Основната мярка за ефективност е броят на пациентите, които една година по- късно не се нуждаят от лечение на счупената тибия (като присадена кост или промяна в гвоздея, използван за фиксиране на костите) в годината след операцията.
Ο βασικός δείκτης μέτρησης της αποτελεσματικότητας ήταν ο αριθμός των ασθενών που δεν χρειαζόταν να υποβληθούν σε περαιτέρω θεραπεία για το κάταγμά τους (όπως για παράδειγμα λήψη οστικού μοσχεύματος ή αλλαγές στα καρφιά που χρησιμοποιούνται για τη συνένωση των οστών) εντός του έτους μετά την εγχείρηση.