Нуждите от инсулин могат да бъдат намалени при пациенти с чернодробно увреждане, в резултат на намален капацитет на глюконеогенезата и намалено разграждане на инсулина, докато при пациенти с хронично чернодробно увреждане повишената инсулинова резистентност може да доведе до повишени инсулинови нужди.
Ωστόσο, σε ασθενείς µε χρόνια ηπατική ανεπάρκεια, µια αύξηση στην ανοχή της ινσουλίνης µπορεί να οδηγήσει σε αυξανόµενες απαιτήσεις για ινσουλίνη.