Did your best work occur when you sidestepped your own ego and you stopped telling your story, but told someone else's story, someone perhaps without a voice, where empathetically, you stood in his shoes for a while or saw the world through his eyes?
Czy najlepsze dzieło powstało, gdy daliśmy spokój naszemu ego i zamiast opowiadać o sobie, opowiedzieliśmy o kimś innym, może o kimś, kto sam nie ma głosu, może empatycznie weszliśmy w skórę tej osoby lub spojrzeliśmy na świat jej oczami?