Now, I may be a bit extreme, you know, in how little appetite I have for consuming memories, but even if you do more of this, there is a genuine question: Why do we put so much weight on memory relative to the weight that we put on experiences?
Może mam skrajne podejście do chęci korzystania ze wspomnień, ale nawet jeśli ktoś robi to częściej zachodzi pytanie: Czemu przywiązujemy tak wielką wagę do wspomnień w porównaniu do samych przeżyć?