If you assign a different parameter to each finger as you play the piano -- such as facial expression, body movement, speed, hand shape and so on, as you play the piano -- English is a linear language, as if one key is being pressed at a time.
Jeśli każdą z tych zasad przypiszemy do jednego palca grającego na pianinie, np: wyraz twarzy, ruchy ciała, prędkość, kształt dłoni itp., jak kiedy gramy na pianinie... Angielski jest językiem linearnym, to jakby naciskać jeden klawisz po drugim - po kolei.