Когато се лекуват пациенти с поне един рисков фактор за развитие на застойна сърдечна недостатъчност (например предшестващ миокарден инфаркт или симптоматична коронарна болест) лекарят трябва да започне лечение с най- ниската възможна доза и постепенно да увеличи дозата.
Κατά την θεραπεία ασθενών που έχουν τουλάχιστον έναν παράγοντα κινδύνου για την ανάπτυξη συµφορητικής καρδιακής ανεπάρκειας (π. χ. προγενέστερο έµφραγµα του µυοκαρδίου ή συµπτωµατική στεφανιαία νόσο), οι γιατροί θα πρέπει να αρχίσουν µε τη χαµηλότερη δυνατή δόση και να την αυξήσουν βαθµιαία.