The book opens with the reluctant prophet in a particularly compromising position: “Francis Marion Tarwater’s uncle had been  dead for only half a day when the boy got too drunk  to finish digging his grave.” This leaves a passerby to “drag the body  from the breakfast table where it was still sitting and bury it […] with enough dirt on top to keep  the dogs from digging it up.” Though her own politics are still debated, O’Connor’s fiction could also be attuned to the racism of the South.
لە دەستپێکی کتێبەکە پەیامبەرێکی  هەڵگەراوە دەردەکەوێت: مامی فرانسیس ماریۆن تراوتەر نیو ڕۆژە مردووە کاتێک کوڕەکە ئەوەندە سەرخۆشە ناتوانێت گۆرەکەی هەڵبکەنێت. کەسێک لاشەکە لە سەر  مێزێکی نان خواردن دەهێنێت بە شێوەیەک دەینێژێت ئەوەندە خۆڵ لە سەر لاشەکە هەیە، دەمی سەگی نەگاتێ. لەگەڵ ئەوەی مشتومڕ لەسەر  تێڕوانینە سیاسییەکانی هەیە، کتێبەکانی ئۆکۆنەر لەگەڵ ڕەگەزپەرستی باشور یەکدەگرێتەوە.