“Keep, ancient lands, your  storied pomp!” cries she With silent lips. “Give me your tired,  your poor, Your huddled masses yearning  to breathe free, The wretched refuse of your teeming shore.
ئەی زەوی دێرین، باڵاخانە چەند  قەتەکانت ئامادە بکە، بە چرپەوە دەڵێت خەڵکە هەژار و ماندووەکانتم بدەرێ ئەو کۆمەڵە خەڵکەی تامەزرۆی ئازادین، ئەهریمەنەکان کەناراوە پڕەکان دادەخەن.