The mere fact that somebody would even just sit down, pull out a piece of paper and think about someone the whole way through, with an intention that is so much harder to unearth when the browser is up and the iPhone is pinging and we've got six conversations rolling in at once, that is an art form that does not fall down to the Goliath of "get faster," no matter how many social networks we might join.
Sam fakt, że ktoś może po prostu siąść, wyciągnąć kartkę i  celowo pomyśleć o kimś, z zamiarem, który dużo trudniej odkryć przy włączonej przeglądarce  i dzwoniącym iPhonie, kiedy prowadzi się 6 rozmów na raz, to jest sztuka, która nie ulegnie potrzebie szybkości, choćbyśmy dołączyli do nie wiem ilu portali.