Taking that idiom of, as it were, the darkness of the body transferred to architecture, can you use architectural space not for living but as a metaphor, and use its systolic, diastolic smaller and larger spaces to provide a kind of firsthand somatic narrative for a journey through space, light and darkness?
Wracając do idei przenoszenia ciemności ciała w architekturę, czy można wykorzystać przestrzeń architektoniczną nie do życia, ale jako metaforę i wykorzystać jej skurczowe, rozkurczowe, mniejsze i większe przestrzenie, by dostarczyć pewnego rodzaju narracji somatycznych, zabierających w podróż w przestrzeni, w światło i ciemność?