So he moved forward as silently as he could, and with every step he took numbness seemed to steal over his brain, but he forced himself to think of Hermione and of Ron, who needed him.
Таму ён зрушыўся наперад так ціха, як мог, і з кожным крокам аняменне ўсё больш авалодвала яго свядомасцю, але ён прымушаў сябе думаць аб Герміёне і Роне, якія патрабаваліся ў ім.