මාස එකහමාරකටත් වැඩි කාලෙකට පස්සේ වලව්ව පැත්තට ගොඩ වුනේ පහුගිය කාලෙම අන්තර්ජාලයෙන් ඉවත් වෙලා හිටිය නිසයි. ඇත්තෙන්ම ඉවත් වෙලා හිටියේ වෙන කාරණාවක් නිසා නම් නෙමෙයි වසන්ත නිවාඩුවට ලංකාවට ඇවිත් කා‍ර්ය බහුල වුන හින්දා. ඒ ගත කරපු කාලේ නම් බ්ලොග්, ෆේස්බුක්, වගේ අන්තර්ජාලය ගැන කිසිම මතකයක් තිබ්බේ නෑ. ඒ මාසෙට මට ඕනේ වුනෙත් ඇත්තෙන්ම මේ අන්තර්ජාල ජීවිතයෙන් මිදිලා සැහැල්ලුවෙන් ඉන්න. සමහර වෙලාවට අන්තර්ජාලය ගොඩක් වටිනවා වුනාට තවත් වෙලාවකට ඒක එක්තරා විදියක මානසික හිරිහැරයක් කියලයි මට නම් හිතෙන්නේ.පිටරට ඉන්න නිසා අපිට හිතෙන්නේ ලංකාවේ හැමෝම අන්තර්ජාලයේ ඉන්නවා වගේ. ඒත් එහේදී තමයි දැනෙනේ බ්ලොග් කියවන, අන්තර්ජාලයේ බොහෝ වෙලාවක් ඉන්න අය ගොඩක් අඩු බව. පිටරට නෑයන් ඉන්න හැමෝම වගේ කතා බහ කරන්න ඒ ඒ සමාජ ජාල භාවිතා කරාට බ්ලොග් වගේ දේවල් නම් කියවනවා ගොඩක් අඩුයි කියලයි මට නම් හිතෙන්නේ.ඉතින් කොහොමින් හරි නිවාඩු කාලය ගෙවිලා ගියේ පියාඹලා වගේ. ආපහු එන දිනය ලංවෙනකොට නම් හිතට දැනුනේ දරාගන්න බැරි දුකක්,බරක්. ඒත් ඉතින් මොනා කරන්නද. එන්නම ඕනේ නිසා අකමැත්තෙන්ම ආවා. හැමදාම වගේ ගුවන්තොටුපලේදී දකින අම්මාගේ කදුලු පිරිච්ච ඇස් මතක් වෙද්දී නම් ආපහු දුවන්න හිතෙන්නේ හැමදේම අතඇරල.ඒත් අම්මම කියනවා. "ඔයා පොඩි ලමයෙක් නෙමෙයි,ජීවිතේට තනියෙන් මූන දෙන්න ඔයාට පුලුවන් වෙන්න ඕන"කියලා ඒක නිසා ආයෙත් දුවන් ගියත් අම්මම කියයි ආපහු යන්න කියලා. වෙලාවකට නම් හිතෙනවා බැදීම් කියන්නේ ලොකු දුකක් කියලා. ඇත්තෙන්ම බැදීම් නිසානේ අපි හැමදාම විදවන්නේ. ඒත් බැදීම් නැතිව සාමාන්‍ය මනුස්සයෙක්ට ජීවත් වෙන්නත් බෑනේ. බැදීම් නැති කෙනෙක් ලොකු මානසික සහනයකින් ජීවත් වෙනවා ඇති කියලා මට හිතෙනවා.බැදීම් ගැන කියුවත් දැන් අපේ රටේ වගේම මේ ලෝකේ ගොඩක් මිනිස්සු ජීවත් වෙන්නේ බැදීම් ගොඩක් අඩු කරගෙනද කියලත් මට වෙලාවකට හිතෙනව. අපේ රටේ උනත් ඉස්සර තරම්ම මිනිස්සු නෑකම් සහෝදර මිත්‍ර කම් ගැන හිතනවා අඩුයි. හැමෝම ගෙවන්නේ ඔවුනොවුන්ට සීමා වුන ජීවිතයක්.ආර්ථික ප්‍රශ්න අවිවේකි කම නිසා බොහෝ අය සම්බන්දකම් අඩු කරගෙන තියෙනවද මංදා. ගොඩක් වෙලාවකට ඉස්සර නැදෑ හිත මිතුරන් පිරිවරාගෙන ගිය විනෝද චාරිකා පවා දැන් බොහෝ අය යන්නේ පවුලේ සාමාජිකයන් එක්ක විතරයි. ඒක නිසාම ඉස්සර වගේ පවුල් අතර තියෙන බැදීම් හිතවත් ගොඩක් දුරස් වෙලා.පවුලක් ඇතුලේ උනත් දෙමව්පියන් රාජකාරිවලට යනවා. ලමයි ටියුශන් ගිහින් අමතර ගෙදර වැඩයි පරිඝනකයටයි හිරවෙනවා. බොහො වෙලාවට හරියකට මූන බලලා කතා කරන්න වෙන්නේ ඉරිදා දවසට විතරයි. ඒත් එදාටත් ලමයිට ටියුෂන් නේ. තවත් ඉදිරියට යනකොට ඇත්තෙන්ම මේ බැදීම් කියන දේවල් ගොඩක් අඩුවෙලා "මම" කියන කෙනා විතරක් ඉතුරුවෙයි.ඒ කියන්නේ අපි බුදුන් වදාල මග ගිහින් ධර්මය අවබෝධ කරගෙනද. හිතන්න වෙනවා නේද.
Later, after a month and a half, the Walawwa boarded the Walawatuwa because it was withdrawn from the Internet.Of course, there was no other cause of the spring vacation, but because of the busy vacation.When she was spending, blogs were not memory of the Internet like Facebook.That month, I wanted to relax and relaxing in this online life.Sometimes I feel that the Internet is worth a lot of time, I feel that it is a mental harassment at another time.But there that the blogs that make blog, read the blogs, are very much less than the Internet.I feel that the use of such social networks to talk to everyone in abroad is less reading.The day of coming back, the lorry was unbearable, weight.But what so will you do.I reluctantly came because of it.When you think at the airport, the mother's tear of the mother's tear saw at the airports, you may want to run."You're not a child, you want to go on my own life," says the mother to go back to again.At time, the obstacles are great sadness.Of course, we are piercing every day.But without bandels, a normal man can also live.I feel that a lockless person will live in a large mental comfort.Even in our country, as long as before, there is less people thinking about our fellow problems.Everyone pays a life that is limited to each other.A lot of picnica, who have been with a long time ago, are now going to spend only family members.That is why the devotees among families in the back are a lot of disturbances, but parents go to duties.The schools and the computer are locked up.Only Sunday's only Sunday is to talk to the face.But then the same day tuition."I am the only ones who are saying that these bonds are so low and" I am left with the Buddha and realize the Dhamma.I have to think.
बाद में, डेढ़ महीने के बाद, वाल्ववा वालावतुवा में सवार हो गया क्योंकि इसे इंटरनेट से वापस ले लिया गया था।बेशक, वसंत की छुट्टी का कोई अन्य कारण नहीं था, लेकिन व्यस्त छुट्टी के कारण।जब वह खर्च कर रही थी, तो ब्लॉग फेसबुक की तरह इंटरनेट की स्मृति नहीं थे।उस महीने, मैं इस ऑनलाइन जीवन में आराम और आराम करना चाहता था।कभी -कभी मुझे लगता है कि इंटरनेट बहुत समय के लायक है, मुझे लगता है कि यह दूसरी समय में एक मानसिक उत्पीड़न है।लेकिन वहाँ कि ब्लॉग जो ब्लॉग बनाते हैं, ब्लॉग पढ़ते हैं, इंटरनेट से बहुत कम हैं।मुझे लगता है कि विदेश में सभी से बात करने के लिए ऐसे सामाजिक नेटवर्क का उपयोग कम पढ़ रहा है।वापस आने का दिन, लॉरी असहनीय, वजन था।लेकिन आप क्या करेंगे।मैं अनिच्छा से इसकी वजह से आया।जब आप हवाई अड्डे पर सोचते हैं, तो मां के आंसू के आंसू ने हवाई अड्डों पर देखा, आप भागना चाह सकते हैं।"आप एक बच्चे नहीं हैं, आप अपने जीवन पर जाना चाहते हैं," माँ ने फिर से वापस जाने के लिए कहा।समय पर, बाधाएं बहुत उदासी हैं।बेशक, हम हर दिन छेद रहे हैं।लेकिन बैंडल्स के बिना, एक सामान्य आदमी भी रह सकता है।मुझे लगता है कि एक लॉकलेस व्यक्ति एक बड़े मानसिक आराम में रहेगा।यहां तक ​​कि हमारे देश में, जब तक पहले, हमारे साथी समस्याओं के बारे में कम लोग सोचते हैं।हर कोई एक जीवन का भुगतान करता है जो एक दूसरे तक सीमित हो।बहुत सारी पिकनिक, जो बहुत समय पहले के साथ थी, अब केवल परिवार के सदस्यों को खर्च करने जा रही हैं।यही कारण है कि पीठ में परिवारों के बीच भक्त बहुत अधिक गड़बड़ी हैं, लेकिन माता -पिता कर्तव्यों में जाते हैं।स्कूलों और कंप्यूटर को बंद कर दिया गया है।केवल रविवार का एकमात्र रविवार चेहरे पर बात करना है।लेकिन फिर उसी दिन ट्यूशन।"मैं केवल वही हूं जो कह रहे हैं कि ये बॉन्ड इतने कम हैं और" मैं बुद्ध के साथ रह गया हूं और धम्म का एहसास कर रहा हूं।मुझे सोचना है।