Art. 16. 1. Obowiązkowe szczepienia ochronne osób ubezpieczonych przeprowadzają świadczeniodawcy, z którymi Kasy Chorych zawarły umowy na te świadczenia. 2. Koszty przeprowadzenia obowiązkowych szczepień ochronnych, o których mowa w ust. 1, są finansowane na zasadach określonych w przepisach o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym, z zastrzeżeniem ust. 3 i 6. 3. Jeżeli osoba ubezpieczona dokona obowiązkowego szczepienia ochronnego u innego świadczeniodawcy niż określony w ust. 1, koszty preparatu oraz koszty przeprowadzenia szczepienia ponosi ta osoba. 4. Koszty przeprowadzenia obowiązkowych szczepień ochronnych osób nieubezpieczonych finansowane są z budżetu państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw zdrowia. 5. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, tryb finansowania kosztów, o których mowa w ust. 4, uwzględniając w szczególności sposób dokumentowania przeprowadzenia szczepień oraz terminy rozliczeń. 6. Koszty preparatów służących przeprowadzaniu obowiązkowych szczepień ochronnych finansowane są z budżetu państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw zdrowia. 7. Preparaty do szczepień, o których mowa w ust. 6, zakupuje minister właściwy do spraw zdrowia zgodnie z przepisami o zamówieniach publicznych. 8. Preparaty zakupione przez ministra właściwego do spraw zdrowia są transportowane i przechowywane, z zachowaniem łańcucha chłodniczego, na zasadach określonych w odrębnych przepisach. 9. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, tryb i sposób przekazywania preparatów, o których mowa w ust. 6, uwzględniając w szczególności: 1) podmioty, którym przekazywane są preparaty i ich obowiązki w zakresie ustalania rocznego zapotrzebowania na preparaty, 2) sposób przechowywania i rotacji preparatów stanowiących rezerwę przeciwepidemiczną kraju z zachowaniem odrębnych przepisów, 3) zaopatrywanie się świadczeniodawców prowadzących szczepienia w preparaty.


Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o chorobach zakaźnych i zakażeniach Rozdział 1 Przepisy ogólne

Art. 17. 1. W celu zapobiegania szerzeniu się chorób zakaźnych u osób pracujących, narażonych na działanie czynników biologicznych przeprowadza się, po uzyskaniu ich zgody, szczepienia ochronne wskazane na danym stanowisku pracy. 2. Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, określi, w drodze rozporządzenia, wykaz stanowisk pracy oraz szczepień ochronnych wskazanych do wykonania pracownikom podejmującym pracę lub zatrudnionym na tych stanowiskach, uwzględniając w szczególności standardy Unii Europejskiej. 3. O rodzaju wskazanego szczepienia ochronnego pracodawca informuje pracownika. 4. Koszty przeprowadzania szczepień ochronnych, o których mowa w ust. 1, oraz preparatów do tych szczepień ponosi pracodawca. 5. Przy przeprowadzaniu szczepień wskazanych na danym stanowisku pracy obowiązują zasady określone w art. 14 ust. 2-7.


Art. 18. 1. Minister właściwy do spraw zdrowia może ogłosić, w drodze obwieszczenia, wykaz zalecanych szczepień ochronnych dla określonych grup osób z uwagi na wiek, stan zdrowia, sytuację epidemiologiczną występującą na danym terenie oraz przemieszczanie się poza granice Rzeczypospolitej Polskiej, z uwzględnieniem wymagań innych krajów oraz zaleceń Światowej Organizacji Zdrowia. 2. Przy przeprowadzaniu szczepień zalecanych obowiązują zasady określone w art. 14 ust. 2-7. 3. Koszty zakupu preparatów do szczepień określonych w ust. 1 ponosi osoba poddająca się szczepieniu. 4. Zalecane szczepienia ochronne osób ubezpieczonych przeprowadzają świadczeniodawcy, z którymi Kasy Chorych zawarły umowy na te świadczenia. 5. Koszty przeprowadzania zalecanych szczepień ochronnych, o których mowa w ust. 1, osób ubezpieczonych są finansowane na zasadach określonych w przepisach o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym, z wyjątkiem szczepień wykonywanych w związku z podróżą za granicę. 6. Jeżeli osoba ubezpieczona dokona zalecanego szczepienia ochronnego u innego świadczeniodawcy niż określony w ust. 4, koszty przeprowadzenia szczepienia ponosi ta osoba. 7. Koszty przeprowadzania zalecanych szczepień ochronnych osób nieubezpieczonych ponoszą te osoby.


Art. 19. 1. Lekarz, który podejrzewa wystąpienie niepożądanego odczynu poszczepiennego, ma obowiązek niezwłocznego zgłoszenia takiego przypadku do powiatowego (portowego) inspektora sanitarnego, właściwego ze względu na miejsce udzielania świadczenia zdrowotnego przez tego lekarza. 2. Powiatowy (portowy) inspektor sanitarny prowadzi rejestry niepożądanych odczynów poszczepiennych. 3. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, kategorie i kryteria rozpoznawania niepożądanych odczynów poszczepiennych, sposób i tryb ich zgłaszania oraz wzory formularzy i obieg dokumentacji, uwzględniając w szczególności objawy ogólne i miejscowe. 4. Leczenie niepożądanych odczynów poszczepiennych u osób ubezpieczonych prowadzone jest na zasadach określonych w przepisach o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym. 5. Koszty leczenia niepożądanych odczynów poszczepiennych u osób nieubezpieczonych finansowane są z budżetu państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw zdrowia. 6. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, tryb finansowania kosztów, o których mowa w ust. 5, uwzględniając w szczególności sposób dokumentowania przeprowadzonego leczenia oraz terminy rozliczeń. Rozdział 3 Postępowanie w przypadku podejrzenia lub rozpoznania choroby zakaźnej lub zakażenia oraz w przypadku stwierdzenia zgonu z powodu choroby zakaźnej


Art. 2. Użyte w ustawie określenia oznaczają: 1) badanie diagnostyczne " kliniczne lub laboratoryjne badanie medyczne wykonywane w celu identyfikacji zakażenia lub ustalenia rozpoznania choroby, 2) choroby zakaźne " choroby, które zostały wywołane przez drobnoustroje, ich toksyczne produkty, a także przez pasożyty lub inne biologiczne czynniki chorobotwórcze, które ze względu na charakter i sposób szerzenia się stanowią zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi, 3) dezynfekcja niszczenie form wegetatywnych drobnoustrojów za pomocą metod fizycznych, chemicznych lub biologicznych, 4) dochodzenie epidemiologiczne " wykrywanie przyczyn, źródeł i mechanizmów szerzenia się choroby, 5) epidemia " wystąpienie na danym obszarze zachorowań na chorobę zakaźną w liczbie wyraźnie większej niż w poprzedzającym okresie lub nagłe wystąpienie chorób zakaźnych wcześniej niewystępujących, 6) hospitalizacja " umieszczenie zakaźnie chorego lub podejrzanego o chorobę zakaźną w szpitalu w celu diagnozowania, leczenia lub izolacji, 7) izolacja " odosobnienie zakaźnie chorego lub podejrzanego o chorobę zakaźną w celu uniemożliwienia przeniesienia zakażenia, 8) kwarantanna " odosobnienie osoby zdrowej narażonej na zakażenie w celu wczesnego rozpoznania choroby zakaźnej lub zakażenia, 9) lekarz " również lekarza stomatologa, 10) nadzór epidemiologiczny " indywidualną kliniczno-epidemiologiczną obserwację osoby przewlekle zakażonej lub podejrzanej o chorobę zakaźną lub zakażenie, bez ograniczenia jej swobody przemieszczania się, 11) niepożądany odczyn poszczepienny " objawy kliniczne czasowo związane z dokonanym szczepieniem ochronnym, 12) nosiciel " osobę bez objawów chorobowych, w której organizmie bytują i rozmnażają się drobnoustroje chorobotwórcze, stanowiącą potencjalne źródło zakażenia innych osób, 13) osoba ubezpieczona " osobę objętą ubezpieczeniem zdrowotnym na podstawie ustawy z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym (Dz.U. Nr 28, poz. 153 i Nr 75, poz. 468, z 1998 r. Nr 117, poz. 756, Nr 137, poz. 887, Nr 144, poz. 929 i Nr 162, poz. 1116, z 1999 r. Nr 45, poz. 439, Nr 49, poz. 483, Nr 63, poz. 700, Nr 70, poz. 777, Nr 72, poz. 802, Nr 109, poz. 1236, Nr 110, poz. 1255 i 1256, z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 18, poz. 230, Nr 95, poz. 1041, Nr 122, poz. 1311 i 1324 oraz z 2001 r. Nr 8, poz. 64 i Nr 52, poz. 539), 14) podejrzany o chorobę zakaźną " osobę, u której występują objawy kliniczne wskazujące na chorobę zakaźną lub która pozostawała w bezpośredniej bądź pośredniej styczności ze źródłem zakażenia, 15) podejrzany o zakażenie " osobę bez objawów choroby zakaźnej, która pozostawała w bezpośredniej bądź pośredniej styczności ze źródłem zakażenia, jeżeli rodzaj styczności zagrażał przeniesieniem drobnoustrojów, 16) przedsiębiorca przedsiębiorcę w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. " Prawo działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 101, poz. 1178, z 2000 r. Nr 86, poz. 958 i Nr 114, poz. 1193 oraz z 2001 r. Nr 49, poz. 509), a także: a) osobę fizyczną, osobę prawną bądź jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej, organizującą lub świadczącą usługi o charakterze użyteczności publicznej, które nie są działalnością gospodarczą w rozumieniu przepisów o działalności gospodarczej, b) osobę fizyczną wykonującą zawód we własnym imieniu i na własny rachunek lub prowadzącą działalność w ramach wykonywania takiego zawodu, 17) skażenie " zanieczyszczenie drobnoustrojami lub ich toksynami powierzchni przedmiotów, żywności, gleby, wody i powietrza, 18) stan epidemii " sytuację wymagającą podjęcia określonych w ustawie działań w związku z wystąpieniem epidemii w celu zminimalizowania jej skutków, 19) stan zagrożenia epidemicznego " stan wysokiego prawdopodobieństwa powstania epidemii lub zawleczenia choroby zakaźnej wymagający podjęcia określonych działań w celu zapobieżenia epidemii lub zminimalizowaniu jej skutków, 20) sterylizacja zniszczenie wszystkich drobnoustrojów oraz ich form przetrwalnikowych przez zastosowanie czynników fizycznych lub chemicznych, 21) szczepienie ochronne " podanie szczepionki przeciw chorobie zakaźnej w celu sztucznego uodpornienia przeciwko tej chorobie, 22) świadczenie zdrowotne świadczenie zdrowotne w rozumieniu ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz.U. Nr 91, poz. 408, z 1992 r. Nr 63, poz. 315, z 1994 r. Nr 121, poz. 591, z 1995 r. Nr 138, poz. 682, z 1996 r. Nr 24, poz. 110, z 1997 r. Nr 104, poz. 661, Nr 121, poz. 769 i Nr 158, poz. 1041, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, Nr 117, poz. 756 i Nr 162, poz. 1115, z 1999 r. Nr 28, poz. 255 i 256 i Nr 84, poz. 935, z 2000 r. Nr 3, poz. 28, Nr 12, poz. 136, Nr 43, poz. 489, Nr 84, poz. 948, Nr 114, poz. 1193 i Nr 120, poz. 1268 oraz z 2001 r. Nr 5, poz. 45), 23) świadczeniodawca " świadczeniodawcę w rozumieniu art. 7 pkt 23 ustawy o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym, 24) zagrożenie epidemiczne " prawdopodobieństwo narastania liczby zachorowań występujących dotąd sporadycznie lub niewystępujących wcześniej na danym terenie, 25) zakażenie " wniknięcie do organizmu i rozwój w nim żywego biologicznego czynnika chorobotwórczego, 26) zakażenie zakładowe " zakażenie, które zostało nabyte w czasie pobytu w zakładzie opieki zdrowotnej udzielającym całodobowych lub całodziennych świadczeń zdrowotnych, a które nie było w okresie inkubacji w chwili przyjęcia do zakładu, 27) zatrucie pokarmowe " ostre zachorowanie o charakterze zakaźnym, inwazyjnym lub toksycznym, którego przyczyną było spożycie skażonej żywności lub wody.


Art. 20. 1. Lekarz lub felczer, który podejrzewa lub rozpoznaje chorobę zakaźną lub zakażenie, jest obowiązany pouczyć pacjenta, jego ustawowego przedstawiciela lub osobę sprawującą nad pacjentem faktyczną opiekę o środkach ostrożności zapobiegających przeniesieniu zakażenia na inne osoby oraz o obowiązku wynikającym z art. 7 ust. 2. 2. W przypadku rozpoznania zakażenia, które może przenosić się drogą kontaktów seksualnych, lekarz jest obowiązany poinformować pacjenta o konieczności zgłoszenia się do lekarza jego partnera lub partnerów seksualnych. Fakt powiadomienia pacjenta powinien być odnotowany w dokumentacji medycznej i potwierdzony podpisem pacjenta. 3. W przypadku podejrzenia zakażenia lub zachorowania na chorobę zakaźną, określoną w wykazie, o którym mowa w art. 3 ust. 1, lub rozpoznania takiej choroby lekarz lub felczer ma obowiązek zgłoszenia tego faktu, w ciągu 24 godzin, właściwemu ze względu na miejsce zachorowania powiatowemu (portowemu) inspektorowi sanitarnemu, z zastrzeżeniem ust. 4"6. 4. Podejrzenie lub rozpoznanie zachorowania na gruźlicę lekarz lub felczer ma obowiązek zgłosić właściwemu ze względu na miejsce zachorowania wojewódzkiemu inspektorowi sanitarnemu lub wskazanej przez niego specjalistycznej jednostce właściwej w zakresie gruźlicy i chorób płuc. 5. Podejrzenie lub rozpoznanie zachorowania na AIDS, kiłę, rzeżączkę, nierzeżączkowe zakażenia dolnych odcinków narządów moczowo-płciowych i inne chlamydiozy oraz rzęsistkowicę lekarz lub felczer ma obowiązek zgłosić bezpośrednio właściwemu ze względu na miejsce zachorowania wojewódzkiemu inspektorowi sanitarnemu lub wskazanej przez niego specjalistycznej jednostce właściwej w zakresie chorób przenoszonych drogą płciową. 6. W przypadku stwierdzenia lub podejrzenia, że zgon nastąpił z powodu choroby zakaźnej określonej w wykazie, o którym mowa w art. 3 ust. 1, lekarz ma obowiązek powiadomić o tym fakcie wojewódzkiego inspektora sanitarnego. 7. W zgłoszeniach, o których mowa w ust. 3"6, z zastrzeżeniem ust. 8, zamieszcza się następujące dane osoby, której dotyczy zgłoszenie: 1) imię i nazwisko, 2) datę urodzenia, 3) nr PESEL, 4) płeć, 5) adres zamieszkania (lub zameldowania), 6) rozpoznanie oraz kod jednostki chorobowej zgodnie z międzynarodową klasyfikacją chorób, 7) inne informacje niezbędne do przeciwdziałania chorobom zakaźnym i zakażeniom oraz rozpoznania i oceny sytuacji epidemiologicznej. 8. W zgłoszeniu zachorowań na AIDS lekarz zamieszcza dane określone w ust. 7, a jeżeli pacjent je zastrzeże, to następujące dane osoby, której dotyczy zgłoszenie: 1) inicjały imienia i nazwiska lub hasło, 2) wiek, 3) płeć, 4) obywatelstwo, 5) województwo, na obszarze którego posiada stałe zameldowanie, a w przypadku niemożliwości ustalenia " województwo, na obszarze którego przebywa osoba, której dotyczy zgłoszenie, 6) rozpoznanie. 9. W zgłoszeniach, o których mowa w ust. 3"6, należy zamieścić imię, nazwisko, adres i numer telefonu lekarza dokonującego zgłoszenia. 10. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wzory formularzy zgłoszeń, o których mowa w ust. 3"6, oraz sposób ich przekazywania, uwzględniając w szczególności wymogi zabezpieczenia ochrony danych osobowych.


Art. 21. 1. Kierownik laboratorium wykonującego badania mikrobiologiczne, serologiczne i molekularne ma obowiązek zgłaszania, w ciągu 24 godzin, dodatnich wyników badań w kierunku biologicznych czynników chorobotwórczych, określonych w wykazie, o którym mowa w art. 3 ust. 2, do powiatowego (portowego) inspektora sanitarnego, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. 2. Zgłoszenie zakażenia gruźlicą należy kierować bezpośrednio do wojewódzkiego inspektora sanitarnego lub wskazanej przez niego specjalistycznej jednostki właściwej w zakresie gruźlicy i chorób płuc. 3. Zgłoszenie zakażenia HIV, kiłą, rzeżączką, nierzeżączkowymi zakażeniami dolnych odcinków narządów moczowo-płciowych i innymi chlamydiozami oraz rzęsistkowicą należy kierować bezpośrednio do wojewódzkiego inspektora sanitarnego lub wskazanej przez niego specjalistycznej jednostki właściwej w zakresie chorób przenoszonych drogą płciową. 4. W zgłoszeniach, o których mowa w ust. 1"3, z zastrzeżeniem ust. 5, kierownik laboratorium umieszcza następujące dane osoby, której dotyczy zgłoszenie: 1) imię i nazwisko, 2) datę urodzenia, 3) nr PESEL, 4) płeć, 5) adres zamieszkania (lub zameldowania), 6) wynik badania i datę pobrania próby, 7) inne informacje niezbędne do rozpoznania i oceny sytuacji epidemiologicznej oraz przeciwdziałania zakażeniom. 5. W zgłoszeniu zakażenia HIV kierownik laboratorium zamieszcza dane określone w ust. 4, a jeżeli pacjent je zastrzeże (badanie anonimowe), to następujące dane: 1) inicjały imienia i nazwiska lub hasło, 2) wiek, 3) płeć, 4) obywatelstwo, 5) miejsce stałego pobytu: województwo, typ miejscowości (miastowieś), 6) wynik badania i datę pobrania próby. 6. W zgłoszeniach, o których mowa w ust. 1"3, należy zamieścić imię, nazwisko, adres i numer telefonu kierownika laboratorium dokonującego zgłoszenia oraz nazwę i adres placówki. 7. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wzory formularzy zgłoszeń, o których mowa w ust. 1"3, oraz sposób ich przekazywania, uwzględniając w szczególności wymogi zabezpieczenia ochrony danych osobowych.


Art. 22. 1. Weryfikację poprawności rozpoznań zakażeń oraz wykonywania wysokospecjalistycznych badań diagnostycznych przeprowadzają krajowe ośrodki referencyjne do spraw diagnostyki mikrobiologicznej i serologicznej. 2. Krajowymi ośrodkami referencyjnymi do spraw diagnostyki mikrobiologicznej i serologicznej są podmioty, które uzyskały akredytację na podstawie przepisów ustawy z dnia 28 kwietnia 2000 r. o systemie oceny zgodności, akredytacji oraz zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 43, poz. 489), z którymi minister właściwy do spraw zdrowia zawarł umowę w zakresie zadań, o których mowa w ust. 1. 3. W umowie, o której mowa w ust. 2, określa się w szczególności zakres badań, sposób dokumentacji badań, rodzaje analiz dla celów epidemiologicznych, sposób udostępniania wzorców niezbędnych do kontroli jakości diagnostycznych badań mikrobiologicznych i serologicznych, tryb uczestniczenia w zewnętrznych sprawdzianach jakości badań. 4. Koszty szczegółowej identyfikacji zakaźnych czynników chorobotwórczych dla celów epidemiologicznych finansowane są z budżetu państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw zdrowia. 5. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, tryb finansowania kosztów, o których mowa w ust. 4, uwzględniając w szczególności sposób dokumentowania przeprowadzonych badań oraz terminy rozliczeń.


Art. 23. 1. Powiatowy (portowy) inspektor sanitarny prowadzi rejestr zachorowań na choroby zakaźne podlegające zgłoszeniu oraz dodatnich wyników badań laboratoryjnych, z zastrzeżeniem ust. 3. W rejestrze mogą być przetwarzane dane osobowe pacjenta, określone w art. 20 ust 7 i 8 oraz w art. 21 ust. 4 i 5. 2. Powiatowy (portowy) inspektor sanitarny sporządza zbiorcze raporty zawierające dane liczbowe o wystąpieniu zachorowań na choroby zakaźne podlegające zgłoszeniu oraz o dodatnich wynikach badań laboratoryjnych i przekazuje właściwemu wojewódzkiemu inspektorowi sanitarnemu. 3. Wojewódzki inspektor sanitarny lub wskazana przez niego specjalistyczna jednostka prowadzi rejestr zachorowań na choroby określone w art. 20 ust. 4 i 5, dodatnich wyników badań laboratoryjnych określonych w art. 21 ust. 2 i 3 oraz zgonów, o których mowa w art. 20 ust. 6. W rejestrze mogą być przetwarzane dane osobowe pacjenta określone w art. 20 ust. 7 i 8 oraz w art. 21 ust. 4 i 5. 4. Wojewódzki inspektor sanitarny lub wskazana przez niego specjalistyczna jednostka sporządza zbiorcze raporty zawierające dane liczbowe o występowaniu zachorowań na choroby określone w art. 20 ust. 4 i 5, o dodatnich wynikach badań laboratoryjnych określonych w art. 21 ust. 2 i 3 oraz zgonach, o których mowa w art. 20 ust. 6. 5. Wojewódzki inspektor sanitarny sporządza na podstawie raportów przekazanych przez powiatowych (portowych) inspektorów sanitarnych oraz raportów określonych w ust. 4 raporty wojewódzkie i przekazuje je Głównemu Inspektorowi Sanitarnemu. 6. W przypadku chorób zawlekanych z innych krajów, rzadko występujących lub o ciężkim przebiegu klinicznym albo objętych programami, o których mowa w art. 9 ust. 1, inspektorzy sporządzają raporty indywidualne na podstawie przeprowadzonych wywiadów kliniczno-epidemiologicznych. 7. Główny Inspektor Sanitarny sporządza i publikuje raporty krajowe o zachorowaniach i zgonach na choroby zakaźne podlegające zgłoszeniu oraz o dodatnich wynikach badań laboratoryjnych. 8. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, sposób prowadzenia rejestrów, o których mowa w ust. 1 i 3, oraz wzory raportów, o których mowa w ust. 2 i w ust. 4"7 oraz terminy ich przekazywania, uwzględniając w szczególności zasady ochrony danych osobowych w rejestrach.


Art. 24. 1. Właściwy inspektor sanitarny lub wskazana przez niego jednostka, o której mowa w art. 20 ust. 4 i 5, po otrzymaniu zgłoszenia chorób i zakażeń podlegających rejestracji jest obowiązany niezwłocznie podjąć czynności mające na celu zapobieżenie szerzeniu się tych chorób i zakażeń, a w wypadku chorób odzwierzęcych powiadomić także właściwego lekarza weterynarii. 2. W przypadku powzięcia podejrzenia epidemicznego wzrostu zachorowań lub zaistnienia zagrożenia epidemią bądź wystąpienia choroby o wysokiej zaraźliwości, powiatowy (portowy) inspektor sanitarny ma obowiązek bezzwłocznego zgłoszenia tego faktu wojewódzkiemu inspektorowi sanitarnemu.


Art. 25. 1. W przypadku stwierdzenia lub podejrzenia choroby zakaźnej lub zakażenia właściwy inspektor sanitarny, w przypadkach określonych w ustawie, w drodze decyzji administracyjnej, może nakazać poddanie się chorego lub podejrzanego o zachorowanie lub zakażenie badaniom, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 i 2, obowiązkowemu leczeniu, obowiązkowej hospitalizacji, izolacji, kwarantannie lub nadzorowi epidemiologicznemu. 2. W celu zapobieżenia szerzeniu się choroby zakaźnej powiatowy (portowy) inspektor sanitarny, w drodze decyzji administracyjnej, może: 1) nakazać podejrzanemu o chorobę zakaźną lub podejrzanemu o zakażenie wstrzymanie się od wykonywania pracy lub uczęszczania do przedszkoli, szkół i placówek działających w systemie oświaty oraz szkół wyższych, 2) zakazać korzystania z wody do picia i na potrzeby gospodarcze pochodzącej z ujęć, co do których istnieje podejrzenie skażenia, 3) nakazać przeprowadzenie niezbędnych zabiegów z zakresu dezynfekcji, dezynsekcji i deratyzacji, 4) wprowadzić czasowy zakaz wstępu do pomieszczeń skażonych, 5) wprowadzić zakaz spożywania żywności podejrzanej o skażenie, a w razie potrzeby zarządzić jej odkażenie, zniszczenie lub przeznaczenie do innych celów niż spożywcze, z wyjątkiem przeznaczenia do żywienia zwierząt, 6) nakazać sekcję zwłok osoby zmarłej na chorobę zakaźną lub podejrzanej o taką chorobę, 7) zakazać wykonywania sekcji zwłok, gdy sekcja zwłok mogłaby prowadzić do zakażenia osób lub skażenia środowiska, chyba że zachodzi podejrzenie, że zgon nastąpił w wyniku popełnienia przestępstwa.


Art. 26. 1. W celu monitorowania sytuacji epidemiologicznej chorób zakaźnych oraz zapewnienia systemu wczesnego powiadamiania o zagrożeniu epidemicznym tworzy się sieć nadzoru epidemiologicznego i kontroli chorób zakaźnych w kraju. 2. Sieć określoną w ust. 1 stanowią organy i jednostki realizujące zadania określone w art. 14 i art. 20"24.


Art. 27. 1. Osoby, przybywające z zagranicy chore lub co do których istnieje uzasadnione podejrzenie choroby zakaźnej, mogą być poddane badaniom, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, i obowiązkowemu leczeniu lub obowiązkowej hospitalizacji, izolacji, kwarantannie lub nadzorowi epidemiologicznemu, na zasadach określonych w art. 25 ust. 1. 2. Obowiązkowej kwarantannie lub nadzorowi epidemiologicznemu podlegają osoby zdrowe, które pozostawały w styczności z chorymi na cholerę, dżumę płucną i wirusowe gorączki krwotoczne przez okres nie dłuższy niż w przypadku cholery " 5 dni, dżumy płucnej " 6 dni, wirusowych gorączek krwotocznych " 21 dni od ostatniego dnia styczności. 3. W przypadku uzasadnionego podejrzenia wystąpienia skażenia bagaży, przedmiotów, materiałów i środków transportu mogą być one poddane dezynfekcji i dezynsekcji, a środki transportu ponadto deratyzacji. Postępowanie ze zwierzętami określają odrębne przepisy. 4. W przypadku konieczności izolowania lub poddania kwarantannie osób wojewoda obowiązany jest zorganizować warunki izolacji lub kwarantanny przez zapewnienie odpowiednich pomieszczeń, wyposażenia oraz osób posiadających odpowiednie kwalifikacje.


Art. 28. Obowiązkowej hospitalizacji podlegają: 1) osoby chore na gruźlicę płuc w okresie prątkowania oraz osoby z uzasadnionym podejrzeniem o prątkowanie, 2) osoby chore i podejrzane o zachorowanie na: a) błonicę, b) cholerę, c) dur brzuszny, d) dury rzekome A, B, C, e) dżumę, f) nagminne porażenie dziecięce oraz inne ostre porażenia wiotkie, w tym zespół Guillaina-Barrgo. g) tularemię, h) zapalenie mózgu, i) zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, j) żółtą gorączkę i wirusowe gorączki krwotoczne.


Art. 29. 1. Koszty świadczeń zdrowotnych, o których mowa w art. 27 i 28, udzielane osobom ubezpieczonym są finansowane na zasadach określonych w przepisach o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym. 2. Koszty świadczeń zdrowotnych, o których mowa w art. 27 i 28, udzielane osobom nieubezpieczonym są finansowane z budżetu państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw zdrowia. 3. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, tryb finansowania kosztów świadczeń, o których mowa w ust. 2, uwzględniając w szczególności sposób dokumentowania udzielonych świadczeń oraz terminy rozliczeń.


Art. 3. 1. Wykaz chorób zakaźnych i zakażeń, do których stosuje się przepisy ustawy, określa załącznik nr 1 do ustawy. 2. Wykaz biologicznych czynników chorobotwórczych, do których stosuje się przepisy ustawy, określa załącznik nr 2 do ustawy. 3. Minister właściwy do spraw zdrowia może określić, w drodze rozporządzenia, kryteria rozpoznawania niektórych chorób i zakażeń, objętych wykazami, o których mowa w ust. 1 i 2, uwzględniając w szczególności objawy i wyniki badań niezbędnych do ustalenia rozpoznania.


Art. 30. 1. Lekarz sprawujący opiekę nad osobą poddaną obowiązkowej hospitalizacji, izolacji lub kwarantannie, na podstawie decyzji, o której mowa w art. 25 ust. 1, ma obowiązek poinformowania tej osoby o przyczynach zastosowania tego środka. 2. Wyrażenie zgody na obowiązkową hospitalizację, izolację lub kwarantannę następuje w formie złożenia podpisu w dokumentacji medycznej przez osobę, wobec której zastosowano ten środek, lub w odniesieniu do osób, o których mowa w art. 5 ust. 2, przez osobę sprawującą nad nimi prawną lub faktyczną opiekę. 3. W przypadku braku zgody na obowiązkową hospitalizację, izolację lub kwarantannę kierownik jednostki, w której umieszczona jest osoba poddana obowiązkowi, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany powiadomić tę osobę o przysługującym jej prawie odwołania się do sądu w celu niezwłocznego ustalenia legalności pozbawienia wolności oraz umożliwić tej osobie odwołanie się do sądu. 4. Kierownik jednostki, w której wykonywana jest obowiązkowa hospitalizacja, izolacja lub kwarantanna, jest obowiązany do powiadomienia rodziny lub osoby wskazanej przez osobę poddaną obowiązkowej hospitalizacji, izolacji lub kwarantannie o zastosowaniu tego środka. 5. Czynności, o których mowa w ust. 1, 3 i 4, odnotowuje się w dokumentacji medycznej.


Art. 31. 1. Obowiązkowemu leczeniu ambulatoryjnemu podlegają osoby chore na gruźlicę płuc. Wypełnienie obowiązku polega na poddawaniu się badaniom lekarskim oraz innym badaniom diagnostycznym i stosowaniu zaleconego leczenia. 2. Świadczenie zdrowotne polegające na leczeniu, o którym mowa w ust. 1, obejmuje również podawanie leków. 3. Koszty świadczeń zdrowotnych, o których mowa w ust. 2, osób ubezpieczonych finansowane są na zasadach określonych w przepisach o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym. 4. Koszty świadczeń zdrowotnych, o których mowa w ust. 2, osób nieubezpieczonych finansowane są z budżetu państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw zdrowia. 5. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, tryb finansowania kosztów, o których mowa w ust. 4, uwzględniając w szczególności sposób dokumentowania udzielania świadczeń oraz terminy rozliczeń.


Art. 32. 1. Środki transportu, którymi przewożone były osoby chore lub podejrzane o zakażenie, podlegają zabiegom dezynfekcyjnym po każdym przewozie takiej osoby. 2. Chorzy na choroby zakaźne są hospitalizowani w specjalistycznych jednostkach zapewniających warunki ograniczenia przenoszenia zakażenia. Rozdział 4 Zasady postępowania w razie stanu zagrożenia epidemicznego i epidemii


Art. 33. 1. Stan zagrożenia epidemicznego lub stan epidemii na obszarze województwa lub jego części ogłasza i odwołuje wojewoda, w drodze rozporządzenia, po zasięgnięciu opinii Głównego Inspektora Sanitarnego. 2. Jeżeli stan zagrożenia epidemicznego lub stan epidemii występuje na obszarze więcej niż jednego województwa, stan zagrożenia epidemicznego lub stan epidemii ogłasza i odwołuje, w drodze rozporządzenia, minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw administracji. 3. W rozporządzeniach, o których mowa w ust. 1 i 2, organ je wydający może wprowadzić: 1) czasowe ograniczenie w ruchu osobowym, 2) czasowe ograniczenie lub zakaz obrotu i używania przedmiotów lub artykułów spożywczych, 3) czasowe ograniczenie funkcjonowania określonych instytucji lub zakładów pracy, 4) zakaz organizowania widowisk, zgromadzeń i innych skupisk ludności, 5) obowiązek wykonania określonych zabiegów sanitarnych, jeżeli wykonanie ich wiąże się z funkcjonowaniem określonych obiektów produkcyjnych, usługowych, handlowych i innych, 6) nakaz poddania się określonym szczepieniom ochronnym, 7) nakaz udostępnienia nieruchomości, lokali, terenów i dostarczenia środków transportu do działań przeciwepidemicznych. 4. Rozporządzenia, o których mowa w ust. 1 i 2, są niezwłocznie ogłaszane w odpowiednim dzienniku urzędowym, w rozumieniu ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych, i wchodzą w życie z dniem ogłoszenia. Wojewoda ma obowiązek poinformowania obywateli o obowiązkach wynikających z przepisów, o których mowa w ust. 13, w sposób zwyczajowo przyjęty na danym terenie.


Art. 34. 1. Pracownicy zakładów opieki zdrowotnej i inne osoby, z zastrzeżeniem ust. 2, mogą być skierowani do pracy przy zwalczaniu epidemii w drodze decyzji administracyjnej. 2. Skierowaniu do pracy niosącej ryzyko zakażenia przy zwalczaniu epidemii nie podlegają: 1) osoby, które nie ukończyły 18 lat bądź ukończyły 60 lat, 2) kobiety w ciąży lub wychowujące dzieci w wieku do 14 lat, 3) osoby niepełnosprawne. 3. Decyzję o skierowaniu do pracy przy zwalczaniu epidemii na terenie województwa, w którym osoba skierowana mieszka lub jest zatrudniona, wydaje wojewoda, a w razie skierowania do pracy na obszarze innego województwa minister właściwy do spraw zdrowia. 4. Od decyzji wojewody przysługuje odwołanie do ministra właściwego do spraw zdrowia. Wniesienie odwołania nie wstrzymuje wykonania decyzji wojewody. 5. Decyzja o skierowaniu do pracy przy zwalczaniu epidemii stwarza obowiązek pracy przez okres do 3 miesięcy w zakładzie opieki zdrowotnej wskazanym w decyzji. 6. Osobie skierowanej do pracy przy zwalczaniu epidemii dotychczasowy pracodawca jest obowiązany udzielić urlopu bezpłatnego na czas określony w decyzji, o której mowa w ust. 3. Okres urlopu bezpłatnego zalicza się do okresu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze u tego pracodawcy. 7. Zakład opieki zdrowotnej, o którym mowa w ust. 5, nawiązuje z osobą skierowaną do pracy stosunek pracy na czas wykonywania określonej pracy na okres nie dłuższy niż wskazany w decyzji. 8. Osobie skierowanej do pracy na podstawie decyzji, o której mowa w ust. 3, przysługuje wyłącznie wynagrodzenie zasadnicze w wysokości nie niższej niż 150% przeciętnego wynagrodzenia zasadniczego przewidzianego na danym stanowisku pracy w zakładzie wskazanym w tej decyzji lub w innym podobnym zakładzie, jeżeli w zakładzie wskazanym nie ma takiego stanowiska. 9. Osobie, o której mowa w ust. 7, przysługuje zwrot kosztów przejazdu, zakwaterowania i wyżywienia na zasadach określonych w przepisach o ustalaniu oraz wysokości należności przysługującej pracownikom z tytułu podróży służbowych na obszarze kraju. Zwrot kosztów z tytułu zakwaterowania lub wyżywienia nie przysługuje w przypadku zapewnienia w miejscu wykonywania pracy bezpłatnego zakwaterowania lub wyżywienia. 10. Koszty świadczeń zdrowotnych udzielanych w związku ze zwalczaniem epidemii oraz koszty, o których mowa w ust. 8 i 9, finansowane są z budżetu państwa z części, której dysponentem jest wojewoda właściwy ze względu na miejsce udzielania świadczeń. 11. Przez czas trwania obowiązku, o którym mowa w ust. 6, z osobą skierowaną do pracy przy zwalczaniu epidemii nie może być rozwiązany dotychczasowy stosunek pracy ani nie może być dokonane wypowiedzenie umowy o pracę, chyba że istnieje podstawa do rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika. 12. Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz Ministrem Obrony Narodowej, określi, w drodze rozporządzenia: 1) tryb kierowania osób do pracy przy zwalczaniu epidemii, uwzględniając w szczególności sposoby powiadamiania osób skierowanych do zwalczania epidemii oraz ich pracodawców, 2) tryb finansowania kosztów, o których mowa w ust. 10, uwzględniając w szczególności sposób dokumentowania poniesionych kosztów oraz terminy rozliczeń. Rozdział 5 Przepisy karne


Art. 35. 1. Kto: 1) wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi, o którym mowa w art. 20 ust. 36, oraz art. 21 ust. 13, nie zgłasza przypadków zakażenia, zachorowania, podejrzenia o zakażenie, zachorowanie lub zgonu na chorobę zakaźną, 2) nie stosuje się do obowiązków wynikających z art. 5 i 13, nakazów lub zakazów określonych w art. 25, podlega grzywnie. 2. Postępowanie w sprawach o czyny określone w ust. 1 jest prowadzone na podstawie przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia. Rozdział 6 Zmiany w przepisach obowiązujących, przepisy przejściowe i końcowe


Art. 36. W ustawie z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz.U. Nr 91, poz. 408, z 1992 r. Nr 63, poz. 315, z 1994 r. Nr 121, poz. 591, z 1995 r. Nr 138, poz. 682, z 1996 r. Nr 24, poz. 110, z 1997 r. Nr 104, poz. 661, Nr 121, poz. 769 i Nr 158, poz. 1041, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, Nr 117, poz. 756 i Nr 162, poz. 1115, z 1999 r. Nr 28, poz. 255 i 256 i Nr 84, poz. 935, z 2000 r. Nr 3, poz. 28, Nr 12, poz. 136, Nr 43, poz. 489, Nr 84, poz. 948, Nr 114, poz. 1193 i Nr 120, poz. 1268 oraz z 2001 r. Nr 5, poz. 45) w art. 24 w ust. 4 w pkt 3 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 4 w brzmieniu: '4) określonych w przepisach o chorobach zakaźnych i zakażeniach'.


Art. 37. W ustawie z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym (Dz.U. Nr 28, poz. 153 i Nr 75, poz. 468, z 1998 r. Nr 117, poz. 756, Nr 137, poz. 887, Nr 144, poz. 929 i Nr 162, poz. 1116, z 1999 r. Nr 45, poz. 439, Nr 49, poz. 483, Nr 63, poz. 700, Nr 70, poz. 777, Nr 72, poz. 802, Nr 109, poz. 1236, Nr 110, poz. 1255 i 1256, z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 18, poz. 230, Nr 95, poz. 1041, Nr 122, poz. 1311 i 1324 oraz z 2001 r. Nr 8, poz. 64 i Nr 52, poz. 539) w art. 165: 1) w ust. 1 skreśla się pkt 2 i 3, 2) w ust. 2 skreśla się wyrazy 'oraz zapobieganiem i zwalczaniem chorób wenerycznych', 3) dodaje się ust. 4 w brzmieniu: '4. Zasady i tryb finansowania z budżetu państwa kosztów świadczeń zdrowotnych związanych ze zwalczaniem chorób zakaźnych i zakażeń udzielanych na rzecz osób nieposiadających uprawnień z tytułu ubezpieczenia zdrowotnego określają przepisy ustawy z dnia ....................... o chorobach zakaźnych i zakażeniach (Dz.U. Nr ........, poz. ........)'.


Art. 38. Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w ustawie zachowują moc dotychczasowe przepisy wykonawcze, o ile nie są z nią sprzeczne, nie dłużej jednak niż przez rok od dnia wejścia w życie ustawy.


Art. 39. Tracą moc: 1) dekret z dnia 16 kwietnia 1946 r. o zwalczaniu chorób wenerycznych (Dz.U. z 1949 r. Nr 51, poz. 394, z 1975 r. Nr 17, poz. 94 oraz z 2000 r. Nr 120, poz. 1268), 2) ustawa z dnia 22 kwietnia 1959 r. o zwalczaniu gruźlicy (Dz.U. Nr 27, poz. 170, z 1974 r. Nr 47, poz. 280, z 1975 r. Nr 17, poz. 94, z 1989 r. Nr 35, poz. 192, z 1990 r. Nr 34, poz. 198, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 oraz z 2000 r. Nr 120, poz. 1268), 3) ustawa z dnia 13 listopada 1963 r. o zwalczaniu chorób zakaźnych (Dz.U. Nr 50, poz. 279, z 1971 r. Nr 12, poz. 115, z 1974 r. Nr 47, poz. 280, z 1989 r. Nr 35, poz. 192, z 1990 r. Nr 34, poz. 198, z 1997 r. Nr 60, poz. 369, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 oraz z 2000 r. Nr 12, poz. 136 i Nr 120, poz. 1268).


Art. 4. Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw rolnictwa oraz ministrem właściwym do spraw środowiska, określi, w drodze rozporządzenia, formy i tryb współdziałania między organami Inspekcji Sanitarnej, Inspekcji Weterynaryjnej oraz Inspekcji Ochrony Środowiska w zakresie zwalczania chorób zakaźnych, które mogą być przenoszone ze zwierząt na ludzi lub z ludzi na zwierzęta, uwzględniając w szczególności: 1) wykaz chorób zakaźnych, których dotyczy współdziałanie, 2) sposoby wymiany informacji epidemiologicznych i epizootiologicznych oraz opracowań statystycznych, 3) sposoby uzgadniania postępowania między organami przy zwalczaniu chorób, które mogą być przenoszone ze zwierząt na ludzi lub z ludzi na zwierzęta, 4) formy powiadamiania o wykryciu ognisk chorób zakaźnych, które mogą być przenoszone ze zwierząt na ludzi lub z ludzi na zwierzęta. Rozdział 2 Zapobieganie chorobom zakaźnym i zakażeniom


Art. 40. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r., z wyjątkiem art. 17 i 22, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2003 r., oraz art. 11 i 12, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. Załączniki do ustawy o chorobach zakaźnych i zakażeniach (poz. ) Załącznik Nr 1 WYKAZ chorób zakaźnych i zakażeń Wykaz chorób zakaźnych i zakażeń: 1) AIDS i zakażenie HIV, 2) biegunki dzieci do lat 2, 3) błonica, 4) borelioza, 5) bruceloza, 6) cholera, 7) choroba Creutzfeldta-Jakoba i inne encefalopatie gąbczaste, 8) choroba kociego pazura, 9 cytomegalia, 10) czerwonka bakteryjna, 11) dur brzuszny i zakażenia pałeczkami durowymi, 12) dur wysypkowy i inne riketsjozy, 13) dury rzekome A, B, C i zakażenia pałeczkami rzekomodurowymi, 14) dżuma, 15) glistnica i inwazje innymi nicieniami przewodu pokarmowego, 16) gorączka powrotna, 17) gorączka Q, 18) gruźlica i inne mykobakteriozy, 19) grypa, 20) grzybice, 21) jaglica, 22) jersinioza, 23) kampylobakterioza, 24) kiła, 25) krwotoczne zapalenie jelit E. coli, 26) kryptosporydioza, 27) krztusiec, 28) lamblioza (giardioza), 29) legioneloza, 30) leptospirozy, 31) listerioza, 32) mononukleoza, 33) mykoplazmoza wywołana przez Mycoplasma pneumoniae, 34) nagminne porażenie dziecięce oraz inne ostre porażenie wiotkie (w tym zespół Guillaina- Barrégo), 35) nagminne zapalenie przyusznic (świnka), 36) nierzeżączkowe zakażenia dolnych odcinków narządów moczowo- płciowych i inne chlamydiozy, 37) nosacizna, 38) odra, 39) ornitozy, 40) ospa wietrzna, 41) owsica, 42) pastereloza, 43) pełzakowica, 44) płonica, 45) pneumocystodoza, 46) posocznica, 47) promienica, 48) pryszczyca, 49) róża, 50) różyca, 51) różyczka, 52) rzeżączka, 53) rzęsistkowica, 54) salmonelozy odzwierzęce, 55) świerzb, 56) tasiemczyce (w tym bąblowica), 57) tężec, 58) toksokaroza, 59) toksoplazmoza, 60) trąd, 61) tularemia, 62) twardziel, 63) wąglik, 64) włośnica, 65) wszawica, 66) wścieklizna i podejrzenie o zakażenie wirusem wścieklizny, 67) zakażenia Haemophilus influenzae typ b, 68) zakażenia meningokokowe, 69) zakażenia wirusami hepatotropowymi (HAV, HBV, HCV, HDV i HEV), 70) zapalenia mózgu, 71) zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych, 72) zapalenia płuc o etiologii zakaźnej, 73) zatrucie jadem kiełbasianym 74) zatrucia pokarmowe, 75) zespół hemolityczno-mocznicowy w przebiegu zakażenia enterokrwotocznymi i enterotoksycznymi pałeczkami E.coli, 76) zgorzel gazowa, 77) zimnica, 78) żółta gorączka i inne wirusowe gorączki krwotoczne. Załącznik Nr 2 WYKAZ biologicznych czynników chorobotwórczych 1) Bacillus anthracis, 2) Bordetella pertussis, 3) Borrelia species, 4) Campylobacter jejuni, 5) Chlamydia trachomatis i pneumoniae, 6) Clostridium botulinum, difficile i perfringens, 7) Corynebacterium diphtheriae, 8) Coxiella burneti, 9) Enterococcus faecalis lub faecium (VRE), 10) enterowirusy, 11) Escherichia coli (EHEC, ETEC, EPEC, EIEC), 12) Francisella tularensis, 13) Haemophilus influezae typ b, 14) Helicobacter pylori, 15) Legionella pneumophila, 16) Leptospira species, 17) Listeria monocytogenes, 18) Mycobacterium tuberculosis i inne prątki chorobotwórcze, 19) Mycoplasma pneumoniae, 20) Neisseria meningitidis i gonorrhoeae, 21) Plasmodium species, 22) pneumokoki, 23) riketsje, 24) rotawirusy, 25) Salmonella " odzwierzęce typy serologiczne, 26) Salmonella paratyphi A, B i C, 27) Salmonella typhi, 28) Shigella sonnei i pozostałe gatunki, 29) Staphylococcus aureus wankomycynooporne, 30) Streptococcus pyogenes " inwazyjne i penicylinooporne, 31) Toxoplasma gondii, 32) Trichinella spiralis, 33) Vibrio cholerae, 34) wirus grypy i paragrypy, 35) wirus kleszczowego zapalenia mózgu, 36) wirus ludzkiego upośledzenia odporności (HIV), 37) wirus odry, 38) wirus różyczki, 39) wirus wścieklizny, 40) wirusy zapalenia wątroby przenoszone drogą krwi, 41) Yersinia enterocolitica i pseudotuberculosis, 42) Yersinia pestis. Załącznik Nr 3 WYKAZ obowiązkowych szczepień ochronnych Obowiązkowe szczepienia ochronne przeprowadza się: 1) przeciw błonicy - u dzieci i młodzieży od 7 tygodnia życia do ukończenia 19 lat oraz osób w wieku powyżej 19 lat narażonych w sposób szczególny na zakażenie, 2) przeciw krztuścowi " u dzieci od 7 tygodnia życia do ukończenia 7 lat, 3) przeciw tężcowi - u dzieci i młodzieży od 7 tygodnia życia do ukończenia 19 lat oraz osób w wieku powyżej 19 lat narażonych w sposób szczególny na zakażenie, 4) przeciw nagminnemu porażeniu dziecięcemu - u dzieci i młodzieży od tygodnia życia do ukończenia 19 lat, 5) przeciw odrze - u dzieci i młodzieży od 13 miesiąca życia do ukończenia 19 lat, 6) przeciw różyczce - u dziewcząt od 13 roku życia do ukończenia 19 lat, 7) przeciw śwince - u dzieci i młodzieży od 13 miesiąca życia do ukończenia 19 lat, 8) przeciw wirusowemu zapaleniu wątroby typu B u: a) dzieci i młodzieży od dnia urodzenia do ukończenia 15 lat, b) uczniów szkół medycznych, c) studentów wyższych szkół medycznych, d) osób wykonujących zawód medyczny narażonych na zakażenie HBV, e) osób z otoczenia chorych na wirusowe zapalenie wątroby typu B i nosicieli HBV, f) innych osób narażonych w sposób szczególny na zakażenie, 9) przeciw gruźlicy - dla dzieci i młodzieży od dnia urodzenia do ukończenia 19 lat, 10) przeciw wściekliźnie - dla osób podejrzanych o zakażenie wirusem wścieklizny.


Art. 5. 1. Osoby przebywające na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej są obowiązane na zasadach określonych w ustawie do: 1) poddawania się badaniom mającym na celu wykrywanie zakażeń i chorób zakaźnych, w tym również poddawania się postępowaniu mającemu na celu pobranie lub dostarczenie materiału do tych badań, 2) poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym, 3) poddawania się obowiązkowemu leczeniu, obowiązkowej hospitalizacji, izolacji, kwarantannie i nadzorowi epidemiologicznemu, 4) udzielania wyjaśnień istotnych dla zapobiegania chorobom zakaźnym. 2. W przypadku osoby małoletniej lub nieposiadającej zdolności do czynności prawnych odpowiedzialność za wypełnienie obowiązków, o których mowa w ust. 1, spoczywa na osobie, która sprawuje nad nią prawną lub faktyczną opiekę. 3. W stosunku do osób przebywających w zakładach karnych, aresztach śledczych, zakładach poprawczych, schroniskach dla nieletnich, placówkach opiekuńczowychowawczych oraz innych placówkach sprawujących całodobową opiekę odpowiedzialność za umożliwienie wypełnienia obowiązków, o których mowa w ust. 1, spoczywa na kierowniku zakładu albo placówki, w której te osoby przebywają. 4. Obowiązek wynikający z ust. 1 pkt 2 nie dotyczy osób przebywających na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej przez okres krótszy niż trzy miesiące, z wyjątkiem szczepień przeciwko wściekliźnie i tężcowi osób podejrzanych o zakażenie.


Art. 6. 1. Badaniom mającym na celu wykrywanie zakażeń i chorób zakaźnych podlegają: 1) kobiety w ciąży, które były narażone na zakażenie HIV, oraz noworodki urodzone przez matki zakażone HIV lub krętkiem bladym - badaniom w kierunku tych zakażeń, 2) osoby, które były narażone na zakażenie poprzez kontakt z osobami zakażonymi, chorymi lub materiałem zakaźnym " badaniom w kierunku błonicy, cholery, czerwonki, duru brzusznego, durów rzekomych A, B i C, nagminnego porażenia dziecięcego, 3) nosiciele i ozdrowieńcy po błonicy, cholerze, durze brzusznym, durach rzekomych A, B, C, salmonelozach i czerwonce wywołanej pałeczkami Shigella - badaniom na nosicielstwo, 4) osoby podejmujące lub wykonujące prace, przy wykonywaniu których istnieje możliwość przeniesienia zakażenia na inne osoby " badaniom w kierunku zakażenia prątkami gruźlicy, pałeczkami duru brzusznego, durów rzekomych A, B, C, innymi pałeczkami z rodzaju Salmonella i Shigella, 5) uczniowie szkół oraz studenci szkół wyższych kształcących do wykonywania prac, o których mowa w pkt 4 badaniom w kierunku zakażenia prątkami gruźlicy, pałeczkami duru brzusznego, durów rzekomych A, B, C, innymi pałeczkami z rodzaju Salmonella i Shigella, bezpośrednio przed rozpoczęciem praktycznej nauki zawodu. 2. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje badań lekarskich i laboratoryjnych, którym podlegają osoby, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, oraz tryb ich przeprowadzania, uwzględniając w szczególności: 1) terminy przeprowadzania badań lekarskich i laboratoryjnych w celu wykrywania określonych zakażeń, 2) sposób dokumentowania badań lekarskich i laboratoryjnych i ich wyników, 3) postępowanie kliniczno-epidemiologiczne z osobami zakażonymi. 3. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje badań lekarskich i laboratoryjnych, którym podlegają osoby, o których mowa w ust. 1 pkt 4 i 5, oraz tryb ich przeprowadzania, uwzględniając w szczególności: 1) terminy przeprowadzania badań lekarskich i laboratoryjnych w celu wykrywania określonych zakażeń, 2) sposób dokumentowania badań lekarskich i laboratoryjnych i ich wyników, w tym wzór karty badań dla celów epidemiologicznych. 4. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wykaz prac, przy wykonywaniu których istnieje możliwość przeniesienia zakażenia na inne osoby, uwzględniając drogi szerzenia się zakażeń. 5. Osoby chore na gruźlicę płuc w okresie prątkowania oraz osoby zakażone pałeczkami duru brzusznego, durów rzekomych A, B, C, innymi pałeczkami z rodzaju Salmonella i Shigella nie mogą wykonywać prac określonych w wykazie, o którym mowa w ust. 4. 6. Badania, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, przeprowadzają świadczeniodawcy, z którymi Kasy Chorych zawarły umowy o udzielanie tych świadczeń zdrowotnych. 7. Koszty badań, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, osób ubezpieczonych są finansowane na zasadach określonych w przepisach o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym. 8. Koszty badań, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, osób nieubezpieczonych oraz osób, o których mowa w ust 1 pkt 3, są finansowane z budżetu państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw zdrowia. 9. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, tryb finansowania kosztów, o których mowa w ust. 8, uwzględniając sposób dokumentowania wykonania badań oraz terminy rozliczeń. 10. Badania, o których mowa w ust. 1 pkt 3-5, przeprowadzają stacje sanitarnoepidemiologiczne. 11. Koszty badań, o których mowa w ust. 1 pkt 4, ponosi przedsiębiorca. 12. Koszty badań, o których mowa w ust. 1 pkt 5, są finansowane przez właściwe jednostki samorządu terytorialnego ze środków na zadania zlecone z zakresu administracji rządowej. 13. Badania w kierunku chorób zakaźnych i zakażeń kandydatów na dawców oraz dawców komórek, tkanek i narządów oraz krwi regulują odrębne przepisy. 14. Badania, o których mowa w ust. 1, przeprowadza się bez względu na badania wynikające z odrębnych przepisów.


Art. 7. 1. Orzeczenie o braku przeciwwskazań bądź o czasowym lub trwałym przeciwwskazaniu do wykonywania prac, przy wykonywaniu których istnieje możliwość przeniesienia zakażenia na inne osoby, lekarz wpisuje do karty badań dla celów epidemiologicznych, o której mowa w art. 6 ust. 3 pkt 2. 2. W przypadku stwierdzenia w wyniku badań, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4, przeciwwskazań do wykonywania prac określonych w wykazie, o którym mowa w art. 6 ust. 4: 1) osoby z przeciwwskazaniami obowiązane są zawiadomić pracodawcę o zakażeniu, 2) pracodawca jest obowiązany, z zachowaniem poufności, niezwłocznie odsunąć pracownika od takich prac.


Art. 8. 1. W przypadku wystąpienia określonych chorób zakaźnych i zakażeń minister właściwy do spraw zdrowia może wprowadzić jednolite procedury postępowania w celu ich zwalczania. 2. W sytuacji, o której mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, jednolite procedury postępowania wobec osób chorych, zakażonych lub osób narażonych na czynniki zakaźne wywołujące te choroby lub zakażenia, uwzględniając w szczególności sposób diagnozowania, leczenia i zapobiegania powstawaniu antybiotykooporności.


Art. 9. 1. Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, programy zapobiegania, eliminacji i wykorzenienia określonych zakażeń i chorób zakaźnych, wynikające z sytuacji epidemiologicznej kraju i dostosowane do programów międzynarodowych. 2. Koszty realizacji zadań objętych programami, o których mowa w ust. 1, są finansowane z budżetu państwa odpowiednio z części, których dysponentami są właściwi ministrowie realizujący programy. 3. Zadania objęte programami, o których mowa w ust. 1, realizowane są przez podmioty wskazane w tych programach, na podstawie umów zawieranych przez ministrów, o których mowa w ust. 2, z tymi podmiotami, chyba że obowiązek ich realizacji wynika z odrębnych przepisów.


Ustawa z dnia 25 lipca 2001 r. o wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich oraz obrocie tymi wyrobami Rozdział 1 Przepisy ogólne

Art. 1. 1. Ustawa reguluje zasady produkcji i rozlewu wyrobów winiarskich oraz obrotu tymi wyrobami, a także zasady wykonywania działalności gospodarczej w zakresie wyrobu i rozlewu wyrobów winiarskich. 2. Przepisów ustawy nie stosuje się do: 1) wyrobów winiarskich wytworzonych domowym sposobem na własny użytek i nieprzeznaczonych do obrotu, 2) soku winogronowego oraz moszczu gronowego i zagęszczonego moszczu gronowego przeznaczonych do produkcji soku winogronowego. 3. Ustawa nie narusza przepisów o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia. 4. Zasady informowania o wyrobach winiarskich i ich oznakowania określają odrębne przepisy.


Art. 10. 1. Udział soku owocowego w nastawach win owocowych w przeliczeniu na soki surowe nie może być mniejszy niż: 1) 40% objętościowych w przypadku jednorodnych nastawów porzeczkowych lub agrestowych, 2) 60% objętościowych w przypadku jednorodnych nastawów jabłkowych lub truskawkowych, 3) 75% objętościowych w przypadku jednorodnych nastawów winogronowych z zagęszczonych soków winogronowych lub winogron innych odmian niż należących do gatunku winorośli właściwej (Vitis vinifera L.), 4) 20% objętościowych w przypadku soków z owoców aronii, róży, głogu, tarniny, rokitnika, berberysu, bzu czarnego lub borówki czernicy, 5) 50% objętościowych w przypadku pozostałych jednorodnych nastawów owocowych. 2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do nastawów mieszanych, z uwzględnieniem proporcjonalnego udziału poszczególnych soków.


Art. 11. 1. W produkcji napojów winopodobnych udział soków w nastawach w przeliczeniu na soki surowe nie może być mniejszy niż: 1) 20% objętościowych w przypadku jednorodnych nastawów porzeczkowych lub agrestowych, 2) 30% objętościowych w przypadku jednorodnych nastawów jabłkowych lub truskawkowych, 3) 45% objętościowych w przypadku jednorodnych nastawów winogronowych, 4) 25% objętościowych w przypadku pozostałych jednorodnych nastawów owocowych. 2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do nastawów mieszanych, z uwzględnieniem proporcjonalnego udziału poszczególnych soków.


Art. 12. W produkcji napojów winopodobnych z brzeczki miodowej udział miodu pszczelego nie może być niższy niż 150 kilogramów miodu na 1000 litrów brzeczki.


Art. 13. 1. W produkcji miodu pitnego dopuszcza się zastąpienie najwyżej 20% wagowo miodu pszczelego sacharozą, przyjmując, że 1 kilogram miodu pszczelego odpowiada 0,7 kilograma sacharozy. 2. W ramach dozwolonego dodatku sacharozy, o którym mowa w ust. 1, można dodać do półtoraka i dwójniaka spirytus rektyfikowany pochodzenia rolniczego, przy czym 1 litr spirytusu 100% odpowiada 1,7 kilograma sacharozy.


Art. 14. 1. Do wyrobów winiarskich nie można dodawać pozostałości odwarowej, stanowiącej odpad w produkcji destylatów, a także jej koncentratów i produktów fermentacji. 2. Wyroby winiarskie nie mogą być wytwarzane z osadów winiarskich albo wytłoków winogronowych.


Art. 15. 1. W produkcji fermentowanych i aromatyzowanych napojów winiarskich dopuszcza się: 1) dosładzanie, 2) dokwaszanie spożywczym kwasem organicznym, 3) dodanie barwników lub karmelu, 4) dodanie cukru palonego, 5) dodanie soku owocowego lub zagęszczonego soku owocowego, 6) dodanie dozwolonych na podstawie odrębnych przepisów naturalnych lub identycznych z naturalnymi substancji aromatycznych, 7) dodanie alkoholu, 8) dodanie wody technologicznie niezbędnej. 2. Przepis ust. 1: 1) pkt 3 i 6 nie dotyczy miodu pitnego, 2) pkt 6 nie dotyczy wina owocowego. 3. Do barwienia miodu pitnego można stosować wyłącznie cukier palony. 4. Miód pitny można doaromatyzować wyłącznie alkoholowym wyciągiem z ziół aromatycznych i przypraw korzennych.


Art. 16. 1. Minimalne całkowite stężenie alkoholu w aromatyzowanych winach gronowych musi wynosić 17,5% objętościowych, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. 2. Minimalne całkowite stężenie alkoholu w aromatyzowanych winach gronowych wytrawnych musi wynosić 16% objętościowych. 3. Minimalne całkowite stężenie alkoholu w aromatyzowanych winach gronowych ekstra wytrawnych musi wynosić 15% objętościowych.


Art. 17. 1. W produkcji wyrobów winiarskich gronowych jest zabronione: 1) dodawanie wody, poza przypadkami, gdy jest to uzasadnione koniecznością zastosowania wody technologicznie niezbędnej do przygotowania dozwolonych na podstawie odrębnych przepisów substancji dodatkowych dodawanych po zakończeniu fermentacji alkoholowej, 2) dodawanie alkoholu. 2. Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się do świeżego moszczu gronowego z fermentacją powstrzymaną przez dodanie alkoholu, produkcji win gronowych likierowych oraz produkcji win gronowych musujących.


Art. 18. 1. Wino gronowe likierowe może być produkowane wyłącznie z moszczu gronowego w trakcie fermentacji, wina gronowego lub mieszanki moszczu gronowego w trakcie fermentacji i wina gronowego, oraz musi mieć początkowe naturalne stężenie alkoholu co najmniej 12% objętościowych. 2. W produkcji win gronowych likierowych dodaje się: 1) alkohol uzyskany w procesie destylacji wyrobów winiarskich gronowych łącznie z alkoholem z suszonych winogron, o rzeczywistym stężeniu alkoholu co najmniej 96% objętościowych lub 2) destylat winny o rzeczywistym stężeniu alkoholu co najmniej 65% objętościowych i nie większym niż 86% objętościowych lub 3) destylat z suszonych winogron o rzeczywistym stężeniu alkoholu co najmniej 52% objętościowych i nie większym niż 86% objętościowych. 3. W produkcji win gronowych likierowych składniki, o których mowa w ust. 2 dodaje się wraz z: 1) zagęszczonym moszczem gronowym lub 2) mieszaniną jednego z składników, o których mowa w ust. 2, z moszczem gronowym w trakcie fermentacji. 4. Zwiększenie naturalnego stężenia alkoholu w % objętościowych win gronowych likierowych może nastąpić wyłącznie w wyniku stosowania składników, o których mowa w ust. 2 i 3.


Art. 19. Łączna zawartość dwutlenku siarki w winach gronowych likierowych po zakończeniu produkcji nie może przekroczyć: 1) 150 miligramów na litr gdy zawartość cukru jest niższa niż 5 gramów na litr, 2) 200 miligramów na litr gdy zawartość cukru wynosi 5 gramów na litr albo jest wyższa.


Art. 2. Użyte w niniejszej ustawie wyrażenia oznaczają: 1) aromatyzacja - używanie przy wytwarzaniu wyrobów winiarskich jednego lub więcej, dozwolonych na podstawie odrębnych przepisów, ziół aromatycznych, przypraw korzennych lub naturalnych i identycznych z naturalnymi substancji aromatycznych, 2) barwienie - używanie przy wytwarzaniu wyrobów winiarskich jednego lub więcej, dozwolonych na podstawie odrębnych przepisów, barwników, karmelu lub cukru palonego, 3) cukier palony - produkt uzyskany wyłącznie w wyniku kontrolowanego ogrzewania sacharozy bez zasad, kwasów mineralnych lub innych dodatków chemicznych, 4) nastaw - mieszaninę sporządzoną z owoców, moszczu, soku, koncentratu owocowego lub miodu pszczelego oraz wody i dozwolonych na podstawie odrębnych przepisów substancji słodzących, z ewentualnym dodatkiem pożywek, drożdży i kwasów spożywczych, poddawaną fermentacji alkoholowej, 5) osad winiarski - pozostałości osadzające się w naczyniach z wyrobami winiarskimi po zakończeniu fermentacji alkoholowej, podczas składowania, po zakończeniu procesu technologicznego, po filtracji lub odwirowaniu, jak również pozostałości osadzające się w naczyniach z moszczami podczas składowania, po zakończeniu procesu technologicznego, po filtracji lub odwirowaniu tych produktów, 6) świeże winogrona - owoce winorośli używane do produkcji wina gronowego, dojrzałe lub częściowo podsuszone, które mogą być rozgniecione lub wytłoczone oraz mogą spontanicznie wywoływać fermentację alkoholową, 7) wytłoki winogronowe - pozostałości powstałe w wyniku tłoczenia świeżych winogron, sfermentowane lub niesfermentowane, 8) cuvée - baza do wtórnej fermentacji - moszcz gronowy, wino gronowe, mieszanka moszczy gronowych lub win gronowych o różnych cechach charakterystycznych przeznaczona do przygotowania win gronowych musujących, 9) tirage liqueur- syrop do wtórnej fermentacji - substancja dodawana podczas produkcji wina gronowego musującego do cuvée w celu rozpoczęcia wtórnej fermentacji alkoholowej, która jest sporządzona z moszczu gronowego, moszczu gronowego w trakcie fermentacji, zagęszczonego moszczu gronowego, rektyfikowanego moszczu gronowego lub sacharozy i wina gronowego, 10) expedition liqueur - likier aromatyczno-smakowy - substancja dodawana podczas produkcji do win gronowych musujących w celu nadania im specyficznych właściwości i smaku, która składa się z sacharozy, moszczu gronowego, moszczu gronowego w trakcie fermentacji, rektyfikowanego zagęszczonego moszczu gronowego lub zagęszczonego moszczu gronowego, z ewentualnym dodatkiem destylatu winnego gronowego, 11) rzeczywiste stężenie alkoholu w % objętościowych - liczba jednostek objętości czystego alkoholu zawarta, w temperaturze 20° C, w 100 jednostkach objętości produktu w tej samej temperaturze, 12) potencjalne stężenie alkoholu w % objętościowych - liczba jednostek objętości czystego alkoholu w temperaturze 20° C, którą można wyprodukować na drodze całkowitej fermentacji alkoholowej cukrów zawartych w 100 jednostkach objętości produktu w tej samej temperaturze, 13) całkowite stężenie alkoholu w % objętościowych - suma rzeczywistego i potencjalnego stężenia alkoholu w % objętościowych, 14) naturalne stężenie alkoholu w % objętościowych - całkowite stężenie alkoholu w produkcie mierzone przed wzmocnieniem, 15) zakwaszanie i odkwaszanie - czynności technologiczne stosowane w celu zmiany kwasowości wyrobów winiarskich, 16) woda technologicznie niezbędna: a) woda niezbędna do korekty składu fermentowanych i aromatyzowanych napojów winiarskich lub b) woda niezbędna do przygotowania dozwolonych na podstawie odrębnych przepisów substancji dodatkowych, 17) alkohol etylowy pochodzenia rolniczego - alkohol etylowy uzyskany z destylatu rolniczego wytworzonego w wyniku destylacji po fermentacji alkoholowej produktów pochodzenia rolniczego i po oczyszczeniu w procesie rektyfikacji, 18) destylat owocowy - produkt wytworzony w wyniku destylacji przefermentowanego moszczu owocowego, 19) destylat winny - produkt wytworzony w wyniku destylacji przefermentowanego moszczu gronowego, 20) destylat z suszonych winogron - produkt otrzymany w wyniku destylacji przefermentowanego ekstraktu z suszonych winogron.


Art. 20. Łączna zawartość dwutlenku siarki w winach gronowych innych niż wina gronowe musujące i wina gronowe likierowe, z zastrzeżeniem art. 28 ust. 2, po zakończeniu produkcji nie może przekroczyć: 1) 160 miligramów na litr dla win gronowych czerwonych, 2) 210 miligramów na litr dla win gronowych białych i różowych.


Art. 21. Po zakończeniu produkcji maksymalna zawartość kwasów lotnych nie może przekraczać: 1) 18 milirównoważników na litr w moszczu gronowym w trakcie fermentacji oraz winach gronowych białych i różowych, 2) 20 milirównoważników na litr w winach gronowych czerwonych.


Art. 22. 1. Wyroby winiarskie mogą być zakwaszane albo odkwaszane. 2. Zakwaszanie świeżych winogron, moszczu gronowego, moszczu gronowego w trakcie fermentacji i wina gronowego w trakcie fermentacji kwasem winowym jest dopuszczalne wyłącznie dawką nie wyższą niż 1,5 grama kwasu winowego na litr lub 20 milirównoważników na litr. 3. Zakwaszanie wina gronowego kwasem winowym jest dopuszczalne maksymalnie o 2,5 grama kwasu winowego na litr lub 33,3 milirównoważników na litr. 4. Odkwaszanie wina gronowego jest dopuszczalne maksymalnie o 2,5 grama kwasu winowego na litr lub 33,3 milirównoważników na litr.


Art. 23. Wzmacniania naturalnego stężenia alkoholu moszczu gronowego w trakcie fermentacji oraz wina gronowego w trakcie fermentacji można dokonać wyłącznie poprzez dodanie: 1) sacharozy poprzez "cukrzenie suche" albo 2) zagęszczonego moszczu gronowego albo 3) rektyfikowanego zagęszczonego moszczu gronowego, - oraz częściowe zagęszczanie łącznie z odwróconą osmozą.


Art. 24. 1. Słodzenie win gronowych oraz win gronowych likierowych może nastąpić wyłącznie przy użyciu: 1) moszczu gronowego mającego najwyżej to samo stężenie całkowite alkoholu w % objętościowych jak słodzone wino gronowe, jeżeli wino gronowe lub surowiec użyty do jego produkcji zostały poddane procesowi wzbogacania naturalnego stężenia alkoholu w % objętościowych, 2) zagęszczonego moszczu gronowego lub rektyfikowanego zagęszczonego moszczu gronowego lub moszczu gronowego, pod warunkiem, że całkowite stężenie alkoholu w % objętościowych słodzonego wina gronowego nie zostanie zwiększone o więcej niż 2% objętościowo, jeżeli produkty, o których mowa w pkt 1, nie zostały poddane procesowi wzbogacania naturalnego stężenia alkoholu w % objętościowych. 2. Słodzenie importowanych win gronowych posiadających geograficzne oznaczenie miejsca pochodzenia ("psr") jest zabronione.


Art. 25. 1. Dodanie tirage liqueur nie może spowodować zwiększenia całkowitego stężenia alkoholu cuvée o więcej niż 1,5% objętościowych. 2. Zwiększenie rzeczywistego stężenia alkoholu w % objętościowych mierzy się poprzez zbadanie różnicy między całkowitym stężeniem alkoholu cuvée w % objętościowych a całkowitym stężeniem alkoholu wina gronowego musującego przed dodaniem expedition liqueur. 3. W produkcji win musujących gronowych dodanie expedition liqueur nie może spowodować zwiększenia rzeczywistego stężenia alkoholu wina gronowego musującego o więcej niż 0,5% objętościowych. 4. W produkcji win gronowych musujących jest zabronione: 1) słodzenie cuvée oraz jego składników, 2) bezpośrednie wzmacnianie cuvée. 5. Cuvée może być zakwaszane albo odkwaszane. 6. Zakwaszanie lub odkwaszanie cuvée może być przeprowadzone najwyżej o 2,5 grama na litr lub o 34 milirównoważników na litr kwasu winowego jedynie pod warunkiem, że naturalny poziom kwasowości produktów jest nie mniejszy niż 3 gramy na litr lub 40 milirównoważników kwasu winowego. 7. Dwutlenek węgla zawarty w winie gronowym musującym może powstawać wyłącznie w wyniku fermentacji alkoholowej cuvée, z którego jest produkowane wino gronowe, z zastrzeżeniem, że fermentacja jest wywołana wyłącznie przez dodanie tirage liqueur i zachodzi w butelkach lub zamkniętych zbiornikach. 8. Przepis ust. 7 nie dotyczy win gronowych musujących otrzymanych bezpośrednio drogą fermentacji zachodzącej w butelkach lub zamkniętych zbiornikach z winogron, moszczu gronowego lub moszczu gronowego w trakcie fermentacji. 9. Czynności technologiczne wykonywane po zakończeniu fermentacji wina gronowego musującego nie mogą spowodować zwiększenia zawartości dwutlenku węgla w tym winie.


Art. 26. 1. Wina gronowe musujące mogą być produkowane wyłącznie z cuvée o całkowitym stężeniu alkoholu nie mniejszym niż 8% objętościowych, a tirage liqueur, użyty do ich produkcji może składać się wyłącznie z: 1) moszczu gronowego, 2) moszczu gronowego w trakcie fermentacji, 3) zagęszczonego moszczu gronowego, 4) rektyfikowanego zagęszczonego moszczu gronowego lub sacharozy i wina gronowego, 2. Całkowite stężenie alkoholu wina gronowego musującego, włączając w to alkohol zawarty w dodanym expedition liqueur, nie może być mniejsze niż 9,5% objętościowo, a zawartość dwutlenku siarki ogółem nie może przekroczyć 235 miligramów na litr.


Art. 27. Zabrania się produkowania lub wprowadzania do obrotu wyrobów winiarskich gronowych uzyskanych z winogron odmian: "Noah", "Othello", "Isabelle", "Jacquez", "Clinton", "Herbemont".


Art. 28. 1. Zasady obrotu hurtowego i sprzedaży detalicznej wyrobów winiarskich określają odrębne przepisy, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. 2. Do obrotu mogą być wprowadzane tylko wyroby winiarskie spełniające wymagania określone w ustawie oraz importowane wina gronowe o kontrolowanej jakości, posiadające geograficzne oznaczenie miejsca pochodzenia ("psr"), w których łączna zawartość dwutlenku siarki może być wyższa od określonej w art. 20. 3. Przepisu ust. 2 nie stosuje się do wyrobów winiarskich produkowanych z przeznaczeniem wyłącznie na eksport, jeżeli odmienne wymagania wynikają z umów międzynarodowych albo zostały odmiennie określone przez odbiorcę tych wyrobów.


Art. 29. Minister właściwy do spraw rynków rolnych określi w drodze rozporządzenia: 1) szczegółowy sposób produkcji: a) wyrobów winiarskich gronowych, b) fermentowanych napojów winiarskich, 2) metody analiz wyrobów winiarskich do celów urzędowej kontroli pod względem jakości handlowej, - z uwzględnieniem przepisów Unii Europejskiej w tym zakresie. Rozdział 3 Zezwolenia na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie wyrobu i rozlewu wyrobów winiarskich


Art. 3. Wyrobami winiarskimi w rozumieniu ustawy są: 1) fermentowane napoje winiarskie, w tym: a) wina owocowe będące napojami o rzeczywistym stężeniu alkoholu od 9% do 18% objętościowych, otrzymanymi w wyniku fermentacji alkoholowej owoców ziarnkowych, pestkowych i jagodowych innych niż winogrona lub ich soków, również zagęszczonych, z dodatkiem do nastawu wody i substancji słodzących, o których mowa w art. 7 ust. 1, oraz z ewentualnym dodatkiem alkoholu, b) wina owocowe aromatyzowane będące napojami o rzeczywistym stężeniu alkoholu od 9% do 18% objętościowych, otrzymanymi z co najmniej 75% wina owocowego, poddanymi aromatyzacji naturalnymi lub identycznymi z naturalnymi substancjami aromatycznymi, c) "Wino Polskie" będące napojem o rzeczywistym stężeniu alkoholu od 9% do 18% objętościowych, otrzymanym w wyniku fermentacji alkoholowej moszczu gronowego, zagęszczonego moszczu gronowego, soku winogronowego lub koncentratu soku winogronowego, z dodatkiem do nastawu wody i substancji słodzących, o których mowa w art. 7 ust. 1, oraz z ewentualnym dodatkiem alkoholu, d) "Wino Polskie aromatyzowane" będące napojem o rzeczywistym stężeniu alkoholu od 9% do 18% objętościowych, otrzymanym z co najmniej 75% "Wina Polskiego", poddanym aromatyzacji naturalnymi lub identycznymi z naturalnymi substancjami aromatycznymi, e) napoje winopochodne będące napojami o rzeczywistym stężeniu alkoholu od 4,5% do 15% objętościowych, otrzymanymi z co najmniej 50% win owocowych (napoje winopochodne owocowe)lub co najmniej 50% miodu pitnego (napoje winopochodne miodowe), ewentualnie poddanymi aromatyzacji (napoje winopochodne aromatyzowane), f) napoje winopodobne będące napojami o rzeczywistym stężeniu alkoholu od 9% do 15% objętościowych, różniącymi się od win owocowych i miodów pitnych mniejszym udziałem soków, otrzymanymi w wyniku fermentacji alkoholowej nastawów sporządzonych ze świeżych lub zagęszczonych soków owocowych lub miodu pszczelego, z dodatkiem wody i substancji słodzących, o których mowa w art. 7 ust. 1, oraz ewentualnie poddanymi aromatyzacji (napoje winopodobne aromatyzowane), g) miody pitne będące napojami o rzeczywistym stężeniu alkoholu od 9% do 18% objętościowych, otrzymanymi w wyniku fermentacji alkoholowej wodnego roztworu miodu pszczelego (brzeczki miodowej), z ewentualnym dodatkiem ziół aromatycznych lub przypraw korzennych, h) napoje niskoalkoholowe będące napojami o rzeczywistym stężeniu alkoholu od 0,5% do 8,5% objętościowych, otrzymanymi metodą całkowitej lub częściowej fermentacji alkoholowej nastawów owocowych lub gronowych albo otrzymanymi z win gronowych lub win owocowych w wyniku częściowego usunięcia alkoholu wyłącznie metodami fizycznymi, 2) aromatyzowane napoje winiarskie, w tym: a) aromatyzowane wina gronowe będące napojami o rzeczywistym stężeniu alkoholu od 14,5% do 22% objętościowych i całkowitym stężeniu alkoholu co najmniej 17,5% objętościowych, otrzymanymi z co najmniej 75% win gronowych, poddanymi aromatyzacji, b) aromatyzowane napoje winopochodne gronowe będące napojami o rzeczywistym stężeniu alkoholu od 7% do 14,5% objętościowych, otrzymanymi z co najmniej 50% win gronowych, poddanymi aromatyzacji oraz do których mogą być dodane smakowe substancje spożywcze, c) aromatyzowane koktajle winopodobne gronowe będące napojami o rzeczywistym stężeniu alkoholu 7% objętościowych, otrzymanymi z wina gronowego, moszczu gronowego lub obu tych substancji, bez dodatku alkoholu, poddanymi aromatyzacji oraz do których mogą być dodane smakowe substancje spożywcze, 3) wyroby winiarskie gronowe, w tym: a) sok winogronowy będący niesfermentowanym, lecz mogącym podlegać fermentacji, ciekłym produktem o rzeczywistym stężeniu alkoholu nie wyższym niż 1% objętościowy, nadającym się do bezpośredniego spożycia, otrzymanym w wyniku obróbki świeżych winogron lub moszczu gronowego albo na drodze odtworzenia z zagęszczonego moszczu gronowego lub zagęszczonego soku winogronowego, b) zagęszczony sok winogronowy będący nieskarmelizowanym sokiem winogronowym o rzeczywistym stężeniu alkoholu nie wyższym niż 1% objętościowy, otrzymanym przez częściowe usunięcie wody z soku winogronowego, dokonane metodami innymi niż bezpośrednie nagrzewanie, w taki sposób aby wskazania refraktometru przy temperaturze 20° C nie były niższe niż 50,9% wagowo, c) moszcze gronowe będące produktami w stanie ciekłym, o rzeczywistym stężeniu alkoholu nie wyższym niż 1% objętościowy, otrzymanymi ze świeżych winogron należących do gatunku winorośli właściwej (Vitis vinifera L.) lub krzyżówek winorośli właściwej z innymi gatunkami, należącymi do rodzaju - winorośl (Vitis L.), w sposób naturalny lub przy pomocy procesów fizycznych - rozgniatania lub wytłaczania, d) octy winne będące produktami o kwasowości ogólnej wyrażonej jako kwas octowy nie niższej od 60 gramów na litr, otrzymanymi wyłącznie w wyniku fermentacji octowej wina gronowego, e) wina gronowe w trakcie fermentacji będące winami gronowymi, w których fermentacja alkoholowa nie zakończyła się i z których nie odseparowano osadu, f) wina gronowe o rzeczywistym stężeniu alkoholu od 8,5% do 18% objętościowych, otrzymane w wyniku całkowitej lub częściowej fermentacji alkoholowej świeżych winogron należących do gatunku winorośli właściwej (Vitis vinifera L.) lub krzyżówek winorośli właściwej z innymi gatunkami, należącymi do rodzaju - winorośl (Vitis L.), rozgniecionych lub nierozgniecionych albo z moszczu gronowego, g) wina gronowe likierowe o rzeczywistym stężeniu alkoholu od 15% do 22% objętościowych i całkowitym stężeniu alkoholu nie niższym niż 17,5% objętościowych, otrzymane z moszczu gronowego w trakcie fermentacji, wina gronowego lub mieszanki tych surowców, h) wina gronowe musujące o rzeczywistym stężeniu alkoholu od 8,5% do 18% objętościowych, otrzymane w wyniku pierwszej albo wtórnej fermentacji alkoholowej świeżych winogron należących do gatunku winorośli właściwej (Vitis vinifera L.) lub krzyżówek winorośli właściwej (Vitis vinifera L.) z innymi gatunkami należącymi do rodzaju - winorośl (Vitis L.), moszczu gronowego lub wina gronowego, zawierające naturalny dwutlenek węgla pochodzący z procesu fermentacji o ciśnieniu wynoszącym nie mniej niż 3 bary w temperaturze 200C, który po otwarciu butelki uchodzi, powodując perlenie się napoju, i) wina gronowe musujące gazowane o rzeczywistym stężeniu alkoholu od 8,5% do 18% objętościowych, otrzymane z win gronowych, zawierające całkowicie lub częściowo dodany dwutlenek węgla o ciśnieniu wynoszącym nie mniej niż 3 bary w temperaturze 200C, który po otwarciu butelki uchodzi, powodując perlenie się napoju, j) wina gronowe półmusujące o rzeczywistym stężeniu alkoholu od 7% do 18% objętościowych, otrzymane w wyniku pierwszej albo wtórnej fermentacji alkoholowej świeżych winogron należących do gatunku winorośli właściwej (Vitis vinifera L.) lub krzyżówek winorośli właściwej (Vitis vinifera L.) z innymi gatunkami należącymi do rodzaju - winorośl (Vitis L.), moszczu gronowego lub wina gronowego, pod warunkiem że surowce te mają całkowite stężenie alkoholu nie niższe niż 9% objętościowych, zawierające naturalny dwutlenek węgla pochodzący z procesu fermentacji o ciśnieniu wynoszącym od 1,0 do 2,5 bara w temperaturze 200C, który po otwarciu butelki uchodzi, powodując perlenie się napoju, k) wino gronowe półmusujące gazowane o rzeczywistym stężeniu alkoholu od 7% do 18% objętościowych, otrzymane z win gronowych, zawierające całkowicie lub częściowo dodany dwutlenek węgla o ciśnieniu wynoszącym od 1,0 do 2,5 bara w temperaturze 200C, który po otwarciu butelki uchodzi, powodując perlenie się napoju.


Art. 30. 1. Wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie wyrobu lub rozlewu wyrobów winiarskich wymaga uzyskania zezwolenia, zwanego dalej "zezwoleniem". 2. Zezwolenie na wyrób wyrobów winiarskich może dotyczyć również rozlewu wytworzonych wyrobów.


Art. 31. Organem właściwym w sprawach wydania, odmowy wydania i cofnięcia zezwolenia jest minister właściwy do spraw rynków rolnych, zwany dalej "organem zezwalającym".


Art. 32. 1. Wniosek o wydanie zezwolenia, poza wymaganiami określonymi w przepisach o działalności gospodarczej, powinien ponadto zawierać informacje dotyczące: 1) zdolności produkcyjnych posiadanych przez wnioskodawcę urządzeń technicznych w skali roku, 2) rodzaju przerabianego surowca. 2. Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się: 1) dokument potwierdzający tytuł prawny wnioskodawcy do obiektów budowlanych, w których ma być wykonywana działalność gospodarcza objęta wnioskiem, 2) pozytywną opinię techniczno-technologiczną w zakresie wyrobu lub rozlewu wyrobów winiarskich, wydaną przez właściwego, ze względu na planowane miejsce wykonywania działalności gospodarczej, wojewódzkiego inspektora jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, potwierdzającą spełnianie przez przedsiębiorcę warunków, o których mowa w art. 33 ust. 1 pkt 1 i 2, 3) zaświadczenia komendanta powiatowego Państwowej Straży Pożarnej, powiatowego inspektora sanitarnego oraz wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska stwierdzające, że obiekty budowlane i urządzenia techniczne przeznaczone do wykonywania działalności gospodarczej objętej wnioskiem spełniają wymagania określone odpowiednio w przepisach o ochronie przeciwpożarowej, sanitarnych i o ochronie środowiska, 4) zaświadczenia właściwego urzędu skarbowego oraz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych stwierdzające, że wnioskodawca nie zalega wobec nich z wpłatami należności, 5) zaświadczenie o niekaralności przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną, ubiegającego się o zezwolenie lub członków zarządu osoby prawnej, za przestępstwa przeciwko mieniu i wiarygodności dokumentów.


Art. 33. 1. Zezwolenie wydaje się, jeżeli: 1) przedsiębiorca dysponuje obiektami budowlanymi wyposażonymi w: a) zbiorniki do magazynowania i przechowywania wyrobów winiarskich, których całkowita pojemność technologiczna powinna wynosić co najmniej 50% miesięcznej wielkości produkcji wyrobów winiarskich gronowych lub 75% miesięcznej wielkości produkcji fermentowanych napojów winiarskich, a w przypadku rozlewu wyrobów winiarskich pojemność technologiczna zbiorników powinna wynosić co najmniej 25% miesięcznej wielkości rozlewu, b) urządzenia filtracyjne zapewniające uzyskanie wymaganej klarowności wyrobów winiarskich, c) urządzenia do przygotowywania opakowań jednostkowych, w szczególności urządzenia do ich mycia i dezynfekcji, d) urządzenia do napełniania opakowań jednostkowych, 2) w obiektach produkcyjnych znajduje się laboratorium umożliwiające przeprowadzanie analiz fizykochemicznych produkowanych i rozlewanych wyrobów winiarskich w zakresie spełniania przez nie wymogów określonych w ustawie i przepisach wykonawczych, 3) wniosek spełnia warunki określone w art. 32 ust. 1, 4) do wniosku dołączono dokumenty, o których mowa w art. 32 ust. 2. 2. Warunki, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. c) i d) nie dotyczą przedsiębiorców ubiegających się o uzyskanie zezwolenia na produkcję wyrobów winiarskich bez ich rozlewu do opakowań jednostkowych. 3. Zezwolenie określa w szczególności: 1) rodzaj działalności gospodarczej objętej zezwoleniem, 2) wielkość produkcji w skali roku, zgodną ze zdolnościami produkcyjnymi posiadanych przez przedsiębiorcę urządzeń technicznych, 3) miejsce wykonywania działalności gospodarczej.


Art. 34. W razie powzięcia przez organ zezwalający informacji lub stwierdzenia okoliczności uzasadniających cofnięcie zezwolenia, organ ten wszczyna z urzędu postępowanie w tej sprawie.


Art. 35. 1. Przedsiębiorca, który uzyskał zezwolenie, oprócz wymagań określonych odrębnymi przepisami, jest obowiązany do: 1) wdrożenia systemu wewnętrznej kontroli, obejmującego w szczególności: a) częstotliwość i sposób pobierania próbek do badań jakościowych, b) metody badań, c) sposób postępowania z produktami nie odpowiadającymi wymaganiom jakościowym, 2) dysponowania planem zakładu obejmującym w szczególności pomieszczenia produkcyjne, magazynowe, socjalne i sanitarne, z zaznaczeniem: a) linii technologicznych, b) dróg przemieszczania surowców i produktów gotowych, c) stanowisk pracy, 3) wyznaczenia osoby odpowiedzialnej za kontrolę jakości. 2. W przypadku zakończenia działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu przedsiębiorca jest obowiązany zawiadomić o tym, w terminie 14 dni, organ zezwalający. Rozdział 4 Przepisy karne


Art. 36. 1. Kto wyrabia lub rozlewa wyrób winiarski bez wymaganego zezwolenia - podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku. 2. Kto dopuszcza się czynu określonego ust. 1, jeżeli czyn ten dotyczy wyrobów winiarskich znacznej wartości - podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.


Art. 37. Kto posiadając zezwolenie na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie wyrobu lub rozlewu wyrobów winiarskich: 1) nie wdrożył systemu kontroli wewnętrznej, nie dysponuje planem zakładu lub nie wyznaczył osoby odpowiedzialnej za kontrolę jakości, 2) nie zawiadomił organu zezwalającego o zakończeniu działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu, w terminie 14 dni od dnia zakończenia tej działalności, - podlega grzywnie.


Art. 38. Kto: 1) wyrabia wyrób winiarski niezgodnie w wymaganiami określonymi w art. 5 - 27, 2) wprowadza do obrotu importowany wyrób winiarski gronowy, w którym łączna zawartość dwutlenku siarki jest wyższa od określonej w art. 20, a wyrób ten nie jest wyrobem o kontrolowanej jakości, posiadającym geograficzne oznaczenie miejsca pochodzenia, - podlega grzywnie.


Art. 39. W przypadkach określonych w art. 36 sąd orzeka przepadek rzeczy stanowiących przedmiot przestępstwa albo służących lub przeznaczonych do jego popełnienia, choćby nie były własnością sprawcy. Rozdział 5 Przepisy zmieniające, przejściowe i końcowe


Art. 4. Minister właściwy do spraw rynków rolnych określi w drodze rozporządzenia: 1) szczególne rodzaje fermentowanych napojów winiarskich oraz szczegółowe wymagania organoleptyczne, fizyczne i chemiczne dla tych napojów, 2) rodzaje moszczy gronowych i szczegółowe wymagania dla tych moszczy, - z uwzględnieniem w szczególności przepisów Unii Europejskiej w tym zakresie. Rozdział 2 Wytwarzanie i rozlewanie wyrobów winiarskich oraz obrót tymi wyrobami


Art. 40. W ustawie z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. Nr 35, poz. 230, z 1984 r. Nr 34, poz. 184, z 1987 r. Nr 33, poz. 180, z 1989 r. Nr 35, poz. 192, z 1990 r. Nr 34, poz. 198 i Nr 73, poz. 431, z 1991 r. Nr 73, poz. 321 i Nr 94, poz. 419, z 1993 r. Nr 40, poz. 184, z 1996 r. Nr 127, poz. 593, z 1997 r. Nr 88, poz. 554, Nr 113, poz. 732 i Nr 121, poz. 770, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 2000 r. Nr 12, poz. 136 i Nr 120, poz.1268 oraz z 2001 r. Nr 60, poz. 610) w art. 46 ust. 1 otrzymuje brzmienie: "1) napojem alkoholowym w rozumieniu niniejszej ustawy jest produkt przeznaczony do spożycia zawierający alkohol etylowy pochodzenia rolniczego w stężeniu przekraczającym 0,5% objętościowych alkoholu.".


Art. 41. 1. Zachowują ważność zezwolenia na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie wyrobu lub rozlewu wyrobów winiarskich wydane na podstawie przepisów dotychczasowych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. 2. Do wszczętych, a niezakończonych w dniu wejścia w życie ustawy postępowań w sprawach zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie wyrobu lub rozlewu wyrobów winiarskich, stosuje się przepisy dotychczasowe.


Art. 42. Traci moc ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich oraz obrocie tymi wyrobami (Dz.U. Nr 124, poz.783 oraz z 2001 r. Nr 5, poz. 44 i Nr 11 poz. 85).


Art. 43. Ustawa wchodzi w życie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia.


Art. 5. 1. Do produkcji wyrobów winiarskich, z zastrzeżeniem ust. 2, jest dozwolone dodanie następujących alkoholi: 1) alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego, 2) destylatu owocowego, destylatu winnego lub destylatu z suszonych winogron. 2. Przepis ust. 1 nie dotyczy miodów pitnych, aromatyzowanych koktajli winopodobnych gronowych oraz wyrobów winiarskich gronowych innych niż wina gronowe likierowe.


Art. 6. 1. Alkohole, o których mowa w art. 5 ust. 1, muszą spełniać następujące wymagania: 1) brak posmaków i zapachów innych niż pochodzące z użytego surowca, 2) minimalna zawartość alkoholu etylowego wynosi 96,0% objętościowych, 3) maksymalny poziom: a) kwasowości - 1,5 grama kwasu octowego na hektolitr 100% objętościowych alkoholu, b) estrów - 1,3 grama, wyrażony jako octan etylowy na hektolitr 100% objętościowych alkoholu, c) aldehydów - 0,5 grama, wyrażony jako aldehyd octowy na hektolitr 100% objętościowych alkoholu, d) alkoholi wyższych - 0,5 grama, wyrażony jako dwumetylopropanol na hektolitr 100% objętościowych alkoholu, e) metanolu - 50 gramów na hektolitr 100% objętościowych alkoholu, f) suchej pozostałości po odparowaniu - 1,5 grama na hektolitr 100% objętościowych alkoholu, g) lotnych zasad azotowych - 0,1 grama azotu na hektolitr 100% objętościowych alkoholu, 4) brak furfuralu (aldehydu furfurylowego). 2. Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się podczas dodawania alkoholu do win gronowych likierowych, o których mowa w art. 18 ust. 2.


Art. 7. 1. Przy produkcji wyrobów winiarskich mogą być stosowane wyłącznie następujące substancje słodzące: 1) sacharoza w postaci cukru pół-białego, cukru białego, rafinowanego cukru białego, 2) dekstroza, 3) fruktoza, 4) syrop glukozowy, 5) cukier płynny, 6) inwertowany cukier płynny, 7) inwertowany syrop cukrowy, 8) rektyfikowany zagęszczony moszcz gronowy, 9) zagęszczony moszcz gronowy, 10) świeży moszcz gronowy 11) cukier palony, 12) miód pszczeli, 13) syrop "carob", 14) inne naturalne substancje węglowodanowe, dozwolone na podstawie odrębnych przepisów, dające efekt podobny do substancji, o których mowa w pkt 1-13, - z zastrzeżeniem ust 3 i art. 24. 2. Słodzenie fermentowanych napojów winiarskich i aromatyzowanych napojów winiarskich może być wykonywane również innymi substancjami słodzącymi dozwolonymi na podstawie odrębnych przepisów. 3. Miody pitne mogą być dosładzane wyłącznie miodem pszczelim lub sacharozą.


Art. 8. 1. W procesie produkcji fermentowanych i aromatyzowanych napojów winiarskich, jest dopuszczalne dodanie wody technologicznie niezbędnej do korekty składu tych napojów, pod warunkiem, że dodatek wody nie zmieni charakteru napoju, a także jest dopuszczalne użycie wody technologicznie niezbędnej do przygotowania dozwolonych na podstawie odrębnych przepisów substancji dodatkowych dodawanych po zakończeniu fermentacji alkoholowej. 2. Woda, o której mowa w ust. 1, musi spełniać wymagania, jakim powinna odpowiadać woda do picia i na potrzeby gospodarcze, określone w odrębnych przepisach. 3. Do win owocowych i miodów pitnych woda technologicznie niezbędna do korekty składu tych napojów nie może być dodana po zakończeniu procesu fermentacji alkoholowej. 4. Alkohol etylowy używany do rozpuszczania barwników, ziół aromatycznych i przypraw korzennych lub innych dozwolonych na podstawie odrębnych przepisów dodatków stosowanych w produkcji aromatyzowanych napojów winiarskich musi być wytworzony z surowców pochodzenia rolniczego i stosowany wyłącznie w dawkach niezbędnych do rozpuszczenia tych substancji.


Art. 9. Wino lub moszcz gronowy użyte do produkcji aromatyzowanego koktajlu winopodobnego gronowego muszą występować w gotowym produkcie w ilości nie mniejszej niż 50%.


Ustawa z dnia 27 lipca 2001 r. o ochronie baz danych

Art. 1. Ochronie określonej w ustawie podlegają bazy danych, z wyłączeniem baz danych spełniających cechy utworu określone w ustawie z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz.U. z 2000 r. Nr 80, poz. 904).


Art. 10. 1. Czas trwania ochrony bazy danych liczy się od jej sporządzenia przez okres piętnastu lat następujących po roku, w którym baza danych została sporządzona. 2. Jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1, baza danych została w jakikolwiek sposób udostępniona publicznie, okres jej ochrony wygasa z upływem piętnastu lat następujących po roku, w którym doszło do jej udostępnienia po raz pierwszy. 3. W przypadku jakiejkolwiek istotnej, zmiany treści bazy danych, co do jakości lub ilości, w tym jej uzupełnienia, zmiany lub usunięcia jej części, mających znamiona nowego istotnego, co do jakości lub ilości, nakładu okres jej ochrony liczy się odrębnie.


Art. 11. Producent bazy danych może żądać od osoby, która naruszyła jego prawo do bazy danych, zaniechania naruszeń, przywrócenia stanu zgodnego z prawem i wydania bezprawnie uzyskanej korzyści majątkowej; producent bazy danych może również żądać naprawienia wyrządzonej szkody na zasadach ogólnych.


Art. 12. 1. Kto w celu osiągnięcia korzyści majątkowych, bez uprawnienia lub wbrew jego warunkom, pobiera dane lub wtórnie wykorzystuje w całości lub w istotnej, co do jakości lub ilości, części bazy danych, podlega karze grzywny. 2. Orzekanie następuje na podstawie Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia. 3. Sąd może orzec przepadek, na rzecz Skarbu Państwa, bezprawnie wykonanych egzemplarzy bazy danych.


Art. 13. Prawo do bazy danych nie narusza ochrony treści bazy danych udzielanej na podstawie ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych, lub ochrony jakichkolwiek składających się na bazę danych elementów, udzielanej na podstawie przepisów o wynalazkach, znakach towarowych, wzorach przemysłowych, oznaczeniach pochodzenia, zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, tajemnicy prawnie chronionej, ochronie informacji niejawnych, ochronie danych osobowych, a także prawa cywilnego i prawa pracy.


Art. 14. W ustawie z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz.U. z 2000 r. Nr 80, poz. 904) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 2 w ust. 2 dodaje się zdanie drugie w brzmieniu: "W przypadku baz danych spełniających cechy utworu zezwolenie twórcy jest konieczne także na sporządzenie opracowania."; 2) w art. 3 po wyrazach "bazy danych" dodaje się wyrazy "spełniające cechy utworu"; 3) po art. 17 dodaje się art. 17{1} w brzmieniu: "Art. 17{1}. Opracowanie lub zwielokrotnienie bazy danych spełniającej cechy utworu, dokonane przez legalnego użytkownika bazy danych lub jej kopii, nie wymaga zezwolenia autora bazy danych, jeśli jest ono konieczne dla dostępu do zawartości bazy danych i normalnego korzystania z jej zawartości. Jeżeli użytkownik jest upoważniony do korzystania tylko z części bazy danych, niniejsze postanowienie odnosi się tylko do tej części."; 4) w art. 23 w ust. 1 po wyrazach "architektoniczno-urbanistycznego" dodaje się wyrazy "oraz do korzystania z elektronicznych baz danych spełniających cechy utworu, chyba że dotyczy to własnego użytku naukowego nie związanego z celem zarobkowym"; 5) po art. 30 dodaje się art. 30{1} w brzmieniu: "Art. 30{1}. Do baz danych spełniających cechy utworu nie stosuje się art. 28, art. 29 ust. 2 i 3 i art. 30."; 6) po art. 77{1} dodaje się art. 77{2} w brzmieniu: "Art. 77{2}. Ochrona przyznana bazom danych spełniającym cechy utworu nie obejmuje programów komputerowych używanych do sporządzenia lub obsługi baz danych dostępnych przy pomocy środków elektronicznych.".


Art. 15. 1. Ustawę stosuje się także do baz danych istniejących w dniu jej wejścia w życie w odniesieniu do korzystania z nich po tej dacie. 2. Dokonane przed dniem wejścia w życie ustawy czynności prawne odnoszące się do baz danych są skuteczne i podlegają ochronie według zasad dotychczasowych.


Art. 16. 1. Przepisy art. 5 pkt 2 i 3 oraz art. 9 ust. 2 stosuje się od dnia uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej. 2. Przepisy art. 5 pkt 1 i art. 9 ust. 1 tracą moc z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej.


Art. 17. Ustawa wchodzi w życie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia.


Art. 2. 1. W rozumieniu ustawy: 1) baza danych oznacza zbiór danych lub jakichkolwiek innych materiałów i elementów zgromadzonych według określonej systematyki lub metody, indywidualnie dostępnych w jakikolwiek sposób, w tym środkami elektronicznymi, wymagający istotnego, co do jakości lub ilości, nakładu inwestycyjnego w celu sporządzenia, weryfikacji lub prezentacji jego zawartości, 2) pobieranie danych oznacza stałe lub czasowe przejęcie lub przeniesienie całości lub istotnej, co do jakości lub ilości, części zawartości bazy danych na inny nośnik, bez względu na sposób lub formę tego przejęcia lub przeniesienia, z zastrzeżeniem art. 3, 3) wtórne wykorzystanie oznacza publiczne udostępnienie bazy danych w dowolnej formie, a w szczególności poprzez rozpowszechnianie, bezpośrednie przekazywanie lub najem, z zastrzeżeniem art. 3, 4) producentem bazy danych jest osoba fizyczna, prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, która ponosi ryzyko nakładu inwestycyjnego przy tworzeniu bazy danych. 2. Ilekroć w ustawie jest mowa o producencie należy przez to rozumieć także jego następcę prawnego.


Art. 3. Wypożyczenie baz danych nie stanowi pobierania danych lub wtórnego ich wykorzystania.


Art. 4. Ochrona przyznana bazom danych nie obejmuje programów komputerowych użytych do sporządzenia baz danych lub korzystania z nich.


Art. 5. Z ochrony korzystają bazy danych, których: 1) producent jest obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej albo ma na jej terytorium swoją siedzibę, 2) producent jest obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub ma miejsce stałego pobytu na terytorium Wspólnoty Europejskiej, 3) producent jest osobą prawną założoną zgodnie z prawem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, posiadającą siedzibę i zakład główny wykonywania działalności na terytorium Wspólnoty Europejskiej; jeżeli producent posiada tylko siedzibę na terytorium Wspólnoty Europejskiej, jego działalność musi być istotnie i trwale związana z gospodarką państwa członkowskiego Unii Europejskiej, 4) ochrona wynika z umów międzynarodowych, na zasadach i w zakresie w nich określonych, 5) producent jest podmiotem niewymienionym w pkt 1-4 i jest przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 101, poz. 1178, z 2000 r. Nr 86, poz. 958 i Nr 114, poz. 1193 oraz z 2001 r. Nr 49, poz. 509 i Nr 67, poz. 679).


Art. 6. Producentowi bazy danych przysługuje wyłączne i zbywalne prawo pobierania danych i wtórnego ich wykorzystania w całości lub w istotnej części, co do jakości lub ilości.


Art. 7. 1. Producent bazy danych udostępnionej publicznie w jakikolwiek sposób nie może zabronić użytkownikowi korzystającemu zgodnie z prawem z takiej bazy danych, pobierania lub wtórnego wykorzystania w jakimkolwiek celu nieistotnej, co do jakości lub ilości, części jej zawartości. 2. Jeżeli użytkownik korzystający zgodnie z prawem z bazy danych jest uprawniony do pobierania lub wtórnego wykorzystania jedynie części bazy danych, przepis ust. 1 dotyczy tylko tej części. 3. Korzystanie z baz danych, o którym mowa w ust. 1, nie może naruszać normalnego korzystania z baz danych lub godzić w słuszne interesy producenta baz danych.


Art. 8. 1. Wolno korzystać z istotnej, co do jakości lub ilości, części rozpowszechnionej bazy danych: 1) do własnego użytku osobistego, ale tylko z zawartości nieelektronicznej bazy danych, 2) w charakterze ilustracji, w celach dydaktycznych lub badawczych, ze wskazaniem źródła, jeżeli takie korzystanie jest uzasadnione niekomercyjnym celem, dla którego wykorzystano bazę, 3) do celów bezpieczeństwa wewnętrznego, postępowania sądowego lub administracyjnego. 2. Nie jest dozwolone powtarzające się i systematyczne pobieranie lub wtórne wykorzystanie sprzeczne z normalnym korzystaniem i powodujące nieusprawiedliwione naruszenie słusznych interesów producenta.


Art. 9. 1. Pierwsza sprzedaż kopii bazy danych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez uprawnionego lub za jego zgodą wyczerpuje prawo do kontrolowania odsprzedaży tej kopii na tym terytorium. 2. Pierwsza sprzedaż kopii bazy danych w państwach członkowskich Unii Europejskiej przez uprawnionego lub za jego zgodą wyczerpuje prawo do kontrolowania odsprzedaży tej kopii na ich terytorium.


Ustawa z dnia 27 lipca 2001 r. o służbie zagranicznej Rozdział 1 Przepisy ogólne

Art. 1. Ustawa określa organizację i funkcjonowanie służby zagranicznej, a także szczególne prawa i obowiązki osób wchodzących w jej skład.


Art. 10. 1. Stosunek służbowy oraz wynikające z niego prawa i obowiązki żołnierzy pełniących służbę w placówkach zagranicznych określają odrębne przepisy. 2. Osobom wyznaczonym do wykonywania zadań Ministra Obrony Narodowej w placówce zagranicznej, nadaje się stopień dyplomatyczny: 1) attaché obrony (wojskowego, morskiego, lotniczego) albo 2) zastępcy attaché obrony (wojskowego, morskiego, lotniczego). 3. Minister właściwy do spraw zagranicznych i Minister Obrony Narodowej określą, w drodze zarządzenia, szczególne zasady wykonywania obowiązków służbowych przez osoby, o których mowa w ust. 1, a także organizację i funkcjonowanie w placówkach zagranicznych ataszatów obrony, z uwzględnieniem przepisów o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.


Art. 11. 1. Stopnie dyplomatyczne, z zastrzeżeniem ust. 2, nadaje dyrektor generalny służby zagranicznej. 2. Stopień ambasadora tytularnego, na wniosek dyrektora generalnego służby zagranicznej, nadaje minister właściwy do spraw zagranicznych.


Art. 12. 1. Stopień dyplomatyczny można, z zastrzeżeniem ust. 2, art. 7 ust. 2 oraz art. 18 ust. 1, nadać członkowi służby zagranicznej, który: 1) odbył, z zastrzeżeniem art. 40 ust. 2, aplikację dyplomatycznokonsularną, o której mowa w art. 38, albo jest urzędnikiem służby cywilnej lub ukończył Krajową Szkołę Administracji Publicznej, 2) złożył egzamin dyplomatyczno-konsularny, 3) zna co najmniej dwa języki obce, 4) posiada tytuł magistra lub równorzędny, 5) wykazuje się odpowiednim stanem zdrowia psychicznego i fizycznego. 2. W szczególnie uzasadnionych przypadkach, członkowi służby zagranicznej nie spełniającemu wymagań określonych w ust. 1 pkt 1-4, w związku z wykonywaniem zadań w placówce zagranicznej można nadać stopień dyplomatyczny na czas niezbędny do wykonywania tych zadań. 3. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia: 1) rodzaje badań lekarskich, jakim podlega członek służby zagranicznej ubiegający się o stopień dyplomatyczny, 2) rodzaje dokumentów potwierdzających spełnienie warunków, o których mowa w ust. 1 pkt 3 i 5 - mając na względzie charakter zadań wykonywanych przez członków personelu dyplomatyczno-konsularnego.