So walks about thoughtful till bed-time; "Sleep," says he, "which unfits men for company, is the fittest state for me who can get none, so that I could under its dark shades pass away the remainder of my lonesome life, those anxious hours, which vex my soul, would inoffensively slip away."
Сутнасць жывапісу, кажа П’ер, дае яму “большыя правы на пашану, чым самому чалавеку, бо нельга прыдумаць нічога, што прыніжае партрэт, тады як можна ўявіць шмат рэчаў, якія непазбежна прыніжаюць чалавека”.