children frolicking through the streets of some incidental railway settlement like Tati Siding, or an off-the-grid village like Kgagodi, legs clad in dust stockings whose knees had blackened from years of kneeling and wax-polishing floors, whose shins were marked with lessons from climbing trees, who played until dusk, went in for supper by a paraffin lamp and returned to play hide-and-seek amongst centipedes and owls until finally someone's mother would call the whole thing to an end.
To nasuwa wniosek, że Kat nie jest jak te małe, ciemnoskóre dzieci dokazujące na ulicach jakiejś przypadkowej osady kolejowej, jak, dajmy na to, Tati Siding albo zapomnianej wioski Kgagodi. Dzieci w rajstopach z kurzu, o sczerniałych kolanach od wieloletniego klęczenia i woskowania podłóg, o skórze naznaczonej lekcjami wspinaczki po drzewach. One bawiły się do zachodu słońca, jadły kolację przy lampie naftowej i wracały grać w chowanego pośród wijów i sów, aż wreszcie któraś z matek zagnała je na noc do domu.