It’s often unclear whether the audience is supposed to laugh or cry - or whether Beckett saw any difference between the two.
زۆربەی کات ڕون نییە کە ئایا بینەران دەبێت پێبکەنن یان بگرین - یان ئاخۆ "بێکێت" هیچ جییاواز بووە ئەو دوو شتە بەلایەوە.