Yet this beauty is not simply a harmony of proportion and form; “the fairest of the sons of men” (Ps 45[44]:3) is also, mysteriously, the one “who had no form or comeliness that we should look at him, and no beauty that we should desire him” (Is 53:2).
Тым не менш гэтая прыгажосць не з’яўляецца простай гармоніяй формы; «найпрыгажэйшы з сыноў чалавечых» (Пс 45 (44), 3) ёсць таксама таямнічым чынам тым, хто «не меў ... ні хараства, ні прыгажосці, каб мы паглядзелі на яго; і не меў выгляду, каб прывабіць нас» (Іс 53, 2).