In The Sirens of Titan, when they seek the meaning of life in the vastness of the universe, they find nothing but “empty heroics,  low comedy, and pointless death.” Then, from their vantage point within  a “chrono-synclastic infundibulum,” a man and his dog see devastating  futures for their earthly counterparts, but can’t change the course of events.
W "Syrenach z Tytana", kiedy szukają sensu życia  w bezkresie wszechświata, nie znajdują nic  poza "jałową bohaterszczyzną, kiepską komedią lub bezsensowną śmiercią". Później, z punktu obserwacyjnego w "infundybule chronosynklastycznej" mężczyzna i jego pies widzą zniszczenie, które czeka ich ziemskich odpowiedników, ale nie mogą zmienić biegu wydarzeń.