I spent so much of my life telling people the things they wanted to hear instead of the things they needed to, told myself I wasn't meant to be anyone's conscience because I still had to figure out being my own, so sometimes I just wouldn't say anything, appeasing ignorance with my silence, unaware that validation doesn't need words to endorse its existence.
Estiven tantos anos da miña vida dicíndolle á xente o que querían oír en vez do que precisaban oír, que me convencín de que o meu  non era ser a conciencia de ninguén porque aínda tiña pendente  atopar a miña propia conciencia, por iso ás veces non dicía nada, calmando a ignorancia co meu silencio, sen saber que a aprobación  non precisa de palabras para avalar a súa existencia.