I was in my late 40s, and I started tweeting like a canary in a birdcage and assuming that, you know, people who peered into my world would admire it for the miracle I believed it to be.
Zbliżałem się wtedy do 50-tki i zacząłem śpiewać jak kanarek,  którego Twitter ma w logo. Zakładając, że ludzie,  którzy zajrzą do mojego świata, będą go podziwiać i traktować jak cud, tak jak ja.