We still clutch close these letters to our chest, to the words that speak louder than loud, when we turn pages into palettes to say the things that we have needed to say, the words that we have needed to write, to sisters and brothers and even to strangers, for far too long.
هەمیشە ئەو نامانە لە نزیک سنگمان دەگرین بۆ ئەو وشانەی کە لە بڵند بڵندتر دەدوێن کاتێ پەڕەکان دەکەین بە تەختەی نیگارکێشان بۆ ووتنی ئەو شتانەی پێویستە بیڵێین ئەو وشانەی کە دەمێکە ویستومانە  بۆ خوشک و برا و تەنانەت کەسانی بێگانەی بنووسین