Ustawa z dnia 20 lipca 2000 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego, ustawy - Przepisy wprowadzające Kodeks postępowania karnego oraz ustawy - Kodeks karny skarbowy

Art. 1. W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (Dz.U. Nr 89, poz. 555, z 1999 r. Nr 83, poz. 931 oraz z 2000 r. Nr 50, poz. 580) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 84 § 3 otrzymuje brzmienie: "§3. Obrońca wyznaczony z urzędu w postępowaniu kasacyjnym, w postępowaniu o stwierdzenie nieważności orzeczenia lub w postępowaniu o wznowienie postępowania powinien sporządzić i podpisać kasację, wniosek o stwierdzenie nieważności orzeczenia lub wniosek o wznowienie postępowania albo poinformować na piśmie sąd, że nie stwierdził podstaw do wniesienia kasacji, złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia lub wniosku o wznowienie postępowania."; 2) w art. 101 § 1 otrzymuje brzmienie: "§1. Wyrok, nakaz karny, a także postanowienie zamykające drogę do wydania wyroku, w przedmiocie warunkowego umorzenia postępowania albo środka zabezpieczającego, oddalające wniosek o wznowienie postępowania oraz wydane na podstawie art. 420 § 1 lub 2, są nieważne z mocy samego prawa, jeżeli: 1) oskarżony nie podlegał orzecznictwu polskich sądów karnych, 2) w wydaniu orzeczenia brała udział osoba nieuprawniona albo niezdolna do orzekania bądź podlegająca wyłączeniu na podstawie art. 40 § 1 pkt 1-3 lub 6 oraz § 2 i 3, 3) orzeczenie zostało wydane pomimo to, że inne postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby zostało już prawomocnie ukończone, 4) orzeczono karę, środek karny lub środek zabezpieczający nie znane ustawie, 5) orzeczenie zapadło z naruszeniem zasady większości głosów lub nie zostało podpisane przez którąkolwiek z osób biorących udział w jego wydaniu, 6) sąd orzekł w składzie nie znanym ustawie, 7) zachodzi sprzeczność w treści orzeczenia, uniemożliwiająca jego wykonanie."; 3) art. 102 otrzymuje brzmienie: "Art. 102. §1. Każdy organ postępowania jest obowiązany przedstawić uchybienie stanowiące przyczynę nieważności orzeczenia sądowi właściwemu do stwierdzenia nieważności. §2. Nieważność z mocy samego prawa stwierdza na posiedzeniu z urzędu, z inicjatywy organu postępowania albo na wniosek strony, sąd apelacyjny w składzie trzech sędziów. O nieważności orzeczenia sądu apelacyjnego oraz Sądu Najwyższego orzeka Sąd Najwyższy. Sąd Najwyższy orzeka o nieważności wydanego przez siebie orzeczenia w składzie siedmiu sędziów, chyba że orzeczenie zostało wydane jednoosobowo. §3. Wniosek strony o stwierdzenie nieważności orzeczenia, jeżeli nie pochodzi od prokuratora, powinien być sporządzony i podpisany przez adwokata albo radcę prawnego będącego pełnomocnikiem. Wniosek powinien zawierać wskazanie przyczyny nieważności oraz uzasadnienie. §4. Jeżeli wniosek nie pochodzi od prokuratora, strona dołącza dowód uiszczenia opłaty sądowej w wysokości stanowiącej połowę opłaty od kasacji. Przepisy art. 527 § 2-4 stosuje się odpowiednio. §5. Prezes sądu właściwego do stwierdzenia nieważności orzeczenia odmawia przyjęcia wniosku, jeżeli został złożony przez osobę nieuprawnioną lub jest niedopuszczalny z mocy ustawy. §6. Na zarządzenie w sprawie, o której mowa w § 5, oraz na zarządzenie odmawiające przyjęcia wniosku na podstawie art. 120 § 2, przysługuje zażalenie do sądu właściwego do rozpoznania wniosku. Przepis § 3 zdanie pierwsze stosuje się odpowiednio. §7. Przyjęty wniosek strony doręcza się pozostałym stronom, ich obrońcom i pełnomocnikom, którzy w terminie 14 dni od doręczenia mogą przedstawić sądowi na piśmie swoje stanowisko. Sąd rozpoznaje kwestię nieważności na posiedzeniu bez udziału stron, chyba że prezes sądu lub sąd postanowi inaczej. §8. Stwierdzając nieważność orzeczenia, sąd, w razie potrzeby, przekazuje sprawę komu należy lub podejmuje inne odpowiednie rozstrzygnięcie. §9. Na postanowienie w przedmiocie nieważności przysługuje zażalenie, chyba że wydał je Sąd Najwyższy."; 4) w art. 103 § 1 otrzymuje brzmienie: "§1. W razie rozpoznawania kwestii nieważności sąd może wstrzymać wykonanie orzeczenia. Wstrzymując wykonanie orzeczenia, sąd może zastosować środek zapobiegawczy. Przepis art. 538 stosuje się odpowiednio."; 5) w art. 180 w § 2 po wyrazach "tajemnicy adwokackiej," dodaje się wyrazy "radcy prawnego,"; 6) w art. 251 § 2 otrzymuje brzmienie: "§2. W postanowieniu o zastosowaniu tymczasowego aresztowania należy określić czas jego trwania, a ponadto oznaczyć termin, do którego aresztowanie ma trwać. Obowiązek każdorazowego oznaczenia terminu stosowania tymczasowego aresztowania trwa do uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie. W przedmiocie tymczasowego aresztowania po wydaniu orzeczenia kończącego postępowanie orzeka sąd, który wydał to orzeczenie, a w razie przekazania sprawy do drugiej instancji - sąd odwoławczy."; 7) art. 254 otrzymuje brzmienie: "Art. 254. §1. Oskarżony może składać w każdym czasie wniosek o uchylenie lub zmianę środka zapobiegawczego; w przedmiocie wniosku rozstrzyga, najpóźniej w ciągu 3 dni, prokurator, a po wniesieniu aktu oskarżenia do sądu - sąd, przed którym sprawa się toczy. Przepisu art. 252 § 2 nie stosuje się, zaś przepis art. 263 § 5 stosuje się odpowiednio. §2. Na postanowienie w przedmiocie wniosku zażalenie przysługuje tylko wtedy, gdy wniosek został złożony po upływie co najmniej 2 miesięcy od dnia rozpoznania poprzedniego wniosku dotyczącego tego samego oskarżonego."; 8) art. 263 otrzymuje brzmienie: "Art. 263. §1. W postępowaniu przygotowawczym sąd, stosując tymczasowe aresztowanie, oznacza jego termin na okres nie dłuższy niż 3 miesiące. §2. Jeżeli ze względu na szczególne okoliczności sprawy nie można było ukończyć postępowania przygotowawczego w terminie określonym w § 1, na wniosek prokuratora, sąd pierwszej instancji właściwy do rozpoznania sprawy, gdy zachodzi tego potrzeba, może przedłużyć tymczasowe aresztowanie na okres, który łącznie nie może przekroczyć 12 miesięcy. §3. Łączny okres stosowania tymczasowego aresztowania do chwili wydania pierwszego wyroku przez sąd pierwszej instancji nie może przekroczyć 2 lat. §4. Przedłużenia stosowania tymczasowego aresztowania na okres oznaczony, przekraczający terminy określone w § 2 i 3, może dokonać sąd apelacyjny, w którego okręgu prowadzi się postępowanie na wniosek sądu, przed którym sprawa się toczy, a w postępowaniu przygotowawczym na wniosek właściwego prokuratora apelacyjnego jeżeli konieczność taka powstaje w związku z zawieszeniem postępowania karnego, przedłużającą się obserwacją psychiatryczną oskarżonego, przedłużającym się opracowywaniem opinii biegłego, wykonywaniem czynności dowodowych w sprawie o szczególnej zawiłości lub poza granicami kraju, celowym przewlekaniem postępowania przez oskarżonego, a także z powodu innych istotnych przeszkód, których usunięcie było niemożliwe. §5. Na postanowienie sądu apelacyjnego wydane na podstawie § 4 przysługuje zażalenie do sądu apelacyjnego orzekającego w składzie trzech sędziów. §6. Z wnioskiem o przedłużenie okresu tymczasowego aresztowania należy wystąpić, z jednoczesnym przesłaniem właściwemu sądowi akt sprawy, nie później niż 14 dni przed upływem dotychczas określonego terminu stosowania tego środka. §7. Jeżeli zachodzi potrzeba stosowania tymczasowego aresztowania po wydaniu pierwszego wyroku przez sąd pierwszej instancji, każdorazowe jego przedłużenie może następować na okres nie dłuższy niż 3 miesiące."; 9) w art. 309 w § 3 wyrazy "Prokurator Generalny" zastępuje się wyrazami "właściwy prokurator apelacyjny"; 10) w art. 331 dodaje się § 3 w brzmieniu: "§3. W sprawie, w której wobec podejrzanego stosowane jest tymczasowe aresztowanie, akt oskarżenia należy wnieść nie później niż 14 dni przed upływem dotychczas określonego terminu stosowania tego środka."; 11) art. 378 otrzymuje brzmienie: "Art. 378. §1. Jeżeli w sprawie, w której oskarżony musi mieć obrońcę i korzysta z obrony z wyboru, obrońca lub oskarżony wypowiada stosunek obrończy, sąd zakreśla oskarżonemu odpowiedni termin do powołania nowego obrońcy, a po bezskutecznym upływie tego terminu prezes sądu lub sąd wyznacza obrońcę z urzędu. W razie potrzeby rozprawę przerywa się lub odracza. §2. W sprawie, w której oskarżony korzysta z obrońcy z urzędu, sąd na uzasadniony wniosek obrońcy lub oskarżonego zwalnia obrońcę z jego obowiązków i wyznacza oskarżonemu innego obrońcę z urzędu. §3. Wyznaczając nowego obrońcę, sąd jednocześnie podejmuje decyzję, czy dotychczasowy obrońca może bez uszczerbku dla prawa oskarżonego do obrony pełnić swe obowiązki do czasu podjęcia obrony przez nowego obrońcę."; 12) w art. 439 w § 3 skreśla się wyrazy "§ 1"; 13) w art. 444 po wyrazie "stronom" dodaje się wyrazy "i podmiotowi określonemu w art. 52 Kodeksu karnego"; 14) art. 451 otrzymuje brzmienie: "Art. 451. Sąd odwoławczy zarządza sprowadzenie na rozprawę oskarżonego pozbawionego wolności, chyba że uzna za wystarczającą obecność obrońcy. Jeżeli sąd nie zarządza sprowadzenia oskarżonego, który nie ma obrońcy, wyznacza obrońcę z urzędu."; 15) w art. 464 w § 3 skreśla się wyrazy "§ 1"; 16) art. 523 otrzymuje brzmienie: "Art. 523. §1. Kasacja może być wniesiona tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 lub innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia; kasacja nie może być wniesiona wyłącznie z powodu niewspółmierności kary. §2. Kasację na korzyść można wnieść jedynie w razie skazania oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. §3. Kasację na niekorzyść można wnieść jedynie w razie uniewinnienia oskarżonego albo umorzenia postępowania z przyczyn wskazanych w art. 17 § 1 pkt 3 i 4 oraz z powodu niepoczytalności sprawcy. §4. Ograniczenia przewidziane w § 2 i 3 nie dotyczą kasacji: 1) wniesionej z powodu uchybień wymienionych w art. 439, 2) w wypadku określonym w art. 521."; 17) w art. 526 w § 2 wyraz "adwokata" zastępuje się wyrazami "obrońcę lub pełnomocnika będącego adwokatem albo radcą prawnym"; 18) w art. 527 w § 4 po wyrazie "części" dodaje się przecinek i wyrazy "albo zostanie cofnięta"; 19) w art. 528 w § 1: a) w pkt 2 po wyrazie "adwokata" dodaje się wyrazy "lub radcy prawnego", b) w pkt 3 po wyrazach "w art. 524 § 1" dodaje się wyrazy "zdanie pierwsze"; 20) art. 530 otrzymuje brzmienie: "Art. 530. §1. W wypadku określonym w art. 525 § 1, przyjmując kasację, prezes sądu doręcza jej odpis pozostałym stronom oraz, po złożeniu przez prokuratora pisemnej odpowiedzi na kasację, niezwłocznie przesyła akta sądowi właściwemu do rozpoznania kasacji, jeżeli sąd, do którego wniesiono kasację, nie jest uprawniony do jej rozpoznania. §2. Prezes sądu, do którego wniesiono kasację, odmawia jej przyjęcia, jeżeli zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 120 § 2 lub w art. 429 § 1, albo gdy kasację oparto na innych powodach niż wskazane w art. 523 § 1. §3. Na zarządzenie, o którym mowa w § 2, zażalenie przysługuje do Sądu Najwyższego. Przepis art. 526 § 2 stosuje się odpowiednio. Sąd Najwyższy rozpoznaje zażalenie jednoosobowo. §4. W wypadku przyjęcia kasacji, której prokurator nie uznał za oczywiście bezzasadną, odpis pisemnej odpowiedzi prokuratora na kasację doręcza się pozostałym stronom, ich obrońcom i pełnomocnikom. Dalsze pisma procesowe wnosi się bezpośrednio do sądu kasacyjnego. §5. Prokurator, uznając kasację za oczywiście bezzasadną, przesyła odpis odpowiedzi na kasację pozostałym stronom, ich obrońcom i pełnomocnikom, którzy w terminie 14 dni od otrzymania odpowiedzi prokuratora mogą przedstawić sądowi na piśmie swoje stanowisko."; 21) art. 535 otrzymuje brzmienie: "Art. 535. §1. Kasację od wyroku Sąd Najwyższy rozpoznaje na rozprawie, a od postanowienia może rozpoznać na posiedzeniu, w którym strony mogą wziąć udział. Oskarżonego pozbawionego wolności nie sprowadza się, chyba że prezes sądu lub sąd postanowi inaczej. §2. Sąd Najwyższy może oddalić na posiedzeniu bez udziału stron kasację w razie jej oczywistej bezzasadności. Nie dotyczy to kasacji wniesionej na podstawie art. 521. Oddalenie kasacji jako oczywiście bezzasadnej nie wymaga pisemnego uzasadnienia. §3. Sąd Najwyższy może uwzględnić w całości na posiedzeniu bez udziału stron kasację wniesioną na korzyść oskarżonego w razie jej oczywistej zasadności."; 22) w art. 544 § 3 otrzymuje brzmienie: "§3. W kwestii wznowienia postępowania sąd orzeka na posiedzeniu bez udziału stron, chyba że prezes sądu lub sąd postanowi inaczej."; 23) w art. 545 w § 1 wyraz "455" zastępuje się wyrazem "456"; 24) w art. 657 § 1 otrzymuje brzmienie: "§1. Uprawnienia procesowe Prokuratora Generalnego i prokuratora apelacyjnego przysługują również Naczelnemu Prokuratorowi Wojskowemu, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, a uprawnienia prokuratora okręgowego przysługują odpowiednio wojskowemu prokuratorowi okręgowemu.".


Art. 2. W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Przepisy wprowadzające Kodeks postępowania karnego (Dz.U. Nr 89, poz. 556 i Nr 160, poz. 1083) dodaje się art. 11a w brzmieniu: "Art. 11a. Jeżeli rozpoznanie sprawy w sądzie miejscowo właściwym nie jest możliwe w terminie zabezpieczającym uniknięcie przedawnienia karalności przestępstwa określonym w art. 101 Kodeksu karnego, uwzględniając wniosek sądu właściwego, sąd apelacyjny może przekazać taką sprawę do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu.".


Art. 3. W ustawie z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy (Dz.U. Nr 83, poz. 930) skreśla się art. 168.


Art. 4. Czynności procesowe dokonane przed dniem wejścia w życie ustawy są skuteczne, jeżeli dokonano ich z zachowaniem przepisów dotychczasowych.


Art. 5. Wnioski o zastosowanie i przedłużenie stosowania tymczasowego aresztowania złożone przed dniem wejścia w życie ustawy rozpoznaje sąd dotychczas właściwy.


Art. 6. Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.


Ustawa z dnia 1 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy o rewaloryzacji emerytur i rent, o zasadach ustalania emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw

Art. 1. W ustawie z dnia 17 października 1991 r. o rewaloryzacji emerytur i rent, o zasadach ustalania emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 104, poz. 450, z 1992 r. Nr 21, poz. 84, z 1993 r. Nr 127, poz. 583 i Nr 129, poz. 602, z 1994 r. Nr 84, poz. 385, z 1995 r. Nr 4, poz. 17, Nr 95, poz. 473 i Nr 138, poz. 681, z 1996 r. Nr 87, poz. 395, Nr 100, poz. 461, Nr 136, poz. 636 i Nr 147, poz. 687 oraz z 1997 r. Nr 30, poz. 164) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 2 w ust. 1 po pkt 3 dodaje się pkt 3a w brzmieniu: "3a) okresy pełnienia służby w polskich podziemnych formacjach i organizacjach, w tym w działających w ramach tych organizacji oddziałach partyzanckich w okresie II wojny światowej,"; 2) w art. 4 w ust. 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie: "1) okresy działalności kombatanckiej, działalności równorzędnej z tą działalnością, a także okresy zaliczane do okresów tej działalności oraz okresy podlegania represjom wojennym i okresu powojennego, określone w przepisach o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego, z wyjątkiem okresów wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 3a,".


Art. 2. 1. Ponowne ustalenie wysokości świadczenia, przy uwzględnieniu nowych okresów składkowych, następuje na wniosek uprawnionego. 2. Podwyższone świadczenia wypłaca się od dnia wejścia w życie ustawy, jednakże za okres nie dłuższy niż od pierwszego dnia miesiąca, w którym zgłoszono wniosek.


Art. 3. Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.


Ustawa z dnia 2 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego Rozdział 1 Przepisy ogólne

Art. 1. Ustawa określa warunki wykonywania międzynarodowego zarobkowego transportu drogowego przez krajowych przedsiębiorców pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju oraz warunki wykonywania międzynarodowego transportu drogowego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagranicznych przedsiębiorców pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi za granicą.


Art. 10. 1. Minister Transportu i Gospodarki Morskiej może, na wniosek przedsiębiorcy, przenieść uprawnienia wynikające z koncesji w razie: 1) śmierci osoby fizycznej będącej wspólnikiem spółki cywilnej, spółki jawnej lub spółki komandytowej posiadającej koncesję i wstąpienia na jej miejsce spadkobiercy, 2) połączenia, podziału lub przekształcenia, zgodnie z odrębnymi przepisami, przedsiębiorcy posiadającego pojazdy objęte koncesjami na międzynarodowy transport drogowy, 3) przejęcia w całości działalności w zakresie międzynarodowego transportu drogowego oraz pojazdów objętych koncesjami przez innego przedsiębiorcę. 2. Nie można przenosić uprawnień wynikających z koncesji, poza przypadkami wymienionymi w ust. 1. 3. Koncesji nie można odstępować osobom trzecim. 4. Minister Transportu i Gospodarki Morskiej może wyrazić zgodę na wykonywanie uprawnień wynikających z koncesji przez spółki akcyjne lub spółki z ograniczoną odpowiedzialnością będące akcjonariuszami lub udziałowcami w spółce posiadającej koncesję, jeżeli zawarły one umowę leasingu lub dzierżawy na używanie pojazdu samochodowego objętego koncesją. 5. Przedsiębiorca przejmujący uprawnienia wynikające z koncesji w przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 4, jest obowiązany spełnić warunki określone w art. 7 ust. 1 i 3.


Art. 11. 1. Koncesja może być zmieniona, na wniosek przedsiębiorcy, w razie: 1) wymiany pojazdu samochodowego objętego koncesją, 2) wystąpienia o zmianę kraju, na który koncesja została udzielona. 2. Koncesję zmienia się, na wniosek przedsiębiorcy, w razie: 1) zmiany nazwy lub siedziby posiadacza koncesji, 2) zmiany numerów rejestracyjnych pojazdu samochodowego objętego koncesją, 3) przeniesienia uprawnień wynikających z koncesji na podstawie art. 10 ust. 1 i 4.


Art. 12. Minister Transportu i Gospodarki Morskiej może zobowiązać posiadacza koncesji do przedstawienia, w wyznaczonym terminie, informacji i dokumentów potwierdzających, że spełnia on warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie międzynarodowego transportu drogowego określone w art. 7 ust. 1.


Art. 13. 1. Koncesję cofa się, jeżeli jej posiadacz: 1) przestał spełniać warunki niezbędne do jej uzyskania, 2) nie dotrzymał warunków określonych w koncesji, 3) odstąpił koncesję osobie trzeciej, 4) nie wykonuje, na skutek okoliczności zależnych od niego, międzynarodowego transportu drogowego przez co najmniej 6 miesięcy, 5) nie przestrzega przepisów ustawy oraz warunków określonych w umowach międzynarodowych obowiązujących Rzeczpospolitą Polską w zakresie międzynarodowego transportu drogowego. 2. Koncesję można cofnąć, jeżeli jej posiadacz: 1) zalega w regulowaniu, stwierdzonych decyzją ostateczną lub prawomocnym orzeczeniem, zobowiązań celnych, podatkowych lub innych zobowiązań na rzecz Skarbu Państwa z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie międzynarodowego transportu drogowego, 2) nie przedłożył, w wyznaczonym terminie, informacji i dokumentów, o których mowa w art. 12. 3. W przypadku cofnięcia koncesji na międzynarodowy transport drogowy, ponowna koncesja nie może być udzielona wcześniej niż po upływie 2 lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu koncesji stała się ostateczna.


Art. 14. Koncesja wygasa w razie: 1) upływu okresu, na który została udzielona, 2) likwidacji przedsiębiorcy, któremu koncesja została udzielona, chyba że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 10 ust. 1, 3) zrzeczenia się jej.


Art. 15. 1. Minister Transportu i Gospodarki Morskiej wydaje krajowemu przedsiębiorcy zezwolenie zagraniczne na przewóz rzeczy pod warunkiem posiadania przez niego koncesji, z zastrzeżeniem art. 18 ust. 1. 2. Przepis ust. 1 stosuje się również w przypadku pojazdu samochodowego nie przewożącego rzeczy. 3. Zwalnia się z obowiązku posiadania zezwolenia zagranicznego na wykonywanie międzynarodowego transportu kombinowanego, jeżeli w umowach międzynarodowych przewidziano wzajemne zwolnienie w tym zakresie. 4. Minister Transportu i Gospodarki Morskiej: 1) odmówi wydania zezwolenia zagranicznego w razie braku możliwości zapewnienia wystarczającej liczby tych zezwoleń, 2) może odmówić wydania zezwolenia zagranicznego w przypadkach, o których mowa w art. 13 ust. 1 i 2. 5. Minister Transportu i Gospodarki Morskiej, po zasięgnięciu opinii polskich organizacji o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszających międzynarodowych przewoźników drogowych, może określić, w drodze rozporządzenia, dodatkowe warunki i tryb wydawania zezwoleń zagranicznych w razie braku możliwości zapewnienia posiadaczom koncesji oraz wykonującym międzynarodowy transport drogowy na potrzeby własne wystarczającej liczby tych zezwoleń.


Art. 16. 1. Wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie regularnej międzynarodowej komunikacji autobusowej, przewozów wahadłowych lub przewozów okazjonalnych wymaga dodatkowego zezwolenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej, z zastrzeżeniem ust. 3. 2. Przepis ust. 1 stosuje się również w przypadku pojazdu samochodowego nie przewożącego osób. 3. Nie wymaga zezwolenia wykonywanie przewozu okazjonalnego, jeżeli: 1) tym samym pojazdem na całej trasie przejazdu przewozi się tę samą grupę osób i dowozi ją do miejsca początkowego albo 2) polega on na przewozie osób w jedną stronę, tylko do miejsca docelowego. 4. Minister Transportu i Gospodarki Morskiej może odmówić udzielenia zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli przedsiębiorca: 1) nie przestrzega warunków określonych w posiadanym już zezwoleniu, 2) nie wykonuje, na skutek okoliczności zależnych od niego, przewozów w ramach regularnej międzynarodowej komunikacji autobusowej przez co najmniej 3 miesiące, 3) wykonuje przewozy bez wymaganego zezwolenia. 5. Minister Transportu i Gospodarki Morskiej może cofnąć zezwolenie w przypadkach określonych w ust. 4 pkt 1 lub 2. 6. W przypadku cofnięcia zezwolenia na prowadzenie regularnej międzynarodowej komunikacji autobusowej, ponowne zezwolenie nie może być udzielone wcześniej niż po upływie 3 lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu zezwolenia stała się ostateczna.


Art. 17. 1. Minister Transportu i Gospodarki Morskiej udziela zezwolenia, o którym mowa w art. 16, krajowemu przedsiębiorcy pod warunkiem posiadania przez niego koncesji. 2. Zezwolenie na prowadzenie regularnej komunikacji autobusowej może być udzielone na okres nie przekraczający 5 lat, a w odniesieniu do przewozów wahadłowych i okazjonalnych na okres nie przekraczający jednego roku. 3. Zezwolenie może być wykorzystane tylko przez przedsiębiorcę, któremu zostało udzielone. 4. Minister Transportu i Gospodarki Morskiej może określić, w drodze rozporządzenia, dodatkowe warunki, jakie powinni spełnić krajowi przedsiębiorcy ubiegający się o zezwolenie na prowadzenie regularnej międzynarodowej komunikacji autobusowej, przewozów wahadłowych i okazjonalnych.


Art. 18. 1. Przedsiębiorcy, który wykonuje międzynarodowy transport drogowy na potrzeby własne, zezwolenie zagraniczne może być wydane, jeżeli wynika to z prowadzonej przez niego działalności i umowy zawartej z kontrahentem zagranicznym oraz jeżeli pojazd odpowiada warunkom technicznym określonym przepisami Prawa o ruchu drogowym. 2. Przepis ust. 1 stosuje się również w przypadku pojazdu samochodowego nie przewożącego osób lub rzeczy. 3. Minister Transportu i Gospodarki Morskiej może określić, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki wykonywania międzynarodowego transportu drogowego na potrzeby własne.


Art. 19. Minister Transportu i Gospodarki Morskiej może upoważnić na określonych warunkach: 1) kierownika jednostki organizacyjnej utworzonej w tym celu - do wydawania zezwoleń zagranicznych oraz wykonywania niektórych czynności związanych z udzielaniem koncesji, 2) polskie organizacje o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszające międzynarodowych przewoźników drogowych - do wydawania zezwoleń zagranicznych.


Art. 2. 1. Przepisy ustawy stosuje się również do międzynarodowego transportu drogowego wykonywanego na potrzeby własne przedsiębiorcy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju - w zakresie i na zasadach określonych w ustawie. 2. Przepisów ustawy nie stosuje się do międzynarodowego transportu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi, których dopuszczalna ładowność wraz z ładownością przyczepy nie przekracza 1500 kg, a także samochodami osobowymi przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 5 osób łącznie z kierowcą.


Art. 20. W sprawach nie uregulowanych w niniejszym rozdziale stosuje się odpowiednio przepisy o działalności gospodarczej. Rozdział 3 Międzynarodowy transport drogowy wykonywany pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi za granicą


Art. 21. 1. Wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagranicznego przedsiębiorcę pojazdem samochodowym zarejestrowanym za granicą wymaga zezwolenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej. 2. Zezwolenie na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego w zakresie przewozu rzeczy może być udzielone na okres nie przekraczający jednego roku kalendarzowego. 3. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się również w przypadku pojazdu samochodowego nie przewożącego osób lub rzeczy.


Art. 22. 1. Wykonywanie przez zagranicznego przedsiębiorcę przewozu, który zaczyna się i kończy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (kabotażu), wymaga odrębnego zezwolenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej. 2. Zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, Minister Transportu i Gospodarki Morskiej może udzielić zagranicznemu przedsiębiorcy na jego wniosek; do wniosku należy dołączyć opinię co najmniej dwóch polskich organizacji o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszających międzynarodowych przewoźników drogowych.


Art. 23. Do zagranicznego przedsiębiorcy, który wykonuje międzynarodowy transport drogowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie regularnej międzynarodowej komunikacji autobusowej, przewozów wahadłowych lub okazjonalnych, stosuje się odpowiednio przepisy art. 16 i 17 ust. 2 i 3.


Art. 24. Udzielenie zezwolenia następuje z zachowaniem zasady wzajemności stosowanej przez władze kraju zagranicznego przedsiębiorcy ubiegającego się o zezwolenie.


Art. 25. Minister Transportu i Gospodarki Morskiej może, w uzasadnionych przypadkach, zwolnić niektórych przedsiębiorców lub niektóre rodzaje przewozów z obowiązku uzyskania zezwolenia, w szczególności przewozy wykonywane w ramach pomocy humanitarnej, medycznej, ratownictwa lub w przypadku klęsk żywiołowych. Rozdział 4 Opłaty


Art. 26. 1. Za udzielenie koncesji, zmianę koncesji lub wydanie wtórnika koncesji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego pobiera się opłatę. 2. Krajowy przedsiębiorca wykonujący międzynarodowy transport drogowy w zakresie przewozu rzeczy uiszcza opłatę za wydanie zezwolenia zagranicznego na jednorazowe lub wielokrotne przewozy. 3. Minister Transportu i Gospodarki Morskiej w porozumieniu z Ministrem Finansów, po zasięgnięciu opinii polskich organizacji o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszających międzynarodowych przewoźników drogowych, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość opłat, o których mowa w ust. 1 i 2, oraz tryb ich wnoszenia.


Art. 27. 1. Przedsiębiorcy, o których mowa w art. 1 i art. 2 ust. 1, uiszczają opłaty za przejazd po drogach krajowych wykorzystywanych w międzynarodowym transporcie drogowym. 2. Opłaty, o których mowa w ust. 1, uiszczają: 1) krajowi przedsiębiorcy - w jednostce wyznaczonej przez Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej, 2) zagraniczni przedsiębiorcy - w granicznych urzędach celnych. 3. Minister Transportu i Gospodarki Morskiej w porozumieniu z Ministrami Finansów oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji, w drodze rozporządzenia: 1) określi rodzaje opłat, o których mowa w ust. 1, ich wysokość, tryb wnoszenia, wzory dokumentów potwierdzających wniesienie opłat oraz sposób i tryb nabywania tych dokumentów, 2) może wyznaczyć inne niż określone w ust. 2 jednostki właściwe do pobierania tych opłat. 4. Minister Transportu i Gospodarki Morskiej może na zasadzie wzajemności wprowadzić dla zagranicznych przedsiębiorców, w drodze rozporządzenia, inne opłaty niż wymienione w ust. 1, określić ich wysokość i tryb wnoszenia oraz jednostki właściwe do pobierania tych opłat.


Art. 28. 1. Za udzielenie zezwolenia na prowadzenie regularnej międzynarodowej komunikacji autobusowej, przewozów wahadłowych lub okazjonalnych pobiera się opłaty. 2. Minister Transportu i Gospodarki Morskiej w porozumieniu z Ministrem Finansów, po zasięgnięciu opinii polskich organizacji o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszających międzynarodowych przewoźników drogowych, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość opłat, o których mowa w ust. 1, oraz tryb ich wnoszenia.


Art. 29. 1. Minister Transportu i Gospodarki Morskiej może, w uzasadnionych przypadkach, zwolnić niektórych przedsiębiorców lub niektóre rodzaje przewozów z opłat, w szczególności przewozy wykonywane w ramach pomocy humanitarnej, medycznej, ratownictwa lub w przypadku klęsk żywiołowych, a także na zasadach wzajemności. 2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do opłaty za udzielenie lub zmianę koncesji.


Art. 3. W rozumieniu ustawy: 1) międzynarodowym transportem drogowym jest przewóz osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi po drogach publicznych, w czasie którego następuje przekroczenie granicy państwowej, 2) międzynarodowym transportem drogowym na potrzeby własne jest niezarobkowy przewóz osób lub rzeczy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej pojazdami samochodowymi będącymi jego własnością; nie obejmuje to przewozu osób w ramach prowadzonej działalności turystycznej, 3) międzynarodowym transportem kombinowanym jest przewóz rzeczy w jednej i tej samej jednostce ładunkowej z wykorzystaniem kilku rodzajów środków transportu, w czasie którego następuje przekroczenie granicy państwowej, 4) zezwoleniem zagranicznym jest dokument otrzymany na podstawie umowy międzynarodowej od właściwego organu innego państwa lub organizacji międzynarodowej, upoważniający do wykonywania międzynarodowego transportu drogowego, jednokrotnie lub wielokrotnie, na terytorium państwa określonego w zezwoleniu lub tranzytem przez jego terytorium, 5) regularną międzynarodową komunikacją autobusową jest przewóz osób i ich bagażu według rozkładu jazdy podanego do publicznej wiadomości, 6) przewozem wahadłowym jest wielokrotny przewóz zorganizowanych grup osób tam i z powrotem, między tym samym miejscem początkowym i tym samym miejscem docelowym, przy spełnieniu następujących dodatkowych warunków: a) każda grupa osób, przewieziona do miejsca docelowego, wraca w tym samym składzie do miejsca początkowego, b) oprócz usługi przewozowej należy zapewnić zakwaterowanie w miejscu docelowym lub podczas podróży, c) pierwsza jazda powrotna i ostatnia jazda docelowa są jazdami bez osób, 7) przewozem okazjonalnym jest przewóz osób, który nie stanowi regularnej międzynarodowej komunikacji autobusowej albo przewozu wahadłowego.


Art. 30. 1. Wpływy uzyskane z opłat, o których mowa w art. 26-28, przekazywane są na wyodrębniony rachunek Generalnej Dyrekcji Dróg Publicznych, z przeznaczeniem na budowę i utrzymanie dróg krajowych. 2. Minister Transportu i Gospodarki Morskiej może przeznaczyć część wpływów, o których mowa w ust. 1, na poprawę bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz na budowę autostrad.


Art. 31. 1. Minister Transportu i Gospodarki Morskiej może upoważnić, na określonych warunkach, do pobierania opłat, o których mowa w art. 26: 1) kierownika jednostki organizacyjnej utworzonej w tym celu, 2) polskie organizacje o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszające międzynarodowych przewoźników drogowych. 2. Jednostki, o których mowa w ust. 1 oraz w art. 27 ust. 2-4, otrzymują prowizję od pobranych opłat. 3. Minister Transportu i Gospodarki Morskiej w porozumieniu z Ministrem Finansów i Prezesem Głównego Urzędu Ceł określi, w drodze rozporządzenia, wysokość prowizji oraz sposób jej pobierania i rozliczania z jednostkami, o których mowa w ust. 1. Rozdział 5 Zmiany w przepisach obowiązujących


Art. 32. W ustawie z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń (Dz.U. Nr 12, poz. 114, z 1981 r. Nr 24, poz. 124, z 1982 r. Nr 16, poz. 125, z 1983 r. Nr 6, poz. 35 i Nr 44, poz. 203, z 1984 r. Nr 54, poz. 275, z 1985 r. Nr 14, poz. 60 i Nr 23, poz. 100, z 1986 r. Nr 39, poz. 193, z 1988 r. Nr 20, poz. 135 i Nr 41, poz. 324, z 1989 r. Nr 34, poz. 180, z 1990 r. Nr 51, poz. 297, Nr 72, poz. 422 i Nr 86, poz. 504, z 1991 r. Nr 75, poz. 332 i Nr 91, poz. 408, z 1992 r. Nr 24, poz. 101, z 1994 r. Nr 123, poz. 600, z 1995 r. Nr 6, poz. 29 i Nr 60, poz. 310 oraz z 1997 r. Nr 54, poz. 349, Nr 60, poz. 369, Nr 85, poz. 539, Nr 98, poz. 602 i Nr 104, poz. 661)) art. 103a otrzymuje brzmienie: "Art. 103a. §1. Kto wykonuje międzynarodowy transport drogowy: 1) bez wymaganej koncesji, 2) bez wymaganego zezwolenia na przewóz osób lub rzeczy albo nie przestrzega warunków w nim określonych, 3) bez wymaganego zezwolenia na przewóz, który zaczyna się i kończy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pojazdem zarejestrowanym za granicą (kabotaż), 4) bez dokumentów wymaganych zgodnie z umową europejską, dotyczącą międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), 5) bez świadectwa wymaganego zgodnie z umową o międzynarodowych przewozach szybko psujących się artykułów żywnościowych i o specjalnych środkach transportu przeznaczonych do tych przewozów (ATP), 6) bez zezwolenia na przejazd pojazdu, z ładunkiem lub bez ładunku, o masie, naciskach osi lub wymiarach przekraczających wielkości określone w odrębnych przepisach, 7) bez formularza jazdy lub z nieprawidłowo wypełnionym formularzem, przy wykonywaniu przewozu okazjonalnego, wahadłowego lub przewozu osób na potrzeby własne, 8) bez uiszczenia opłat obowiązujących w międzynarodowym transporcie drogowym, 9) nie przestrzegając przepisów o czasie pracy i odpoczynku kierowców, podlega karze grzywny. §2. Orzekanie w sprawach wymienionych w ust. 1 następuje na wniosek właściwego organu kontroli lub organu udzielającego koncesji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego.".


Art. 33. W ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. Nr 14, poz. 60, z 1988 r. Nr 19, poz. 132, z 1989 r. Nr 35, poz. 192, z 1990 r. Nr 34, poz. 198, z 1991 r. Nr 75, poz. 332, z 1993 r. Nr 47, poz. 212, z 1994 r. Nr 127, poz. 627 oraz z 1997 r. Nr 6, poz. 31 i Nr 80, poz. 497) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 13: a) w ust. 2 pkt 3 otrzymuje brzmienie: "3) przejazdy po drogach publicznych pojazdów zarejestrowanych w kraju lub za granicą, z ładunkiem lub bez ładunku, o masie, naciskach osi lub wymiarach przekraczających wielkości określone w odrębnych przepisach,", b) po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu: "2a. Za przejazd po drogach publicznych pojazdów, o których mowa w ust. 2 pkt 3, bez zezwolenia określonego przepisami Prawa o ruchu drogowym pobiera się opłaty podwyższone.", c) w ust. 3 w pkt 1 skreśla się wyrazy "oraz kolumny pojazdów w rozumieniu przepisów Prawa o ruchu drogowym", d) w ust. 4 po wyrazach "w ust. 2" dodaje się wyrazy "i 2a"; 2) art. 40a otrzymuje brzmienie: "Art. 40a. Opłaty pochodzące ze źródeł, o których mowa w art. 13 ust. 2 i 2a, oraz opłaty i kary określone w art. 40 ust. 4 stanowią dochody środków specjalnych zarządów dróg przeznaczonych na utrzymanie dróg, a opłaty za zezwolenia na przejazd pojazdów wymienionych w art. 13 ust. 2 pkt 3 i ust. 2a, których trasa przekracza granicę państwa, stanowią dochody środka specjalnego Generalnej Dyrekcji Dróg Publicznych przeznaczonego na budowę i utrzymanie dróg krajowych."; 3) po art. 40a dodaje się art. 40b w brzmieniu: "art. 40b. 1. Osoby upoważnione przez dyrektora urzędu celnego są uprawnione do kontroli pojazdów wykonujących międzynarodowy transport drogowy w zakresie masy, nacisków osi lub wymiarów określonych przepisami Prawa o ruchu drogowym. 2. W razie przekroczenia dopuszczalnej masy, nacisków osi lub wymiarów pojazdów, urzędy celne pobierają opłaty ustalone zgodnie z art. 13 ust. 4. 3. Urzędy celne otrzymują prowizję od pobranych opłat. 4. Minister Transportu i Gospodarki Morskiej w porozumieniu z Ministrem Finansów i Prezesem Głównego Urzędu Ceł określi, w drodze rozporządzenia, wysokość prowizji, o której mowa w ust. 3, oraz sposób jej pobierania i rozliczania z Generalną Dyrekcją Dróg Publicznych.".


Art. 34. W ustawie z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 41, poz. 324, z 1990 r. Nr 26, poz. 149, Nr 34, poz. 198 i Nr 86, poz. 504, z 1991 r. Nr 31, poz. 128, Nr 41, poz. 179, Nr 73, poz. 321, Nr 105, poz. 452, Nr 106, poz. 457 i Nr 107, poz. 460, z 1993 r. Nr 28, poz. 127, Nr 47, poz. 212 i Nr 134, poz. 646, z 1994 r. Nr 27, poz. 96 i Nr 127, poz. 627, z 1995 r. Nr 60, poz. 310, Nr 85, poz. 426, Nr 90, poz. 446, Nr 141, poz. 700 i Nr 147, poz. 713, z 1996 r. Nr 41, poz. 177 i Nr 45, poz. 199 oraz z 1997 r. Nr 9, poz. 44, Nr 23, poz. 117, Nr 43, poz. 272, Nr 54, poz. 348, Nr 60, poz. 369, Nr 75, poz. 471, Nr 88, poz. 554, Nr 96, poz. 591 i Nr 98, poz. 602) w art. 11 wprowadza się następujące zmiany: 1) w ust. 1 w pkt 18 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 19 w brzmieniu: "19) międzynarodowego transportu drogowego.", 2) dodaje się ust. 10 w brzmieniu: "10. Zasady udzielania koncesji, o której mowa w ust. 1 pkt 19, określają przepisy o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego.". Rozdział 6 Przepisy przejściowe i końcowe


Art. 35. 1. Koncesje i zezwolenia na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego, udzielone podmiotom gospodarczym przed dniem wejścia w życie ustawy, zachowują moc. 2. Postępowanie w sprawie udzielenia koncesji lub zezwolenia na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego, wszczęte przed dniem wejścia w życie ustawy i do tego dnia nie zakończone decyzją ostateczną, prowadzi się według przepisów niniejszej ustawy.


Art. 36. 1. Traci moc ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego (Dz.U. Nr 75, poz. 332, z 1992 r. Nr 75, poz. 369 i z 1997 r. Nr 80, poz. 501). 2. Przepisy wydane na podstawie ustawy, o której mowa w ust. 1, zachowują moc przez okres nie dłuższy niż 6 miesięcy od dnia wejścia ustawy w życie, o ile nie są z nią sprzeczne. 3. Tracą moc przepisy art. 12-17 ustawy z dnia 27 listopada 1961 r. o transporcie drogowym i spedycji krajowej (Dz.U. Nr 53, poz. 297, z 1984 r. Nr 53, poz. 272, z 1988 r. Nr 41, poz. 324 i z 1991 r. Nr 75, poz. 332).


Art. 37. Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.


Art. 4. 1. Krajowy przedsiębiorca jest obowiązany wyposażyć kierowcę pojazdu samochodowego zarejestrowanego w kraju w dokumenty związane z przewozem wykonywanym w ramach międzynarodowego transportu drogowego. 2. Kierowca pojazdu samochodowego zarejestrowanego w kraju jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli, stosownie do rodzaju przewozu, następujące dokumenty: 1) koncesję na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego, 2) zezwolenie zagraniczne na przewóz rzeczy, 3) zezwolenie na przewóz osób w ramach międzynarodowego transportu drogowego, 4) dokumenty wymagane zgodnie z umową europejską dotyczącą międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), 5) świadectwo wymagane zgodnie z umową o międzynarodowych przewozach szybko psujących się artykułów żywnościowych i o specjalnych środkach transportu przeznaczonych do tych przewozów (ATP), 6) zezwolenie na przejazd pojazdu, z ładunkiem lub bez ładunku, o masie, naciskach osi lub wymiarach przekraczających wielkości określone w odrębnych przepisach, 7) formularz jazdy - przy wykonywaniu przewozu okazjonalnego, wahadłowego lub przewozu osób na potrzeby własne, 8) dowód uiszczenia opłaty obowiązującej w międzynarodowym transporcie drogowym, 9) zapisy zamontowanego w pojeździe urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy oraz czas jazdy i postoju kierującego lub kierujących pojazdem samochodowym. 3. Kierowca pojazdu samochodowego zarejestrowanego za granicą jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli, stosownie do rodzaju przewozu, następujące dokumenty: 1) zezwolenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej na przewóz osób lub rzeczy w ramach międzynarodowego transportu drogowego, 2) dokumenty wymagane zgodnie z umową europejską dotyczącą międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), 3) świadectwo wymagane zgodnie z umową o międzynarodowych przewozach szybko psujących się artykułów żywnościowych i o specjalnych środkach transportu przeznaczonych do tych przewozów (ATP), 4) zezwolenie na przejazd pojazdu, z ładunkiem lub bez ładunku, o masie, naciskach osi lub wymiarach przekraczających wielkości określone w odrębnych przepisach, 5) formularz jazdy - przy wykonywaniu przewozu okazjonalnego, wahadłowego lub przewozu osób na potrzeby własne, 6) dowód uiszczenia opłaty obowiązującej w międzynarodowym transporcie drogowym, 7) zapisy zamontowanego w pojeździe urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy oraz czas jazdy i postoju kierującego lub kierujących pojazdem samochodowym. 4. Przepisy ust. 1-3 nie naruszają obowiązków przedsiębiorców lub kierowców wykonujących międzynarodowy transport drogowy, wynikających z odrębnych ustaw lub umów międzynarodowych.


Art. 5. Do kontroli kierowców pojazdów samochodowych zarejestrowanych w kraju lub za granicą, w zakresie dokumentów związanych z wykonywaniem międzynarodowego transportu drogowego oraz przestrzegania warunków w nich określonych, są uprawnieni: 1) Policja - w odniesieniu do dokumentów wymienionych w art. 4 ust. 2 pkt 3-9 i ust. 3, 2) organ celny - przy przeprowadzaniu kontroli celnej, w odniesieniu do dokumentów wymienionych w art. 4 ust. 2 i 3, 3) Straż Graniczna - przy przeprowadzaniu kontroli granicznej, w odniesieniu do dokumentów wymienionych w art. 4 ust. 2 pkt 2-5, 7 i 9 oraz ust. 3 pkt 1-3, 5 i 7, 4) zarząd dróg - w odniesieniu do dokumentów wymienionych w art. 4 ust. 2 pkt 6 i ust. 3 pkt 4. Rozdział 2 Międzynarodowy transport drogowy wykonywany pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju


Art. 6. 1. Wykonywanie międzynarodowego zarobkowego transportu drogowego pojazdem samochodowym zarejestrowanym w kraju podlega koncesjonowaniu. 2. Organem właściwym do udzielenia, odmowy udzielenia, zmiany i cofnięcia koncesji jest Minister Transportu i Gospodarki Morskiej. 3. Przepisu ust. 1 nie stosuje się przy wykonywaniu międzynarodowego transportu kombinowanego. 4. Minister Transportu i Gospodarki Morskiej lub upoważniona przez niego jednostka organizacyjna prowadzi rejestr udzielonych koncesji.


Art. 7. 1. Koncesji udziela się, z zastrzeżeniem art. 9, przedsiębiorcy, zwanemu dalej "posiadaczem koncesji", jeżeli: 1) co najmniej jeden z członków organu zarządzającego osoby prawnej, a w przypadku innego przedsiębiorcy - jedna z osób prowadzących działalność gospodarczą, ma udokumentowaną co najmniej trzyletnią praktykę w wykonywaniu krajowego transportu drogowego lub roczną praktykę w wykonywaniu międzynarodowego transportu drogowego, 2) członkowie organu zarządzającego osoby prawnej, a w przypadku innego przedsiębiorcy - osoby prowadzące działalność gospodarczą, nie byli karani za przestępstwa skarbowe, przeciwko bezpieczeństwu w ruchu lądowym, mieniu lub dokumentom, 3) posiada zabezpieczenie w postaci środków pieniężnych lub rzeczowych w wysokości równej co najmniej 3000 ECU na pojazd albo 150 ECU na tonę dopuszczalnej ładowności pojazdu ciężarowego lub na jedno miejsce siedzące w autobusie albo inne odpowiednie zabezpieczenie majątkowe odpowiadające tej kwocie, 4) wykazał, że ma prawo do dysponowania pojazdem lub pojazdami samochodowymi, które odpowiadają warunkom technicznym określonym przepisami Prawa o ruchu drogowym, 5) międzynarodowy przewóz drogowy wykonuje kierowca lub kierowcy spełniający warunki określone w pkt 1 i posiadający świadectwo kwalifikacji określone przepisami Prawa o ruchu drogowym oraz nie karani za przestępstwa skarbowe, przeciwko bezpieczeństwu w ruchu lądowym, mieniu lub dokumentom. 2. Minister Transportu i Gospodarki Morskiej, po zasięgnięciu opinii polskich organizacji o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszających międzynarodowych przewoźników drogowych, określi, w drodze rozporządzenia, dokumenty niezbędne do udzielenia koncesji oraz treść i wzór koncesji. 3. Minister Transportu i Gospodarki Morskiej, po zasięgnięciu opinii polskich organizacji o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszających międzynarodowych przewoźników drogowych, może określić, w drodze rozporządzenia, dodatkowe wymagania kwalifikacyjne dotyczące osób wymienionych w ust. 1 pkt 1 i 5, od których spełnienia uzależnione będzie udzielenie koncesji, programy szkolenia oraz jednostki uprawnione do szkolenia i egzaminowania, a także wysokość opłat za szkolenie i egzaminowanie.


Art. 8. 1. Koncesji udziela się przedsiębiorcy na: 1) przewóz do jednego lub więcej krajów, 2) przewóz jednym lub większą liczbą określonych pojazdów samochodowych, 3) wszystkie lub niektóre rodzaje przewozów. 2. Posiadacz koncesji jest obowiązany do przestrzegania ustalonych w niej warunków.


Art. 9. 1. Minister Transportu i Gospodarki Morskiej odmawia udzielenia koncesji w razie braku możliwości zapewnienia wystarczającej liczby zezwoleń zagranicznych. 2. Minister Transportu i Gospodarki Morskiej, po zasięgnięciu opinii polskich organizacji o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszających międzynarodowych przewoźników drogowych, może określić liczbę koncesji lub promes koncesji na dany rok kalendarzowy.


Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie niektórych ustaw

Art. 1. W ustawie z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 86, poz. 433, z 1996 r. Nr 106, poz. 496 oraz z 1997 r. Nr 6, poz. 31 i Nr 80, poz. 506) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 11 ust. 2 otrzymuje brzmienie: "2. Przewodniczącego Rady oraz jej członków powołuje na okres trzech lat i odwołuje Prezes Rady Ministrów na wniosek Ministra Skarbu Państwa działającego w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej."; 2) w art. 12 w ust. 2: a) pkt 3 otrzymuje brzmienie: "3) w porozumieniu z Ministrami Skarbu Państwa oraz Obrony Narodowej ustalanie rocznego planu finansowego Agencji, kierunków rozdysponowania środków finansowych, a także występowanie z wnioskami do Ministra Obrony Narodowej w sprawie wysokości dotacji budżetowej na realizację zadań określonych w art. 19 ust. 2 pkt 4,", b) pkt 4 otrzymuje brzmienie: "4) przedstawianie Radzie Nadzorczej, Ministrowi Skarbu Państwa oraz Ministrowi Obrony Narodowej sprawozdania z rocznej działalności Agencji." 3) w art. 14 ust. 1 otrzymuje brzmienie: "1. Skarb Państwa powierza Agencji wykonywanie prawa własności i innych praw rzeczowych na jego rzecz w stosunku do gruntów, budynków i lokali mieszkalnych stanowiących własność Skarbu Państwa: 1) wykorzystywanych na zakwaterowanie stałe i tymczasowe żołnierzy zawodowych, 2) zajętych pod urządzenia i obiekty infrastruktury technicznej i społecznej związane z nieruchomościami, o których mowa w pkt 1, 3) uznanych za zbędne na cele obronności i bezpieczeństwa państwa, jeżeli w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego są lub mogą być przeznaczone pod budownictwo mieszkaniowe."; 4) w art. 16: a) w ust. 1 pkt 3 otrzymuje brzmienie: "3) dokonywanie remontów budynków mieszkalnych i internatowo-hotelowych oraz związanej z nimi infrastruktury technicznej i społecznej.", b) w ust. 2 pkt 2 otrzymuje brzmienie: "2) planowania i realizowania inwestycji i modernizacji budynków mieszkalnych i internatowo-hotelowych oraz związanej z nimi infrastruktury technicznej,"; 5) w art. 17: a) pkt 2 otrzymuje brzmienie: "2) zawieranie umów sprzedaży, dzierżawy, najmu lub użyczenia lokali użytkowych, elementów infrastruktury technicznej i społecznej oraz innych nieruchomości,", b) pkt 5 otrzymuje brzmienie: "5) bezprzetargową sprzedaż gruntów spółdzielni lub spółce budownictwa mieszkaniowego, których wyłącznymi członkami lub udziałowcami są osoby uprawnione do przydziału kwatery lub pracownicy wojska spełniający warunki do zawarcia umowy najmu na czas nie oznaczony lokalu mieszkalnego przeznaczonego na stałe zakwaterowanie żołnierzy zawodowych."; 6) w art. 18: a) skreśla się ust. 1, b) ust. 2 otrzymuje brzmienie: "2. Podstawą przekazywania nieruchomości oraz innych składników mienia są protokoły zdawczo-odbiorcze."; 7) w art. 19 ust. 6 otrzymuje brzmienie: "6. Minister Skarbu Państwa w porozumieniu z Ministrami Obrony Narodowej oraz Finansów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i sposób prowadzenia gospodarki finansowej Agencji."; 8) w art. 20 ust. 2 otrzymuje brzmienie: "2. Wynagrodzenie Prezesa i członków Rady Nadzorczej Agencji ustala Prezes Rady Ministrów."; 9) w art. 23 ust. 4 otrzymuje brzmienie: "4. Zachowanie lub nabycie uprawnień do kwatery stwierdza, w drodze decyzji administracyjnej, dyrektor oddziału terenowego Agencji na podstawie zaświadczenia o posiadaniu uprawnień, o których mowa w ust. 1 i 2, wydanego przez wojskowy organ emerytalny."; 10) w art. 26 ust. 7 otrzymuje brzmienie: "7. Minister Obrony Narodowej w drodze rozporządzenia: 1) określi normy powierzchni mieszkalnej przysługującej osobie uprawnionej do kwatery i osobom uwzględnianym przy jej przydziale oraz wykaz chorób uprawniających do przyznania dodatkowej powierzchni mieszkalnej ze względu na stan zdrowia, 2) może podwyższyć górną granicę normy, o której mowa w ust. 1."; 11) w art. 36 ust. 1 otrzymuje brzmienie: "1. Osoby, które zajmują kwatery lub lokale mieszkalne na podstawie decyzji o przydziale lub umowy najmu w budynkach pozostających w zasobach Agencji, gmin lub Skarbu Państwa, uiszczają czynsz i opłaty za świadczenia uzyskiwane od wynajmującego w wysokościach, terminach i na zasadach obowiązujących dla lokali mieszkalnych stanowiących własność Skarbu Państwa, z zastrzeżeniem art. 44 ust. 1."; 12) w art. 37 ust. 1 otrzymuje brzmienie: "1. Czynsz i opłaty z tytułu zajmowania kwatery lub lokalu mieszkalnego, nie uiszczone w ustalonym terminie płatności, podlegają wraz z odsetkami za zwłokę przymusowemu ściągnięciu na podstawie tytułu wykonawczego w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji."; 13) w art. 41: a) w ust. 1: - pkt 10 otrzymuje brzmienie: "10) wypowiedział stosunek służbowy w okresie służby obowiązkowej, chyba że zachował prawo do kwatery na podstawie art. 23 ust. 1,", - po pkt 10 dodaje się pkt 11 w brzmieniu: "11) nabył grunt w trybie określonym w art. 17 pkt 5.", b) w ust. 2 pkt 1 otrzymuje brzmienie: "1) występują odpowiednio okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 2, 5-9 lub 11,"; 14) w art. 44: a) w ust. 1 po zdaniu pierwszym dodaje się zdanie w brzmieniu: "Osoby te wnoszą opłaty odpowiadające kosztom eksploatacji i remontów lokalu mieszkalnego w tym budynku.", b) po ust. 2 dodaje się ust. 3 w brzmieniu: "3. Członkowie rodzin zmarłych żołnierzy zawodowych oraz emerytów i rencistów wojskowych, którzy nie nabyli prawa do kwatery, wnoszą opłaty, o których mowa w ust. 1, po upływie jednego roku od daty śmierci osoby uprawnionej."; 15) w art. 47: a) w ust. 2 zdanie ostatnie otrzymuje brzmienie: "Wysokość ekwiwalentu pieniężnego nie może być niższa niż 65% i wyższa niż 80% wartości przysługującej kwatery.", b) ust. 9 otrzymuje brzmienie: "9. Ekwiwalent pieniężny nie przysługuje osobie uprawnionej, która: 1) zajmuje lokal mieszkalny w zasobach gminy lub zakładu pracy, jeżeli lokalu tego nie przekaże do dyspozycji gminy lub zakładu pracy, 2) zamieniła zajmowaną kwaterę z osobą nieuprawnioną, 3) skorzystała z uprawnień, o których mowa w art. 28 ust. 3 lub 4.", c) po ust. 9 dodaje się ust. 10 w brzmieniu: "10. Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb wypłaty ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery."; 16) w art. 53 ust. 1 otrzymuje brzmienie: "1. Zakwaterowanie tymczasowe jest odpłatne. Z opłaty są zwolnieni żołnierze, którzy posiadają członków rodziny w rozumieniu art. 26 ust. 2 i pełnią obowiązki służbowe w miejscowości dalszej niż pobliska. Pozostali żołnierze wnoszą opłaty w wysokości 50% kosztów utrzymania powierzchni użytkowej zajmowanej w danym internacie."; 17) w art. 58: a) ust. 1 otrzymuje brzmienie: "1. Sprzedaż kwatery lub lokalu mieszkalnego następuje po cenie ustalonej na podstawie wartości rynkowej wyszacowanej przez biegłego rzeczoznawcę dla lokalu zajętego, z tym że przy ustalaniu wartości rynkowej nie uwzględnia się wartości ulepszeń dokonanych przez osobę zajmującą kwaterę (lokal mieszkalny). Cenę sprzedaży dla osoby uprawnionej pomniejsza się o 3% za każdy rok podlegający zaliczeniu do wysługi lat, od której uzależniona jest wysokość uposażenia według stopnia wojskowego, jednak nie więcej niż o 80% tej ceny.", b) po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu: "2a. Jeżeli powierzchnia użytkowa zajmowanej kwatery jest większa od należnej maksymalnej powierzchni użytkowej, obliczonej w sposób określony w art. 47 ust. 2, do jednej normy przyjmuje się pomniejszenie w wysokości 65% ceny.", c) ust. 3 otrzymuje brzmienie: "3. Kwota odpowiadająca wysokości pomniejszenia, o którym mowa w ust. 1 i 2, nie może być niższa niż 65% ceny sprzedaży, z tym że do czasu spełnienia przez żołnierza warunków uzyskania świadczeń emerytalnych kwota ta podlega zabezpieczeniu.", d) ust. 7 otrzymuje brzmienie: "7. Jeżeli nabywca kwatery lub lokalu mieszkalnego dokona jednorazowej pełnej wpłaty należności z tytułu nabycia, uzyskuje bonifikatę w wysokości 5% ceny ustalonej na podstawie wartości rynkowej wyszacowanej przez biegłego rzeczoznawcę.", e) po ust. 7 dodaje się ust. 7a w brzmieniu: "7a. W miejscowościach lub miejscowościach pobliskich, w których na skutek restrukturyzacji Sił Zbrojnych zostały zlikwidowane jednostki wojskowe i potrzeby mieszkaniowe osób uprawnionych są zaspokojone, Prezes Agencji może wyrazić zgodę na sprzedaż kwater tym osobom po cenie pomniejszonej o 90% bez względu na posiadaną wysługę lat. W takim wypadku nie uwzględnia się innych ulg i obniżek."; 18) art. 59 otrzymuje brzmienie: "Art. 59. W wypadku nabycia lokalu mieszkalnego przez osoby, o których mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 i 3, cenę ustaloną na podstawie wartości rynkowej wyszacowanej przez biegłego rzeczoznawcę pomniejsza się o ulgi lub obniżki, jakie stosowane są w zasobach mieszkaniowych właściwej ze względu na położenie lokalu mieszkalnego gminy, jednak nie więcej niż o 60% ceny. Przepis art. 58 ust. 2 i 7 stosuje się odpowiednio, przy czym za powierzchnię należną uznaje się powierzchnię określoną w przepisach o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych do celów ustalania uprawnień do dodatku mieszkaniowego."; 19) w art. 60 ust. 2 otrzymuje brzmienie: "2. W wypadku utworzenia przez nabywców spółdzielni lub wspólnoty mieszkaniowej, dyrektor oddziału rejonowego Agencji może przekazać, w drodze umowy, nieodpłatnie na ich własność urządzenia wchodzące w skład infrastruktury technicznej związanej z budynkami."; 20) w art. 83 w ust. 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie: "1) sposób i szczegółowe warunki: a) administrowania kwaterami (lokalami mieszkalnymi) przez Agencję, b) przydzielania, zwalniania i zamiany kwater (lokali mieszkalnych), c) wykonywania przeglądów, remontów i konserwacji kwater (lokali mieszkalnych), d) zakres napraw obciążających osobę zajmującą kwaterę (lokal mieszkalny),"; 21) art. 84 otrzymuje brzmienie: "Art. 84. 1. Uprawnienia przewidziane dla Ministra Obrony Narodowej w art. 1 ust. 2, art. 22 ust. 4, art. 26 ust. 7, art. 28 ust. 6, art. 35 ust. 3, art. 39 ust. 3, art. 48 ust. 2, art. 49 ust. 6, art. 53 ust. 2, art. 54 ust. 2, art. 58 ust. 8 oraz art. 83 ust. 1 i 3 przysługują Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji w stosunku do żołnierzy pełniących czynną służbę wojskową w podporządkowanych mu jednostkach wojskowych oraz emerytów, rencistów wojskowych i członków ich rodzin. 2. Minister Skarbu Państwa w porozumieniu z Ministrem Spraw Wewnętrznych i Administracji może, w odniesieniu do zasobów mieszkaniowych będących w zarządzie jednostek wojskowych podporządkowanych Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji, powołać jednostkę organizacyjną działającą na zasadach określonych w rozdziale 3. W takim wypadku Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji przysługują uprawnienia Ministra Obrony Narodowej określone w art. 9 ust. 1, art. 11 ust. 2, art. 12, art. 16 ust. 2 oraz art. 19 ust. 2 pkt 4 i ust. 6."; 22) art. 86 otrzymuje brzmienie: "Art. 86. 1. Jeżeli gmina, zakład pracy lub inny właściciel nieruchomości dokonuje sprzedaży lokalu mieszkalnego zajmowanego przez osobę uprawnioną do kwatery i udzieli jej ulgi lub obniżki w cenie nabycia w wysokości niższej niż wynikająca z art. 58 ust. 1 i 2, na wniosek zainteresowanego Agencja przekazuje tę różnicę właściwej gminie, zakładowi pracy lub innemu właścicielowi nieruchomości. 2. W wypadku niezastosowania ulgi lub obniżki w cenie nabycia, Agencja przekazuje na rzecz sprzedającego kwotę określoną na podstawie art. 58 ust. 1 i 2. 3. Przy ustalaniu różnicy, o której mowa w ust. 1, przyjmuje się cenę 1 m{2} wskazaną przez sprzedającego, jednak nie wyższą niż określona na podstawie art. 47 ust. 4."; 23) art. 87 otrzymuje brzmienie: "Art. 87. 1. Pomoc finansowa przyznana w formie zaliczkowej i bezzwrotnej na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów oraz nabycie lokalu mieszkalnego z uwzględnieniem pomniejszenia w cenie nabycia na zasadach określonych w art. 58 i 86 jest ekwiwalentem pieniężnym, o którym mowa w art. 24 ust. 1 pkt 2. 2. Osobie, która otrzymała pomoc finansową na budownictwo mieszkaniowe na podstawie przepisów obowiązujących przed dniem wejścia w życie ustawy i zajmuje lokal spółdzielczy o powierzchni mieszkalnej mniejszej od przysługującej minimalnej normy, wypłaca się ekwiwalent pieniężny w wysokości odpowiadającej różnicy między zajmowaną powierzchnią użytkową a powierzchnią przysługującą według zasad określonych w art. 47 ust. 1-5. 3. Jeżeli pozwolenie na budowę domu jednorodzinnego zostało wydane przed dniem 21 lutego 1994 r., zaliczkową pomoc finansową zamienia się na bezzwrotną według zasad i stawek, które obowiązywały w dotychczasowych przepisach na dzień upływu trzech lat od otrzymania tego pozwolenia. Do osób, którym trzyletni okres od otrzymania pozwolenia upływa po dniu 1 stycznia 1996 r., stosuje się stawkę, o której mowa w art. 47 ust. 4. 4. Organem właściwym do zakończenia spraw dotyczących przyznanej pomocy finansowej, o której mowa w ust. 1, jest dyrektor oddziału rejonowego Agencji. 5. Wydatki na cele określone w ust. 2 i 3 pokrywane są ze środków finansowych przeznaczonych na ekwiwalent pieniężny, o którym mowa w art. 24 ust. 1 pkt 2.".


Art. 2. Rada Nadzorcza Agencji, powołana przed dniem wejścia w życie ustawy, realizuje zadania do czasu upływu kadencji.


Art. 3. W ustawie z dnia 13 czerwca 1967 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. Nr 24, poz. 110, z 1982 r. Nr 31, poz. 215, z 1991 r. Nr 22, poz. 93, z 1994 r. Nr 79, poz. 362, z 1996 r. Nr 34, poz. 146 i Nr 43, poz. 189 oraz z 1997 r. Nr 41, poz. 255) w art. 8 ust. 3 otrzymuje brzmienie: "3. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio do Agencji Rynku Rolnego, Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa oraz Wojskowej Agencji Mieszkaniowej.".


Art. 4. W ustawie z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 i Nr 28, poz. 153) w art. 79 ust. 2 otrzymuje brzmienie: "2. Zwolnienie z zawodowej służby wojskowej żołnierza zawodowego w okresie pełnienia służby obowiązkowej wskutek dokonanego przez niego wypowiedzenia stosunku służbowego następuje po upływie dwunastomiesięcznego terminu wypowiedzenia i pod warunkiem: 1) przekazania do dyspozycji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej zajmowanej osobnej kwatery stałej - jeżli nie nabył uprawnienia do emerytury wojskowej lub wojskowej renty inwalidzkiej z tytułu inwalidztwa pozostającego w związku ze służbą wojskową, 2) zwrócenia równowartości kosztów, o których mowa w art. 80 ust. 1.".


Art. 5. W ustawie z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (Dz.U. z 1992 r. Nr 5, poz. 18, z 1995 r. Nr 4, poz. 17 i Nr 34, poz. 163, z 1996 r. Nr 7, poz. 44 i Nr 139, poz. 647 oraz z 1997 r. Nr 80, poz. 496) w art. 44 w ust. 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie: "2) należności z tytułu opłat za świadczenia w naturze.".


Art. 6. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.


Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o gwarantowanych przez Skarb Państwa ubezpieczeniach kontraktów eksportowych Rozdział 1 Przepisy ogólne

Art. 1. 1. Ustawa określa zasady ubezpieczeń kontraktów eksportowych, w wypadku których wypłata odszkodowań zapewniona jest w drodze przekazywania ubezpieczycielowi przez Skarb Państwa niezbędnych na ten cel środków. 2. Celem ubezpieczenia, o którym mowa w ust. 1, zwanego dalej ubezpieczeniem kontraktów eksportowych, jest udzielanie krajowym podmiotom gospodarczym ochrony na wypadek strat poniesionych w trakcie realizacji kontraktu eksportowego, mogących powstać: 1) przed wysyłką towarów lub realizacją usług, 2) po wysyłce towarów lub zrealizowaniu usług.


Art. 10. 1. Rozliczenia finansowe związane z ubezpieczeniem kontraktów eksportowych prowadzone są przez Korporację na wyodrębnionym rachunku bankowym. 2. Na rachunku, o którym mowa w ust. 1, gromadzone są: 1) składki z tytułu ubezpieczenia kontraktów eksportowych, 2) kwoty uzyskane w wyniku postępowań windykacyjnych i regresowych, 3) odsetki od środków gromadzonych na tym rachunku, 4) środki pieniężne określone w art. 13 ust. 2, 5) odsetki od lokat wolnych środków, 6) środki przekazane przez Ministra Finansów zgodnie z art. 19. 3. Środki zgromadzone na wyodrębnionym rachunku bankowym nie stanowią przychodu Korporacji w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób prawnych. 4. Korporacja za zgodą Ministra Finansów może dokonywać lokaty wolnych środków; środki uzyskane z dochodów od tych lokat wpływają na rachunek, o którym mowa w ust. 1. 5. Nadwyżka środków na rachunku, o którym mowa w ust. 1, na wniosek Ministra Finansów jest przekazywana do budżetu państwa. 6. W przypadku ogłoszenia upadłości Korporacji środki pieniężne zgromadzone na rachunku, o którym mowa w ust. 1, nie wchodzą do masy upadłościowej; środki te Minister Finansów przeznacza na zaspokojenie zawartych przez Korporację umów ubezpieczenia kontraktów eksportowych, zaś nadwyżkę przekazuje do budżetu państwa.


Art. 11. 1. W razie powstania szkody objętej ubezpieczeniem ubezpieczający zobowiązany jest bez nieuzasadnionej zwłoki udzielić Korporacji wszelkich wiadomości oraz przedstawia dokumenty i inne dowody niezbędne do ustalenia okoliczności powstania szkody i jej rozmiarów. 2. W razie wątpliwości, czy powstała szkoda jest następstwem ryzyka określonego w art. 2-4, ciężar udowodnienia tego faktu spoczywa na ubezpieczającym.


Art. 12. 1. Z chwilą zapłaty odszkodowania ubezpieczeniowego na Korporację przechodzą wszelkie wierzytelności oraz inne prawa przysługujące ubezpieczającemu w stosunku do kontrahenta zagranicznego lub jego poręczycieli z tytułu niemożności wykonania kontraktu eksportowego oraz utraty należności powstałej w wyniku realizacji kontraktu eksportowego lub udzielenia kredytu na jego realizację. 2. Ubezpieczający zobowiązany jest przekazać Korporacji dokumenty i informacje oraz dokonać innych czynności potrzebnych dla skutecznego dochodzenia praw, o których mowa w ust. 1, przez Korporację. 3. Zrzeczenie się przez ubezpieczającego, bez zgody Korporacji, wierzytelności i praw, o których mowa w ust. 1, zwalnia Korporację od obowiązku zapłaty odszkodowania.


Art. 13. 1. Wypłata odszkodowań z tytułu umów ubezpieczenia kontraktów eksportowych następuje z rachunku, o którym mowa w art. 10 ust. 1. 2. Wypłata odszkodowań przez Korporację gwarantowana jest przez Skarb Państwa poprzez: 1) poręczenie przez Ministra Finansów w imieniu Skarbu Państwa kredytu bankowego zaciąganego przez Korporację, 2) udzielanie pożyczek ze środków budżetu państwa. 3. Minister Finansów może w szczególnie uzasadnionych wypadkach umorzyć pożyczkę, o której mowa w ust. 2 pkt 2. 4. Do poręczeń, o których mowa w ust. 2 pkt 1, nie stosuje się art. 23 ustawy z dnia 5 stycznia 1991 r. - Prawo budżetowe (Dz.U. z 1993 Nr 72, poz. 344). 5. Rada Ministrów może, w drodze rozporządzenia, określić warunki i tryb udzielania poręczeń oraz udzielania i umarzania pożyczek, o których mowa w ust. 2 i 3.


Art. 14. Za prowadzenie działalności ubezpieczeniowej określonej niniejszą ustawą Korporacji przysługuje prowizja. Wysokość prowizji i sposób jej finansowania określa umowa między Ministrem Finansów a Korporacją.


Art. 15. 1. Nadzór nad działalnością Korporacji w zakresie ubezpieczenia kontraktów eksportowych sprawuje Minister Finansów na zasadach określonych niniejszą ustawą. 2. Tryb sprawowania nadzoru, o którym mowa w ust. 1, określa regulamin opracowany przez Ministra Finansów i zatwierdzony przez Radę Ministrów.


Art. 16. 1. Korporacja przedstawia okresowe sprawozdania o stanie rachunku, o którym mowa w art. 10 ust. 1, zawartych ubezpieczeniach kontraktów eksportowych i dokonanych wypłatach odszkodowań : 1) kwartalne - Ministrowi Finansów oraz Ministrowi Współpracy Gospodarczej z Zagranicą, 2) roczne - Radzie Ministrów, po uzyskaniu opinii Ministra Finansów i Ministra Współpracy Gospodarczej z Zagranicą. 2. Zakres, formę i terminy składania sprawozdań oraz kontrolowanie ich prawidłowości określa, w drodze zarządzenia, Minister Finansów w porozumieniu z Ministrem Współpracy Gospodarczej z Zagranicą. Rozdział 3 Przepisy przejściowe i końcowe.


Art. 17. Do umów ubezpieczenia kontraktów eksportowych uregulowanych niniejszą ustawą nie stosuje się przepisów: 1) art. 807 § 1, art. 810 oraz art. 811 Kodeksu cywilnego, 2) ustawy z dnia 28 lipca 1990 r. o działalności ubezpieczeniowej (Dz.U. Nr 59, poz. 344, z 1993 r. Nr 5, poz. 21 i Nr 44, poz. 201 oraz z 1994 r. Nr 4, poz. 17).


Art. 18. 1. Ustala się limit ubezpieczenia kontraktów eksportowych na rok 1994 w wysokości 25 bilionów złotych. 2. Środki uzyskane z tytułu dotychczas prowadzonej, w porozumieniu z Ministrem Finansów, działalności w zakresie ubezpieczania kontraktów eksportowych od ryzyka niehandlowego Korporacja przekaże na rachunek, o którym mowa w art. 10 ust. 1.


Art. 19. Minister Finansów może przekazać Korporacji środki będące w jego dyspozycji z tytułu umów dwustronnych zawartych z państwami - uczestnikami Polskiego Funduszu Stabilizacyjnego.


Art. 2. 1. Ubezpieczenie kontraktów eksportowych obejmuje szkody poniesione przez ubezpieczającego w wyniku niemożności wykonania kontraktu eksportowego bądź w wyniku niewykonania lub nienależytego wykonania kontraktu przez kontrahenta zagranicznego, jeśli szkody te są następstwem zdarzeń określonych jako ryzyko niehandlowe, tj: 1) ryzyko polityczne, 2) ryzyko katastrofalne, 3) ryzyko przewlekłej zwłoki w wypełnieniu zobowiązań płatniczych przez zagranicznego dłużnika publicznego, tj. taki podmiot, do którego nie mają zastosowania przepisy prawa upadłościowego, obowiązujące w kraju dłużnika. 2. Ryzyko polityczne obejmuje: 1) ogłoszenie powszechnego moratorium płatniczego przez rząd państwa dłużnika lub państwa uczestniczącego w regulowaniu należności, 2) wydanie lub zmianę aktów prawnych lub decyzji rządu, bądź innego organu państwowego państwa dłużnika lub państwa trzeciego, które uczestniczy w realizacji kontraktu, uniemożliwiających wykonanie kontraktu lub świadczenie zamówionych usług, 3) wprowadzenie zakazu transferu należności w walucie płatności lub zakazu wymiany waluty narodowej na walutę płatności, 4) odmowę dokonania zapłaty z przyczyn nie związanych z wykonaniem kontraktu, gdy dłużnikiem jest państwo, dłużnik publiczny lub inny dłużnik, za którego poręczyło państwo, 5) przepisy prawne lub decyzje Rządu Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie handlu zagranicznego, które uniemożliwiają realizację kontraktu lub świadczenie zamówionych usług, 6) wybuch poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej działań wojennych, powstania, rewolucji, zamieszek, przewlekłych masowych strajków, 7) ogłoszenie aktów nacjonalizacji. 3. Ryzyko katastrofalne obejmuje następujące klęski żywiołowe: 1) trzęsienie ziemi, 2) wybuch wulkanu, 3) cyklon, 4) tajfun, 5) powódź, 6) gwałtowny przypływ morski, 7) pożary o rozmiarach katastrofalnych. 4. Ryzyko przewlekłej zwłoki oznacza opóźnienie w zapłacie przez kontrahenta zagranicznego wynoszące co najmniej dwa miesiące od upływu ustalonego w kontrakcie terminu płatności.


Art. 20. Minister Finansów może przekazać Korporacji, na wydzielony rachunek, środki uzyskane z Unii Europejskiej lub z innych źródeł na wspieranie eksportu do krajów rozwijających się z przeznaczeniem na finansowanie przedsięwzięć eksportowych według zasad ustalonych między rządem Rzeczypospolitej Polskiej a darczyńcą.


Art. 21. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.


Art. 3. 1. Ubezpieczenie kontraktów eksportowych dotyczyć może również ryzyka o charakterze handlowym, jeśli kontrakt zawarty jest na warunkach kredytu powyżej jednego roku. 2. Ubezpieczenie kontraktów eksportowych w zakresie ryzyka handlowego obejmuje stwierdzoną niewypłacalność oraz przewlekłą zwłokę kontrahenta zagranicznego.


Art. 4. W sytuacjach uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym Rada Ministrów, w drodze uchwały, może wyrazić zgodę na ubezpieczenia kontraktów eksportowych od innego ryzyka niż wymienione w art. 2 i 3. Rozdział 2 Przepisy szczegółowe.


Art. 5. 1. Ubezpieczanie kontraktów eksportowych na warunkach określonych niniejszą ustawą powierza się Korporacji Ubezpieczeń Kredytów Eksportowych, Spółce Akcyjnej, zwanej dalej Korporacją. 2. Ustawa budżetowa, z zastrzeżeniem art. 18, określa limit do wysokości którego mogą być w danym roku ubezpieczane kontrakty eksportowe, a także przewidywane na dany rok wypłaty ze środków budżetu państwa z tytułu: 1) poręczeń kredytów zaciągniętych przez Korporację stosownie do art. 13 ust. 2 pkt 1, 2) pożyczek udzielonych Korporacji z budżetu państwa stosownie do art. 13 ust. 2 pkt 2. 3. Korporacja prowadzi ubezpieczenie kontraktów eksportowych w imieniu własnym.


Art. 6. Z ubezpieczenia kontraktów eksportowych, z zastrzeżeniem art. 5 ust. 2, mogą korzystać: 1) krajowe - w rozumieniu przepisów dewizowych - podmioty gospodarcze dokonujące eksportu krajowych towarów i usług, 2) jednostki finansujące kontrakty eksportowe realizowane przez podmioty określone w pkt 1.


Art. 7. Rada Ministrów w terminie do 30 listopada każdego roku określa szczegółowe zasady działalności Korporacji na rok następny, w zakresie objętym niniejszą ustawą, a w szczególności: 1) rodzaje kontraktów, które mogą być objęte ubezpieczeniem od ryzyka niehandlowego, 2) rodzaje kontraktów, które mogą być objęte ubezpieczeniem od ryzyka handlowego, 3) wytyczne w zakresie ustalania wysokości stawek za ubezpieczenie kontraktów eksportowych.


Art. 8. 1. Minister Finansów w porozumieniu z Ministrem Współpracy Gospodarczej z Zagranicą ustala, w drodze zarządzenia, tabelę klasyfikacji krajów w zależności od stopnia ryzyka, o którym mowa w art. 2 i 3. 2. Minister Finansów w porozumieniu z Ministrem Współpracy Gospodarczej z Zagranicą oraz Ministrem Przemysłu i Handlu określa, w drodze rozporządzenia, minimalny procentowy udział składników pochodzenia krajowego w eksportowanym produkcie finalnym, umożliwiający uznanie tego produktu za krajowy.


Art. 9. 1. Ogólne warunki ubezpieczenia kontraktów eksportowych zatwierdza Minister Finansów na wniosek Korporacji. 2. Taryfę stawek za ubezpieczenie kontraktów eksportowych opracowaną przez Korporację na podstawie wytycznych Rady Ministrów zatwierdza Minister Finansów, po zasięgnięciu opinii Ministra Współpracy Gospodarczej z Zagranicą.


Ustawa z dnia 8 czerwca 1995 r. o zmianie ustawy o działalności ubezpieczeniowej, o zmianie rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Kodeks handlowy oraz o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych

Art. 1. W ustawie z dnia 28 lipca 1990 r. o działalności ubezpieczeniowej (Dz.U. Nr 59, poz. 344, z 1993 r. Nr 5, poz. 21 i Nr 44, poz. 201 oraz z 1994 r. Nr 4, poz. 17 i Nr 121, poz 591) wprowadza się następujące zmiany: 1) art. 2 otrzymuje brzmienie: "Art. 2. 1. Działalność ubezpieczeniowa bezpośrednia i reasekuracyjna zwana dalej "działalnością ubezpieczeniową" może być prowadzona wyłącznie za zezwoleniem Ministra Finansów. 2. Działalność, o której mowa w ust. 1, prowadzi zakład ubezpieczeń i reasekuracji albo zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji, zwany dalej "zakładem ubezpieczeń"."; 2) w art. 3 w ust. 1 wyraz "lub" zastępuje się wyrazem "i"; 3) w art. 4 w pkt 4 skreśla się wyraz "dotychczas"; 4) art. 6 otrzymuje brzmienie: "Art. 6. 1. Ogólne warunki ubezpieczeń, z wyjątkiem ubezpieczeń wymienionych w art. 4, oraz taryfy i wysokość stawek ubezpieczeniowych ustala zakład ubezpieczeń. 2. Ogólne warunki ubezpieczenia określają w szczególności przedmiot i zakres ubezpieczenia, sposób zawierania umowy ubezpieczenia, zakres i czas trwania odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń, prawa i obowiązki stron umowy, sposób ustalania wysokości szkody oraz wypłaty odszkodowań lub świadczeń. 3. W ogólnych warunkach ubezpieczenia należy zastrzec możliwość odstąpienia od umowy ubezpieczenia przez ubezpieczającego w okresie 30 dni dla osób fizycznych i 7 dni dla osób prawnych od daty zawarcia umowy, jeżeli umowa jest zawarta na okres dłuższy niż 6 miesięcy; odstąpienie od umowy nie zwalnia ubezpieczającego z obowiązku opłacenia składki za okres, w jakim zakład ubezpieczeń udzielał ochrony ubezpieczeniowej. 4. Zastrzeżony w umowie ubezpieczenia okres, w którym wypowiedzenie umowy nie jest możliwe, nie może być dłuższy niż dwa lata. 5. Przy zawieraniu umowy ubezpieczenia zakład ubezpieczeń ma obowiązek doręczyć, bez wezwania, stronie ubezpieczającej tekst ogólnych warunków ubezpieczenia podpisany przez co najmniej dwóch członków zarządu."; 5) art. 7 otrzymuje brzmienie: "Art. 7. 1. Umowa ubezpieczenia może regulować prawa i obowiązki stron w sposób odbiegający od ogólnych warunków ubezpieczenia. 2. Zakład ubezpieczeń jest obowiązany do przedstawienia ubezpieczającemu różnicy między postanowieniami umowy, o której mowa w ust. 1, a ogólnymi warunkami ubezpieczenia stosowanymi przez zakład ubezpieczeń."; 6) po art. 7 dodaje się art. 7a w brzmieniu: "Art. 7a. 1. Spory wynikające z umów ubezpieczenia rozpatrują sądy właściwe dla siedziby osoby ubezpieczonej lub uprawnionej do odszkodowania, jeżeli umowa ubezpieczenia albo ogólne warunki ubezpieczenia nie stanowią inaczej. 2. Przepis ust. 1 nie dotyczy osób zagranicznych."; 7) w art. 8: a) ust. 5 otrzymuje brzmienie: "5. W razie zaistnienia szkody objętej ubezpieczeniem, o którym mowa w art. 4 pkt 1 i 3, w przypadkach określonych w art. 51 ust. 2, uprawniony do odszkodowania może dochodzić roszczeń od Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego.", b) po ust. 5 dodaje się ust. 6 w brzmieniu: "6. Po wniesieniu pozwu, w przypadkach określonych w art. 51 ust. 2 przeciwko innym stronom niż Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny, sąd zawiadamia Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny o toczącym się postępowaniu. Po otrzymaniu zawiadomienia Fundusz może wstąpić do procesu w charakterze interwenienta ubocznego."; 8) po art. 8 dodaje się art. 8a w brzmieniu: "Art. 8a. Sądy, organy prokuratury, policji oraz inne organy i instytucje ustalające okoliczności wypadków i zdarzeń mają obowiązek, na wniosek zakładu ubezpieczeń lub Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego, udzielać informacji oraz udostępniać materiały niezbędne do ustalenia okoliczności tych wypadków i zdarzeń oraz do określenia wysokości odszkodowania lub świadczenia."; 9) art. 9 otrzymuje brzmienie: "Art. 9. 1. Zakład ubezpieczeń nie może udzielać informacji dotyczących poszczególnych umów ubezpieczenia. 2. Zakaz, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy informacji udzielanych na żądanie: 1) sądu, prokuratora, organu nadzoru ubezpieczeniowego lub osoby trzeciej, na rzecz której została zawarta umowa ubezpieczenia, 2) Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego o treści umów ubezpieczenia, w zakresie wykonywania przez Fundusz zadań określonych ustawą, 3) Najwyższej Izby Kontroli o treści umów ubezpieczenia zawartych przez jednostki objęte kontrolą, jeżeli kontrola ta stwierdziła niekompletność lub nierzetelność dokumentów finansowych dotyczących zawartych umów ubezpieczenia, 4) Narodowego Banku Polskiego, w związku ze sprawowaną kontrolą dewizową oraz banków upoważnionych do wykonywania czynności obrotu dewizowego w zakresie dotyczącym istnienia wymaganego zobowiązania stanowiącego podstawę do przekazania za granicę waluty obcej, 5) Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej, w związku z toczącą się sprawą: a) karną lub karno-skarbową przeciwko będącej osobą fizyczną stronie umowy ubezpieczenia, b) karną lub karno-skarbową o przestępstwo popełnione przy wykonywaniu czynności związanych z działalnością osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nie mającej osobowości prawnej, będącej stroną umowy ubezpieczenia."; 10) w art. 10 dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i dodaje ust. 2 w brzmieniu: "2. Zakład ubezpieczeń nie może prowadzić jednocześnie działalności w dziale ubezpieczeń na życie i w dziale pozostałych ubezpieczeń osobowych oraz ubezpieczeń majątkowych."; 11) art. 11 otrzymuje brzmienie: "Art. 11. Zakład ubezpieczeń może prowadzić działalność ubezpieczeniową wyłącznie w formie spółki akcyjnej lub towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych."; 12) w art. 11a po ust. 3 dodaje się ust. 4 w brzmieniu: "4. W celu ustalenia akcjonariuszy, o których mowa w ust. 3, Krajowy Depozyt Papierów Wartościowych i podmioty prowadzące przedsiębiorstwa maklerskie, rejestrujące stan posiadania akcji spółki, mają obowiązek w terminie 30 dni, na żądanie spółki i jej koszt, przekazać spółce informację dotyczącą stanu posiadania akcji spółki przez poszczególnych akcjonariuszy."; 13) po art. 11a dodaje się art. 11b-11e w brzmieniu: "Art. 11b. 1. Kapitał akcyjny spółki nie może być niższy niż najwyższa minimalna wysokość kapitału gwarancyjnego wymaganego dla grup ubezpieczeń, w których zakład ubezpieczeń prowadzi działalność. 2. Kapitał akcyjny, o którym mowa w ust. 1, wnoszony jest w gotówce i opłacony w całości przed zarejestrowaniem spółki.


Art. 10. W terminie 30 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy Sąd Rejonowy dla Warszawy - Pragi przekaże Sądowi Rejonowemu dla miasta stołecznego Warszawy rejestr towarzystw ubezpieczeń wzajemnych wraz z aktami.


Art. 11. Do czasu utworzenia Państwowego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń funkcję organu nadzoru sprawuje Minister Finansów.


Art. 11c. Statut spółki akcyjnej i jego zmiany podlegają, przed zarejestrowaniem, zatwierdzeniu przez Ministra Finansów.


Art. 11d. 1. Nabywca akcji lub praw z akcji jest obowiązany: 1) powiadomić Ministra Finansów, w ciągu 7 dni od dnia nabycia, o nabyciu akcji zakładu ubezpieczeń w ilości zapewniającej przekroczenie 10 % głosów na walnym zgromadzeniu, 2) uzyskać zgodę Ministra Finansów na nabycie akcji lub praw z akcji zakładu ubezpieczeń zapewniających przekroczenie odpowiednio 25%, 33%, 50%, 66%, 75% głosów na walnym zgromadzeniu. 2. Minister Finansów obowiązany jest wydać decyzję w terminie 30 dni od chwili złożenia przez nabywcę wniosku o zgodę na nabycie akcji, o których mowa w ust. 1 pkt 2. 3. Minister Finansów może odmówić zgody, o której mowa w ust. 1 pkt 2 na nabycie akcji lub praw z akcji zakładu ubezpieczeń, w tym przez podmiot określony w ust. 4, jeżeli: 1) nabywca nie daje rękojmi prowadzenia spraw zakładu ubezpieczeń w sposób należycie zabezpieczający interesy ubezpieczonych, 2) środki przeznaczone na nabycie akcji pochodzą z kredytu lub pożyczki albo są w jakikolwiek inny sposób obciążone, 3) zagraża to ważnym interesom gospodarczym państwa. 4. Nabycie lub posiadanie akcji lub praw z akcji zakładu ubezpieczeń przez podmiot zależny uważa się za nabycie lub posiadanie przez podmiot dominujący, w rozumieniu przepisów o publicznym obrocie papierami wartościowymi i funduszach powierniczych. 5. Minister Finansów przedstawia Sejmowi w terminie do końca I kwartału następnego roku informację o decyzjach wydanych w trybie ust. 2 i 3 w roku poprzedzającym. 6. Każdy, kto nabył akcje lub prawa z akcji z naruszeniem postanowień ust. 1, nie może wykonywać prawa głosu z tych akcji. 7. Uchwała walnego zgromadzenia podjęta z naruszeniem ust. 6 jest nieważna. 8. Przepisy artykułu nie naruszają przepisów o publicznym obrocie papierami wartościowymi i funduszach powierniczych.


Art. 11e. Do spółki akcyjnej prowadzącej działalność ubezpieczeniową w zakresie nie uregulowanym w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu handlowego."; 14) w art. 12 a) ust. 1 otrzymuje brzmienie: "1. Zakład ubezpieczeń, który ubezpiecza swoich członków na zasadzie wzajemności, jest towarzystwem ubezpieczeń wzajemnych, zwanym dalej "towarzystwem".", b) ust. 3 otrzymuje brzmienie: "3. Rejestr towarzystw prowadzi Sąd Rejonowy dla miasta stołecznego Warszawy."; 15) art. 13 otrzymuje brzmienie: "Art. 13. Statut towarzystwa i jego zmiany podlegają, przed zarejestrowaniem, zatwierdzeniu przez Ministra Finansów."; 16) art. 14 otrzymuje brzmienie: "Art. 14. Statut towarzystwa określa w szczególności: 1) nazwę i siedzibę, przy czym w nazwie muszą być zawarte wyrazy "towarzystwo ubezpieczeń wzajemnych", 2) terytorialny zasięg działalności, 3) organizację władz zarządzających oraz władz nadzorczych, 4) zakres przedmiotowy z określeniem działu, grup i rodzajów ubezpieczeń oraz zakres działalności reasekuracyjnej, 5) wysokość kapitału zakładowego, 6) zasady wykorzystania nadwyżki bilansowej oraz sposób pokrycia strat."; 17) art. 15 otrzymuje brzmienie: "Art. 15. 1. W towarzystwie mogą być tworzone związki wzajemności członkowskiej, jeżeli statut tak stanowi. 2. Związki wzajemności członkowskiej mogą być prowadzone na podstawie ogólnych warunków ubezpieczenia."; 18) art. 16 otrzymuje brzmienie: "Art. 16. 1. W statucie towarzystwa należy określić zasady uzyskania i utraty członkostwa oraz jego rodzaje. 2. Jeżeli statut nie stanowi inaczej, uzyskanie członkostwa musi być związane z zawarciem umowy ubezpieczenia a jego utrata z wygaśnięciem stosunku ubezpieczenia. 3. Statut może przewidywać, że towarzystwo będzie ubezpieczało także osoby nie będące członkami towarzystwa, pod warunkiem, że osoby te będą płacić składki stałe. Składki zebrane od osób ubezpieczonych nie będących członkami towarzystwa nie mogą stanowić więcej niż 10% składki zebranej przez towarzystwo."; 19) w art. 17 skreśla się ust. 1; 20) po art. 17 dodaje się art. 17a w brzmieniu: "Art. 17a. 1. Kapitał zakładowy nie może być niższy niż najwyższa minimalna wysokość kapitału gwarancyjnego wymaganego dla grup ubezpieczeń, w których towarzystwo prowadzi działalność. 2. Kapitał zakładowy opłaca się w całości gotówką w terminie 30 dni od dnia zarejestrowania towarzystwa. Jeżeli kapitał zakładowy podzielony jest na udziały, udziałowcom wydaje się imienne kwity udziałowe. 3. Statut towarzystwa może przewidywać spłacanie kapitału zakładowego tylko z nadwyżek rocznych i w miarę tworzenia kapitału zapasowego lub nie spłacanie kapitału określonym osobom. 4. Spłata kapitału zakładowego w razie likwidacji lub upadłości towarzystwa dopuszczalna jest dopiero po spłaceniu wszelkich zobowiązań. Na spłatę kapitału zakładowego nie można pobierać dopłat. 5. Osoby, które wniosły kapitał zakładowy, mogą brać udział we władzach towarzystwa w zakresie określonym w statucie, do czasu spłacenia kapitału."; 21) skreśla się art. 18 i 19; 22) art. 20 otrzymuje brzmienie: "Art. 20. 1. Najwyższą władzą towarzystwa jest walne zgromadzenie jego członków. W sprawach nie zastrzeżonych w statucie do właściwości innych władz towarzystwa, podejmowanie uchwał należy do walnego zgromadzenia członków towarzystwa. 2. Statut może przewidywać, że w skład walnego zgromadzenia wchodzą, zamiast członków towarzystwa, ich przedstawiciele. W takich przypadkach statut określa zasady wyboru i odwoływania przedstawicieli oraz czas trwania ich kadencji. 3. Warunki uczestniczenia członków lub ich przedstawicieli na walnym zgromadzeniu oraz zasady jego zwoływania, określa statut."; 23) po art. 23 dodaje się art. 23a w brzmieniu: "Art. 23a. Do towarzystwa stosuje się odpowiednio przepisy art. 308, 482-484 Kodeksu handlowego."; 24) w art. 24 w ust. 2 po wyrazie "redakcyjnym" stawia się kropkę i skreśla pozostałe wyrazy; 25) w art. 27: a) w ust. 3 po wyrazach "art. 17 ust. 2" dodaje się wyrazy "i 17a", b) po ust. 3 dodaje się ust. 4 i 5 w brzmieniu: "4. Małe towarzystwa nie mogą prowadzić działalności w zakresie reasekuracji czynnej. 5. W zakresie ubezpieczeń obowiązkowych, małe towarzystwa, mogą prowadzić tylko ubezpieczenia, o których mowa w art. 4 pkt 2."; 26) art. 30 otrzymuje brzmienie: "Art. 30. 1. Minister Finansów, po wyrażeniu opinii przez organ nadzoru, wydaje na wniosek zainteresowanego zezwolenie na prowadzenie działalności ubezpieczeniowej. 2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera: 1) nazwę, siedzibę, obszar i rzeczowy zakres działania zakładu ubezpieczeń, 2) określenie wysokości kapitału akcyjnego albo kapitału zakładowego, 3) określenie założycieli zakładu ubezpieczeń, 4) formę organizacyjną działalności, 5) określenie wysokości funduszu organizacyjnego przeznaczonego na utworzenie administracji zakładu ubezpieczeń i zorganizowanie sieci przedstawicielstw, 6) imiona i nazwiska osób przewidzianych na członków zarządu i rady nadzorczej oraz osoby wykonującej czynności w dziedzinie matematyki ubezpieczeniowej, finansowej i statystyki (aktuariusza), jeżeli obowiązek wykonywania przez tę osobę przypisanych jej czynności wynika z ustawy. 3. Do wniosku o wydanie zezwolenia dołącza się: 1) plan działalności, 2) dowód posiadania środków własnych wolnych od obciążeń w wysokości równej zakładanemu kapitałowi akcyjnemu (zakładowemu) i funduszowi organizacyjnemu wraz z oświadczeniem o przeznaczeniu ich na pokrycie kapitału akcyjnego (zakładowego) i funduszu organizacyjnego, 3) dane o kwalifikacjach osób, o których mowa w ust. 2 pkt 6, 4) statut zakładu ubezpieczeń, 5) ogólne warunki ubezpieczenia określone we wniosku."; 27) art. 31 otrzymuje brzmienie: "Art. 31. 1. W planie działalności, o którym mowa w art. 30 ust. 3 pkt 1, ustala się dane i warunki, które ze względu na rodzaj i rozmiar prowadzonych ubezpieczeń są niezbędne do zapewnienia trwałej zdolności zakładu ubezpieczeń do wykonywania zobowiązań, a w szczególności: 1) metody obliczania rezerw techniczno-ubezpieczeniowych, 2) maksymalne wielkości obejmowanego ryzyka i sposób jego ustalania, 3) koszty akwizycji, 4) koszty administracyjne, 5) metody wyliczania składek. 2. Do planu działalności dołącza się: 1) rachunek symulacyjny pierwszych kalendarzowych trzech lat działalności sporządzony w wersji optymistycznej i pesymistycznej, z uwzględnieniem: zbioru składki, wysokości odszkodowań, kosztów administracji, kosztów akwizycji, wysokości rezerw techniczno-ubezpieczeniowych, szkodowości, marginesu wypłacalności, środków własnych oraz innych danych charakteryzujących sytuację finansową zakładu ubezpieczeń, przedstawionych w formie skróconego rachunku zysków i strat oraz bilansu, 2) program reasekuracji określający formę i zakres reasekuracji."; 28) art. 32 otrzymuje brzmienie: "Art. 32. 1. Zezwolenie jest wydawane na prowadzenie działalności ubezpieczeniowej w zakresie jednej lub kilku grup ubezpieczeń albo jednego lub kilku rodzajów ubezpieczeń wymienionych w załączniku do ustawy. 2. Zezwolenie obejmuje dane zawarte w art. 30 ust. 2 pkt 1, 2, 4 i 6. 3. Zakład ubezpieczeń jest obowiązany rozpocząć działalność w terminie nie dłuższym niż rok od daty wydania zezwolenia. Po bezskutecznym upływie tego terminu zezwolenie wygasa. 4. Zmiany w składzie zarządu nie mogą naruszać przepisów art. 33 pkt 2 i 3. 5. Zakład ubezpieczeń jest obowiązany zawiadomić organ nadzoru o zmianie osób wchodzących w skład zarządu lub osoby wykonującej zawód aktuariusza, o których mowa w art. 30 ust. 2 pkt 6, w terminie 30 dni od powstania tych zmian. 6. Zmiana obszaru lub rzeczowego zakresu działania zakładu ubezpieczeń wymaga zezwolenia Ministra Finansów. Zezwolenie wydawane jest na wniosek zakładu ubezpieczeń spełniającego warunki określone w art. 30."; 29) art. 33 otrzymuje brzmienie: "Art. 33. Zezwolenie na prowadzenie działalności ubezpieczeniowej nie może być wydane, jeżeli zachodzi co najmniej jedna z okoliczności: 1) wniosek oraz dołączone do niego dokumenty nie spełniają warunków określonych w art. 30 i 31, 2) w skład zarządu nie wchodzą co najmniej dwie osoby posiadające wykształcenie i doświadczenie zawodowe niezbędne do zarządzania zakładem ubezpieczeń, 3) założyciele lub członkowie zarządu byli karani za przestępstwo umyślne przeciwko mieniu, dokumentom lub za przestępstwo karno-skarbowe, 4) założyciele nie dają rękojmi prowadzenia spraw zakładu ubezpieczeń w sposób należycie zabezpieczający interes ubezpieczonych, 5) założyciele nie udowodnią posiadania środków własnych wolnych od obciążeń w wysokości odpowiadającej kapitałowi akcyjnemu (zakładowemu), o którym mowa w art. 30 ust. 2 pkt 2, i funduszowi organizacyjnemu, o którym mowa w art. 30 ust. 2 pkt 5, 6) plan działalności nie zapewnia trwałej zdolności zakładu ubezpieczeń do wykonywania zobowiązań, 7) zagrożony jest ważny interes gospodarczy państwa."; 30) skreśla się art. 34; 31) art. 35 otrzymuje brzmienie: "Art. 35. Minister Finansów, na wniosek organu nadzoru, może cofnąć zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie jednej lub kilku grup ubezpieczeń albo jednego lub kilku rodzajów ubezpieczeń, jeżeli: 1) zakład ubezpieczeń przestał spełniać warunki wymagane do uzyskania zezwolenia, 2) zakład ubezpieczeń prowadzi działalność z naruszeniem przepisów prawa lub statutu, 3) zakład ubezpieczeń nie zrealizuje w przewidzianym terminie krótkoterminowego planu wypłacalności, o którym mowa w art. 48 ust. 1 pkt 2 lit. b, 4) z przeprowadzonej kontroli działalności lub stanu majątkowego zakładu ubezpieczeń wynika, że dalsza jego działalność narażałaby na niebezpieczeństwo interesy ubezpieczonych, 5) zakład ubezpieczeń złoży odpowiedni wniosek; wniosek obejmuje niezbędne dane o zabezpieczeniu interesów ubezpieczonych."; 32) w art. 36 ust. 2 otrzymuje brzmienie: "2. Organ nadzoru określa, w drodze decyzji, tryb, czas i sposób sprawowania zarządu."; 33) w art. 37 ust. 3 otrzymuje brzmienie: "3. Minister Finansów może określić, w drodze rozporządzenia, przypadki dopuszczalności zawierania umów ubezpieczenia z innym zakładem ubezpieczeń niż określony w ust. 1."; 34) po art. 37 dodaje się art. 37a-37c w brzmieniu: "Art. 37a. 1. Obliczenia rezerw techniczno-ubezpieczeniowych w zakładzie ubezpieczeń prowadzącym działalność w dziale I (ubezpieczenia na życie) mogą być dokonywane wyłącznie przez aktuariusza. 2. Rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe w zakładzie ubezpieczeń prowadzącym działalność w dziale II (pozostałe ubezpieczenia majątkowe i osobowe), które są ustalane metodami matematyki ubezpieczeniowej muszą być potwierdzone opinią aktuariusza o ich prawidłowości. Opinia ta stanowi załącznik do sprawozdania finansowego.


Art. 12. Pierwszego Rzecznika Ubezpieczonych Minister Finansów powoła w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.


Art. 13. 1. Polska Izba Ubezpieczeń działająca na podstawie art. 86-90 ustawy wymienionej w art. 1 przekształca się z mocy niniejszej ustawy w organizację określoną w art. 86 ust. 2 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. 2. Majątek Polskiej Izby Ubezpieczeń działającej na podstawie dotychczasowych przepisów, określonych w ust. 1, przechodzi na organizację utworzoną na mocy niniejszej ustawy. 3. Pierwsze zebranie przedstawicieli, o których mowa w art. 86a ust. 1 pkt 1 ustawy wymienionej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, zwołuje Prezes Polskiej Izby Ubezpieczeń działający na podstawie dotychczasowych przepisów. 4. Uczestnikami zebrania, o którym mowa w ust. 3, są osoby upoważnione do reprezentowania danego zakładu ubezpieczeń na podstawie statutu.


Art. 14. Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w ustawie pozostają w mocy przepisy dotychczasowe, o ile nie są sprzeczne z niniejszą ustawą.


Art. 15. 1. Użyty w ustawie, o której mowa w art. 1, w różnych liczbach i przypadkach wyraz "ubezpieczyciel" zastępuje się użytymi w różnych liczbach i przypadkach wyrazami "zakład ubezpieczeń". 2. Ilekroć w dotychczasowych przepisach mowa jest o "ubezpieczycielu" należy przez to rozumieć "zakład ubezpieczeń". 3. Użyte w art. 46 ust. 2, art. 62 ust. 1, art. 69, art. 70 ust. 2, art. 73 ustawy, o której mowa w art. 1 wyrazy "Minister Finansów" zastępuje się "organ nadzoru" użytymi w odpowiednich przypadkach.


Art. 16. Minister Finansów ogłosi, w terminie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia ustawy, w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej jednolity tekst ustawy z dnia 28 lipca 1990 r. o działalności ubezpieczeniowej z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem wydania jednolitego tekstu.


Art. 17. Ustawa wchodzi w życie po upływie 60 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisów: 1) art. 82 ustawy wymienionej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia ustawy, 2) art. 41 i 42 ustawy wymienionej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 1999 r.


Art. 2. W Rozporządzeniu Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 27 czerwca 1934 r. Kodeks handlowy (Dz.U. Nr 46, poz. 502, z 1946 r. Nr 57, poz. 321, z 1950 r. Nr 34, poz. 312, z 1964 r. Nr 16, poz. 94, z 1988 r. Nr 41, poz. 326, z 1990 r. Nr 17, poz. 98, Nr 51, poz. 298 oraz z 1991 r. Nr 35, poz. 155, Nr 94, poz. 418 i Nr 111, poz. 480) w art. 310 w § 1 skreśla się wyrazy "i ubezpieczeniowymi".


Art. 3. W ustawie z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 1993 r. Nr 106, poz. 482 i Nr 134, poz. 646, z 1994 r. Nr 1, poz. 2, Nr 43, poz. 163, Nr 80, poz. 368, Nr 87, poz. 406, Nr 90, poz. 419, Nr 113, poz. 547, Nr 123, poz. 602 i Nr 127, poz. 627 oraz z 1995 r. Nr 5, poz. 25) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 15 ust. 1b otrzymuje brzmienie: "1b. U ubezpieczycieli kosztem uzyskania przychodów za rok podatkowy są: 1) rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe utworzone zgodnie z odrębnymi przepisami - do wysokości stanowiącej przyrost tych rezerw na koniec roku podatkowego w stosunku do ich stanu na początek roku; przy ustalaniu zaliczek, o których mowa w art. 25 ust. 1, kosztem uzyskania jest przyrost stanu rezerw techniczno-ubezpieczeniowych na koniec miesiąca, za który składana jest deklaracja podatkowa, w stosunku do stanu tych rezerw na początek roku podatkowego, 2) odpisy na fundusz prewencyjny w wysokości określonej w odrębnych przepisach, jeżeli równowartość odpisów zwiększy środki funduszu, 3) wpłaty z tytułu, określonego w przepisach o działalności ubezpieczeniowej, nadzoru nad działalnością zakładów ubezpieczeń."; 2) w art. 17 w ust. 1 po pkt 21 dodaje się pkt 22 w brzmieniu: "22) dochody z działalności Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego.".


Art. 37b. 1. Aktuariuszem może być osoba, która: 1) ma pełną zdolność do czynności prawnych, 2) ma miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, 3) nie była prawomocnie skazana za przestępstwo umyślne przeciwko mieniu, dokumentom lub za przestępstwo karno-skarbowe, 4) posiada wykształcenie wyższe, 5) zdała egzamin przed Komisją Egzaminacyjną dla Aktuariuszy, 6) została wpisana na listę aktuariuszy. 2. Listę, o której mowa w ust. 1 pkt 6, prowadzi organ nadzoru. Wpis na listę zostaje dokonany z urzędu po zdaniu egzaminu przed Komisją Egzaminacyjną dla Aktuariuszy, z zastrzeżeniem przepisu ust. 3. 3. Aktuariusz, który prawo do wykonywania zawodu uzyskał za granicą, ma prawo do wpisania na listę aktuariuszy na zasadzie wzajemności. 4. Skreślenie aktuariusza z listy następuje w razie: 1) złożenia wniosku przez aktuariusza o skreślenie z listy, 2) niewykonywania zawodu aktuariusza przez okres pięciu kolejnych lat, 3) skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa, o których mowa w ust. 1 pkt 3, 4) utraty pełnej zdolności do czynności prawnych, 5) śmierci.


Art. 37c. 1. Minister Finansów: 1) powołuje Komisję Egzaminacyjną dla Aktuariuszy i ustala regulamin jej działania, 2) ustala wysokość opłat egzaminacyjnych dla osób przystępujących do egzaminu przed Komisją, o której mowa w pkt 1, a także wysokość wynagrodzenia dla członków Komisji za udział w przeprowadzeniu egzaminu, 3) ustala zakres obowiązujących tematów egzaminu i tryb jego składania. 2. W skład Komisji Egzaminacyjnej dla Aktuariuszy wchodzi przedstawiciel Polskiej Izby Ubezpieczeń. 3. Minister Finansów ogłasza listę aktuariuszy w Dzienniku Urzędowym Ministerstwa Finansów."; 35) po rozdziale 3 dodaje się rozdział 3a w brzmieniu: "Rozdział 3a Pośrednictwo ubezpieczeniowe


Art. 37d. 1. Zakład ubezpieczeń może korzystać z pośrednictwa ubezpieczeniowego. 2. Pośrednictwo ubezpieczeniowe polega na wykonywaniu czynności faktycznych lub prawnych związanych z zawarciem lub wykonywaniem umów ubezpieczenia albo reasekuracji. 3. Pośrednictwo ubezpieczeniowe wykonywane jest wyłącznie przez agentów ubezpieczeniowych lub brokerów ubezpieczeniowych, z zastrzeżeniem ust. 4. 4. Pośrednictwo ubezpieczeniowe w zakresie reasekuracji wykonywane jest wyłącznie przez brokerów reasekuracyjnych.


Art. 37e. 1. Agentem ubezpieczeniowym w rozumieniu ustawy jest osoba fizyczna, osoba prawna lub podmiot gospodarczy nie mający osobowości prawnej upoważniony przez zakład ubezpieczeń do stałego zawierania umów ubezpieczenia w imieniu i na rzecz tego zakładu lub w pośredniczeniu przy zawieraniu umów. 2. Działalność agencyjna może być wykonywana wyłącznie przy pomocy osób fizycznych posiadających uprawnienia określone w ust. 3. 3. Organ nadzoru na wniosek zakładu ubezpieczeń lub zainteresowanego wydaje zezwolenie na wykonywanie czynności agenta, jeżeli osoba fizyczna: 1) ma miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, 2) nie była prawomocnie skazana za przestępstwo umyślne przeciwko mieniu, dokumentom lub przestępstwo karno-skarbowe, 3) ukończyła zorganizowane przez zakład ubezpieczeń szkolenie zakończone egzaminem, 4) ma pełną zdolność do czynności prawnych. 4. Agent ubezpieczeniowy nie będący osobą prawną prowadzi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 41, poz. 324, z 1990 r. Nr 26, poz. 149, Nr 34, poz. 198, Nr 86, poz. 504, z 1991 r. Nr 31, poz. 128, Nr 41, poz. 179, Nr 73, poz. 321, Nr 105, poz. 452, Nr 106, poz. 457, Nr 107, poz. 460, z 1993 r. Nr 28, poz. 127, Nr 47, poz. 212, Nr 134, poz. 646, z 1994 r. Nr 27, poz. 96, Nr 127, poz. 627). 5. Organ nadzoru, w drodze decyzji, może zwolnić niektóre grupy osób wykonujących działalność agencyjną od obowiązku określanego w ust. 2. 6. Minister Finansów określi w drodze zarządzenia: 1) warunki zwalniania niektórych osób wykonujących działalność agencyjną od obowiązku określonego w ust. 2, 2) minimalny zakres szkolenia, o którym mowa w ust. 3 pkt 3 oraz zakres obowiązujących tematów egzaminu i tryb jego składania.