They're open because they ask the audience to be a player, a protagonist, a partner, rather than a passive spectator, and they're open because they know that imagination cannot be contained in buildings, and so much of the work they do is site-specific or outdoor work.
ئه‌وان کراوه‌ن چونکه‌ ئه‌وان داوا له‌بینه‌ران ده‌که‌ن تا ببنه‌ یاریکه‌رێک ئه‌کته‌ری سه‌ره‌کی، هاوڕێیه‌ک، له‌جیاتی بینه‌رێکی نادیار وه‌ ئه‌وان کراوه‌ن چونکه‌ ده‌زانن خەیاڵ ناتوانێت بیناکان له‌خۆی بگرێت زۆرێک له‌و کارانه‌ی ئه‌وان ده‌یکه‌ن شوێنی تایبه‌تیان کاری ده‌ره‌وه‌یه‌