Her words took me back to the days and nights on the ground in Darfur, where we were forced to remain silent; where we didn't speak over morning tea because the warplanes overhead would swallow any and all noise; back to the days when we were told not only that we don't deserve to be heard but that we do not have a right to exist.
ووشەکانی منیان گەراندەوە بۆ ئەو شەو  ،ڕۆژانەی کەلەسەر زەوی دارفۆربووم ئەو شوێنەی کە زۆرمان لێدەکرا بۆئەوەی بێدەنگ بین ئەو شوێنەی قسەمان نەدەکرد  لە کاتی چایی بەیانیان لەبەر ئەوەی فرۆکە جەنگییەکانی ،لە سەرمان ھەموو دەنگێکیان قووتدەدا بۆ ئەو ڕۆژانەی کە پێمان دەگووترا نەک تەنھا ئەوەی کە شایانی ئەوەنین کە گوێمان لێبگیرێ .بەڵکو ئەوەی کە مافی بوونمان نییە