මේ කතාව දුටුවිට මගේ එකම දුව තුන් හැවිරිදි වියේ සිටි කාලය මට මැවී පෙනෙන්නට විය. ගෙදර දුවපනිමින් අපි දෙදෙනාට ගෙදර සුරවිමනක් කළ ඇය අද වසරකට වරක් මුණ ගැසුණත් ඒ සුරතල් බව දැන් ඇයගෙන් ගිලිහී ගොස් ඇත. ගෙය පුරා පිරී තුබුන සිනා හඬ වෙනුවට අද ඇත්තේ පාලු මූසල නිහඬ බවකි. වෙනදා උකුලට පනිමින් සුරතල් පෑ ඇය දැන් නිතරම පරිගණකයේ හෝ පොතක් සමඟය. දිනකට වචන කීපයක් පමණක් කතා කරනු ගෙතුළින් ඇසේ. බිරිඳ ඊටත් වඩා නිහඬය, ජීවිතය නම් මෙයදැයි මට සිතුන වාර අනන්තය. ළමයි ලොකුමහත් නොවී හැමදාම කුඩාවටම සිටින්නේ නම් කොච්චර හොඳද කියා නිකමට මට සිතුනි.
When my only daughter was three-year-old, my only daughter, seemed to see this story, seemed to me.She had already met with us a year, but now she had lost that pet.Instead of filled with the house, the administrator is silent.Petted with the lap and pasted is now with a book or a book.Only a few words a day are heard.The wife is even more quiet, and life is infinite.I thought so much if the children would always be the biggest of their children.
जब मेरी इकलौती बेटी तीन साल की थी, तो मेरी इकलौती बेटी, इस कहानी को देख रही थी, मुझे लग रहा था।वह पहले से ही एक साल हमारे साथ मिल चुकी थी, लेकिन अब वह उस पालतू जानवर को खो चुकी थी।घर से भरे होने के बजाय, प्रशासक चुप है।गोद और चिपकाया गया अब एक किताब या एक पुस्तक के साथ है।एक दिन में केवल कुछ ही शब्द सुने जाते हैं।पत्नी और भी शांत है, और जीवन अनंत है।मैंने इतना सोचा कि क्या बच्चे हमेशा अपने बच्चों में सबसे बड़े होंगे।