I know famous musicians, I know actors and film stars and millionaires and novelists and top lawyers and television executives and magazine editors and national journalists and dustbinmen and hairdressers, all who were looked after children, fostered, adopted or orphaned, and many of them grow into their adult lives in fear of speaking of their background, as if it may somehow weaken their standing in the foreground, as if it were somehow Kryptonite, as if it were a time bomb strapped on the inside. Children in care, who've had a life in care, deserve the right to own and live the memory of their own childhood.
Znam sławnych muzyków, aktorów i gwiazdy filmowe, milionerów, pisarzy, prawników wyższego szczebla, prezesów telewizji, redaktorów, dziennikarzy ogólnokrajowych, śmieciarzy i fryzjerów, którzy jako dzieci byli w rodzinach zastępczych, adoptowani, osieroceni, którzy potem dorośli bojąc się mówić o swoim pochodzeniu, jak gdyby osłabiało ich pozycję na pierwszym planie, jakby to był kryptonit, wewnętrzna bomba zegarowa. Dzieci, które żyły pod opieką państwa, zasługują na to, by móc przyznać się do wspomnień z dzieciństwa.