Art. 7. 1. Zobowiązania Skarbu Państwa wynikające z wydanych do dnia 31 grudnia 1998 r. orzeczeń Społecznej Komisji Rewindykacyjnej, stają się z dniem 1 stycznia 1999 r. zobowiązaniami Skarbu Państwa reprezentowanego przez wojewodów z tym dniem właściwych miejscowo według siedzib wojewodów wskazanych w tych orzeczeniach. 2. Wojewodowie wskazani w orzeczeniach Społecznej Komisji Rewindykacyjnej, o których mowa w ust. 1, przekazują akta spraw zakończonych tymi orzeczeniami wojewodom właściwym w zakresie realizacji zobowiązań Skarbu Państwa od dnia 1 stycznia 1999 r. wraz z informacją o realizacji poszczególnych zobowiązań według stanu na dzień 31 grudnia 1998 r. 3. Informacja, o której mowa w ust. 2, przesyłana jest także do wiadomości Ministra Finansów.


Ustawa z dnia 3 grudnia 1998 r. o zmianie ustawy o zwrocie majątku utraconego przez związki zawodowe i organizacje społeczne w wyniku wprowadzenia stanu wojennego oraz ustawy o zmianie ustawy o zwrocie majątku utraconego przez związki zawodowe i organizacje społeczne w wyniku wprowadzenia stanu wojennego oraz o zmianie ustawy o związkach zawodowych

Art. 8. Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.


Ustawa z dnia 20 grudnia 1996 r. o Polskim Instytucie Spraw Międzynarodowych

Art. 1. 1. Tworzy się państwową jednostkę organizacyjną pod nazwą "Polski Instytut Spraw Międzynarodowych" z siedzibą w Warszawie. 2. Polski Instytut Spraw Międzynarodowych, zwany dalej "Instytutem", ma osobowość prawną.


Art. 10. Nadzór nad Instytutem w zakresie zgodności jego działania z przepisami ustawowymi i postanowieniami statutu sprawuje Minister Spraw Zagranicznych.


Art. 11. Minister Spraw Zagranicznych określa, w drodze rozporządzenia, w porozumieniu z Ministrem Pracy i Polityki Socjalnej, wykaz stanowisk w Instytucie, wymagane kwalifikacje oraz zasady wynagradzania pracowników Instytutu i przyznawania im innych świadczeń.


Art. 12. W sprawach nie uregulowanych niniejszą ustawą do Instytutu stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące jednostek badawczo-rozwojowych. Ministrem właściwym, w rozumieniu tych przepisów, w odniesieniu do Instytutu jest Minister Spraw Zagranicznych.


Art. 13. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1997 r.


Art. 2. Do zadań Instytutu należy: 1) prowadzenie badań naukowych w zakresie spraw międzynarodowych, 2) przygotowywanie analiz, ekspertyz i studiów prognostycznych z zakresu spraw międzynarodowych, 3) doskonalenie zawodowe kadr wykonujących zadania w zakresie stosunków międzynarodowych i polityki zagranicznej Rzeczypospolitej Polskiej, 4) upowszechnianie w społeczeństwie polskim wiedzy z dziedziny współczesnych stosunków międzynarodowych, 5) utrzymywanie kontaktów z ośrodkami szkoleniowymi, naukowymi i politycznymi w Rzeczypospolitej Polskiej i za granicą, 6) gromadzenie specjalistycznego księgozbioru i dokumentacji naukowej, a także prowadzenie otwartej działalności bibliotecznej, 7) działalność wydawnicza.


Art. 3. Szczegółowy zakres działania i organizację Instytutu określa statut Instytutu, nadany, w drodze rozporządzenia, przez Radę Ministrów na wniosek Ministra Spraw Zagranicznych.


Art. 4. Organami Instytutu są: 1) Dyrektor Instytutu, 2) Rada Instytutu.


Art. 5. 1. Dyrektor Instytutu kieruje Instytutem i reprezentuje go na zewnątrz. 2. Dyrektora Instytutu powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów, po zasięgnięciu opinii Ministra Spraw Zagranicznych. 3. Kandydatów na stanowisko Dyrektora Instytutu wyłania się w drodze konkursu, którego warunki określa statut Instytutu. 4. Dyrektor Instytutu jest powoływany na kadencję określoną w statucie Instytutu.


Art. 6. 1. Zadania, kompetencje i skład Rady Instytutu oraz czas trwania jej kadencji określa statut Instytutu. 2. Członków Rady Instytutu powołuje i odwołuje Minister Spraw Zagranicznych.


Art. 7. 1. W skład Instytutu mogą wchodzić oddziały zamiejscowe jako wyodrębnione jednostki organizacyjne. 2. Oddział zamiejscowy Instytutu tworzy, w drodze rozporządzenia, Minister Spraw Zagranicznych, na wniosek Dyrektora Instytutu, po zasięgnięciu opinii Rady Instytutu. 3. Organizację oddziału zamiejscowego i zakres jego zadań określa, z zastrzeżeniem art. 3, regulamin oddziału nadany przez Ministra Spraw Zagranicznych na wniosek Dyrektora Instytutu.


Art. 8. Dla realizacji celów określonych w art. 2 Instytutowi przekazuje się majątek byłego Polskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych.


Art. 9. Przychodami Instytutu są w szczególności: 1) środki otrzymywane zgodnie z odrębnymi przepisami na zadania, o których mowa w art. 2 pkt 1, 2) dotacje z budżetu państwa na zadania, o których mowa w art. 2 pkt 2-7, 3) spadki i darowizny.


Ustawa BUDŻETOWA NA ROK 1996 z dnia 1 lutego 1996 r.

Art. 1. 1. Ustala się dochody budżetu państwa, zgodnie z załącznikiem nr 1, w wysokości 100.171.163 tys. zł. 2. Ustala się wydatki budżetu państwa, zgodnie z załącznikiem nr 2, w wysokości 109.671.163 tys. zł. 3. Niedobór budżetu państwa na koniec roku 1996 ustala się na kwotę nie większą niż 9.500.000 tys. zł. 4. Saldo finansowania zagranicznego (saldo kredytów i pożyczek zagranicznych) jest ujemne i wynosi - 1.993.848 tys. zł.


Art. 10. 1. Ustala się dotacje dla jednostek niepaństwowych, na realizowane przez te jednostki zadania państwowe, w wysokości 427.121 tys. zł. 2. Podział kwoty, o której mowa w ust. 1, na poszczególne części i działy klasyfikacji budżetowej określa załącznik nr 7.


Art. 11. 1. Ustala się, z zastrzeżeniem art. 12, dotacje celowe na zadania z zakresu administracji rządowej zlecone gminom, w łącznej wysokości 1.823.067 tys. zł. 2. Podział kwoty, o której mowa w ust. 1, na poszczególne części i działy klasyfikacji budżetowej określa załącznik nr 8.


Art. 12. 1. Ustala się dotacje celowe dla gmin o statusie miasta, na finansowanie zadań zleconych z zakresu administracji rządowej, przejętych na podstawie ustawy z dnia 24 listopada 1995 r. o zmianie zakresu działania niektórych miast oraz o miejskich strefach usług publicznych (Dz.U. Nr 141, poz. 692) w wysokości 269.198 tys. zł. 2. Podział kwoty, o której mowa w ust. 1, na poszczególne gminy określa załącznik nr 9.


Art. 13. 1. Ustala się dotacje celowe na zadania własne gmin w wysokości 1.112.456 tys. zł, z tego na: 1) wypłatę dodatków mieszkaniowych na podstawie ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 105, poz. 509 oraz z 1995 r. Nr 86, poz. 433 i Nr 133, poz. 654) 460.000 tys. zł, 2) przygotowanie terenów pod budownictwo mieszkaniowe 55.000 tys. zł, 3) dofinansowanie budowy szkół i placówek oświatowych (z wyłączeniem przedszkoli), ujęte w: a) budżecie Ministra Edukacji Narodowej w dziale oświata i wychowanie 182.365 tys. zł, b) rezerwie celowej majątkowej w dziale różne rozliczenia 15.000 tys. zł, 4) inwestycje: a) o których mowa w art. 18 pkt 2 lit.a)107.938 tys. zł, b) o których mowa w art. 27 ust. 1 pkt 1, ujęte w rezerwach celowych 62.700 tys. zł, c) określone w załączniku nr 6 152.388 tys. zł, d) ujęte w budżetach wojewodów 66.595 tys. zł, e) w zakresie komunalnej infrastruktury technicznej, wspomagające realizację Kontraktu Regionalnego dla Województwa Katowickiego, ujęte w rezerwach celowych 10.000 tys. zł, 5) inne zadania bieżące gmin, ujęte w budżetach wojewodów 470 tys. zł. 2. Upoważnia się Ministra Edukacji Narodowej, Ministra Kultury i Sztuki oraz wojewodów do ustalania lub zwiększania, w ramach kwot przewidzianych w ustawie dla danej części i działu, dotacji celowych na dofinansowanie zadań własnych gmin; o dokonanych zmianach wymienieni wyżej dysponenci informują Ministra Finansów.


Art. 14. 1. Tworzy się rezerwę celową w wysokości 50.000 tys. zł z przeznaczeniem na: 1) budowę i modernizację dróg wojewódzkich, 2) dofinansowanie zadań własnych gmin w zakresie budowy dróg gminnych oraz lokalnych miejskich w województwach: bialskopodlaskim, białostockim, chełmskim, krośnieńskim, lubelskim, łomżyńskim, olsztyńskim, ostrołęckim, przemyskim, siedleckim, suwalskim i zamojskim. 2. Wysokość dotacji przyznawanej gminie nie może przekroczyć 75% wartości kosztorysowej inwestycji, o których mowa w ust. 1 pkt 2. 3. Do inwestycji gmin w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, nie stosuje się art. 21 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o finansowaniu gmin (Dz.U. Nr 129, poz. 600, z 1994 r. Nr 105, poz. 509 oraz z 1995 r. Nr 101, poz. 504, Nr 124, poz. 601 i Nr 154, poz. 794).


Art. 15. 1. Tworzy się rezerwę celową w wysokości 150.000 tys. zł z przeznaczeniem na uzupełnienie subwencji ogólnych dla gmin, dla których kwota subwencji na zadania oświatowe na 1996 r. została zaniżona w wyniku przyjęcia do jej ustalenia nieprawidłowych danych. 2. Rezerwą, o której mowa w ust. 1, dysponuje Minister Finansów w porozumieniu z Ministrem Edukacji Narodowej.


Art. 16. 1. W 1996 r. gminy mogą otrzymać dotację celową na zadania własne, przeznaczoną na dofinansowanie zajęć pozalekcyjnych, w tym sportowych, dla uczniów szkół podstawowych. 2. Dotacje, o których mowa w ust. 1, udzielane są przez kuratorów oświaty.


Art. 17. Ustala się ogólną kwotę dotacji przedmiotowych do wyrobów i usług w wysokości 788.486 tys. zł, z tego na dopłaty do: 1) samochodów osobowych sprzedawanych w ramach przedpłat 34.000 tys. zł, 2) posiłków sprzedawanych w barach mlecznych10.500 tys. zł, 3) kolejowych przewozów pasażerskich w komunikacji krajowej 571.500 tys. zł, 4) autobusowych przewozów pasażerskich w krajowej komunikacji międzymiastowej zwykłej, w tym dla komunikacji międzymiastowej w aglomeracji katowickiej, organizowanej (zlecanej) przez samorządy gmin i związki komunalne 163.570 tys. zł, 5) produkcji specjalistycznych podręczników szkolnych i akademickich 8.916 tys. zł.


Art. 18. Ustala się dotacje na dofinansowanie: 1) kosztów niektórych zadań w zakresie postępu biologicznego w rolnictwie, upowszechniania doradztwa rolniczego, zwalczania zakaźnych i zaraźliwych chorób zwierząt, monitoringu jakości gleb, roślin, produktów rolniczych i spożywczych, prac geodezyjno-urządzeniowych na potrzeby rolnictwa, nawozów wapniowych, chemizacji rolnictwa i ochrony roślin uprawnych, utrzymania urządzeń melioracji podstawowych, realizacji zadań melioracyjnych przez spółki wodne, monitorowania dostępu polskich artykułów rolno-spożywczych do rynków zagranicznych, ogrzewania warsztatów szkolnych gospodarstw pomocniczych szkół rolniczych, wykorzystywanych na cele dydaktyczne w wysokości614.159 tys. zł, 2) nakładów inwestycyjnych w zakresie: a) zaopatrzenia wsi w wodę i budowy urządzeń ściekowych w wysokości 107.938 tys. zł, b) melioracji wodnych podstawowych i szczegółowych, ze szczególnym uwzględnieniem budowy urządzeń zwiększających retencję wody na potrzeby rolnictwa, w wysokości118.564 tys. zł.


Art. 19. 1. Ustala się dotacje dla spółdzielni mieszkaniowych na dopłaty do centralnego ogrzewania i ciepłej wody oraz na usuwanie wad technologicznych i instalację urządzeń do pomiaru i regulacji zużycia ciepła i wody w spółdzielczych zasobach mieszkaniowych w wysokości 445.661 tys. zł. 2. Minister Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa, w porozumieniu z Ministrem Finansów, w drodze rozporządzenia, określi sposób podziału środków na cele wymienione w ust. 1 oraz szczegółowe zasady udzielania i sposób rozliczania dotacji. 3. Podział i tryb przekazywania dotacji dla spółdzielni mieszkaniowych ustalają właściwi dysponenci środków budżetowych.


Art. 2. W 1996 r. Minister Finansów dokona spłaty krajowych zobowiązań długoterminowych Skarbu Państwa do łącznej kwoty 5.661.978 tys. zł, z tego z tytułu wykupu: 1) obligacji indeksowanej rocznej pożyczki państwowej serii o terminie wykupu 2 marca 1996 r., w kwocie 300.000 tys. zł, 2) obligacji indeksowanej drugiej rocznej pożyczki państwowej serii o terminach wykupu 2 czerwca 1996 r., 2 września 1996 r., 2 grudnia 1996 r., do kwoty2.700.000 tys. zł, 3) obligacji państwowej pożyczki trzyletniej serii III, IV, V i VI, w kwocie 330.280 tys. zł, 4) obligacji pożyczki państwowej o oprocentowaniu stałym, o terminie wykupu 12 czerwca 1996 r., w kwocie 88.741 tys. zł, 5) obligacji o oprocentowaniu stałym pożyczki państwowej, o terminie wykupu 12 października 1996 r., w kwocie 179.422 tys. zł, 6) obligacji nominowanej w dolarach USA serii I i J, do kwoty 1.274.000 tys. zł, 7) obligacji konwersyjnej na pokrycie zadłużenia budżetu państwa w Narodowym Banku Polskim, powstałego w latach 1989-1991, w kwocie122.000 tys. zł, 8) obligacji restrukturyzacyjnej serii A, B, C i D, do kwoty 450.000 tys. zł, 9) drugiej emisji obligacji państwowej, tzw. zamiennej na akcje i udziały, do kwoty2.500 tys. zł, 10) obligacji 60% wewnętrznej pożyczki państwowej, do kwoty 35 tys. zł, oraz 11) spłaty kredytów zaciągniętych na finansowanie inwestycji infrastrukturalnych związanych z budownictwem mieszkaniowym, do kwoty 215.000 tys. zł.


Art. 20. 1. Ustala się dotację na restrukturyzację zadłużenia z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne powstałego do 31 grudnia 1994 r., wraz z odsetkami - w wysokości 600.000 tys. zł - dla przedsiębiorstw państwowych i spółek z udziałem Skarbu Państwa, w stosunku do których w 1995 r. uprawomocniły się: 1) postanowienia sądu o zatwierdzeniu układu na podstawie rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. - Prawo o postępowaniu układowym (Dz.U. Nr 93, poz. 836, z 1950 r. Nr 38, poz. 349, z 1990 r. Nr 55, poz. 320 i z 1996 r. Nr 6, poz. 43), 2) ugoda bankowa, zawarta na podstawie ustawy z dnia 3 lutego 1993 r. o restrukturyzacji finansowej przedsiębiorstw i banków oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 18, poz. 82). 2. Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określi terminy składania wniosków, zasady podziału i tryb przekazywania dotacji, o której mowa w ust. 1.


Art. 21. 1. Minister Przemysłu i Handlu, w porozumieniu z Ministrem Finansów, w drodze rozporządzenia, określi szczegółowe zasady i tryb udzielania oraz sposób wykorzystania dotacji dla górnictwa, ujętych w budżecie Ministra Przemysłu i Handlu. 2. Minister Przemysłu i Handlu, w porozumieniu z Ministrem Pracy i Polityki Socjalnej oraz Ministrem Finansów, w drodze rozporządzenia, określi warunki uzyskania uprawnień, sposób obliczania, szczegółowe zasady i tryb wypłacania osłon socjalnych z tytułu urlopów górniczych, zasiłków socjalnych i jednorazowych wypłat dla pracowników górnictwa, w ramach dotacji dla górnictwa, ujętych w budżecie Ministra Przemysłu i Handlu.


Art. 22. 1. Upoważnia się Wojewodę Gorzowskiego do przekazania dotacji podmiotowej w wysokości do 5.101 tys. zł na działalność Polsko-Niemieckiego Towarzystwa Wspierania Gospodarki S.A.. 2. Zobowiązuje się Radę Ministrów do przekazania komisji sejmowej właściwej do spraw budżetu sprawozdania Wojewody Gorzowskiego z wykorzystania środków dotacji, o której mowa w ust. 1, w terminie określonym dla przedłożenia przez Radę Ministrów sprawozdania z wykonania budżetu państwa.


Art. 23. Ustala się kwotę dotacji na inwestycje, realizowane przez przedsiębiorstwo państwowe "Polskie Koleje Państwowe", dotyczące linii kolejowych o państwowym znaczeniu, w wysokości 350.500 tys. zł.


Art. 24. Poręczenia i gwarancje spłaty kredytów bankowych ze środków budżetu państwa, udzielane na podstawie art. 23 ustawy z dnia 5 stycznia 1991 r. - Prawo budżetowe (Dz.U. z 1993 r. Nr 72, poz. 344, z 1994 r. Nr 76, poz. 344, Nr 121, poz. 591, Nr 133, poz. 685 oraz z 1995 r. Nr 78, poz. 390, Nr 124, poz. 601 i Nr 132, poz. 640), mogą być udzielane w 1996 r. do łącznej wysokości 4.000.000 tys. zł, w tym poręczenia i gwarancje spłaty kredytów zagranicznych do wysokości 3.000.000 tys. zł.


Art. 25. 1. Ustala się na 1996 r. limit ubezpieczeń kontraktów eksportowych, o którym mowa w art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o gwarantowanych przez Skarb Państwa ubezpieczeniach kontraktów eksportowych (Dz.U. Nr 86, poz. 398) - w wysokości 3.400.000 tys. zł. 2. Upoważnia się Ministra Finansów do udzielenia Korporacji Ubezpieczeń Kredytów Eksportowych S.A. pożyczek ze środków budżetu państwa na wypłatę gwarantowanych przez Skarb Państwa odszkodowań z tytułu ubezpieczenia kontraktów eksportowych - do wysokości 24.500 tys. zł.


Art. 26. Tworzy się ogólną rezerwę budżetową na wydatki nieprzewidziane w wysokości 105.946 tys. zł.


Art. 27. 1. W budżecie państwa tworzy się rezerwy: 1) w wysokości 62.700 tys. zł, przeznaczoną na dotacje na dofinansowanie inwestycji infrastrukturalnych, realizowanych w systemie robót publicznych jako zadania własne gmin, w gminach zagrożonych wysokim bezrobociem strukturalnym, 2) w wysokości 34.400 tys. zł, przeznaczoną na dofinansowanie zadań określonych w regionalnych programach restrukturyzacyjnych, realizowanych przez jednostki państwowe i niepaństwowe, 3) w wysokości 30.000 tys. zł, przeznaczoną na dotację na dofinansowanie zadań wynikających ze Strategicznego Programu Rządowego "Zagospodarowanie mienia przejętego od wojsk Federacji Rosyjskiej" i z "Programu Rekultywacji Terenów Zdegradowanych przez Wojska Federacji Rosyjskiej", 4) w wysokości 5.000 tys. zł, zgodnie z postanowieniami Kontraktu Regionalnego dla Województwa Katowickiego. 2. Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określi tryb składania wniosków i szczegółowe zasady przyznawania dotacji, o których mowa w ust. 1 pkt 3 i 4.


Art. 28. Na dodatkowe podwyższenie wynagrodzeń, wraz z wydatkami pochodnymi od wynagrodzeń, od dnia 1 stycznia 1996 r. ustala się kwoty: 1) 980 tys. zł - dla pracowników regionalnych izb obrachunkowych, 2) 2.000 tys. zł - dla pracowników inspekcyjno-technicznych Wyższego Urzędu Górniczego.


Art. 29. 1. Ustala się w załączniku nr 10: 1) dla poszczególnych części i działów klasyfikacji budżetowej - kalkulacyjne liczby etatów i kwoty środków na wynagrodzenia w państwowych jednostkach budżetowych (bez środków na podwyżki wynagrodzeń), z wyodrębnieniem sędziów i prokuratorów, żołnierzy i funkcjonariuszy oraz kandydatów i żołnierzy niezawodowych, 2) w poszczególnych częściach i działach klasyfikacji budżetowej - kalkulacyjne liczby etatów dla jednostek gospodarki pozabudżetowej, szkół wyższych i innych jednostek prowadzących gospodarkę finansową na zasadach określonych w ustawie z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 65, poz. 385, z 1992 r. Nr 54, poz. 254 i Nr 63, poz. 314, z 1994 r. Nr 1, poz. 3, Nr 43, poz. 163, Nr 105, poz. 509 i Nr 121, poz. 591 oraz z 1996 r. Nr 5, poz. 34) oraz jednostek prowadzących gospodarkę finansową na zasadach ustalonych dla zakładów budżetowych i limity wynagrodzeń (bez limitów na podwyżki wynagrodzeń), z wyodrębnieniem żołnierzy zawodowych i niezawodowych. 2. Ustala się w załączniku nr 11 kwoty środków i limitów na podwyżki wynagrodzeń w podziale na: 1) działy klasyfikacji budżetowej, 2) jednostki budżetowe i jednostki, o których mowa w ust. 1 pkt 2, w podziale na nie dotowane i dotowane, z uwzględnieniem stopnia dotowania, 3) grupy osób wymienionych w ust. 1, z wyjątkiem sędziów i prokuratorów. 3. Tworzy się rezerwę, do dyspozycji Rady Ministrów, na nie przewidziane zmiany organizacyjne, obejmującą: 1) środki na wynagrodzenia dla państwowych jednostek budżetowych w wysokości 3.138 tys. zł, na 320 etatów, 2) limity wynagrodzeń dla jednostek gospodarki pozabudżetowej dotowanej w wysokości 1.440 tys. zł, na 150 etatów, 3) limity wynagrodzeń dla jednostek gospodarki pozabudżetowej nie dotowanej w wysokości 1.440 tys. zł, na 150 etatów. 4. Podwyższenie wynagrodzeń nastąpi od dnia 1 lipca 1996 r., z zastrzeżeniem ust. 5 i 6. 5. Do planowania środków na wynagrodzenia sędziów i prokuratorów nie stosuje się przepisu art. 6 ust. 5 ustawy z dnia 23 grudnia 1994 r. o kształtowaniu środków na wynagrodzenia w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 1995 r. Nr 34, poz. 163). Podwyższenie wynagrodzeń sędziów i prokuratorów nastąpi od dnia 1 stycznia 1996 r. w ramach środków ujętych w budżetach właściwych dysponentów części budżetowych. 6. Podwyższenie uposażeń funkcjonariuszy resortu spraw wewnętrznych, służby więziennej oraz żołnierzy nastąpi od dnia 1 stycznia 1996 r. 7. Środki na uposażenia zawodowych żołnierzy i funkcjonariuszy, wymienionych w ust. 6, mogą być wykorzystane do wysokości wynikającej z wielokrotności prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia, określonego w art. 30 ust. 1, oraz faktycznych średniorocznych stanów osobowych. 8. Upoważnia się Ministra Finansów do dokonywania, na wniosek Ministrów: Obrony Narodowej, Spraw Wewnętrznych oraz Sprawiedliwości przeniesień kwoty środków na uposażenia żołnierzy i funkcjonariuszy pomiędzy częściami i działami.


Art. 3. 1. Niedobór budżetu państwa, ujemne saldo finansowania zagranicznego, spłata krajowych zobowiązań długoterminowych, pożyczki, o których mowa w art. 25 ust. 2, w łącznej kwocie 17.180.326 tys. zł oraz wykup bonów skarbowych zostaną pokryte przychodami ze sprzedaży skarbowych papierów wartościowych. 2. Narodowy Bank Polski zakupi w 1996 r., na wniosek Ministra Finansów, na rynku pierwotnym, skarbowe papiery wartościowe za kwotę nie większą niż 6.200.000 tys. zł. 3. Przyrost zadłużenia w skarbowych papierach wartościowych o terminie wykupu poniżej jednego roku oraz w kredytach, w ujęciu kasowym, nie może przekroczyć kwoty 8.500.000 tys. zł. 4. Różnica pomiędzy kwotą, o której mowa w ust. 1, a kwotą uzyskaną ze sprzedaży skarbowych papierów wartościowych, o których mowa w ust. 3, zostanie sfinansowana przychodami ze sprzedaży skarbowych papierów wartościowych o terminie wykupu nie krótszym niż jeden rok. 5. Łączna wartość nominalna wyemitowanych w 1996 r. skarbowych papierów wartościowych o terminie wykupu nie krótszym niż jeden rok, przeznaczonych do sprzedaży na rynku krajowym, nie może przekroczyć kwoty 30.000.000 tys. zł. 6. Łączna wartość nominalna wyemitowanych w 1996 r. skarbowych papierów wartościowych o terminie wykupu nie krótszym niż jeden rok, nominowanych w złotych polskich lub w walutach obcych, przeznaczonych na zagraniczne rynki finansowe, nie może przekroczyć równowartości w złotych 500 mln dolarów USA, według kursu walut z dnia emisji. 7. Skarbowe papiery wartościowe zbywane są na rynku pierwotnym odpłatnie, z zastrzeżeniem art. 4 ust. 2. 8. Szczegółowy wykaz przychodów i rozchodów wynikających z finansowania niedoboru budżetu państwa, ujemnego salda finansowania zagranicznego, spłaty długoterminowych zobowiązań Skarbu Państwa określa załącznik nr 3.


Art. 30. 1. Prognozowane przeciętne wynagrodzenie w państwowej sferze budżetowej, łącznie z pracownikami jednostek organizacyjnych przejmowanych na podstawie ustawy, o której mowa w art. 12 ust. 1, wynosi w 1996 r. - 802 zł. 2. Prognozowany średnioroczny wzrost cen towarów i usług konsumpcyjnych wynosi 19,8%, a w relacji grudzień 1996 r. do grudnia 1995 r. - 17,0%.


Art. 31. Wskaźnik waloryzacji emerytur i rent, o którym mowa w art. 17{1} ust. 1 ustawy z dnia 17 października 1991 r. o rewaloryzacji emerytur i rent, o zasadach ustalania emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 104, poz. 450, z 1992 r. Nr 21, poz. 84, z 1993 r. Nr 127, poz. 583 i Nr 129, poz. 602, z 1994 r. Nr 84, poz. 385 oraz z 1995 r. Nr 4, poz. 17, Nr 95, poz. 473 i Nr 138, poz. 681), wynosi w 1996 r. - 115,2%.


Art. 32. Upoważnia się Ministra Finansów do refundacji Funduszowi Ubezpieczeń Społecznych kwoty odpowiadającej różnicy między składką na ubezpieczenie społeczne w wysokości powszechnie obowiązującej a składką na ubezpieczenie społeczne osób zatrudnionych bezpośrednio w produkcji rolnej w charakterze pracowników lub członków spółdzielni.


Art. 33. 1. W 1996 r. odpis na fundusz administracyjny Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego od funduszu emerytalno-rentowego wynosi 221.600 tys. zł. 2. W zakresie uregulowanym w ust. 1 nie stosuje się art. 79 ust. 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz.U. z 1993 r. Nr 71, poz. 342, z 1994 r. Nr 1, poz. 3 i z 1995 r. Nr 4, poz. 17).


Art. 34. Kierunki prywatyzacji majątku państwowego określone są w załączniku nr 12.


Art. 35. Ustala się etaty Policji w liczbie 102.355.


Art. 36. 1. Państwowe jednostki budżetowe zaliczone do działów oświata i wychowanie oraz ochrona zdrowia mogą przeznaczać, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, uzyskiwane dochody na środki specjalne, z których pokrywają: 1) koszty uzyskania dodatkowych przychodów, do wysokości tych przychodów, 2) koszty działalności podstawowej oraz zakupów inwestycyjnych o charakterze odtworzeniowym, z wyłączeniem wynagrodzeń i pochodnych od wynagrodzeń w tej działalności, przy czym w pierwszej kolejności zaspokajają wymagalne zobowiązania tej jednostki. 2. Przepis ust. 1 nie dotyczy stacji sanitarno-epidemiologicznych w zakresie dochodów uzyskiwanych z tytułu nadzoru bieżącego i zapobiegawczego. 3. Dochodów, o których mowa w ust. 1, nie można osiągać: 1) ze sprzedaży składników majątkowych, 2) z tytułu świadczenia usług związanych z prowadzeniem na terenie jednostki budżetowej działalności gospodarczej w zakresie obrotu wyrobami tytoniowymi i napojami alkoholowymi. 4. Przepisy ust. 1 i 3 stosuje się również do państwowych jednostek budżetowych podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Ministrowi Sprawiedliwości, realizujących zadania z zakresu ochrony zdrowia oraz oświaty i wychowania.


Art. 37. 1. Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, może zwiększyć wydatki budżetu państwa i zwiększyć o tę samą kwotę niedobór budżetu państwa, w przypadku otrzymania i wykorzystania zagranicznych pożyczek lub kredytów przeznaczonych na: 1) wsparcie restrukturyzacji i osłony likwidacji przedsiębiorstw, do wysokości równowartości w złotych kwoty 225 mln dolarów USA z drugiej i trzeciej transzy Pożyczki Dostosowawczej na Restrukturyzację Przedsiębiorstw i Sektora Finansowego z Banku Światowego, 2) wsparcie rozwoju infrastruktury wiejskiej (wodociągi, telefony, kanalizacja, promocja małej przedsiębiorczości w rejonach rolniczych zagrożonych bezrobociem), do wysokości równowartości w złotych kwoty 100 mln dolarów USA, przeliczonej według kursów z dni wpłynięcia poszczególnych rat środków drugiej transzy części A Pożyczki Dostosowawczej dla Sektora Rolnego z Banku Światowego, 3) inwestycje w dziale ochrona zdrowia, do wysokości równowartości w złotych kwoty 155 mln dolarów USA. 2. Realizacja zwiększonych wydatków, o których mowa w ust. 1, może nastąpić po przekazaniu kwoty zaciągniętej pożyczki lub kredytu na rachunek budżetu państwa.


Art. 38. 1. Upoważnia się Ministra Finansów do dokonywania, na wniosek wojewody i po zasięgnięciu opinii zainteresowanych ministrów, przeniesień wydatków między działami w ramach budżetu wojewody. 2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisu art. 45 ust. 1 ustawy - Prawo budżetowe. 3. O przeniesieniach, o których mowa w ust. 1, Minister Finansów informuje Ministra-Szefa Urzędu Rady Ministrów i zainteresowanych ministrów.


Art. 39. 1. Upoważnia się dysponentów części budżetu państwa, w których zostały zaplanowane niepodatkowe dochody budżetu państwa, do: 1) odpłatnego zlecania poboru niepodatkowych należności budżetu państwa jednostkom organizacyjnym innym niż organy administracji państwowej, z zastrzeżeniem, że pobór będzie dokonany w terminie lub łącznie z odsetkami za zwłokę, 2) przeznaczenia do 4% dochodów, zrealizowanych w trybie określonym w pkt 1, na pokrycie kosztów związanych z poborem tych dochodów. 2. Upoważnia się państwowe jednostki budżetowe, realizujące niepodatkowe dochody budżetu państwa w drodze egzekucji administracyjnej, do przeznaczania 5% uzyskanych w ten sposób dochodów na opłacenie należnej organom egzekucyjnym opłaty określonej w art. 66 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 1991 r. Nr 36, poz. 161, z 1992 r. Nr 20, poz. 78, z 1993 r. Nr 28, poz. 127 i z 1995 r. Nr 85, poz. 426).


Art. 4. 1. Minister Finansów, w drodze zarządzenia, może: 1) dokonać emisji obligacji na zwiększenie funduszy własnych Banku Gospodarki Żywnościowej S.A. do wysokości 600.000 tys. zł, 2) dokonać dodatkowej emisji obligacji na zwiększenie funduszy własnych Banku Gospodarki Żywnościowej S.A. do wysokości 100.000 tys. zł po przedłożeniu Sejmowi Rzeczypospolitej Polskiej, w terminie do dnia 30 września 1996 r., sprawozdania z wykorzystania obligacji, o których mowa w pkt 1, 3) określić tryb i warunki przekazania obligacji do Banku Gospodarki Żywnościowej S.A. 2. Przekazanie obligacji, o których mowa w ust. 1, nastąpi nieodpłatnie.


Art. 40. Ustala się obowiązkową składkę na Fundusz Pracy w wysokości 3% podstawy wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub zaopatrzenie emerytalne od kwot wynoszących co najmniej połowę najniższego wynagrodzenia.


Art. 41. W budżecie Ministra Obrony Narodowej przeznacza się co najmniej kwotę 449.980 tys. zł na zakupy uzbrojenia, sprzętu, amunicji, badania i wdrożenia w krajowym przemyśle zbrojeniowym.


Art. 42. 1. Dochody uzyskane ze sprzedaży lub likwidacji: 1) sprzętu, stanowiącego wyposażenie jednostek podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych oraz jednostek służby więziennej, 2) materiałów i sprzętu, stanowiących rezerwy państwowe specjalistyczne, przeznacza się w 95% na pokrycie kosztów sprzedaży lub likwidacji oraz zakup nowego sprzętu, materiałów i sprzętu na odtworzenie rezerw i na poprawę warunków magazynowania rezerw, a w 5% przekazuje się do budżetu państwa. 2. Decyzje o sprzedaży lub likwidacji rezerw, o których mowa w ust. 1 pkt 2, podejmują ministrowie tworzący te rezerwy w uzgodnieniu z Ministrem Finansów oraz Ministrami: Obrony Narodowej lub Spraw Wewnętrznych.


Art. 43. Ze środków budżetu państwa zostanie przejściowo wykupiona, na zasadach określonych odrębnymi przepisami, część należności banków z tytułu odsetek od kredytów udzielonych na cele budownictwa mieszkaniowego w kwocie 1.223.108 tys. zł.


Art. 44. 1. W 1996 r. będą realizowane zobowiązania budżetu państwa z tytułu dopłat do należnego bankom oprocentowania kredytów bankowych udzielonych do dnia 31 grudnia 1993 r. na podstawie rozporządzeń Rady Ministrów: 1) z dnia 21 maja 1991 r. w sprawie zakresu, zasad i trybu udzielania kredytobiorcom pomocy ze środków budżetowych w 1991 r. w spłacie części należnego bankom oprocentowania od kredytów (Dz.U. Nr 50, poz. 217), 2) z dnia 3 marca 1992 r. w sprawie szczegółowego zakresu, zasad i trybu finansowania z budżetu państwa dopłat do oprocentowania kredytów bankowych udzielonych w roku 1992 (Dz.U. Nr 24, poz. 102), 3) z dnia 14 kwietnia 1993 r. w sprawie szczegółowego zakresu, zasad i trybu finansowania z budżetu państwa dopłat do oprocentowania kredytów bankowych udzielonych w roku 1993 (Dz.U. Nr 30, poz. 137). 2. Minister Finansów zawrze odpowiednie umowy na dopłaty, o których mowa w ust. 1, do kredytów bankowych udzielonych do dnia 31 grudnia 1993 r.


Art. 45. W 1996 r. nie stosuje się przepisu art. 34 ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. o Narodowym Banku Polskim (Dz.U. z 1992 r. Nr 72, poz. 360, z 1993 r. Nr 6, poz. 29 oraz z 1994 r. Nr 1, poz. 2, Nr 80, poz. 369, Nr 121, poz. 591 i Nr 136, poz. 703).


Art. 46. Narodowy Bank Polski w 1996 r. dokonuje wpłat z zysku do budżetu państwa za okresy miesięczne; ostateczne rozliczenie tych wpłat nastąpi w terminie określonym w art. 77 ustawy, o której mowa w art. 45.


Art. 47. Ustala się łączną kwotę wpłat gmin, o której mowa w art. 15a ust. 1 i 4 ustawy, o której mowa w art. 14 ust. 3, w wysokości 65.286 tys. zł.


Art. 48. Ogólna kwota wpływów z podatku dochodowego od osób fizycznych, o której mowa w art. 10 pkt 4 ustawy wymienionej w art. 12 ust. 1 - wynosi 35.235.294 tys. zł.


Art. 49. Do nie uiszczonych należności na Centralny Fundusz Rozwoju Nauki i Techniki przez podmioty, które były określone w art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 1989 r. o Centralnym Funduszu Rozwoju Nauki i Techniki (Dz.U. Nr 25, poz. 134 i Nr 64, poz. 389), stosuje się przepisy ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych (Dz.U. z 1993 r. Nr 108, poz. 486 i Nr 134, poz. 646 oraz z 1995 r. Nr 5, poz. 25 i Nr 85, poz. 426).


Art. 5. 1. W przypadku występowania przejściowych nadwyżek środków na centralnym rachunku bieżącym budżetu państwa, Minister Finansów może dokonywać oprocentowanych lokat w Narodowym Banku Polskim. 2. Odsetki z tytułu dokonanych lokat stanowią dochód budżetu państwa.


Art. 50. Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 1996 r., z tym że art. 14 i 16 z mocą od dnia ogłoszenia.


Art. 6. 1. Upoważnia się Ministra Finansów do konwersji zadłużenia zagranicznego wobec Klubów Paryskiego i Londyńskiego na złote, przy czym łączna wartość rozchodów budżetu państwa z tego tytułu nie może przekroczyć równowartości w złotych 150 mln dolarów USA. 2. Wartość zadłużenia zagranicznego podlegającego konwersji, o której mowa w ust. 1, może zostać zwiększona do łącznej kwoty będącej równowartością w złotych kwoty 300 mln dolarów USA, tj. o kwotę będącą równowartością w złotych kwoty 150 mln dolarów USA, pod warunkiem że realizowane dodatkowo transakcje dotyczyć będą zamiany zadłużenia na udziały kapitałowe w prywatyzowanych przedsiębiorstwach oraz akcje i udziały Skarbu Państwa w spółkach i nie będą powodować zwiększenia rozchodów, o których mowa w ust. 1, ani zmniejszenia planowanych na rok 1996 dochodów z tytułu prywatyzacji przedsiębiorstw.


Art. 7. 1. Dochody, wydatki i rozliczenia z budżetem państwa państwowych jednostek gospodarki pozabudżetowej wynoszą: 1) dochody własne 3.595.432 tys. zł, 2) dotacje z budżetu (bez dotacji na inwestycje), w ujęciu kasowym 398.912 tys. zł, 3) wydatki, bez wpłat do budżetu 3.795.763 tys. zł, 4) wpłaty do budżetu, w ujęciu kasowym 45.905 tys. zł. 2. Podział kwot, o których mowa w ust. 1, na części klasyfikacji budżetowej i formy gospodarki pozabudżetowej określa załącznik nr 4.


Art. 8. Ustala się plany dochodów i wydatków państwowych funduszy celowych, wynikające z planów finansowych tych funduszy, zgodnie z załącznikiem nr 5.


Art. 9. Wykaz inwestycji centralnych realizowanych w 1996 r. zawiera załącznik nr 6.


Ustawa BUDŻETOWA NA ROK 1997 z dnia 21 lutego 1997 r.

Art. 1. 1. Ustala się dochody budżetu państwa, zgodnie z załącznikiem nr 1, na kwotę 115.333.656 tys. zł. 2. Ustala się wydatki budżetu państwa, zgodnie z załącznikiem nr 2, na kwotę 127.553.656 tys. zł. 3. Niedobór budżetu państwa na dzień 31 grudnia 1997 r. ustala się na kwotę nie większą niż12.220.000 tys. zł.


Art. 10. Narodowy Bank Polski zakupi w 1997 r., na wniosek Ministra Finansów, na rynku pierwotnym, skarbowe papiery wartościowe o terminie wykupu krótszym niż jeden rok, na kwotę nie większą niż 2% wydatków budżetu państwa, określonych w art. 1 ust. 2.


Art. 11. 1. W przypadku występowania przejściowych nadwyżek środków na centralnym rachunku bieżącym budżetu państwa, Minister Finansów może dokonywać oprocentowanych lokat w Narodowym Banku Polskim. 2. Odsetki z tytułu dokonanych lokat stanowią dochód budżetu państwa.


Art. 12. 1. Dochody, wydatki i rozliczenia z budżetem państwa państwowych jednostek gospodarki pozabudżetowej wynoszą: 1) dochody własne 4.495.958 tys. zł, 2) dotacje z budżetu (bez dotacji na inwestycje), w ujęciu kasowym 37.954 tys. zł, 3) wydatki, bez wpłat do budżetu 4.428.157 tys. zł, 4) wpłaty do budżetu, w ujęciu kasowym 56.348 tys. zł. 2. Podział kwot, o których mowa w ust. 1, na części klasyfikacji budżetowej i formy gospodarki pozabudżetowej określa załącznik nr 4.


Art. 13. Ustala się plany finansowe państwowych funduszy celowych, zgodnie z załącznikiem nr 5.


Art. 14. Wykaz inwestycji centralnych realizowanych w 1997 r. określa załącznik nr 6.


Art. 15. 1. Ustala się dotacje dla jednostek niepaństwowych, na realizowane przez te jednostki zadania państwowe, w wysokości 546.619 tys. zł, z tym że kwotę 10.000 tys. zł przeznacza się dla ogólnopolskich stowarzyszeń dzieci i młodzieży. 2. Podział kwoty, o której mowa w ust. 1, na poszczególne części i działy klasyfikacji budżetowej określa załącznik nr 7. 3. Kwotę 10.000 tys. zł, o której mowa w ust. 1, przeznacza się na realizację zadań zleconych ogólnopolskim stowarzyszeniom dzieci i młodzieży, a w szczególności na realizację: 1) środowiskowych programów profilaktyczno-wychowawczych dla młodzieży zagrożonej uzależnieniem, niedostosowanej społecznie i z rodzin patologicznych, 2) programów w zakresie promocji zdrowia, profilaktyki oświatowo-zdrowotnej oraz działań opiekuńczo-wychowawczych w zakresie przeciwdziałania uzależnieniom.


Art. 16. 1. Ustala się, z zastrzeżeniem art. 17 ust. 1, dotacje celowe na zadania z zakresu administracji rządowej zlecone gminom oraz dotacje celowe na inne zadania zlecone gminom ustawami, w łącznej wysokości 2.129.329 tys. zł. 2. Podział kwoty, o której mowa w ust. 1, na poszczególne części i działy klasyfikacji budżetowej określa załącznik nr 8.


Art. 17. 1. Ustala się dotacje celowe dla gmin o statusie miasta, na finansowanie zadań zleconych z zakresu administracji rządowej, przejętych na podstawie ustawy z dnia 24 listopada 1995 r. o zmianie zakresu działania niektórych miast oraz o miejskich strefach usług publicznych (Dz.U. Nr 141, poz. 692 oraz z 1996 r. Nr 156, poz. 773), w wysokości 420.156 tys. zł. 2. Podział kwoty, o której mowa w ust. 1, na poszczególne gminy określa załącznik nr 9.


Art. 18. 1. Ustala się dotacje celowe na dofinansowanie zadań własnych gmin w wysokości 1.223.639 tys. zł, z tego na: 1) wypłatę dodatków mieszkaniowych na podstawie ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 105, poz. 509, z 1995 r. Nr 86, poz. 433 i Nr 133, poz. 654 oraz z 1996 r. Nr 56, poz. 257)429.300 tys. zł, 2) przygotowanie terenów pod budownictwo mieszkaniowe na podstawie ustawy z dnia 1 marca 1996 r. o udzielaniu dotacji z budżetu państwa na przygotowanie gruntów przeznaczonych pod budownictwo mieszkaniowe (Dz.U. Nr 44, poz. 190 i Nr 106, poz. 496)90.000 tys. zł, 3) budowę szkół i placówek oświatowych (z wyłączeniem przedszkoli) 312.948 tys. zł, 4) inwestycje: a) o których mowa w art. 21 pkt 2 lit.a)126.392 tys. zł, b) określone w załączniku nr 6 208.677 tys. zł, c) ujęte w budżetach wojewodów 56.322 tys. zł. 2. Upoważnia się Ministra Kultury i Sztuki oraz wojewodów do ustalania lub zwiększania, w ramach kwot przewidzianych w ustawie dla danej części i działu, dotacji celowych na dofinansowanie inwestycyjnych zadań własnych gmin; o dokonanych zmianach wymienieni dysponenci informują Ministra Finansów.


Art. 19. Ustala się kwotę dotacji na dofinansowanie inwestycji infrastrukturalnych, realizowanych jako zadania własne gmin w systemie robót publicznych w rejonach administracyjnych (gminach) zagrożonych szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym, w wysokości 70.100 tys. zł.


Art. 2. 1. W 1997 r. Minister Finansów dokona spłat krajowych zobowiązań długoterminowych Skarbu Państwa, przy czym: 1) spłata, do łącznej kwoty 8.506.008 tys. zł, nastąpi z tytułu wykupu: a) kolejnych serii obligacji indeksowanych rocznych pożyczek państwowych, do kwoty 4.025.743 tys. zł, b) kolejnych serii obligacji państwowych pożyczek trzyletnich o zmiennej stopie procentowej, do kwoty 1.143.988 tys. zł, c) kolejnych serii obligacji pożyczek państwowych o oprocentowaniu stałym, do kwoty 1.289.421 tys. zł, d) serii K i L obligacji nominowanej w dolarach USA, do kwoty 1.384.020 tys. zł, e) kolejnych rat kapitałowych obligacji konwersyjnej, do kwoty 122.000 tys. zł, f) kolejnych rat kapitałowych obligacji restrukturyzacyjnych serii A, B, C i D, do kwoty 540.000 tys. zł, g) drugiej emisji obligacji państwowej, tzw. zamiennej na akcje i udziały, do kwoty 801 tys. zł, h) obligacji 60% wewnętrznej pożyczki państwowej, do kwoty 35 tys. zł, 2) spłata, do kwoty 220.000 tys. zł, nastąpi z tytułu kredytów na inwestycje infrastrukturalne związane z budownictwem mieszkaniowym. 2. W 1997 r. Minister Finansów dokona spłat zagranicznych zobowiązań długoterminowych Skarbu Państwa z tytułu zaciągniętych w latach ubiegłych kredytów zagranicznych, do łącznej kwoty 1.727.231 tys. zł. 3. W 1997 r. Minister Finansów dokona innych rozchodów wymienionych w załączniku nr 3, wynikających ze zobowiązań wobec podmiotów krajowych i zagranicznych, w tym spłaty zadłużenia zagranicznego wobec Klubów Paryskiego i Londyńskiego, w ramach transakcji polegających na konwersji zobowiązań zagranicznych na inwestycje kapitałowe w Rzeczypospolitej Polskiej.


Art. 20. Ustala się ogólną kwotę dotacji przedmiotowych do wyrobów i usług w wysokości 1.010.200 tys. zł, z tego na dopłaty do: 1) kolejowych przewozów pasażerskich w komunikacji krajowej 710.000 tys. zł, 2) autobusowych przewozów pasażerskich w krajowej komunikacji międzymiastowej zwykłej, w tym dla komunikacji międzymiastowej w aglomeracji katowickiej, organizowanej (zlecanej) przez samorządy gmin i związki komunalne 195.400 tys. zł, 3) produkcji specjalistycznych podręczników szkolnych i akademickich 11.600 tys. zł, 4) samochodów osobowych sprzedawanych w ramach przedpłat 79.600 tys. zł, 5) posiłków sprzedawanych w barach mlecznych13.600 tys. zł.


Art. 21. Ustala się dotacje na dofinansowanie: 1) kosztów niektórych zadań w zakresie postępu biologicznego w rolnictwie, upowszechniania doradztwa rolniczego, zwalczania zakaźnych i zaraźliwych chorób zwierząt oraz badań pozostałości chemicznych i biologicznych w tkankach zwierząt i produktach pochodzenia zwierzęcego, monitoringu jakości gleb, roślin, produktów rolniczych i spożywczych, prac geodezyjno-urządzeniowych na potrzeby rolnictwa, nawozów wapniowych, chemizacji rolnictwa i ochrony roślin uprawnych, produkcji rolnej metodami ekologicznymi, utrzymania urządzeń melioracji wodnych na koszt państwa w zakresie określonym ustawą z dnia 24 października 1974 r. - Prawo wodne (Dz.U. Nr 38, poz. 230, z 1980 r. Nr 3, poz. 6, z 1983 r. Nr 44, poz. 201, z 1989 r. Nr 26, poz. 139 i Nr 35, poz. 192, z 1990 r. Nr 34, poz. 198 i Nr 39, poz. 222, z 1991 r. Nr 32, poz. 131 i Nr 77, poz. 335, z 1993 r. Nr 40, poz. 183, z 1994 r. Nr 27, poz. 96, z 1995 r. Nr 47, poz. 243 oraz z 1996 r. Nr 106, poz. 496), realizacji zadań melioracyjnych przez spółki wodne, monitorowania dostępu polskich artykułów rolno-spożywczych do rynków zagranicznych, ogrzewania warsztatów szkolnych gospodarstw pomocniczych szkół rolniczych, wykorzystywanych na cele dydaktyczne, w wysokości 720.611 tys. zł, 2) inwestycji w zakresie: a) zaopatrzenia w wodę i sanitacji wsi, w wysokości 126.392 tys. zł, b) melioracji wodnych podstawowych i szczegółowych, ze szczególnym uwzględnieniem budowy urządzeń zwiększających retencję wody na potrzeby rolnictwa, w wysokości 154.152 tys. zł.


Art. 22. 1. Ustala się dotacje dla spółdzielni mieszkaniowych na dopłaty do centralnego ogrzewania i ciepłej wody oraz na usuwanie wad technologicznych i instalację urządzeń do pomiaru i regulacji zużycia ciepła i wody w spółdzielczych zasobach mieszkaniowych, w wysokości 448.718 tys. zł. 2. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób podziału środków na cele wymienione w ust. 1 oraz szczegółowe zasady udzielania i sposób rozliczania dotacji. 3. Podział i tryb przekazywania dotacji dla spółdzielni mieszkaniowych ustalają właściwi dysponenci środków budżetowych.


Art. 23. 1. Ustala się dotację na restrukturyzację zadłużenia - powstałego do dnia 31 grudnia 1995 r. - z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, łącznie z odsetkami w wysokości 100.000 tys. zł, dla przedsiębiorstw państwowych i spółek z udziałem Skarbu Państwa, w stosunku do których w 1996 r. uprawomocniły się: 1) postanowienie sądu o zatwierdzeniu układu na podstawie rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. - Prawo o postępowaniu układowym (Dz.U. Nr 93, poz. 836, z 1950 r. Nr 38, poz. 349, z 1990 r. Nr 55, poz. 320 oraz z 1996 r. Nr 6, poz. 43 i Nr 43, poz. 189), 2) ugoda bankowa, zawarta na podstawie ustawy z dnia 3 lutego 1993 r. o restrukturyzacji finansowej przedsiębiorstw i banków oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 18, poz. 82 oraz z 1996 r. Nr 52, poz. 235, Nr 106, poz. 496 i Nr 118, poz. 561). 2. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, terminy składania wniosków, zasady podziału i tryb przekazywania dotacji, o której mowa w ust. 1.


Art. 24. 1. Minister Gospodarki, w porozumieniu z Ministrem Finansów, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i tryb udzielania oraz sposób wykorzystania dotacji dla górnictwa, ujętych w budżecie Ministra Gospodarki. 2. Minister Gospodarki, w porozumieniu z Ministrem Pracy i Polityki Socjalnej oraz Ministrem Finansów, określi, w drodze rozporządzenia, warunki uzyskania uprawnień, sposób obliczania, szczegółowe zasady i tryb wypłacania osłon socjalnych z tytułu urlopów górniczych, zasiłków socjalnych i jednorazowych wypłat dla zatrudnionych pod ziemią pracowników górnictwa w ramach dotacji, o której mowa w ust. 1.


Art. 25. 1. Upoważnia się Wojewodę Gorzowskiego do przekazania dotacji podmiotowej w wysokości 3.500 tys. zł na działalność Polsko-Niemieckiego Towarzystwa Wspierania Gospodarki S.A. 2. Zobowiązuje się Radę Ministrów do przekazania komisji sejmowej właściwej do spraw budżetu sprawozdania Wojewody Gorzowskiego z wykorzystania środków dotacji, o której mowa w ust. 1, w terminie określonym dla przedłożenia przez Radę Ministrów sprawozdania z wykonania budżetu państwa.


Art. 26. Ustala się kwotę dotacji na inwestycje realizowane przez przedsiębiorstwo państwowe "Polskie Koleje Państwowe", dotyczące linii kolejowych o państwowym znaczeniu, w wysokości 294.000 tys. zł.


Art. 27. 1. W budżecie państwa tworzy się rezerwy: 1) w wysokości 62.460 tys. zł, przeznaczoną na wspieranie realizacji regionalnych programów restrukturyzacyjnych, w tym 5.000 tys. zł na tworzenie instytucji lokalnych w województwie katowickim, zgodnie z postanowieniami Kontraktu Regionalnego dla Województwa Katowickiego, 2) w wysokości 33.540 tys. zł, przeznaczoną na dotację na dofinansowanie zadań wynikających ze Strategicznego Programu Rządowego "Zagospodarowanie mienia przejętego od wojsk Federacji Rosyjskiej" oraz "Programu rekultywacji terenów zdegradowanych przez wojska Federacji Rosyjskiej". 2. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, tryb składania wniosków i szczegółowe zasady przyznawania dotacji na tworzenie instytucji lokalnych w województwie katowickim, o której mowa w ust. 1 pkt 1, oraz dotacji, o której mowa w ust. 1 pkt 2.


Art. 28. Tworzy się ogólną rezerwę budżetową na wydatki nie przewidziane w wysokości 85.530 tys. zł.


Art. 29. Ustala się dla służby cywilnej: 1) limit zatrudnienia w liczbie 3.000 osób, 2) środki na uzupełnienie wynagrodzeń w wysokości 15.480 tys. zł, 3) środki na szkolenie w wysokości 1.780 tys. zł.


Art. 3. Upoważnia się Ministra Finansów do udzielenia ze środków budżetu państwa: 1) kredytów i pożyczek rządom innych krajów na sfinansowanie importu z Rzeczypospolitej Polskiej towarów i usług; rozchody z tego tytułu w 1997 r. nie mogą przekroczyć kwoty 477.000 tys. zł, 2) pożyczek Korporacji Ubezpieczeń Kredytów Eksportowych S.A. na wypłatę gwarantowanych przez Skarb Państwa odszkodowań z tytułu ubezpieczenia kontraktów eksportowych do kwoty 86.830 tys. zł.


Art. 30. Prognozowany średnioroczny wzrost cen towarów i usług konsumpcyjnych wynosi 15%.


Art. 31. 1. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1994 r. o kształtowaniu środków na wynagrodzenia w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 1995 r. Nr 34, poz. 163 oraz z 1996 r. Nr 106, poz. 496 i Nr 139, poz. 647): 1) ustala się w załączniku nr 10: a) dla poszczególnych części i działów klasyfikacji budżetowej - kalkulacyjne liczby etatów i kwoty środków na wynagrodzenia w państwowych jednostkach budżetowych (bez środków na podwyżki wynagrodzeń dla osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe, a także dla pracowników nie będących sędziami, prokuratorami, żołnierzami, funkcjonariuszami i osobami zajmującymi kierownicze stanowiska państwowe, zwanymi dalej "pracownikami cywilnymi"), z wyodrębnieniem pracowników cywilnych, osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe, sędziów i prokuratorów, żołnierzy i funkcjonariuszy, b) w poszczególnych częściach i działach klasyfikacji budżetowej - kalkulacyjne liczby etatów i limity wynagrodzeń (bez limitów na podwyżki wynagrodzeń dla pracowników cywilnych i osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe) dla jednostek gospodarki pozabudżetowej, szkół wyższych i innych jednostek prowadzących gospodarkę finansową na zasadach określonych w ustawie z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym (Dz.U. Nr 65, poz. 385, z 1992 r. Nr 54, poz. 254 i Nr 63, poz. 314, z 1994 r. Nr 1, poz. 3, Nr 43, poz. 163, Nr 105, poz. 509 i Nr 121, poz. 591 oraz z 1996 r. Nr 5, poz. 34, Nr 24, poz. 110 i Nr 136, poz. 636) oraz jednostek prowadzących gospodarkę finansową na zasadach ustalonych dla zakładów budżetowych, z wyodrębnieniem pracowników cywilnych, osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe, żołnierzy i funkcjonariuszy, 2) ustala się w załączniku nr 11 kwoty środków i limitów na podwyżki wynagrodzeń pracowników cywilnych państwowej sfery budżetowej, w podziale na: a) działy klasyfikacji budżetowej, b) jednostki budżetowe i jednostki, o których mowa w pkt 1 lit.b), w podziale na nie dotowane i dotowane, z uwzględnieniem stopnia dotowania, 3) tworzy się rezerwę na zmiany organizacyjne, obejmującą: a) środki na wynagrodzenia dla państwowych jednostek budżetowych, w wysokości 3.471 tys. zł, na 300 etatów, b) limity wynagrodzeń dla jednostek gospodarki pozabudżetowej dotowanej, w wysokości 1.735 tys. zł, na 150 etatów, c) limity wynagrodzeń dla jednostek gospodarki pozabudżetowej nie dotowanej, w wysokości 1.735 tys. zł, na 150 etatów, 4) tworzy się rezerwę środków i limitów wynagrodzeń przeznaczoną na wypłatę nagród jubileuszowych, odpraw emerytalnych i ekwiwalentów za nie wykorzystany urlop wypoczynkowy dla osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe oraz dla pracowników jednostek organizacyjnych stanowiących wyodrębnioną część budżetową, w których liczba etatów kalkulacyjnych nie przekracza 50, obejmującą: a) środki na wynagrodzenia dla państwowych jednostek budżetowych, w wysokości 2.632 tys. zł, b) limity wynagrodzeń dla jednostek gospodarki pozabudżetowej dotowanej, w wysokości 27 tys. zł, c) limity wynagrodzeń dla jednostek gospodarki pozabudżetowej nie dotowanej, w wysokości 74 tys. zł, 5) ustala się wysokość prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia w państwowej sferze budżetowej w 1997 r. w kwocie 897,80 zł. 2. Podwyższenie wynagrodzeń dla pracowników państwowej sfery budżetowej nastąpi od dnia 1 kwietnia 1997 r., z wyjątkiem sędziów i prokuratorów oraz żołnierzy i funkcjonariuszy, dla których podwyższenie wynagrodzeń nastąpi od dnia 1 stycznia 1997 r. w ramach środków ujętych w budżetach właściwych dysponentów części budżetowych. 3. Upoważnia się Ministra Finansów do dokonywania na wniosek Ministrów: Obrony Narodowej, Spraw Wewnętrznych i Administracji, Sprawiedliwości oraz Szefa Urzędu Ochrony Państwa - przeniesień kwoty środków na uposażenia żołnierzy i funkcjonariuszy pomiędzy częściami i działami.


Art. 32. 1. Tworzy się rezerwę środków i limitów na wynagrodzenia przeznaczoną na: 1) uzupełnienie wzrostu wynagrodzeń w tych działach budżetu i formach finansowania, w których wskaźnik wzrostu wynagrodzeń pracowników cywilnych państwowej sfery budżetowej w 1996 r. nie był wyższy o co najmniej 5,5 punktu procentowego od prognozowanego średniorocznego wskaźnika wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych na 1996 r., obejmującą: a) środki na wynagrodzenia dla państwowych jednostek budżetowych, w wysokości 110.515 tys. zł, b) limity wynagrodzeń dla jednostek gospodarki pozabudżetowej dotowanej, w wysokości 2.263 tys. zł, c) limity wynagrodzeń dla jednostek gospodarki pozabudżetowej nie dotowanej, w wysokości 6.062 tys. zł, d) limity wynagrodzeń dla szkół wyższych, w wysokości 4.137 tys. zł, 2) jednorazowe wyrównanie wynagrodzeń za 1996 r. z tytułu wyższego niż prognozowany w ustawie budżetowej na rok 1996 średniorocznego wskaźnika wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych, obejmujące: a) środki na wynagrodzenia dla państwowych jednostek budżetowych, w wysokości 8.674 tys. zł, b) limity wynagrodzeń dla jednostek gospodarki pozabudżetowej dotowanej, w wysokości 169 tys. zł, c) limity wynagrodzeń dla jednostek gospodarki pozabudżetowej nie dotowanej, w wysokości 809 tys. zł, d) limity wynagrodzeń dla szkół wyższych, w wysokości 958 tys. zł, 3) dodatkowe zwiększenie podwyżek wynagrodzeń z tytułu, o którym mowa w pkt 2, obejmujące: a) środki na wynagrodzenia dla państwowych jednostek budżetowych, w wysokości 10.403 tys. zł, b) limity wynagrodzeń dla jednostek gospodarki pozabudżetowej dotowanej, w wysokości 199 tys. zł, c) limity wynagrodzeń dla jednostek gospodarki pozabudżetowej nie dotowanej, w wysokości 979 tys. zł, d) limity wynagrodzeń dla szkół wyższych, w wysokości 1.158 tys. zł. 2. Przepisy ust. 1 pkt 2 i 3 stosuje się do wynagrodzeń pracowników, w stosunku do których termin podwyżek został ustalony na dzień 1 kwietnia 1997 r. 3. Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, dokona podziału środków i limitów wynagrodzeń, o których mowa w ust. 1, na części budżetowe, z podziałem na działy budżetu.


Art. 33. Wskaźniki waloryzacji emerytur i rent, o których mowa w art. 12 ustawy z dnia 25 października 1996 r. o waloryzacji emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 136, poz. 636), wynoszą w 1997 r.: 1) od 1 marca 1997 r. - 105,2%, 2) od 1 września 1997 r. - 105,2%.


Art. 34. Upoważnia się Ministra Finansów do dokonania dopłaty Funduszowi Ubezpieczeń Społecznych kwoty odpowiadającej różnicy między składką na ubezpieczenie społeczne w wysokości powszechnie obowiązującej a składką na ubezpieczenie społeczne osób zatrudnionych bezpośrednio w produkcji rolnej w charakterze pracowników lub członków spółdzielni.


Art. 35. W 1997 r. odpis na fundusz administracyjny Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego od funduszu emerytalno-rentowego wynosi 259.900 tys. zł.


Art. 36. Kierunki prywatyzacji majątku państwowego określone są w załączniku nr 12.


Art. 37. Ustala się etaty Policji w liczbie 102.755.


Art. 38. 1. Państwowe jednostki budżetowe zaliczone do działów oświata i wychowanie oraz ochrona zdrowia mogą przeznaczać, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, uzyskiwane dochody na środki specjalne, z których pokrywają: 1) koszty uzyskania dodatkowych przychodów, do wysokości tych przychodów, 2) koszty działalności podstawowej oraz zakupów inwestycyjnych o charakterze odtworzeniowym, z wyłączeniem wynagrodzeń i pochodnych od wynagrodzeń w tej działalności, przy czym w pierwszej kolejności zaspokajają wymagalne zobowiązania tej jednostki. 2. Przepis ust. 1 nie dotyczy stacji sanitarno-epidemiologicznych w zakresie dochodów uzyskiwanych z tytułu nadzoru bieżącego i zapobiegawczego. 3. Dochody, o których mowa w ust. 1, nie mogą pochodzić: 1) ze sprzedaży składników majątkowych, 2) ze zwrotów wydatków budżetowych poniesionych w poprzednich latach budżetowych, 3) z podlegających rozliczeniu z budżetem państwa nadwyżek środków obrotowych w środkach specjalnych, 4) z tytułu świadczenia usług związanych z prowadzeniem na terenie jednostki budżetowej działalności gospodarczej w zakresie obrotu wyrobami tytoniowymi i napojami alkoholowymi. 4. Przepisy ust. 1 i 3 stosuje się również do państwowych jednostek budżetowych podległych Ministrowi Sprawiedliwości, realizujących zadania z zakresu ochrony zdrowia oraz oświaty i wychowania.


Art. 39. 1. Rada Ministrów zwiększa, w drodze rozporządzenia, wydatki budżetu państwa i zwiększa o tę samą kwotę niedobór budżetu państwa w przypadku otrzymania zagranicznych pożyczek lub kredytów przeznaczonych na: 1) inwestycje w dziale ochrony zdrowia, do wysokości równowartości w złotych kwoty 105 mln dolarów USA, 2) wsparcie restrukturyzacji górnictwa węgla kamiennego, do wysokości równowartości w złotych kwoty 150 mln dolarów USA. 2. Realizacja zwiększonych wydatków, o których mowa w ust. 1, może nastąpić po przekazaniu kwoty zaciągniętej pożyczki lub kredytu na rachunek budżetu państwa.


Art. 4. 1. Pożyczkowe potrzeby budżetu państwa, przez które rozumie się środki niezbędne do sfinansowania: 1) niedoboru budżetu państwa, 2) spłat zobowiązań długoterminowych, o których mowa w art. 2 ust. 1 i 2, 3) innych rozchodów, o których mowa w art. 2 ust. 3, 4) pożyczek i kredytów, o których mowa w art. 3, 5) wykupu bonów skarbowych, zostaną pokryte przychodami z tytułu sprzedaży bonów skarbowych i obligacji pożyczek państwowych, przychodami z tytułu zaciągniętych kredytów i pożyczek zagranicznych, innymi przychodami wymienionymi w załączniku nr 3 oraz pozostałością środków z tytułu przychodów i rozchodów związanych z finansowaniem niedoboru budżetu państwa w 1996 r. 2. Wykaz przychodów i rozchodów związanych z finansowaniem pożyczkowych potrzeb budżetu państwa, ze szczególnym uwzględnieniem finansowania niedoboru budżetu państwa, określa załącznik nr 3.


Art. 40. 1. Upoważnia się Ministra Finansów do dokonywania, na wniosek wojewody i po zasięgnięciu opinii zainteresowanych ministrów, przeniesień wydatków między działami w ramach budżetu wojewody. 2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisu art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 1991 r. - Prawo budżetowe. 3. O przeniesieniach, o których mowa w ust. 1, Minister Finansów informuje Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz zainteresowanych ministrów.


Art. 41. 1. Upoważnia się dysponentów części budżetu państwa, w których zostały zaplanowane niepodatkowe dochody budżetu państwa, do: 1) odpłatnego zlecania jednostkom organizacyjnym, w tym również bankom, innym niż organy administracji państwowej, poboru niepodatkowych należności budżetu państwa z tytułu: a) przejściowego wykupu odsetek od kredytów mieszkaniowych, b) spłat pożyczek ze zniesionych funduszy celowych, 2) przeznaczenia do 4% dochodów, zrealizowanych w trybie określonym w pkt 1, na pokrycie kosztów związanych z poborem tych dochodów. 2. Upoważnia się państwowe jednostki budżetowe, realizujące niepodatkowe dochody budżetu państwa w drodze egzekucji administracyjnej, do przeznaczania 5% uzyskanych w ten sposób dochodów na opłacenie należnej organom egzekucyjnym opłaty określonej w art. 66 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 1991 r. Nr 36, poz. 161, z 1992 r. Nr 20, poz. 78, z 1993 r. Nr 28, poz. 127, z 1995 r. Nr 85, poz. 426 oraz z 1996 r. Nr 43, poz. 189 i Nr 146, poz. 680).


Art. 42. Dochody uzyskane ze sprzedaży lub likwidacji sprzętu stanowiącego wyposażenie jednostek Służby Więziennej, Urzędu Ochrony Państwa, Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i jednostek wojskowych podporządkowanych Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji przeznacza się w 95% na pokrycie kosztów sprzedaży, likwidacji sprzętu i jego odtworzenia, a 5% przekazuje się do budżetu państwa.


Art. 43. Ustala się obowiązkową składkę na Fundusz Pracy w wysokości 3% podstawy wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub zaopatrzenie emerytalne, określonej w art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 1996 r. Nr 47, poz. 211, Nr 100, poz. 459, Nr 106, poz. 496 i Nr 147, poz. 687).


Art. 44. Ze środków budżetu państwa zostanie przejściowo wykupiona, na zasadach określonych odrębnymi przepisami, część należności banków z tytułu odsetek od kredytów udzielonych na cele budownictwa mieszkaniowego w kwocie 1.050.000 tys. zł.


Art. 45. 1. W 1997 r. będą realizowane zobowiązania budżetu państwa z tytułu dopłat do należnego bankom oprocentowania kredytów bankowych udzielonych do dnia 31 grudnia 1993 r. na podstawie rozporządzeń Rady Ministrów: 1) z dnia 21 maja 1991 r. w sprawie zakresu, zasad i trybu udzielania kredytobiorcom pomocy ze środków budżetowych w 1991 r. w spłacie części należnego bankom oprocentowania od kredytów (Dz.U. Nr 50, poz. 217), 2) z dnia 3 marca 1992 r. w sprawie szczegółowego zakresu, zasad i trybu finansowania z budżetu państwa dopłat do oprocentowania kredytów bankowych udzielonych w roku 1992 (Dz.U. Nr 24, poz. 102), 3) z dnia 14 kwietnia 1993 r. w sprawie szczegółowego zakresu, zasad i trybu finansowania z budżetu państwa dopłat do oprocentowania kredytów bankowych udzielonych w roku 1993 (Dz.U. Nr 30, poz. 137). 2. Minister Finansów zawrze odpowiednie umowy na dopłaty, o których mowa w ust. 1, do kredytów bankowych udzielonych do dnia 31 grudnia 1993 r.


Art. 46. W 1997 r. nie stosuje się przepisu art. 34 ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. o Narodowym Banku Polskim (Dz.U. z 1992 r. Nr 72, poz. 360, z 1993 r. Nr 6, poz. 29, z 1994 r. Nr 1, poz. 2, Nr 80, poz. 369, Nr 121, poz. 591 i Nr 136, poz. 703 oraz z 1996 r. Nr 106, poz. 496).


Art. 47. Narodowy Bank Polski w 1997 r. dokonuje zaliczkowych wpłat z zysku do budżetu państwa za okresy miesięczne; ostateczne rozliczenie tych wpłat nastąpi w terminie określonym w art. 77 ustawy, o której mowa w art. 46.


Art. 48. Ustala się łączną kwotę wpłat gmin, o której mowa w art. 15a ust. 1 i 4 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o finansowaniu gmin (Dz.U. Nr 129, poz. 600, z 1994 r. Nr 105, poz. 509, z 1995 r. Nr 124, poz. 601 i Nr 154, poz. 794 oraz z 1996 r. Nr 149, poz. 704 i Nr 156, poz. 774), w wysokości 78.086 tys. zł.


Art. 49. Ogólna kwota wpływów z podatku dochodowego od osób fizycznych, o której mowa w art. 11 ust. 1 ustawy wymienionej w art. 17 ust. 1 - wynosi 39.425.000 tys. zł.


Art. 5. 1. Dopuszczalny przyrost zadłużenia z tytułu skarbowych papierów wartościowych o terminie wykupu poniżej jednego roku, przeznaczonych do sprzedaży w kraju (bony skarbowe), w ujęciu kasowym, nie może przekroczyć kwoty 5.500.000 tys. zł. 2. Dopuszczalny przyrost zadłużenia z tytułu zaciągniętych w 1997 r. kredytów i pożyczek zagranicznych, w ujęciu kasowym, nie może przekroczyć kwoty 3.000.000 tys. zł. 3. Pożyczkowe potrzeby budżetu państwa, które nie zostaną pokryte przychodami ze sprzedaży bonów skarbowych lub z tytułu kredytów i pożyczek zagranicznych oraz pozostałością środków z tytułu przychodów i rozchodów związanych z finansowaniem niedoboru budżetu państwa w 1996 r., zostaną pokryte przychodami z tytułu sprzedaży obligacji pożyczek państwowych o terminie wykupu nie krótszym niż jeden rok oraz innymi przychodami wymienionymi w załączniku nr 3. 4. Łączna wartość nominalna wyemitowanych w 1997 r. obligacji pożyczek państwowych o terminie wykupu nie krótszym niż jeden rok, przeznaczonych do sprzedaży w kraju, nie może przekroczyć kwoty 40.000.000 tys. zł. 5. Łączna wartość nominalna wyemitowanych w 1997 r. skarbowych papierów wartościowych o terminie wykupu nie krótszym niż jeden rok, nominowanych w złotych lub w walutach obcych, przeznaczonych do sprzedaży za granicą, nie może przekroczyć równowartości kwoty 1.600.000 tys. zł. 6. Skarbowe papiery wartościowe zbywane są na rynku pierwotnym odpłatnie.


Art. 50. Do nie uiszczonych należności na Centralny Fundusz Rozwoju Nauki i Techniki przez podmioty, które były określone w art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 1989 r. o Centralnym Funduszu Rozwoju Nauki i Techniki (Dz.U. Nr 25, poz. 134 i Nr 64, poz. 389), stosuje się przepisy ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych (Dz.U. z 1993 r. Nr 108, poz. 486 i Nr 134, poz. 646, z 1995 r. Nr 5, poz. 25 i Nr 85, poz. 426 oraz z 1996 r. Nr 75, poz. 357).


Art. 51. W przypadku wystąpienia w toku realizacji budżetu państwa w 1997 r. oszczędności w wydatkach planowanych w rezerwach celowych oraz na obsługę długu krajowego i zagranicznego - upoważnia się Ministra Finansów do przeznaczenia tych oszczędności na dofinansowanie realizacji orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 1996 r. (Sygn. akt K.8/96) stwierdzającego niezgodność z przepisami konstytucyjnymi przepisu art. 17{2} ustawy z dnia 17 października 1991 r. o rewaloryzacji emerytur i rent, o zasadach ustalania emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 104, poz. 450, z 1992 r. Nr 21, poz. 84, z 1993 r. Nr 127, poz. 583 i Nr 129, poz. 602, z 1994 r. Nr 84, poz. 385, z 1995 r. Nr 4, poz. 17, Nr 95, poz. 473 i Nr 138, poz. 681 oraz z 1996 r. Nr 87, poz. 395, Nr 100, poz. 461, Nr 136, poz. 636 i Nr 147, poz. 687).


Art. 52. 1. Ustanowienie przez Radę Ministrów, na podstawie odrębnych przepisów, kontyngentów celnych dla towarów importowanych do Polski nie może spowodować ubytków dochodów budżetu państwa z tytułu cła na kwotę większą niż 400.000 tys. zł. 2. Limit, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy kontyngentów celnych wynikających z wieloletnich umów międzynarodowych oraz wiążących się z importem interwencyjnym podstawowych produktów żywnościowych w przypadku wystąpienia niekorzystnych warunków agrometeorologicznych oraz tzw. towarów strategicznych.


Art. 53. 1. Upoważnia się Prezesa Urzędu Kultury Fizycznej i Turystyki do objęcia w imieniu Skarbu Państwa akcji Polskiej Agencji Rozwoju Turystyki S.A. 2. Objęcie akcji, o których mowa w ust. 1, nastąpi poprzez wniesienie aportu rzeczowego w postaci wierzytelności zniesionego Centralnego Funduszu Turystyki i Wypoczynku. 3. Prezes Urzędu Kultury Fizycznej i Turystyki, w drodze zarządzenia, określi wykaz wierzytelności, o których mowa w ust. 2.


Art. 54. Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 1997 r., z tym że art. 6, 10, 23, 39, 40, 46, 47, 51, 52 i 53 z mocą od dnia ogłoszenia.


Art. 6. 1. Upoważnia się Ministra Finansów do przedterminowego wykupu obligacji restrukturyzacyjnych, wyemitowanych na podstawie ustawy z dnia 3 lutego 1993 r. o restrukturyzacji finansowej przedsiębiorstw i banków oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 18, poz. 82 oraz z 1996 r. Nr 52, poz. 235, Nr 106, poz. 496 i Nr 118, poz. 561), w przypadku uzyskania na ten cel środków z Funduszu Prywatyzacji Banków Polskich. 2. Minister Finansów określi, w drodze zarządzenia, szczegółowe zasady, warunki, terminy i tryb przedterminowego wykupu obligacji, o których mowa w ust. 1.


Art. 7. 1. Upoważnia się Ministra Finansów do: 1) emisji skarbowych papierów wartościowych, nominowanych w złotych lub w walutach obcych, przeznaczonych do sprzedaży w kraju i za granicą, 2) zaciągnięcia kredytów zagranicznych, na łączną kwotę nie większą niż 32.000.000 tys. zł, z przeznaczeniem na sfinansowanie przedterminowego wykupu lub zamiany istniejących długoterminowych zobowiązań Skarbu Państwa; do kwoty kredytów oraz emisji skarbowych papierów wartościowych nie stosuje się przepisów art. 5 ust. 2, 4 i 5. 2. Ograniczenia wymienionego w art. 10 nie stosuje się w przypadku, gdy nabywcą skarbowych papierów wartościowych, o których mowa w ust. 1 pkt 1, jest Narodowy Bank Polski. 3. Emisja skarbowych papierów wartościowych lub zaciągnięcie kredytów, o których mowa w ust. 1, nie może spowodować zwiększenia łącznego zadłużenia Skarbu Państwa na dzień 31 grudnia 1997 r. 4. Do kwoty zobowiązań objętych przedterminowym wykupem, o którym mowa w ust. 1, limitów określonych w art. 2 nie stosuje się. 5. W przypadku odzyskania, w wyniku przeprowadzenia operacji finansowych, o których mowa w ust. 1, prawa do dysponowania aktywami finansowymi zabezpieczającymi spłatę zobowiązań zagranicznych Skarbu Państwa, upoważnia się Ministra Finansów do sprzedaży tych aktywów i przeznaczenia równowartości przychodów uzyskanych z tego tytułu na ograniczenie przyrostu lub zmniejszenie długu publicznego.


Art. 8. Poręczenia i gwarancje spłaty kredytów bankowych ze środków budżetu państwa, udzielane na podstawie art. 23 ustawy z dnia 5 stycznia 1991 r. - Prawo budżetowe (Dz.U. z 1993 r. Nr 72, poz. 344, z 1994 r. Nr 76, poz. 344, Nr 121, poz. 591 i Nr 133, poz. 685, z 1995 r. Nr 78, poz. 390, Nr 124, poz. 601 i Nr 132, poz. 640 oraz z 1996 r. Nr 89, poz. 402, Nr 106, poz. 496, Nr 132, poz. 621 i Nr 139, poz. 647), mogą być udzielane w 1997 r. do łącznej wysokości 4.500.000 tys. zł.


Art. 9. Ustala się w 1997 r. limit ubezpieczeń kontraktów eksportowych, o którym mowa w art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o gwarantowanych przez Skarb Państwa ubezpieczeniach kontraktów eksportowych (Dz.U. Nr 86, poz. 398 oraz z 1996 r. Nr 106, poz. 496) - w wysokości 3.400.000 tys. zł.


Ustawa z dnia 9 stycznia 1997 r. KODEKS CELNY TYTUŁ I PRZEPISY OGÓLNE

Art. 1. Ustawa reguluje zasady i tryb przywozu towarów na polski obszar celny oraz wywozu towarów z polskiego obszaru celnego, związane z tym prawa i obowiązki osób oraz uprawnienia i obowiązki organów celnych.


Art. 10. Osoby posiadające dokumenty mające znaczenie dla kontroli celnej powinny je przechowywać przez 5 lat i udostępniać na każde żądanie organu celnego. Termin ten rozpoczyna swój bieg z upływem ostatniego dnia roku kalendarzowego, w którym: 1) zostało przyjęte zgłoszenie celne o dopuszczenie do obrotu, jeżeli chodzi o towary dopuszczone do obrotu w innych wypadkach, niż określone w pkt 2, lub zostało przyjęte zgłoszenie celne do wywozu, 2) przestają być pod dozorem celnym towary dopuszczone do obrotu w związku z zastosowaniem zerowej lub obniżonej stawki ze względu na przeznaczenie albo podlegające zwolnieniu od należności celnych przywozowych ze względu na przeznaczenie, 3) zostaje zakończona odpowiednia procedura celna, jeżeli chodzi o towary objęte inną procedurą celną niż określone w pkt 1 i 2, 4) towary zostały wyprowadzone z wolnego obszaru celnego.


Art. 100. § 1. Organ celny może, z zastrzeżeniem § 3, zwolnić z obowiązku złożenia zabezpieczenia, przy przewozie towarów w ramach procedury tranzytu, osoby spełniające warunki określone w § 2. § 2. Zwolnienie określone w § 1, wydawane jest w formie pozwolenia, jedynie osobom spełniającym następujące wymogi: 1) mają swoją siedzibę lub miejsce zamieszkania w kraju, 2) stale korzystają z procedury tranzytu, 3) znajdują się w sytuacji finansowej zapewniającej wywiązanie się z zobowiązań mogących powstać wobec organu celnego, 4) nie popełniły żadnego naruszenia przepisów prawa celnego ani przepisów podatkowych, 5) podpisały, na odpowiednim formularzu, zobowiązanie do zapłacenia, na pierwsze pisemne żądanie organu celnego, kwoty należnej z tytułu dokonywania przewozów towarów objętych procedurą tranzytu. § 3. Zwolnienia od złożenia zabezpieczenia nie udziela się, jeżeli procedurą tranzytu objęte są towary, których: 1) całkowita wartość przekracza określoną kwotę, lub 2) przywóz związany jest ze zwiększonym ryzykiem, przy uwzględnieniu wysokości należności celnych przywozowych i innych obciążeń, którym towary te mogą podlegać. § 4. Minister Finansów w porozumieniu z Ministrem Gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, tryb i warunki wydawania i cofania pozwoleń, o których mowa w § 2, szczegółowe wymogi, które powinna spełniać osoba ubiegająca się o wydanie pozwolenia, wysokość kwoty oraz wykaz towarów, o których mowa w § 3.


Art. 101. § 1. Osobą uprawnioną do korzystania z procedury tranzytu jest główny zobowiązany. § 2. Główny zobowiązany powinien: 1) przedstawić w wyznaczonym terminie i we wskazanym przez organ celny urzędzie celnym, towary w nienaruszonym stanie i z zachowaniem środków zastosowanych przez organ celny w celu zapewnienia tożsamości towaru, 2) przestrzegać przepisów procedury tranzytu. § 3. Niezależnie od obowiązków głównego zobowiązanego, każda osoba przewożąca towar lub przyjmująca go, jeśli wie o tym, że jest on objęty procedurą tranzytu, jest również zobowiązana do przedstawienia tego towaru w urzędzie celnym przeznaczenia z zachowaniem wymogów, o których mowa w § 2 i § 4. § 4. Termin, o którym mowa w § 2, nie może przekraczać 14 dni licząc od dnia pierwszego objęcia towaru procedurą tranzytu. Oddział 3 Skład celny


Art. 102. § 1. Procedura składu celnego pozwala na składowanie w składzie celnym: 1) towarów niekrajowych, które w czasie tego składowania nie podlegają cłu ani ograniczeniom i zakazom określonym w przepisach odrębnych, z wyjątkiem ograniczeń i zakazów stosowanych do ochrony porządku lub bezpieczeństwa publicznego, obyczajności, higieny lub zdrowia ludzi, zwierząt i roślin oraz ochrony środowiska, 2) towarów krajowych, dla których dokonano odpowiednich wywozowych formalności celnych. § 2. Składem celnym jest miejsce określone w pozwoleniu wydanym przez organ celny, podlegające dozorowi celnemu i kontroli celnej, w którym towary mogą być składowane zgodnie z ustalonymi warunkami. § 3. Minister Finansów w porozumieniu z Ministrem Gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, wypadki, w których towary mogą być objęte procedurą składu celnego bez ich złożenia w składzie celnym.


Art. 103. § 1. Skład celny może być składem celnym publicznym lub składem celnym prywatnym. § 2. Składem celnym publicznym jest skład celny, z którego może korzystać każda osoba krajowa w celu składowania towarów. § 3. Składem celnym prywatnym jest skład celny przeznaczony do składowania przez prowadzącego skład celny towarów przeznaczonych wyłącznie na potrzeby prowadzonej przez niego działalności gospodarczej.


Art. 104. § 1. Prowadzącym skład celny może być wyłącznie osoba posiadająca pozwolenie na prowadzenie składu celnego. § 2. Korzystającym ze składu celnego jest osoba na rzecz której dokonano zgłoszenia do procedury składu celnego lub osoba, na którą przeniesiono prawa i obowiązki korzystającego ze składu celnego.


Art. 105. § 1. Prowadzenie składu celnego uzależnione jest od uzyskania pozwolenia organu celnego. § 2. Pozwolenie, o którym mowa w § 1, wydaje i cofa Prezes Głównego Urzędu Ceł. § 3. Osoba, która zamierza prowadzić skład celny, składa pisemny wniosek. § 4. Pozwolenie określa warunki prowadzenia składu celnego. § 5. Pozwolenie na prowadzenie prywatnego składu celnego udzielane jest tylko osobom, które spełniają następujące warunki: 1) są osobami krajowymi w rozumieniu art. 3 § 1 pkt 11 lit. a) i lit. b), 2) dokonują systematycznie przywozu lub wywozu towarów od co najmniej 1 roku, 3) są podatnikami podatku od towarów i usług, 4) są podmiotami których działalnością kierują osoby, które nie zostały skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko dokumentom, mieniu, przestępstwo gospodarcze lub przestępstwo skarbowe, 5) nie zalegają z cłem, podatkami stanowiącymi dochód budżetu państwa ani składkami na ubezpieczenie społeczne, a także nie jest wobec nich prowadzone postępowanie egzekucyjne, upadłościowe, likwidacyjne lub układowe, 6) złożą w formie, o której mowa w art. 199 § 1 pkt 1 lub 2 generalne zabezpieczenie należności celnych przywozowych lub celnych wywozowych, w związku ze stosowaniem procedury, w wysokości odpowiadającej zakresowi przewidywanej działalności, 7) nie zostało im cofnięte pozwolenie na prowadzenie składu celnego, ze względu na naruszenie przepisów prawa, w okresie ostatnich 5 lat, 8) przedłożą pozytywną opinię o sytuacji finansowej, wydaną przez bank prowadzący rachunek rozliczeniowy. § 6. Pozwolenie na prowadzenie publicznego składu celnego jest udzielane osobom, które spełniają warunki określone w § 5 pkt 1 i pkt 3-8. § 7. Rozpoczęcie działalności składu celnego wymaga uprzedniego zatwierdzenia przez właściwy organ celny regulaminu funkcjonowania tego składu sporządzonego przez prowadzącego skład celny. § 8. Minister Finansów w porozumieniu z Ministrem Gospodarki określi, w drodze rozporządzenia: 1) szczegółowy tryb i warunki udzielania oraz cofania pozwoleń na prowadzenie składu celnego, 2) warunki tworzenia i funkcjonowania składów celnych oraz szczegółowe warunki stosowania procedury składu celnego. § 9. Prezes Głównego Urzędu Ceł, określi w drodze zarządzenia, wzór wniosku o wydanie pozwolenia oraz dokumenty, które należy dołączyć do tego wniosku.


Art. 106. § 1. Organ celny nie wydaje pozwolenia na prowadzenie składu celnego lub ogranicza zakres wnioskowanej działalności w wypadku, gdy udzielenie pozwolenia może powodować zagrożenie interesu gospodarki narodowej, obronności lub bezpieczeństwa państwa, albo zagrożenie bezpieczeństwa bądź dóbr osobistych obywateli, a także gdy proponowana lokalizacja składu celnego, stan lub wielkość pomieszczeń, w których ma być prowadzony skład celny, albo stan ich wyposażenia lub też ilość składów celnych, uniemożliwi lub znacznie utrudni organowi celnemu sprawowanie dozoru celnego lub kontroli celnej. § 2. Organ celny cofa pozwolenie na prowadzenie składu celnego, jeżeli: 1) z wnioskiem o cofnięcie występuje prowadzący skład celny, 2) po uzyskaniu pozwolenia w terminie 3 miesięcy nie podjęto działalności lub ją przerwano na czas dłuższy niż 3 miesiące, bez powiadomienia organu celnego, 3) prowadzący skład celny prowadzi działalność niezgodnie z przepisami prawa celnego, otrzymanym pozwoleniem lub regulaminem funkcjonowania składu celnego, 4) zostaje naruszony którykolwiek warunek, określony w art. 105 § 6, a w wypadku prowadzącego prywatny skład celny, warunków określonych w art. 105 § 5. § 3. Organ celny może cofnąć pozwolenie na prowadzenie składu celnego, gdy rozmiar prowadzonej działalności nie uzasadnia dalszego jej prowadzenia lub gdy osoba, która otrzymała pozwolenie, w istotny sposób naruszyła przepisy prawa lub nie gwarantuje należytego stosowania tego prawa.


Art. 107. Z zastrzeżeniem art. 108, prowadzący skład celny odpowiedzialny jest za: 1) zapewnienie, aby towary złożone w składzie celnym nie zostały usunięte spod dozoru celnego, 2) wykonywanie obowiązków wynikających ze składowania towarów objętych procedurą składu celnego, 3) przestrzeganie warunków określonych w pozwoleniu i regulaminie funkcjonowania składu celnego.


Art. 108. Pozwolenie na prowadzenie składu celnego publicznego może określać, że odpowiedzialność, o której mowa w art. 107 pkt 1 i 2, ponosi jedynie korzystający ze składu.


Art. 109. Korzystający ze składu celnego jest odpowiedzialny za wykonywanie obowiązków wynikających z objęcia towarów procedurą składu celnego oraz jest zobowiązany do złożenia zabezpieczenia w celu zagwarantowania pokrycia długu celnego mogącego powstać w związku z objęciem towaru procedurą składu celnego.


Art. 11. Terminy określone w przepisach prawa celnego nie podlegają przedłużeniu, odroczeniu lub przywróceniu poza wypadkami ustanowionymi w przepisach tego prawa.


Art. 110. Organ celny może wydać pozwolenie na przeniesienie na inną osobę praw i obowiązków prowadzącego skład celny.


Art. 111. Organ celny może zażądać od prowadzącego skład celny złożenia zabezpieczenia dotyczącego odpowiedzialności określonej w art. 107.


Art. 112. Osoba wyznaczona lub zaakceptowana przez organ celny jest zobowiązana do prowadzenia w sposób określony przez ten organ, ewidencji towarowej dotyczącej wszystkich towarów objętych procedurą składu celnego.


Art. 113. Towary objęte procedurą składu celnego, z chwilą ich wprowadzenia do składu celnego, powinny zostać ujęte w ewidencji towarowej, o której mowa w art. 112.


Art. 114. § 1. W uzasadnionych gospodarczo wypadkach i o ile nie ogranicza to możliwości sprawowania dozoru celnego, organ celny może wydać pozwolenie, by: 1) towary krajowe, inne niż określone w art. 102 § 1 pkt 2, były składowane w pomieszczeniach składu celnego, 2) towary niekrajowe zostały poddane w pomieszczeniach składu celnego procesom uszlachetniania, w ramach procedury uszlachetniania czynnego, zgodnie z warunkami tej procedury, 3) towary niekrajowe zostały poddane w pomieszczeniach składu celnego procesom przetworzenia pod kontrolą celną, zgodnie z warunkami tej procedury. § 2. W wypadkach określonych w § 1, towary nie są objęte procedurą składu celnego. § 3. Organ celny może zażądać, aby towary określone w § 1 zostały ujęte w ewidencji towarowej, o której mowa w art. 112.


Art. 115. Składowanie towarów objętych procedurą składu celnego nie jest ograniczone w czasie. W wyjątkowych wypadkach organ celny może wyznaczyć termin, przed upływem którego korzystający ze składu celnego powinien nadać towarom inne przeznaczenie celne.


Art. 116. § 1. Towary przywożone mogą być poddane zwyczajowym czynnościom mającym na celu zapewnienie ich utrzymania w niezmienionym stanie, poprawienie ich wyglądu, jakości handlowej lub przygotowanie ich do dystrybucji bądź odsprzedaży. § 2. Dokonanie czynności, o których mowa w § 1, jest uzależnione od uprzedniego uzyskania pozwolenia organu celnego. § 3. Pozwolenie ustala warunki dokonania tych czynności. § 4. Prezes Głównego Urzędu Ceł może ustalić, w drodze zarządzenia, czynności, o których mowa w § 1.


Art. 117. § 1. W uzasadnionych gospodarczo wypadkach towary objęte procedurą składu celnego mogą zostać czasowo wyprowadzone ze składu celnego. § 2. Wyprowadzenie, o którym mowa w § 1, może nastąpić jedynie po uprzednim uzyskaniu od organu celnego pozwolenia określającego warunki na jakich to wyprowadzenie może nastąpić. § 3. Towary, czasowo wyprowadzone ze składu celnego, mogą zostać poddane czynnościom, o których mowa w art. 116 § 1. Przepis art. 116 § 2 i § 3 stosuje się odpowiednio.


Art. 118. Organ celny może wydać pozwolenie na przemieszczenie towarów objętych procedurą składu celnego do innego składu celnego.


Art. 119. § 1. Jeżeli w stosunku do towarów przywożonych objętych procedurą składu celnego powstanie dług celny, a wartość celna tych towarów została ustalona w oparciu o cenę faktycznie zapłaconą lub należną wraz z zawartymi w niej kosztami składowania i utrzymania w stanie niezmienionym towarów, gdy były objęte procedurą składu celnego, to koszty te odlicza się od wartości celnej, o ile są oddzielnie wyodrębnione z ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za towar. § 2. Jeżeli towary przywożone objęte procedurą składu celnego zostały poddane zwyczajowym czynnościom, o których mowa w art. 116 § 1, to na wniosek zgłaszającego, przy ustalaniu kwoty cła uwzględnia się rodzaj, wartość celną oraz ilość towaru, jak gdyby towary te nie były poddane tym czynnościom. § 3. Jeżeli towary przywożone objęte procedurą składu celnego są, na podstawie art. 80, dopuszczone do obrotu bez przedstawiania ich organom celnym i przed złożeniem odpowiedniego zgłoszenia, a elementy kalkulacyjne dotyczące tych towarów zostały określone lub przyjęte w chwili objęcia towarów procedurą składu celnego, uznaje się, że elementy te należy uwzględnić przy stosowaniu art. 222. Towary te podlegają kontroli, o której mowa w art. 83.


Art. 12. § 1. W uzasadnionych wypadkach organy celne prowadzą ewidencję towarów, którym nadano przeznaczenie celne. § 2. Prezes Głównego Urzędu Ceł określi, w drodze zarządzenia: 1) wypadki, sposób i tryb prowadzenia przez urzędy celne ewidencji towarów, którym nadano przeznaczenie celne, 2) wzory rejestrów, ksiąg, innych dokumentów ewidencyjnych oraz wzory formularzy używanych w toku sprawowania dozoru celnego i kontroli celnej, 3) rodzaje dokumentów mających znaczenie dla kontroli celnej, a także osoby zobowiązane do ich przechowywania. TYTUŁ II ELEMENTY KALKULACYJNE Dział I Taryfa celna, inne środki taryfowe i klasyfikacja towarów


Art. 120. Wartość celna towaru zgłaszanego do procedury dopuszczenia do obrotu, który to towar wcześniej był objęty procedurą składu celnego, może zostać obniżona w stosunku do wartości tego towaru z dnia objęcia procedurą składu celnego jedynie w szczególnie uzasadnionych wypadkach. Oddział 4 Uszlachetnianie czynne


Art. 121. § 1. Z zastrzeżeniem art. 122, procedura uszlachetniania czynnego pozwala na poddanie na polskim obszarze celnym jednemu lub większej liczbie procesów uszlachetniania: 1) towarów niekrajowych przeznaczonych do powrotnego wywozu poza polski obszar celny w postaci produktów kompensacyjnych, bez obciążania tych towarów cłem lub stosowania wobec nich środków polityki handlowej, lub 2) towarów dopuszczonych do obrotu ze zwrotem lub umorzeniem cła należnego do zapłacenia za takie towary, jeżeli zostaną one wywiezione poza polski obszar celny w postaci produktów kompensacyjnych. § 2. W procedurze uszlachetniania czynnego wymienione określenia oznaczają: 1) system zawieszeń - procedura uszlachetniania czynnego w formie przewidzianej w § 1 pkt 1, 2) system ceł zwrotnych - procedura uszlachetniania czynnego w formie przewidzianej w § 1 pkt 2, 3) procesy uszlachetniania: a) obróbka towarów, w tym składanie, montaż lub instalowanie ich w innych towarach, b) przetwarzanie towarów, c) naprawa towarów, w tym ich odnawianie i porządkowanie, d) wykorzystywanie niektórych towarów nie wchodzących w skład produktów kompensacyjnych, ale umożliwiających lub ułatwiających ich produkcję, jeżeli towary te są całkowicie lub częściowo zużyte w tym procesie, z wyłączeniem narzędzi, urządzeń i wyposażenia, 4) produkty kompensacyjne - wszelkie produkty powstałe w wyniku procesów uszlachetniania, w tym resztki i odpady, 5) towary ekwiwalentne - towary krajowe, które są wykorzystywane w miejsce towarów przywożonych do wytwarzania produktów kompensacyjnych, 6) współczynnik produktywności - ilość lub procent produktów kompensacyjnych uzyskanych w wyniku uszlachetnienia w stosunku do ogólnej ilości towarów przywożonych.


Art. 122. § 1. Organ celny może wydać pozwolenie na: 1) wytwarzanie produktów kompensacyjnych z towarów ekwiwalentnych, 2) wywóz poza polski obszar celny produktów kompensacyjnych wytwarzanych z towarów ekwiwalentnych, przed przywozem towarów przeznaczonych do uszlachetnienia, - pod warunkiem, że towary ekwiwalentne są tej samej jakości i mają te same cechy charakterystyczne, co towary przywożone do uszlachetnienia. § 2. W szczególnych wypadkach i za zgodą organu celnego mogą zostać dopuszczone towary ekwiwalentne o wyższym stopniu przetworzenia niż towary przywożone. § 3. W wypadkach, o których mowa w § 1 i § 2, towary przywożone są traktowane jako towary ekwiwalentne, a te ostatnie są traktowane jako towary przywożone. § 4. Jeżeli produkty kompensacyjne, w wypadku o którym mowa w § 1 pkt 2, podlegają należnościom celnym wywozowym a nie zostały wywiezione lub powrotnie wywiezione w ramach procedury uszlachetniania czynnego, osoba posiadająca pozwolenie powinna złożyć zabezpieczenie w celu zagwarantowania uiszczenia tych należności, w razie nieprzywiezienia w terminie towarów do uszlachetnienia.


Art. 123. Pozwolenie na uszlachetnianie czynne może być wydane na wniosek osoby, która dokonuje procesu uszlachetniania lub która organizuje ten proces.


Art. 124. Pozwolenie na uszlachetnianie czynne udzielane jest jedynie: 1) osobom krajowym; pozwolenie na dokonanie przywozu nie mającego charakteru zarobkowego może być udzielone również osobom mającym miejsce zamieszkania za granicą, 2) gdy można będzie stwierdzić, że towary przywożone wejdą w skład produktów kompensacyjnych, nie naruszając przepisów dotyczących wykorzystywania towarów określonych w art. 121 § 2 pkt 3 lit. d) lub art. 122, o ile możliwe będzie stwierdzenie, że warunki wymagane wobec towarów ekwiwalentnych będą spełnione.


Art. 125. § 1. Organ celny wyznacza termin, w którym produkty kompensacyjne powinny zostać wywiezione lub powrotnie wywiezione, bądź otrzymać inne przeznaczenie celne. Termin wyznaczany jest przy uwzględnieniu czasu niezbędnego na przeprowadzenie czynności związanych z uszlachetnieniem i zbytem produktów kompensacyjnych. § 2. Termin, o którym mowa w § 1, biegnie od dnia, w którym towary niekrajowe zostały objęte procedurą uszlachetniania czynnego. Organ celny może wydać pozwolenie na przedłużenie terminu, na podstawie odpowiednio umotywowanego wniosku osoby posiadającej pozwolenie. § 3. W wypadku zastosowania art. 122 § 1 pkt 2, organ celny wyznacza termin, w ciągu którego towary niekrajowe powinny zostać zgłoszone do procedury uszlachetniania czynnego. Termin ten biegnie od dnia przyjęcia zgłoszenia do wywozu produktów kompensacyjnych uzyskanych z odpowiednich towarów ekwiwalentnych. Towary, które zostaną przywiezione po upływie terminu, nie są traktowane jako towary ekwiwalentne w rozumieniu art. 122 § 3. § 4. Organ celny może wydać pozwolenie, aby termin, który rozpoczyna swój bieg w danym miesiącu kalendarzowym lub kwartale, upływał odpowiednio ostatniego dnia następującego po nim miesiąca kalendarzowego lub kwartału.


Art. 126. Organ celny zatwierdza współczynnik produktywności; może również określić sposób jego wyznaczania. Współczynnik produktywności określa się, uwzględniając okoliczności, w jakich proces uszlachetniania jest lub ma być prowadzony.


Art. 127. § 1. W razie powstania długu celnego, jego wysokość określa się na podstawie elementów kalkulacyjnych właściwych dla towarów przywożonych w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego tych towarów do procedury uszlachetniania czynnego, z zastrzeżeniem art. 128. § 2. Jeżeli w chwili, o której mowa w § 1, towary przywożone spełniają warunki do korzystania z preferencyjnych, obniżonych lub zawieszonych stawek celnych, bądź stawek obniżonych w ramach kontyngentów taryfowych lub plafonów taryfowych, będą one mogły korzystać z takich stawek tylko wówczas, jeżeli stawki te obowiązują w dniu przyjęcia zgłoszenia o dopuszczenie do obrotu wobec identycznych towarów.


Art. 128. § 1. Produkty kompensacyjne znajdujące się w wykazie, o którym mowa w § 6, podlegają właściwym dla nich należnościom celnym przywozowym, gdy zostaną dopuszczone do obrotu w ilościach proporcjonalnych do wywiezionej części produktów kompensacyjnych nie znajdujących się w tym wykazie; osoba posiadająca pozwolenie może wnioskować o naliczenie należności za te produkty zgodnie z warunkami określonymi w art. 127. § 2. Produkty kompensacyjne, które zostały objęte procedurą zawieszającą lub wprowadzone do wolnego obszaru celnego, podlegają należnościom celnym przywozowym, obliczanym zgodnie z przepisami dotyczącymi właściwej procedury zawieszającej lub wolnego obszaru celnego, przy czym kwota należności celnych przywozowych nie może być niższa od kwoty naliczonej zgodnie z art. 127, chyba że produkty kompensacyjne objęte zostały procedurą przetwarzania pod kontrolą celną; osoba zainteresowana może wnioskować o naliczenie należności zgodnie z warunkami określonymi w art. 127. § 3. Produkty kompensacyjne mogą podlegać przepisom dotyczącym sposobu obliczania należności celnych przywozowych w ramach procedury przetwarzania pod kontrolą celną, o ile towary przywożone mogą być objęte tą procedurą. § 4. Produkty kompensacyjne będą korzystać z preferencji taryfowych ze względu na ich przeznaczenie, o ile w chwili przyjęcia zgłoszenia o dopuszczenie do obrotu obowiązują przepisy przewidujące preferencyjne traktowanie identycznych towarów. § 5. Produkty kompensacyjne będą zwolnione od cła, o ile w chwili przyjęcia zgłoszenia o dopuszczenie do obrotu obowiązują przepisy przewidujące zwolnienie od cła identycznych towarów. § 6. Minister Finansów w porozumieniu z Ministrem Gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, wykaz produktów kompensacyjnych oraz wykaz procesów uszlachetniania, do obliczania należności celnych przywozowych właściwych dla tych produktów.


Art. 129. § 1. Po uzyskaniu pozwolenia wydanego zgodnie z warunkami określonymi w przepisach dotyczących uszlachetniania biernego, niektóre lub wszystkie produkty kompensacyjne lub towary w stanie niezmienionym mogą zostać wywiezione poza polski obszar celny w celu poddania ich uzupełniającym procesom uszlachetniania. § 2. W wypadku powstania długu celnego w stosunku do towarów powrotnie przywożonych, nałożone zostaną: 1) należności celne przywozowe na produkty kompensacyjne lub towary w stanie niezmienionym, o których mowa w § 1, obliczone zgodnie z art. 127 lub art. 128, oraz 2) należności celne przywozowe na produkty powrotnie przywożone po ich uszlachetnieniu poza polskim obszarem celnym, których kwota zostanie obliczona na podstawie przepisów dotyczących procedury uszlachetniania biernego, na tych samych warunkach, jakie miałyby zastosowanie, gdyby towary wywożone w ramach procedury uszlachetniania biernego zostały dopuszczone do obrotu przed dokonaniem tego wywozu.


Art. 13. § 1. Cła określane są na podstawie taryfy celnej lub innych środków taryfowych. § 2. Środki polityki handlowej oraz środki, o których mowa w art. 14 stosuje się zgodnie z klasyfikacją nomenklatury towarowej taryfy celnej. § 3. Taryfa celna obejmuje: 1) Polską Scaloną Nomenklaturę Towarową Handlu Zagranicznego PCN (nomenklatura towarowa), 2) stawki celne, sposób, warunki i zakres ich stosowania, 3) jednostki miar, 4) obniżone stawki celne określone w umowach zawartych przez Rzeczpospolitą Polską z niektórymi krajami lub grupami krajów, 5) preferencyjne stawki celne przyjęte jednostronnie przez Rzeczpospolitą Polską w odniesieniu do niektórych krajów, grup krajów lub regionów. § 4. Stawki celne, o których mowa w § 3 pkt 4 i pkt 5, są stosowane na wniosek zgłaszającego, o ile towary, do których się to odnosi, spełniają warunki do ich zastosowania. Zastosowanie tych stawek może nastąpić retrospektywnie, o ile zostaną spełnione warunki określone przepisami prawa, w tym umowami międzynarodowymi. § 5. Klasyfikację towarów w taryfie celnej określa kod taryfy celnej. § 6. Rada Ministrów ustanawia, w drodze rozporządzenia, taryfę celną. § 7. Prezes Głównego Urzędu Ceł ogłasza, w formie zarządzenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", wyjaśnienia do taryfy celnej.


Art. 130. System ceł zwrotnych może być stosowany wobec wszystkich towarów, z wyjątkiem tych, które w chwili przyjęcia zgłoszenia o dopuszczenie do obrotu: 1) podlegają ograniczeniom ilościowym w przywozie, lub 2) korzystają z zawieszonych stawek celnych albo, w ramach plafonów taryfowych lub kontyngentów taryfowych, z obniżonych stawek celnych.


Art. 131. § 1. W zgłoszeniu o dopuszczenie towaru do obrotu należy wskazać, że przywóz towaru następuje w systemie ceł zwrotnych, oraz podać dane dotyczące udzielonego pozwolenia. § 2. Na żądanie organu celnego do zgłoszenia o dopuszczenie do obrotu należy dołączyć pozwolenie na uszlachetnianie czynne.


Art. 132. Do systemu ceł zwrotnych nie mają zastosowania art. 122 § 1 pkt 2, § 3 i § 4, art. 127, art. 128 § 3 i art. 135.


Art. 133. § 1. Osoba posiadająca pozwolenie może zwrócić się o zwrot lub umorzenie cła, o ile udowodni organowi celnemu, że produkty kompensacyjne uzyskane z towarów przywiezionych i dopuszczonych do obrotu w systemie ceł zwrotnych zostały: 1) wywiezione, lub 2) objęte, w celu późniejszego powrotnego ich wywozu, procedurą tranzytu, procedurą składu celnego, procedurą odprawy czasowej, procedurą uszlachetniania czynnego z zastosowaniem systemu zawieszeń, lub wprowadzone do wolnego obszaru celnego, - jeżeli zostały spełnione wszystkie pozostałe warunki procedury uszlachetniania czynnego. § 2. W wypadku otrzymania przeznaczenia celnego, jednego z określonych w § 1 pkt 2, produkty kompensacyjne traktowane są jak towary niekrajowe. § 3. Wniosek o zwrot cła powinien być złożony łącznie ze złożeniem dokumentów wymaganych do uzyskania przeznaczenia celnego, o którym mowa w § 1. § 4. W szczególnie uzasadnionych wypadkach organ celny może zezwolić, aby produkty kompensacyjne, które zgodnie z § 1, zostały objęte procedurą celną, bądź umieszczone w wolnym obszarze celnym, zostały dopuszczone do obrotu. W takim wypadku, z zastrzeżeniem art. 128 § 2, uznaje się, że kwota zwróconego lub umorzonego cła staje się kwotą wynikającą z długu celnego. § 5. W celu określenia kwoty cła, które ma zostać zwrócone lub umorzone, art. 128 § 1 stosuje się odpowiednio.


Art. 134. Czasowy wywóz produktów kompensacyjnych dokonywany w sposób określony w art. 129 § 1, nie będzie uważany za wywóz ze zwrotem należności określonym w art. 133, z wyjątkiem wypadków, gdy takie produkty nie zostały powrotnie przywiezione do kraju w wyznaczonym terminie.


Art. 135. Nie pobiera się należności celnych wywozowych od produktów kompensacyjnych powstałych w trakcie procedury uszlachetniania czynnego z zastosowaniem systemu zawieszeń.


Art. 136. Minister Finansów w porozumieniu z Ministrem Gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki udzielania i cofania pozwoleń oraz szczegółowe warunki stosowania procedury uszlachetniania czynnego. Oddział 5 Przetwarzanie pod kontrolą celną


Art. 137. Procedura przetwarzania pod kontrolą celną umożliwia użycie towarów niekrajowych na polskim obszarze celnym w procesach zmieniających ich rodzaj lub stan, bez stosowania wobec nich cła i środków polityki handlowej oraz umożliwia dopuszczenie produktów powstających w takich procesach (produkty przetworzone) do obrotu, z zastosowaniem właściwych dla nich należności celnych przywozowych.


Art. 138. Minister Finansów w porozumieniu z Ministrem Gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, wykaz towarów oraz rodzaje procesów przetwarzania, wobec których stosuje się procedurę przetwarzania pod kontrolą celną.


Art. 139. Pozwolenie na przetwarzanie pod kontrolą celną udzielane jest na wniosek osoby, która ma dokonać przetwarzania lub organizować to przetwarzanie.


Art. 14. § 1. Towary mogą podlegać innym środkom taryfowym, ze względu na ich właściwości, przeznaczenie lub w związku z zawartymi przez Rzeczpospolitą Polską preferencyjnymi umowami międzynarodowymi. § 2. Środkami taryfowymi, o których mowa w § 1, są: zawieszenie w całości lub w części poboru ceł, kontyngenty taryfowe i plafony taryfowe. § 3. Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, ze względu na właściwości towarów, ze względu na ich przeznaczenie lub w związku z zawartymi przez Rzeczpospolitą Polską preferencyjnymi umowami międzynarodowymi z niektórymi krajami lub grupami krajów, może: 1) zawiesić w całości lub w części pobór ceł, 2) ustanowić kontyngent taryfowy, 3) ustanowić plafon taryfowy. § 4. Rada Ministrów, ustanawiając kontyngent taryfowy, zgodnie z § 3 pkt 2, określi równocześnie sposób jego rozdysponowania. § 5. Środki, o których mowa w § 2 i § 3, są stosowane na wniosek zgłaszającego o ile, towary, do których się to odnosi, spełniają warunki do ich stosowania. Zastosowanie tych środków może nastąpić retrospektywnie, o ile zostaną spełnione warunki określone przepisami prawa. § 6. W razie ustanowienia kontyngentu taryfowego, o którym mowa w § 3 pkt 2, do objęcia towaru procedurą celną z zastosowaniem obniżonych stawek wymagane jest pozwolenie Ministra Gospodarki. § 7. Minister Gospodarki może ustalić, w drodze rozporządzenia, tryb realizacji ustanowionych plafonów taryfowych. § 8. Minister Gospodarki może określić, w drodze rozporządzenia, zamknięcie plafonu taryfowego. § 9. Od dnia wejścia w życie rozporządzenia, o którym mowa w § 8, cła są pobierane w wysokości określonej w taryfie celnej. Dział II Pochodzenie towarów


Art. 140. Pozwolenie na przetwarzanie pod kontrolą celną może być udzielone osobom krajowym, gdy zostaną spełnione następujące warunki: 1) będzie możliwe ustalenie, że towary przywożone wejdą w skład produktów przetworzonych, 2) przywiezione towary po ich przetworzeniu nie mogą być, bez ponoszenia nadmiernych kosztów, przywrócone do rodzaju lub stanu w jakim znajdowały się w chwili gdy zostały objęte procedurą, 3) zastosowanie procedury przetwarzania pod kontrolą celną nie będzie stanowić obejścia przepisów dotyczących pochodzenia towarów i ograniczeń ilościowych mających zastosowanie wobec towarów dopuszczanych do obrotu.


Art. 141. Do procedury przetwarzania pod kontrolą celną stosuje się odpowiednio art. 125 § 1 i § 2 oraz art. 126.


Art. 142. W wypadku powstania długu celnego odnoszącego się do towarów w stanie niezmienionym lub produktów, które znajdują się na pośrednim etapie przetworzenia w stosunku do stopnia przetworzenia określonego w pozwoleniu, kwota długu jest obliczana na podstawie elementów kalkulacyjnych z dnia przyjęcia zgłoszenia towarów do procedury przetwarzania pod kontrolą celną.