Art. 12. 1. Podstawę wymiaru zasiłku chorobowego stanowi przeciętne miesięczne wynagrodzenie wypłacone pracownikowi za okres 6 miesięcy kalendarzowych poprzedzających miesiąc, w którym powstała niezdolność do pracy. Podstawę wymiaru zasiłku chorobowego za jeden dzień niezdolności do pracy stanowi jedna trzydziesta część tego wynagrodzenia. 2. Podstawę wymiaru zasiłku chorobowego stanowi przeciętne miesięczne wynagrodzenie wypłacone pracownikowi za okres 12 miesięcy kalendarzowych poprzedzających miesiąc, w którym powstała niezdolność do pracy, gdy wynagrodzenie ulega znacznemu wahaniu ze względu na charakter pracy lub zasady wynagradzania. 3. Jeżeli prawo do zasiłku chorobowego powstało przed upływem okresów, o których mowa w ust. 1 i 2, podstawa wymiaru zasiłku chorobowego nie może być wyższa niż 250% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia. Kwotę tę ustala się miesięcznie poczynając od trzeciego go miesiąca kalendarzowego kwartału za okres 3 miesięcy, na podstawie przeciętnego wynagrodzenia z poprzedniego kwartału, ogłaszanego dla celów emerytalnych. 4. Przy ustalaniu podstawy wymiaru zasiłku chorobowego uwzględnia się składniki wynagrodzenia z tytułu wykonywania pracy w ramach stosunku pracy, od których ustalono składkę na ubezpieczenie społeczne."; 4) po art. 12 dodaje się art. 12a w brzmieniu: "Art. 12a. 1. Jeżeli po upływie 6-miesięcznego okresu zasiłkowego wypłata zasiłku została przedłużona, podstawa wymiaru zasiłku chorobowego, ustalona w myśl art. 12, podlega waloryzacji według następujących zasad: 1) jeżeli przedłużenie wypłaty zasiłku chorobowego nastąpiło w I kwartale kalendarzowym danego roku, podstawa wymiaru zasiłku chorobowego ulega podwyższeniu o procent wzrostu przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w III kwartale w stosunku do I kwartału ubiegłego roku kalendarzowego, 2) jeżeli przedłużenie wypłaty zasiłku chorobowego nastąpiło w II kwartale kalendarzowym danego roku, podstawa wymiaru zasiłku chorobowego ulega podwyższeniu o procent wzrostu przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w IV kwartale w stosunku do II kwartału ubiegłego roku kalendarzowego, 3) jeżeli przedłużenie wypłaty zasiłku chorobowego nastąpiło w III kwartale kalendarzowym danego roku, podstawa wymiaru zasiłku chorobowego ulega podwyższeniu o procent wzrostu przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w I kwartale tego roku kalendarzowego w stosunku do III kwartału ubiegłego roku kalendarzowego, 4) jeżeli przedłużenie wypłaty zasiłku chorobowego nastąpiło w IV kwartale kalendarzowym danego roku, podstawa wymiaru zasiłku chorobowego ulega podwyższeniu o procent wzrostu przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w II kwartale tego roku kalendarzowego w stosunku do IV kwartału ubiegłego roku kalendarzowego. 2. Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych ogłasza w Monitorze Polskim, w terminie do ostatniego dnia każdego kwartału kalendarzowego, wskaźnik waloryzacji zasiłku chorobowego obowiązujący w następnym kwartale."; 5) art. 13 otrzymuje brzmienie: "Art. 13. Minister Pracy i Polityki Socjalnej określi, w drodze rozporządzenia: 1) przypadki, w których ze względu na charakter pracy lub zasady wynagradzania za podstawę wymiaru zasiłku chorobowego przyjmuje się wynagrodzenie z okresu wymienionego w art. 12 ust. 2, 2) szczegółowe zasady ustalania podstawy wymiaru i obliczania zasiłku."; 6) skreśla się art. 19; 7) w art. 20 ust. 2 otrzymuje brzmienie: "2. Świadczenie rehabilitacyjne przysługuje od pierwszego dnia okresu niezbędnego do przywrócenia zdolności do pracy, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy."; 8) art. 21 otrzymuje brzmienie: "Art. 21. 1. Świadczenie rehabilitacyjne wynosi 75 % wynagrodzenia, które stanowi podstawę wymiaru zasiłku chorobowego, a jeżeli niezdolność do pracy powstała wskutek wypadku przy pracy, wypadku w drodze do pracy lub z pracy, albo wskutek choroby zawodowej - 100% tego wynagrodzenia, z zastrzeżeniem ust. 2. 2. Jeżeli świadczenie rehabilitacyjne zostało przyznane po upływie 6 miesięcy niezdolności do pracy, podstawa wymiaru zasiłku chorobowego, od której ustala się wysokość świadczenia rehabilitacyjnego, podlega waloryzacji. Przepisy art. 12a stosuje się odpowiednio."; 9) art. 24 otrzymuje brzmienie: "Art. 24. Przepisy art. 11 ust. 3, art. 14, 16 i 18 stosuje się odpowiednio do świadczenia rehabilitacyjnego."; 10) w art. 27: a) ust. 2 otrzymuje brzmienie: "2. Przy ustalaniu wysokości zasiłku wyrównawczego stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 i art. 14 ust. 2.", b) dodaje się ust. 3 w brzmieniu: "3. Minister Pracy i Polityki Socjalnej określi w drodze rozporządzenia: 1) przypadki, w których ze względu na charakter pracy lub zasady wynagradzania przyjmuje się za podstawę wymiaru zasiłku wynagrodzenie z okresu wymienionego w art. 12 ust. 2, 2) szczegółowe zasady ustalania podstawy wymiaru i obliczania zasiłku wyrównawczego."; 11) w art. 30 w ust. 1: a) pkt 2 otrzymuje brzmienie: "2) urodzenia dziecka lub przyjęcia dziecka na wychowanie i wystąpienia do sądu opiekuńczego z wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie jego przysposobienia, w okresie korzystania z urlopu wychowawczego lub w okresie przerwy w zatrudnieniu odpowiadającej okresowi urlopu wychowawczego,"; b) w pkt 3 lit a) po wyrazach "z powodu" dodać wyrazy "ogłoszenia upadłości lub"; 12) art. 31 otrzymuje brzmienie: "Art. 31. 1. Zasiłek porodowy wypłaca się w wysokości 15 % przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia. Kwotę tę ustala się miesięcznie poczynając od trzeciego miesiąca kalendarzowego kwartału za okres 3 miesięcy, na podstawie przeciętnego wynagrodzenia z poprzedniego kwartału, ogłaszanego dla celów emerytalnych. 2. W razie urodzenia więcej niż jednego dziecka przy jednym porodzie, zasiłek porodowy przysługuje na każde urodzone dziecko."; 13) w art. 33: a) w ust. 1 w pkt 1 wyrazy "z urlopu bezpłatnego udzielonego dla sprawowania opieki nad małymi dziećmi" zastępuje się wyrazami "z urlopu wychowawczego lub w okresie przerwy w zatrudnieniu odpowiadającej okresowi urlopu wychowawczego", b) ust. 3 otrzymuje brzmienie: "3. Pracownicy, z którą rozwiązano umowę o pracę w czasie ciąży z powodu ogłoszenia upadłości lub likwidacji zakładu pracy i której nie zapewniono innego zatrudnienia, przysługuje do dnia porodu zasiłek w wysokości zasiłku macierzyńskiego."; 14) w art. 34: a) skreśla się ust. 3, b) ust. 5 otrzymuje brzmienie: "5. Do zasiłku macierzyńskiego stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 i 14.", c) dodaje się ust. 6 w brzmieniu: "6. Minister Pracy i Polityki Socjalnej określi w drodze rozporządzenia: 1) przypadki, w których ze względu na charakter pracy lub zasady wynagradzania za podstawę wymiaru zasiłku macierzyńskiego przyjmuje się wynagrodzenie z okresu wymienionego w art. 12 ust. 2, 2) szczegółowe zasady ustalania podstawy wymiaru i obliczania zasiłku."; 15) skreśla się art. 36; 16) art. 39 otrzymuje brzmienie: "Art. 39. 1. Miesięczny zasiłek opiekuńczy wynosi 80% wynagrodzenia. 2. Do zasiłku opiekuńczego stosuje się odpowiednio przepisy art. 11 ust. 3 oraz art. 12 i 14. 3. Minister Pracy i Polityki Socjalnej określi w drodze rozporządzenia: 1) przypadki, w których ze względu na charakter pracy lub zasady wynagradzania za podstawę wymiaru zasiłku opiekuńczego przyjmuje się wynagrodzenie z okresu wymienionego w art. 12 ust. 2, 2) szczegółowe zasady ustalania podstawy wymiaru i obliczania zasiłku."; 17) w art. 40 skreśla się ust. 2; 18) art. 43 otrzymuje brzmienie: "Art. 43. Zasiłek pogrzebowy przysługuje w wysokości 200% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia. Przepis art. 31 ust. 1 zdanie drugie stosuje się odpowiednio."; 19) skreśla się art. 44; 20) art. 45 otrzymuje brzmienie: "Art. 45. W razie pokrycia kosztów pogrzebu przez Państwo lub zakład pracy, małżonkowi, dzieciom, wnukom lub rodzeństwu albo innej osobie, która do chwili śmierci zmarłego pozostawała z nim we wspólnym gospodarstwie domowym, przysługuje również zasiłek pogrzebowy."; 21) w art. 46 ust. 1 otrzymuje brzmienie: "1. W razie zbiegu prawa do zasiłku pogrzebowego z dwóch lub więcej tytułów, przysługuje tylko jeden zasiłek."; 22) skreśla się art. 47; 23) w art. 50 w ust. 1 wyrazy "zaświadczenia zakładów służby zdrowia" zastępuje się wyrazami "zaświadczenia lekarskie"; 24) skreśla się art. 59.


Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o zmianie ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa oraz o zmianie ustawy - Kodeks pracy

Art. 2. W ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 53: a) w § 1 w pkt 1 lit.b) wyrazy "dłużej niż okres pobierania zasiłku" zastępuje się wyrazami "dłużej niż łączny okres pobierania z tego tytułu wynagrodzenia i zasiłku", b) § 2 otrzymuje brzmienie: "§2. Rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia nie może nastąpić w razie nieobecności pracownika w pracy z powodu sprawowania opieki nad dzieckiem - w okresie pobierania z tego tytułu zasiłku, a w przypadku odosobnienia pracownika ze względu na chorobę zakaźną - w okresie pobierania z tego tytułu wynagrodzenia i zasiłku."; 2) art. 92 otrzymuje brzmienie: "Art. 92. §1.Za czas niezdolności pracownika do pracy wskutek: 1) choroby lub odosobnienia w związku z chorobą zakaźną - trwającej łącznie do 35 dni w ciągu roku kalendarzowego - pracownik zachowuje prawo do 80% wynagrodzenia, chyba że w danym zakładzie pracy wprowadzono wyższe wynagrodzenie z tego tytułu, 2) wypadku przy pracy, wypadku w drodze do pracy lub z pracy albo choroby zawodowej lub choroby przypadającej w czasie ciąży - w okresie wskazanym w pkt 1 - pracownik zachowuje prawo do 100% wynagrodzenia. §2. Wynagrodzenie, o którym mowa w §1, oblicza się według zasad obowiązujących przy ustalaniu podstawy wymiaru zasiłku chorobowego i wypłaca za każdy dzień niezdolności do pracy, nie wyłączając dni wolnych od pracy. §3. Wynagrodzenie, o którym mowa w §1: 1) nie ulega obniżeniu w przypadku ograniczenia podstawy wymiaru zasiłku chorobowego, 2) nie przysługuje w przypadkach, w których pracownik nie ma prawa do zasiłku chorobowego. §4. Za czas niezdolności do pracy, o której mowa w §1, trwającej łącznie dłużej niż 35 dni w ciągu roku kalendarzowego, pracownikowi przysługuje zasiłek chorobowy na zasadach określonych w odrębnych przepisach."; 3) w art. 94 po pkt 9 dodaje się pkt 9a w brzmieniu: "9a) prowadzić dokumentację w sprawach związanych ze stosunkiem pracy oraz akta osobowe pracowników.".


Art. 3. Zakład pracy jest zobowiązany zamieścić w wydanym pracownikowi świadectwie pracy informację o liczbie dni niezdolności do pracy w roku kalendarzowym, w którym nastąpiło rozwiązanie stosunku pracy, za które zostało wypłacone pracownikowi wynagrodzenie określone w art. 92 Kodeksu pracy.


Art. 4. Ilekroć obowiązujące przepisy prawa pracy uzależniają możliwość rozwiązania stosunku pracy z pracownikiem niezdolnym do pracy wskutek choroby lub odosobnienia ze względu na chorobę zakaźną od upływu okresu pobierania przez niego zasiłku chorobowego, okres ten należy rozumieć łącznie z okresem pobierania przez pracownika wynagrodzenia, o którym mowa w art. 92 Kodeksu pracy.


Art. 5. 1. Zasiłek chorobowy, do którego prawo powstało przed dniem wejścia w życie ustawy, wypłaca się w wysokości i na zasadach określonych w przepisach dotychczasowych, za cały okres nieprzerwanej niezdolności do pracy z powodu choroby. 2. Przepis ust. 1 stosuje się do zasiłku macierzyńskiego, opiekuńczego i wyrównawczego oraz świadczenia rehabilitacyjnego.


Art. 6. 1. W okresie od dnia 1 marca 1995 r. do dnia 31 grudnia 1995 r. w zakładach pracy zatrudniających do 5 pracowników pracownicy nie zachowują prawa do wynagrodzenia, o którym mowa w art. 92 Kodeksu pracy. Za okres niezdolności do pracy z powodu choroby lub odosobnienia w związku z chorobą zakaźną przysługuje im zasiłek chorobowy. 2. Liczbę pracowników zatrudnionych w zakładach pracy, o których mowa w ust. 1, ustala się w miesiącu kalendarzowym, w którym powstała niezdolność do pracy.


Art. 7. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 marca 1995 r.


Ustawa z dnia 14 grudnia 1995 r. o ustanowieniu Medalu "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny"

Art. 1. 1. Ustanawia się Medal "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny", który jest zaszczytnym wyróżnieniem za długoletnią wzorową służbę lub pracę w Wojsku Polskim. 2. Medal "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny" dzieli się na trzy stopnie: I stopień - Złoty Medal "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny", II stopień - Srebrny Medal "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny", III stopień - Brązowy Medal "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny".


Art. 2. 1. Medal "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny" może być nadany żołnierzowi zawodowemu lub pracownikowi wojska, który wzorowo przesłużył w zawodowej służbie wojskowej lub przepracował w Wojsku Polskim odpowiednio co najmniej - dwadzieścia pięć, piętnaście lub pięć lat. 2. Medal "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny" tego samego stopnia może być nadany tej samej osobie tylko jeden raz. Osobie wyróżnionej Medalem "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny" nie nadaje się tego Medalu w stopniu niższym od posiadanego.


Art. 3. 1. Medal "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny" nadaje Minister Obrony Narodowej z okazji Święta Wojska Polskiego. 2. Osoba, której nadano Medal "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny", otrzymuje odznakę Medalu i legitymację potwierdzającą jego nadanie.


Art. 4. 1. Odznaką Medalu "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny" jest wieniec laurowy o średnicy 34 mm, na którym umieszczone są dwa skrzyżowane obosieczne miecze, skierowane ostrzem ku górze. W środku wieńca na okrągłej, czerwono emaliowanej tarczy o średnicy 15 mm, jest umieszczony srebrzony orzeł według wzoru określonego w art. 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o godle, barwach i hymnie Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (Dz.U. Nr 7, poz. 18, z 1985 r. Nr 23, poz. 100 oraz z 1990 r. Nr 10, poz. 60 i Nr 34, poz. 199). Wokół tarczy, na biało emaliowanym otoku w obramowaniu, jest umieszczony napis "SIŁY ZBROJNE W SŁUŻBIE OJCZYZNY". Odwrotna strona odznaki jest gładka. Wieniec, miecze, napis, obramowanie i odwrotna strona są w zależności od stopnia Medalu złocone, srebrzone lub patynowane na brązowo. 2. Odznaka Medalu "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny" jest zawieszona na czerwonej wstążce długości 65 mm i szerokości 35 mm, z dwoma białymi paskami po bokach z każdej strony wstążki. 3. Wzór rysunkowy odznaki Medalu "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny" wraz ze wstążką, określa załącznik do ustawy.


Art. 5. 1. Utrata Medalu "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny" następuje wskutek prawomocnego skazania na karę dodatkową pozbawienia praw publicznych albo degradacji. 2. Minister Obrony Narodowej może pozbawić Medalu "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny" w razie stwierdzenia, na podstawie wyników postępowania karnego, dyscyplinarnego lub przed sądem honorowym, że osoba nim wyróżniona dopuściła się czynu, wskutek którego stała się niegodna tego Medalu. 3. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się również do osób, którym nadano Medal "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny" na podstawie ustawy, o której mowa w art. 8.


Art. 6. Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia: 1) szczegółowe zasady zaliczania służby wojskowej lub pracy do okresów wymaganych do nadania Medalu "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny", 2) szczegółowy tryb postępowania w sprawach o nadanie Medalu "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny" oraz wzór wniosku o jego nadanie, 3) tryb wręczania, sposób i okoliczności noszenia odznaki Medalu "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny" oraz wzór legitymacji potwierdzającej nadanie Medalu, 4) szczegółowe zasady prowadzenia ewidencji osób, którym nadano Medal "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny", oraz osób, które Medal utraciły lub zostały go pozbawione.


Art. 7. 1. Osoba, której nadano Medal "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny" na podstawie ustawy, o której mowa w art. 8, zachowuje dotychczasowe uprawnienia związane z tym wyróżnieniem. 2. Odznaki Medalu "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny", nadanego na podstawie ustawy, o której mowa w art. 8, nie podlegają wymianie na odznaki według wzoru określonego w art. 4 niniejszej ustawy.


Art. 8. Traci moc ustawa z dnia 15 lipca 1968 r. o medalu "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny" (Dz.U. Nr 25, poz. 165).


Art. 9. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.


Ustawa z dnia 18 stycznia 2001 r. o wyścigach konnych Rozdział 1 Przepisy ogólne

Art. 1. Ustawa reguluje zasady organizowania wyścigów konnych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz działalność Polskiego Klubu Wyścigów Konnych.


Art. 10. 1. Regulamin wyścigów konnych ustala, w drodze rozporządzenia, minister właściwy do spraw rolnictwa, mając na celu w szczególności określenie warunków zapewniających rzetelność rozgrywania gonitw oraz ich selekcyjny charakter. 2. Regulamin wyścigów konnych określa szczegółowo sprawy, dotyczące: 1) ras koni dopuszczonych do udziału w wyścigach konnych, 2) systemów, rodzajów i warunków przeprowadzania gonitw, 3) obowiązków i uprawnień właścicieli koni, kierowników stajni wyścigowych, trenerów, pracowników obsługi stajni oraz jeźdźców, 4) kompetencji i trybu działania komisji technicznej, sędziów technicznych, komisji odwoławczej oraz dyżurnych lekarzy medycyny i weterynarii, 5) zgłaszania do Klubu stajni wyścigowych, 6) zgłaszania koni do wyścigów w danym roku, 7) rejestracji barw wyścigowych, 8) identyfikacji koni, 9) zapisywania i wycofywania koni z gonitw, 10) wag noszonych przez konie w gonitwach, 11) nagród wyścigowych, 12) szczegółowych zasad rozgrywania gonitw, 13) składania protestów, 14) wykazu niedozwolonych środków dopingujących, 15) zasad i trybu kontroli antydopingowej jeźdźców i koni, 16) zasad porządkowych na terenach i w lokalach należących do toru wyścigowego, 17) katalogu czynów stanowiących przewinienia dyscyplinarne, 18) kar, które mogą być wymierzane za poszczególne przewinienia, 19) szczegółowego trybu postępowania w sprawach o przewinienia dyscyplinarne, 20) wymogów, które powinien spełniać oficjalny program wyścigów konnych, 21) kategoryzacji jeźdźców (powożących).


Art. 11. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia: 1) warunki i tryb udzielania zezwoleń na kierowanie stajnią wyścigową, licencji na trenowanie koni, dosiadanie (powożenie) koni oraz pełnienie funkcji sędziego wyścigowego, w tym wymogi, jakie powinna spełniać osoba występująca o przyznanie licencji, w szczególności dotyczące wiedzy i umiejętności posiadanych przez kandydata, 2) wysokość opłaty uiszczanej na rzecz Klubu za wydanie zezwolenia na organizowanie wyścigów konnych, różnicując ją w zależności od planowanej liczby gonitw w ciągu roku na danym torze wyścigowym, 3) wysokość opłat na rzecz Klubu za udzielenie zezwolenia na kierowanie stajnią wyścigową i licencji na trenowanie koni oraz dosiadanie (powożenie) koni a także pełnienie funkcji sędziego wyścigowego, różnicując je w zależności od przedmiotu licencji oraz za rejestrację barw wyścigowych i zgłoszenie konia do wyścigów.


Art. 12. Skarb Państwa powierza Polskiemu Klubowi Wyścigów Konnych wykonywanie niezbywalnego prawa własności oraz innych praw rzeczowych na jego rzecz w stosunku do położonych na terenie miasta stołecznego Warszawy nieruchomości oraz pozostałych składników majątkowych zlikwidowanego przedsiębiorstwa państwowego Państwowe Tory Wyścigów Konnych, które były ujęte w bilansie likwidacji i w stosunku do których w dniu wejścia w życie ustawy prawo własności w imieniu Skarbu Państwa wykonuje Agencja Własności Rolnej Skarbu Państwa.


Art. 13. 1. Dochodami Klubu są: 1) opłata wnoszona przez organizatora wyścigów konnych za wydanie zezwolenia na organizowanie wyścigów konnych, 2) opłaty w wysokości 2% sumy wpłaconych stawek na zakłady wzajemne na wyścigi konne rozgrywane w kraju, 3) opłaty z tytułu licencji i innych zezwoleń przewidzianych w ustawie, 4) zapisy, spadki i darowizny, 5) inne dochody. 2. Klub prowadzi samodzielną gospodarkę finansową w oparciu o roczny plan finansowy, zatwierdzany przez ministra właściwego do spraw rolnictwa.


Art. 14. 1. Podmiot organizujący na podstawie przepisów o grach losowych, zakładach wzajemnych i grach na automatach zakłady wzajemne na wyścigi konne, uiszcza opłatę na rzecz Klubu w wysokości 2% sumy wpłaconych stawek na zakłady wzajemne na wyścigi konne w danym miesiącu, w terminie do 20 dnia następnego miesiąca. 2. Opłata, o której mowa w ust. 1, podlega egzekucji w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.


Art. 15. Prezes, po zaopiniowaniu przez Radę, składa roczne sprawozdanie z działalności Klubu ministrowi właściwemu do spraw rolnictwa. Rozdział 3 Organizowanie wyścigów konnych


Art. 16. 1. Organizowanie wyścigów konnych wymaga zezwolenia Prezesa. 2. Wniosek o udzielenie zezwolenia powinien zawierać: 1) oznaczenie podmiotu ubiegającego się o udzielenie zezwolenia i jego siedziby (miejsca zamieszkania), 2) wskazanie planowanej lokalizacji toru wyścigowego, uzgodnionej z właściwym organem administracji państwowej do spraw planowania przestrzennego oraz organem samorządu terytorialnego, 3) wskazanie zabezpieczenia finansowego dla właściwego przeprowadzenia wyścigów oraz podanie źródeł pochodzenia posiadanego kapitału, 4) określenie rodzaju gonitw, które mają być przeprowadzane, oraz planowanie ich liczby w ciągu roku, 5) opis projektowanych urządzeń technicznych toru wyścigowego, 6) planowany termin rozpoczęcia działalności. 3. Prezes może zobowiązać wnioskodawcę do przedstawienia, w wyznaczonym terminie dodatkowych informacji i dokumentów. 4. Po złożeniu wniosku i jego uzupełnienia w przypadku określonym w ust. 3 Prezes określa warunki, którym ma odpowiadać tor wyścigowy. 5. Po stwierdzeniu spełnienia warunków określonych zgodnie z ust. 4 Prezes wydaje zezwolenie, w którym określa: 1) podmiot uprawniony do organizowania wyścigów konnych, 2) tor wyścigowy, na którym mogą być przeprowadzane wyścigi, i szczegółowe warunki, którym ma odpowiadać ten tor, 3) rodzaje gonitw, które mogą być rozgrywane. 6. Zezwolenie wydaje się po uiszczeniu opłaty na rzecz Klubu, o której mowa w art. 11 pkt 2.


Art. 17. W razie stwierdzenia, iż podmiot, któremu udzielono zezwolenia, narusza przepisy ustawy, regulamin wyścigów konnych lub warunki określone w zezwoleniu, Prezes nakazuje usunięcie uchybień w wyznaczonym terminie.


Art. 18. 1. Prezes cofa zezwolenie, gdy podmiot: 1) nie usunął uchybień w wyznaczonym terminie, 2) rażąco narusza przepisy ustawy, regulamin wyścigów konnych lub warunki określone w zezwoleniu. 2. W razie cofnięcia zezwolenia ponowny wniosek może być złożony przez ten sam podmiot po upływie jednego roku od daty cofnięcia zezwolenia.


Art. 19. 1. Udzielenie zezwolenia na organizowanie wyścigów konnych, nakazanie usunięcia uchybień oraz cofnięcie zezwolenia następuje w drodze decyzji administracyjnej. 2. Od decyzji Prezesa w sprawach, o których mowa w ust. 1, przysługuje odwołanie do ministra właściwego do spraw rolnictwa. 3. W sprawach, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.


Art. 2. Użyte w ustawie określenia oznaczają: 1) wyścigi konne - gonitwy przeprowadzane zgodnie z planem rocznym, zatwierdzonym przez Prezesa Polskiego Klubu Wyścigów Konnych, organizowane w celu wybrania odpowiedniego materiału zarodowego dla ulepszania ras koni, 2) gonitwy - publiczne próby, których zadaniem jest ocena stopnia dzielności koni, przeprowadzane na torach wyścigowych zgodnie z przepisami ustawy i regulaminem wyścigów konnych, 3) tor wyścigowy - miejsce spełniające warunki określone przez Prezesa Polskiego Klubu Wyścigów Konnych, w którym stale lub okresowo organizowane są wyścigi konne, 4) organizator wyścigów konnych - podmiot, który uzyskał zezwolenie Prezesa Polskiego Klubu Wyścigów Konnych na organizowanie wyścigów konnych, 5) stajnia wyścigowa - wyodrębnioną jednostkę organizacyjną, pod określoną nazwą, w której konie są przygotowywane do wyścigów konnych przez trenera, która została zgłoszona do Prezesa Polskiego Klubu Wyścigów Konnych, 6) właściciel konia - podmiot, pod którego nazwiskiem lub nazwą oraz barwami koń bierze udział w gonitwach, posiadający prawo zapisu konia do gonitw, 7) trener - osobę fizyczną przygotowującą konie do udziału w gonitwach, która uzyskała licencję Prezesa Polskiego Klubu Wyścigów Konnych, 8) jeździec (powożący) - osobę fizyczną dosiadającą (powożącą) konia w gonitwie, która uzyskała licencję Prezesa Polskiego Klubu Wyścigów Konnych na dosiadanie (powożenie) koni, 9) sędzia wyścigowy - osobę fizyczną sprawującą nadzór nad prawidłowością przeprowadzania gonitw jako członek komisji technicznej, komisji odwoławczej albo sędzia techniczny, która uzyskała licencję Prezesa Polskiego Klubu Wyścigów Konnych, 10) sędzia techniczny - sędziego wyścigowego, wykonującego na torze wyścigowym w dniu przeprowadzania gonitw czynności określone w regulaminie wyścigów konnych, 11) komisja techniczna - zespół sędziów wyścigowych, powołany przez Prezesa Polskiego Klubu Wyścigów Konnych, sprawujący nadzór nad przestrzeganiem postanowień regulaminu wyścigów konnych, 12) komisja odwoławcza - zespół złożony z sędziów wyścigowych, powołany przez Prezesa Polskiego Klubu Wyścigów Konnych, 13) przewinienie dyscyplinarne - czyn naruszający postanowienia regulaminu wyścigów konnych, 14) protest - zastrzeżenie w sprawie nieprzestrzegania postanowień regulaminu wyścigów konnych dotyczących gonitwy, wniesione przez osobę uprawnioną w czasie i trybie określonych w tym regulaminie. Rozdział 2 Polski Klub Wyścigów Konnych


Art. 20. 1. Gonitwy przeprowadzane są według planu rocznego, zatwierdzanego przez Prezesa na podstawie wniosków organizatorów wyścigów konnych. 2. Przeprowadzenie dodatkowych gonitw wymaga zgody Prezesa.


Art. 21. W gonitwie mogą brać udział wyłącznie konie, które zostały zgłoszone zgodnie z warunkami określonymi w regulaminie wyścigów konnych. Rozdział 4 Odpowiedzialność dyscyplinarna


Art. 22. Kary dyscyplinarne mogą być orzekane w stosunku do osób wykonujących funkcje związane z wyścigami konnymi, które popełniły czyny stanowiące przewinienia dyscyplinarne określone w regulaminie wyścigów konnych.


Art. 23. Odpowiedzialności dyscyplinarnej za naruszenie przepisów regulaminu wyścigów konnych podlegają: 1) kierownicy stajen, 2) trenerzy, 3) jeźdźcy, 4) właściciele koni, 5) sędziowie wyścigowi, 6) dyżurni lekarze medycyny, 7) dyżurni lekarze weterynarii.


Art. 24. Karami dyscyplinarnymi są: 1) upomnienie, 2) nagana, 3) kara pieniężna w wysokości od 50 zł do równowartości sumy nagród w wyścigu, w którym naruszono przepisy regulaminu wyścigów konnych, 4) zawieszenie zezwolenia na kierowanie stajnią wyścigową, 5) zawieszenie licencji na trenowanie koni, dosiadanie (powożenie) koni lub pełnienie funkcji sędziego wyścigowego - nie dłużej niż na rok, 6) pozbawienie prawa trenowania koni, dosiadania (powożenia) koni lub pełnienia funkcji sędziego wyścigowego.


Art. 25. 1. W sprawach odpowiedzialności dyscyplinarnej orzekają: 1) komisja techniczna - jako organ pierwszej instancji, 2) komisja odwoławcza - jako organ drugiej instancji. 2. W sprawach odpowiedzialności dyscyplinarnej sędziów wyścigowych wchodzących w skład komisji technicznej orzeka - jako organ pierwszej instancji komisja odwoławcza.


Art. 26. 1. Od orzeczenia komisji technicznej wymierzającego karę dyscyplinarną osobie ukaranej przysługuje odwołanie do komisji odwoławczej. 2. Odwołanie wnosi się w terminie 3 dni od dnia doręczenia orzeczenia komisji technicznej wraz z uzasadnieniem - za pośrednictwem tej komisji. 3. Komisja odwoławcza rozpatruje odwołanie w terminie 5 dni od dnia jego wniesienia. 4. Wniesienie odwołania nie wstrzymuje wykonania kary orzeczonej przez komisję techniczną. 5. Komisja odwoławcza nie może wymierzyć kary surowszej od orzeczonej przez komisję techniczną. 6. W postępowaniu dyscyplinarnym przed komisją techniczną i komisją odwoławczą stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.


Art. 27. 1. Od orzeczenia komisji odwoławczej wymierzającego karę dyscyplinarną, o której mowa w art. 24 pkt 3-6, przysługuje odwołanie do sądu rejonowego, właściwego ze względu na miejsce położenia toru wyścigowego. 2. Odwołanie do sądu rejonowego wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia komisji odwoławczej wraz z uzasadnieniem. 3. Wniesienie odwołania nie wstrzymuje wykonania kary orzeczonej przez komisję odwoławczą. 4. W postępowaniu odwoławczym przed sądem rejonowym stosuje się przepisy Kodeksu postępowania karnego. Rozdział 5 Przepisy karne


Art. 28. 1. Kto bez zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1, organizuje wyścigi konne, podlega karze grzywny. 2. Postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, toczy się według przepisów o postępowaniu w sprawach o wykroczenia. Rozdział 6 Przepisy przejściowe i końcowe


Art. 29. 1. Nabyte na podstawie dotychczasowych prawideł wyścigowych wyścigów konnych uprawnienia do trenowania lub dosiadania koni wyścigowych zachowują swoją moc. 2. Podmioty organizujące dotychczas wyścigi konne zachowują prawo do organizowania wyścigów przez okres 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.


Art. 3. 1. Tworzy się Polski Klub Wyścigów Konnych, zwany dalej "Klubem". 2. Klub jest państwową osobą prawną. 3. Siedzibą Klubu jest Warszawa.


Art. 30. Minister właściwy do spraw rolnictwa powoła Radę Klubu w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.


Art. 31. 1. Traci moc ustawa z dnia 19 kwietnia 1950 r. o wyścigach konnych (Dz.U. Nr 20, poz. 173, z 1958 r. Nr 11, poz. 40, z 1976 r. Nr 19, poz. 122 oraz z 1992 r. Nr 68, poz. 341). 2. Do czasu wejścia w życie regulaminu wyścigów konnych, nie dłużej jednak niż przez 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, zachowują moc prawidła wyścigowe wyścigów konnych.


Art. 32. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.


Art. 4. Nadzór nad Klubem sprawuje minister właściwy do spraw rolnictwa.


Art. 5. 1. Do zadań Klubu należy: 1) ustalanie warunków rozgrywania gonitw oraz czuwanie nad ich przestrzeganiem, 2) działanie na rzecz umacniania i doskonalenia hodowli koni, 3) działanie na rzecz rozwoju wyścigów konnych. 2. Klub realizuje swoje zadania w szczególności przez: 1) inicjowanie i opiniowanie rozwiązań prawnych dotyczących wyścigów konnych, 2) opiniowanie projektów regulaminów wyścigów konnych, 3) określanie warunków i udzielanie zezwoleń na organizowanie wyścigów konnych oraz sprawowanie nadzoru nad przestrzeganiem przez organizatora wyścigów postanowień ustawy, regulaminu wyścigów konnych i warunków określonych w udzielonym mu zezwoleniu, 4) udzielanie zezwoleń na kierowanie stajnią wyścigową, 5) przyznawanie licencji na trenowanie i dosiadanie (powożenie) koni oraz pełnienie funkcji sędziego wyścigowego, 6) rejestrację i publikowanie wykazu osób uprawnionych do wykonywania funkcji trenera i jeźdźca (powożącego) w danym roku, 7) powoływanie komisji technicznych i sędziów technicznych dla poszczególnych torów, 8) powoływanie komisji odwoławczej, 9) nadzór nad orzecznictwem komisji technicznych oraz komisji odwoławczej, 10) sporządzanie listy osób uprawnionych do pełnienia na torach wyścigowych funkcji dyżurnych lekarzy medycyny i weterynarii, 11) członkostwo i udział w pracach międzynarodowych organizacji wyścigowych, 12) współpracę z instytucjami naukowymi, 13) zatwierdzanie planów gonitw dla poszczególnych torów wyścigowych oraz wyrażanie zgody na gonitwy dodatkowe, 14) przeprowadzanie szkoleń specjalistycznych, 15) opracowywanie materiałów statystycznych w zakresie oceny wartości użytkowej i hodowlanej koni, 16) podejmowanie działań w celu podnoszenia poziomu treningu koni oraz techniki jeździeckiej, 17) wydawanie biuletynu wyścigowego, 18) promocję wyścigów konnych.


Art. 6. 1. Klub działa na podstawie ustawy oraz statutu nadanego, w drodze rozporządzenia, przez ministra właściwego do spraw rolnictwa. 2. Statut Klubu reguluje w szczególności: 1) strukturę organizacyjną Klubu, 2) system wewnętrznej kontroli, 3) zasady gospodarki finansowej Klubu.


Art. 7. Organami Klubu są: 1) Rada Klubu, zwana dalej "Radą", 2) Prezes Klubu, zwany dalej "Prezesem".


Art. 8. 1. Rada składa się z 15 do 25 członków powoływanych i odwoływanych przez ministra właściwego do spraw rolnictwa spośród kandydatów przedstawionych przez: 1) organizatorów wyścigów konnych, 2) organizacje zrzeszające hodowców koni wyścigowych, 3) organizacje zrzeszające właścicieli koni, 4) organizacje zrzeszające trenerów, 5) organizacje zrzeszające jeźdźców. 2. Członkowie Rady będący przedstawicielami organizacji, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3, stanowią co najmniej 80% składu Rady. 3. Kadencja Rady trwa 4 lata. 4. Rada: 1) opiniuje projekt regulaminu wyścigów konnych, 2) wnioskuje o powołanie i odwołanie Prezesa, 3) wnioskuje o powołanie i odwołanie sędziów wyścigowych. 5. Uchwały Rady podejmowane są w obecności co najmniej połowy jej członków zwykłą większością głosów. 6. Minister właściwy do spraw rolnictwa może odwołać przed upływem kadencji członka Rady a na jego miejsce powołać innego, na wniosek organizacji, która zgłosiła jego kandydaturę.


Art. 9. 1. Prezesa powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw rolnictwa, na wniosek Rady. 2. Kadencja Prezesa trwa 4 lata. 3. Prezes: 1) kieruje Klubem i reprezentuje go na zewnątrz, 2) wydaje decyzje w sprawach zezwoleń na organizowanie wyścigów konnych, 3) nadaje uprawnienia oraz udziela licencji trenerom, jeźdźcom (powożącym) i sędziom wyścigowym, 4) udziela zezwoleń na kierowanie stajnią wyścigową, 5) powołuje komisje techniczne i sędziów technicznych dla poszczególnych torów wyścigowych, 6) powołuje komisję odwoławczą, 7) wykonuje inne zadania określone w ustawie, statucie Klubu i regulaminie wyścigów konnych.


Ustawa z dnia 2 lutego 1996 r. o zmianie ustawy o utworzeniu Agencji Rynku Rolnego oraz niektórych innych ustaw

Art. 1. W ustawie z dnia 7 czerwca 1990 r. o utworzeniu Agencji Rynku Rolnego (Dz.U. Nr 39, poz. 223) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 1. dodaje się ust. 3 w brzmieniu: "3. Agencja może tworzyć oddziały terenowe."; 2) art. 4. otrzymuje brzmienie: "Art. 4. 1. Agencja realizuje interwencyjną politykę rolną państwa w celu stabilizacji rynku produktów rolnych i żywnościowych oraz ochrony dochodów uzyskiwanych z rolnictwa. 2. Zadanie, o którym mowa w ust. 1, Agencja wykonuje w szczególności przez: 1) interwencyjny zakup i sprzedaż produktów rolnych oraz ich przetworów na rynku krajowym i rynkach zagranicznych, 2) gromadzenie i gospodarowanie państwowymi rezerwami produktów rolnych oraz produktów i półproduktów żywnościowych w ramach określonych zadań oraz przeznaczonych na ten cel środków finansowych, 3) udzielanie poręczeń kredytów, z wyjątkiem kredytów inwestycyjnych, podmiotom gospodarczym realizującym zadania zlecone przez Agencję. 3. Do zadań Agencji należą także: 1) analizowanie rynku produktów rolnych i żywnościowych, 2) przedstawianie Radzie Ministrów: a) propozycji regulacji organizacyjno-prawnych w zakresie funkcjonowania rynku podstawowych produktów rolnych i żywnościowych, b) w porozumieniu z Ministrem Współpracy Gospodarczej z Zagranicą, propozycji dotyczących regulacji handlu zagranicznego w zakresie produktów będących przedmiotem działalności interwencyjnej Agencji, 3) inicjowanie i udział w działaniach organizacyjnych mających na celu rozwój rynku produktów rolnych i żywnościowych. 4. Prezes Agencji przedstawia Radzie Ministrów do zatwierdzenia zaopiniowany przez Ministrów Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej, Finansów oraz Radę Agencji roczny program działań interwencyjnych, który obejmuje: 1) listę podstawowych produktów rolnych oraz produktów i półproduktów żywnościowych będących przedmiotem oddziaływania Agencji, 2) prognozę poziomu cen, według których Agencja będzie prowadzić działalność interwencyjną i gospodarkę rezerwami państwowymi, 3) środki niezbędne na działania interwencyjne."; 3) dodaje się art. 4a w brzmieniu: "Art. 4a. 1. Rada Ministrów może powierzyć Agencji realizację innych zadań niż określone w art. 4, związanych z organizowaniem i funkcjonowaniem rynku produktów rolnych i żywnościowych. 2. Rada Ministrów powierzając zadania, o których mowa w ust. 1, zapewni Agencji na ten cel odpowiednie środki finansowe."; 4) w art. 6: a) ust. 1 otrzymuje brzmienie: "1. Prezes Agencji jest powoływany i odwoływany przez Prezesa Rady Ministrów na wniosek Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej w porozumieniu z Ministrem Finansów.", b) skreśla się ust. 3, c) ust. 4 otrzymuje brzmienie: "4. Prezes Agencji składa półroczne i roczne sprawozdania z działalności Agencji Prezesowi Rady Ministrów, Ministrowi Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej, Ministrowi Finansów, a także Sejmowej i Senackiej Komisji Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej."; 5) w art. 7: a) w ust. 1 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się wyrazy "powoływani na okres 3 lat", b) ust. 4 otrzymuje brzmienie: "4. Członków Rady, będących przedstawicielami administracji państwowej, po jednym przedstawicielu Ministra Finansów, Ministra Przemysłu i Handlu, Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej oraz Ministra Współpracy Gospodarczej z Zagranicą, powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów na wniosek zainteresowanych ministrów."; 6) art. 8 otrzymuje brzmienie: "Art. 8. 1. Agencja działa na podstawie niniejszej ustawy oraz statutu nadanego, w drodze rozporządzenia, przez Prezesa Rady Ministrów. 2. Statut Agencji reguluje w szczególności: 1) strukturę organizacyjną Agencji, 2) zasady tworzenia oddziałów terenowych, 3) zadania oraz zasady działania Rady Agencji, 4) zasady udzielania pełnomocnictw, 5) szczegółowe zasady gospodarki finansowej, 6) system kontroli wewnętrznej, 7) procedury działalności interwencyjnej, 8) procedury ustalania ceny minimalnej, 9) zasady udziału Agencji w spółkach prawa handlowego."; 7) art. 9 otrzymuje brzmienie: "Art. 9. 1. Agencja prowadzi samodzielną gospodarkę finansową i ewidencję księgową, dotyczącą gospodarowania rezerwami państwowymi oraz działalności interwencyjnej na rynku produktów rolnych, zgodnie z przepisami obowiązującymi osoby prawne i niniejszą ustawą. 2. Agencja działa zgodnie z planem finansowym obejmującym rok obrachunkowy pokrywający się z rokiem kalendarzowym. Roczny plan finansowy Agencji ustala jej Prezes w porozumieniu z Ministrami Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej oraz Finansów. 3. Przychodami Agencji są dotacje budżetowe ustalane corocznie w ustawie budżetowej, wpływy z działalności gospodarczej, z kapitałów pieniężnych, darowizn oraz inne wpływy. 4. Przychody określone w ust. 3 Agencja przeznacza na realizację zadań określonych w art. 4 oraz na funkcjonowanie Agencji. 5. Zasady wynagradzania pracowników określa Prezes Agencji Rynku Rolnego w zakładowym regulaminie wynagradzania."; 8) skreśla się art. 10 i 11; 9) art. 12 otrzymuje brzmienie: "Art. 12. Techniczno-organizacyjną obsługę Prezesa Agencji sprawuje biuro Agencji, zwane "Centralą"."; 10) dodaje się art. 12a w brzmieniu: "Art. 12a. Nie pobiera się opłaty skarbowej od czynności cywilnoprawnych, których stroną jest Agencja Rynku Rolnego.".


Art. 2. 1. Przedsiębiorstwa przemysłu zbożowo-młynarskiego "PZZ", które w drodze darowizny przekazały nieodpłatnie Agencji magazyny zbożowe, dokonają zmniejszenia funduszu założycielskiego na podstawie art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. o gospodarce finansowej przedsiębiorstw państwowych (Dz.U. z 1992 r. Nr 6, poz. 27, z 1993 r. Nr 18, poz. 82, z 1994 r. Nr 121, poz. 591 i z 1995 r. Nr 154, poz. 791). 2. Wygasają zobowiązania przedsiębiorstw przemysłu zbożowo-młynarskiego "PZZ" lub następców prawnych tych przedsiębiorstw wobec Skarbu Państwa z tytułu spłat kredytów inwestycyjnych dokonanych ze środków budżetu państwa na podstawie poręczenia Ministra Finansów, jeżeli magazyny zbożowe tych przedsiębiorstw zostały przejęte przez Agencję Rynku Rolnego.


Art. 3. W ustawie z dnia 13 czerwca 1967 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. Nr 24, poz. 110, z 1982 r. Nr 31, poz. 215, z 1991 r. Nr 22, poz. 93 i z 1994 r. Nr 79, poz. 362) w art. 8 dodaje się ust. 3 w brzmieniu: "3. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio do Agencji Rynku Rolnego.".


Art. 4. W ustawie z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 1993 r. Nr 106, poz. 482, Nr 134, poz. 646, z 1994 r. Nr 1, poz. 2, Nr 43, poz. 163, Nr 80, poz. 368, Nr 87, poz. 406, Nr 90, poz. 419, Nr 113, poz. 547, Nr 123, poz. 602 i Nr 127, poz. 627, z 1995 r. Nr 5, poz. 25, Nr 86, poz. 433, Nr 96, poz. 478, Nr 133, poz. 654 i Nr 142, poz. 704 oraz z 1996 r. Nr 25, poz. 113)) w art. 6 w ust. 1 dodaje się pkt 9 w brzmieniu: "9) Agencję Rynku Rolnego.".


Art. 5. Prezes Rady Ministrów ogłosi tekst jednolity ustawy o utworzeniu Agencji Rynku Rolnego, z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów wydanych przed dniem ogłoszenia tekstu jednolitego.


Art. 6. Do czasu wydania rozporządzenia, o którym mowa w art. 1 pkt. 6 niniejszej ustawy, obowiązują, nie dłużej niż przez 3 miesiące, dotychczasowe przepisy wydane na podstawie art. 8 ustawy z dnia 7 czerwca 1990 r. o utworzeniu Agencji Rynku Rolnego (Dz.U. Nr 39, poz. 223).


Art. 7. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.


Ustawa z dnia 2 lutego 1996 r. o powszechnym spisie rolnym 1996 roku Rozdział 1 Termin i zakres spisu

Art. 1. Powszechny spis rolny 1996 roku, zwany dalej "spisem", będzie przeprowadzony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w dniach od 13 do 25 czerwca 1996 r., według stanu w dniu 12 czerwca 1996 r. o godz. 24{00}.


Art. 10. Terenowe organy administracji rządowej udzielą pomocy w przeprowadzeniu spisu, a w szczególności przekażą nieodpłatnie gminom, na potrzeby spisu, dokumentację geodezyjną w zakresie ewidencji gruntów.


Art. 11. Prace związane ze spisem są finansowane z budżetu państwa.


Art. 12. 1. Z zastrzeżeniem ust. 2, spis przeprowadzą rachmistrze spisowi powołani przez dyrektora urzędu statystycznego na wniosek wójta, burmistrza lub prezydenta miasta. 2. Podmioty prowadzące gospodarstwo rolne, działające w formie państwowych jednostek organizacyjnych, przedsiębiorstw państwowych, spółdzielni oraz spółek z udziałem Skarbu Państwa wypełnią we własnym zakresie kwestionariusz spisowy i przekażą go do urzędu statystycznego województwa, na terenie którego położona jest siedziba gospodarstwa rolnego.


Art. 13. 1. Osoby wykonujące prace związane ze spisem otrzymują wynagrodzenie w ramach zawieranych na wykonanie określonych czynności umów zlecenia lub umów o dzieło, według kryteriów ustalonych przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. 2. Pracownicy służb statystyki publicznej mogą za dodatkowy wkład pracy wniesiony w prace spisowe otrzymać nagrody. Regulamin przyznawania nagród ustali Prezes Głównego Urzędu Statystycznego.


Art. 14. 1. W razie wypadku powstałego przy pełnieniu obowiązków spisowych, rachmistrzom spisowym i innym osobom wykonującym czynności na rzecz spisu oraz członkom ich rodzin przysługują świadczenia z tytułu wypadku na zasadach przewidzianych w przepisach określających podstawę wymiaru renty z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej, świadczeń dla pracowników, którzy ulegli wypadkom w szczególnych okolicznościach, oraz świadczeń dla osób nie będących pracownikami. 2. Przepis ust. 1. stosuje się do osób, które nie mają prawa do świadczeń z tytułu wypadku na podstawie odrębnych przepisów. 3. Roszczenia w sytuacjach, o których mowa w ust. 1 i 2, zgłasza się do organów statystyki publicznej, które sporządzają dokumentację w trybie określonym ustawą z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz.U. z 1983 r. Nr 30, poz. 144, z 1989 r. Nr 35, poz. 192, z 1990 r. Nr 36, poz. 206, z 1991 r. Nr 94, poz. 422, z 1995 r. Nr 4, poz. 17 i z 1996 r. Nr 24, poz. 110) oraz przekazują je terenowemu oddziałowi Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.


Art. 15. Prezes Głównego Urzędu Statystycznego określi, w drodze zarządzenia, metodologię spisu oraz sposób i tryb jego przeprowadzenia oraz szczegółowe zadania służb statystyki publicznej. Zarządzenie podlega ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski". Rozdział 4 Spis kontrolny


Art. 16. 1. Od dnia 26 czerwca do dnia 2 lipca 1996 r. w wylosowanych obwodach spisowych zostanie przeprowadzony spis kontrolny. 2. Spis kontrolny polega na sprawdzeniu kompletności przeprowadzonego spisu oraz prawdziwości i poprawności zapisów w kwestionariuszach spisowych. 3. Prezes Głównego Urzędu Statystycznego określi, w drodze zarządzenia, szczegółowy zakres oraz tryb przeprowadzenia spisu kontrolnego. Zarządzenie podlega ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski".


Art. 17. Do spisu kontrolnego stosuje się odpowiednio przepisy art. 2-15. Rozdział 5 Przepis końcowy


Art. 18. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.


Art. 2. Spis będzie przeprowadzony: 1) w indywidualnych gospodarstwach rolnych, 2) u osób fizycznych użytkujących działki rolne, 3) u właścicieli zwierząt gospodarskich nie posiadających użytków rolnych lub posiadających użytki rolne o powierzchni mniejszej niż 0,1 ha, 4) u osób prawnych i w jednostkach organizacyjnych nie mających osobowości prawnej, których podstawowym rodzajem działalności jest prowadzenie upraw rolnych, warzywnictwa i ogrodnictwa, chów i hodowla zwierząt, działalność usługowa związana z uprawami rolnymi oraz chowem i hodowlą zwierząt, z wyjątkiem działalności weterynaryjnej, gospodarka łowiecka, hodowla i pozyskiwanie zwierząt łownych łącznie z pokrewną działalnością usługową, 5) u osób prawnych i w jednostkach organizacyjnych nie mających osobowości prawnej, które niezależnie od rodzaju działalności podstawowej są użytkownikami użytków rolnych o powierzchni przekraczającej 1 ha.


Art. 3. Ilekroć w ustawie jest mowa o: 1) gospodarstwie rolnym oznacza to grunty rolne wraz z gruntami leśnymi, budynkami lub ich częściami, urządzeniami i inwentarzem, jeżeli stanowią lub mogą stanowić zorganizowaną całość gospodarczą, oraz prawami i obowiązkami związanymi z prowadzeniem gospodarstwa rolnego, 2) indywidualnym gospodarstwie rolnym - oznacza to gospodarstwo rolne o powierzchni użytków rolnych przekraczającej 1 ha, będące własnością lub znajdujące się w użytkowaniu osoby fizycznej lub grupy osób, 3) działce rolnej - oznacza to gospodarstwo rolne o powierzchni użytków rolnych od 0,1 ha do 1 ha włącznie, 4) właścicielu zwierząt gospodarskich - oznacza to osobę fizyczną nie posiadającą użytków rolnych lub posiadającą użytki rolne o powierzchni mniejszej niż 0,1 ha, posiadającą zwierzęta gospodarskie: bydło, trzodę chlewną, konie, owce, kozy, drób, króliki, zwierzęta futerkowe oraz pnie pszczele, 5) użytkowniku indywidualnego gospodarstwa rolnego lub użytkującym działkę rolną - oznacza to osobę fizyczną lub grupę osób mających w faktycznym użytkowaniu grunty, niezależnie od tego, czy są właścicielami, dzierżawcami czy użytkują je z innego tytułu, i niezależnie od tego, czy grunty te są zlokalizowane w jednej lub w kilku gminach, 6) użytkowaniu gruntów - oznacza to ich uprawę i zbiór plonów na własny rachunek, 7) gospodarstwie domowym - oznacza to zespół osób mieszkających i utrzymujących się wspólnie.


Art. 4. 1. W ramach spisu w indywidualnych gospodarstwach rolnych będą zebrane następujące informacje: 1) dane o osobach będących właścicielami i użytkownikami indywidualnych gospodarstw rolnych oraz o osobach w ich gospodarstwie domowym: a) nazwisko i imiona właściciela, nazwisko i imiona użytkownika indywidualnego gospodarstwa rolnego, b) wykształcenie, c) rok urodzenia, płeć, d) wkład pracy w gospodarstwo rolne - przeciętna liczba miesięcy pracy w ostatnim roku oraz przeciętna dzienna liczba godzin pracy w sezonie: wiosennym, letnim, jesiennym i zimowym, e) główne i dodatkowe źródła utrzymania, f) czy prowadzą pozarolniczą działalność na własny rachunek, g) czy w ciągu ostatnich 6 lat straciły pracę i w ostatnich 3 miesiącach aktywnie poszukiwały pracy poza swoim gospodarstwem rolnym, h) czy są zarejestrowane jako bezrobotni, i) czy mogłyby zająć się pracą poza gospodarstwem rolnym, 2) o źródłach utrzymania gospodarstwa domowego, 3) o liczbie pracowników najemnych zatrudnionych w gospodarstwie rolnym, 4) o użytkowaniu gruntów, a w szczególności: a) powierzchnia gruntów ogółem, w tym użytków rolnych (gruntów ornych, sadów, łąk i pastwisk trwałych), lasów, pozostałych gruntów i nieużytków, b) zmiany w powierzchni użytków rolnych w okresie od dnia 1 lipca 1990 r. do dnia 12 czerwca 1996 r. według przyczyn, c) powierzchnia zasiewów głównych upraw, 5) o pogłowiu zwierząt gospodarskich według gatunków i grup wiekowoużytkowych oraz liczbie pni pszczelich, 6) o budynkach, infrastrukturze i wyposażeniu technicznym, w tym: a) rodzaje budynków, budowli i ich powierzchnia oraz wiek, b) liczba i rok produkcji ciągników rolniczych i innych środków transportowych oraz maszyn rolniczych, c) źródła zaopatrzenia w wodę, sposoby odprowadzania ścieków i usuwania śmieci, d) wyposażenie w sieć elektryczną, gaz i telefon, e) rodzaje urządzeń melioracyjnych (istniejących i pożądanych), 7) o zadłużeniu gospodarstw rolnych, 8) o działalności gospodarczej prowadzonej przez użytkownika gospodarstwa rolnego lub osobę pozostającą w gospodarstwie domowym, 9) o ważniejszych wydatkach poniesionych w okresie od dnia 1 lipca 1995 r. do dnia 12 czerwca 1996 r. i planowanych do 2000 r., w tym na: a) zakup gruntów, b) budowę lub modernizację budynków, c) powiększenie stada podstawowego, d) zakup ciągników rolniczych i innych środków transportowych oraz maszyn rolniczych, 10) o przewidywaniach dotyczących zmian w funkcjonowaniu gospodarstwa rolnego do 2000 r. 2. W ramach spisu u osób fizycznych użytkujących działki rolne zbiera się informacje określone w ust. 1, z wyłączeniem informacji, o których mowa w pkt 9. 3. W ramach spisu u właścicieli zwierząt gospodarskich zbiera się informacje określone w ust. 1 pkt 1, 4 i 5. 4. W ramach spisu u osób prawnych i w jednostkach organizacyjnych nie mających osobowości prawnej zbiera się informacje określone w ust. 1, z wyłączeniem informacji, o których mowa w pkt 1, 2 i 10. 5. Prezes Głównego Urzędu Statystycznego określi, w drodze zarządzenia, wzory kwestionariuszy spisowych. Zarządzenie podlega ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski". Rozdział 2 Obowiązki spisowe i ochrona danych


Art. 5. 1. Użytkownicy indywidualnych gospodarstw rolnych i użytkujący działki rolne oraz właściciele zwierząt gospodarskich są obowiązani do udzielenia możliwie ścisłych, wyczerpujących i zgodnych z prawdą odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu spisowym. 2. W razie nieobecności osób, o których mowa w ust. 1, odpowiedzi udzielają inne pełnoletnie osoby w gospodarstwie domowym. 3. Dane osoby udzielającej odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu spisowym zapisuje się na kwestionariuszu spisowym. 4. Osoby działające w imieniu osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych nie mających osobowości prawnej są obowiązane do udzielenia ścisłych, wyczerpujących i zgodnych z prawdą odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu spisowym, podania imienia i nazwiska oraz podpisania kwestionariusza spisowego. 5. Udzielenie odpowiedzi niezgodnych ze stanem faktycznym oraz odmowa udzielenia odpowiedzi pociągają za sobą skutki prawne przewidziane w przepisach art. 56 i 57 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz.U. Nr 88, poz. 439).


Art. 6. Zbierane i gromadzone w spisie dane osobowe i dane indywidualne są poufne i podlegają ochronie na zasadach określonych w art. 10 ustawy, o której mowa w art. 5 ust. 5.


Art. 7. Osoby wykonujące prace związane z przygotowaniem, przeprowadzeniem i opracowaniem wyników spisu są obowiązane do bezwzględnego przestrzegania tajemnicy statystycznej i mogą być dopuszczone do wykonywania tych prac po złożeniu pisemnego przyrzeczenia o treści określonej w art. 12 ustawy, o której mowa w art. 5 ust. 5. Rozdział 3 Organizacja spisu


Art. 8. 1. Przygotowanie, zorganizowanie i przeprowadzenie spisu oraz opracowanie, udostępnienie i rozpowszechnienie wynikowych informacji statystycznych należy do Głównego Urzędu Statystycznego i urzędów statystycznych. 2. Pracami związanymi ze spisem kierują: 1) Prezes Głównego Urzędu Statystycznego - całością prac, 2) dyrektor urzędu statystycznego na terenie województwa, 3) wójt, burmistrz, prezydent miasta na terenie gminy.


Art. 9. 1. Zadania gmin, w ramach prac związanych ze spisem, obejmują: 1) przygotowanie wykazów właścicieli zwierząt gospodarskich nie posiadających użytków rolnych, 2) rozliczenie powierzchni gruntów użytkowanych w gminie, 3) zorganizowanie przeprowadzenia spisu na terenie gminy, we współdziałaniu z urzędem statystycznym, w tym: a) delegowanie pracowników urzędu gminy do prac spisowych i na szkolenia organizowane przez urząd statystyczny, b) nabór kandydatów na rachmistrzów spisowych, c) przeprowadzenie szkolenia rachmistrzów spisowych, d) rozdział druków spisowych, e) nadzorowanie czynności spisowych, f) kontrola kompletności kwestionariuszy spisowych w obwodach spisowych oraz kontrola kompletności zapisów na kwestionariuszach spisowych, g) sporządzenie zestawień wstępnych, h) uporządkowanie i przekazanie całości materiałów spisowych do urzędu statystycznego. 2. Nadzór merytoryczny nad realizacją zadań, o których mowa w ust. 1, sprawuje dyrektor urzędu statystycznego województwa, na którego terenie znajduje się gmina. 3. Zadania, o których mowa w ust. 1, gminy realizują jako zadania zlecone z zakresu administracji rządowej. 4. Środki na wykonanie zadań zostaną przekazane gminom przez Główny Urząd Statystyczny za pośrednictwem urzędów statystycznych - w terminach wyprzedzających o 30 dni prace, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2 - po zakończeniu prac, o których mowa w ust. 1 pkt 3; ostateczne rozliczenie nastąpi w terminie do dnia 30 września 1996 r.


Ustawa z dnia 16 marca 2000 r. o zmianie ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji oraz o zmianie ustawy o radiofonii i telewizji

Art. 1. W ustawie z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz.U. Nr 47, poz. 211, z 1996 r. Nr 106, poz. 496, z 1997 r. Nr 88, poz. 554 oraz z 1998 r. Nr 106, poz. 668) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 16: a) w ust. 1 w pkt 5 przecinek na końcu zastępuje się kropką oraz skreśla się pkt 6, b) dodaje się ust. 3 i 4 w brzmieniu: "3. Reklama umożliwiająca bezpośrednio lub pośrednio rozpoznanie konkurenta albo towarów lub usług oferowanych przez konkurenta, zwana dalej "reklamą porównawczą", stanowi czyn nieuczciwej konkurencji, jeżeli jest sprzeczna z dobrymi obyczajami. Reklama porównawcza nie jest sprzeczna z dobrymi obyczajami, jeżeli łącznie spełnia następujące przesłanki: 1) nie jest reklamą wprowadzającą w błąd, o której mowa w ust. 1 pkt 2, 2) w sposób rzetelny i dający się zweryfikować na podstawie obiektywnych kryteriów porównuje towary lub usługi zaspokajające te same potrzeby lub przeznaczone do tego samego celu, 3) w sposób obiektywny porównuje jedną lub kilka istotnych, charakterystycznych, sprawdzalnych i typowych cech tych towarów i usług, do których może należeć także cena, 4) nie powoduje na rynku pomyłek w rozróżnieniu między reklamującym a jego konkurentem, ani między ich towarami albo usługami, znakami towarowymi, oznaczeniami przedsiębiorstwa lub innymi oznaczeniami odróżniającymi, 5) nie dyskredytuje towarów, usług, działalności, znaków towarowych, oznaczeń przedsiębiorstwa lub innych oznaczeń odróżniających, a także okoliczności dotyczących konkurenta, 6) w odniesieniu do towarów z geograficznym oznaczeniem regionalnym odnosi się zawsze do towarów z takim samym oznaczeniem, 7) nie wykorzystuje w nieuczciwy sposób renomy znaku towarowego, oznaczenia przedsiębiorstwa lub innego oznaczenia odróżniającego konkurenta ani też geograficznego oznaczenia regionalnego produktów konkurencyjnych, 8) nie przedstawia towaru lub usługi jako imitacji czy naśladownictwa towaru lub usługi opatrzonych chronionym znakiem towarowym albo innym oznaczeniem odróżniającym. 4. Reklama porównawcza związana z ofertą specjalną powinna - w zależności od jej warunków - jasno i jednoznacznie wskazywać datę wygaśnięcia tej oferty lub zawierać informację, że oferta jest ważna do czasu wyczerpania zapasu towarów bądź zaprzestania wykonywania usług, a jeżeli oferta specjalna jeszcze nie obowiązuje - powinna wskazywać również datę, od której specjalna cena lub inne szczególne warunki oferty będą obowiązywały."; 2) w art. 18 w ust. 1 w pkt 5 kropkę na końcu zastępuje się przecinkiem oraz dodaje się pkt 6 w brzmieniu: "6) zasądzenia odpowiedniej sumy pieniężnej na określony cel społeczny związany ze wspieraniem kultury polskiej lub ochroną dziedzictwa narodowego - jeżeli czyn nieuczciwej konkurencji był zawiniony."; 3) po art. 18 dodaje się art. 18a w brzmieniu: "Art. 18a. Ciężar dowodu prawdziwości oznaczeń lub informacji umieszczanych na towarach albo ich opakowaniach lub wypowiedzi zawartych w reklamie spoczywa na osobie, której zarzuca się czyn nieuczciwej konkurencji związany z wprowadzeniem w błąd."; 4) w art. 19 w ust. 1 po wyrazach "pkt 1 - 3" dodaje się wyrazy "i 6"; 5) w art. 21 ust. 1 otrzymuje brzmienie: "1. W sprawach z zakresu zwalczania nieuczciwej konkurencji można wnieść o wydanie zarządzenia tymczasowego także do sądu, w którego okręgu znajduje się mienie osoby, która się tego czynu dopuściła, albo gdzie nastąpił czyn nieuczciwej konkurencji."; 6) w art. 27 w ust. 2 wyraz "organizacje" zastępuje się wyrazem "podmioty".


Art. 2. W ustawie z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz.U. z 1993 r. Nr 7, poz. 34, z 1995 r. Nr 66, poz. 335 i Nr 142, poz. 701, z 1996 r. Nr 106, poz. 496, z 1997 r. Nr 88, poz. 554 i Nr 121, poz. 770 oraz z 1999 r. Nr 90, poz. 999) po art. 20 dodaje się art. 20a w brzmieniu: "Art. 20a. 1. Na pisemny wniosek Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nadawca jest obowiązany: 1) ujawnić dane umożliwiające identyfikację zleceniodawcy audycji lub reklamy, 2) wydać nieodpłatnie zapis audycji lub reklamy, w terminie 7 dni od dnia złożenia wniosku. 2. Przepis art. 20 ust. 3 stosuje się odpowiednio.".


Art. 3. Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.


Ustawa z dnia 2 lutego 1996 r. o zmianie ustawy o referendum gminnym

Art. 1. W ustawie z dnia 11 października 1991 r. o referendum gminnym (Dz.U. Nr 110, poz. 473 i z 1995 r. Nr 124, poz. 601) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 24 ust. 3 otrzymuje brzmienie: "3. Obwodowe komisje powołuje: 1) komisja terytorialna - w sprawie dotyczącej samoopodatkowania mieszkańców na cele publiczne lub w innej sprawie ważnej dla gminy, 2) wojewódzki komisarz wyborczy - w sprawie odwołania rady gminy przed upływem kadencji."; 2) art. 40 otrzymuje brzmienie: "Art. 40. 1. Podanie do wiadomości publicznej, w trybie art. 36 ust. 1, wyników referendum rozstrzygających o odwołaniu rady gminy przed upływem kadencji oznacza zakończenie działalności rady i - z mocy prawa - zarządu gminy. 2. W przypadku określonym w ust. 1 Prezes Rady Ministrów niezwłocznie wyznacza osobę, która pełni funkcję organów gminy do czasu wyboru nowych organów gminy, oraz zarządza, z zastrzeżeniem ust. 3, wybory przedterminowe do rady gminy. 3. W razie wniesienia protestu przeciwko ważności referendum w sprawie odwołania rady gminy przed upływem kadencji, do czasu rozstrzygnięcia sprawy w trybie art. 38, nie zarządza się wyborów przedterminowych.".


Art. 2. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.


Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o zmianie ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy oraz ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji

Art. 1. W ustawie z dnia 6 marca 1981 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz.U. z 1985 r. Nr 54, poz. 276, z 1989 r. Nr 34, poz. 178, z 1996 r. Nr 24, poz. 110 i Nr 106, poz. 496, z 1998 r. Nr 113, poz. 717 i Nr 162, poz. 1126 oraz z 1999 r. Nr 49, poz. 483) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 4 ust. 1 otrzymuje brzmienie: "1. Okręgowy inspektorat pracy obejmuje zakresem swojej właściwości terytorialnej obszar jednego lub więcej województw."; 2) art. 5 otrzymuje brzmienie: "Art. 5. 1. Marszałek Sejmu na wniosek Głównego Inspektora Pracy ustala: 1) siedziby i zakres właściwości terytorialnej okręgowych inspektoratów pracy, 2) statut Państwowej Inspekcji Pracy. 2. Zarządzenia Marszałka Sejmu w sprawach, o których mowa w ust. 1, podlegają ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej Monitor Polski."; 3) w art. 6: a) w ust. 2 wyrazy "Prezydium Sejmu" zastępuje się wyrazami "Marszałek Sejmu", b) w ust. 3 po wyrazach "ogólnokrajowe organizacje międzyzwiązkowe," dodaje się wyrazy "ogólnokrajowe federacje i konfederacje pracodawców,", c) po ust. 3 dodaje się ust. 3{1} w brzmieniu: "3{1}. W skład Rady nie można powołać pracownika Państwowej Inspekcji Pracy, chyba że korzysta on z urlopu bezpłatnego udzielonego w celu wykonywania funkcji z wyboru.", d) ust. 4 otrzymuje brzmienie: "4. Zasady reprezentacji w Radzie oraz wysokość diety członków Rady za udział w jej pracach określa Marszałek Sejmu w drodze zarządzenia."; 4) w art. 7 w ust. 1 wyrazy "zakłady pracy i nadzorujące je jednostki organizacyjne oraz organy administracji państwowej i organizacje społeczne" zastępuje się wyrazami "podmioty kontrolowane i organy sprawujące nadzór nad przedsiębiorstwami lub innymi jednostkami organizacyjnymi państwowymi albo samorządowymi"; 5) w art. 8: a) w ust. 1: - w pkt 1 i 4 wyrazy "zakłady pracy" zastępuje się wyrazem "pracodawców", - w pkt 7 wyraz "zakłady" zastępuje się wyrazem "pracodawców", b) w ust. 1{1} w pkt 4 po wyrazie "zadań" dodaje się wyrazy "i prac", c) w ust. 2 skreśla się wyrazy "przez zakłady pracy", d) po ust. 3 dodaje się ust. 4 w brzmieniu: "4. Marszałek Sejmu, na wniosek Głównego Inspektora Pracy, ustala w drodze zarządzenia wzór legitymacji służbowej, o której mowa w ust. 3. Zarządzenie Marszałka Sejmu podlega ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej Monitor Polski."; 6) w art. 8a: a) w ust. 1 wyrazy "Ministrem Pracy i Polityki Socjalnej" zastępuje się wyrazami "ministrem właściwym do spraw pracy", b) w ust. 5 w zdaniu wstępnym wyrazy "Minister Pracy i Polityki Socjalnej" zastępuje się wyrazami "Minister właściwy do spraw pracy"; 7) w art. 9: a) w pkt 1 skreśla się wyrazy "kierownikowi zakładu pracy", b) pkt 2 otrzymuje brzmienie: "2) nakazania: wstrzymania prac, gdy naruszenie powoduje bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia pracowników lub innych osób wykonujących te prace; skierowania do innych prac pracowników lub innych osób dopuszczonych do pracy wbrew obowiązującym przepisom przy pracach wzbronionych, szkodliwych lub niebezpiecznych albo pracowników lub innych osób dopuszczonych do pracy przy pracach niebezpiecznych, jeżeli pracownicy ci lub osoby nie posiadają odpowiednich kwalifikacji; nakazy w tych sprawach podlegają natychmiastowemu wykonaniu,", c) po pkt 2 dodaje się pkt 2a w brzmieniu: "2a) nakazania pracodawcy wypłaty należnego wynagrodzenia za pracę, a także innego świadczenia przysługującego pracownikowi,", d) w pkt 5 wyrazy "kierownika zakładu pracy lub nadrzędnej jednostki organizacyjnej nad zakładem pracy albo innego organu" zastępuje się wyrazami "pracodawcy lub organu, o którym mowa w art. 7 ust. 1,"; 8) w art. 11: a) w ust. 1 wyrazy "objęte wszystkie zakłady pracy" zastępuje się wyrazami "objęci wszyscy pracodawcy", b) skreśla się ust. 2; 9) w art. 13: a) w ust. 1 po wyrazach "związkami zawodowymi," dodaje się wyrazy "organizacjami pracodawców,", b) w ust. 1{1} skreśla się wyrazy "właściwego okręgowego"; 10) w art. 14: a) w ust. 1: - pkt 5 otrzymuje brzmienie: "5) przedstawianie wniosków w sprawach nauczania i szkolenia w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy, prowadzenie działalności w zakresie szkolenia inspektorów pracy oraz nadzór nad działalnością Ośrodka Szkolenia Państwowej Inspekcji Pracy im. Profesora Jana Rosnera,", - po pkt 7 dodaje się pkt 7a w brzmieniu: "7a) rozpatrywanie odwołań od nakazów i innych decyzji okręgowych inspektorów pracy,", b) po ust. 2 dodaje się ust. 2{1} w brzmieniu: "2{1}. Główny Inspektor Pracy jest pracodawcą, w rozumieniu prawa pracy, dla pracowników Głównego Inspektoratu Pracy oraz pracowników wykonujących lub nadzorujących czynności kontrolne.", c) w ust. 3 wyrazy "Ministrowi Pracy, Płac i Spraw Socjalnych" zastępuje się wyrazami "ministrowi właściwemu do spraw pracy"; 11) skreśla się art. 15; 12) w art. 16: a) w ust. 1: - w pkt 3 skreśla się wyrazy "zakładów pracy", - pkt 4 otrzymuje brzmienie: "4) rozpatrywanie odwołań od nakazów, sprzeciwów i innych decyzji inspektorów pracy,", - w pkt 5 wyrazy "zakładów pracy" zastępuje się wyrazem "pracodawców", b) po ust. 2 dodaje się ust. 3 w brzmieniu: "3. Okręgowy inspektor pracy jest pracodawcą, w rozumieniu prawa pracy, dla pracowników okręgowego inspektoratu pracy z wyłączeniem pracowników, o których mowa w art. 14 ust. 2{1}."; 13) skreśla się art. 17; 14) art. 18 otrzymuje brzmienie: "Art. 18. Okręgowy inspektor pracy wydaje nakazy, o których mowa w art. 9 pkt 3. Nakazy te wydaje z własnej inicjatywy bądź na wniosek inspektora pracy."; 15) w art. 19 wyrazy "właściwym terenowym organom władzy i administracji państwowej stopnia wojewódzkiego" zastępuje się wyrazami "wojewodzie, marszałkowi województwa"; 16) po art. 19 dodaje się art. 19a -19i w brzmieniu: "Art. 19a. Kontrola ma na celu ustalenie stanu faktycznego w zakresie przestrzegania przez podmiot kontrolowany prawa pracy, w szczególności przepisów i zasad bezpieczeństwa i higieny pracy, oraz udokumentowanie dokonanych ustaleń.


Art. 19b. Dla realizacji celu, o którym mowa w art. 19a, inspektor pracy ma prawo: 1) swobodnego wstępu na teren oraz do obiektów i pomieszczeń podmiotów kontrolowanych, 2) przeprowadzania oględzin obiektów, stanowisk pracy, maszyn i urządzeń oraz przebiegu procesów technologicznych i pracy, 3) żądania od pracodawcy lub innego kontrolowanego podmiotu oraz od wszystkich pracowników lub osób, które pracodawca zatrudnia lub zatrudniał, albo które wykonują lub wykonywały pracę na rzecz kontrolowanego podmiotu, pisemnych i ustnych informacji w sprawach objętych kontrolą oraz wzywania i przesłuchiwania tych osób w związku z przeprowadzaną kontrolą. 4) żądania okazania dokumentów dotyczących budowy, przebudowy lub modernizacji oraz uruchomienia zakładu pracy, planów i rysunków technicznych, dokumentacji technicznej i technologicznej, wyników ekspertyz, badań i pomiarów dotyczących produkcji bądź innej działalności zakładu, jak również dostarczenia mu próbek surowców i materiałów używanych, wytwarzanych lub powstających w toku produkcji, w ilości niezbędnej do przeprowadzenia analiz lub badań, gdy mają one związek z przeprowadzaną kontrolą, 5) żądania od pracodawcy lub innego podmiotu kontrolowanego przedłożenia akt osobowych oraz dokumentów związanych z zatrudnianiem pracowników lub innych osób wykonujących pracę na rzecz podmiotu kontrolowanego na innej podstawie niż stosunek pracy, 6) zapoznania się z decyzjami wydanymi przez inne organy kontroli i nadzoru nad warunkami pracy oraz ich realizacją, 7) utrwalania przebiegu i wyników oględzin, o których mowa w pkt 2, za pomocą aparatury i środków technicznych służących do utrwalania obrazu lub dźwięku, 8) sporządzania niezbędnych dla kontroli odpisów lub wyciągów z dokumentów, jak również zestawień i obliczeń na podstawie dokumentów, a w razie potrzeby zażądania tego od podmiotu kontrolowanego, 9) sprawdzania tożsamości osób wykonujących pracę, 10) korzystania z pomocy biegłych i specjalistów.


Art. 19c. Podmiot kontrolowany ma obowiązek zapewnić inspektorowi pracy warunki i środki niezbędne do sprawnego przeprowadzenia kontroli, a w szczególności niezwłocznie przedstawić żądane dokumenty i materiały, zapewnić terminowe udzielanie informacji przez osoby, o których mowa w art. 19b pkt 3, udostępnić urządzenia techniczne oraz, w miarę możliwości, oddzielne pomieszczenie z odpowiednim wyposażeniem.


Art. 19d. 1. Kontrolę przeprowadza się w siedzibie podmiotu kontrolowanego oraz w innych miejscach wykonywania jego zadań. 2. Kontrola lub poszczególne jej czynności mogą być również prowadzone w siedzibie jednostki organizacyjnej Państwowej Inspekcji Pracy. 3. Przed podjęciem czynności kontrolnych inspektor pracy zgłasza swoją obecność pracodawcy, z wyjątkiem przypadków, gdy uzna, że takie zawiadomienie może wpłynąć na obiektywny wynik kontroli. 4. Inspektor pracy jest upoważniony do swobodnego wstępu i poruszania się po terenie kontrolowanego podmiotu bez obowiązku uzyskiwania przepustki oraz jest zwolniony od rewizji osobistej.


Art. 19e. Inspektor pracy, przystępując do sprawdzenia tożsamości osoby wykonującej pracę, jest obowiązany okazać legitymację służbową w taki sposób, aby osoba ta mogła odczytać i zanotować jego dane osobowe.


Art. 19f. W kontroli mogą brać udział biegli i specjaliści na podstawie imiennego upoważnienia wydanego przez Głównego Inspektora Pracy lub okręgowego inspektora pracy.


Art. 19g. 1. W toku wykonywania czynności kontrolnych inspektor pracy współdziała ze związkami zawodowymi, organami samorządu załogi i społeczną inspekcją pracy. 2. Współdziałanie, o którym mowa w ust. 1, polega w szczególności na: 1) informowaniu o tematyce i zakresie przeprowadzanej kontroli, 2) analizowaniu uwag i spostrzeżeń wnoszonych przez zakładowe organizacje związkowe, organy samorządu załogi i społecznych inspektorów pracy w trakcie wykonywania czynności kontrolnych, 3) poinformowaniu o wynikach kontroli i podjętych decyzjach, 4) udzielaniu porad i informacji z zakresu prawa pracy.


Art. 19h. Podczas czynności kontrolnych inspektor pracy oraz osoby, o których mowa w art. 19f, obowiązani są do przestrzegania przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy, przepisów przeciwpożarowych oraz przepisów o ochronie informacji niejawnych.


Art. 19i. 1. Ustalenia z kontroli dokumentowane są, z zastrzeżeniem ust. 9, w formie protokołu. 2. Protokół kontroli powinien zawierać: 1) nazwę pracodawcy w pełnym brzmieniu i jego adres oraz numer z krajowego rejestru urzędowego podmiotów gospodarki narodowej (REGON), 2) imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe inspektora pracy, 3) imię i nazwisko pracodawcy albo imię i nazwisko osoby lub nazwę organu reprezentującego pracodawcę, 4) datę rozpoczęcia działalności przez pracodawcę i datę objęcia stanowiska przez osobę lub powołania organu reprezentującego pracodawcę, 5) oznaczenie dni, w których przeprowadzano kontrolę, 6) informację o realizacji uprzednich decyzji i wystąpień organów Państwowej Inspekcji Pracy oraz wniosków, zaleceń i decyzji innych organów kontroli i nadzoru nad warunkami pracy; informacji tej można nie podawać w przypadku, gdy kontrola związana jest z rozpatrzeniem skargi lub udziałem w przejmowaniu zakładów pracy lub ich części do eksploatacji, 7) opis stwierdzonych naruszeń prawa pracy w zakresie zagadnień objętych kontrolą oraz inne informacje mające istotne znaczenie dla rozstrzygania spraw, 8) dane osoby legitymowanej oraz określenie czasu, miejsca i przyczyny legitymowania, 9) informację o pobraniu próbek surowców i materiałów używanych, wytwarzanych lub powstających w toku produkcji, 10) treść decyzji ustnych oraz informację o ich realizacji, 11) informację o liczbie i rodzaju udzielonych porad z zakresu prawa pracy, 12) liczbę i wyszczególnienie załączników stanowiących składową część protokołu, 13) informację o osobach, w których obecności przeprowadzano kontrolę, 14) wzmiankę o wniesieniu lub niewniesieniu zastrzeżeń do treści protokołu, 15) datę i miejsce podpisania protokołu przez osobę kontrolującą oraz przez pracodawcę albo osobę lub organ reprezentujący pracodawcę. 3. Protokół podpisuje inspektor pracy prowadzący kontrolę oraz pracodawca albo osoba lub organ reprezentujący pracodawcę. 4. Pracodawcy albo osobie lub organowi reprezentującemu pracodawcę przysługuje prawo zgłoszenia, przed podpisaniem protokołu kontroli, umotywowanych zastrzeżeń do ustaleń zawartych w protokole. 5. Zastrzeżenia należy zgłosić na piśmie w terminie 7 dni od dnia przedstawienia protokołu. 6. W razie zgłoszenia zastrzeżeń, o których mowa w ust. 4, inspektor pracy przeprowadzający kontrolę zobowiązany jest je zbadać, a w przypadku stwierdzenia zasadności zastrzeżeń zmienić lub uzupełnić odpowiednią część protokołu. 7. Odmowa podpisania protokołu przez pracodawcę albo osobę lub organ reprezentujący pracodawcę nie stanowi przeszkody do zastosowania przez inspektora pracy stosownych środków prawnych przewidzianych ustawą. 8. Kopię protokołu kontroli inspektor pracy pozostawia pracodawcy. 9. W przypadku niewydania decyzji ustalenia z kontroli mogą być dokumentowane w formie notatki urzędowej. 10. Notatka urzędowa, o której mowa w ust. 9, powinna zawierać w szczególności dane określone w ust. 2 pkt 1, 2, 3, 8, 11 i 12 oraz krótki opis stanu stwierdzonego w czasie kontroli. 11. Notatkę urzędową podpisuje inspektor pracy. 12. Do dokumentowania ustaleń z kontroli podmiotów innych niż pracodawcy, na rzecz których jest świadczona praca przez osoby fizyczne, ust. 9-11 stosuje się odpowiednio."; 17) skreśla się art. 20; 18) art. 21 otrzymuje brzmienie: "Art. 21. W wyniku ustaleń dokonanych w toku kontroli oraz po przeprowadzeniu postępowania wynikającego z przepisów ustawy inspektor pracy: 1) wydaje nakazy i zgłasza sprzeciwy, o których mowa w art. 9 pkt 1-2a i 4, 2) kieruje wystąpienia, o których mowa w art. 9 pkt 5, 3) wnosi powództwa oraz wstępuje do postępowania w sprawach, o których mowa w art. 8 ust. 1 pkt 11a, 4) podejmuje inne działania, jeżeli prawo lub obowiązek ich podjęcia wynika z odrębnych przepisów."; 19) po art. 21 dodaje się art. 21a-21f w brzmieniu: "Art. 21a. 1. Nakazy, o których mowa w art. 9 pkt 1-2a, inspektor pracy wydaje w formie decyzji: 1) pisemnej, 2) stanowiącej wpis do dziennika budowy, 3) ustnej. 2. Decyzja inspektora pracy, o której mowa w ust. 1 pkt 1 i 2 powinna, oprócz treści, zawierać określenie podstawy prawnej, termin realizacji oraz pouczenie o przysługujących środkach odwoławczych. 3. W przypadku wydawania decyzji w formie wpisu do dziennika budowy, kopia lub odpis tych decyzji stanowi załącznik do protokołu kontroli. 4. Decyzje ustne, o których mowa w ust. 1 pkt 3, inspektor pracy wydaje w celu usunięcia ujawnionych w toku kontroli nieprawidłowości w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy, jeżeli mogą być one usunięte podczas trwania kontroli. 5. W razie gdy zakład pracy posiada wydzielone terenowe jednostki organizacyjne, inspektor pracy wydaje decyzję, o której mowa w ust. 1, osobie kierującej taką wydzieloną jednostką organizacyjną, jeżeli usunięcie naruszeń przepisów prawa pracy nie wymaga decyzji pracodawcy, a także gdy nie można inaczej uniknąć niebezpieczeństwa zagrażającego życiu lub zdrowiu pracowników. 6. W razie wniesienia odwołania od nakazu, o którym mowa w art. 9 pkt 1 i 2, inspektor pracy lub okręgowy inspektor pracy może wstrzymać wykonanie nakazu do czasu rozpatrzenia odwołania, jeżeli podjęte przez pracodawcę przedsięwzięcia wyłączają bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia pracowników.


Art. 2. Stosunki pracy z pracownikami zatrudnionymi na podstawie mianowania na stanowiskach, określonych w art. 25 ust. 3 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, przekształcają się z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, w stosunki pracy na podstawie powołania.


Art. 21b. Sprzeciw, o którym mowa w art. 9 pkt 4, inspektor pracy zgłasza niezwłocznie po stwierdzeniu, że uruchomienie wybudowanego lub przebudowanego zakładu pracy lub jego części mogłoby spowodować bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia przyszłych pracowników.


Art. 21c. Podmiot do którego została skierowana decyzja, o której mowa w art. 9 pkt 1-4, ma obowiązek informowania odpowiedniego organu Państwowej Inspekcji Pracy o jej realizacji z upływem terminów określonych w decyzji.


Art. 21d. 1. Wystąpienie inspektora pracy, o którym mowa w art. 9 pkt 5, powinno zawierać określenie wniosków i podstawy prawnej przy uwzględnieniu stanu faktycznego wynikającego z ustaleń protokołu kontroli lub notatki urzędowej. 2. Pracodawca lub organ sprawujący nadzór nad przedsiębiorstwem lub inną jednostką organizacyjną państwową albo samorządową, do którego skierowano wystąpienie jest obowiązany w terminie określonym w wystąpieniu, nie dłuższym niż 30 dni, zawiadomić inspektora pracy o terminie i sposobie wykonania ujętych w wystąpieniu wniosków.


Art. 21e. Jeżeli ustalenia w toku kontroli wskazują na potrzebę zajęcia stanowiska przez naczelne lub centralne organy administracji państwowej albo organy samorządowe lub administracji rządowej stopnia wojewódzkiego, wystąpienie o podjęcie niezbędnych decyzji kieruje odpowiednio Główny Inspektor Pracy lub okręgowy inspektor pracy.


Art. 21f. Marszałek Sejmu określa, w drodze zarządzenia, wzory druków stosowanych w działalności kontrolnej Państwowej Inspekcji Pracy."; 20) w art. 23 po ust. 2 dodaje się ust. 3-6 w brzmieniu: "3. Pracownicy Państwowej Inspekcji Pracy zatrudnieni na stanowiskach: nadinspektora pracy, starszego inspektora pracy - głównego specjalisty, starszego inspektora pracy - specjalisty, starszego inspektora pracy, inspektora pracy oraz młodszego inspektora pracy, zwani inspektorami pracy, nadzorują i przeprowadzają kontrolę przestrzegania prawa pracy, w szczególności przepisów i zasad bezpieczeństwa i higieny pracy, na terenie objętym zakresem właściwości okręgowego inspektoratu pracy. 4. Pracownikami nadzorującymi czynności kontrolne są pracownicy Głównego Inspektoratu Pracy i okręgowych inspektoratów pracy wyznaczeni do wykonywania tych czynności 5. Kontrolę, o której mowa w ust. 3, mogą również przeprowadzać, wspólnie z inspektorami pracy, pracownicy nadzorujący czynności kontrolne oraz podinspektorzy pracy, na podstawie imiennego upoważnienia, wydanego odpowiednio przez Głównego Inspektora Pracy lub okręgowego inspektora pracy. 6. Główny Inspektor Pracy może upoważnić inspektora pracy do wykonywania czynności kontrolnych na terenie działania innego okręgowego inspektoratu pracy, a także poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, gdzie stosunek pracy podlega przepisom polskiego prawa pracy."; 21) w art. 24 po ust. 2 dodaje się ust. 3 w brzmieniu: "3. Pracownicy, o których mowa w ust. 1, obowiązani są w szczególności do: 1) przestrzegania, również po zaprzestaniu pracy w Państwowej Inspekcji Pracy, tajemnicy dotyczącej działalności prowadzonej przez kontrolowane podmioty, 2) nieujawniania informacji, że kontrola przeprowadzana jest w następstwie skargi, chyba że zgłaszający skargę wyrazi na to pisemną zgodę, 3) nieuczestniczenia w interesach podmiotów kontrolowanych."; 22) po art. 24 dodaje się art. 24a i 24b w brzmieniu: "Art. 24a. 1. Pracownikowi wykonującemu lub nadzorującemu czynności kontrolne, delegowanemu służbowo do zajęć poza stałym miejscem pracy, przysługują, z zastrzeżeniem ust. 2, zwrot kosztów podróży i zakwaterowania oraz diety na zasadach określonych w odrębnych przepisach. 2. Pracownikowi, o którym mowa w ust. 1, na obszarze kraju przysługuje dieta w podwójnej wysokości.


Art. 24b. Główny Inspektor Pracy może udzielić pracownikowi wykonującemu lub nadzorującemu czynności kontrolne płatnego urlopu zdrowotnego na podstawie skierowania na leczenie sanatoryjne, uzdrowiskowe lub profilaktyczne na okres ustalony w tym skierowaniu, nie przekraczający 30 dni w roku kalendarzowym."; 23) w art. 25: a) ust. 3 otrzymuje brzmienie: "3. Okręgowych inspektorów pracy i ich zastępców oraz: a) w okręgowym inspektoracie pracy - głównego księgowego, nadinspektorów pracy - kierowników oddziałów, doradców oraz kierowników sekcji, b) w Głównym Inspektoracie Pracy - dyrektora i wicedyrektora Gabinetu Głównego Inspektora Pracy, dyrektorów i wicedyrektorów departamentów, głównego księgowego, doradców, ekspertów i rzecznika prasowego oraz kierowników sekcji, c) w Ośrodku Szkolenia Państwowej Inspekcji Pracy - dyrektora i jego zastępcę oraz głównego księgowego, powołuje i odwołuje Główny Inspektor Pracy.", b) po ust. 3 dodaje się ust. 3{1}-3{4} w brzmieniu: "3{1}. Osobie odwołanej ze stanowiska, o którym mowa w ust. 3, która przed powołaniem na to stanowisko była pracownikiem Państwowej Inspekcji Pracy, przysługuje prawo do nawiązania stosunku pracy na stanowisku równorzędnym z zajmowanym przed powołaniem. Przepis art. 45 ust. 2 ustawy, o której mowa w ust. 4, stosuje się odpowiednio. 3{2}. Stosunek pracy z pracownikami Państwowej Inspekcji Pracy wymienionymi w art. 23 ust. 3 nawiązuje się na podstawie mianowania. 3{3}. Przed mianowaniem, o którym mowa w ust. 3{2} pracownik może być zatrudniony na podstawie umowy o pracę na okres nie przekraczający dwóch lat. 3{4}. Przepisów ust. 3{2} i 3{3} nie stosuje się do pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy.".


Art. 3. W ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 1991 r. Nr 36, poz. 161, z 1992 r. Nr 20, poz. 78, z 1993 r. Nr 28, poz. 127, z 1995 r. Nr 85, poz. 426, z 1996 r. Nr 43, poz. 189 i Nr 146, poz. 680, z 1997 r. Nr 137, poz. 926 i Nr 141, poz. 943 i 944, z 1998 r. Nr 162, poz. 1126 oraz z 2000 r. Nr 114, poz. 1193, Nr 120, poz. 1268 i Nr 122, poz. 1315) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 1 po wyrazach "samorządu terytorialnego" dodaje się wyrazy "oraz inne organy wskazane w ustawie"; 2) w art. 2 w § 1 po pkt 3 dodaje się pkt 4 w brzmieniu: "4) obowiązki z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy oraz wypłaty należnego wynagrodzenia za pracę, a także innego świadczenia przysługującego pracownikowi, nakładane w drodze decyzji organów Państwowej Inspekcji Pracy."; 3) w art. 20 w § 2 po wyrazach "Straży Granicznej," dodaje się wyrazy "organ Państwowej Inspekcji Pracy wydający decyzję w pierwszej instancji,"; 4) w art. 121 w § 4 po wyrazach "prawa budowlanego" dodaje się wyrazy "lub z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy"; 5) w art. 122 w § 2 w pkt 2 po wyrazach "prawa budowlanego" dodaje się wyrazy "lub z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy".


Art. 4. 1. Do czasu wydania przepisów, o których mowa w art. 5 ust. 1 i art. 6 ust. 4 ustawy, o której mowa w art. 1, nie dłużej jednak niż przez rok od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, zachowują moc przepisy dotychczasowe, jeżeli nie są sprzeczne z niniejszą ustawą. 2. Do postępowań kontrolnych rozpoczętych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe, jeżeli nie są sprzeczne z ustawą.


Art. 5. Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.


Ustawa z dnia 3 lutego 2001 r. o ochronie dziedzictwa Fryderyka Chopina

Art. 1. 1. Utwory Fryderyka Chopina i przedmioty z nim związane stanowią dobro ogólnonarodowe podlegające szczególnej ochronie. Nazwisko Fryderyka Chopina i jego wizerunek są chronione odpowiednio na zasadach dotyczących dóbr osobistych. 2. Pieczę nad dobrami wymienionymi w ust. 1 sprawuje minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, zwany dalej "ministrem". 3. Minister jest w szczególności uprawniony do dochodzenia ochrony dóbr, o których mowa w ust. 1, w wypadku korzystania z nich w sposób przynoszący ujmę. 4. Kwoty zasądzone z tytułu odszkodowania lub zadośćuczynienia za naruszenie dóbr, o których mowa w ust. 1, są przekazywane na rzecz instytutu, o którym mowa w art. 4. 5. Wykonywanie obowiązków wymienionych w ust. 1-3 oraz w art. 3 minister może, we wskazanym przez siebie zakresie, zlecić instytutowi, o którym mowa w art. 4.


Art. 10. 1. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia. 2. W odniesieniu do zarejestrowanych znaków towarowych wykorzystujących nazwisko lub podobiznę Fryderyka Chopina, ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia jej ogłoszenia i odnosi się także do znaków towarowych używanych w dniu jej wejścia w życie.


Art. 2. Uznaje się miejsce urodzenia Fryderyka Chopina - Dworek w Żelazowej Woli wraz z otaczającym go zabytkowym parkiem - za dobro kultury narodowej, podlegające ochronie przewidzianej w niniejszej ustawie.


Art. 3. Ochrona dziedzictwa Fryderyka Chopina obejmuje w szczególności: 1) kultywowanie wiedzy i pamięci o nim, 2) prowadzenie badań i współdziałanie w rozwijaniu wiedzy o twórczości i osobie Fryderyka Chopina, 3) popularyzowanie jego twórczości, w tym w szczególności przez: a) podejmowanie lub współfinansowanie wydań nagrań, nut i innych publikacji, b) organizowanie lub współfinansowanie koncertów, c) podejmowanie lub wspomaganie finansowe konkursów lub innych inicjatyw mających na celu prezentację utworów i popularyzację wiedzy o Fryderyku Chopinie, d) współdziałanie w popieraniu i rozwijaniu wykonawstwa twórczości Fryderyka Chopina w kraju i za granicą, 4) pozyskiwanie, gromadzenie, zabezpieczanie i udostępnianie przedmiotów oraz miejsc związanych z jego życiem i twórczością, 5) ochronę dóbr osobistych wymienionych w art. 1 ust. 1 oraz działania zmierzające do zachowania integralności twórczości Fryderyka Chopina.


Art. 4. 1. Tworzy się Narodowy Instytut Fryderyka Chopina, zwany dalej "Instytutem". 2. Instytut jest państwową instytucją kultury w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz.U. z 1997 r. Nr 110, poz. 721 i Nr 141, poz. 943, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 1999 r. Nr 101, poz. 1178 oraz z 2000 r. Nr 12, poz. 136). 3. Instytut posiada osobowość prawną. 4. Organami Instytutu są: 1) Dyrektor Instytutu, 2) Rada Programowa Instytutu. 5. Organizatorem Instytutu jest minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.


Art. 5. Zadaniem Instytutu jest: 1) ochrona dziedzictwa Fryderyka Chopina, 2) samodzielne lub na podstawie umowy - poprzez inne osoby - zarządzanie nieruchomościami i innymi rzeczami związanymi z Fryderykiem Chopinem, stanowiącymi własność Skarbu Państwa lub będącymi w posiadaniu państwowych jednostek organizacyjnych, 3) współdziałanie z jednostkami państwowymi i samorządowymi, organizacjami oraz osobami fizycznymi w działaniach stanowiących ochronę dziedzictwa Fryderyka Chopina.


Art. 6. 1. Osobom fizycznym i jednostkom organizacyjnym wyróżniającym się w ochronie dziedzictwa Fryderyka Chopina nadaje się odznakę honorową "Zasłużony dla Ochrony Dziedzictwa Fryderyka Chopina". 2. Odznakę honorową "Zasłużony dla Ochrony Dziedzictwa Fryderyka Chopina" nadaje minister. 3. Minister określa, w drodze rozporządzenia, tryb oraz zasady nadawania odznaki, o której mowa w ust. 1, jej wzór i sposób noszenia.


Art. 7. 1. Ustawa nie narusza przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz.U. z 2000 r. Nr 80, poz. 904). 2. Roszczenia przewidziane w ustawie wymienionej w ust. 1 dla bliskich twórcy wykonuje w odniesieniu do utworów Fryderyka Chopina minister. Przepisy art. 1 ust. 1 ustawy stosuje się odpowiednio.


Art. 8. W sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się przepisy ustawy, o której mowa w art. 4 ust. 2 ustawy.


Art. 9. Powstanie Instytutu może nastąpić nie później niż w ciągu 6 miesięcy po wejściu w życie ustawy.


Ustawa z dnia 16 lutego 1996 r. o zmianie ustawy o działalności gospodarczej

Art. 1. W ustawie z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 41, poz. 324, z 1990 r. Nr 26, poz. 149, Nr 34, poz. 198 i Nr 86, poz. 504, z 1991 r. Nr 31, poz. 128, Nr 41, poz. 179, Nr 73, poz. 321, Nr 105, poz. 452, Nr 106, poz. 457 i Nr 107, poz. 460, z 1993 r. Nr 28, poz. 127, Nr 47, poz. 212 i Nr 134, poz. 646, z 1994 r. Nr 27, poz. 96 i Nr 127, poz. 627 oraz z 1995 r. Nr 60, poz. 310, Nr 85, poz. 426, Nr 90, poz. 446, Nr 141, poz. 700 i Nr 147, poz. 713) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 22a: a) w pkt 3 kropkę zastępuje się przecinkiem, b) dodaje się pkt 4 w brzmieniu: "4) jeżeli podmiot gospodarczy prowadzi przetwórstwo i obrót surowcami wtórnymi metali nieżelaznych (złomem) niezgodnie z art. 24a."; 2) w art. 22b wyrazy "art. 11 ust. 1 pkt 3 i 11" zastępuje się wyrazami "art. 11 ust. 1 pkt 2a, 3 i 11"; 3) po art. 24 dodaje się art. 24a w brzmieniu: "Art. 24a. 1. Podmioty gospodarcze prowadzące przetwórstwo i obrót surowcami wtórnymi metali nieżelaznych (złomem) mają prawo i obowiązek żądania, przy zawieraniu umowy sprzedaży, dokumentu stwierdzającego tożsamość sprzedawcy surowców wtórnych metali nieżelaznych (złomu) i oświadczenia o pochodzeniu tych materiałów. 2. Podmioty gospodarcze mają obowiązek prowadzenia ewidencji umów, o których mowa w ust. 1.".


Art. 2. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.


Ustawa z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania cywilnego, rozporządzeń Prezydenta Rzeczypospolitej - Prawo upadłościowe i Prawo o postępowaniu układowym, Kodeksu postępowania administracyjnego, ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz niektórych innych ustaw

Art. 1. W Kodeksie postępowania cywilnego wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 3 skreśla się § 2 i oznaczenie § 1; 2) w art. 5 po wyrazie "adwokata" dodaje się wyrazy "lub radcy prawnego"; 3) w art. 17 pkt 4 otrzymuje brzmienie: "4) o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu sporu przewyższa piętnaście tysięcy złotych, oprócz spraw o alimenty, o naruszenie posiadania i o zniesienie wspólności majątkowej między małżonkami,"; 4) art. 47 otrzymuje brzmienie: "Art. 47. §1.W pierwszej instancji sąd w składzie jednego sędziego jako przewodniczącego i dwóch ławników rozpoznaje sprawy z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych oraz sprawy ze stosunków rodzinnych, z wyjątkiem spraw o alimenty. §2. Postanowienia poza rozprawą oraz zarządzenia wydaje przewodniczący. §3. Sprawy inne niż określone w § 1 sąd w pierwszej instancji rozpoznaje w składzie jednego sędziego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. §4. Prezes sądu może zarządzić rozpoznanie sprawy w składzie trzech sędziów zawodowych, jeżeli uzna to za wskazane ze względu na szczególną zawiłość lub precedensowy charakter sprawy."; 5) w art. 48 w § 3 skreśla się wyrazy "lub zaskarżonego w trybie rewizji nadzwyczajnej" oraz wyrazy "lub tej rewizji"; 6) art. 53 otrzymuje brzmienie: "Art. 53. Zgłaszającego w złej wierze wniosek o wyłączenie sędziego sąd, oddalając wniosek, skaże na grzywnę do wysokości pięciuset złotych."; 7) w art. 87: a) § 1 otrzymuje brzmienie: "§1. Pełnomocnikiem może być adwokat lub radca prawny, a ponadto współuczestnik sporu, jak również rodzice, małżonek, rodzeństwo lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia.", b) § 2 otrzymuje brzmienie: "§2. Pełnomocnikiem osoby prawnej lub podmiotu gospodarczego, w tym nie posiadającego osobowości prawnej, może być również pracownik tej jednostki albo jej organu nadrzędnego. Rada Ministrów może ustalić odrębne zasady ustanawiania pełnomocników przez państwowe osoby prawne lub państwowe jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej. Osoba prawna prowadząca, na podstawie odrębnych przepisów, obsługę prawną podmiotu gospodarczego może udzielić pełnomocnictwa procesowego w jego imieniu adwokatowi lub radcy prawnemu, jeżeli została do tego upoważniona przez ten podmiot."; 8) w art. 91 w pkt 1 skreśla się wyrazy ", podania o złożenie rewizji nadzwyczajnej"; 9) w art. 94 w § 2 w zdaniu pierwszym po wyrazie "Adwokat" dodaje się wyrazy "lub radca prawny"; 10) w art. 95 po wyrazie "adwokata" dodaje się wyrazy "lub radcy prawnego"; 11) w art. 98 w § 2 po wyrazie "adwokatem" dodaje się wyrazy "lub radcą prawnym"; 12) w art. 108 w § 2 wyraz "rewizyjny" zastępuje się wyrazami "drugiej instancji"; 13) w art. 109 w zdaniu drugim po wyrazie "adwokata" dodaje się wyrazy "lub radcy prawnego"; 14) w art. 114 w § 2 po wyrazie "adwokata" dodaje się wyrazy "lub radcy prawnego"; 15) w art. 115 wyraz "rewizyjnym" zastępuje się wyrazami "apelacyjnym lub kasacyjnym" oraz skreśla się wyraz "rewizyjny"; 16) w art. 117: a) § 1 otrzymuje brzmienie: "§1. Strona zwolniona przez sąd od kosztów sądowych w całości lub części ma prawo zgłosić wniosek o ustanowienie dla niej adwokata lub radcy prawnego. Przepisy art. 114 i 115 stosuje się odpowiednio. Sąd uwzględni wniosek, jeżeli udział adwokata lub radcy prawnego w sprawie uzna za potrzebny. O wyznaczenie adwokata lub radcy prawnego sąd zwraca się do właściwej rady adwokackiej lub okręgowej izby radców prawnych. Jeżeli adwokat lub radca prawny ustanowiony w ten sposób ma podjąć czynności poza siedzibą sądu orzekającego, właściwa rada adwokacka lub okręgowa izba radców prawnych na wniosek ustanowionego adwokata lub radcy prawnego wyznaczy w razie potrzeby adwokata lub radcę prawnego z innej miejscowości.", b) w § 2 w zdaniu pierwszym i drugim po wyrazie "adwokata" dodaje się wyrazy "lub radcy prawnego"; 17) w art. 118 po wyrazie "adwokata" dodaje się wyrazy "lub radcy prawnego"; 18) art. 119 otrzymuje brzmienie: "Art. 119. §1. Zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego wygasa ze śmiercią strony, która je uzyskała. Jednakże na zasadzie tego ustanowienia adwokat lub radca prawny strony podejmuje czynności procesowe nie cierpiące zwłoki. §2. Adwokat lub radca prawny może z ważnych przyczyn wnosić o zwolnienie go od obowiązku zastępowania strony w procesie. Rada adwokacka lub okręgowa izba radców prawnych, zwalniając adwokata lub radcę prawnego, wyznaczy jednocześnie innego adwokata lub radcę prawnego."; 19) w art. 120: a) w § 1 w zdaniu pierwszym i drugim po wyrazie "adwokata" dodaje się wyrazy "lub radcy prawnego", b) w § 2 po dwukrotnie użytym wyrazie "adwokata" dodaje się wyrazy "lub radcy prawnego", c) w § 3 po dwukrotnie użytym wyrazie "adwokata" dodaje się wyrazy "lub radcy prawnego"; 20) w art. 121 po wyrazie "adwokata" dodaje się wyrazy "lub radcy prawnego"; 21) w art. 122: a) w § 1 w zdaniu pierwszym po wyrazie "Adwokat" dodaje się wyrazy "lub radca prawny", b) w § 2 po wyrazie "adwokata" dodaje się wyrazy "lub radcy prawnego"; 22) w art. 123 po wyrazie "adwokata" dodaje się wyrazy "lub radcy prawnego"; 23) w art. 124 w zdaniu pierwszym po wyrazie "adwokata" dodaje się wyrazy "lub radcy prawnego"; 24) w art. 132 w § 1 po wyrazie "adwokaci" dodaje się wyrazy "i radcy prawni"; 25) w art. 133: a) po § 2 dodaje się § 2a i 2b w brzmieniu: "§2a. Pisma procesowe dla podmiotów gospodarczych, wpisanych do rejestru sądowego na podstawie odrębnych przepisów, doręcza się na adres podany w rejestrze, chyba że strona wskazała inny adres dla doręczeń. §2b. W razie niemożności doręczenia w sposób określony w paragrafie poprzedzającym stosuje się odpowiednio art. 136 § 2.", b) w § 3 wyrazy "paragrafie poprzedzającym" zastępuje się wyrazami "§ 2"; 26) w art. 136 w § 3 skreśla się wyrazy "albo rewizji nadzwyczajnej"; 27) w art. 139: a) § 3 otrzymuje brzmienie: "§3. Pisma dla osób prawnych i organizacji podlegających wpisowi do rejestru na podstawie odrębnych przepisów - w razie niemożności doręczenia w sposób przewidziany w artykułach poprzedzających z uwagi na nieujawnienie w rejestrze zmiany adresu - pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia, chyba że nowy adres jest sądowi znany.", b) po § 3 dodaje się § 4 w brzmieniu: "§4. Sąd rejestrowy przy ogłoszeniu lub doręczeniu postanowienia o pierwszym wpisie poucza wnioskodawcę o skutkach zaniedbania ujawnienia w rejestrze zmian określonych w § 3."; 28) w art. 163 w § 1 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie: "Jeżeli kodeks przewiduje grzywnę bez określenia jej wysokości, grzywnę wymierza się w kwocie do jednego tysiąca złotych."; 29) w art. 188 w § 1 po wyrazie "adwokata" dodaje się wyrazy "lub radcy prawnego"; 30) w art. 194 w § 1 dodaje się zdanie drugie w brzmieniu: "Osoba wezwana do udziału w sprawie na wniosek pozwanego może domagać się zwrotu kosztów wyłącznie od pozwanego, jeżeli okaże się, że wniosek był bezzasadny."; 31) w art. 203 § 4 otrzymuje brzmienie: "§4. Sąd może uznać za niedopuszczalne cofnięcie pozwu, zrzeczenie się lub ograniczenie roszczenia tylko wtedy, gdy okoliczności sprawy wskazują, że wymienione czynności są sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierzają do obejścia prawa."; 32) w art. 207 w § 1 skreśla się wyrazy ", a jeżeli jest nim jednostka gospodarki uspołecznionej, ma obowiązek"; 33) w art. 208 w § 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie: "2) zażądać na rozprawę od państwowej jednostki organizacyjnej lub jednostki organizacyjnej samorządu terytorialnego znajdujących się u nich dowodów, jeżeli strona sama dowodów tych otrzymać nie może;"; 34) art. 213 otrzymuje brzmienie: "Art. 213. §1.Fakty powszechnie znane sąd bierze pod uwagę nawet bez powołania się na nie przez strony. §2. Sąd jest związany uznaniem powództwa, chyba że uznanie jest sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierza do obejścia prawa."; 35) art. 232 otrzymuje brzmienie: "Art. 232. Strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Sąd może dopuścić dowód nie wskazany przez stronę."; 36) w art. 316 § 1 otrzymuje brzmienie: "§1. Po zamknięciu rozprawy sąd wydaje wyrok, biorąc za podstawę stan rzeczy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy; w szczególności zasądzeniu roszczenia nie stoi na przeszkodzie okoliczność, że stało się ono wymagalne w toku sprawy."; 37) w art. 327: a) w § 1 po wyrazie "adwokata" dodaje się wyrazy "lub radcy prawnego", b) w § 2 po wyrazie "adwokata" dodaje się wyrazy "lub radcy prawnego"; 38) w art. 342 w § 2 wyraz "rewizję" zastępuje się wyrazem "apelację"; 39) w art. 347 dodaje się zdanie drugie w brzmieniu: "Przepis art. 332 § 2 stosuje się odpowiednio."; 40) w art. 350 w § 3 wyraz "rewizyjnym" zastępuje się wyrazami "drugiej instancji"; 41) w art. 357 w § 2 w zdaniu po średniku po wyrazie "adwokata" dodaje się wyrazy "lub radcy prawnego"; 42) w art. 363 w § 2 i 3 wyraz "rewizyjny" zastępuje się wyrazami "drugiej instancji"; 43) w art. 364 wyraz "rewizyjnym" zastępuje się wyrazami "drugiej instancji"; 44) rozdział 1 działu V tytułu VI księgi pierwszej części pierwszej otrzymuje brzmienie: "Rozdział 1 Apelacja


Art. 10. Rewizje nadzwyczajne od orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz organów pozasądowych, przewidziane w ustawach szczególnych, rozpoznaje Sąd Najwyższy stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu kasacyjnym. Termin do wniesienia rewizji nadzwyczajnej wynosi sześć miesięcy od dnia wydania prawomocnego orzeczenia.


Art. 11. 1. Sprawy wszczęte przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy toczą się od tego dnia według przepisów tej ustawy, chyba że przepisy poniższe stanowią inaczej. 2. Do złożenia i rozpoznania rewizji od orzeczenia sądu pierwszej instancji, wydanego przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. 3. Od orzeczenia sądu drugiej instancji oddalającego po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy rewizje lub orzekającego co do istoty sprawy przysługuje kasacja, z wyłączeniem spraw, w których według tej ustawy kasacja nie przysługuje. 4. W sprawie, w której orzeczenie sądu pierwszej instancji zostało uchylone przez sąd drugiej instancji po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, postępowanie toczy się według przepisów tej ustawy. 5. W sprawie, w której została wniesiona rewizja nadzwyczajna przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, rozpoznanie tej rewizji następuje według dotychczasowych przepisów.