A student, a young woman in a fourth-floor hallway of her lycee, perched on the ledge of an open window chatting with friends between classes; a teacher passes and chides her, "Be careful, you might fall," almost banteringly chides her, "You might fall," and the young woman, 18, a girl really, though she wouldn't think that, as brilliant as she is, first in her class, and "Beautiful, too," she's often told, smiles back, and leans into the open window, which wouldn't even be open if it were winter -- if it were winter someone would have closed it ("Close it!") -- leans into the window, farther, still smiling, farther and farther, though it takes less time than this, really an instant, and lets herself fall.
"Młoda kobieta, uczennica, w korytarzu na czwartym piętrze w swym liceum, przysiadła na parapecie przy otwartym oknie rozmawiając na przerwie z koleżankami nauczyciel przechodząc obok strofuje ją "Ostrożnie, bo spadniesz" przekomarzając się prawie, strofuje "Bo spadniesz." a młoda kobieta, osiemnaście lat, dziecko jeszcze choć sama o sobie tak by nie myślała taka zdolna, najlepsza w klasie, "A jaka ładna", tak jej często mówią, odpowiada uśmiechem, oknem się wychyla, którego przecież nikt by nie otwierał gdyby była zima. Gdyby była zima, ktoś by je zamknął ("Zamknij to okno!") wychyla się więc, coraz dalej, z uśmiechem, dalej i dalej, choć mniej czasu jej to zajmie, chwila tylko i rzuca się.