From the usurping king’s blazing  contemplation of heaven and hell, to the prince’s own cackling meditation on mortality, Shakespeare uses melancholic monologues to breathtaking effect.
لە بیرکردنەوە ئاگرینەکەی پاشای کودەتاکە بۆ بەهەشت و دۆزەخ، بۆ بیرکردنەوەی پێکەنیناوی شازادەکە لەسەر مردن، شکسپیر مۆنۆلۆگی غەمباری بە شێوازێکی کاریگەرانە بەکاردەهێنێت.