මාතර - ගාලු පාරේ පදික වේදිතාවේ පරණ සපත්තු මැසීමෙන් ජීවිකාව කරගෙන යන්නේ විසි එක් හැවිරිදි වේලු සුරේශ් ය.දරිද්‍රතාවය, දුක පීඩාවට උරුමකම් කියන වේලු සුරේශ්ට පියා මව ඇතුළු පවුලේ සිව්දෙනා ජීවත්කරවීම විනා හෙට දවසක් ගැන හිතන්නට වත් ඉඩක් නැත.මං මේ රස්සාවට ඇවිල්ලා අවුරුදු 08 ක් වෙනවා. හැමදාමත් අපට වැඩ නැහැ. මොකවත් නැති දවසට ජීවිතය ගෙන යන්නේ ලෝක අමාරුවෙන්.කාලයක් තිස්සේ මේ රැකියාවෙන් හෙම්බත්වූ වේලු සුරේශ්,.අපටත් ආසයි මේ රැකියාව පිළිවෙළකට කරගත්හ. ඒත් කෝ තැනක්. අපට යන්න කීවොත් යන්න බලාගෙන තමයි වැඩ කරන්නේ. ස්ථිරවම කීයක් හරි ලැබෙන්නේ කලාතුරකින් තමයි. නගරසභා බලධාරීන්ට අපි කියන්නේ මේ රැකියාව කරගෙන යන්න ස්ථිර තැනක් දෙන්න උදව් කළොත් පින් අයිති වෙනවා. මාතර – ගාල්ල ප්‍රධාන මාර්ගයේ සපත්තු හා කුඩ මැසීමෙන් ජීවත්වන මේ වැසියන්ට අලුත් ප්‍රශ්න රාශියන් නිරිමාණයවී ඇත. “සුනාමියෙන් අපේ තැන ඔක්කොම ගහගෙන ගියා. ඒත් අපිගැන ඇහැක් ඇරලා බැලුවේ නැහැ.මං හම්බකරන් කන බඩුමුට්ටු ටිකත් ගහගෙන ගියා. අද වෙන තුරු අපට ලැබුණූ දෙයක් නැහැ. හත් දෙනෙකුගෙන් යුත් දරු පවුලක නඩත්තු කරණ ජි.එන්. අයි සිරිපාල කීවේය. ගිනිගහන අවි රශ්මිය ඔවුන්ට හැමදාමත් පීඩා කරයි. ඔවුන්ගේ ආර්ථිකය ගැන ඔවුන්ට කිසි විශ්වාසයක් නැහැ. රටේ තිබුණූ යුදමය තත්ත්වය නිමා ;වද්දී මේ වැසියන්ගේ ජිවින රටාවද විශාල පරිවර්ථනයකට බදුන් විය.“යුද්ධය ඉවරවුණූ එක ගැන ගොඩක් සතුටුයි.මොකද ඒ කාලේ අපට නිදහසේ වැඩකරන අමාරු වූණ”.දිලිප් කුමාර කිවේය.එස්.සම්පත් කුමාර මේ රැකියාවට යොමු වී ඇත්තේ ජිවත් වීමට මඟක් නොමැති කම නිසාය. ගිය මාසයේ ඔහු සහ ඔහූගේ මව ඇතූඵ පවුලේ හය දෙනෙක් ජිවත් කළ පියා මියගොස් තිබුණී. පියාද කළේද පරණ සපත්තූ® හා කැඩිගිය කුඩ මැසිමය.“ වැස්ස දවස්වලට තමයි වැඩියෙක් කුඩ මහන්න එන්නේ.ඒත් අපි කැඩ්ච්ච කුඩයක යට නොවැ ඉන්නේ. ඉතින් හොඳටම තෙමෙනවා”.එස්. සම්පත් කුමාර් (28) කීවේය.මං මේ රස්සවට ඇවිල්ලා අවුරුදු 30 ට වැඩියි.මුලින්ම හිටියේ මාතර ඉස්පිරිතාලේ ළග.කුඩ සපත්තු මහ ගන්න වැඩිපුර ආවේ ඉස්කෝලේ යන දුප්පත් අහිංසක ළමයි.ඉතින් ඒ දරුවන්ගෙන් අපට මුදල් ගන්න පුථවන් ද?. සමහරදාට රැට උයන්න හාල් කිලෝඑකකි රැගෙන යන්න අමාරු තත්ත්වයක් ආපු දවස් තිබුණා. දවසක් රෝහල ළග තියපු මගේ බඩු පෙට්විය සහ ආයුධ ටික හොරු අරන් ගියා.දැන් මේ පදික වේදිකාවට පැමිණි පුරුදු රැකියා කරනවා.දැන් මගේ පවුල ලෙඩගානේ.අපිත් ජිවත්වෙන්න ඕනෑ.නමුත් අපෙන් වැඩක් කරව ගත්ත අය අපට සල්ලි දෙන්නේ බඩගිනි නිවාගන්නවත් හැකි තරමට නොවෙයි.කේ.ඒ. අමරතුංග(63) කීවේ දුප්පත් අයගෙන් කියක් හෝ වැඩිපුර ලොකු, පවුල්වල උදවිය කැඩුණූ සපත්තු හතර පහ එකවර මස්සවා ගෙන රුපියල් 100/= ක නොට්ටුවක් දික්කරන බව යි..
The older shoes of the Galle Road, Matara, is running a livelihood..We don't have to live forever.For the day of the day, the day of the day is the time.But where is a place.If we have to go, we work to go.It rarely get some permanently.If we help give to the municipal authorities, if you help you have a permanent place to carry out this job, pin belongs to.These inhabitants are often absorbed by these residents who live in sewing shoes and cups on the Matara-Galle main road."The tsunami was all the place.But it was not.Until today, we have nothing to get.GNNS maintained in a family of sevenI Siripala said.The burning weapons are always persecuted.They have no confidence in their economy.The military situation in the country is finished; It was very happy that the people of the people had been with the end of the war. ".Lack of lack.The father who lived six members of the family last month died, and he died.The devoted older shoe and codry mud. "We are coming to the caddware to the kid.So it's fine! ".S."Sampath Kumar (28) said this was over 30 years.Sometimes they had the days that was difficult to carry a kilo of rice to cook.One day, my furnace and weapons were taken to the hospital..Amaratunga (63) said that the poor, the poor and the large, families, breastfeeding the four five and the four five-five-funded shoes.
गैलल रोड, मटारा के पुराने जूते, आजीविका चल रहे हैं।हमें हमेशा के लिए जीना नहीं है।दिन के दिन के लिए, दिन का दिन समय है।लेकिन एक जगह कहाँ है।अगर हमें जाना है, तो हम जाने के लिए काम करते हैं।यह शायद ही कभी कुछ स्थायी रूप से मिलता है।यदि हम नगरपालिका अधिकारियों को देने में मदद करते हैं, यदि आप इस नौकरी को करने के लिए एक स्थायी स्थान रखने में मदद करते हैं, तो पिन का है।इन निवासियों को अक्सर इन निवासियों द्वारा अवशोषित किया जाता है जो मटारा-गेल मुख्य सड़क पर जूते और कप सिलाई में रहते हैं।“सुनामी सब जगह थी।परंतु ऐसा नहीं था।आज तक, हमारे पास कुछ भी नहीं है।GNNs सात के परिवार में बनाए रखामैंने सिरिपला ने कहा।जलते हुए हथियार हमेशा सताए जाते हैं।उन्हें अपनी अर्थव्यवस्था में कोई विश्वास नहीं है।देश में सैन्य स्थिति समाप्त हो गई है;पिछले महीने परिवार के छह सदस्यों के रहने वाले पिता की मृत्यु हो गई और उनकी मृत्यु हो गई।समर्पित पुराने जूते और कोड्री कीचड़।तो यह ठीक है!“संपत कुमार (28) ने कहा कि यह 30 साल से अधिक था।कभी -कभी उनके पास वे दिन होते थे जो पकाने के लिए एक किलो चावल ले जाना मुश्किल था।एक दिन, मेरी भट्ठी और हथियार अस्पताल ले गए।अमरतुंगा (63) ने कहा कि गरीब, गरीब और बड़े, परिवार, चार पांच और चार पांच-पांच-वित्त पोषित जूते स्तनपान कराते हैं।