Art. 59b. 1. Dom maklerski, bank prowadzący działalność maklerską oraz bank prowadzący rachunki papierów wartościowych są obowiązane zawiadomić Komisję o zamiarze utworzenia oddziału lub prowadzenia działalności w innej formie na terytorium państwa członkowskiego, nie później niż na 3 miesiące przed przewidywaną datą rozpoczęcia działalności. 2. Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, zawiera: 1) wskazanie państwa członkowskiego, na terytorium którego planuje się utworzenie oddziału lub będzie prowadzona działalność w innej formie, 2) przewidywany zakres działalności oraz strukturę organizacyjną, 3) adres, pod którym będzie prowadzona działalność, 4) dane osobowe osób kierujących działalnością. 3. Komisja przekazuje informacje, o których mowa w ust. 2, w terminie miesiąca od ich otrzymania, właściwemu organowi nadzoru państwa członkowskiego, na terytorium którego ma działać oddział lub będzie prowadzona działalność, wraz z informacjami o warunkach jej prowadzenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. 4. Informacje o zmianie danych zawartych w zawiadomieniu podmiot, o którym mowa w ust. 1, przekazuje Komisji oraz właściwemu organowi nadzoru państwa członkowskiego, na terytorium którego działa oddział lub jest prowadzona działalność, w terminie tygodnia od powzięcia wiadomości o tych zmianach. 5. Komisja może w terminie 2 miesięcy od dnia złożenia zawiadomienia zgłosić sprzeciw wobec zamiaru utworzenia oddziału lub rozpoczęcia działalności w innej formie poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli stanowiłoby to zagrożenie dla funkcjonowania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podmiotu, o którym mowa w ust. 1."; 42) w art. 60: a) w ust. 1: - pkt 2 otrzymuje brzmienie: "2) wielkość środków własnych domu maklerskiego w zależności od rozmiarów wykonywanej działalności oraz maksymalną wysokość kredytów, pożyczek i wyemitowanych dłużnych papierów wartościowych w stosunku do środków własnych,", - w pkt 4 wyrazy "oraz banków prowadzących rachunki papierów wartościowych" zastępuje się wyrazami " , banków prowadzących rachunki papierów wartościowych oraz zagranicznych osób prawnych prowadzących działalność maklerską na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej", - w pkt 5 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje pkt 6 w brzmieniu: "6) warunki techniczne i organizacyjne wymagane do prowadzenia działalności maklerskiej przez dom maklerski, bank prowadzący działalność maklerską i zagraniczną osobę prawną prowadzącą działalność maklerską na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz do prowadzenia rachunków papierów wartościowych przez bank prowadzący rachunki papierów wartościowych przy uwzględnieniu zasad bezpiecznego i sprawnego prowadzenia działalności.", b) w ust. 2 skreśla się pkt 1, c) w ust. 3 pkt 2 otrzymuje brzmienie: "2) wysokość środków własnych przeznaczonych na prowadzenie przez bank działalności maklerskiej w zależności od rozmiarów wykonywanej działalności,", d) w ust. 5 po wyrazach "banków prowadzących rachunki papierów wartościowych" dodaje się przecinek oraz wyrazy "podmiotów, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 2,"; 43) art. 63 otrzymuje brzmienie: "Art. 63. 1. Nie wymaga zgody Komisji wprowadzenie do publicznego obrotu papierów wartościowych w przypadku, gdy: 1) ich emitentem jest spółka, której akcje są notowane na urzędowym rynku giełdowym, o którym mowa w art. 90 ust. 1 pkt 1, jeżeli: a) spółka ta podlega nieprzerwanie przez okres co najmniej 18 miesięcy obowiązkom informacyjnym, określonym w art. 81 ust. 1 pkt 3, lub b) propozycja ich nabycia w obrocie pierwotnym jest kierowana wyłącznie do inwestorów kwalifikowanych, albo 2) zostały dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym wskazanym Komisji Europejskiej przez państwo członkowskie jako rynek urzędowy, jeżeli: a) są notowane na tym rynku i zawiadomienie złożone zostanie nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia tego dopuszczenia, lub b) proponowanie ich nabycia nastąpi zgodnie z prospektem będącym podstawą tego dopuszczenia, albo 3) obrót wtórny tymi papierami odbywać się będzie wyłącznie na rynku nieurzędowym, o którym mowa w art. 90 ust. 1 pkt 2 - pod warunkiem, że emitent złoży do Komisji zawiadomienie najpóźniej na 30 dni przed rozpoczęciem subskrypcji, sprzedaży lub obrotu tymi papierami wartościowymi. 2. Złożenie zawiadomienia wywołuje takie same skutki jak wyrażenie przez Komisję zgody na wprowadzenie papierów wartościowych do publicznego obrotu. 3. Komisja może, najpóźniej na 16 dni przed rozpoczęciem subskrypcji, sprzedaży lub obrotu, zgłosić sprzeciw wobec wprowadzenia papierów wartościowych do publicznego obrotu zgodnie z ust. 1 i 2, jeżeli zawiadomienie nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 73. 4. Zgłoszenie sprzeciwu powoduje uchylenie skutków zawiadomienia. W takim przypadku wprowadzenie tych papierów wartościowych do publicznego obrotu wymaga zgody Komisji. 5. W przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 2, o złożonym zawiadomieniu i o zgłoszonym sprzeciwie Komisja niezwłocznie informuje właściwy organ nadzoru w państwie członkowskim."; 44) po art. 63 dodaje się art. 63a w brzmieniu: "Art. 63a. Wprowadzenie papierów wartościowych do publicznego obrotu zgodnie z art. 63 ust. 1 i 2 nie może być dokonane przed upływem roku od doręczenia emitentowi decyzji stwierdzającej niewykonywanie lub nienależyte wykonywanie obowiązków, o których mowa w art. 81 ust. 1 pkt 3, i nakładającej karę pieniężną w wysokości wyższej niż 200 000 zł, lub decyzji wydanej przez organ nadzoru w państwie członkowskim, stwierdzającej niewypełnianie lub nienależyte wypełnianie obowiązków wynikających z dopuszczenia papierów wartościowych do publicznego obrotu określonych w przepisach prawa obowiązujących w tym państwie."; 45) po art. 65 dodaje się art. 65a w brzmieniu: "Art. 65a. Dopuszczenie akcji do publicznego obrotu jest równoznaczne z dopuszczeniem do publicznego obrotu praw do tych akcji."; 46) w art. 67: a) ust. 1 otrzymuje brzmienie: "1. Papiery wartościowe wydane w formie dokumentu mogą być dopuszczone do publicznego obrotu, jeżeli zostały uprzednio złożone do depozytu w domu maklerskim, banku prowadzącym działalność maklerską, banku prowadzącym rachunki papierów wartościowych, w oddziale zagranicznej osoby prawnej, o której mowa w art. 52, lub w Krajowym Depozycie. Podmioty te są obowiązane utworzyć rejestr osób uprawnionych z tych papierów.", b) dodaje się ust. 3 i 4 w brzmieniu: "3. Do papierów wartościowych wydanych w formie dokumentu poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wymóg określony w ust. 1 uznaje się za spełniony przez zarejestrowanie tych papierów wartościowych przez osobę prawną lub inną jednostkę organizacyjną wykonującą poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zadania w zakresie centralnej rejestracji papierów wartościowych lub rozliczania transakcji zawieranych w obrocie papierami wartościowymi. 4. Dokumenty, w formie których wydane zostały papiery wartościowe zarejestrowane przez podmiot, o którym mowa w ust. 3, tracą moc prawną na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z chwilą zarejestrowania tych papierów w depozycie papierów wartościowych."; 47) w art. 68: a) w ust. 2: - w pkt 1 skreśla się wyrazy "z zastrzeżeniem ust. 4,", - w pkt 3 skreśla się przecinek oraz wyrazy "a w przypadku spółki akcyjnej " uchwałę walnego zgromadzenia akcjonariuszy", - pkt 4 otrzymuje brzmienie: "4) w przypadku papierów wartościowych wydanych w formie dokumentu zaświadczenie o ich złożeniu do depozytu, o którym mowa w art. 67 ust. 1, albo ich zarejestrowaniu przez podmiot, o którym mowa w art. 67 ust. 3,", b) skreśla się ust. 4; 48) w art. 70 dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i dodaje ust. 2 i 3 w brzmieniu: "2. W przypadku papierów wartościowych wyemitowanych poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przedmiotem rejestracji może być ta część dopuszczonych do publicznego obrotu papierów wartościowych, która znajduje się w obrocie na rynku regulowanym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. 3. Rejestracja, o której mowa w ust. 2, następuje najpóźniej przed rozliczeniem transakcji w Krajowym Depozycie."; 49) w art. 71 ust. 1 otrzymuje brzmienie: "1. Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki, jakim powinien odpowiadać prospekt emisyjny oraz skrót prospektu. Zakres informacji ujawnianych w prospekcie emisyjnym oraz w jego skrócie powinien uwzględniać rodzaj oferty i jej adresata, sposób wprowadzenia papierów wartościowych do publicznego obrotu oraz wymogi obowiązujące na rynku regulowanym, na którym będą notowane te papiery. Prospekt powinien zawierać wszelkie informacje istotne dla oceny sytuacji gospodarczej, majątkowej i finansowej emitenta, w tym zakres i sposób sporządzania ujawnianych danych finansowych, oraz perspektyw rozwoju emitenta, a także informacje dotyczące przeprowadzenia subskrypcji lub sprzedaży papierów wartościowych; skrót prospektu powinien zawierać zwięzłe informacje o emitencie i papierach wartościowych."; 50) w art. 72: a) dotychczasowa treść otrzymuje oznaczenie ust. 1, b) dodaje się ust. 2-4 w brzmieniu: "2. W decyzji, o której mowa w ust. 1, Komisja może zwolnić emitenta, na jego wniosek, z obowiązku zamieszczenia w prospekcie informacji, których ujawnienie naruszyłoby jego interes gospodarczy lub interes osób wchodzących w skład organów zarządzających lub kontrolujących emitenta, o ile nie spowoduje to wprowadzenia w błąd inwestorów odnośnie faktów i okoliczności mogących mieć wpływ na podejmowane przez nich decyzje inwestycyjne. 3. W przypadku, gdy decyzja, o której mowa w ust. 1, ma dotyczyć papierów wartościowych emitowanych przez podmiot z siedzibą w państwie członkowskim, niedopuszczonych do obrotu na regulowanym rynku urzędowym w państwie członkowskim, Komisja podejmuje decyzję po uzyskaniu pisemnej opinii organu nadzoru, który dopuścił inne papiery wartościowe tego emitenta do obrotu na regulowanym rynku urzędowym w państwie członkowskim. 4. Komisja może odmówić zgody, o której mowa w ust. 1, w przypadku, gdy: 1) dokumenty, o których mowa w art. 68 ust. 2 pkt 1-3, nie odpowiadają pod względem treści wymogom określonym w przepisach prawa, lub 2) z opinii, o której mowa w ust. 3, wynika, że emitent nie wypełnia obowiązków wynikających z dopuszczenia innych papierów wartościowych do obrotu na regulowanym rynku urzędowym w państwie członkowskim, określonych w przepisach prawa w tym państwie."; 51) art. 73 otrzymuje brzmienie: "Art. 73. 1. Zawiadomienie składane w przypadkach, o których mowa w art. 63 ust. 1 pkt 1 i 3, zawiera informacje i dokumenty, o których mowa w art. 68 ust. 1 i 2. 2. Zawiadomienie składane w przypadku, o którym mowa w art. 63 ust. 1 pkt 2, zawiera: 1) informacje i dokumenty, o których mowa w art. 68 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 2-5, 2) wskazanie organu nadzoru w państwie członkowskim, który wydał decyzję o dopuszczeniu papierów wartościowych emitenta do obrotu na regulowanym rynku urzędowym, 3) datę dopuszczenia papierów wartościowych objętych zawiadomieniem do obrotu na regulowanym rynku urzędowym w państwie członkowskim, 4) zaświadczenie wydane przez organ nadzoru, o którym mowa w pkt 2, stwierdzające, że w stosunku do emitenta nie została wydana decyzja, o której mowa w art. 63a, 5) prospekt oraz jego skrót, będące podstawą dopuszczenia oraz oferty papierów wartościowych w państwie członkowskim, sporządzone i zaktualizowane zgodnie z przepisami tego państwa wraz z uwierzytelnionym tłumaczeniem na język polski, uzupełnione o informacje dotyczące czynników powodujących wysokie ryzyko dla nabywców papierów wartościowych objętych zawiadomieniem oraz warunków i trybu nabywania papierów wartościowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i zasad opodatkowania obrotu i dochodów z tych papierów. 3. W przypadku zawiadomienia, o którym mowa w art. 63 ust. 1 pkt 1 i 3, udostępniony prospekt może nie zawierać informacji, których ujawnienie naruszyłoby interes gospodarczy emitenta lub interes osób wchodzących w skład organów zarządzających lub kontrolujących emitenta, jeżeli Komisja wyrazi na to zgodę."; 52) w art. 76 w ust. 1: a) w zdaniu pierwszym wyrazy "na 2 dni przed dniem rozpoczęcia" zastępuje się wyrazami "przed rozpoczęciem", b) w zdaniu trzecim po wyrazach "obowiązany jest" dodaje się wyrazy "przed rozpoczęciem subskrypcji lub sprzedaży"; 53) w art. 77 w ust. 1: a) w zdaniu pierwszym wyrazy "na 2 dni przed dniem rozpoczęcia" zastępuje się wyrazami "przed rozpoczęciem", b) w zdaniu trzecim po wyrazach "ma obowiązek" dodaje się wyrazy "przed rozpoczęciem subskrypcji lub sprzedaży"; 54) w art. 77 w ust. 2 oraz w art. 134 w ust. 1 w pkt 1 i w ust. 3 użyte w różnych przypadkach wyrazy "rejestr handlowy" zastępuje się użytymi w odpowiednim przypadku wyrazami "rejestr przedsiębiorców"; 55) w art. 78 po wyrazie "Zawarcie" dodaje się wyrazy "przez emitenta"; 56) w art. 79 w ust. 1 po wyrazach "jest obowiązany" dodaje się wyrazy "udostępnić prospekt do publicznej wiadomości oraz"; 57) art. 80 otrzymuje brzmienie: "Art. 80. 1. Prospekt i jego skrót mogą nie zawierać ceny emisyjnej lub ceny sprzedaży, pod warunkiem przekazania informacji o cenie w trybie określonym w art. 81 ust. 1 nie później niż przed rozpoczęciem subskrypcji lub sprzedaży. 2. Za cenę emisyjną lub cenę sprzedaży uważa się także cenę minimalną ustaloną na potrzeby przetargu lub przedział cenowy. W takim przypadku emitent lub wprowadzający po przeprowadzeniu subskrypcji lub sprzedaży papierów wartościowych jest obowiązany do podania ceny ostatecznej w trybie określonym w art. 81 ust. 1. 3. Cena emisyjna lub cena sprzedaży nie może ulec zmianie, z zastrzeżeniem ust. 4. 4. Cena emisyjna lub cena sprzedaży zamieszczona w prospekcie może ulec zmianie przed planowanym rozpoczęciem subskrypcji lub sprzedaży. Jeżeli zmiana ceny nastąpi w okresie 2 dni przed planowanym rozpoczęciem subskrypcji lub sprzedaży, emitent lub wprowadzający ma obowiązek przesunąć termin rozpoczęcia subskrypcji lub sprzedaży o co najmniej 2 dni."; 58) w art. 81: a) ust. 1 otrzymuje brzmienie: "1. Od dnia udostępnienia prospektu do publicznej wiadomości emitent jest obowiązany do równoczesnego przekazywania Komisji, spółce prowadzącej giełdę lub spółce prowadzącej rynek pozagiełdowy, na których są notowane papiery wartościowe emitenta: 1) każdej informacji powodującej zmianę treści prospektu " w okresie jego ważności, 2) informacji o wszelkich zdarzeniach, które mogłyby w sposób znaczący wpłynąć na cenę lub wartość papieru wartościowego, 3) informacji bieżących i okresowych - a po upływie 20 minut od chwili przekazania informacji tym podmiotom także przekazania jej do publicznej wiadomości."; b) po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu: "1a. Sposób przekazywania do publicznej wiadomości informacji, o których mowa w ust. 1, określa Komisja, wskazując w drodze uchwały podmiot, który upowszechnia przekazane informacje, zwany dalej "agencją informacyjną".", c) ust. 2 otrzymuje brzmienie: "2. Informacje, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, emitent jest obowiązany podać niezwłocznie po zajściu zdarzenia lub powzięciu o nim wiadomości, nie później jednak niż w terminie 24 godzin.", d) po ust. 4 dodaje się ust. 4a w brzmieniu: "4a. Zmiana informacji zawartych w prospekcie dotycząca zasad subskrypcji lub sprzedaży papierów wartościowych objętych prospektem wymaga uzyskania zgody Komisji.", e) ust. 5 otrzymuje brzmienie: "5. Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, rodzaj, formę i zakres informacji bieżących i okresowych, o których mowa w ust. 1 pkt 3, oraz terminy ich przekazywania przez emitentów papierów wartościowych dopuszczonych do: 1) obrotu na urzędowym rynku giełdowym, o którym mowa w art. 90 ust. 1 pkt 1, 2) publicznego obrotu, które nie są dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym. Rozporządzenie powinno określać zakres informacji oraz częstotliwość ich przekazywania, z uwzględnieniem rodzaju rynku, na którym papiery wartościowe są lub będą notowane, w sposób umożliwiający inwestorom ocenę sytuacji gospodarczej, majątkowej i finansowej emitenta."; 59) art. 82 otrzymuje brzmienie: "Art. 82. Rodzaj, formę i zakres informacji bieżących i okresowych, o których mowa w art. 81 ust. 1 pkt 3, oraz terminy ich przekazywania przez emitentów papierów wartościowych dopuszczonych wyłącznie do obrotu na regulowanym rynku nieurzędowym, o którym mowa w art. 90 ust. 1 pkt 2, określają, odpowiednio dla rodzaju rynku regulaminy, o których mowa w art. 105 i art. 115 ust. 2. Regulaminy powinny określać zakres informacji oraz częstotliwość ich przekazywania, tak aby umożliwić inwestorom ocenę sytuacji gospodarczej, majątkowej i finansowej emitenta."; 60) w art. 83 w ust. 1 w zdaniu wstępnym skreśla się wyrazy "ust. 2"; 61) w art. 85: a) w ust. 1: - w zdaniu wstępnym wyrazy "art. 75 i art. 82 ust. 2" zastępuje się wyrazami "art. 63, art. 73, art. 75, art. 82, art. 83 i art. 148", - pkt 1 otrzymuje brzmienie: "1) wydać decyzję o wykluczeniu papierów wartościowych z publicznego obrotu, albo", - pkt 3 otrzymuje brzmienie: "3) wydać decyzję o wykluczeniu papierów wartościowych z publicznego obrotu, nakładając jednocześnie karę pieniężną określoną w pkt 2.", b) w ust. 2 skreśla się wyrazy "ust. 2"; 62) w art. 86: a) ust. 1 otrzymuje brzmienie: "1. Komisja, na wniosek emitenta, wydaje decyzję o wycofaniu jego akcji z publicznego obrotu, jeżeli zostały spełnione warunki określone w ust. 24.", b) ust. 5 otrzymuje brzmienie: "5. Ponowne złożenie wniosku o wyrażenie zgody na dopuszczenie akcji do publicznego obrotu może nastąpić nie wcześniej niż po upływie 2 lat od dnia, w którym decyzja, o której mowa w ust. 1, stała się ostateczna. W szczególnie uzasadnionych przypadkach Komisja może skrócić ten termin.", c) w ust. 6 wyrazy "Uchylenie decyzji o wyrażeniu zgody na wprowadzenie do" zastępuje się wyrazami "Wydanie decyzji o wycofaniu z"; 63) w art. 89: a) w ust. 1: - skreśla się lit. f) i lit. g), - dodaje się lit. h) i lit. i) w brzmieniu: "h) wnoszonych do spółki jako wkład niepieniężny, i) w wykonaniu umowy, o której mowa w art. 96," b) po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu: "1a. Przenoszenie papierów wartościowych dopuszczonych do publicznego obrotu: 1) w trybie i na warunkach określonych w przepisach, wydanych na podstawie art. 60 ust. 1 pkt 3, oraz 2) w ramach systemu zabezpieczania płynności rozliczania transakcji, na zasadach określonych przez Krajowy Depozyt w regulaminie, o którym mowa w art. 127 - odbywa się poza rynkiem regulowanym. Do przenoszenia papierów wartościowych w tym trybie nie stosuje się przepisów art. 720-724 Kodeksu cywilnego.", c) w ust. 2 zdanie drugie otrzymuje brzmienie: "Wyjątki określone w ust. 1 pkt 1 lit. a) oraz w pkt 3 nie wyłączają obowiązku ogłoszenia wezwania w przypadku, o którym mowa w art. 151."; 64) art. 90 otrzymuje brzmienie: "Art. 90. 1. Rynek regulowany obejmuje: 1) urzędowe rynki giełdowe, tworzone przez giełdy, zgodnie z przepisami oddziału 2, 2) rynki nieurzędowe: a) giełdowe, tworzone przez giełdy, zgodnie z przepisami oddziału 2, b) pozagiełdowe, tworzone zgodnie z przepisami oddziału 3. 2. Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, warunki, jakie muszą spełniać rynki urzędowe, o których mowa w ust. 1 pkt 1, oraz emitenci papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na tych rynkach. Rozporządzenie powinno określać zasady upowszechniania informacji o transakcjach i obrotach na tych rynkach oraz minimalne wymogi, jakie spełniać muszą emitenci papierów wartościowych będących przedmiotem obrotu na urzędowym rynku giełdowym. 3. Spółka prowadząca giełdę może organizować rynek nieurzędowy, na którym jest dokonywany obrót papierami wartościowymi emitentów, pod warunkiem, że obrót ten dokonuje się w ramach odrębnie zorganizowanego rynku. 4. Rada Ministrów ustala, w drodze rozporządzenia, rynki urzędowe, jeżeli spełniają wymogi określone w rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2. 5. Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 4, Komisja przekazuje Komisji Europejskiej."; 65) w art. 95: a) w ust. 1 po wyrazach "papiery wartościowe jednego rodzaju danego emitenta" skreśla się wyrazy "z siedzibą na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej", b) w ust. 2 na końcu dodaje się wyrazy "albo w przypadku, gdy emitent ma siedzibę poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej"; 66) art. 96 otrzymuje brzmienie: "Art. 96. 1. Emitent akcji dopuszczonych do publicznego obrotu może zawrzeć umowę, na mocy której, poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wystawiane będą kwity depozytowe w związku z wyemitowanymi przez niego akcjami. 2. Emitent akcji z siedzibą poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może zawrzeć umowę, na mocy której, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub poza jej terytorium, wystawiane będą kwity depozytowe w związku z wyemitowanymi przez niego akcjami."; 67) w art. 98 ust. 3 otrzymuje brzmienie: "3. Kapitał zakładowy spółki prowadzącej giełdę wynosi co najmniej 40 000 000 zł."; 68) w art. 99: a) ust. 2 otrzymuje brzmienie: "2. Akcje spółki prowadzącej giełdę mogą nabywać wyłącznie domy maklerskie, Skarb Państwa, banki, zagraniczne osoby prawne, o których mowa w art. 52, towarzystwa funduszy inwestycyjnych, zakłady ubezpieczeń oraz emitenci papierów wartościowych dopuszczonych do publicznego obrotu i notowanych na tej giełdzie. Za zgodą Komisji akcje spółki prowadzącej giełdę mogą nabywać inne krajowe i zagraniczne osoby prawne podlegające nadzorowi Komisji lub właściwego organu nadzoru w państwie należącym do OECD lub w państwie członkowskim.", b) dodaje się ust. 4 w brzmieniu: "4. Przepisów ust. 1-3 nie stosuje się w przypadku, gdy spółka prowadząca giełdę jest spółką publiczną."; 69) w art. 100: a) ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie: "1. Akcjonariusz spółki prowadzącej giełdę, z wyjątkiem Skarbu Państwa, jest uprawniony do wykonywania nie więcej niż 5% ogólnej liczby głosów na walnym zgromadzeniu. W uzasadnionych przypadkach Komisja może, na wniosek akcjonariusza zezwolić na wykonywanie przez akcjonariusza większej liczby głosów, z zastrzeżeniem ust. 2. 2. Akcjonariusze spółki prowadzącej giełdę niebędący domami maklerskimi lub bankami są uprawnieni łącznie do wykonywania nie więcej niż 50% ogólnej liczby głosów na walnym zgromadzeniu. Ograniczenie to nie dotyczy Skarbu Państwa oraz akcjonariusza, który otrzymał zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, na wykonywanie co najmniej 20% głosów na walnym zgromadzeniu.", b) skreśla się ust. 5; 70) art. 103 otrzymuje brzmienie: "Art. 103. Prezes Rady Ministrów odmawia wydania zezwolenia na prowadzenie giełdy, jeżeli z analizy wniosku i dołączonych do niego dokumentów wynika, że podmiot występujący z wnioskiem może prowadzić działalność w sposób nienależycie zabezpieczający interesy uczestników publicznego obrotu papierami wartościowymi."; 71) w art. 105: a) ust. 1 otrzymuje brzmienie: "1. Rada giełdy, na wniosek zarządu, uchwala regulaminy giełdy obowiązujące na urzędowym i nieurzędowym rynku giełdowym, a także zmiany tych regulaminów.", b) w ust. 2: - w zdaniu wstępnym wyrazy "Regulamin giełdy określa" zastępuje się wyrazami "Regulaminy giełdy określają", - w pkt 13 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje pkt 14 w brzmieniu: "14) obowiązki informacyjne emitentów, których papiery wartościowe znajdują się w obrocie na nieurzędowym rynku giełdowym."; 72) w art. 106 w ust. 1 dwukrotnie użyty wyraz "regulaminie" zastępuje się wyrazem "regulaminach"; 73) w art. 109: a) po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu: "1a. Stronami transakcji zawieranych na rynku giełdowym mogą być również zagraniczne osoby prawne, o których mowa w art. 52.", b) ust. 2 otrzymuje brzmienie: "2. Czynność prawna mająca za przedmiot transakcję zawieraną na rynku giełdowym dokonana przez podmioty inne niż określone w ust. 1 i 1a jest nieważna."; 74) w art. 111 ust. 3 otrzymuje brzmienie: "3. Kapitał zakładowy spółki prowadzącej rynek pozagiełdowy wynosi co najmniej 7 500 000 zł."; 75) w art. 112: a) ust. 2 otrzymuje brzmienie: "2. Akcje spółki prowadzącej rynek pozagiełdowy mogą nabywać wyłącznie domy maklerskie, banki, zagraniczne osoby prawne, o których mowa w art. 52, towarzystwa funduszy inwestycyjnych, zakłady ubezpieczeń oraz emitenci papierów wartościowych dopuszczonych do publicznego obrotu. Za zgodą Komisji akcje spółki mogą nabywać inne krajowe i zagraniczne osoby prawne.", b) dodaje się ust. 4 w brzmieniu: "4. Przepisów ust. 1-3 nie stosuje się w przypadku, gdy spółka prowadząca rynek pozagiełdowy jest spółką publiczną."; 76) w art. 114 w ust. 3 wyrazy "nie daje rękojmi prowadzenia działalności w sposób należyty" zastępuje się wyrazami "prowadzić będzie działalność w sposób nienależycie zabezpieczający interesy uczestników publicznego obrotu papierami wartościowymi"; 77) w art. 117 ust. 1 otrzymuje brzmienie: "1. Stronami transakcji zawieranych na rynku pozagiełdowym mogą być wyłącznie domy maklerskie, banki prowadzące działalność maklerską lub zagraniczne osoby prawne, o których mowa w art. 52, będące akcjonariuszami spółki prowadzącej rynek pozagiełdowy, z zastrzeżeniem art. 137 ust. 3. Stronami transakcji zawieranych na rynku pozagiełdowym mogą być również, na warunkach określonych w regulaminie, o którym mowa w art. 115 ust. 2, inne podmioty, jeżeli są uczestnikami Krajowego Depozytu oraz nabywają papiery wartościowe we własnym imieniu i na własny rachunek."; 78) rozdział 7 otrzymuje brzmienie: "Rozdział 7 Obowiązkowy system rekompensat


Ustawa z dnia 8 grudnia 2000 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, ustawy o dopłatach do oprocentowania niektórych kredytów bankowych, ustawy " Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi, ustawy " Ordynacja podatkowa, ustawy o finansach publicznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych - w związku z dostosowaniem do prawa Unii Europejskiej

Art. 6. W ustawie z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych (Dz.U. Nr 155, poz. 1014, z 1999 r. Nr 38, poz. 360, Nr 49, poz. 485, Nr 70, poz. 778 i Nr 110, poz. 1255 oraz z 2000 r. Nr 6, poz. 69, Nr 12, poz. 136 i Nr 48, poz. 550) wprowadza się następujące zmiany: 1) art. 3 otrzymuje brzmienie: "Art. 3. 1. Środkami publicznymi są: 1) dochody publiczne, 2) środki pochodzące ze źródeł zagranicznych, niepodlegające zwrotowi, 3) przychody budżetu państwa i budżetów jednostek samorządu terytorialnego oraz innych jednostek zaliczanych do sektora finansów publicznych pochodzące: a) ze sprzedaży papierów wartościowych oraz z innych operacji finansowych, b) z prywatyzacji majątku Skarbu Państwa oraz majątku jednostek samorządu terytorialnego, c) ze spłat pożyczek udzielonych ze środków publicznych, d) z otrzymanych pożyczek i kredytów, 4) przychody jednostek zaliczanych do sektora finansów publicznych uzyskiwane w związku z prowadzoną przez nie działalnością oraz pochodzące z innych źródeł. 2. Dochodami publicznymi są: 1) daniny publiczne, do których zalicza się podatki oraz inne świadczenia pieniężne, których obowiązek ponoszenia na rzecz państwa, jednostek samorządu terytorialnego oraz innych jednostek zaliczanych do sektora finansów publicznych, wynika z odrębnych ustaw, 2) pozostałe dochody uzyskiwane przez jednostki sektora finansów publicznych, do których zalicza się: a) opłaty, b) dochody z mienia, w szczególności z najmu oraz z dzierżawy i innych umów o podobnym charakterze oraz dywidendy od wniesionego kapitału, c) dochody ze sprzedaży majątku, rzeczy i praw, niestanowiące przychodów w rozumieniu ust. 1 pkt 3 lit. a) i b), oraz dochody ze świadczenia usług, d) spadki, zapisy i darowizny w postaci pieniężnej, e) inne dochody uzyskane na podstawie odrębnych przepisów, o ile są pobierane przez organy finansowane z dochodów publicznych lub przez podległe albo nadzorowane przez te organy jednostki, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2."; 2) art. 5 otrzymuje brzmienie: "Art. 5. Do sektora finansów publicznych zalicza się: 1) organy władzy publicznej, organy administracji rządowej, organy kontroli państwowej i ochrony prawa, sądy i trybunały, a także jednostki samorządu terytorialnego i ich organy oraz związki, 2) jednostki budżetowe, zakłady budżetowe i gospodarstwa pomocnicze jednostek budżetowych, 3) fundusze celowe, 4) państwowe szkoły wyższe, 5) jednostki badawczo-rozwojowe, 6) samodzielne publiczne zakłady opieki zdrowotnej, 7) państwowe lub samorządowe instytucje kultury, 8) Zakład Ubezpieczeń Społecznych, Kasę Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego i zarządzane przez nie fundusze, 9) Kasy Chorych oraz Krajowy Związek Kas Chorych, 10) Polską Akademię Nauk i tworzone przez nią jednostki organizacyjne, 11) państwowe lub samorządowe osoby prawne utworzone na podstawie odrębnych ustaw w celu wykonywania zadań publicznych, z wyłączeniem przedsiębiorstw, banków i spółek prawa handlowego."; 3) po art. 28 dodaje się art. 28a i 28b w brzmieniu: "Art. 28a. 1. Kierownik jednostki sektora finansów publicznych sprawuje nadzór w zakresie gospodarowania środkami publicznymi pod względem legalności, gospodarności i celowości. 2. W celu wykonywania nadzoru, o którym mowa w ust. 1, kierownik jednostki ustala szczegółowe: 1) procedury kontroli wydatków dokonywanych ze środków publicznych, w tym zgodności z planem finansowym, 2) zasady wstępnej oceny celowości wydatków ponoszonych w związku z realizacją zadań, w tym wydatków na koszty funkcjonowania jednostki, 3) sposób wykorzystania wyników kontroli i oceny, o których mowa w pkt 1 i 2.


Art. 66a. Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się przy udzielaniu pomocy obcemu państwu lub korzystaniu z jego pomocy w sprawach dotyczących należności pieniężnych, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 2a, jeżeli ratyfikowana umowa międzynarodowa, której stroną jest Rzeczpospolita Polska nie stanowi inaczej.


Art. 66b. §1. Obowiązek udzielenia pomocy obcemu państwu lub możliwość skorzystania z jego pomocy istnieje, jeżeli ratyfikowana umowa międzynarodowa, której stroną jest Rzeczpospolita Polska lub prawo obcego państwa zobowiązuje do udzielenia podobnej pomocy Rzeczypospolitej Polskiej w sprawie dotyczącej należności pieniężnych, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 2a. §2. Pomoc, o której mowa w § 1, może polegać na: 1) udzieleniu informacji, 2) powiadomieniu zainteresowanej osoby o piśmie lub orzeczeniu jej dotyczącym, 3) prowadzeniu egzekucji lub dokonaniu zabezpieczenia.


Art. 66c. §1. Organem udzielającym pomocy w sprawie należności pieniężnej powstałej na terytorium obcego państwa oraz wnioskującym o udzielenie pomocy przez obce państwo w sprawie takiej należności powstałej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest minister właściwy do spraw finansów publicznych, zwany dalej odpowiednio "organem wykonującym" albo "organem wnioskującym". §2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych nie ma obowiązku udzielenia pomocy obcemu państwu, które odmawia mu udzielenia podobnej pomocy, jeżeli sprawa tej odmowy nie podlega badaniu przez Komitet do Spraw Dochodzenia Należności Unii Europejskiej.


Art. 66d. §1. Wniosek o udzielenie pomocy podpisuje organ wnioskujący oraz opatruje go swoją pieczęcią urzędową. §2. Do wniosku o udzielenie pomocy dołącza się, w razie potrzeby, odpis dokumentu lub pisma, którego dotyczy ten wniosek. §3. Do wniosku o udzielenie pomocy oraz dołączonych do niego dokumentów i pism załącza się ich tłumaczenia na jeden z urzędowych języków państwa, które ma udzielić pomocy, z zastrzeżeniem prawa tego państwa do nieprzyjęcia przedstawionego mu tłumaczenia. §4. Wniosek o udzielenie pomocy może dotyczyć kilku należności pieniężnych pod warunkiem, że są one należne od tego samego zobowiązanego. §5. Nie można wystąpić z wnioskiem o udzielenie pomocy, jeżeli kwota należności pieniężnej lub łączna kwota kilku takich należności nie przekracza 1500 EURO, z tym że w przypadku należności, o której mowa w art. 2 § 1 pkt 2a lit. e) " nie przekracza 200 EURO. §6. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określa, w drodze rozporządzenia, wzory wniosków o udzielenie pomocy. Rozporządzenie to ustali wzory wniosków o udzielenie informacji, o powiadomienie oraz o wszczęcie egzekucji albo dokonanie zabezpieczenia w sposób odpowiadający wymogom prawa Unii Europejskiej.


Art. 66e. Organ wykonujący może podejmować na terytorium obcego państwa wszelkie czynności dopuszczalne prawem tego państwa, niezbędne do wykonania obowiązku przez zobowiązanego.


Art. 66f. Wniosek o udzielenie pomocy może być w każdym czasie wycofany przez organ wnioskujący. Informację o wycofaniu wniosku przekazuje się obcemu państwu w formie pisemnej. Przepisy art. 66d § 1-4 stosuje się odpowiednio.


Art. 66g. Wystąpienie z wnioskiem o udzielenie pomocy lub jego wycofanie następuje na wniosek wierzyciela lub organu egzekucyjnego albo z urzędu.


Art. 66h. §1. Wniosek o udzielenie informacji, kierowany przez organ wnioskujący do obcego państwa może dotyczyć: 1) zobowiązanego, 2) innej osoby zobowiązanej do uregulowania należności pieniężnej, jeżeli prawo państwa, do którego jest adresowany wniosek przewiduje odpowiedzialność innych osób za obowiązki zobowiązanego. §2. Wniosek o udzielenie informacji może dotyczyć również osób, w posiadaniu których znajduje się mienie należące do osób wymienionych w § 1.


Art. 66i. §1. Jeżeli informacje otrzymane od obcego państwa nie są w ocenie organu wnioskującego wystarczające, może on zwrócić się do tego państwa z wnioskiem o nadesłanie informacji uzupełniających. §2. Wniosek, o którym mowa w § 1, sporządza się na piśmie i przesyła obcemu państwu w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania ostatniej informacji. §3. Do wniosku, o którym mowa w § 2, stosuje się przepisy dotyczące wniosku o udzielenie informacji.


Art. 66j. §1. Organ wykonujący potwierdza pisemnie obcemu państwu przyjęcie wniosku o udzielenie pomocy, niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 7 dni od dnia otrzymania wniosku. §2. Otrzymany wniosek o udzielenie pomocy, organ wykonujący niezwłocznie przesyła właściwemu organowi egzekucyjnemu do realizacji. §3. Przekazane organowi wykonującemu przez obce państwo dokumenty i informacje związane z wnioskowaną pomocą mogą być udostępnione do wiadomości wyłącznie: 1) osobom, których dotyczy wniosek o udzielenie pomocy, 2) organom egzekucyjnym w celu przeprowadzenia egzekucji dochodzonych należności pieniężnych, 3) sądom rozpatrującym sprawy dotyczące dochodzonej należności pieniężnej. §4. Odpowiedzi na wniosek obcego państwa o udzielenie pomocy udziela organ wykonujący. Przepisy art. 66d § 1-3 stosuje się odpowiednio.


Art. 66k. §1. Organ wykonujący dostarcza na wniosek obcego państwa wszelkie dokumenty i informacje, które mogą być użyteczne lub potrzebne temu państwu w dochodzeniu należności pieniężnych, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 2a. §2. Organ wykonujący może korzystać z uprawnień określonych w art. 36 § 1. §3. Organ wykonujący natychmiast przekazuje każdą posiadaną lub uzyskaną informację w takiej formie, w jakiej została ona uzyskana. §4. Jeżeli część lub całość informacji nie może być uzyskana w terminie oczekiwanym przez obce państwo, organ wykonujący informuje pisemnie to państwo o przyczynach niemożności przekazania informacji w tym terminie oraz wskazuje termin udzielenia odpowiedzi. §5. Organ wykonujący, po upływie 6 miesięcy od dnia otrzymania wniosku o udzielenie informacji, informuje obce państwo o wynikach postępowania prowadzonego w celu uzyskania wnioskowanych informacji.


Art. 66l. §1. Organ wykonujący nie jest obowiązany udzielić obcemu państwu informacji: 1) których nie mógłby uzyskać dla celów egzekucji podobnych należności powstałych w Rzeczypospolitej Polskiej, 2) które są objęte tajemnicą określoną w odrębnych ustawach lub które ujawniałyby wiadomości stanowiące tajemnicę zawodową, handlową lub przemysłową, 3) ujawnienie których prowadziłoby lub mogłoby prowadzić do zagrożenia interesów bezpieczeństwa Rzeczypospolitej Polskiej lub jej porządku publicznego. §2. Organ wykonujący informuje pisemnie obce państwo o przyczynach odmowy udzielenia informacji. Informacja w tym zakresie powinna być przekazana niezwłocznie po stwierdzeniu przesłanek, o których mowa w § 1, nie później jednak niż w terminie 6 miesięcy od dnia potwierdzenia otrzymania wniosku, o którym mowa w art. 66j § 1.


Art. 66m. §1. Na wniosek obcego państwa organ wykonujący powiadamia zainteresowany podmiot o pismach lub orzeczeniach przekazanych przez to państwo. §2. Powiadomienie o pismach lub orzeczeniach, o których mowa w § 1, następuje w trybie przepisów o doręczeniach w postępowaniu administracyjnym. §3. Niezwłocznie po otrzymaniu wniosku o powiadomienie, organ wykonujący podejmuje czynności niezbędne do dokonania tego powiadomienia. §4. Niezwłocznie po dokonaniu powiadomienia, organ wykonujący informuje obce państwo o dacie i sposobie tego powiadomienia. Do informacji dołącza się odpis potwierdzenia odbioru pisma lub orzeczenia oraz jeden egzemplarz wniosku o powiadomienie, zawierający oświadczenie o dokonaniu powiadomienia.


Art. 66n. §1. Organ wnioskujący może wystąpić do obcego państwa z wnioskiem o wszczęcie egzekucji, jeżeli: 1) należność pieniężna wynika z prawomocnego, ostatecznego orzeczenia lub innego aktu prawnego właściwego organu i nie jest przedmiotem postępowania przed jakimkolwiek organem w Rzeczypospolitej Polskiej, 2) postępowanie egzekucyjne prowadzone w Rzeczypospolitej Polskiej nie doprowadziło do całkowitego wykonania obowiązku i zaspokojenia wierzyciela. §2. Wniosek o wszczęcie egzekucji może dotyczyć: 1) zobowiązanego, 2) innej osoby, jeżeli prawo Rzeczypospolitej Polskiej przewiduje odpowiedzialność innych osób za obowiązki zobowiązanego. §3. Wniosek o wszczęcie egzekucji może obejmować kilka obowiązków tego samego zobowiązanego. §4. Wniosek o wszczęcie egzekucji zawiera oświadczenie organu wnioskującego, od jakiej daty możliwe jest wszczęcie egzekucji, oraz że spełnione zostały warunki, o których mowa w § 1. §5. Występując z wnioskiem o wszczęcie egzekucji, organ wnioskujący przekazuje obcemu państwu znane mu informacje o mieniu osób, o których mowa w § 2, znajdującym się w posiadaniu osób trzecich. §6. W razie uzyskania przez organ wnioskujący jakichkolwiek informacji odnoszących się do zobowiązania, którego dotyczy wniosek o wszczęcie egzekucji, organ ten przekazuje te informacje obcemu państwu. W szczególności organ wnioskujący niezwłocznie informuje obce państwo o każdej zmianie wysokości zobowiązania objętego wnioskiem o wszczęcie egzekucji. §7. Jeżeli zmiana wysokości zobowiązania, o której mowa w § 6, polega na zwiększeniu należności pieniężnej, organ wnioskujący może wystąpić do obcego państwa z dodatkowym wnioskiem o wszczęcie egzekucji. Jeżeli zmiana wysokości zobowiązania polega na zmniejszeniu należności pieniężnej, organ wnioskujący niezwłocznie informuje o tym obce państwo. §8. W razie otrzymania przez organ wnioskujący od obcego państwa informacji o niemożności wyegzekwowania zobowiązania, jeżeli z informacji tej wynika możliwość kontynuowania egzekucji, organ ten może wystąpić do obcego państwa z wnioskiem o kontynuowanie postępowania egzekucyjnego. Wniosek ten składa się w formie pisemnej, w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania informacji o niemożności wyegzekwowania zobowiązania. Przepisy § 3 i 5 stosuje się odpowiednio. §9. Jeżeli wniosek o wszczęcie egzekucji stał się nieuzasadniony wskutek okoliczności określonych w art. 59, organ wnioskujący niezwłocznie informuje o tym obce państwo. §10. Czynności egzekucyjne dokonane przez obce państwo na wniosek organu wnioskującego wywołują taki sam skutek, jak podjęte na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.


Art. 66o. §1. W razie otrzymania przez organ wykonujący od obcego państwa wniosku o wszczęcie egzekucji, organ ten dokonuje sprawdzenia tego wniosku oraz na jego podstawie wystawia tytuł wykonawczy, o którym mowa w art. 26 § 1, i kieruje go do właściwego organu egzekucyjnego w celu wykonania. Przepisów art. 15 nie stosuje się. §2. We wniosku o wszczęcie egzekucji, jako wierzyciela wskazuje się również organ wykonujący. Organowi temu w postępowaniu egzekucyjnym przysługują prawa wierzyciela. §3. We wniosku o wszczęcie egzekucji wysokość egzekwowanej należności pieniężnej podaje się w walucie obcego państwa i w złotych. Wysokość egzekwowanej należności pieniężnej przelicza się na złote według ostatniego średniego kursu waluty obcego państwa w stosunku do złotego, ogłoszonego przez Prezesa Narodowego Banku Polskiego przed dniem podpisania wniosku o wszczęcie egzekucji. §4. Tytuł wykonawczy wystawiony zgodnie z § 1 może nie zawierać pełnej treści określonej w art. 27 § 1 pkt 3. §5. Tytuł wykonawczy organ wykonujący wystawia niezwłocznie po otrzymaniu wniosku o wszczęcie egzekucji, o ile orzeczenie lub inny akt prawny, w oparciu o który obce państwo wystąpiło z tym wnioskiem, został sporządzony prawidłowo. §6. Jeżeli w następstwie sprawdzenia, o którym mowa w § 1, organ wykonujący poweźmie wątpliwość co do wniosku o wszczęcie egzekucji albo orzeczenia lub innego aktu prawnego, w oparciu o który obce państwo wystąpiło z tym wnioskiem, organ ten zawiadamia niezwłocznie obce państwo o tych wątpliwościach. §7. Organ wykonujący niezwłocznie informuje obce państwo o skierowaniu wniosku o wszczęcie egzekucji do wykonania przez właściwy organ egzekucyjny. §8. Organ egzekucyjny egzekwuje zobowiązania w złotych. §9. W razie otrzymania przez organ wykonujący informacji od obcego państwa o zmianie wysokości zobowiązania polegającej na zmniejszeniu należności pieniężnej, postępowanie egzekucyjne jest prowadzone w dalszym ciągu, z ograniczeniem do kwoty wskazanej w tej informacji. §10. Jeżeli przed terminem otrzymania informacji, o której mowa w § 9, należność pieniężna została wyegzekwowana w wysokości wyższej niż wynika to z tej informacji, a wyegzekwowana należność nie została przekazana obcemu państwu, nienależnie wyegzekwowana kwota podlega zwrotowi zobowiązanemu. §11. W razie otrzymania przez organ wykonujący od obcego państwa dodatkowego wniosku o wszczęcie egzekucji przeciwko temu samemu zobowiązanemu, przepisy § 1-8 stosuje się odpowiednio. §12. Dodatkowy wniosek o wszczęcie egzekucji podlega wykonaniu równocześnie z wnioskiem pierwotnym. Jeżeli równoczesne wykonanie tego wniosku nie jest możliwe, postępowanie egzekucyjne wszczyna się tylko wtedy, gdy wartość zobowiązania nie jest mniejsza od kwoty określonej w art. 66d § 5.


Art. 66p. §1. Organ wykonujący nie ma obowiązku skierowania wniosku obcego państwa o wszczęcie egzekucji do wykonania, jeżeli: 1) egzekucja zobowiązania, z powodu sytuacji zobowiązanego, stworzyłaby poważne trudności ekonomiczne lub społeczne w Rzeczypospolitej Polskiej, 2) obce państwo nie wyczerpało wszystkich możliwości wyegzekwowania zobowiązania na swoim terytorium. §2. O powodach odmowy skierowania wniosku obcego państwa o wszczęcie egzekucji do wykonania organ wykonujący informuje obce państwo. §3. Informację o odmowie wraz z jej uzasadnieniem organ wykonujący przesyła również Komisji Europejskiej.


Art.66r. §1. Organ egzekucyjny, za zgodą organu wykonującego, wyrażoną po uzgodnieniu z państwem obcym, może odroczyć wykonanie zobowiązania na czas określony albo rozłożyć je na raty zgodnie z prawem polskim, z tym że okresy ograniczeń w dochodzeniu zobowiązania wynikające z udzielenia ulg w spłacie zobowiązania reguluje prawo państwa obcego. §2. Odsetki z tytułu nieterminowego wykonania zobowiązania, określone w orzeczeniu lub innym akcie prawnym, w oparciu o który obce państwo wystąpiło z wnioskiem o wszczęcie egzekucji, przekazuje się obcemu państwu.


Art. 66s. §1. Jeżeli w postępowaniu egzekucyjnym zobowiązany zgłosi zarzuty w sprawie prowadzenia tego postępowania, organ wykonujący niezwłocznie informuje o tym obce państwo, a także o sposobie rozpatrzenia tych zarzutów. §2. W razie otrzymania przez organ wykonujący od obcego państwa informacji o zaskarżeniu zobowiązania będącego przedmiotem postępowania egzekucyjnego, organ ten niezwłocznie zawiadamia właściwy organ egzekucyjny, który wstrzymuje czynności egzekucyjne.


Art. 66t. §1. Jeżeli część lub całe zobowiązanie nie może być wyegzekwowane, organ wykonujący informuje obce państwo o przyczynach niemożności jego wyegzekwowania. §2. Organ wykonujący informuje obce państwo o wynikach postępowania egzekucyjnego również po upływie 12 miesięcy od dnia potwierdzenia przyjęcia wniosku o wszczęcie egzekucji. §3. Jeżeli w następstwie informacji, o których mowa w § 1 lub § 2, obce państwo zwróciło się o kontynuowanie postępowania egzekucyjnego, postępowanie to jest prowadzone w dalszym ciągu, chyba że zachodzą powody jego umorzenia, z wyjątkiem przypadku określonego w art. 59 § 1 pkt 9.


Art. 66u. Kwoty uzyskane z egzekucji prowadzonej na podstawie przepisów niniejszego rozdziału nie korzystają z prawa pierwszeństwa zaspokojenia wierzyciela przy podziale sumy uzyskanej z tej egzekucji.


Art. 66w. §1. Wyegzekwowane kwoty należności pieniężnej przekazuje się obcemu państwu. §2. Wyegzekwowane kwoty należności pieniężnej oraz odsetki, o których mowa w art. 66r § 2, przekazuje się w złotych, w terminie miesiąca od dnia ich wyegzekwowania.


Art. 66x. §1. Obowiązek uznaje się za wykonany, niezależnie od odsetek, o których mowa w art. 66r § 2, jeżeli został on wyegzekwowany w złotych w kwocie, która po przeliczeniu według zasady określonej w art. 66o § 3 jest równa kwocie określonej w walucie obcego państwa w orzeczeniu lub innym akcie prawnym, w oparciu o który obce państwo wystąpiło z wnioskiem o wszczęcie egzekucji. §2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do obowiązku egzekwowanego przez obce państwo na wniosek organu wnioskującego. §3. Jeżeli wyegzekwowana przez obce państwo kwota roszczenia po przeliczeniu na złote według średniego kursu waluty obcego państwa w stosunku do złotego, ogłaszanego przez prezesa Narodowego Banku Polskiego z dnia otrzymania kwoty jest wyższa lub niższa od kwoty wykazanej w tytule wykonawczym, różnica stanowi odpowiednio dochód lub stratę wierzyciela.


Art. 66y. §1. W postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na wniosek obcego państwa o wszczęcie egzekucji nie pobiera się kosztów egzekucyjnych od tego państwa. §2. Przepis § 1 nie dotyczy wierzyciela.


Art. 66z. Przepisy art. 66n-66y stosuje się odpowiednio do wniosku obcego państwa o dokonanie zabezpieczenia należności pieniężnej.".


Art. 66ł. §1. Wniosek o powiadomienie kierowany przez organ wnioskujący do obcego państwa może dotyczyć osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, która zgodnie z prawem Rzeczypospolitej Polskiej powinna być zawiadomiona o czynnościach i orzeczeniach administracyjnych i sądowych, które zostały podjęte w Rzeczypospolitej Polskiej i które odnoszą się do zobowiązania tej osoby lub jednostki albo do dochodzonej przez nią lub wobec niej należności pieniężnej. §2. Wniosek o powiadomienie sporządza się w dwóch egzemplarzach.


Art. 7. W ustawie z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 i Nr 60, poz. 700 i 703) w art. 15 skreśla się ust. 1c.


Art. 8. W ustawie z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych (Dz.U. Nr 118, poz. 561 i Nr 156, poz. 775, z 1997 r. Nr 32, poz. 184, Nr 98, poz. 603, Nr 106, poz. 673, Nr 121, poz. 770, Nr 137, poz. 926 i Nr 141, poz. 945, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 1999 r. Nr 40, poz. 400 i Nr 101, poz. 1178 oraz z 2000 r. Nr 15, poz. 180, Nr 26 poz. 306, Nr 31, poz. 383, Nr 60, poz. 703 i Nr 84, poz. 948) w art. 33 w ust. 1 w pkt 3 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje pkt 4 w brzmieniu: "4) przyjęcia oferty złożonej przez podmiot ogłaszający wezwanie, o którym mowa w art. 86 ust. 4, art. 151 lub art. 154 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. - Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi (Dz.U. Nr 118, poz. 754 i Nr 141, poz. 945, z 1998 r. Nr 107, poz. 669 i Nr 113, poz. 715 oraz z 2000 r. Nr 22, poz. 270 i Nr 60, poz. 702 i 703).".


Art. 9. 1. Do czasu wydania przepisów wykonawczych określonych w art. 4 niniejszej ustawy, nie dłużej jednak niż przez 18 miesięcy od dnia jej wejścia w życie, pozostają w mocy przepisy dotychczasowe, o ile nie są z nią sprzeczne, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. 2. Do czasu wydania rozporządzenia na podstawie art. 71 ustawy, o której mowa w art. 4, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy od dnia jej wejścia w życie, emitenci papierów wartościowych, w celu uzyskania zgody na wprowadzenie papierów wartościowych do wtórnego obrotu dokonywanego wyłącznie na nieurzędowym rynku pozagiełdowym, o którym mowa w art. 90 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy, o której mowa w art. 4, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, załączają do wniosku memorandum informacyjne sporządzone zgodnie z dotychczasowymi przepisami. 3. Do czasu wydania rozporządzenia na podstawie art. 81 ust. 5 ustawy, o której mowa w art. 4, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, i dostosowania regulaminów, o których mowa w art. 105 i art. 115 ust. 2 tej ustawy, do wymogów określonych w art. 82 tej ustawy w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, pozostają w mocy przepisy dotychczasowe, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. 4. Na wniosek domu maklerskiego lub banku, który uzyskał zezwolenie na prowadzenie działalności maklerskiej przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, złożony w terminie 12 miesięcy od dnia jej ogłoszenia, Komisja Papierów Wartościowych i Giełd udziela zezwolenia na prowadzenie działalności maklerskiej w zakresie określonym w art. 30 ust. 2, 2a i 2b ustawy, o której mowa w art. 4, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Niezłożenie wniosku w powyższym terminie powoduje wygaśnięcie zezwolenia na prowadzenie działalności maklerskiej. Udzielenie zezwolenia nie podlega opłacie, o której mowa w art. 20 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 4. 5. Spółka prowadząca rynek pozagiełdowy przed dniem wejścia w życie ustawy jest obowiązana dostosować wysokość kapitału zakładowego do wymogu określonego w art. 111 ust. 3 ustawy, o której mowa w art. 4, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, do dnia 31 grudnia 2001 r. 6. Podmioty, które w dniu wejścia w życie ustawy posiadają co najmniej 10% ogólnej liczby głosów na walnym zgromadzeniu spółki publicznej, wykonują obowiązek określony w art. 147 ust. 5 ustawy, o której mowa w art. 4, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, przy składaniu kolejnego zawiadomienia, o którym mowa w art. 147 ustawy, o której mowa w art. 4 7. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, w terminie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia niniejszej ustawy, ogłosi w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej jednolity tekst ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. " Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi " z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem wydania tekstu jednolitego.


Ustawa z dnia 15 grudnia 2000 r. o zmianie ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym oraz ustawy - Prawo bankowe

Art. 1. W ustawie z dnia 14 grudnia 1994 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym (Dz.U. z 2000 r. Nr 9, poz. 131 i Nr 86, poz. 958) wprowadza się następujące zmiany: 1) art. 2 otrzymuje brzmienie: "Art. 2. Użyte w ustawie określenia oznaczają: 1) deponent - osobę fizyczną, osobę prawną, jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej, o ile posiada zdolność prawną oraz podmioty, o których mowa w art. 50 ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (Dz.U. Nr 140, poz. 939, z 1998 r. Nr 160, poz. 1063 i Nr 162, poz. 1118, z 1999 r. Nr 11, poz. 95 i Nr 40, poz. 399 oraz z 2000 r. Nr 93, poz. 1027 i Nr 94, poz. 1037), zwanej dalej "ustawą - Prawo bankowe", będące stroną umowy imiennego rachunku bankowego lub posiadające wynikającą z czynności bankowych wierzytelność do banku objętego obowiązkowym systemem gwarantowania, potwierdzoną wystawionym przez ten bank dokumentem imiennym, oraz osoby, o których mowa w art. 57 ust. 1 ustawy - Prawo bankowe, o ile ich wierzytelność do banku stała się wymagalna przed dniem niedostępności środków, z wyłączeniem: a) Skarbu Państwa, b) banków, c) podmiotów działających na podstawie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. - Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi (Dz.U. Nr 118, poz. 754 i Nr 141, poz. 945, z 1998 r. Nr 107, poz. 669 i Nr 113, poz. 715 oraz z 2000 r. Nr 22, poz. 270, Nr 60, poz. 702 i 703, Nr 94, poz. 1037 i Nr 103, poz. 1099), d) podmiotów działających na podstawie ustawy z dnia 28 lipca 1990 r. o działalności ubezpieczeniowej (Dz.U. z 1996 r. Nr 11, poz. 62, z 1997 r. Nr 43, poz. 272, Nr 88, poz. 554, Nr 107, poz. 685, Nr 121, poz. 769 i 770 i Nr 139, poz. 934, z 1998 r. Nr 155, poz. 1015, z 1999 r. Nr 49, poz. 483, Nr 101, poz. 1178 i Nr 110, poz. 1255 oraz z 2000 r. Nr 43, poz. 483, Nr 48, poz. 552 i Nr 70, poz. 819), e) podmiotów działających na podstawie ustawy z dnia 30 kwietnia 1993 r. o narodowych funduszach inwestycyjnych i ich prywatyzacji (Dz.U. Nr 44, poz. 202, z 1994 r. Nr 84, poz. 385 oraz z 1997 r. Nr 30, poz. 164, Nr 47, poz. 298 i Nr 107, poz. 691), f) podmiotów działających na podstawie ustawy z dnia 28 sierpnia 1997 r. o funduszach inwestycyjnych (Dz.U. Nr 139, poz. 933, z 1999 r. Nr 72, poz. 801 oraz z 2000 r. Nr 103, poz. 1099), g) podmiotów działających na podstawie ustawy z dnia 28 sierpnia 1997 r. o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych (Dz.U. Nr 139, poz. 934, z 1998 r. Nr 98, poz. 610, Nr 106, poz. 668 i Nr 162, poz. 1118, z 1999 r. Nr 110, poz. 1256 oraz z 2000 r. Nr 60, poz. 702), h) jednostek organizacyjnych, które zgodnie z treścią art. 50 ust. 2 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz.U. Nr 121, poz. 591, z 1997 r. Nr 32, poz. 183, Nr 43, poz. 272, Nr 88, poz. 554, Nr 118, poz. 754, Nr 139, poz. 933 i 934, Nr 140, poz. 939 i Nr 141, poz. 945, z 1998 r. Nr 60, poz. 382, Nr 106, poz. 668, Nr 107, poz. 669 i Nr 155, poz. 1014, z 1999 r. Nr 9, poz. 75 i Nr 83, poz. 931 oraz z 2000 r. Nr 60, poz. 703 i Nr 94, poz. 1037), nie są uprawnione do sporządzania uproszczonego bilansu oraz rachunku zysków i strat, i) akcjonariuszy banku posiadających w dniu zawieszenia działalności banku pakiet co najmniej 5% akcji, a także osób, które w stosunku do nich są podmiotami dominującymi lub zależnymi w rozumieniu art. 4 pkt 16 ustawy, o której mowa w lit. c), j) członków zarządu i rady nadzorczej banku oraz osób pełniących w tym banku funkcje dyrektorów i zastępców dyrektorów departamentów, jak również dyrektorów i zastępców dyrektorów oddziałów tego banku, w przypadku gdy osoby te pełniły swoje funkcje w dniu zawieszenia działalności banku lub spełnienia warunku gwarancji, bądź w okresie bieżącego roku obrotowego (obrachunkowego) lub poprzedzającego zawieszenie działalności banku lub dzień spełnienia warunku gwarancji, 2) środki gwarantowane - środki pieniężne zgromadzone w banku przez deponenta na rachunkach imiennych oraz jego należności wynikające z innych czynności bankowych, w walucie polskiej lub walutach obcych, według stanu na dzień zawieszenia działalności banku, potwierdzone wystawionymi przez ten bank dokumentami imiennymi, powiększone o należne odsetki naliczone do dnia spełnienia warunku gwarancji, a także kwoty, o których mowa w art. 57 ust. 1 ustawy - Prawo bankowe, o ile stały się wymagalne przed dniem zawieszenia działalności banku - do wysokości określonej ustawą, z wyłączeniem papierów wartościowych innych niż opiewające wyłącznie na wierzytelności pieniężne, a także listów zastawnych, o których mowa w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o listach zastawnych i bankach hipotecznych (Dz.U. Nr 140, poz. 940, z 1998 r. Nr 107, poz. 669 oraz z 2000 r. Nr 6, poz. 70 i Nr 60, poz. 702), oraz środków, co do których orzeczono prawomocnym wyrokiem, że pochodzą z przestępstwa przewidzianego w art. 299 Kodeksu karnego, 3) podmioty objęte obowiązkowym systemem gwarantowania - zwane dalej "podmiotami objętymi systemem gwarantowania": a) banki krajowe w rozumieniu ustawy - Prawo bankowe, b) oddziały banków mających siedzibę w państwie niebędącym członkiem Unii Europejskiej, wykonujące działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - o ile nie są uczestnikami systemu gwarantowania środków pieniężnych albo system gwarantowania, w którym uczestniczą, nie zapewnia gwarantowania środków pieniężnych do wysokości określonej w ustawie, 4) dzień spełnienia warunku gwarancji - dzień wydania postanowienia o ogłoszeniu upadłości banku, 5) niedostępność środków - sytuację, w której środki gwarantowane są należne, lecz nie mogą być wypłacone od dnia zawieszenia działalności banku (dzień niedostępności środków), 6) saldo dodatnie - dodatnie saldo rachunku bankowego deponenta i jego należności wynikających z czynności bankowych, po dokonaniu przez syndyka masy upadłości potrąceń wierzytelności przysługujących wzajemnie deponentowi i bankowi, 7) suma aktywów ważonych ryzykiem - sumę aktywów oraz zobowiązań pozabilansowych, którym Komisja Nadzoru Bankowego, w trybie przewidzianym ustawą - Prawo bankowe, nadaje wyrażoną procentowo wagę ryzyka, 8) przejęcie banku - nabycie przedsiębiorstwa bankowego lub jego części."; 2) w art. 2a ust. 1 otrzymuje brzmienie: "1. W przypadku prowadzenia przez bank jednego rachunku dla kilku osób (rachunek wspólny), deponentem jest każda z tych osób - w granicach określonych w umowie rachunku, a w przypadku braku postanowień umownych lub przepisów w tym zakresie - w częściach równych."; 3) po art. 2a dodaje się art. 2b w brzmieniu: "Art. 2b. 1. Oddziały banków, o których mowa w art. 2 pkt 3 lit. b), są objęte systemem gwarantowania w zakresie, w jakim system gwarantowania w kraju ich siedziby nie zapewnia wypłaty środków gwarantowanych w granicach określonych w ustawie. 2. Oddziały banków mających siedzibę w państwach będących członkami Unii Europejskiej wykonujące działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w przypadkach gdy w państwach tych kwota środków gwarantowanych jest niższa niż określona w ustawie, mogą, w celu podwyższenia tej kwoty do wysokości określonej ustawą, przystępować do obowiązkowego systemu gwarantowania. 3. Warunki przystąpienia oddziału banku, o którym mowa w ust. 2, do systemu gwarantowania określa Zarząd Funduszu w porozumieniu z odpowiednią instytucją wykonującą zadania w zakresie gwarantowania środków w państwie, w którym bank ma siedzibę, z zachowaniem zasad systemu gwarantowania określonych w ustawie."; 4) tytuł rozdziału 4 otrzymuje brzmienie: "Obowiązkowy system gwarantowania środków pieniężnych"; 5) art. 21 otrzymuje brzmienie: "Art. 21. Celem obowiązkowego systemu gwarantowania środków pieniężnych jest zapewnienie deponentom wypłaty, do wysokości określonej ustawą, środków gwarantowanych w razie ich niedostępności."; 6) w art. 22: a) ust. 3 otrzymuje brzmienie: "3. Świadczenie pieniężne, o którym mowa w ust. 2, jest płatne w złotych, według terminarza wypłat ustalonego w trybie przewidzianym w art. 28 ust. 3, w terminie 30 dni od otrzymania przez syndyka masy upadłości banku kwoty przekazanej przez Fundusz na wypłaty środków gwarantowanych, nie później jednak niż w terminie trzech miesięcy od dnia niedostępności środków, z zastrzeżeniem ust. 4-6.", b) dodaje się ust. 4-7 w brzmieniu: "4. Świadczenie pieniężne, o którym mowa w ust. 2 i 3, nie może być wypłacone przed dniem spełnienia warunku gwarancji. 5. W przypadku wystąpienia okoliczności uniemożliwiających wypłatę środków gwarantowanych w terminie określonym w ust. 3, w szczególności ze względu na nieprawidłowości w prowadzeniu ksiąg banku lub znaczną liczbę prowadzonych przez bank rachunków, sąd prowadzący postępowanie upadłościowe może, na wniosek Zarządu Funduszu, przedłużyć termin wypłat, nie dłużej jednak niż o trzy miesiące. 6. Sąd, o którym mowa w ust. 5, może, na kolejny wniosek Zarządu Funduszu, przedłużyć termin wypłat środków gwarantowanych o następne trzy miesiące, jednak nie więcej niż dwukrotnie. 7. Wnioski, o których mowa w ust. 5 i 6, sąd rozpatruje nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich wniesienia."; 7) art. 23 otrzymuje brzmienie: "Art. 23. 1. Środki gwarantowane objęte są obowiązkowym systemem gwarantowania od dnia ich wniesienia na rachunek bankowy nie później niż w dniu poprzedzającym dzień zawieszenia działalności banku, a w przypadku należności wynikających z czynności bankowych, o ile czynność ta została dokonana przed dniem zawieszenia działalności banku - do wysokości (łącznie z odsetkami naliczonymi zgodnie z umową - do dnia spełnienia warunku gwarancji): 1) równowartości w złotych 1 000 EURO - w 100%, 2) przekraczającej równowartość w złotych 1 000 EURO, a nieprzekraczającej równowartości w złotych 15 000 EURO - w 90%. 2. Górna granica środków gwarantowanych określona w ust. 1 pkt 2 ulega podwyższeniu do: 1) równowartości w złotych 18 000 EURO - od dnia 1 stycznia 2002 r., 2) równowartości w złotych 22 500 EURO - od dnia 1 stycznia 2003 r. 3. Do obliczenia wartości EURO w złotych przyjmuje się kurs średni z dnia spełnienia warunku gwarancji, ogłaszany przez Narodowy Bank Polski. 4. Kwoty, o których mowa w ust. 1 i 2, określają maksymalną wysokość roszczeń deponenta w stosunku do Funduszu, niezależnie od tego, w jakiej wysokości i na ilu rachunkach posiadał środki pieniężne lub z ilu wierzytelności przysługują mu należności w danym banku. 5. Roszczenia z tytułu gwarancji przedawniają się po upływie 5 lat od dnia spełnienia warunku gwarancji; dotyczy to także roszczeń powstałych przed dniem 15 kwietnia 1997 r."; 8) w art. 24 wyrazy "art. 23 ust. 2" zastępuje się wyrazami "art. 23 ust. 1 i 2"; 9) w art. 27: a) w ust. 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie: "1) listę deponentów, wraz z wyszczególnieniem kwot środków gwarantowanych należnych każdemu deponentowi, sporządzoną według wzoru określonego przez Zarząd Funduszu; wysokość kwot środków gwarantowanych należnych poszczególnym deponentom syndyk masy upadłości ustala w wysokości odpowiednich sald dodatnich, z zastrzeżeniem ust. 2,", b) ust. 2 otrzymuje brzmienie: "2. W przypadku stwierdzenia wymagalnych wierzytelności osób, o których mowa w art. 57 ust. 1 ustawy - Prawo bankowe, nieobjętych przepisami art. 2 pkt 1 i 2, syndyk masy upadłości, przy ustalaniu należności spadkobierców, pomniejsza saldo dodatnie o te wierzytelności."; 10) w art. 28: a) w ust. 3 skreśla się wyrazy "z uwzględnieniem należności osób określonych w art. 57 ust. 1 ustawy - Prawo bankowe,", b) po ust. 3 dodaje się ust. 3a-3d w brzmieniu: "3a. W przypadku, gdy przeciwko deponentowi jest prowadzone postępowanie karne, z którego wynika, że środki objęte obowiązkowym systemem gwarantowania mogą pochodzić z przestępstwa przewidzianego w art. 299 Kodeksu karnego, syndyk masy upadłości zawiesza ich wypłatę do czasu zakończenia postępowania. Środki te są wypłacane deponentowi, jeżeli w toku postępowania karnego nie zostanie ustalone, że pochodzą z przestępstwa. 3b. Prokuratura lub sąd mają obowiązek zawiadomienia syndyka masy upadłości o toczącym się postępowaniu karnym przeciwko deponentowi, o którym mowa w ust. 3a. 3c. Minister właściwy do spraw sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb zawieszania przez syndyka masy upadłości wypłaty środków gwarantowanych deponentom w przypadku określonym w ust. 3a. Minister właściwy do spraw sprawiedliwości wydając rozporządzenie uwzględni dane jakie powinno zawierać zawiadomienie syndyka masy upadłości o prowadzonym postępowaniu karnym, termin i sposób wysłania zawiadomienia, dane jakie powinna zawierać informacja o zawieszeniu wypłaty środków gwarantowanych wysłana deponentowi, termin i sposób wysłania informacji oraz dane jakie powinien zawierać rejestr zawieszonych wypłat środków gwarantowanych prowadzony przez syndyka masy upadłości. 3d. Przepisy ust. 3a-3c stosuje się odpowiednio w przypadku, gdy wypłaty środków gwarantowanych dokonuje Bankowy Fundusz Gwarancyjny."; 11) art. 30 otrzymuje brzmienie: "Art. 30. 1. Z tytułu przekazania środków syndykowi masy upadłości Funduszowi przysługuje roszczenie do masy upadłości o zwrot przekazanych kwot, które podlegają zaspokojeniu w pierwszej kolejności po pokryciu bieżących kosztów postępowania upadłościowego, należności za pracę pracowników banku i innych roszczeń tych pracowników, o których mowa w art. 204 § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. - Prawo upadłościowe (Dz.U. z 1991 r. Nr 118, poz. 512, z 1994 r. Nr 1, poz. 1, z 1995 r. Nr 85, poz. 426, z 1996 r. Nr 6, poz. 46, Nr 43, poz. 189, Nr 106, poz. 496 i Nr 149, poz. 703, z 1997 r. Nr 28, poz. 153, Nr 54, poz. 349, Nr 117, poz. 751, Nr 121, poz. 770 i Nr 140, poz. 940, z 1998 r. Nr 117, poz. 756 oraz z 2000 r. Nr 26, poz. 306, Nr 84, poz. 948 i Nr 94, poz. 1037); art. 205 tego rozporządzenia stosuje się odpowiednio. 2. Kwoty zwrócone Funduszowi przez syndyka masy upadłości w trybie określonym w art. 28 ust. 5 nie zmniejszają wierzytelności Funduszu do masy upadłości z tytułu przekazania środków pieniężnych na wypłatę środków gwarantowanych."; 12) po art. 38 dodaje się art. 38a i 38b w brzmieniu: "Art. 38a. 1. Informacje uzyskane w trybie określonym w art. 38 mogą być wykorzystywane przez Fundusz do opracowywania analiz i prognoz dotyczących sektora bankowego. 2. Informacje określone w ust. 1 nie mogą być udostępniane przez Fundusz innym podmiotom. 3. Analizy i prognozy, o których mowa w ust. 1, mogą być publikowane. Fundusz może je także udostępniać zainteresowanym podmiotom.


Art. 2. W ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (Dz.U. Nr 140, poz. 939, z 1998 r. Nr 160, poz. 1063 i Nr 162, poz. 1118, z 1999 r. Nr 11, poz. 95 i Nr 40, poz. 399 oraz z 2000 r. Nr 93, poz. 1027 i Nr 94, poz. 1037) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 56 ust. 2 otrzymuje brzmienie: "2. Skarb Państwa nie odpowiada za zobowiązania banków, z wyjątkiem zobowiązań, za które przyjął odpowiedzialność z tytułu gwarancji lub poręczeń."; 2) w art. 105 w ust. 1 w pkt 2 lit. h) otrzymuje brzmienie: "h) Prezesa Zarządu Bankowego Funduszu Gwarancyjnego w zakresie określonym ustawą z dnia 14 grudnia 1994 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym (Dz.U. z 2000 r. Nr 9, poz. 131 i Nr 86, poz. 958),"; 3) w art. 144 w ust. 1 wyrazy "o której mowa w art. 56 ust. 2 pkt 1" zastępuje się wyrazami "o której mowa w art. 105 ust. 1 pkt 2 lit. h)"; 4) w art. 163 ust. 2 otrzymuje brzmienie: "2. Obowiązek zgłaszania nie dotyczy wierzytelności obejmujących środki zgromadzone na rachunkach bankowych oraz wierzytelności, o których mowa w art. 2 pkt 2 ustawy, o której mowa w art. 105 ust. 1 pkt 2 lit. h)."; 5) w art. 164 ust. 2 otrzymuje brzmienie: "2. Przed wydaniem postanowienia w sprawie dopuszczenia do zawarcia układu, sędzia-komisarz wysłuchuje składającego wniosek, syndyka oraz przedstawiciela Komisji Nadzoru Bankowego."; 6) w art. 167 w pkt 1 wyrazy "o której mowa w art. 56 ust. 2 pkt 1" zastępuje się wyrazami "o której mowa w art. 105 ust. 1 pkt 2 lit. h)".


Art. 3. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r., z wyjątkiem przepisów art. 2b ust. 2 i 3 ustawy zmienianej w art. 1, które wchodzą w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej.


Art. 38b. 1. Podmioty objęte systemem gwarantowania są obowiązane do informowania osób korzystających z jego usług o swojej sytuacji ekonomiczno-finansowej oraz o uczestnictwie w obowiązkowym systemie gwarantowania i zasadach jego funkcjonowania, w sposób, w jaki są podawane informacje o świadczonych usługach. 2. Informacje o uczestnictwie w obowiązkowym systemie gwarantowania nie mogą być wykorzystywane w celach reklamowych i powinny być ograniczone wyłącznie do informacji o przynależności do systemu gwarantowania i jego podstawowych zasadach funkcjonowania."; 13) art. 44 otrzymuje brzmienie: "Art. 44. Bankowy Fundusz Gwarancyjny nie jest państwowym funduszem celowym w rozumieniu ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych (Dz.U. Nr 155, poz. 1014, z 1999 r. Nr 38, poz. 360, Nr 49, poz. 485, Nr 70, poz. 778 i Nr 110, poz. 1255 oraz z 2000 r. Nr 6, poz. 69, Nr 12, poz. 136 i Nr 48, poz. 550) ani państwową osobą prawną.".


Ustawa z dnia 15 grudnia 2000 r. zmieniająca ustawę o zmianie ustawy - Kodeks karny wykonawczy

Art. 1. W ustawie z dnia 29 czerwca 2000 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny wykonawczy (Dz.U. Nr 60, poz. 701) w art. 2 po wyrazach "1 stycznia 2001 r." dodaje się przecinek oraz wyrazy "z wyjątkiem art. 1 pkt 1, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.".


Art. 2. Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.


Ustawa z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów Dział I Przepisy ogólne

Art. 1. 1. Ustawa określa warunki rozwoju i ochrony konkurencji oraz zasady podejmowanej w interesie publicznym ochrony interesów przedsiębiorców i konsumentów. 2. Ustawa reguluje zasady i tryb przeciwdziałania praktykom ograniczającym konkurencję oraz antykonkurencyjnym koncentracjom przedsiębiorców i ich związków, jeżeli te praktyki lub koncentracje wywołują lub mogą wywoływać skutki na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. 3. Ustawa określa także organy właściwe w sprawach ochrony konkurencji i konsumentów.


Art. 10. 1. Nie wydaje się decyzji, o której mowa w art. 9, jeżeli zachowanie rynkowe przedsiębiorcy albo związku przedsiębiorców przestało naruszać zakazy określone w art. 5 lub w art. 8, w szczególności z powodu trwałego zmniejszenia ich udziału w rynku. 2. W przypadku określonym w ust. 1, Prezes Urzędu wydaje decyzję o uznaniu praktyki za ograniczającą konkurencję i stwierdzającą zaniechanie jej stosowania. 3. Ciężar udowodnienia okoliczności, o których mowa w ust. 1, spoczywa na przedsiębiorcy lub związku przedsiębiorców.


Art. 100. W przypadku niewykonania decyzji, o której mowa w art. 20 ust. 1 lub 4, Prezes Urzędu może, w drodze decyzji, dokonać podziału przedsiębiorcy. Do podziału spółki stosuje się odpowiednio przepisy art. 528-550 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (Dz.U. Nr 94, poz. 1037). Prezesowi Urzędu przysługują kompetencje organów spółek uczestniczących w podziale. Prezes Urzędu może ponadto wystąpić do sądu o unieważnienie umowy lub podjęcie innych środków prawnych zmierzających do przywrócenia stanu poprzedniego. Dział VI Kary pieniężne


Art. 101. 1. Prezes Urzędu nakłada, w drodze decyzji, na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości stanowiącej równowartość od 1 000 do 50 000 euro, jeżeli przedsiębiorca ten, choćby nieumyślnie: 1) nie wykonuje obowiązku zgłoszenia zamiaru koncentracji, o którym mowa w art. 12, 2) wykonuje, po objęciu lub nabyciu akcji lub udziałów, prawa wynikające z tych akcji lub udziałów, z naruszeniem art. 13 pkt 3 i 4, 3) posiada akcje lub udziały po upływie okresu, o którym mowa w art. 13 pkt 3, 4) wykonuje czynności, od których powinien się wstrzymać po dokonaniu zgłoszenia na podstawie art. 98 ust. 1. 2. Prezes Urzędu może nałożyć, w drodze decyzji, na przedsiębiorcę karę pieniężną: 1) w wysokości stanowiącej równowartość od 1000 do 5 000 000 euro, jednak nie większej niż 10% przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałożenia kary, jeżeli dopuścił się naruszenia zakazu określonego w art. 5, w zakresie niewyłączonym na podstawie art. 6 i 7, lub naruszenia zakazu określonego w art. 8, 2) w wysokości stanowiącej równowartość od 200 do 5 000 euro, jeżeli, choćby nieumyślnie: a) we wniosku, o którym mowa w art. 22, lub w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 94 ust. 2, podał nieprawdziwe dane, b) nie udzielił informacji żądanych przez Prezesa Urzędu na podstawie art. 18 ust. 3 lub art. 45, lub udzielił nieprawdziwych lub wprowadzających w błąd informacji, c) nie współdziała w toku kontroli prowadzonej w ramach postępowania na podstawie art. 57, z zastrzeżeniem art. 59 ust. 2, d) nie wypełnił obowiązku przewidzianego w art. 82. 3. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się do związków przedsiębiorców. W przypadku gdy związek przedsiębiorców nie osiąga przychodu, Prezes Urzędu może ustalić karę pieniężną w wysokości do pięćdziesięciokrotności przeciętnego wynagrodzenia.


Art. 102. 1. Prezes Urzędu może nałożyć na przedsiębiorców, w drodze decyzji, karę pieniężną w wysokości stanowiącej równowartość od 10 do 1 000 euro za każdy dzień zwłoki w wykonaniu decyzji wydanych na podstawie art. 9, 18 ust. 1, art. 19 ust. 1 i art. 20 ust. 2 i 4, postanowień wydanych na podstawie art. 60 ust. 1 lub wyroków sądu antymonopolowego wydanych na podstawie art. 47931 § 3 Kodeksu postępowania cywilnego; karę pieniężną nakłada się licząc od daty wskazanej w decyzji. 2. Przepis ust. 1 stosuje się do związków przedsiębiorców. W przypadku, gdy związek przedsiębiorców nie osiąga przychodu, karę pieniężną za każdy rozpoczęty miesiąc niewykonania w terminie decyzji, postanowienia lub wyroku, sądu Prezes Urzędu ustala w wysokości do pięćdziesięciokrotności przeciętnego wynagrodzenia.


Art. 103. 1. Prezes Urzędu może, w drodze decyzji, nałożyć na osobę pełniącą funkcję kierowniczą lub wchodzącą w skład organu zarządzającego przedsiębiorcy lub związku przedsiębiorców karę pieniężną w wysokości do dziesięciokrotności przeciętnego wynagrodzenia, jeżeli osoba ta umyślnie albo nieumyślnie: 1) nie wykonała decyzji, postanowień lub wyroków, o których mowa w art. 102, 2) nie zgłosiła zamiaru koncentracji, o którym mowa w art. 12. 2. Prezes Urzędu może nałożyć na osoby, o których mowa w art. 59 ust. 1, karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, za nieudzielenie informacji lub udzielenie nieprawdziwych lub wprowadzających w błąd informacji żądanych przez Prezesa Urzędu na podstawie art. 45, z zastrzeżeniem art. 59 ust. 2, oraz za brak współdziałania w toku kontroli prowadzonej w ramach postępowania na podstawie art. 57, z zastrzeżeniem art. 59 ust. 2, oraz na świadków za nieuzasadnioną odmowę zeznań.


Art. 104. Przy ustalaniu wysokości kar pieniężnych, o których mowa w art. 101-103, należy uwzględnić w szczególności okres, stopień oraz okoliczności uprzedniego naruszenia przepisów ustawy.


Art. 105. 1. Kary pieniężne, o których mowa w art. 101-103, są płatne z dochodu po opodatkowaniu lub z innej formy nadwyżki dochodów nad wydatkami zmniejszonej o podatki. 2. Wykonanie kary pieniężnej nałożonej przez Prezesa Urzędu ulega zawieszeniu do czasu uprawomocnienia się decyzji o jej nałożeniu. 3. Środki finansowe pochodzące z kar pieniężnych, o których mowa w art. 101103, stanowią dochód budżetu państwa. 4. Karę pieniężną uiszcza się w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się decyzji Prezesa Urzędu. 5. W razie upływu terminu, o którym mowa w ust. 4, kara pieniężna podlega ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. 6. W przypadku nieterminowego uiszczenia kary pieniężnej odsetek nie pobiera się.


Art. 106. 1. Prezes Urzędu może na wniosek przedsiębiorcy, związku przedsiębiorców lub osób, o których mowa w art. 103, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie, odroczyć uiszczenie kary pieniężnej albo rozłożyć ją na raty ze względu na ważny interes wnioskodawcy. 2. Prezes Urzędu może uchylić, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie, odroczenie uiszczenia kary pieniężnej lub rozłożenie jej na raty, jeżeli ujawniły się nowe lub poprzednio nieznane okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia. Dział VII Zmiany w przepisach obowiązujących


Art. 107. W ustawie z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. Nr 43, poz. 296, z 1965 r. Nr 15, poz. 113, z 1974 r. Nr 27, poz. 157 i Nr 39, poz. 231, z 1975 r. Nr 45, poz. 234, z 1982 r. Nr 11, poz. 82 i Nr 30, poz. 210, z 1983 r. Nr 5, poz. 33, z 1984 r. Nr 45, poz. 241 i 242, z 1985 r. Nr 20, poz. 86, z 1987 r. Nr 21, poz. 123, z 1988 r. Nr 41, poz. 324, z 1989 r. Nr 4, poz. 21 i Nr 33, poz. 175, z 1990 r. Nr 14, poz. 88, Nr 34, poz. 198, Nr 53, poz. 306, Nr 55, poz. 318 i Nr 79, poz. 464, z 1991 r. Nr 7, poz. 24, Nr 22, poz. 92 i Nr 115, poz. 496, z 1993 r. Nr 12, poz. 53, z 1994 r. Nr 105, poz. 509, z 1995 r. Nr 83, poz. 417, z 1996 r. Nr 24, poz. 110, Nr 43, poz. 189, Nr 73, poz. 350 i Nr 149, poz. 703, z 1997 r. Nr 43, poz. 270, Nr 54, poz. 348, Nr 75, poz. 471, Nr 102, poz. 643, Nr 117, poz. 752, Nr 121, poz. 769 i 770, Nr 133, poz. 882, Nr 139, poz. 934, Nr 140, poz. 940 i Nr 141, poz. 944, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 117, poz. 757, z 1999 r. Nr 52, poz. 532 oraz z 2000 r. Nr 22, poz. 269 i 271, Nr 48, poz. 552 i 554, Nr 55, poz. 665 i Nr 73, poz. 852) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 479{1} w § 2 pkt 3 otrzymuje brzmienie: "3) należące do właściwości sądów na podstawie przepisów o ochronie konkurencji, Prawa energetycznego, Prawa telekomunikacyjnego oraz przepisów o transporcie kolejowym,"; 2) rozdział 2 działu IVa tytułu VII księgi pierwszej części pierwszej otrzymuje brzmienie: "Rozdział 2 Rozdział 2. Postępowanie w sprawach z zakresu ochrony konkurencji


Art. 108. W ustawie z dnia 20 czerwca 1985 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. z 1994 r. Nr 7, poz. 25, Nr 77, poz. 355, Nr 91, poz. 421, Nr 105, poz. 509, z 1995 r. Nr 34, poz. 163, Nr 81, poz. 406, z 1996 r. Nr 77, poz. 367; z 1997 r. Nr 75, poz. 471, Nr 98, poz. 604, Nr 106, poz. 679, Nr 117, poz. 751, 752 i 753, Nr 121, poz. 769, Nr 124, poz. 782, Nr 133, poz. 882, z 1998 r. Nr 98, poz. 607, Nr 160, poz. 1064, Nr 162, poz. 1118 i 1125, z 1999 r. Nr 20, poz. 180, Nr 60, poz. 636, Nr 75, poz. 853, Nr 83, poz. 931, Nr 110, poz. 1255 oraz z 2000 r. Nr 48, poz. 551, Nr 50, poz. 580 i Nr 56, poz. 678) art. 20 otrzymuje brzmienie: "Art. 20. Minister Sprawiedliwości, w drodze rozporządzenia, tworzy w Sądzie Okręgowym w Warszawie odrębną jednostkę organizacyjną do spraw z zakresu ochrony konkurencji, regulacji energetyki, telekomunikacji i transportu kolejowego.".


Art. 109. W ustawie z dnia 30 kwietnia 1993 r. o narodowych funduszach inwestycyjnych i ich prywatyzacji (Dz. U. Nr 44, poz. 202, z 1994 r. Nr 84, poz. 385 oraz z 1997 r. Nr 30, poz. 164, Nr 47, poz. 298 i Nr 107, poz. 691) wprowadza się następujące zmiany: 1) art. 25 otrzymuje brzmienie: "Art. 25. 1. Firma zarządzająca nie może jednocześnie świadczyć usług zarządzania na rzecz dwóch lub więcej funduszy lub być akcjonariuszem funduszu, na którego rzecz świadczy usługi zarządzania, bez wcześniejszego uzyskania zgody Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. 2. Członek rady nadzorczej lub zarządu funduszu nie może jednocześnie pełnić funkcji członka rady nadzorczej lub członka zarządu innego funduszu. Zakaz ten stosuje się odpowiednio do prokurentów. 3. W razie naruszenia obowiązków i zakazów, o których mowa w ust. 1 i 2, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów może wydać decyzję o nałożeniu na odpowiedzialnego członka zarządu danego funduszu lub firmy zarządzającej kary pieniężnej w wysokości nieprzekraczającej połowy rocznego dochodu danej osoby za ostatni rok podatkowy. Odwołania od decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów podlegają rozpatrzeniu w trybie art. 78 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz.U. Nr ..., poz. ...)."; 2) art. 27 otrzymuje brzmienie: "Art. 27. Zakazy, o których mowa w art. 25 ust. 1 i 2 oraz w art. 26, obejmują również podmioty dominujące i zależne w stosunku do firmy zarządzającej w rozumieniu art. 4 pkt 3 ustawy, o której mowa w art. 25 ust. 3."; 3) po art. 28 dodaje się art. 28a w brzmieniu: "Art. 28a. W zakresie nieuregulowanym w tym rozdziale stosuje się przepisy ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów.". Dział VIII Przepisy przejściowe i końcowe


Art. 11. 1. Prezes Urzędu wydaje decyzję o niestwierdzeniu stosowania praktyki ograniczającej konkurencję, jeżeli nie stwierdzi naruszenia zakazów określonych w art. 5 lub w art. 8. 2. Decyzję, o której mowa w ust. 1, Prezes Urzędu wydaje również w przypadku, gdy porozumienie spełnia przesłanki, o których mowa w art. 7 ust. 1, a nie zostało objęte rozporządzeniem Rady Ministrów, o którym mowa w art. 7. Dział III Koncentracja przedsiębiorców Rozdział 1 Kontrola koncentracji


Art. 110. 1. Z dniem wejścia w życie ustawy rozpoczyna się pierwsza kadencja Prezesa Urzędu sprawującego urząd w tym dniu, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. 2. Kadencja Prezesa Urzędu, o której mowa w ust. 1, ulega skróceniu o okres sprawowania przez niego urzędu przed dniem wejścia w życie ustawy. 3. Prezes Rady Ministrów może odwołać Prezesa Urzędu w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy. W terminie tym nie znajdują zastosowania ograniczenia, o których mowa w art. 24 ust. 5.


Art. 111. Z dniem wejścia w życie ustawy dyrektorzy i wicedyrektorzy delegatur Urzędu stają się członkami korpusu służby cywilnej, a ich dotychczasowe stosunki pracy nawiązane na podstawie powołania na zasadach określonych w ustawie z dnia 24 lutego 1990 r. o przeciwdziałaniu praktykom monopolistycznym i ochronie interesów konsumentów (Dz. U. z 1999 r. Nr 52, poz. 547 oraz z 2000 r. Nr 31, poz. 381 i Nr 60, poz. 704) przekształcają się w stosunki pracy na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony, z tym że stanowisko wicedyrektora delegatury przekształca się w stanowisko zastępcy dyrektora delegatury.


Art. 112. Przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej, o którym mowa w art. 104, uwzględnia się również okoliczność naruszenia przepisów ustawy z dnia 24 lutego 1990 r. o przeciwdziałaniu praktykom monopolistycznym i ochronie interesów konsumentów w okresie 5 lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.


Art. 113. Postępowania wszczęte na podstawie przepisów ustawy z dnia 24 lutego 1990 r. o przeciwdziałaniu praktykom monopolistycznym i ochronie interesów konsumentów prowadzi się na podstawie przepisów niniejszej ustawy.


Art. 114. Przepisy wykonawcze wydane na podstawie ustawy z dnia 24 lutego 1990 r. o przeciwdziałaniu praktykom monopolistycznym i ochronie interesów konsumentów zachowują moc do czasu wejścia w życie aktów wykonawczych wydanych na podstawie niniejszej ustawy, w zakresie, w jakim nie są z nią sprzeczne, nie dłużej jednak niż przez okres 12 miesięcy od dnia jej wejścia w życie.


Art. 115. Wartość euro, o której mowa w przepisach ustawy, podlega przeliczeniu na złote według kursu średniego walut obcych ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu roku kalendarzowego poprzedzającego rok zgłoszenia zamiaru koncentracji lub nałożenia kary.


Art. 116. Ilekroć w odrębnych przepisach jest mowa o organie antymonopolowym lub Urzędzie Antymonopolowym, rozumie się przez to Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.


Art. 117. Traci moc ustawa z dnia 24 lutego 1990 r. o przeciwdziałaniu praktykom monopolistycznym i ochronie interesów konsumentów (Dz. U. z 1999 r. Nr 52, poz. 547 oraz z 2000 r. Nr 31, poz. 381 i Nr 60, poz. 704).


Art. 118. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2001 r., z wyjątkiem art. 41, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.


Art. 12. 1. Zamiar koncentracji podlega zgłoszeniu Prezesowi Urzędu, jeżeli łączny obrót przedsiębiorców uczestniczących w koncentracji w roku obrotowym poprzedzającym rok zgłoszenia przekracza równowartość 50 000 000 euro. 2. Obowiązek wynikający z ust. 1 dotyczy zamiaru: 1) połączenia dwóch lub więcej samodzielnych przedsiębiorców, 2) przejęcia - poprzez nabycie lub objęcie akcji, innych papierów wartościowych, udziałów, całości lub części majątku lub w jakikolwiek inny sposób - bezpośredniej lub pośredniej kontroli nad całym albo częścią jednego lub więcej przedsiębiorców przez jednego lub więcej przedsiębiorców, 3) utworzenia przez przedsiębiorców wspólnego przedsiębiorcy. 3. Obowiązek zgłoszenia zamiaru koncentracji, o którym mowa w ust. 1, dotyczy również: 1) objęcia lub nabycia akcji albo udziałów innego przedsiębiorcy, powodującego uzyskanie co najmniej 25% głosów na walnym zgromadzeniu lub zgromadzeniu wspólników, 2) objęcia przez tę samą osobę funkcji członka organu zarządzającego albo organu kontrolnego u konkurujących ze sobą przedsiębiorców, 3) rozpoczęcia wykonywania praw z akcji lub udziałów objętych lub nabytych bez uprzedniego zgłoszenia zgodnie z art. 13 pkt 3 i 4.


Art. 13. Nie podlega zgłoszeniu zamiar koncentracji: 1) jeżeli obrót przedsiębiorcy: a) nad którym ma nastąpić przejęcie kontroli, zgodnie z art. 12 ust. 2 pkt 2, b) którego akcje lub udziały będą objęte lub nabyte, zgodnie z art. 12 ust. 3 pkt 1, c) z którego akcji lub udziałów ma nastąpić wykonywanie praw, zgodnie z art. 12 ust. 3 pkt 3 - nie przekroczył na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w żadnym z dwóch lat obrotowych poprzedzających zgłoszenie równowartości 10 000 000 euro, 2) jeżeli łączny udział w rynku przedsiębiorców zamierzających dokonać koncentracji nie przekracza 20%, 3) polegającej na czasowym nabyciu lub objęciu przez instytucję finansową akcji albo udziałów w celu ich odsprzedaży, jeżeli przedmiotem działalności gospodarczej tej instytucji jest prowadzone na własny lub cudzy rachunek inwestowanie w akcje albo udziały innych przedsiębiorców, pod warunkiem że odsprzedaż ta nastąpi przed upływem roku od dnia nabycia, oraz że: a) instytucja ta nie wykonuje praw z tych akcji albo udziałów, z wyjątkiem prawa do dywidendy, lub b) wykonuje te prawa wyłącznie w celu przygotowania odsprzedaży całości lub części przedsiębiorstwa, jego majątku lub tych akcji albo udziałów, 4) polegającej na czasowym nabyciu przez przedsiębiorcę akcji lub udziałów w celu zabezpieczenia wierzytelności, pod warunkiem że nie będzie on wykonywał praw z tych akcji lub udziałów, z wyłączeniem prawa do ich sprzedaży, 5) będącej następstwem postępowania upadłościowego albo układowego, z wyłączeniem przypadków, gdy zamierzający przejąć kontrolę jest konkurentem albo należy do grupy kapitałowej, do której należą konkurenci przedsiębiorcy przejmowanego, 6) przedsiębiorców należących do tej samej grupy kapitałowej.


Art. 14. Dokonanie koncentracji przez przedsiębiorcę zależnego uważa się za jej dokonanie przez przedsiębiorcę dominującego.


Art. 15. Obrót, o którym mowa w art. 12 ust. 1 i art. 13 pkt 1, obejmuje obrót zarówno przedsiębiorców bezpośrednio uczestniczących w koncentracji, jak i pozostałych przedsiębiorców należących do grup kapitałowych, do których należą przedsiębiorcy bezpośrednio uczestniczący w koncentracji.


Art. 16. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób obliczania obrotu, o którym mowa w art. 12 ust. 1 i art. 13 pkt 1, uwzględniając specyfikę działalności prowadzonej przez przedsiębiorców, a w szczególności zasady rachunkowości odnoszącej się do poszczególnych przedsiębiorców, w tym do banków, ubezpieczycieli i funduszy inwestycyjnych. Rozdział 2 Decyzje w sprawach koncentracji


Art. 17. Prezes Urzędu, w drodze decyzji, wydaje zgodę na dokonanie koncentracji, w wyniku której nie powstanie lub nie umocni się pozycja dominująca na rynku i wskutek czego konkurencja na rynku nie zostanie istotnie ograniczona.


Art. 18. 1. Prezes Urzędu, w drodze decyzji, wydaje zgodę na dokonanie koncentracji, gdy po spełnieniu przez przedsiębiorców zamierzających dokonać koncentracji warunków określonych w ust. 2, nie powstanie lub nie umocni się pozycja dominująca na rynku, wskutek czego konkurencja na rynku nie zostanie istotnie ograniczona. 2. Prezes Urzędu może na przedsiębiorcę lub przedsiębiorców zamierzających dokonać koncentracji nałożyć obowiązek lub przyjąć ich zobowiązanie, w szczególności, do: 1) zbycia całości lub części majątku jednego lub kilku przedsiębiorców, 2) wyzbycia się kontroli nad przedsiębiorcą lub przedsiębiorcami bezpośrednio nieuczestniczącymi w koncentracji, w szczególności przez zbycie określonego pakietu akcji lub udziałów, lub odwołania z funkcji członka organu zarządzającego lub kontrolnego jednego lub kilku przedsiębiorców, 3) udzielenia licencji praw wyłącznych konkurentowi - określając w decyzji, o której mowa w ust. 1, termin spełnienia warunków. 3. W decyzji, o której mowa w ust. 1, Prezes Urzędu nakłada na przedsiębiorcę lub przedsiębiorców obowiązek składania, w wyznaczonym terminie, informacji o realizacji tych warunków.


Art. 19. 1. Prezes Urzędu zakazuje, w drodze decyzji, dokonania koncentracji, w wyniku której powstanie lub umocni się pozycja dominująca na rynku, wskutek czego konkurencja na rynku zostanie istotnie ograniczona, z zastrzeżeniem ust. 2. 2. Prezes Urzędu wydaje, w drodze decyzji, zgodę na dokonanie koncentracji, w wyniku której powstanie lub umocni się pozycja dominująca na rynku, pomimo że nastąpi istotne ograniczenie konkurencji, w przypadku gdy odstąpienie od zakazu koncentracji jest uzasadnione, w szczególności: 1) przyczyni się ona do rozwoju ekonomicznego lub postępu technicznego, 2) może ona wywrzeć pozytywny wpływ na gospodarkę narodową.


Art. 2. 1. Ustawa nie narusza praw przysługujących na podstawie przepisów dotyczących ochrony własności intelektualnej i przemysłowej, w szczególności przepisów o ochronie wynalazków, wzorów użytkowych i przemysłowych, topografii układów scalonych, znaków towarowych, oznaczeń geograficznych, praw autorskich i praw pokrewnych. 2. Ustawę stosuje się do zawieranych między przedsiębiorcami: 1) umów, w szczególności licencji, a także innych niż umowy praktyk wykonywania praw, o których mowa w ust. 1, 2) umów dotyczących nieujawnionych do wiadomości publicznej: a) informacji technicznych lub technologicznych, b) zasad organizacji i zarządzania - co do których podjęto działania zmierzające do zapobieżenia ich ujawnieniu, jeżeli skutkiem tych umów jest nieuzasadnione ograniczenie swobody działalności gospodarczej stron lub istotne ograniczenie konkurencji na rynku.


Art. 20. 1. Prezes Urzędu może uchylić decyzje, o których mowa w art. 17, 18 ust. 1 i w art. 19 ust. 2, jeżeli zostały one oparte na nierzetelnych informacjach, za które są odpowiedzialni przedsiębiorcy uczestniczący w koncentracji, lub jeżeli przedsiębiorcy nie spełniają warunków, o których mowa w art. 18 ust. 2 i 3. W przypadku uchylenia decyzji Prezes Urzędu orzeka co do istoty sprawy. 2. Jeżeli w przypadkach, o których mowa w ust. 1, koncentracja została już dokonana, a przywrócenie konkurencji na rynku nie jest możliwe w inny sposób, Prezes Urzędu może, w drodze decyzji, określając termin jej wykonania na warunkach określonych w decyzji, nakazać w szczególności: 1) podział połączonego przedsiębiorcy na warunkach określonych w decyzji, 2) zbycie całości lub części majątku przedsiębiorcy, 3) zbycie udziałów lub akcji zapewniających kontrolę nad przedsiębiorcą lub przedsiębiorcami lub rozwiązanie spółki, nad którą przedsiębiorcy sprawują wspólną kontrolę, 4) odwołanie z funkcji członka organów zarządzających lub kontrolnych przedsiębiorców uczestniczących w koncentracji. 3. Decyzja, o której mowa w ust. 2, nie może być wydana po upływie 5 lat od dnia dokonania koncentracji. 4. Przepisy ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio w przypadku niezgłoszenia Prezesowi Urzędu zamiaru koncentracji, o którym mowa w art. 12 ust. 1.


Art. 21. Decyzje, o których mowa w art. 17, 18 ust. 1 lub w art. 19 ust. 2, wygasają, jeżeli w terminie 3 lat od dnia ich wydania koncentracja nie została dokonana.


Art. 22. Prezes Urzędu na wniosek instytucji finansowej może przedłużyć, w drodze decyzji, termin, o którym mowa w art. 13 pkt 3, jeżeli udowodni ona, że odsprzedaż akcji albo udziałów nie była w praktyce możliwa lub uzasadniona ekonomicznie przed upływem roku od dnia ich nabycia.


Art. 23. Sąd rejestrowy, działając na podstawie odrębnych przepisów, dokona wpisu do rejestru, jeżeli: 1) Prezes Urzędu wyda zgodę na dokonanie koncentracji, 2) przedsiębiorca wykaże, że zamiar koncentracji nie podlega obowiązkowi zgłoszenia. Dział IV Organizacja ochrony konkurencji i konsumentów Rozdział 1 Prezes Urzędu


Art. 24. 1. Prezes Urzędu jest centralnym organem administracji rządowej właściwym w sprawach ochrony konkurencji i konsumentów. Prezes Rady Ministrów sprawuje nadzór nad działalnością Prezesa Urzędu. 2. Prezes Rady Ministrów powołuje na okres 5 lat Prezesa Urzędu, wyłonionego w drodze konkursu spośród osób posiadających wykształcenie wyższe, w szczególności z zakresu prawa, ekonomii lub zarządzania, i wyróżniających się wiedzą teoretyczną i doświadczeniem z zakresu gospodarki rynkowej oraz ochrony konkurencji i konsumentów. 3. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób i tryb przeprowadzania konkursu, o którym mowa w ust. 2. Prezes Rady Ministrów określi skład komisji konkursowej, wymogi wobec członków komisji konkursowej, kierując się koniecznością zapewnienia obiektywności wyboru Prezesa Urzędu. 4. Członkiem komisji konkursowej nie może być osoba, która w ostatnich trzech latach pełniła funkcję w organach przedsiębiorcy posiadającego pozycję dominującą na rynku lub reprezentowała jego interesy, a także osoba nie dająca rękojmi bezstronności pełnienia funkcji w interesie publicznym. 5. Prezes Urzędu może zostać odwołany przez Prezesa Rady Ministrów przed upływem kadencji w przypadku: 1) nawiązania stosunku pracy, z wyjątkiem zatrudnienia na stanowisku profesora w szkole wyższej lub placówce naukowej, 2) podjęcia działalności gospodarczej w charakterze przedsiębiorcy lub objęcia funkcji członka organu zarządzającego lub kontrolnego przedsiębiorcy, 3) skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo popełnione umyślnie, 4) rażącego naruszenia swoich obowiązków, 5) choroby trwale uniemożliwiającej wykonywanie zadań, 6) złożenia rezygnacji. 6. Prezes Urzędu wykonuje swoje zadania przy pomocy Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwanego dalej "Urzędem".


Art. 25. Prezes Rady Ministrów powołuje i odwołuje wiceprezesów Urzędu na wniosek Prezesa Urzędu.


Art. 26. Do zakresu działania Prezesa Urzędu należy: 1) sprawowanie kontroli przestrzegania przez przedsiębiorców przepisów ustawy, 2) wydawanie, w przypadkach określonych ustawą, decyzji w sprawach przeciwdziałania praktykom ograniczającym konkurencję, koncentracji lub podziału przedsiębiorców oraz decyzji w sprawach kar pieniężnych, 3) prowadzenie badań stanu koncentracji gospodarki oraz zachowań rynkowych przedsiębiorców, 4) przygotowywanie projektów rządowych programów rozwoju konkurencji oraz projektów rządowej polityki konsumenckiej, 5) nadzorowanie pomocy publicznej udzielanej przedsiębiorcom na podstawie odrębnych przepisów, 6) dokonywanie oceny skuteczności oraz efektywności pomocy publicznej udzielonej przedsiębiorcom, a także skutków udzielonej pomocy w sferze konkurencji, 7) współpraca z zagranicznymi i międzynarodowymi organizacjami i organami w zakresie ochrony konkurencji, 8) opracowywanie i przedkładanie Radzie Ministrów projektów aktów prawnych dotyczących praktyk ograniczających konkurencję, rozwoju konkurencji lub warunków jej powstawania, a także ochrony interesów konsumentów, 9) opiniowanie projektów aktów prawnych dotyczących praktyk ograniczających konkurencję, rozwoju konkurencji lub warunków jej powstawania, a także ochrony interesów konsumentów, 10) przedkładanie Radzie Ministrów okresowych sprawozdań z realizacji rządowych programów rozwoju konkurencji i polityki konsumenckiej, 11) występowanie do przedsiębiorców i związków przedsiębiorców w sprawach ochrony praw i interesów konsumentów, 12) podejmowanie czynności wynikających z przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, 13) występowanie do wyspecjalizowanych jednostek i odpowiednich organów kontroli państwowej o wykonanie badań przestrzegania praw konsumentów, 14) nadzór nad ogólnym bezpieczeństwem produktów przeznaczonych dla konsumentów w zakresie wynikającym z przepisów o ogólnym bezpieczeństwie produktów, 15) współpraca z organami samorządu terytorialnego oraz z krajowymi i zagranicznymi organizacjami społecznymi i innymi instytucjami, do których zadań statutowych należy ochrona interesów konsumentów, 16) udzielanie pomocy organom samorządu województwa i powiatu oraz organizacjom, do których zadań statutowych należy ochrona interesów konsumentów, w zakresie wynikającym z rządowej polityki konsumenckiej, 17) inicjowanie badań towarów i usług, wykonywanych przez organizacje konsumenckie, 18) opracowywanie i wydawanie publikacji oraz programów edukacyjnych popularyzujących wiedzę o prawach konsumentów, 19) realizacja zobowiązań międzynarodowych Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie współpracy i wymiany informacji w sprawach ochrony konkurencji i pomocy publicznej udzielanej przedsiębiorcom, 20) gromadzenie i upowszechnianie orzecznictwa w sprawach z zakresu ochrony konkurencji i konsumentów, 21) wykonywanie innych zadań określonych w ustawie lub ustawach odrębnych.


Art. 27. 1. Prezes Urzędu wydaje Dziennik Urzędowy Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. 2. Decyzje i postanowienia Prezesa Urzędu, a także orzeczenia Sądu Okręgowego w Warszawie - sądu antymonopolowego, zwanego dalej "sądem antymonopolowym" oraz Sądu Najwyższego w sprawach dotyczących kasacji od wyroków sądu antymonopolowego lub ich sentencje, z pominięciem informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa, jak również inne tajemnice podlegające ochronie na podstawie odrębnych przepisów, mogą być w całości lub w części publikowane w Dzienniku Urzędowym Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. 3. W Dzienniku Urzędowym Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zamieszcza się również informacje, komunikaty, ogłoszenia, wyjaśnienia i interpretacje mające istotne znaczenie dla stosowania przepisów w sprawach objętych zakresem działania Prezesa Urzędu.


Art. 28. 1. W skład Urzędu wchodzi Centrala w Warszawie oraz delegatury Urzędu w Bydgoszczy, w Gdańsku, w Katowicach, w Krakowie, w Lublinie, w Łodzi, w Poznaniu, w Warszawie i we Wrocławiu. 2. Delegaturami Urzędu kierują dyrektorzy delegatur. 3. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, właściwość miejscową i rzeczową delegatur Urzędu w sprawach z zakresu działania Prezesa Urzędu, uwzględniając charakter i liczbę spraw występujących na danym terenie. 4. Delegatury Urzędu oprócz spraw należących do ich właściwości mogą załatwiać inne sprawy przekazane im przez Prezesa Urzędu. 5. W szczególnie uzasadnionych przypadkach Prezes Urzędu może sprawę należącą do właściwości delegatury przejąć lub przekazać do załatwienia innej delegaturze Urzędu albo sprawę należącą do swojej właściwości przekazać do załatwienia wskazanej delegaturze. 6. Decyzje i postanowienia w sprawach z zakresu właściwości delegatur oraz w sprawach przekazanych do załatwienia przez Prezesa Urzędu na podstawie ust. 5 dyrektorzy delegatur wydają w imieniu Prezesa Urzędu.


Art. 29. Organizację Urzędu określa statut nadany, w drodze rozporządzenia, przez Prezesa Rady Ministrów.


Art. 3. Przepisów ustawy nie stosuje się do: 1) ograniczeń konkurencji dopuszczonych na podstawie odrębnych ustaw, 2) układów zbiorowych pracy.


Art. 30. 1. Prezesowi Urzędu podlega Inspekcja Handlowa. 2. Prezes Urzędu zatwierdza przedkładane mu przez Głównego Inspektora Inspekcji Handlowej kierunki działania Inspekcji Handlowej oraz jej plany kontroli o znaczeniu krajowym. 3. Prezes Urzędu może zlecić Inspekcji Handlowej przeprowadzenie kontroli lub realizację innych zadań należących do zakresu jego działania. 4. Prezes Urzędu dokonuje okresowych ocen działalności Inspekcji Handlowej na podstawie przedkładanych mu raportów tej Inspekcji i przekazuje wynikające z tych ocen wnioski Głównemu Inspektorowi Inspekcji Handlowej.


Art. 31. Prezes Urzędu może podawać do publicznej wiadomości informacje o wynikach kontroli Inspekcji Handlowej oraz informacje o działaniach podjętych na podstawie art. 26 pkt 11 i 12 z pominięciem informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa, jak również innych tajemnic podlegających ochronie na podstawie odrębnych przepisów. Rozdział 2 Samorząd terytorialny i organizacje konsumenckie


Art. 32. Zadania w dziedzinie ochrony interesów konsumentów w zakresie określonym ustawą oraz odrębnymi przepisami wykonują również: samorząd terytorialny, a także organizacje konsumenckie i inne instytucje, do których statutowych lub ustawowych zadań należy ochrona interesów konsumentów.


Art. 33. Zadaniem samorządu terytorialnego w zakresie ochrony praw konsumentów jest prowadzenie edukacji konsumenckiej, w szczególności poprzez wprowadzenie elementów wiedzy konsumenckiej do programów nauczania w szkołach publicznych.