Art. 4. 1. Przeliczeniu na euro podlegają wyrażone w walutach narodowych środki pieniężne zgromadzone na rachunkach bankowych. 2. Przeliczenia, o którym mowa w ust. 1, dokonują banki według stanu na dzień 1 stycznia 2002 r. 3. Od przeliczenia, o którym mowa w ust. 1, nie pobiera się opłat.


Ustawa z dnia 25 maja 2001 r. o skutkach wprowadzenia w niektórych państwach członkowskich Unii Europejskiej wspólnej waluty euro

Art. 5. 1. Wykonanie zobowiązania w sposób określony w art. 3 ust. 1 oraz wykonanie obowiązku określonego w art. 4 następuje z zastosowaniem kursów euro w stosunku do walut narodowych, wskazanych w tabeli zawartej w załączniku do ustawy. 2. Ustalenie wysokości świadczenia w euro w wyniku zastosowania jednego z kursów, o których mowa w ust. 1, następuje z zaokrągleniem do dwóch miejsc po przecinku.


Art. 6. 1. Obowiązek wykonania zobowiązania zgodnie z przepisami art. 3 i 5 oraz obowiązek przeliczenia określony w art. 4 nie stanowią podstawy do wypowiedzenia, odstąpienia, rozwiązania lub zmiany pozostałych warunków umowy zawartej przed dniem 1 stycznia 2002 r., w szczególności do zmiany oprocentowania. 2. Przepis ust. 1 nie dotyczy zmiany oprocentowania depozytów bankowych istniejących w dniu wejścia w życie ustawy, z tym że zmiana ta nie może powodować dla klientów banków pogorszenia efektywnych warunków oprocentowania depozytów.


Art. 7. 1. Do dnia 31 grudnia 2002 r. na zlecenie osób fizycznych posiadających obywatelstwo polskie, dokonywana jest, z zastosowaniem kursów, o których mowa w art. 5 ust. 1, wymiana banknotów lub monet nominowanych w walutach narodowych na znaki pieniężne (banknoty i monety) nominowane w euro. 2. Wymiany, o której mowa w ust. 1, dokonują prowadzące obsługę kasową jednostki organizacyjne Narodowego Banku Polskiego oraz banki. 3. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii Prezesa Narodowego Banku Polskiego, może określić, w drodze rozporządzenia, maksymalną wysokość opłaty pobieranej przez banki, w okresie, o którym mowa w ust. 1, z tytułu wymiany banknotów i monet nominowanych w walutach narodowych na znaki pieniężne (banknoty i monety) nominowane w euro, mając na względzie koszty wymiany oraz wysokość opłat pobieranych przez banki centralne lub inne podmioty dokonujące takiej wymiany w państwach należących do Unii Gospodarczej i Walutowej.


Art. 8. W ustawie z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (Dz.U. Nr 64, poz. 407, Nr 121, poz. 770, Nr 157, poz. 1026 i Nr 160, poz. 1084, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 160, poz. 1063, z 1999 r. Nr 40, poz. 402 i Nr 72, poz. 802, z 2000 r. Nr 22, poz. 269, Nr 119, poz. 1250 i Nr 120, poz. 1268 oraz z 2001 r. Nr 12, poz. 92 i Nr 29, poz. 320) w art. 190 § 3 otrzymuje brzmienie: "§3. Zwolniony od cła jest przywóz z zagranicy i wywóz za granicę: 1) wartości dewizowych, 2) znaków pieniężnych (banknotów i monet) - dokonywany przez Narodowy Bank Polski i banki - przed wprowadzeniem ich do obiegu i po wycofaniu ich z obiegu.".


Art. 9. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r., z wyjątkiem art. 8, który wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia. Załącznik do ustawy z dnia 25 maja 2001 r. (Dz.U. Nr..., poz. ...) Tabela kursów euro w stosunku do walut narodowych 1 EUR= szylingów austriackich (ATS) 13,7603 Austria franków belgijskich (BEF) 40,3399 Belgia marek fińskich (FIM) 5,94573 Finlandia franków francuskich (FRF) 6,55957 Francja drachm greckich (GRD) 340,750 Grecja peset hiszpańskich (ESP) 166,386 Hiszpania guldenów holenderskich (NLG) 2,20371 Holandia funtów irlandzkich (IEP) 0,787564 Irlandia franków luksemburskich (LUF) 40,3399 Luksemburg marek niemieckich (DEM) 1,95583 Niemcy eskudo portugalskich( PTE) 200,482 Portugalia lirów włoskich (ITL) 1936,27 Włochy


Ustawa z dnia 8 czerwca 2001 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu wprowadzaniu do obrotu finansowego wartości majątkowych pochodzących z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł

Art. 1. W ustawie z dnia 16 listopada 2000 r. o przeciwdziałaniu wprowadzaniu do obrotu finansowego wartości majątkowych pochodzących z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł (Dz.U. Nr 116, poz. 1216) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 9 w ust. 2 pkt 1 otrzymuje brzmienie: "1) w przypadku osób fizycznych i ich przedstawicieli - ustalenie i zapisanie cech dokumentu stwierdzającego na podstawie odrębnych przepisów tożsamość lub paszportu, a także imienia, nazwiska, obywatelstwa oraz adresu osoby dokonującej transakcji, a ponadto numer PESEL w przypadku ustalenia tożsamości na podstawie dowodu osobistego lub kod kraju w przypadku paszportu. W przypadku osoby, w imieniu i na rzecz której dokonywana jest transakcja - ustalenie i zapisanie imienia, nazwiska oraz adresu,"; 2) w art. 12 w ust. 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie: "2) imię, nazwisko, obywatelstwo, adres, numer PESEL oraz cechy dokumentu, na podstawie którego dokonano identyfikacji osoby dokonującej transakcji,"; 3) w art. 33: a) w ust. 1 wyrazy "przekazywane są przez Generalnego Inspektora na wniosek:" zastępuje się wyrazami "mogą być przekazywane przez Generalnego Inspektora na pisemny i uzasadniony wniosek:", b) w ust. 2 wyrazy "przez Generalnego Inspektora na wniosek:" zastępuje się wyrazami "przez Generalnego Inspektora na pisemny i uzasadniony wniosek:"; 4) art. 48 skreśla się; 5) art. 49 otrzymuje brzmienie: "Art. 49. Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem: 1) art. 3-6, art. 13 oraz art. 15, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, 2) art. 8 ust. 1: a) w zakresie obowiązku rejestracji wpłat i wypłat gotówkowych, który wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2002 r., b) w zakresie obowiązku rejestracji pozostałych transakcji wymienionych w art. 2 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2003 r.", 3) art. 45 pkt 3 lit. b) w zakresie dotyczącym art. 106 ust. 4 i 5, który wchodzi w życie z dniem 31 marca 2002 r.


Art. 2. Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.


Ustawa z dnia 11 stycznia 2001 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz niektórych innych ustaw

Art. 1. W ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. Nr 137, poz. 887, Nr 162, poz. 1118 i 1126, z 1999 r. Nr 26, poz. 228, Nr 60, poz. 636, Nr 72, poz. 802, Nr 78, poz. 875 i Nr 110, poz. 1256 oraz z 2000 r. Nr 9, poz. 118, Nr 95, poz. 1041, Nr 104, poz. 1104 i Nr 119, poz. 1249) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 4: a) w pkt 2: - w lit. a) na końcu dodaje się wyrazy "w tym z tytułu przebywania na urlopie wychowawczym albo pobierania zasiłku macierzyńskiego, z wyłączeniem osób, którym zasiłek wychowawczy lub macierzyński wypłaca Zakład, ", - w lit. c) na końcu dodaje się wyrazy "lub podlegają ubezpieczeniom społecznym z tytułu pobierania zasiłku macierzyńskiego, jeżeli zasiłek wypłaca ten podmiot", - lit. m) otrzymuje brzmienie: "m) Zakład - w stosunku do osób podlegających ubezpieczeniom społecznym z tytułu przebywania na urlopie wychowawczym pobierających zasiłek wychowawczy lub z tytułu pobierania zasiłku macierzyńskiego albo zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego, jeżeli zasiłki te wypłaca Zakład,", - po lit. r) dodaje się lit. s) w brzmieniu: "s) jednostka organizacyjna właściwa w sprawach zatrudnienia i przeciwdziałania bezrobociu - w stosunku do osób, których świadczenia pracownicze finansowane są ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, jeżeli świadczenia te wypłacane są bezpośrednio przez tę jednostkę,", b) w pkt 13 na końcu dodaje się przecinek oraz pkt 14-16 w brzmieniu: "14) numer NUSP - numer ubezpieczenia społecznego płatnika nadany przez Zakład, 15) numer NIP - numer identyfikacji podatkowej nadany przez urząd skarbowy, 16) rachunek bankowy - rachunek bankowy lub rachunek w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej przedsiębiorcy będącego jej członkiem."; 2) w art. 12 w ust. 2 skreśla się wyrazy "7a,"; 3) w art. 13 w pkt 13 po wyrazach "zasiłek macierzyński" dodaje się wyrazy "albo zasiłek w wysokości zasiłku macierzyńskiego"; 4) w art. 16 w ust. 8 po wyrazach "zasiłek macierzyński" dodaje się wyrazy "albo zasiłek w wysokości zasiłku macierzyńskiego"; 5) w art. 17: a) w ust. 1 wyrazy "i 5-13" zastępuje się wyrazami "5-7 i 9-13", b) po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu: "2a. Składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe ubezpieczonych, o których mowa w art. 16 ust. 8: 1) obliczają płatnicy składek, 2) opłaca Zakład."; 6) w art. 18: a) po ust. 4b dodaje się ust. 4c w brzmieniu: "4c. Podstawę wymiaru składek dla duchownych będących ubezpieczonymi, o których mowa w art. 9 ust. 1a, stanowi różnica pomiędzy kwotą najniższego wynagrodzenia a kwotą podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe z tytułu stosunku pracy, członkostwa w spółdzielni lub służby.", b) w ust. 6 po wyrazach "zasiłek macierzyński" dodaje się wyrazy "albo zasiłek w wysokości zasiłku macierzyńskiego", c) w ust. 11 wyrazy "ust. 4 pkt 5" zastępuje się wyrazami "ust. 4 pkt 5 i ust. 4c"; 7) w art. 19: a) skreśla się ust. 4, b) w ust. 6 na końcu dodaje się wyrazy " , z zastrzeżeniem ust. 6a", c) po ust. 6 dodaje się ust. 6a i 6b w brzmieniu: "6a. W przypadku gdy osoba, o której mowa w ust. 1, jest objęta ubezpieczeniami emerytalnym i rentowymi z kilku tytułów, sprawdzenia wysokości rocznej podstawy wymiaru składek Zakład dokonuje nie później niż w ciągu 3 miesięcy od dnia otrzymania imiennych raportów miesięcznych lub deklaracji rozliczeniowej. 6b. Jeżeli w wyniku sprawdzenia wysokości rocznej podstawy wymiaru składek Zakład stwierdzi opłacenie składek od nadwyżki ponad kwotę określoną w ust. 1, informuje o tym niezwłocznie płatników składek i ubezpieczonego za pośrednictwem płatników składek."; 8) w art. 29 po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu: "1a. Odroczenie terminu płatności należności z tytułu składek oraz rozłożenie należności na raty następuje w formie umowy."; 9) w art. 33: a) w ust. 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie: "2) konta płatników składek, oznaczone numerem NUSP, z zastrzeżeniem ust. 3,", b) po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu: "1a. Numer NUSP nie może mieć ukrytego lub jawnego charakteru znaczącego, pozwalającego na określenie cech płatnika składek.", c) ust. 3 otrzymuje brzmienie: "3. Do czasu nadania numeru NUSP konto płatnika składek oznacza się numerem NIP, a w przypadku gdy płatnik składek nie posiada numeru NIP, do czasu jego uzyskania - numerem z krajowego rejestru urzędowego podmiotów gospodarki narodowej REGON, a jeżeli nie posiada również tego numeru - numerem PESEL lub serią i numerem dowodu osobistego albo paszportem."; 10) art. 35 otrzymuje brzmienie: "Art.35. 1. We wszystkich dokumentach związanych z ubezpieczeniami społecznymi, w tym z rozliczaniem i opłacaniem składek oraz przyznawaniem i wypłatą świadczeń określonych odrębnymi przepisami, należy podawać: 1) w przypadku ubezpieczonych - numery PESEL i NIP, a w razie gdy ubezpieczonemu nie nadano tych numerów lub jednego z nich - serię i numer dowodu osobistego lub paszportu, 2) w przypadku płatników składek " numery NUSP i NIP, z uwzględnieniem art. 43 ust. 7. 2. W dokumentach związanych z ubezpieczeniami społecznymi dane identyfikacyjne płatnika składek w części dotyczącej numerów, o których mowa w ust. 1 pkt 2, uważa się za wystarczające, jeżeli poprawny jest co najmniej numer NUSP. 3. Zakład może zwolnić płatników składek z obowiązku podawania numeru NIP w dokumentach związanych z ubezpieczeniami społecznymi."; 11) w art. 36: a) w ust. 2 wyrazy "11-18a, 20" zastępuje się wyrazami "11-20", b) po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu: "2a. Osoba przebywająca na urlopie wychowawczym lub pobierająca zasiłek macierzyński albo zasiłek w wysokości zasiłku macierzyńskiego zobowiązana jest poinformować płatnika składek o ustaleniu prawa do emerytury lub renty albo o podleganiu ubezpieczeniom społecznym z innego tytułu niż przebywanie na urlopie lub pobieranie zasiłku.", c) w ust. 3 wyrazy "pkt 5, 10 i 19" zastępuje się wyrazami "pkt 5 i 10", d) w ust. 4 wyrazy "ust. 4a i 5" zastępuje się wyrazami "ust. 4a, 5, 5a i 9a", e) po ust. 5 dodaje się ust. 5a w brzmieniu: "5a. Pracownicy, o których mowa w art. 18 ust. 12, zgłaszani są do ubezpieczeń społecznych nie później niż w terminie rozliczania i opłacania składek za miesiąc, w którym powstał obowiązek ubezpieczeń społecznych.", f) w ust. 7 na końcu dodaje się wyrazy " , z wyłączeniem osób, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 19", g) w ust. 9 po wyrazach "według ustalonego wzoru" dodaje się wyrazy " , z zastrzeżeniem ust. 9a", h) po ust. 9 dodaje się ust. 9a w brzmieniu: "9a. Zgłoszenia do ubezpieczeń osób, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 19, dokonuje się poprzez wykazanie ubezpieczonego w imiennym raporcie miesięcznym." , i) w ust. 11 po wyrazach "zaistnienia tego faktu" dodaje się wyrazy " , z zastrzeżeniem ust. 12", j) po ust. 11 dodaje się ust. 12 w brzmieniu: "12. W przypadku pracowników, o których mowa w ust. 5a, zgłoszenie wyrejestrowania płatnik składek jest zobowiązany złożyć w terminie 30 dni od dnia ustania stosunku pracy."; 12) w art. 39 ust. 2-4 otrzymują brzmienie: "2. W przypadku gdy ubezpieczony nie dopełni obowiązku określonego w ust. 1, Zakład wzywa go na piśmie do zawarcia umowy z otwartym funduszem emerytalnym w terminie do dnia 10 stycznia. Jeżeli od daty otrzymania wezwania do dnia losowania jest mniej niż 30 dni, termin ten mija 10 stycznia następnego roku kalendarzowego. Jeżeli ubezpieczony nie dopełni obowiązku zawarcia umowy w tych terminach, Zakład wyznacza otwarty fundusz emerytalny w drodze losowania. 3. Zakład przeprowadza losowanie, o którym mowa w ust. 2, w ostatnim dniu roboczym stycznia, przy czym liczba ubezpieczonych uzyskujących członkostwo w poszczególnych otwartych funduszach, wyznaczonych w wyniku losowania, powinna być proporcjonalna do liczby członków tych funduszy na koniec grudnia poprzedniego roku. 4. Zakład przekazuje na rachunek ubezpieczonego w wylosowanym otwartym funduszu emerytalnym nominalną wartość składek, o których mowa w art. 22 ust. 3, podlegających odprowadzeniu do funduszu, w terminie wynikającym z art. 47 ust. 9, liczonym od następnego dnia roboczego po dniu przeprowadzenia losowania."; 13) w art. 40 w ust. 7 po wyrazach "od ubezpieczonego" dodaje się wyrazy "i płatnika"; 14) w art. 41: a) w ust. 3 w pkt 5 na końcu dodaje się wyrazy " , z uwzględnieniem podziału na podmioty, które finansują składki", b) w ust. 8 po wyrazach "na piśmie" dodaje się wyrazy "lub w przypadku osób, o których mowa w art. 18 ust. 12, za zgodą ubezpieczonego w formie elektronicznej", c) w ust. 9 wyrazy "ust. 10" zastępuje się wyrazami "ust. 9a i 10", d) po ust. 9 dodaje się ust. 9a w brzmieniu: "9a. Informacja przekazywana ubezpieczonemu obejmuje także symbol kasy chorych, do której przekazywana jest składka na ubezpieczenie zdrowotne.", e) w ust. 10 po wyrazach "informację o pobranej składce" dodaje się wyrazy "oraz symbol kasy chorych, do której jest przekazywana składka,"; 15) w art. 43: a) w ust. 4 wyrazy "dane, o których mowa w art. 35 pkt 1," zastępuje się wyrazami "numer NUSP, jeżeli płatnikowi składek nadano ten numer, oraz numery NIP i REGON, a w razie gdy płatnikowi składek nie nadano tych numerów lub jednego z nich - numer PESEL lub serię i numer dowodu osobistego albo paszportu,", b) w ust. 5 wyrazy "dane, o których mowa w art. 35 pkt 2" zastępuje się wyrazami "numer NUSP, jeżeli płatnikowi składek nadano ten numer, oraz numery NIP i REGON", c) po ust. 5 dodaje się ust. 6-8 w brzmieniu: "6. Zakład nadaje płatnikowi składek numer NUSP w drodze decyzji. 7. Do czasu otrzymania decyzji, o której mowa w ust. 6, we wszystkich dokumentach związanych z ubezpieczeniami społecznymi płatnik składek podaje numery NIP i REGON, a jeżeli płatnikowi składek nie nadano tych numerów lub jednego z nich - numer PESEL lub serię i numer dowodu osobistego albo paszportu. 8. Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i tryb nadawania przez Zakład płatnikom składek numeru NUSP, w tym w razie sukcesji, mając na względzie zapewnienie prawidłowej identyfikacji płatników składek."; 16) w art. 45 w pkt 1 wyrazy "dane, o których mowa w art. 35 pkt 2" zastępuje się wyrazami "numery NUSP, NIP i REGON , a jeżeli płatnikowi składek nie nadano tych numerów lub jednego z nich - numer PESEL lub serię i numer dowodu osobistego albo paszportu"; 17) w art. 46: a) w ust. 4: - w pkt 4 na końcu dodaje się wyrazy "oraz kwoty wynagrodzeń z tytułu niezdolności do pracy" , - w pkt 6 w lit. a) na końcu dodaje się wyrazy "uwzględniając podział na podmioty, które finansują składki", b) po ust. 4 dodaje się ust. 5 i 6 w brzmieniu: "5. Płatnicy składek zobowiązani do wykazywania w dokumentach ubezpieczeniowych zasiłków oraz finansowanych z budżetu państwa zasiłków i innych świadczeń, podlegających rozliczeniu w ciężar składek lub wynagrodzeń z tytułu niezdolności do pracy, przekazują do Zakładu: 1) w terminie do dnia 28 lutego 2001 r. informację zawierającą dane identyfikacyjne oraz dane o tych zasiłkach, świadczeniach lub wynagrodzeniach wypłaconych w okresie od dnia 1 grudnia 1999 r. do dnia 30 listopada 2000 r., 2) w terminie do dnia 31 stycznia 2002 r. informację zawierającą dane identyfikacyjne oraz dane o tych zasiłkach, świadczeniach lub wynagrodzeniach wypłaconych w okresie od dnia 1 grudnia 2000 r. do dnia 30 listopada 2001 r. 6. Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia, wzór informacji, o której mowa w ust. 5, oraz sposób jej sporządzenia, przekazywania, a także korygowania, kierując się potrzebą zapewnienia prawidłowości i kompletności danych gromadzonych na kontach płatników składek i kontach ubezpieczonych."; 18) w art. 47: a) po ust. 4a dodaje się ust. 4b-4d w brzmieniu: "4b. Płatnik składek zobowiązany jest opłacać należności z tytułu składek, o których mowa w ust. 4, w formie bezgotówkowej w drodze obciążenia rachunku bankowego płatnika składek, z zastrzeżeniem ust. 4c. 4c. Przepisu ust. 4b nie stosuje się do płatników składek będących osobami fizycznymi, jeżeli nie prowadzą pozarolniczej działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o działalności gospodarczej lub innych przepisów szczególnych. 4d. W przypadku stwierdzenia niezgodności danych identyfikacyjnych płatnika składek, o którym mowa w ust. 4b, podanych w zleceniu płatniczym z danymi z Centralnego Rejestru Płatników Składek, Zakład informuje instytucję prowadzącą rachunek bankowy płatnika składek o obowiązku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu wyeliminowania tych niezgodności.", b) w ust. 5 po wyrazach "przekazywane są" dodaje się wyrazy "w formie, o której mowa w art. 49 ust. 3a,", c) po ust. 5 dodaje się ust. 5a w brzmieniu: "5a. Zlecenia płatnicze przekazywane w formie innej niż forma, o której mowa w art. 49 ust. 3a, nie są przyjmowane.", d) po ust. 8 dodaje się ust. 8a w brzmieniu: "8a. Instytucje obsługujące wpłaty składek są zobowiązane do zawiadamiania Zakładu o błędach stwierdzonych w zleceniu płatniczym, o którym mowa w ust. 5, w formie elektronicznej lub pisemnej.", e) w ust. 9 wyrazy "2 dni" zastępuje się wyrazami "10 dni" i skreśla wyrazy " , z zastrzeżeniem ust. 11 oraz art. 118", f) w ust. 10a po wyrazie "w terminie" skreśla się przecinek i dodaje wyrazy "z przyczyn leżących po stronie Zakładu" oraz skreśla się wyrazy " , z uwzględnieniem ust. 10c", g) ust. 10c i 10d otrzymują brzmienie: "10c. W przypadku nieprzekazania lub przekazania błędnego imiennego raportu miesięcznego, deklaracji rozliczeniowej, dokumentu płatniczego lub zlecenia płatniczego Zakład wymierza płatnikowi składek lub instytucji obsługującej wpłaty składek dodatkową opłatę. 10d. Dodatkową opłatę, o której mowa w ust. 10c, Zakład ustala w wysokości nie wyższej niż iloczyn stawki odsetek określonej przepisami Kodeksu cywilnego ustalonej w stosunku rocznym i kwoty składek wynikającej ze złożonego po terminie lub błędnego dokumentu płatniczego, imiennego raportu miesięcznego lub deklaracji rozliczeniowej albo kwoty określonej w złożonym po terminie lub błędnym zleceniu płatniczym.", h) ust. 10h otrzymuje brzmienie: "10h. Jeżeli ubezpieczony, którego dotyczą dokumenty wymienione w ust. 10c, jest członkiem otwartego funduszu emerytalnego, Zakład przekazuje na rachunek ubezpieczonego w funduszu część pobranej dodatkowej opłaty w wysokości iloczynu stawki odsetek określonej przepisami Kodeksu cywilnego ustalonej w stosunku rocznym i kwoty odprowadzanych składek.", i) skreśla się ust. 11-13; 19) po art. 47 dodaje się art. 47a w brzmieniu: "Art.47a. 1. Płatnicy składek zobowiązani są przekazywać zgłoszenia do ubezpieczeń społecznych, o których mowa w art. 36 ust. 10, imienne raporty miesięczne, o których mowa w art. 41 ust. 3, zgłoszenia płatnika składek, o których mowa w art. 43 ust. 4 i 5, deklaracje rozliczeniowe, o których mowa w art. 46 ust. 4, inne dokumenty niezbędne do prowadzenia kont płatników składek i kont ubezpieczonych oraz korekty tych dokumentów poprzez teletransmisję danych w formie dokumentu elektronicznego z aktualnego programu informatycznego udostępnionego przez Zakład, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. 2. Płatnicy składek rozliczający składki nie więcej niż za 20 osób mogą przekazywać dokumenty, o których mowa w ust. 1, w formie dokumentu pisemnego według ustalonego wzoru albo w formie wydruku z aktualnego programu informatycznego udostępnionego przez Zakład. 3. Zakład może upoważnić płatnika składek rozliczającego składki lub składki na ubezpieczenie zdrowotne więcej niż za 1000 osób do przekazywania dokumentów, o których mowa w ust. 1, poprzez nośniki elektroniczne w formie dokumentu elektronicznego z aktualnego programu informatycznego udostępnionego przez Zakład. 4. Dokumenty przekazywane w sposób niezgodny z wymogami określonymi w ust. 1 i 2 nie są przez Zakład przyjmowane, co jest równoznaczne z nieprzekazaniem dokumentów. 5. Zakład nie przyjmuje dokumentów, o których mowa w ust. 1 i 2, które nie mogą być przetworzone przy użyciu technologii automatycznego odczytu stosowanej przez Zakład, co traktuje się jak nieprzekazanie dokumentów. 6. Płatnikom składek, o których mowa w ust. 1, Zakład ma prawo przekazywać informacje w formie dokumentu elektronicznego poprzez teletransmisję danych. 7. Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia, warunki, jakie muszą spełnić płatnicy składek przekazujący dokumenty, o których mowa w ust. 1, w formie dokumentu elektronicznego poprzez teletransmisję danych, uwzględniając potrzebę zapewnienia warunków niezbędnych dla prawidłowego przekazywania dokumentów."; 20) w art. 48 w ust. 1 skreśla się wyrazy " , nie będąc z tego obowiązku zwolniony,"; 21) skreśla się art. 48a; 22) w art. 49: a) po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu: "3a. Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego, po zasięgnięciu opinii Prezesa Narodowego Banku Polskiego, kierując się potrzebą zapewnienia prawidłowości ewidencjonowania składek, określi w drodze rozporządzenia: 1) szczegółowe informacje przekazywane w zleceniu płatniczym, o którym mowa w art. 47 ust. 5, oraz format elektronicznego zlecenia płatniczego, 2) informacje przekazywane przez instytucje obsługujące wpłaty składek, niezbędne do dokonania korekty zlecenia płatniczego, oraz format zawiadomienia o korekcie zlecenia płatniczego przekazywanego w formie elektronicznej.", b) w ust. 4 wyrazy "ust. 2 i 3" zastępuje się wyrazami "ust. 2-3a"; 23) w art. 50: a) w ust. 1 wyrazy "30 kwietnia" zastępuje się wyrazami "31 sierpnia" , b) w ust. 4 na końcu dodaje się wyrazy " , z zastrzeżeniem ust. 5 i 6", c) po ust. 4 dodaje się ust. 5 i 6 w brzmieniu: "5. Do czasu otrzymania przez ubezpieczonego pierwszej informacji, o której mowa w ust. 1, dane zgromadzone na koncie ubezpieczonego udostępnia się ustnie na ustny wniosek zgłoszony osobiście przez ubezpieczonego, którego dotyczą informacje zawarte na koncie, w jednostce organizacyjnej Zakładu. 6. Dane zgromadzone na koncie ubezpieczonego, udostępnione ustnie, na wniosek ubezpieczonego Zakład potwierdza pisemnie."; 24) w art. 52: a) w ust. 1 w pkt 3 po wyrazach "których wypłatę zlecono Zakładowi, z wyjątkiem" dodaje się wyrazy "świadczeń finansowanych z odrębnych rozdziałów budżetowych oraz", b) skreśla się ust. 3; 25) w art. 55 w pkt 2 wyrazy "a także koszty prewencji rentowej" zastępuje się wyrazami "a także wydatki na prewencję rentową"; 26) art. 57 otrzymuje brzmienie: "Art. 57. W ustawie budżetowej określa się corocznie kwotę wydatków na prewencję rentową w wysokości do 0,4% wydatków na świadczenia z ubezpieczenia emerytalnego, rentowego, chorobowego i wypadkowego, przewidzianych w planie finansowym FUS na dany rok budżetowy."; 27) w art. 59: a) w ust. 1 wyrazy "z zastrzeżeniem art. 112 ust. 1" zastępuje się wyrazami "z zastrzeżeniem ust. 3 i art. 112 ust. 1", b) po ust. 2 dodaje się ust. 3 w brzmieniu: "3. Koszty bieżącego zarządzania środkami FRD finansowane są z jego środków. Wysokość środków na zarządzanie określana jest corocznie w planie finansowym FRD."; 28) w art. 61 ust. 3 i 4 otrzymują brzmienie: "3. Prognoza, o której mowa w ust. 1, sporządzana jest przez Zarząd Zakładu. 4. Prognoza, o której mowa w ust. 3, jest przedstawiana Radzie Ministrów corocznie do dnia 31 marca wraz z opinią licencjonowanego aktuariusza działającego na podstawie przepisów o działalności ubezpieczeniowej. Wyboru aktuariusza dokonuje minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego w drodze konkursu."; 29) w art. 65 ust. 3 otrzymuje brzmienie: "3. Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określa, w drodze rozporządzenia, wzór umowy o zarządzanie, dopuszczalne proporcje udziału poszczególnych lokat oraz szczegółowe zasady i tryb ustalania kosztów, o których mowa w art. 59 ust. 3, a także może określić inne dopuszczalne formy lokowania środków FRD, z uwzględnieniem ryzyka inwestycyjnego oraz celów powołania FRD."; 30) w art. 69: a) w ust. 1 w pkt 1 wyrazy "rehabilitację leczniczą osób" zastępuje się wyrazami "rehabilitację leczniczą ubezpieczonych", b) ust. 2 otrzymuje brzmienie: "2. W ramach prewencji rentowej Zakład: 1) kieruje ubezpieczonych i osoby, o których mowa w ust. 1 pkt 1, do ośrodków rehabilitacyjnych, 2) może tworzyć i prowadzić własne ośrodki rehabilitacyjne, 3) udziela zamówień na usługi rehabilitacyjne w innych ośrodkach, 4) prowadzi we własnym zakresie badania i analizy przyczyn niezdolności do pracy, 5) może zamawiać przeprowadzanie przez inne podmioty badań naukowych dotyczących przyczyn niezdolności do pracy oraz metod i rozwiązań zapobiegających niezdolności do pracy, 6) może finansować inne działania dotyczące prewencji rentowej.", c) w ust. 4: - skreśla się pkt 2, - w pkt 3 skreśla się wyrazy "świadczenia i"; 31) po art. 71 dodaje się art. 71a w brzmieniu: "Art. 71a. 1. Zakład może przesyłać pisma i decyzje zwykłą przesyłką listową. 2. W razie sporu ciężar dowodu doręczenia pisma lub decyzji, o których mowa w ust. 1, spoczywa na Zakładzie."; 32) w art. 74 w ust. 3 po pkt 9 dodaje się pkt 10 w brzmieniu: "10) sporządzanie wieloletniej prognozy kroczącej dochodów i wydatków funduszu emerytalnego, o której mowa w art. 61 ust. 3."; 33) w art. 76 w ust. 1 po pkt 6 dodaje się pkt 6a i 6b w brzmieniu: "6a) dodatkowej opłaty, o której mowa w art. 47 ust. 10c, w części nieprzekazanej na rachunek ubezpieczonego w otwartym funduszu emerytalnym, 6b) oprocentowania środków Zakładu na rachunkach bankowych,"; 34) w art. 84 ust. 6 otrzymuje brzmienie: "6. Jeżeli pobranie nienależnych świadczeń zostało spowodowane przekazaniem przez płatnika składek lub inny podmiot nieprawdziwych danych mających wpływ na prawo do świadczeń lub na ich wysokość, obowiązek zwrotu tych świadczeń wraz z odsetkami, o których mowa w ust. 1, obciąża odpowiednio płatnika składek lub inny podmiot."; 35) w art. 86 w ust. 2 w pkt 5 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje pkt 6 w brzmieniu: "6) dokonywanie oględzin składników majątku płatników składek zalegających z opłatą należności z tytułu składek."; 36) w art. 87 w ust. 1 po pkt 1 dodaje się pkt 1a w brzmieniu: "1a) dokonywać oględzin składników majątku płatników składek zalegających z opłatą należności z tytułu składek,"; 37) w art. 88 w ust. 1 po pkt 1 dodaje się pkt 1a w brzmieniu: "1a) udostępniać do oględzin składniki majątku, których badanie wchodzi w zakres kontroli, jeżeli zalegają z opłatą należności z tytułu składek,"; 38) w art. 89 w ust. 5 po wyrazach "z zeznań świadków" dodaje się wyrazy "lub oględzin"; 39) po art. 91 dodaje się art. 91a w brzmieniu: "Art. 91a. 1. Z oględzin składników majątku płatnika składek sporządza się protokół, który podpisują osoby uczestniczące w oględzinach. 2. Do protokołu, o którym mowa w ust. 1, stosuje się tryb określony w art. 91 ust. 1 i 2 dla protokołu kontroli."; 40) w art. 98 w ust. 1 po pkt 6 dodaje się pkt 7 w brzmieniu: "7) nie dopełnia obowiązku przekazywania dokumentów związanych z ubezpieczeniami społecznymi i ubezpieczeniem zdrowotnym w formie określonej w art. 47a ust. 1 i 2."; 41) w art. 114 po ust. 4 dodaje się ust. 5 w brzmieniu: "5. Przepisy ust. 1-4 stosuje się odpowiednio do nieruchomości, w stosunku do których Zakład nabył przed dniem 1 stycznia 1999 r. prawo użytkowania wieczystego na rzecz Skarbu Państwa. W tym przypadku Zakład nabywa prawo użytkowania wieczystego gruntów oraz własność położonych na tych gruntach budynków i budowli lub innych części składowych."; 42) skreśla się art. 118.


Art. 10. Przepisów art. 47 ust. 4b i 4d ustawy, o której mowa w art. 1, nie stosuje się do wpłat składek dokonywanych za pośrednictwem państwowego przedsiębiorstwa użyteczności publicznej "Poczta Polska", przez okres 6 miesięcy od dnia ogłoszenia ustawy.


Art. 11. Termin, o którym mowa w art. 47 ust. 9 ustawy wymienionej w art. 1, wynosi: 1) do dnia 31 grudnia 2001 r. - 20 dni roboczych, 2) w 2002 r. - 15 dni roboczych.


Art. 12. 1. Płatnicy składek zobowiązani są przekazywać dokumenty, o których mowa w art. 47a ust. 1, ustawy o której mowa w art. 1, poprzez teletransmisję danych w formie dokumentu elektronicznego z aktualnego programu informatycznego udostępnionego przez Zakład nie później niż po upływie: 1) 5 miesięcy - jeżeli rozliczają składki lub składki na ubezpieczenie zdrowotne łącznie za co najmniej 1 000 ubezpieczonych, 2) 6 miesięcy - jeżeli rozliczają składki lub składki na ubezpieczenie zdrowotne łącznie za mniej niż 1 000, a co najmniej 100 ubezpieczonych, 3) 7 miesięcy - jeżeli rozliczają składki lub składki na ubezpieczenie zdrowotne łącznie za mniej niż 100, a co najmniej 21 ubezpieczonych. 2. Do czasu wykonania obowiązku, o którym mowa w ust. 1, płatnicy składek zobowiązani są przekazywać dokumenty w formie wydruku z aktualnego programu informatycznego udostępnianego przez Zakład nie później niż po upływie: 1) 1 miesiąca - jeżeli rozliczają składki lub składki na ubezpieczenie zdrowotne łącznie za co najmniej 1 000 ubezpieczonych, 2) 2 miesięcy - jeżeli rozliczają składki lub składki na ubezpieczenie zdrowotne łącznie za mniej niż 1 000, a co najmniej 100 ubezpieczonych, 3) 3 miesięcy - jeżeli rozliczają składki lub składki na ubezpieczenie zdrowotne łącznie za mniej niż 100, a co najmniej 21 ubezpieczonych. 3. Liczbę ubezpieczonych ustala się według stanu na koniec miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym powstały obowiązki określone w ust. 1 i 2. 4. Terminy, o których mowa w ust. 1 i 2, biegną od dnia wejścia w życie ustawy.


Art. 13. Kto, jako płatnik składek albo osoba obowiązana do działania w imieniu płatnika, nie dopełnia obowiązku przekazywania dokumentów związanych z ubezpieczeniami społecznymi i ubezpieczeniem zdrowotnym w formie określonej w art. 12, podlega karze grzywny do 5 000 złotych.


Art. 14. 1. Przekazywanie ubezpieczonym informacji określonej w art. 50 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 1, w części dotyczącej wysokości składek zaewidencjonowanych na koncie ubezpieczonego na dzień 31 grudnia 2000 r., Zakład rozpocznie nie później niż od dnia 31 sierpnia 2001 r. i zakończy do dnia 31 sierpnia 2002 r., z zastrzeżeniem ust. 2-3. 2. Informacja, o której mowa w ust. 1, nie uwzględnia waloryzacji składek. 3. W przypadku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie danych zgromadzonych na koncie ubezpieczonego informację, o której mowa w ust. 1, Zakład przekazuje ubezpieczonemu po jego zakończeniu.


Art. 15. W roku 2001 jednorazowa wypłata, o której mowa w art. 90 ust. 6 i 7 ustawy wymienionej w art. 9, nastąpi w terminach płatności świadczeń, ustalonych w decyzji organu rentowego, poczynając od terminu 25 lutego.


Art. 16. Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w ustawie zachowują moc dotychczasowe przepisy wykonawcze, jeżeli nie są sprzeczne z ustawą.


Art. 17. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem: 1) art. 1 pkt 2, 3, 4 i 6 lit. b), które wchodzą w życie z mocą obowiązującą od dnia 1 stycznia 1999 r., 2) art. 1 pkt 1 lit. a) pierwsze, drugie i trzecie tiret, pkt 5, 11 lit. a)b) i f)-h) i pkt 18 lit. a)-c) oraz art. 5 i 8, które wchodzą w życie po upływie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.


Art. 2. W ustawie z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz.U. z 1997 r. Nr 16, poz. 89, Nr 137, poz. 926, Nr 139, poz. 932 oraz z 2000 r. Nr 22, poz. 270 i Nr 120, poz. 1268) w art. 3 po pkt 4 dodaje się pkt 5 w brzmieniu: "5) nabycie w drodze spadku środków zgromadzonych na rachunku zmarłego członka otwartego funduszu emerytalnego,".


Art. 3. W ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176, Nr 22, poz. 270, Nr 60, poz. 703, Nr 70, poz. 816, Nr 104, poz. 1104, Nr 117, poz. 1228 i Nr 122, poz. 1324) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 30 w ust. 1: a) w pkt 9 wyrazy "lub członkowie jego najbliższej rodziny" zastępuje się wyrazami "lub spadkobiercy", b) w pkt 11 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje pkt 12 w brzmieniu: "12) od kwot jednorazowo wypłacanych przez otwarty fundusz emerytalny członkowi funduszu, któremu rachunek funduszu otwarto w związku ze śmiercią jego współmałżonka - w wysokości 20% uzyskanego przychodu."; 2) w art. 41 w ust. 4a po wyrazach "pkt 9" dodaje się wyrazy "i 12".


Art. 4. W ustawie z dnia 14 grudnia 1995 r. o spółdzielczych kasach oszczędnościowokredytowych (Dz.U. z 1996 r. Nr 1, poz. 2 i z 1999 r. Nr 101, poz. 1178) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 3 po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu: "1a. Do rozliczeń, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (Dz.U. Nr 140, poz. 939, z 1998 r. Nr 160, poz. 1063 i Nr 162, poz. 1118, z 1999 r. Nr 11, poz. 95 i Nr 40, poz. 399 oraz z 2000 r. Nr 93, poz. 1027 i Nr 94, poz. 1037) o bankowych rozliczeniach pieniężnych."; 2) w art. 35 po pkt 8 dodaje się pkt 8a w brzmieniu: "8a) pośredniczy w przeprowadzaniu rozliczeń, o których mowa w art. 3 ust. 1,".


Art. 5. W ustawie z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym (Dz.U. Nr 28, poz. 153, Nr 75, poz. 468, z 1998 r. Nr 117, poz. 756, Nr 137, poz. 887, Nr 144, poz. 929, Nr 162, poz. 1116, z 1999 r. Nr 45, poz. 439, Nr 49, poz. 483, Nr 63, poz. 700, Nr 70, poz. 777, Nr 72, poz. 802, Nr 109, poz. 1236, Nr 110, poz. 1255 i 1256 oraz z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 18, poz. 230, Nr 95, poz. 1041 i Nr 122, poz. 1314 i poz. 1324) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 16: a) po ust. 7 dodaje się ust. 7a i 7b w brzmieniu: "7a. Osoby korzystające z urlopu wychowawczego zgłasza do ubezpieczenia zdrowotnego, w imiennym raporcie miesięcznym kierowanym do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, pracodawca albo rolnicza spółdzielnia produkcyjna, z zastrzeżeniem ust. 7b. 7b. Zakład Ubezpieczeń Społecznych zgłasza do ubezpieczenia zdrowotnego osoby korzystające z urlopu wychowawczego, którym wypłaca zasiłek wychowawczy.", b) w ust. 11 wyrazy "w ust. 1-10" zastępuje się wyrazami "w ust. 1-7 i 810"; 2) w art. 24 po ust. 9 dodaje się ust. 10 w brzmieniu: "10. Za osoby korzystające z urlopu wychowawczego składki na ubezpieczenie zdrowotne oblicza pracodawca, rolnicza spółdzielnia produkcyjna albo Zakład Ubezpieczeń Społecznych, jeżeli wypłaca zasiłek wychowawczy.".


Art. 6. W ustawie z dnia 28 sierpnia 1997 r. o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych (Dz.U. Nr 139, poz. 934, z 1998 r. Nr 98, poz. 610, Nr 106, poz. 668 i Nr 162, poz. 1118, z 1999 r. Nr 110, poz. 1256 oraz z 2000 r. Nr 60, poz. 702) wprowadza się następujące zmiany: 1) po art. 129 dodaje się art. 129a w brzmieniu: "Art. 129a. 1. Osoby, którym na podstawie art. 128, otwarty fundusz emerytalny otworzył rachunek, mają prawo do jednorazowej wypłaty wszystkich środków zgromadzonych na rachunku, w terminie 14 dni od daty złożenia wniosku w razie: 1) złożenia wniosku wraz z decyzją przyznającą emeryturę, zaopatrzenie emerytalne, emeryturę dla rolników lub uposażenie w stanie spoczynku, 2) nie nabycia prawa do emerytury, o ile ukończyły 60 lat w przypadku kobiet i 65 lat w przypadku mężczyzn, 3) złożenia wniosku przez osoby urodzone przed dniem 1 stycznia 1969 r., jeżeli zgromadzone na ich rachunku środki nie są wyższe od kwoty stanowiącej: a) 50% przeciętnego wynagrodzenia, o którym mowa w art. 20 pkt 3 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, jeżeli otwarcie rachunku nastąpiło przed dniem 1 stycznia 2002 r., b) 150% przeciętnego wynagrodzenia, o którym mowa w art. 20 pkt 3 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, jeżeli otwarcie rachunku nastąpiło po dniu 1 stycznia 2002 r. 2. Osoby, które mają prawo do wcześniejszej emerytury na podstawie odrębnych przepisów, a którym otwarty fundusz emerytalny otworzył rachunek na podstawie art. 128, nie tracą prawa do wcześniejszej emerytury. 3. Ubezpieczonym, o których mowa w art. 111 ust. 3 i 6 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. Nr 137, poz. 887, Nr 162, poz. 1118 i 1126, z 1999 r. Nr 26, poz. 228, Nr 60, poz. 636, Nr 72, poz. 802, Nr 78, poz. 875, Nr 110, poz. 1256 oraz z 2000 r. Nr 9, poz. 118, Nr 95, poz. 1041, Nr 104, poz. 1104 i Nr 119, poz. 1249), którzy uzyskali członkostwo w otwartym funduszu emerytalnym na podstawie art. 128, Zakład nie odprowadza na rachunek w otwartym funduszu emerytalnym części składki, o której mowa w art. 22 ust. 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. 4. Jeżeli ubezpieczonym, o których mowa w ust. 3, Zakład odprowadził na rachunek w otwartym funduszu emerytalnym część składki, o której mowa w art. 22 ust. 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, składka ta podlega zwrotowi na zasadach określonych dla nienależnie opłaconej składki odprowadzonej do otwartego funduszu emerytalnego. 5. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do osób urodzonych po dniu 31 grudnia 1968 r., które po dniu otwarcia rachunku na podstawie art. 128 opłacały składkę na ubezpieczenia społeczne."; 2) w art. 132: a) ust. 1 otrzymuje brzmienie: "1. Środki zgromadzone na rachunku zmarłego członka otwartego funduszu emerytalnego, które nie zostaną wykorzystane zgodnie z art. 131, przekazywane są osobom wskazanym przez zmarłego, zgodnie z art. 82 ust. 1, a w przypadku ich braku wchodzą w skład spadku.", b) skreśla się ust. 2, c) w ust. 3 skreśla się wyrazy "lub członkowi jego najbliższej rodziny", d) w ust. 4 skreśla się wyrazy "lub członka jego najbliższej rodziny", e) po ust. 4 dodaje się ust. 4a w brzmieniu: "4a. Przepisy ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio do spadkobierców, którzy dodatkowo obowiązani są przedłożyć funduszowi prawomocne stwierdzenie nabycia spadku.".


Art. 7. W ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o Narodowym Banku Polskim (Dz.U. Nr 140, poz. 938, z 1998 r. Nr 160, poz. 1063 oraz z 2000 r. Nr 53, poz. 648, Nr 62, poz. 718 i Nr 119, poz. 1252) w art. 51 w ust. 1 po pkt 3 dodaje się pkt 3a w brzmieniu: "3a) Krajowej Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej - dla celów przeprowadzania rozliczeń, o których mowa w art. 3 w ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1995 r. o spółdzielczych kasach oszędnościowo-kredytowych (Dz.U. z 1996 r. Nr 1, poz. 2 i z 1999 r. Nr 101, poz. 1178),".


Art. 8. W ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (Dz.U. Nr 140, poz. 939, z 1998 r. Nr 160, poz. 1063 i Nr 162, poz. 1118, z 1999 r. Nr 11, poz. 95 i Nr 40, poz. 399 oraz z 2000 r. Nr 93, poz. 1027, Nr 94, poz. 1037, Nr 114, poz. 1191, Nr 116, poz. 1216, Nr 119, poz. 1252 i Nr 122, poz. 1316) w art. 50 po ust. 3 dodaje się ust. 4 w brzmieniu: "4. Ograniczenia, o którym mowa w ust. 3, nie stosuje się w przypadku opłacania składek na ubezpieczenia społeczne oraz innych składek, do poboru których zobowiązany jest Zakład Ubezpieczeń Społecznych.".


Art. 9. W ustawie z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. Nr 162, poz. 1118, z 1999 r. Nr 38, poz. 360, Nr 70, poz. 774, Nr 72, poz. 801 i 802 i Nr 106, poz. 1215 oraz z 2000 r. Nr 2, poz. 26, Nr 9, poz. 118, Nr 19, poz. 238, Nr 56, poz. 678 i Nr 84, poz. 948) wprowadza się następujące zmiany: 1) po art. 125 dodaje się art. 125 a w brzmieniu: "Art. 125a. 1. Płatnik składek jest zobowiązany na żądanie organu rentowego do wystawienia dokumentów (zaświadczeń) w celu udowodnienia okresów składkowych, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1, okresów nieskładkowych, o których mowa w art. 7 pkt 1, oraz wysokości podstawy wymiaru składek, z uwzględnieniem ust. 2 i 3. 2. Od osoby opłacającej składki na własne ubezpieczenia emerytalne i rentowe organ rentowy może żądać przedłożenia dowodów potwierdzających opłacanie składek oraz wysokości podstawy wymiaru składek za okres przypadający po dniu 31 grudnia 1998 r. 3. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w celu udowodnienia przypadających po dniu 31 grudnia 1998 r. okresów pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, okresów pracy górniczej oraz okresów zatrudnienia na kolei."; 2) w art. 130: a) w ust. 1 na końcu dodaje się wyrazy "i 5, chyba że umowy międzynarodowe stanowią inaczej", b) ust. 4 i 5 otrzymują brzmienie: "4. Za dzień wypłaty świadczeń przekazywanych za granicę uważa się dzień przekazania należności do banku lub innej instytucji pośredniczącej w wypłacie świadczeń. 5. Świadczenia przekazywane za granicę, ustalone w kwotach niższych od najniższej emerytury, mogą być wypłacane w innych niż określone w ust. 1 terminach ustalonych w decyzji organu rentowego.".


Ustawa z dnia 23 maja 2001 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Budowa Kampusu 600-lecia Odnowienia Uniwersytetu Jagiellońskiego"

Art. 1. 1. Ustanawia się program wieloletni "Budowa Kampusu 600-lecia Odnowienia Uniwersytetu Jagiellońskiego", zwany dalej "Programem". 2. Ustala się okres realizacji Programu na lata 2001-2010.


Art. 2. Nadzór nad realizacją Programu sprawuje minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego.


Art. 3. 1. Łączne nakłady budżetu państwa na dofinansowanie Programu w całym okresie jego realizacji nie mogą przekroczyć kwoty 600 000 tys. zł, przy wartości kosztorysowej zadań inwestycyjnych objętych Programem wynoszącej 820 000 tys. zł w cenach roku 2001. 2. Środki finansowe z budżetu państwa, o których mowa w ust. 1, uwzględnia się każdego roku w ustawie budżetowej.


Art. 4. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.


Ustawa z dnia 19 lutego 1999 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych

Art. 1. W ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. Nr 137, poz. 887 i Nr 162, poz. 1118) w art. 121 wyrazy "2,03 %" zastępuje się wyrazami "1,62 %".


Art. 2. Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 1999 r.


Ustawa z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym Rozdział 1 Przepisy ogólne

Art. 1. Ustawa określa zasady podejmowania i wykonywania przez przedsiębiorców działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym.


Art. 10. Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz Ministrem Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, zakres i przebieg szkolenia, o którym mowa w art. 8 ust. 4, instytucje upoważnione do prowadzenia szkolenia, tryb postępowania w tych sprawach, a także wysokość opłat z tym związanych. Rozporządzenie powinno w szczególności zróżnicować zakres szkolenia, w zależności od charakteru i rodzaju planowanej działalności gospodarczej, a także ustalić sposób dokumentowania odbycia szkolenia.


Art. 11. 1. Osoby, o których mowa w art. 8 ust. 1 oraz w art. 22 i art. 28, są obowiązane przedstawić raz na 5 lat aktualne orzeczenie lekarskie i psychologiczne stwierdzające brak przeciwwskazań do wykonywania lub kierowania działalnością gospodarczą, w zakresie objętym koncesją. 2. Osoby, o których mowa w art. 8 ust. 1, przedstawiają orzeczenie lekarskie i psychologiczne organowi koncesyjnemu, a osoby określone w art. 22 i art. 28 pracodawcy. 3. Opłatę za pierwsze badania ponosi osoba badana, a za kolejne badania pracowników, przeprowadzane w trakcie zatrudnienia, opłatę ponosi pracodawca. 4. Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz ministrem właściwym do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia: 1) zakres badań psychiatrycznych i psychologicznych, którym są obowiązane poddać się osoby, o których mowa w ust. 1, a także zakres tych badań u osób posiadających koncesję i osób pozostających w stosunku pracy, 2) warunki i tryb: a) odwoływania się od orzeczeń lekarskich i psychologicznych, b) uzyskiwania i utraty uprawnień do przeprowadzania badań przez lekarzy i psychologów, c) wydawania orzeczeń lekarskich i psychologicznych, 3) kwalifikacje lekarzy i psychologów, upoważnionych do przeprowadzania badań lekarskich i psychologicznych, 4) sposób postępowania z dokumentacją związaną z badaniami oraz wzory stosowanych dokumentów, 5) maksymalne stawki opłat za badania. W rozporządzeniu należy uwzględnić kwalifikacje lekarzy i psychologów odpowiednie do rodzaju badań, a także konieczność przedstawienia stanu zdrowia psychicznego osób, o których mowa w ust. 1 oraz okoliczność, że stawki opłat, o których mowa w pkt 5, powinny zapewnić pokrycie kosztów przeprowadzonych badań.


Art. 12. 1. Wniosek o udzielenie koncesji powinien w szczególności zawierać: 1) oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedzibę i adres, 2) numer w rejestrze przedsiębiorców, 3) określenie rodzaju i zakresu działalności gospodarczej, na którą ma być udzielona koncesja, 4) wskazanie adresu miejsca wykonywania działalności gospodarczej, 5) określenie czasu ważności koncesji, 6) planowaną datę rozpoczęcia działalności gospodarczej, 7) dane osobowe przedsiębiorcy, o którym mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1, a w wypadku przedsiębiorcy, o którym mowa w art. 8 ust. 1 pkt 2, członków organu zarządzającego przedsiębiorcy, prokurentów i pełnomocników, zawierające imię i nazwisko, datę i miejsce urodzenia, obywatelstwo, numer PESEL, a w przypadku osoby posiadającej obywatelstwo innego państwa serię i numer paszportu, adresy zameldowania na pobyt stały i czasowy, 8) informację o posiadanym wykształceniu i przygotowaniu zawodowym osób, o których mowa w art. 8 ust. 1, a w szczególności o ukończonych szkołach, kursach i szkoleniach oraz pracy zawodowej mającej związek z wnioskowaną działalnością gospodarczą. 2. Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, przedsiębiorca jest obowiązany dołączyć w szczególności następujące dokumenty: 1) określające formę prawną wnioskodawcy, w szczególności statut lub umowę spółki albo inny przewidziany przepisami prawa dokument dotyczący ustanowienia działalności gospodarczej i organizacji przedsiębiorcy, 2) odpis z rejestru przedsiębiorców, 3) oświadczenie wskazujące osoby, o których mowa w art. 8 ust. 1 pkt 2, a także oświadczenia tych osób o posiadaniu pełnej zdolności do czynności prawnych, 4) listę udziałowców lub akcjonariuszy oraz wielkość znacznych pakietów akcji w rozumieniu rozdziału 9 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi (Dz.U. Nr 118, poz. 754 i Nr 141, poz. 945, z 1998 r. Nr 107, poz. 669 i Nr 113, poz. 715 oraz z 2000 r. Nr 22, poz. 270, Nr 60, poz. 702 i 703, Nr 94, poz. 1037, Nr 103, poz. 1099, Nr 114, poz. 1191, Nr 116, poz. 1216 i Nr 122, poz. 1315) posiadanych przez udziałowców lub akcjonariuszy, 5) zaświadczenia o niekaralności osób wymienionych w ust. 1 pkt 8 za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo lub wykroczenie skarbowe i oświadczenia tych osób, że nie są prowadzone przeciwko nim postępowania, o których mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1 lit. g), 6) odpis z rejestru dłużników niewypłacalnych Krajowego Rejestru Sądowego, 7) dokument potwierdzający przygotowanie zawodowe, o którym mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1 lit. d), 8) orzeczenie lekarskie i psychologiczne, stwierdzające brak przeciwwskazań do wykonywania lub kierowania działalnością gospodarczą, określoną w koncesji, 9) opinie, o których mowa w art. 8 ust. 2 pkt 2, 10) zaświadczenie komendanta powiatowego Państwowej Straży Pożarnej, powiatowego inspektora sanitarnego oraz wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska stwierdzające, że obiekty budowlane i urządzenia techniczne przeznaczone do wykonywania działalności gospodarczej spełniają wymagania określone odpowiednio w przepisach o ochronie przeciwpożarowej, sanitarnych i ochronie środowiska. 3. Przedsiębiorca może dołączyć do wniosku o udzielenie koncesji także inne dokumenty mogące mieć istotne znaczenie dla rozpatrzenia wniosku. 4. Organ koncesyjny może zażądać od przedsiębiorcy innych dokumentów, niż określone w ust. 2 lub dodatkowych informacji uzupełniających, jeżeli w toku postępowania okaże się, że ze względu na obronność, bezpieczeństwo państwa lub inny ważny interes publiczny są one niezbędne do rozpatrzenia wniosku. 5. Organy, o których mowa w art. 7 ust. 2, mają prawo żądać od przedsiębiorcy ubiegającego się o udzielenie koncesji, udzielenia informacji niezbędnych do sprawdzenia danych zawartych we wniosku o udzielenie koncesji oraz dokonać sprawdzenia faktów w celu stwierdzenia, czy przedsiębiorca spełnia warunki wykonywania planowanej działalności gospodarczej.


Art. 13. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór wniosku składanego do organu koncesyjnego przez przedsiębiorcę ubiegającego się o udzielenie koncesji na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie, o którym mowa w art. 6 ust. 1, uwzględniając w nim obowiązek zawarcia informacji, o których mowa w art. 12 ust. 1.


Art. 14. 1. Koncesja zawiera: 1) podstawę prawną jej udzielenia, 2) oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedzibę i adres, 3) numer w rejestrze przedsiębiorców, 4) imiona i nazwiska członków organu zarządzającego oraz prokurentów lub pełnomocników w przypadku ich ustanowienia, powołanych do kierowania działalnością określoną w koncesji, 5) określenie rodzaju i zakresu działalności gospodarczej, na którą została wydana koncesja, 6) adres miejsca wykonywania działalności gospodarczej, 7) planowaną datę rozpoczęcia działalności gospodarczej, 8) obowiązki przedsiębiorcy na wypadek zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej, na którą uzyskał koncesję, 9) czas ważności koncesji, 10) datę wydania koncesji. 2. Koncesja może ustalać szczególne warunki wykonywania działalności gospodarczej, określone przez organ koncesyjny, mające na celu zapewnienie ochrony życia i zdrowia ludzkiego, mienia oraz środowiska naturalnego. 3. Koncesja jest udzielana na czas oznaczony, nie krótszy niż 2 lata i nie dłuższy niż 50 lat. 4. W koncesji zamieszcza się pouczenie o obowiązku powiadomienia organu koncesyjnego o podjęciu działalności gospodarczej w terminie 6 miesięcy od daty wydania koncesji lub planowanej daty rozpoczęcia działalności gospodarczej, pod rygorem jej cofnięcia.


Art. 15. Przedsiębiorca, który uzyskał koncesję na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie, o którym mowa w art. 6 ust. 1, jest obowiązany: 1) podjąć działalność gospodarczą w terminie 6 miesięcy od daty wydania koncesji lub planowanej daty rozpoczęcia działalności gospodarczej, 2) zawiadomić organ koncesyjny o podjęciu działalności gospodarczej, w terminie 14 dni, od dnia jej podjęcia, a także o jej zaprzestaniu. 3) zawiadomić organ koncesyjny, w terminie 14 dni, o zmianach stanu faktycznego i prawnego w zakresie danych zawartych we wniosku o wydanie koncesji i w dokumentach stanowiących załączniki do tego wniosku, powstałych po dniu wydania koncesji, 4) zabezpieczyć wytworzone i zgromadzone towary - w przypadku zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej.


Art. 16. 1. Organ koncesyjny odmawia udzielenia koncesji: 1) ze względu na zagrożenie obronności lub bezpieczeństwa Państwa albo porządku publicznego, 2) gdy przedsiębiorca znajduje się w likwidacji lub toczy się wobec niego postępowanie upadłościowe, 3) jeżeli przedsiębiorcy cofnięto w ciągu ostatnich 10 lat koncesję, z wyjątkiem cofnięcia z przyczyn, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 3 i 4, 4) jeżeli przedsiębiorcę reprezentuje osoba, która była wspólnikiem, członkiem organu zarządzającego, prokurentem lub pełnomocnikiem ustanowionym przez przedsiębiorcę do kierowania działalnością określoną w koncesji, osoby, o której mowa w art. 8, a jej działalność miała wpływ na wydanie decyzji cofającej koncesję. 2. Organ koncesyjny odmawia udzielenia koncesji albo ogranicza zakres udzielonej koncesji w stosunku do wniosku, jeżeli przedsiębiorca nie spełnia warunków wykonywania działalności gospodarczej, określonych w ustawie.


Art. 17. 1. Organ koncesyjny cofa koncesję w przypadku, gdy: 1) wydano prawomocne orzeczenie zakazujące przedsiębiorcy wykonywania działalności gospodarczej, 2) poprzez swoje działanie stwarza zagrożenie obronności lub bezpieczeństwa Państwa albo porządku publicznego. 3) upłynął termin 6 miesięcy od dnia wydania koncesji lub planowanej daty rozpoczęcia działalności gospodarczej, a przedsiębiorca nie powiadomił o podjęciu działalności, 4) przedsiębiorca zawiadomił o zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej lub okoliczności faktyczne wskazują na jej zaprzestanie, 5) przedsiębiorca przestał spełniać warunki, o których mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1 lit. g), pkt 2 oraz ust. 2 pkt 1, 6) przedsiębiorca uniemożliwia przeprowadzenie kontroli przez uprawnione organy, 7) przedsiębiorca nie przedstawił aktualnego orzeczenia lekarskiego i psychologicznego, o którym mowa w art. 11 ust. 2. 2. Organ koncesyjny cofa koncesję lub ogranicza jej zakres, gdy przedsiębiorca: 1) w terminie wyznaczonym przez organ uprawniony do kontroli nie usunął uchybień odnoszących się do warunków wykonywania działalności gospodarczej, określonych w ustawie lub w koncesji, 2) rażąco narusza warunki wykonywania działalności gospodarczej, określone w ustawie lub w koncesji. Rozdział 3 Wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania materiałów wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym


Art. 18. 1. Materiały wybuchowe, broń, amunicję oraz wyroby o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym projektuje się i wytwarza się w taki sposób, aby w normalnych i przewidywalnych warunkach, w całym projektowanym okresie ich używania, bez celowego stosowania, stwarzały możliwie najmniejsze zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzkiego, mienia oraz środowiska naturalnego. 2. Materiały wybuchowe, broń, amunicja oraz wyroby o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym projektuje się i wykonuje w taki sposób, aby przy zastosowaniu odpowiednich metod technicznych można je było poddać nieodwracalnemu unieszkodliwieniu. 3. Broń palna i jej istotna część podlegają oznakowaniu przez producenta. Oznakowanie powinno obejmować kraj producenta, wytwórcę oraz numer seryjny.


Art. 19. 1. Materiał wybuchowy, broń, amunicja oraz wyroby o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, przed uruchomieniem ich produkcji, podlegają ocenie pod względem bezpieczeństwa, zgodnie z wymogami określonymi w art. 18 ust. 1. 2. Potwierdzenie pozytywnej oceny towarów, o których mowa w ust. 1, następuje na zasadach określonych w ustawie z dnia 28 kwietnia 2000 r. o systemie oceny zgodności, akredytacji oraz zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 43, poz. 489). 3. Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do działalności gospodarczej prowadzonej przez rusznikarzy w zakresie wytwarzania istotnych części broni, niezbędnych do naprawy broni.


Art. 2. Wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym jest dozwolone wyłącznie po spełnieniu warunków określonych w ustawie.


Art. 20. 1. Przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania materiałów wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym jest obowiązany stosować system oceny jakości produkcji, kontrolę produktu końcowego oraz badania wymagane odrębnymi przepisami, zwany dalej "systemem". 2. W ramach systemu przedsiębiorca w szczególności określa podstawowe zadania na stanowiskach pracy związanych z zarządzaniem i kontrolą produkcji materiałów wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, zasady doboru pracowników, archiwizacji dokumentów i danych dotyczących produkcji oraz realizowanych zamówień, a także wytyczne dla kontroli wewnętrznej. 3. Minister właściwy do spraw gospodarki, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz Ministrem Obrony Narodowej, po zasięgnięciu opinii Szefa Urzędu Ochrony Państwa, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe wymagania dotyczące systemu, uwzględniające ochronę życia i zdrowia ludzkiego, mienia oraz środowiska naturalnego w procesie produkcji.


Art. 21. 1. Przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania materiałów wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym jest obowiązany opracować plan postępowania na wypadek zagrożenia życia lub zdrowia ludzkiego, mienia oraz środowiska naturalnego i aktualizować go stosownie do zmieniających się okoliczności. 2. Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, wymagania, jakim powinien odpowiadać plan postępowania na wypadek zagrożenia życia lub zdrowia ludzkiego, mienia oraz środowiska naturalnego. Wymagania te powinny być zróżnicowane w zależności od rodzaju wytwarzanych towarów, o których mowa w ust. 1 i stopnia ich potencjalnego zagrożenia dla otoczenia.


Art. 22. 1. Pracownik zatrudniony bezpośrednio przy produkcji materiałów wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym powinien: 1) spełniać wymogi, o których mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1 lit. e)-g), 2) mieć ukończone 21 lat, 3) posiadać odpowiednie przygotowanie zawodowe, 4) posiadać nienaganną opinię wydaną przez komendanta powiatowego (miejskiego) Policji właściwego ze względu na miejsce zamieszkania. 2. Przygotowanie zawodowe, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje i potwierdza zatrudniający przedsiębiorca. 3. Wymogu, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 nie stosuje się wobec rusznikarzy.


Art. 23. 1. Wytworzone materiały wybuchowe, broń, amunicja oraz wyroby o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, podlegają ewidencjonowaniu. 2. Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz Ministrem Obrony Narodowej, po zasięgnięciu opinii Szefa Urzędu Ochrony Państwa określi, w drodze rozporządzenia, sposób ewidencjonowania wytworzonych materiałów wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym. W rozporządzeniu tym należy uwzględnić dane jakie powinna zawierać dokumentacja prowadzona w celu zapewnienia pełnej rejestracji wykonywanych materiałów wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym.


Art. 24. 1. Wytworzone materiały wybuchowe, broń, amunicja oraz wyroby o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym przechowuje się w odpowiednio usytuowanych, przystosowanych i zabezpieczonych pomieszczeniach magazynowych, w warunkach zapewniających ochronę życia i zdrowia ludzkiego, mienia oraz środowiska naturalnego. 2. Minister właściwy do spraw gospodarki, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz Ministrem Obrony Narodowej, po zasięgnięciu opinii Szefa Urzędu Ochrony Państwa określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe wymagania dla pomieszczeń magazynowych, w tym ich warunki lokalizacyjne i niezbędne zabezpieczenie techniczne oraz zabezpieczenie przed dostępem osób nieuprawnionych. Rozporządzenie powinno uwzględniać zróżnicowanie zagrożeń dla otoczenia ze względu na właściwości przechowywanych towarów.


Art. 25. 1. Przeterminowane lub nieprzydatne do użycia materiały wybuchowe, amunicja, broń oraz wyroby o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, podlegają unieszkodliwieniu lub odzyskowi. 2. Unieszkodliwienie lub odzysk dokonuje się w sposób bezpieczny dla życia lub zdrowia ludzkiego i mienia oraz możliwie najmniej uciążliwy dla środowiska naturalnego.


Art. 26. Przepisów art. 20 ust. 1 i 2 oraz art. 21 ust. 1 nie stosuje się do działalności gospodarczej prowadzonej przez rusznikarzy. Rozdział 4 Wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym


Art. 27. 1. Materiały wybuchowe, broń, amunicja oraz wyroby i technologie o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, dopuszczone do obrotu, powinny osiągać charakterystyki i właściwości przewidziane przez producenta, w celu zapewnienia ich maksymalnej niezawodności i bezpieczeństwa. 2. Przepisy art. 19 stosuje się odpowiednio przed dopuszczeniem do obrotu towarów, o których mowa w ust. 1. 3. Broń palna importowana podlega oznakowaniu indywidualnym numerem seryjnym oraz danymi które umożliwiają identyfikację kraju importera oraz przedsiębiorcę importującego. 4. Jeżeli importowana broń palna nie jest opatrzona indywidualnym numerem seryjnym, podlega takiemu oznakowaniu przez importera.


Art. 28. 1. Pracownik zatrudniany przy obrocie materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym powinien: 1) spełniać wymogi, o których mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1 lit. e)-g), 2) mieć ukończone 21 lat, 3) posiadać nienaganną opinię, wydaną przez komendanta powiatowego (miejskiego) Policji, właściwego ze względu na jego miejsce zamieszkania. 2. Wymóg, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 nie dotyczy rusznikarzy.


Art. 29. 1. Materiały wybuchowe, broń, amunicja oraz wyroby o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, przeznaczone do obrotu, podlegają ewidencjonowaniu. 2. Przedsiębiorca będący stroną czynności prawnej mającej za przedmiot obrót materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, jest obowiązany prowadzić ewidencję zawartych transakcji. 3. Minister właściwy do spraw gospodarki, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz Ministrem Obrony Narodowej, po zasięgnięciu opinii Szefa Urzędu Ochrony Państwa określi, w drodze rozporządzenia, sposób prowadzenia ewidencji, o których mowa w ust. 1 i 2, oraz okres przechowywania związanej z nią dokumentacji. W rozporządzeniu tym należy uwzględnić dane jakie powinna zawierać dokumentacja prowadzona w celu zapewnienia pełnej rejestracji obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym.


Art. 3. 1. Ilekroć w ustawie jest mowa o: 1) wytwarzaniu - należy przez to rozumieć, oprócz działalności wytwórczej, także odzysk w rozumieniu przepisów o odpadach oraz działalność rusznikarską polegającą na naprawianiu albo wytwarzaniu istotnych części broni niezbędnych do jej naprawy lub na przerabianiu broni poprzez ingerencję w jej istotne części, 2) obrocie - należy przez to rozumieć działalność handlową dotyczącą materiałów wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów i technologii o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym wykonywaną na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, 3) unieszkodliwianiu - należy przez to rozumieć unieszkodliwianie w rozumieniu przepisów o odpadach. 2. W rozumieniu ustawy: 1) materiały wybuchowe - są to: a) substancje chemiczne stałe lub ciekłe albo mieszaniny substancji, zdolne do reakcji chemicznej z wytwarzaniem gazu o takiej temperaturze i ciśnieniu i z taką szybkością, że mogą powodować zniszczenia w otaczającym środowisku, a także wyroby wypełnione materiałem wybuchowym, z wyłączeniem amunicji, o której mowa w pkt 3, b) materiały pirotechniczne - materiały lub mieszaniny materiałów przewidzianych do wytwarzania efektów cieplnych, świetlnych, dźwiękowych, gazu, dymu lub kombinacji tych efektów, w wyniku bezdetonacyjnej, samo podtrzymującej się reakcji chemicznej, a także wyroby wypełnione materiałem pirotechnicznym, 2) broń i istotne części broni - są to broń i istotne części broni w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. Nr 53, poz. 549 oraz z 2001 r. Nr 27, poz. 298), a także inne urządzenia służące do niszczenia lub obezwładniania celów, 3) amunicja - są to wyroby wypełnione materiałem wybuchowym, przeznaczone do miotania przy użyciu broni palnej, służące do niszczenia lub obezwładniania celów, a także dla celów ćwiczebnych, 4) wyroby i technologie o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym - są to wyroby zaprojektowane dla celów wojskowych lub policyjnych oraz technologie związane z produkcją lub używaniem tych wyrobów.


Art. 30. Minister właściwy do spraw gospodarki i minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej, po zasięgnięciu opinii Szefa Urzędu Ochrony Państwa określą, w drodze rozporządzenia, warunki sprzedaży materiałów wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów i technologii o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym oraz zakres i tryb kontroli przestrzegania tych warunków, mając na względzie zapewnienie bezpieczeństwa i uwzględniając przepisy odrębnych ustaw, dotyczących tych towarów.


Art. 31. 1. Nabywanie materiałów wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów i technologii o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym od przedsiębiorców nie posiadających koncesji na obrót tymi towarami, jest zakazane, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 2. 2. Wyroby, o których mowa w art. 6 ust. 2 oraz broń, na której posiadanie nie jest wymagane pozwolenie na broń, mogą być sprzedawane wyłącznie osobom pełnoletnim, po okazaniu dokumentu stwierdzającego tożsamość.


Art. 32. 1. Przedsiębiorca wprowadzający na polski obszar celny lub wyprowadzający z tego obszaru materiały wybuchowe oraz broń, na które nie jest wymagane zezwolenie ministra właściwego do spraw gospodarki, jest obowiązany posiadać koncesję ministra właściwego do spraw wewnętrznych i okazać ją funkcjonariuszowi celnemu. 2. Funkcjonariusz celny po dokonaniu odprawy celnej wwiezionego towaru, o którym mowa w ust. 1, na polski obszar celny, zawiadamia komendanta wojewódzkiego Policji właściwego ze względu na siedzibę lub miejsce wykonywania działalności przedsiębiorcy. 3. Zawiadomienie należy wysłać w ciągu 3 dni od daty dokonania odprawy celnej i powinno ono zawierać: oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedzibę i adres, numer koncesji i datę jej wydania, ilość, rodzaj, nazwę, kaliber, markę, serię, numer i rok wyrobu broni, odpowiednio- dane dotyczące materiałów wybuchowych.


Art. 33. 1. Przepisy art. 24 ust. 1 i art. 25 stosuje się odpowiednio do niniejszego rozdziału. 2. Minister właściwy do spraw gospodarki, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz Ministrem Obrony Narodowej, po zasięgnięciu opinii Szefa Urzędu Ochrony Państwa określi, w drodze rozporządzenia, wymagania organizacyjne i techniczne w zakresie przygotowania obiektów, w których będą przechowywane materiały wybuchowe, broń, amunicja oraz wyroby o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, które powinny uwzględniać zapewnienie ochrony życia i zdrowia ludzkiego, mienia oraz środowiska naturalnego. Rozdział 5 Kontrola działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym


Art. 34. Przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą w zakresie, o którym mowa w art. 6 ust. 1, podlega kontroli, którą sprawują: 1) organ koncesyjny w zakresie: a) zgodności wykonywanej działalności gospodarczej z wydaną koncesją, b) przestrzegania warunków wykonywania działalności gospodarczej, c) oceny wykonywanej działalności gospodarczej z punktu widzenia obronności lub bezpieczeństwa Państwa albo porządku publicznego, ochrony bezpieczeństwa lub dóbr osobistych obywateli, 2) minister właściwy do spraw gospodarki w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi i amunicją, wytwarzania broni, z wyłączeniem rusznikarzy, oraz wyrobów o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, a także w zakresie ich przechowywania i ewidencjonowania, 3) inne organy państwowe: a) wyspecjalizowane w kontroli danego rodzaju działalności, upoważnione przez organ koncesyjny - w zakresie wskazanym przez ten organ, b) w zakresie swojej właściwości i kompetencji określonych w odrębnych przepisach, 4) komendanci wojewódzcy Policji - w zakresie wytwarzania broni w ramach usług rusznikarskich, obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, a także ich przechowywania i ewidencjonowania.


Art. 35. 1. Do prowadzenia kontroli, o której mowa w art. 34, organ koncesyjny może powołać na czas trwania kontroli zespół kontrolny, zwany dalej "zespołem". 2. Na wniosek organu koncesyjnego, minister właściwy do spraw gospodarki, Minister Obrony Narodowej, Szef Urzędu Ochrony Państwa i Komendant Główny Policji, delegują do prac w zespole funkcjonariuszy, żołnierzy lub pracowników podległych albo nadzorowanych jednostek organizacyjnych. W skład zespołu organ koncesyjny może także powołać biegłych i ekspertów, za ich zgodą. 3. Organ koncesyjny, powołując zespół, wyznacza jego kierownika, który koordynuje przebieg czynności kontrolnych oraz sporządza protokół pokontrolny. 4. Czynności kontrolne są wykonywane na podstawie upoważnienia do przeprowadzenia kontroli wydanego przez organ koncesyjny. Rozdział 6 Przepisy karne


Art. 36. 1. Kto wykonuje działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania lub obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją albo wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym bez koncesji lub, wbrew warunkom określonym w koncesji, podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10. 2. Jeżeli sprawca czynu określonego w ust. 1 działa nieumyślnie, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3. 3. W razie skazania za przestępstwo określone w ust. 1 lub 2, orzeka się przepadek materiałów wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, a także innych przedmiotów, które służyły lub były przeznaczone do popełnienia przestępstwa albo pochodzących bezpośrednio lub pośrednio z przestępstwa, chociażby nie stanowiły one własności sprawcy.


Art. 37. Kto sprzedaje wyroby pirotechniczne, wyłączone spod koncesjonowania lub broń, na posiadanie której nie jest wymagane pozwolenie, osobom niepełnoletnim, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.


Art. 38. Kto wbrew obowiązkom określonym w art. 15 pkt 2 i 3 nie dokonuje zawiadomień, określonych w tych przepisach, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.


Art. 39. 1. Kto utrudnia przeprowadzenie przez uprawnione organy kontroli działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania lub obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, podlega karze grzywny. 2. Orzekanie w sprawie, o której mowa w ust. 1, następuje w trybie przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia. Rozdział 7 Przepisy zmieniające, przejściowe i końcowe.


Art. 4. Działalność gospodarcza w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym jest prowadzona w sposób zapewniający ochronę życia i zdrowia ludzkiego, mienia oraz środowiska naturalnego.


Art. 40. 1. W ustawie z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 101, poz. 78 oraz z 2000 r. Nr 86, poz. 958 i Nr 114, poz. 1193) w art. 14 dodaje się ust. 4 w brzmieniu: "4. Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej.".


Art. 41. 1. Koncesje na działalność gospodarczą uzyskane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią oraz amunicją, po spełnieniu przez przedsiębiorcę warunków określonych w niniejszej ustawie, podlegają wymianie w terminie do dnia 30 czerwca 2003 r., a po upływie tego terminu tracą moc. 2. Przedsiębiorca ubiegający się o wymianę koncesji, o której mowa w ust. 1, składa wniosek o wymianę koncesji w terminie do dnia 31 grudnia 2002 r., po spełnieniu warunków określonych w niniejszej ustawie. 3. Do wniosku o wymianę koncesji stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 i art. 13.


Art. 42. Postępowania wszczęte przed wejściem w życie niniejszej ustawy w sprawach o udzielenie koncesji i nie zakończone ostateczną decyzją ulegają umorzeniu.


Art. 43. Traci moc art. 3 i 18 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych (Dz.U. Nr 6, poz. 43, z 1983 r. Nr 6, poz. 35, z 1988 r. Nr 41, poz. 324, z 1989 r. Nr 35, poz. 192, z 1997 r. Nr 6, poz. 31, Nr 88, poz. 554 i Nr 114, poz. 740 oraz z 1999 r., Nr 53, poz. 549).


Art. 44. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2001 r.


Art. 5. W sprawach nie uregulowanych w ustawie, dotyczących udzielenia, odmowy udzielenia lub cofnięcia koncesji oraz kontroli działalności gospodarczej, stosuje się przepisy ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 101, poz. 1178 oraz z 2000 r. Nr 86, poz. 958 i Nr 114, poz. 1193). Rozdział 2 Zasady koncesjonowania działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym


Art. 6. 1. Wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie: 1) wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, 2) obrotu technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, wymaga uzyskania koncesji, z zastrzeżeniem przypadków, o których mowa w ust. 2. 2. Koncesja nie jest wymagana na obrót wyrobami pirotechniki widowiskowej, oznaczonymi kodem klasyfikacji 1.4 G i 1.4 S, określonymi w załączniku A do Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. (Dz.U. z 1999 r. Nr 30, poz. 287), oraz wyrobami pirotechnicznymi stosowanymi w motoryzacji, rolnictwie, ratownictwie, leśnictwie i kolejnictwie. 3. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia: 1) rodzaje broni i amunicji, oraz 2) wykaz wyrobów i technologii o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym - na których wytwarzanie lub obrót jest wymagana koncesja, uwzględniając potrzeby obronności i bezpieczeństwa Rzeczypospolitej Polskiej oraz zagrożenia życia i zdrowia ludzkiego, mienia oraz środowiska naturalnego.


Art. 7. 1. Koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej, o której mowa w art. 6 ust. 1, zwaną dalej "koncesją", udziela, odmawia udzielenia, zmienia lub cofa minister właściwy do spraw wewnętrznych, zwany dalej "organem koncesyjnym". 2. Przed udzieleniem koncesji organ koncesyjny jest obowiązany, a przed wydaniem innych decyzji, o których mowa w ust. 1, może zasięgnąć opinii Ministra Obrony Narodowej, ministra właściwego do spraw gospodarki, Szefa Urzędu Ochrony Państwa i właściwego komendanta wojewódzkiego Policji. 3. Organ koncesyjny zawiadamia o udzieleniu koncesji, jej zmianie lub cofnięciu właściwych ze względu na siedzibę przedsiębiorcy lub miejsce wykonywania działalności gospodarczej wojewodę, komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej, komendanta wojewódzkiego Policji, Głównego Inspektora Pracy, Ministra Obrony Narodowej, ministra właściwego do spraw gospodarki i Szefa Urzędu Ochrony Państwa. O odmowie wydania koncesji zawiadamia się również Ministra Obrony Narodowej, Szefa Urzędu Ochrony Państwa oraz komendanta wojewódzkiego Policji.


Art. 8. 1. Koncesji udziela się: 1) osobie fizycznej, która: a) posiada obywatelstwo polskie lub obywatelstwo innego państwa, jeżeli otrzymała zezwolenie na osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo na zasadzie wzajemności, o ile umowy międzynarodowe ratyfikowane przez Rzeczpospolitą Polską nie stanowią inaczej, b) ukończyła 25 lat, albo 21 lat - w przypadku rusznikarzy, c) posiada co najmniej wykształcenie średnie, d) udokumentowała przygotowanie zawodowe do wykonywania lub kierowania działalnością gospodarczą w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, e) ma pełną zdolność do czynności prawnych, f) nie wykazuje zaburzeń psychicznych, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz.U. Nr 111, poz. 535, z 1997 r. Nr 88, poz. 554 i Nr 113, poz. 731, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 1999 r. Nr 11, poz. 95 oraz z 2001 r. Nr 120, poz. 1268) oraz istotnych zaburzeń funkcjonowania psychologicznego, g) nie była skazana prawomocnym orzeczeniem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo lub wykroczenie skarbowe oraz nie toczy się przeciwko niej postępowanie w sprawie o takie przestępstwo lub wykroczenie, 2) przedsiębiorcy innemu niż osoba fizyczna, jeżeli co najmniej dwie osoby będące członkami organu zarządzającego przedsiębiorstwa albo członek organu zarządzającego przedsiębiorstwa i ustanowiony przez ten organ do kierowania działalnością określoną w koncesji, prokurent lub pełnomocnik, spełniają warunki określone w pkt 1, z tym, że warunek, o którym mowa w pkt 1 lit. g) dotyczy także wspólników spółki, członków organu zarządzającego, prokurentów oraz udziałowców lub akcjonariuszy posiadających co najmniej 20% udziałów lub akcji. 2. Koncesji udziela się przedsiębiorcy, który: 1) nie jest wpisany do rejestru dłużników niewypłacalnych prowadzonego przez Krajowy Rejestr Sądowy, 2) udokumentował możliwość spełnienia warunków technicznych i organizacyjnych, zapewniających prawidłowe wykonywanie działalności gospodarczej objętej koncesją poprzez dołączenie opinii, o których mowa w art. 9. 3. Wymóg, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. c) nie dotyczy rusznikarzy. 4. Potwierdzeniem przygotowania zawodowego do wykonywania lub kierowania działalnością gospodarczą w zakresie, o którym mowa w art. 6 ust. 1 jest odbycie szkolenia na koszt osoby szkolącej się.


Art. 9. 1. Opinie, o których mowa w art. 8. ust. 2 pkt 2, powinny uwzględniać rodzaj przewidywanej działalności gospodarczej i towarzyszące jej zagrożenia. Opinie te powinny obejmować ocenę: 1) prawidłowości przyjętych lokalizacji, konstrukcji i wyposażania obiektów produkcyjnych, magazynowych, socjalnych, pomocniczych i innych, z punktu widzenia wzajemnych zagrożeń dla tych obiektów i otoczenia, 2) przydatności posiadanych przez wnioskodawcę terenów dla wzniesienia obiektów, o których mowa w pkt 1, 3) bezpieczeństwa przewidywanych do realizacji procesów technologicznych oraz występujących w tych procesach surowców, produktów i gotowych wyrobów, 4) bezpieczeństwa urządzeń technologicznych. 2. Przed wystąpieniem o wydanie opinii, przedsiębiorca może zwrócić się do upoważnionej instytucji o określenie wymagań, dotyczących przygotowania przewidywanej działalności gospodarczej. 3. Opinie, o których mowa w ust. 1, wydaje się na zlecenie i koszt ubiegającego się o nie przedsiębiorcy. 4. Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz Ministrem Obrony Narodowej, po zasięgnięciu opinii Szefa Urzędu Ochrony Państwa, określi, w drodze rozporządzenia, instytucje wydające opinie, mając na względzie ich potencjał naukowo-badawczy dający gwarancję należytego wykonywania zleconych czynności.


Ustawa z dnia 7 czerwca 2001 r. o ustanowieniu Medalu za Zasługi dla Policji

Art. 1. Ustanawia się Medal za Zasługi dla Policji, zwany dalej "Medalem", za wybitne zasługi w dziedzinie realizacji ustawowych zadań Policji. Medal ten przyznaje się również za współpracę polskiej Policji z policjami innych państw.


Art. 10. 1. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia: 1) szczegółowy tryb postępowania w sprawach o nadanie Medalu, 2) sposób wręczania i noszenia odznaki Medalu oraz prowadzenia ewidencji, o której mowa w art. 9 ust. 1, 3) wzory odpowiednich dokumentów. 2. Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, powinno w szczególności: 1) zawierać wzór wniosku o nadanie Medalu, w którym powinny być zamieszczone: dane osoby, która ma być wyróżniona Medalem, uzasadnienie nadania Medalu, organ występujący z wnioskiem o nadanie Medalu oraz termin rozpatrzenia tego wniosku, 2) zawierać wzór legitymacji nadania Medalu, na której powinny być zamieszczone: godło Rzeczypospolitej Polskiej, numer i data wystawienia legitymacji, podstawa nadania Medalu, imię i nazwisko osoby wyróżnionej Medalem, imię jej ojca i stopień przyznanego Medalu oraz podpis i pieczęć organu przyznającego Medal, 3) przewidywać uroczysty charakter aktu wręczania Medalu, 4) określać sposób noszenia odznaki i baretki Medalu, 5) określać sposób prowadzenia ewidencji osób wyróżnionych i pozbawionych Medali, 6) określać tryb wydawania odznaki Medalu i wtórnika legitymacji Medalu, w przypadku ich zagubienia albo zniszczenia.


Art. 11. Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.


Art. 2. Medal może być nadany: 1) obywatelowi polskiemu zamieszkałemu w kraju, w tym policjantowi i pracownikowi Policji, który: a) inicjował lub organizował działania mające na celu zapobieganie popełnianiu przestępstw lub wykroczeń oraz zjawiskom kryminogennym, a także współdziałał w tym zakresie z organami państwowymi, samorządu tery torialnego lub organizacjami społecznymi, b) swoim postępowaniem, nienaganną pracą lub służbą podnosił sprawność działań Policji, c) swoją działalnością przyczynił się do rozwoju współpracy Policji z policjami innych państw, 2) cudzoziemcowi lub obywatelowi polskiemu zamieszkałemu poza granicami kraju, który: a) przyczynił się do rozwoju Policji lub podejmował działania skutkujące podniesieniem sprawności jej działania lub poziomu jej wyposażenia technicznego, b) wykazał się osiągnięciami w dziedzinie współdziałania policji innych państw z Policją, c) działał na rzecz Policji lub wspierał jej działania na forum międzynarodowym.


Art. 3. Medal może być nadany pośmiertnie.


Art. 4. Medal posiada trzy stopnie: 1) I stopień - Złoty Medal za Zasługi dla Policji, 2) II stopień - Srebrny Medal za Zasługi dla Policji, 3) III stopień - Brązowy Medal za Zasługi dla Policji.


Art. 5. 1. Medal nadaje minister właściwy do spraw wewnętrznych z własnej inicjatywy albo na wniosek Komendanta Głównego Policji. 2. Osoba wyróżniona otrzymuje odznakę Medalu i legitymację potwierdzającą jego nadanie.


Art. 6. 1. Stopień Medalu nadaje się odpowiednio do zasług osoby, która ma być nim wyróżniona. 2. Medal tego samego stopnia może być nadany tej samej osobie tylko raz. 3. Osobie wyróżnionej nie nadaje się Medalu w stopniu niższym od posiadanego.


Art. 7. 1. Odznaką Medalu jest wieniec dębowy o średnicy 37 mm, wewnątrz którego znajduje się ośmioramienna gwiazda policyjna. Na gwieździe są umieszczone dwa skrzyżowane miecze z klingami koloru biało-czerwonego. W środku znajduje się wizerunek orła ustalony dla godła Rzeczypospolitej Polskiej. Pod orłem jest umieszczona rozwinięta, granatowa wstęga z napisem "POLICJA". Wieniec dębowy oraz odwrotna strona medalu, w zależności od jego stopnia, są złocone, srebrzone albo patynowane na brązowo. Na odwrotnej stronie medalu jest umieszczony tłoczony napis "MEDAL ZA ZASŁUGI DLA POLICJI". Nad napisem oraz pod nim znajduje się liść dębu. 2. Odznaka Medalu jest zawieszona na wstążce długości 70 mm i szerokości 40 mm, z symetrycznymi względem środka pionowymi paskami koloru: granatowego - szero kości 2 mm, białego - szerokości 5 mm oraz granatowego - szerokości 5 mm. Przez środek wstążki przebiega czerwony pasek szerokości 15 mm. 3. Wzór graficzny odznak Medalu wraz ze wstążką i baretkami określa załącznik do ustawy.


Art. 8. 1. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, z własnej inicjatywy albo na wniosek Komendanta Głównego Policji, może pozbawić Medalu osobę wyróżnioną, jeżeli została ona skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo popełnione umyślnie, za które wymierzono karę pozbawienia wolności, ograniczenia wolności albo grzywny. 2. Osoba, o której mowa w ust. 1, może zostać pozbawiona Medalu: 1) wszystkich stopni - w przypadku skazania za popełnienie zbrodni lub występku, 2) najwyższego posiadanego stopnia - w przypadku popełnienia występku, za który została wymierzona tylko kara grzywny.


Art. 9. 1. Dane osób wyróżnionych i pozbawionych Medalu podlegają ewidencji. 2. Ewidencja, o której mowa w ust. 1, obejmuje następujące dane osoby wyróżnionej: 1) imiona i nazwisko oraz imię ojca, 2) datę i miejsce urodzenia, 3) obywatelstwo, 4) państwo stałego zamieszkania, 5) wskazanie dokumentu tożsamości, 6) określenie wnioskodawcy i daty złożenia wniosku o nadanie Medalu, 7) numer i datę decyzji o nadaniu Medalu, a w przypadku pozbawienia tego Medalu także decyzji o pozbawieniu. 3. Do ewidencji dołącza się wnioski, o których mowa w art. 5 ust. 1 i art. 8 ust. 1.


Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego Rozdział 1 Przepisy ogólne

Art. 1. Ustawa reguluje zasady i formy ochrony praw lokatorów oraz zasady gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy.


Art. 10. 1. W razie awarii wywołującej szkodę lub zagrażającej bezpośrednio powstaniem szkody lokator jest obowiązany niezwłocznie udostępnić lokal w celu jej usunięcia. Jeżeli lokator jest nieobecny lub odmawia udostępnienia lokalu, właściciel ma prawo wejść do lokalu w obecności funkcjonariusza Policji lub straży gminnej (miejskiej), a gdy wymaga to pomocy straży pożarnej - także przy jej udziale. 2. Jeżeli otwarcie lokalu nastąpiło pod nieobecność lokatora lub pełnoletniej osoby stale z nim zamieszkującej, właściciel jest obowiązany zabezpieczyć lokal i znajdujące się w nim rzeczy do czasu przybycia lokatora; z czynności tych sporządza się protokół. 3. Po wcześniejszym ustaleniu terminu lokator powinien także udostępnić właścicielowi lokal w celu dokonania: 1) okresowego, a w szczególnie uzasadnionych wypadkach również doraźnego, przeglądu stanu i wyposażenia technicznego lokalu oraz ustalenia zakresu niezbędnych prac i ich wykonania, 2) zastępczego wykonania przez właściciela prac obciążających lokatora. 4. Jeżeli rodzaj koniecznej naprawy tego wymaga, lokator jest obowiązany opróżnić lokal i przenieść się na koszt właściciela do lokalu zamiennego, jednak na czas nie dłuższy niż rok. Po upływie tego terminu właściciel jest obowiązany udostępnić lokatorowi w ramach istniejącego stosunku prawnego naprawiony lokal. Czynsz za lokal zamienny, bez względu na jego wyposażenie techniczne, nie może być wyższy niż czynsz za lokal dotychczasowy.


Art. 11. 1. Jeżeli lokator jest uprawniony do odpłatnego używania lokalu, wypowiedzenie przez właściciela stosunku prawnego może nastąpić tylko z przyczyn określonych w niniejszym artykule, z zastrzeżeniem art. 21 ust. 4 i 5. Wypowiedzenie powinno być pod rygorem nieważności dokonane na piśmie oraz określać przyczynę wypowiedzenia. 2. Nie później niż na miesiąc naprzód, na koniec miesiąca kalendarzowego, właściciel może wypowiedzieć stosunek prawny, jeżeli lokator: 1) pomimo pisemnego upomnienia nadal używa lokalu w sposób sprzeczny z umową lub niezgodnie z jego przeznaczeniem lub zaniedbuje obowiązki, dopuszczając do powstania szkód lub niszczy urządzenia przeznaczone do wspólnego korzystania przez mieszkańców albo wykracza w sposób rażący lub uporczywy przeciwko porządkowi domowemu, czyniąc uciążliwym korzystanie z innych lokali, lub 2) jest w zwłoce z zapłatą czynszu lub innych opłat za używanie lokalu co najmniej za trzy pełne okresy płatności pomimo uprzedzenia go na piśmie o zamiarze wypowiedzenia stosunku prawnego i wyznaczenia dodatkowego, miesięcznego terminu do zapłaty zaległych i bieżących należności, lub 3) wynajął, podnajął albo oddał do bezpłatnego używania lokal lub jego część bez wymaganej zgody właściciela, lub 4) używa lokalu, który wymaga opróżnienia w związku z koniecznością rozbiórki lub remontu budynku, z zastrzeżeniem art. 10 ust. 4. 3. Właściciel lokalu, w którym czynsz jest niższy niż 3% wartości odtworzeniowej lokalu, może wypowiedzieć stosunek najmu: 1) z zachowaniem sześciomiesięcznego terminu wypowiedzenia z powodu niezamieszkiwania najemcy przez okres dłuższy niż 12 miesięcy, 2) z zachowaniem miesięcznego terminu wypowiedzenia, na koniec miesiąca kalendarzowego, osobie, której przysługuje tytuł prawny do innego lokalu położonego w tej samej lub w pobliskiej miejscowości, a lokator może używać tego lokalu, o ile lokal ten spełnia warunki przewidziane dla lokalu zamiennego. 4. Nie później niż na pół roku naprzód, na koniec miesiąca kalendarzowego, właściciel może wypowiedzieć stosunek prawny, o ile zamierza zamieszkać w należącym do niego lokalu, jeżeli lokatorowi przysługuje tytuł do lokalu, w którym może zamieszkać w warunkach takich, jakby otrzymał lokal zamienny, lub jeżeli właściciel dostarczy mu lokal zamienny. W lokalu zamiennym wysokość czynszu i opłat, z wyjątkiem opłat niezależnych od właściciela, musi uwzględniać stosunek powierzchni i wyposażenia lokalu zamiennego do lokalu zwalnianego. 5. Nie później niż na 3 lata naprzód, na koniec miesiąca kalendarzowego, właściciel może wypowiedzieć stosunek prawny lokatorowi, o ile zamierza zamieszkać w należącym do niego lokalu, a nie dostarcza mu lokalu zamiennego i lokatorowi nie przysługuje prawo do lokalu, o którym mowa w ust. 4. 6. Jeżeli właściciel, który wypowiedział stosunek prawny na podstawie przepisu ust. 5, nie zamieszkał w swoim lokalu lub zaprzestał w nim zamieszkiwać przed upływem pół roku od ustania wypowiedzianego stosunku prawnego, lokator jest uprawniony, według swojego wyboru, bądź do powrotu do lokalu na dotychczasowych warunkach bądź do żądania od właściciela zapłaty różnicy w czynszu i w opłatach, które płaci obecnie, w stosunku do tych, które płacił w ramach wypowiedzianego stosunku prawnego za okres jednego roku. Koszty przeprowadzki lokatora do lokalu ponosi właściciel. Właściciel jest nadto obowiązany do zapłaty lokatorowi kary ustawowej w wysokości 15% wartości odtworzeniowej lokalu. 7. Przepisy ust. 4-6 stosuje się, jeżeli w lokalu właściciela ma zamieszkać jego pełnoletni zstępny, wstępny lub osoba, wobec której właściciel ma obowiązek alimentacyjny. 8. W wypadku stosunków prawnych, które nie ustają przez wypowiedzenie, a w szczególności w wypadku spółdzielczego prawa do lokalu, nie jest dopuszczalne ustanie stosunku prawnego w sposób i z przyczyn mniej korzystnych dla lokatora niż to wynika z przepisów tego artykułu. 9. W wypadku określonym w ust. 2 pkt 4 lokatorowi przysługuje prawo do lokalu zamiennego. Obowiązek zapewnienia lokalu zamiennego oraz pokrycia kosztów przeprowadzki spoczywa na właścicielu budynku, z zastrzeżeniem art. 32. 10. Z ważnych przyczyn, innych niż określone w ust. 2, właściciel może wytoczyć powództwo o rozwiązanie stosunku prawnego i nakazanie przez sąd opróżnienia lokalu, jeżeli strony nie osiągnęły porozumienia co do warunków i terminu rozwiązania tego stosunku.


Art. 12. 1. Jeżeli wypowiedzenie stosunku prawnego ma nastąpić z przyczyn i w trybie, o których mowa w art. 11 ust. 2 pkt 2, a gospodarstwo domowe lokatora wykazuje, że osiąga dochody na poziomie umożliwiającym ubieganie się w danej gminie o wynajęcie lokalu socjalnego, wypowiedzenie, z zastrzeżeniem ust. 5, nie może nastąpić, jeżeli właściciel nie zaproponuje lokatorowi zawarcia ugody w sprawie zapłaty zaległych i bieżących należności. 2. Ugoda powinna zawierać co najmniej: 1) postanowienie o rozłożeniu spłaty zadłużenia na raty co najmniej w ten sposób, aby kwota, którą lokator ma co miesiąc uiszczać z tytułu ugody dotyczącej zaległych należności nie przekraczała wysokości miesięcznego czynszu i opłat, do zapłaty których był obowiązany w chwili zawarcia ugody, lub 2) postanowienie o umorzeniu naliczonych do dnia zawarcia ugody odsetek od zaległych należności, 3) informację o skutkach niezawarcia ugody, o których mowa w ust. 7. 3. Ugodą nie muszą być objęte opłaty niezależne od właściciela, a także odsetki od nich. 4. Ugoda, o której mowa w ust. 1, wymaga formy pisemnej pod rygorem nieważności i powinna być zawarta w ciągu miesiąca od przedłożenia lokatorowi na piśmie propozycji warunków ugody. 5. Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli w czasie wykonywania postanowień ugody lub w ciągu dwóch lat po ich wykonaniu zaistnieją przyczyny wypowiedzenia, o których mowa w art. 11 ust. 2 pkt 2. 6. Po zawarciu ugody wypowiedzenie stosunku prawnego może nastąpić, jeżeli lokator nie wywiązuje się z jej postanowień przez dwa kolejne okresy płatności. 7. Jeżeli do ugody nie doszło ze względu na sprzeczne stanowiska stron, za obowiązujące tak, jakby ugoda została zawarta, uznaje się propozycje złożone na piśmie przez właściciela, jeżeli spełniają one wymogi określone w ust. 2. 8. W wypadku, o którym mowa w ust. 7, termin realizacji złożonych przez właściciela propozycji rozpoczyna się z początkiem miesiąca kalendarzowego następującego po upływie terminu zawarcia ugody lub, jeżeli data ta przypada później, z początkiem miesiąca kalendarzowego następującego po upływie miesięcznego terminu bezskutecznego oczekiwania na odpowiedź. 9. W razie niewykonania ugody przez lokatora właściciel może od niego dochodzić zaległych należności objętych ugodą do wysokości kwot określonych w ugodzie. Dotyczy to także wypadków określonych w ust. 7 i gdy za obowiązujące tak, jakby ugoda została zawarta, uznaje się propozycje jednej ze stron. 10. Wypowiedzenie dokonane z naruszeniem przepisów ust. 1-4 jest nieważne.


Art. 13. 1. Jeżeli lokator wykracza w sposób rażący lub uporczywy przeciwko porządkowi domowemu, czyniąc uciążliwym korzystanie z innych lokali w budynku, inny lokator lub właściciel innego lokalu w tym budynku może wytoczyć powództwo o rozwiązanie przez sąd stosunku prawnego uprawniającego do używania lokalu i nakazanie jego opróżnienia. 2. Współlokator może wytoczyć powództwo o nakazanie przez sąd eksmisji małżonka, rozwiedzionego małżonka lub innego współlokatora tego samego lokalu, jeżeli ten swoim rażąco nagannym postępowaniem uniemożliwia wspólne zamieszkiwanie.


Art. 14. 1. W wyroku nakazującym opróżnienie lokalu sąd orzeka o uprawnieniu do otrzymania lokalu socjalnego bądź o braku takiego uprawnienia wobec osób, których nakaz dotyczy. Obowiązek zapewnienia lokalu socjalnego ciąży na gminie właściwej ze względu na miejsce położenia lokalu podlegającego opróżnieniu. 2. Jeżeli w wyroku orzeczono o uprawnieniu, o którym mowa w ust. 1, dwóch lub więcej osób, gmina jest obowiązana zapewnić im co najmniej jeden lokal socjalny. 3. Sąd, badając z urzędu, czy zachodzą przesłanki do otrzymania lokalu socjalnego, orzeka o uprawnieniu osób, o których mowa w ust. 1, biorąc pod uwagę dotychczasowy sposób korzystania przez nie z lokalu oraz ich szczególną sytuację materialną i rodzinną. 4. Sąd nie może orzec o braku uprawnienia do otrzymania lokalu socjalnego wobec: 1) kobiety w ciąży, 2) małoletniego, niepełnosprawnego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414, Nr 106, poz. 668, Nr 117, poz. 756, Nr 162, poz. 1118 i poz. 1126, z 1999 r. Nr 20, poz. 170, Nr 79, poz. 885 i Nr 90, poz. 1101 oraz z 2000 r. Nr 19, poz. 238, Nr 12, poz. 136 i Nr 19, poz. 238) lub ubezwłasnowolnionego oraz sprawującego nad taką osobą opiekę i wspólnie z nią zamieszkałą, 3) obłożnie chorych, 4) emerytów i rencistów spełniających kryteria do otrzymania świadczenia z pomocy społecznej, 5) bezrobotnych, 6) osoby spełniającej przesłanki określone przez radę gminy w drodze uchwały - chyba że osoby te mogą zamieszkać w innym lokalu niż dotychczas używany. 5. Sąd może, z zastrzeżeniem ust. 4, orzec o braku uprawnienia do otrzymania lokalu socjalnego, w szczególności, jeżeli nakazanie opróżnienia następuje z przyczyn, o których mowa w art. 13. 6. Orzekając o uprawnieniu do otrzymania lokalu socjalnego, sąd nakazuje wstrzymanie wykonania opróżnienia lokalu do czasu złożenia przez gminę oferty zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego.


Art. 15. 1. Jeżeli w sprawie o opróżnienie lokalu okaże się, że w razie uwzględnienia powództwa obowiązane do opróżnienia lokalu mogą być jeszcze inne osoby, które nie występują w sprawie w charakterze pozwanych, sąd wezwie stronę powodową, aby w wyznaczonym terminie oznaczyła te osoby w taki sposób, by ich wezwanie było możliwe, a w razie potrzeby, aby wystąpiła z wnioskiem o ustanowienie kuratora. Sąd wezwie te osoby do wzięcia udziału w sprawie w charakterze pozwanych. 2. W sprawie o opróżnienie lokalu sąd z urzędu zawiadamia gminę właściwą ze względu na miejsce położenia lokalu podlegającego opróżnieniu w celu umożliwienia jej wstąpienia do sprawy. 3. Do udziału gminy w sprawie o opróżnienie lokalu stosuje się odpowiednio przepisy o interwencji ubocznej, z wyjątkiem art. 78, art. 79 zdanie drugie i art. 83 Kodeksu postępowania cywilnego. Gmina nie musi wykazywać interesu prawnego, a jej przystąpienie następuje po stronie powoda. 4. W sprawie, o której mowa w ust. 1, wydanie wyroku zaocznego może nastąpić wyłącznie po przeprowadzeniu postępowania dowodowego. Przepisu art. 339 § 2 Kodeksu postępowania cywilnego nie stosuje się.


Art. 16. Wyroków sądowych nakazujących opróżnienie lokalu nie wykonuje się w okresie od 1 listopada do 31 marca roku następnego włącznie, jeżeli osobie eksmitowanej nie wskazano lokalu, do którego ma nastąpić przekwaterowanie.


Art. 17. Przepisów art. 14 i art. 16 nie stosuje się do wypadków, w których powodem wydania wyroku nakazującego opróżnienie lokalu jest znęcanie się nad rodziną.


Art. 18. 1. Osoby zajmujące lokal bez tytułu prawnego są obowiązane do dnia opróżnienia lokalu co miesiąc uiszczać odszkodowanie. 2. Z zastrzeżeniem ust. 3, odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1, odpowiada wysokości czynszu, jaki właściciel mógłby otrzymać z tytułu najmu lokalu. Jeżeli odszkodowanie nie pokrywa poniesionych strat, właściciel może żądać od lokatora odszkodowania uzupełniającego. 3. Osoby uprawnione do lokalu zamiennego albo socjalnego, o ile sąd orzekł o wstrzymaniu wykonania opróżnienia lokalu do czasu dostarczenia im takiego lokalu, opłacają odszkodowanie w wysokości czynszu, jaki byłyby obowiązane opłacać, gdyby stosunek prawny nie wygasł. 4. Jeżeli gmina nie dostarczyła lokalu socjalnego osobie uprawnionej do niego z mocy wyroku sądowego, właścicielowi przysługuje roszczenie odszkodowawcze od gminy w wysokości odpowiadającej różnicy między odszkodowaniem określonym w ust. 2, a odszkodowaniem płaconym przez byłego lokatora, o ile osoba ta nadal zamieszkuje w lokalu właściciela.


Art. 19. Do ochrony praw lokatora do używania lokalu stosuje się odpowiednio przepisy o ochronie własności. Rozdział 3 Mieszkaniowy zasób gminy