Изследването на резистентността към лопинавир при пациенти, при които в миналото безуспешно е прилагана терапия с протеазни инхибитори, се характеризира чрез анализ на лонгитудиален материал от 19 пациенти, на които е прилагана терапия с протеазни инхибитори в 2 проучвания Фаза II и в едно проучване Фаза III, при които е постигната или непълна вирусологична супресия, или е регистриран вирусологичен ребаунд след първоначален отговор към Kaletra, и при които е установена увеличена in vitro резистентност между изходните данни и момента на ребаунд (дефинирана като поява на нови мутации или двукратна промяна във фенотипната чувствителност към лопинавир).
Η επιλογή της αντοχής στο lopinavir σε ασθενείς που έχουν αποτύχει σε προηγούμενη θεραπεία με αναστολείς πρωτεάσης χαρακτηρίστηκε μέσω ανάλυσης των εντοπισμένων στελεχών από 19 προθεραπευμένους με αναστολείς πρωτεάσης ασθενείς σε 2 Φάσης ΙΙ και μία Φάσης ΙΙΙ μελέτη, οι οποίοι είτε εμφάνισαν μερική ιολογική καταστολή ή αναστροφή της ιολογικής ανταπόκρισης μετά από την αρχική απάντηση στο Kaletra και εμφάνισαν in vitro αύξηση της αντοχής μεταξύ της έναρξης θεραπείας και της αναστροφής της ιολογικής ανταπόκρισης (που ορίζεται ως η εμφάνιση νέων μεταλλάξεων ή τροποποίηση της φαινοτυπικής ευαισθησίας στο lopinavir κατά 2 φορές).