He was livid, and I still remember how we cried when that cart with our half-eaten sweets was pulled away from us.
زۆر تووڕە بوو، ئێستاش بیرمە چۆن دەگریاین کاتێک باوکم شیرینیەکەی لێ دوورخستینەوە کە تەنها نیوەی مان خواردبوو .