He says, “Poor naked wretches, wheresoe’er you are,/That bide the pelting of this pitiless storm,/How shall your houseless heads and unfed sides,/Your loop’d and window’d raggedness, defend you/From seasons such as these?
– …Потым… з-з-ванок у дзве гадзіны… У мяне тут жа ўсё ўнутры абарвалася… бо дрэнныя весткі прыходзяць спешна… Дзявочы голас… такі… дакорліва-вясёлы, пытае: „А вы ведаеце, дзе зараз ваш сын?”