We can choose this moment of crisis to ask and answer the big questions of society's evolution -- like, what do we want to be when we grow up, when we move past this bumbling adolescence where we think there are no limits and suffer delusions of immortality?
Możemy wykorzystać ten kryzys, by zadać sobie to ważne pytanie o ewolucji społeczeństwa, coś jak kim będziemy, jak dorośniemy, kiedy pozostawimy za sobą tę niepoważną młodzieńczość, kiedy to myślało się, że nie ma żadnych granic, i cierpiało się na złudzenia nieśmiertelności?