අවුරුදු දෙකකුත් වුනා.. කට්ටිය බලනවා ඇති දැන් මොකටද කියලා..:D මොහොකටවත් නෙවෙයි, මේ බ්ලොග් කෙරුවාවට තමයි ඉතින්.මීට අවුරුදු දෙකකට කලින්.., සම්පූර්ණයෙන්ම තැළිලා පොඩි වෙලා, තුවාල වෙච්චි හිතක් පෙරදැරි කරගෙන "කතා කරන කඳුළු" නමින් පටන් ගත්තු මේ බ්ලොග් එක, අද වෙද්දි හිතුවක්කාරිගේ හිත විදියට නොහිතපු දුරක් ඇවිල්ලා. ඒ ගැන මහා සතුටක්වත්,ආඩම්බරයක්වත්, දුකක්වත් නැති මේ වෙලාවෙ මට දැනෙන්නෙ අහිංසක ආත්ම තෘප්තියක් විතරයි.අවුරුද්දක් ලබනකොටනම් පෝස්ට් 100ක් පළ කරගන්න පුළුවන් වුනත්, අවුරුදු දෙකක් ලබද්දි මට 200ක් ලියන්න බැරි වුණා.ඒත් හිමින් හිමින්,පරිස්සමට යන ගමනක සතුට, මට කලබලේට දුවලා නැති කරගන්න වුවමනා නැති නිසාම,මේ ලිවීමේ වේගය ගැන මම සතුටෙන්.වැඩි දුර පල් හෑලි අනවශ්‍යයි..ඇයි මම බ්ලොග් එකක් පටන් ගත්තේ.එහාට මෙහාට වැනි වැනි මූණු පොතේ කඳුළු කතාන්දර ගොත ගොත උන්නු මට, "බ්ලොග්" කියන සංකල්පය ඇතුළෙ සැරිසරන්න හිතුනා. කාලය ගතවෙද්දි හිතේ තියෙන දේවල් ලියලා දාලා අමුතු සතුටක් ලැබුවා, කෙනෙක් දෙන්නෙක් හරි ඒවා කියෙව්වාම ඊටවඩා අමුතු හැඟීමක් දැනුණා. ඒ නිසා.., දිගටම. මොන මොනා හරි කුරුටු ගෑවා.මම කවිකාරියක්වත්, ලේඛිකාවක්වත්..,සිංහල භාෂා විශාරදයෙකුවත් නෙවෙයි. ඒ වගේම,මම බ්ලොග් ලියන්නෙ සාහිත්‍ය ගැන උගන්වන්නවත්, ඉතිහාසය ගැන කියන්නවත්,භාෂා භාවිතය, ව්‍යාකරණ ගැන පැහැදිලි කරන්නවත් නෙවෙයි.මම බ්ලොග් ලියන්නෙ, මගේ සතුටට.මට පුළුවන් විදියට, මට තේරෙන විදියට, අනිත් අයට තේරේවි කියලා හිතෙන විදියට.., මම ලිව්වා. ලියනවා.. ලියාවි.. ඒ අතරෙදි අඩු පාඩුවක්, වරදක් පෙන්වලා දුන්නොත්.., බොහොම නිහතමානිව ඒවා සළකා බැලුවා වගේම ඉදිරියටත් එහෙම කරාවි. ඉස්සරහට පුලුවන් විදියකට, ඉඩ ලැබෙන හැටියකට ලියන්නත් බලාපොරොත්තු වෙනවා. ඒ මට හිතෙන දේ. මට පුළුවන් විදියට.මගේ සතුට වෙනුවෙන්..මොනාද මට බ්ලොග් ලිවිල්ලෙන් ලැබුනේ..වැදගත්ම දේ ඒක තමයි. මේ බ්ලොග් එක කියන්නෙ මගෙ නම් ජිවිතේම නෙවෙයි. බ්ලොග් වලින් එහාට ගිය ලෝකයක් මට තියෙනවා.බැඳීම් තියෙනවා.නමුත් මේ බ්ලොග් එකෙන් මම සතුට වගේම..,හරිම වටින මනුස්සකම් හුඟාක් හම්බකලා.මේ බ්ලොග් එක හරහා හුඟාක් වටින සහෝදර බැඳීම් ඇති වුනා. එදා බ්ලොග් අවකාශෙට ආපු දා ඉඳන් මේ වෙන තුරුම, කිසිම වෙනසක් නැතිව, එකම විදියට මාත් එක්ක බැදුනු සහෝදර බැම්මක් මට තියෙනවා. අන්න ඒ දේ ගැන විතරක්, මම වුවමනාවටත් වඩා සතුටුයි.:Dඕනෙම කෙනෙක්ගෙ, ඕනෙම දේක, හොඳ ටික විතරක් අරන් නරක ටික බැහැර කරන්න පුරුදු වෙමින් උන්නු නිසා,බ්ලොග් අවකාශයටත් මම ඒ දේ ආදේශ කළා.අවසාන වශයෙන්.., නම් ගම් විදියට මතක් කරන්න, ස්තූති කරන්න මහ හුඟාක් අය හිටියත්., කෙනෙක්ව හරි මඟ හැරුණොත් කියන බයට., නම් ගම් වලින් ස්තූති නොකරන්න තීරණය කළා.නම් ගම් වලින් මතක් කරන්න ගියොත්., කොච්චරක් නම් ඉන්නවාද..:Dඅවුරුදු දෙකක් තිස්සෙ මම ලියන විකාර හෝ අකුරු පේළි කියෙව්ව ඔයාලා හැමෝටම ස්තූතියි. ඒ වගේම ගල් මුල් එවපු, යෝජනා චෝදනා කරපු හැමෝටමත් ස්තූතියි.:Dඅවසාන අවසාන අවසානම වශයෙන්..,"හිතූ" කියලා කෙනෙක්ව උපද්දවලා රැක බලාගෙන.., අවුරුදු දෙකක් වෙනකම් පෝෂණය කළාට වගේම, ආදරේ කළාට .., දුකේදි සැපේදී ලඟින් උන්නාට,හැම කෙනෙක්ටම ස්තූතියි.
Two years old.The blog has come to the arbitrary as we experienced today.This time, there is no greater happiness and sadness, I could not write 200 posts.Because of this, I am happy with the speed of this writing.When it took time, we found the odd happiness and felt awkward feeling when two people read them.So .., continued.What, the cruelty was shot.And, I write blogs, not to teach, the use of language, use of language, and the use of language.Writing.As a result, we hope to write the space.That's what I think.I can, as I can. And for the pleasure.This blog is not my case.I have a world that goes beyond blogs.I have a brother who had no change in the same until the same time, but in the same way, without any change, but in the same way.I have also been pleased with the blog.Thank you, too.Thank you.And thank everyone who has accused the roots of the stone .: D The last last end.Thank you.
दो साल पुराना है।इस बार, कोई अधिक खुशी और उदासी नहीं है, मैं 200 पोस्ट नहीं लिख सकता था।जब समय लगा, तो हमें अजीब खुशी मिली और जब दो लोग उन्हें पढ़ते थे तो अजीब लग रहा था।तो .., जारी रखा।क्या, क्रूरता को गोली मार दी गई थी।और, मैं ब्लॉग लिखता हूं, सिखाने के लिए नहीं, भाषा का उपयोग, भाषा का उपयोग और भाषा का उपयोग।लिखना।नतीजतन, हम अंतरिक्ष लिखने की उम्मीद करते हैं।यही मुझे लगता है।मैं कर सकता हूं, जैसा कि मैं कर सकता हूं।यह ब्लॉग मेरा मामला नहीं है।मेरे पास एक ऐसी दुनिया है जो ब्लॉगों से परे जाती है।मेरा एक भाई है, जिसका एक ही समय तक एक ही बदलाव नहीं था, लेकिन उसी तरह, बिना किसी बदलाव के, लेकिन उसी तरह से।मैं भी ब्लॉग से प्रसन्न हो गया हूं।और उन सभी को धन्यवाद, जिन्होंने पत्थर की जड़ों पर आरोप लगाया है।