This monologue personifies Hamlet’s  existential dilemma: being torn between thought and action, unable to choose between life and death.
ئەم مۆنۆلۆگە، گەورەترین کێشەی هەبوونی هاملێت دەردەخات: پارچە بیت لە نێوان بیرۆکە و کردار، ناتوانیت لە نێوان ژیان و مردن بڕیار بدەیت.