And whether it's the opening line from "One Hundred Years of Solitude" or the fantastical stream of consciousness in "Autumn of the Patriarch," where the words rush by, page after page of unpunctuated imagery sweeping the reader along like some wild river twisting through a primal South American jungle, reading Márquez is a visceral experience.
E xa sexa nas primeiras liñas de "Cen anos de soidade" ou no fantástico monólogo interno en "O outono do patriarca", onde as palabras se precipitan por páxinas e páxinas de imaxes sen puntuación arrastrando ao lector como un río salvaxe revirándose a través dunha primitiva xungla sudamericana, ler a Márquez é unha experiencia visceral.