Те имат висок афинитет към опиоидните рецептори с относително ниска присъща активност и поради това частично антагонизират обезболяващия ефект на фентанил и могат да индуцират синдром на отнемане при пациенти, зависими от опиоиди.
Έχουν υψηλή συγγένεια µε τους υποδοχείς οπιοειδών µε σχετικά χαµηλή ενδογενή δραστηριότητα και, εποµένως, µερικώς ανταγωνίζονται την αναλγητική δράση της φαιντανύλης και ενδέχεται να προκαλέσουν συµπτώµατα στέρησης του φαρµάκου σε ασθενείς που παρουσιάζουν εξάρτηση από τα οπιοειδή.