And the thing that struck me the most, that broke my heart, was walking down the main street of Sarajevo, where my friend Aida saw the tank coming 20 years ago, and in that road were more than 12,000 red chairs, empty, and every single one of them symbolized a person who had died during the siege, just in Sarajevo, not in all of Bosnia, and it stretched from one end of the city to a large part of it, and the saddest for me were the tiny little chairs for the children.
Najbardziej wstrząsnęło mną, złamało mi serce, przejście główną ulicą Sarajewa, na której 20 lat temu Aida ujrzała czołg. Na ulicy rozstawiono  12 tys. czerwonych krzeseł. Pustych krzeseł. Każde symbolizowało osobę zabitą w trakcie oblężenia. A mowa o Sarajewie, nie całej Bośni. Ciągnęły się z jednego końca miasta  na drugi. Ciągnęły się z jednego końca miasta  na drugi. Najbardziej wzruszały  małe krzesełka poświęcone dzieciom. Najbardziej wzruszały  małe krzesełka poświęcone dzieciom.