But there had been a moment—he did not know how long, thirty seconds, perhaps—of luminous certainty, when each new suggestion of O'Brien's had filled up a patch of emptiness and become absolute truth, and when two and two could have been three as easily as five, if that were what was needed.
Але да гэтага быў момант — ён не ведаў, колькі ён цягнуўся, можа, паўхвіліны, — прамяністай яснасці, калі кожнае новае слова О'Браэна запаўняла пустку ў свядомасці і рабілася абсалютнай ісцінай, калі двойчы два магло з лёгкасцю раўняцца і тром, і пяці, калі гэта неабходна.