How can human-made squiggles on a page reflect lights into our eyes that send signals to our brains that we logically and emotionally decode as complex narratives that move us to fight, cry, sing, and think, that are strong enough not only to hold up a world that is completely invented by the author, but also to change the reader's perspective on the real world that resumes only when the final squiggle is reached?
چۆن پەڕەی نووسراوی کورتی مرۆڤ چاومان ڕۆشن دەکاتەوە و هێما دەنێرێت بۆ میشکمان کە بە لۆژیکی و هەستیاری شیی دەکەینەوە بۆ ڕێڕەوەی ئاڵۆز کە وامان لێ دەکات شەڕ بکەین، بگرین، گۆرانی بڵێین، بیربکەینەوە، کە ئەوەندە بەهێزن نەک تەنها بۆ ڕاگرتنی جیهانی درووستکراو لە لایەن نووسەر، بەڵکو بۆ گۆڕینی ڕوانگەی خوێنەریش بۆ جیهانی ڕآستەقینە کە دەست پێدەکاتەوە کاتێک دەگەیتە کۆتا نووسین؟