"I felt a Funeral, in my Brain, and Mourners to and fro kept treading -- treading -- till [it seemed] that Sense was breaking through -- And when they all were seated, a Service, like a Drum -- kept beating -- beating -- till I [thought] my Mind was going numb -- And then I heard them lift a Box and creak across my Soul with those same Boots of Lead, again, then Space -- began to toll, As [all] the Heavens were a Bell, and Being, [but] an Ear, and I, and Silence, some strange Race, wrecked, solitary, here -- [And] then a Plank in Reason, broke, and I fell down and down -- and hit a World, at every plunge, and Finished knowing -- then --" We know depression through metaphors.
"Sentín un funeral no meu cerebro, e os parentes ían e viñan camiñando, camiñando  ata que, pareceu, que o sentido crebaba totalmente. E cando todos estiveron sentados, unha liturxia, como un tambor, comezou a bater, a bater ata que pensei que a miña mente adormecía E logo oínos erguer o caixón e renxer a través da miña alma coas mesmas botas de chumbo, outra vez, e o espazo comezou a tanxer, Coma se os ceos fosen unha campá, e a existencia só un oído, e eu, e o silencio, unha raza estraña desfeita, solitaria, aquí. E entón un baleiro na razón, rompeu e caín máis e máis abaixo e dei cun mundo, a cada mergullo, e acabei sabendo, daquela" Coñecemos a depresión  a través de metáforas.