සාස්තරේ... සාස්තරේ... අත බලලා කියන සාස්තරේ... අහමුද නෝනා සාත්තරයක්... මෙවැනි කාන්තාවන් අපට ඉඳ හිට මඟ තොටේ දී හමු වෙති. ඇතැම් විට දුම්රියේ හමුවන මේ පිරිස අප හඳුන්වන්නේ අහිකුණ්ඨීකයන් ලෙසිනි. ‘පුල්ලරුවෝ, කූටානියෝ’ ලෙසින් ද හඳුන්වති. ස්ථිර පදිංචියක් නැති මෙම ජන කොටස අද සමාජයෙන් වියැකී යන පිරිසකි.ස්ථිර වාසභූ®මියක් නොවූ ඔවුහු 16 වැනි ශත වර්ෂයේ දී විශාලම අභියෝගයට මුහුණ දුන්හ. ඒ ජාතික රාජ්‍යයක් බිහිවීමෙන් පසු එතෙක් අභිකුණ්ඨීක ජනතාව සතුව පැවැති නිදහස අහිමි වීමය. එයින් ඔවුන්ට එම සීමාවන් හරහා ගමන් කිරීමේ නිදහස නැතිව ගියේ ය. එහෙත් ඔවුන්ට තමන් උපන් බිමේ ඕනෑම තැනක සැරිසැරීමට ඇති අයිතිය අහිමි නොවීම වාසනාවකි.මෙකල අප රට තුළ අහිකුණ්ඨික ජනතාව කොපමණ සංඛ්‍යාවක් ජීවත් වේදැයි පැහැදිලි සටහන් නොවූවද දළ වශයෙන් අනුමාන කළහැකි පිරිස 1200 – 1800 තරම් සුළු පිරිසකි.මෙයට වසර තිහ හතළියකට පෙර බූරු රැලක් සමඟ පාරක් අයිනේ කූඩාරම් ගසාගෙන සිටි අහිකුණ්ඨික පිරිස අද අපට කිසි ලෙසකත් හමු නො වේ. තැනින් තැනට යාමේ සංචාරක දිවිය ද අහෝසි ව දැන් එවැනි දර්ශන විරලය.සති කිහිපයකට එක් ස්ථානයක පදිංචිව සිටිමේ පුරුද්ද වෙනුවට ස්ථිර වාසස්ථාන තනා ගැනීමට ඔවුහු සමත් ව සිටිති. මෙම පිරිස් ස්ථිර පදිංචිය සඳහා වැඩිපුරම තෝරාගෙන ඇත්තේ උතුරු මැද පළාත වීම විශේෂත්වයකි.තාවකාලික කූඩාරම් තුළ සති කිහිපයක් සිටීමේ දී එම ප්‍රදේශයේ පනුවන්, මැස්සන් වැනි කෘමින් හට ගනී. එවිට එම ප්‍රදේශයේ සිටීම අපහසු වූ විට එම ප්‍රදේශයකින් තවත් ප්‍රදේශයකට සංක්‍රමණය වීම ඔවුන්ගේ චර්යාව විය.තෙලිඟු භාෂාව තම මවු භාෂාව ලෙස අහිකුණ්ඨික ජනතාව භාවිත කළ ද එය ද ඔවුන්ගෙන් බොහෝදුරට වෙනස්ව තිබේ. දමිළ හා සිංහල භාෂාව මිශ්‍ර වූ භාෂාවක් වර්තමාන පරපුර හුරුව ඇත්තේ ඔවුන්ගේ සමාජ අවශ්‍යතා අනුවය.අහිකුණ්ඨිකයන් ප්‍රථමවරට ගම්මානයක ස්ථිර පදිංචිය සිදුවන්නේ කුඩාකුඹුක් වැවයි. 1958 දී පවුල් 26ක් තරම් වූ ප්‍රමාණයක් සඳහා ඉඩම් රජය මඟින් ප්‍රදානය කර ජනාවාස ආරම්භ කළ කටයුත්ත තවත් ගම් කිහිපයකට ද ව්‍යාප්ත විය.එහෙත් තවමත් ඔවුන්ගේ සංචාරක උමතුව සහමුලින් ම සිඳී නැති බව පෙනේ. ඉඳහිට ඔවුන් ඈත ගම්මානවලට ගොස් තාවකාලිකව දිවි ගෙවති. ඇතැම් විට අර්ධනාගරික ප්‍රදේශයන්ට ද සංක්‍රමණය වෙති. පාළුවට ගිය ගොඩනැගිල්ලක හෝ සති පොළක වැනි ස්ථානයක් වාසස්ථානය කර ගන්නට ඔවුන් පුරුදුව සිටිති.පිරිමින් නයි නැටවීම, රිළවුන් ආදී සතුන් නැටවීමෙන් තම දෛනික මුදල සවි කර ගනියි. ගැහැනු සාස්තර කීම හා බට පතුරු භාණ්ඩ සෑදීමෙන් මුදලක් උපයා ගනිති.නිසි අධ්‍යාපනයක් හා සංස්කෘතියක් අහිමි ඔවුහු සමාජයේ විවිධ තාඩන පීඩනයට මුහුණ දෙති. තම දරුවන් හිඟමනේ යෙදවීමෙන් ඇතැම් විට විශාල ගැටුම් ඇති කර ගනියි.මේ සියලු ගැටලු හමුවේ තවමත් තම අහිකුණ්ඨික පරම්පරාවේ අනන්‍යතාවයට උරදෙන පිරිස් සුළු පිරිසක් වෙසෙති. නායකත්වයක් නොමැති හඬක් අවධි නොවන ජන කොට්ඨාසයක් ලෙස ඔවුන් සමාජයෙන් අවශේෂව ගියත් වර්තමාන තරුණ පුරපුර සාමාන්‍ය සමාජය හා සමාජගතව සිටිති..
Early ... Ease ... Situation ... Ahmary, Visit, I meet the occasion.Sometimes these people who meet on the train call us as heavy.Also known as 'defectes, Koutanio'.This community, which is not a permanent resident, is faded from today. They faced the biggest challenge in the 16th century.After the creation of a national state, the anti-indigenous people lose their freedom.And they lost their freedom of passing through those limits.But it is lucky that they do not lose the right to live anywhere in their homeland.Today, we are not found in the eyes of the heifer.The traveling care of traveling from place is rare, now they are able to take permanent habitat instead of a residential habit.The people were the most chosen to permanent resident of the North Central Province.When it is difficult to be in the area, migrating to another area, it has been their behavior.The present generation is accustomed to their social needs, according to their social needs.In 1958, the government has extended the land to the government for many families by a few other villages.Occasionally, they will go to distillery and temporarily lives.Sometimes immigrants are migrated to the Kingdom areas.They are accustomed to resident like a deserted building or a weekly fair.Make a sum of money by making females and reed products.Sometimes a small group of people who are still uninterrupted in the face of all the problems of their children.Although they are residual unless a voice without leadership, they remain residue from society, the current youth is social and socialized.
जल्दी ... आसानी से ... स्थिति ... अहमरी, यात्रा, मैं इस अवसर से मिलता हूं।कभी -कभी ट्रेन में मिलने वाले ये लोग हमें भारी कहते हैं।जिसे 'दोष, Koutanio' के रूप में भी जाना जाता है।यह समुदाय, जो एक स्थायी निवासी नहीं है, आज से फीका है।एक राष्ट्रीय राज्य के निर्माण के बाद, स्वदेशी लोग अपनी स्वतंत्रता खो देते हैं।और उन्होंने उन सीमाओं से गुजरने की अपनी स्वतंत्रता खो दी।लेकिन यह भाग्यशाली है कि वे अपनी मातृभूमि में कहीं भी रहने का अधिकार नहीं खोते हैं।जगह से यात्रा करने की यात्रा देखभाल दुर्लभ है, अब वे एक आवासीय आदत के बजाय स्थायी निवास स्थान लेने में सक्षम हैं।लोग उत्तर मध्य प्रांत के स्थायी निवासी के लिए सबसे अधिक चुने गए थे।जब क्षेत्र में रहना मुश्किल होता है, तो दूसरे क्षेत्र में पलायन करना, यह उनका व्यवहार रहा है।वर्तमान पीढ़ी उनकी सामाजिक आवश्यकताओं के अनुसार, उनकी सामाजिक आवश्यकताओं के आदी है।1958 में, सरकार ने कुछ अन्य गांवों द्वारा कई परिवारों के लिए सरकार को जमीन बढ़ाई है।कभी -कभी, वे डिस्टिलरी में जाएंगे और अस्थायी रूप से रहेंगे।कभी -कभी आप्रवासियों को राज्य के क्षेत्रों में स्थानांतरित कर दिया जाता है।वे एक निर्जन इमारत या एक साप्ताहिक मेले की तरह निवासी के आदी हैं।महिलाओं और रीड उत्पादों को बनाकर पैसा कमाएं।कभी -कभी ऐसे लोगों का एक छोटा समूह जो अभी भी अपने बच्चों की सभी समस्याओं के सामने निर्बाध हैं।यद्यपि वे तब तक अवशिष्ट हैं जब तक कि नेतृत्व के बिना एक आवाज, वे समाज से अवशेष बने रहते हैं, वर्तमान युवा सामाजिक और सामाजिक हैं।