Art. 2. W ustawie z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (Dz.U. z 1995 r. Nr 57, poz. 299 i Nr 101, poz. 504, z 1996 r. Nr 59, poz. 268, Nr 106, poz. 496 i Nr 156, poz. 775, z 1997 r. Nr 54, poz. 349 i Nr 79, poz. 484, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 1999 r. Nr 49, poz. 484, z 2000 r. Nr 6, poz. 70, Nr 12, poz. 136, Nr 49, poz. 550 i Nr 122, poz. 1323 oraz z 2001 r. Nr 4, poz. 24 i Nr 52, poz. 539) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 6 w pkt 9 po wyrazie "życiowych" kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje wyrazy "a w szczególności poprzez przyznawanie stypendiów dzieciom byłych pracowników uczących się w szkołach ponadgimnazjalnych."; 2) po art. 20c dodaje się art. 20d w brzmieniu: "Art. 20d. Agencja jest obowiązana wpłacać corocznie, przez okres 10 lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy na rachunek Funduszu Pracy do 15% wpływów pieniężnych Agencji, z tytułów określonych w art. 20 ust. 2, uzyskiwanych w poszczególnych latach z przeznaczeniem na finansowanie świadczeń przedemerytalnych, o których mowa w art. 37k ust. 9 i 10 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 i Nr 42, poz. 475).".


Ustawa z dnia 18 września 2001 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa

Art. 3. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.


Ustawa z dnia 18 września 2001 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym

Art. 1. W ustawie z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50, Nr 28, poz. 127 i Nr 129, poz. 599, z 1994 r. Nr 132, poz. 670, z 1995 r. Nr 44, poz. 231 i Nr 142, poz. 702 i 703, z 1996 r. Nr 137, poz. 640, z 1997 r. Nr 111, poz. 722, Nr 123, poz. 776 i 780, Nr 137, poz. 926, Nr 141, poz. 943 i Nr 162, poz. 1104, z 1998 r. Nr 139, poz. 905 i Nr 161, poz. 1076, z 1999 r. Nr 50, poz. 499, Nr 57, poz, 596 i Nr 95, poz. 1100, z 2000 r. Nr 68, poz. 805 i Nr 105, poz. 1107 oraz z 2001 r. Nr 12, poz. 92, Nr 39, poz. 459, Nr 56, poz. 580, Nr 63, poz. 639 i Nr 80, poz. 858) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 9 ust. 9 otrzymuje brzmienie: "9. Jeżeli dane zawarte w zgłoszeniu rejestracyjnym ulegną zmianie, podatnik jest obowiązany zgłosić zmianę do urzędu skarbowego w terminie 7 dni od dnia, w którym nastąpiła zmiana."; 2) w art. 19 w ust. 1 po wyrazie "usług" stawia się przecinek i dodaje się wyrazy "związanych ze sprzedażą opodatkowaną"; 3) w art. 35: a) ust. 1 otrzymuje brzmienie: "1. Obowiązek podatkowy w zakresie akcyzy, z zastrzeżeniem art. 37 ust. 7, ciąży na: 1) producencie wyrobów akcyzowych, 2) importerze wyrobów akcyzowych, 3) sprzedawcy wyrobów akcyzowych, 4) podmiocie świadczącym usługi w zakresie wyrobów akcyzowych, 5) nabywcy wyrobów akcyzowych, od których nie pobrano podatku akcyzowego lub pobrano w kwocie niższej niż należna, 6) podmiocie posiadającym importowany wyrób akcyzowy, od którego nie pobrano podatku akcyzowego lub pobrano w kwocie niższej niż należna, 7) podmiocie, u którego stwierdzono nadmierne ubytki lub zawinione niedobory wyrobów akcyzowych, wymienionych w załączniku nr 6 poz. 1315 i 17, 8) podmiocie zużywającym spirytus własnej produkcji lub nabyty po cenach niezawierających najwyższej stawki podatku akcyzowego.", b) skreśla się ust. 4; 4) w art. 36 ust. 5 otrzymuje brzmienie: "5. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia, inną podstawę opodatkowania akcyzą w przypadku, gdy podatnikami akcyzy są osoby lub jednostki inne niż określone w art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2, uwzględniając przy tym specyfikę produkcji i obrotu poszczególnych wyrobów akcyzowych."; 5) w art. 37: a) w ust. 1 zdanie wstępne otrzymuje brzmienie: "Stawki akcyzy w stosunku do ceny sprzedaży u podatników dokonujących czynności podlegających opodatkowaniu akcyzą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a u importerów do podstawy określonej w art. 36 ust. 2-2b, wynoszą odpowiednio u podatników dokonujących czynności podlegających opodatkowaniu akcyzą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i u importera, dla:", b) w ust. 8 wyrazy "dla producenta" zastępuje się wyrazami "dla podatników dokonujących czynności podlegających opodatkowaniu akcyzą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej"; 6) w art. 38: a) w ust. 2 po pkt 2 dodaje się pkt 2a w brzmieniu: "2a) może zwolnić niektóre grupy podatników z obowiązku podatkowego, których obciążenie mogłoby prowadzić do podwójnego opodatkowania wyrobu podatkiem akcyzowym lub zagrażałoby interesom tych grup podatników lub interesowi publicznemu,", b) dodaje się ust. 3 w brzmieniu: "3. Minister właściwy do spraw finansów publicznych, wydając rozporządzenia, o których mowa w ust. 2, uwzględnia: 1) specyfikę produkcji i obrotu poszczególnych wyrobów akcyzowych, 2) możliwość wystąpienia podwójnego opodatkowania akcyzą tych samych wyrobów akcyzowych, 3) założenia ustawy budżetowej, w szczególności dotyczące dochodów z tytułu podatków pośrednich oraz zapewnienie płynności wpływów budżetowych."; 7) w art. 50 w ust. 5 w pkt 3 w lit. a) wyrazy "(ex PCN 4901)" zastępuje się wyrazami "(SWW 2712)"; 8) w załączniku nr 2: a) w poz. 23 w kolumnie 3 skreśla się przecinek i wyrazy "w tym połączenia z Internetem w placówkach oświatowych, szkołach wyższych i wyższych szkołach zawodowych", b) dodaje się poz. 31 w brzmieniu: "Poz. Symbol KWiU Nazwa usługi 31 Usługi dostępu do sieci Internet świadczone na rzecz szkół, zakładów kształcenia nauczycieli, placówek oświatowych, szkół wyższych, wyższych szkół zawodowych i placówek naukowych Polskiej Akademii Nauk" 9) w załączniku nr 3 poz. 88 otrzymuje brzmienie: "88. Usługi dostępu do sieci Internet świadczone na rzecz innych usługobiorców niż wymienieni w załączniku nr 2 poz. 31.".


Art. 2. Ustawa wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia.


Ustawa z dnia 18 września 2001 r. o ułatwieniu zatrudnienia absolwentom szkół

Art. 1. Przepisy ustawy stosuje się do osób, które są: 1) absolwentami, którzy uczęszczali w systemie dziennym do ponadpodstawowych oraz ponadgimnazjalnych szkół publicznych lub niepublicznych o uprawnieniach szkoły publicznej albo szkoły wyższej, 2) absolwentami szkół, o których mowa w pkt 1, do których uczęszczali w systemie wieczorowym lub zaocznym, jeżeli w ostatnich 12 miesiącach trwania nauki nie byli zatrudnieni, 3) absolwentami co najmniej 12-miesięcznego przygotowania zawodowego, odbytego w ramach Ochotniczych Hufców Pracy, 4) absolwentami dziennych kursów zawodowych, trwających co najmniej 24 miesiące, jeżeli w okresie ostatnich 12 miesięcy ich trwania nie byli zatrudnieni, 5) absolwentami szkół specjalnych, 6) niepełnosprawnymi, którzy uzyskali uprawnienia do wykonywania zawodu, którzy w okresie do 6 miesięcy, a zamieszkali w powiatach (gminach) uznanych za zagrożone szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym do 12 miesięcy, od dnia określonego w dyplomie, świadectwie ukończenia szkoły lub zaświadczeniu o ukończeniu kursu, podjęli zatrudnienie po raz pierwszy lub we własnym imieniu podjęli i wykonują działalność gospodarczą, zwanych dalej "absolwentami".


Art. 2. 1. Składki za absolwentów na ubezpieczenie rentowe w części należnej od płatnika składek oraz na ubezpieczenie wypadkowe lub składki na ubezpieczenie rentowe i wypadkowe należne od ubezpieczonego zobowiązanego do opłacenia składek na własne ubezpieczenia społeczne, o których mowa w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. Nr 137, poz. 887 i Nr 162, poz. 1118 i 1126, z 1999 r. Nr 26, poz. 228, Nr 60, poz. 636, Nr 72, poz. 802, Nr 78, poz. 875 i Nr 110, poz. 1256, z 2000 r. Nr 9, poz. 118, Nr 95, poz. 1041, Nr 104, poz. 1104 i Nr 119, poz. 1249 oraz z 2001 r. Nr 8, poz. 64, Nr 27, poz. 298, Nr 39, poz. 459 i Nr 72, poz. 748) finansowane są z budżetu państwa. 2. Przepis ust. 1 stosuje się do absolwentów przez okres 12 miesięcy od dnia nawiązania stosunku pracy.


Art. 3. 1. Starosta zwraca pracodawcy, który zatrudnił absolwenta koszty składek, o których mowa w art. 2. 2. Zwrot, o którym mowa w ust. 1, następuje na udokumentowany wniosek pracodawcy w terminie 30 dni od dnia złożenia wniosku. 3. Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, tryb, terminy, szczegółowe zasady zwrotu, o którym mowa w ust. 1, oraz wzór wniosku, o którym mowa w ust. 2.


Art. 4. Przepis art. 2 nie dotyczy absolwentów, do których stosuje się przepisy art. 25 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. Nr 123, poz. 776 i Nr 160, poz. 1082, z 1998 r. Nr 99, poz. 628, Nr 106, poz. 668, Nr 137, poz. 887, Nr 156, poz. 1019 i Nr 162, poz. 1118 i 1126, z 1999 r. Nr 49, poz. 486, Nr 90, poz. 1001, Nr 95, poz. 1101 i Nr 111, poz. 1280, z 2000 r. Nr 48, poz. 550 i Nr 119, poz. 1249 oraz z 2001 r. Nr 39, poz. 459).


Art. 5. W ustawie z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56, Nr 42, poz. 475 i Nr ..., poz. ...) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 55 w ust. 1 w pkt 2 po wyrazach "świadczeń przedemerytalnych" dodaje się wyrazy "oraz zwrotu składek, o których mowa w ustawie z dnia "" 2001 r. o ułatwieniu zatrudnienia absolwentom szkół (Dz.U. Nr ", poz. ")"; 2) w art. 57 w ust. 1 po pkt 7 dodaje się pkt 7a w brzmieniu: "7a) zwrotu składek, o których mowa w ustawie z dnia .... 2001 r. o ułatwieniu zatrudnienia absolwentom szkół (Dz.U. Nr ..., poz. ....).".


Art. 6. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.


Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. o ostateczności rozrachunku w systemach płatności i systemach rozrachunku papierów wartościowych oraz zasadach nadzoru nad tymi systemami Rozdział 1 Przepisy ogólne

Art. 1 Użyte w ustawie określenia oznaczają: 1) system płatności - podlegające prawu polskiemu prawne powiązania pomiędzy co najmniej trzema instytucjami, w tym co najmniej jedną z instytucji, o których mowa w pkt 5 lit. a)-e) lub lit. h), z wyłączeniem uczestnika pośredniego, w ramach których obowiązują wspólne dla tych uczestników zasady realizacji ich zleceń rozrachunku, o których mowa w pkt 12 lit. a), 2) system rozrachunku papierów wartościowych - podlegające prawu polskiemu prawne powiązania pomiędzy co najmniej trzema instytucjami, w tym co najmniej jedną z instytucji, o których mowa w pkt 5 lit. a)-e) lub lit. h), z wyłączeniem uczestnika pośredniego, w ramach których obowiązują wspólne dla tych uczestników zasady realizacji ich zleceń rozrachunku, o których mowa w pkt 12 lit. b), 3) system - systemy, o których mowa w pkt 1 i 2, 4) inne państwo członkowskie - inne niż Rzeczpospolita Polska państwo, które jest członkiem Unii Europejskiej oraz Islandia, Liechtenstein i Norwegia, 5) instytucja - każdy z następujących podmiotów, który jest uczestnikiem systemu płatności lub systemu rozrachunku papierów wartościowych, odpowiedzialny za wykonanie zobowiązań wynikających z realizacji zleceń rozrachunku w systemie: a) Narodowy Bank Polski, zwany dalej "NBP", b) bank centralny innego państwa, c) bank krajowy, oddział banku zagranicznego oraz instytucja kredytowa w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (Dz.U. Nr 140, poz. 939, z 1998 r. Nr 160, poz. 1063 i Nr 162, poz. 1118, z 1999 r. Nr 11, poz. 95 i Nr 40, poz. 399, z 2000 r. Nr 93, poz. 1027, Nr 94, poz. 1037, Nr 114, poz. 1191, Nr 116, poz. 1216, Nr 119, poz. 1252 i Nr 122, poz. 1316 oraz z 2001 r. Nr 8, poz. 64 i Nr ..., poz. ...), spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa oraz Krajowa Spółdzielcza Kasa Oszczędnościowo-Kredytowa, d) dom maklerski w rozumieniu ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. - Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi (Dz.U. Nr 118, poz. 754 i Nr 141, poz. 945, z 1998 r. Nr 107, poz. 669 i Nr 113, poz. 715, z 2000 r. Nr 22, poz. 270, Nr 60, poz. 702 i 703, Nr 94, poz. 1037, Nr 103, poz. 1099, Nr 114, poz. 1191, Nr 116, poz. 1216 i Nr 122, poz. 1316 oraz z 2001 r. Nr 8, poz. 64), e) zagraniczna osoba prawna, o której mowa w art. 52 ustawy wymienionej w lit. d), f) zagraniczna osoba prawna, prowadząca na terenie Rzeczypospolitej Polskiej działalność maklerską na podstawie art. 52a ustawy wymienionej w lit. d), g) mające siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i lokujące na własny rachunek środki pieniężne na rynku papierów wartościowych: - zakład ubezpieczeń w rozumieniu przepisów o działalności ubezpieczeniowej, - fundusz inwestycyjny w rozumieniu przepisów o funduszach inwestycyjnych, - fundusz emerytalny w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, h) organ władzy publicznej, i) podmiot objęty gwarancjami, udzielonymi przez organ władzy publicznej, j) podmiot, którego siedziba znajduje się poza terytorium innych państw członkowskich, prowadzący działalność analogiczną do działalności instytucji kredytowej, o której mowa w lit. c), lub zagranicznej osoby prawnej, o której mowa w art. 52 i art. 52a ustawy wymienionej w lit. d), k) inny niż wymieniony w lit. a)-j) uczestnik systemu rozrachunku papierów wartościowych, ponoszący odpowiedzialność za wykonanie zobowiązań wynikających z realizacji zleceń rozrachunku w tym systemie, pod warunkiem, że co najmniej trzema uczestnikami tego systemu są podmioty, o których mowa w lit. a)-c), 6) partner centralny - podmiot, który działa w systemie jako wyłączny kontrahent dla instytucji w odniesieniu do ich zleceń rozrachunku, 7) agent rozrachunkowy - podmiot prowadzący w ramach systemu rachunki rozliczeniowe dla instytucji lub partnera centralnego, poprzez które dokonuje rozrachunku i udziela - w zależności od posiadanych uprawnień kredytu dla celów rozrachunkowych instytucji lub partnerowi centralnemu, 8) izba rozliczeniowa - podmiot, do którego obowiązków należy obliczanie należności lub zobowiązań netto instytucji, partnera centralnego lub agenta rozrachunkowego, 9) uczestnik - instytucja, partner centralny, agent rozrachunkowy lub izba rozliczeniowa, 10) uczestnik pośredni - podmiot, o którym mowa w pkt 5 lit. c), związany z instytucją umową umożliwiającą przekazywanie jego zleceń rozrachunku do systemu, 11) papiery wartościowe - papiery wartościowe w rozumieniu art. 3 ustawy, o której mowa w pkt 5 lit. d), 12) zlecenie rozrachunku: a) zlecenie uczestnika dotyczące przekazania kwoty pieniężnej na rachunek odbiorcy prowadzony przez agenta rozrachunkowego lub inne zlecenie, które powoduje wykonanie lub zwolnienie z zobowiązania pieniężnego, zgodnie z zasadami systemu płatności, lub b) zlecenie uczestnika dotyczące przeniesienia papierów wartościowych w drodze dokonania odpowiednich zapisów w prowadzonej ewidencji papierów wartościowych lub w inny sposób, 13) zagraniczne postępowanie upadłościowe - prowadzone na podstawie prawa innego państwa członkowskiego postępowanie sądowe lub administracyjne, w tym także postępowanie zabezpieczające, w ramach których mienie uczestnika systemu poddane jest kontroli lub zarządowi sądu lub innego organu w celu reorganizacji lub likwidacji uczestnika, jeżeli skutkiem tego postępowania jest zawieszenie realizacji zleceń rozrachunku lub nałożenie na nie ograniczeń, 14) ogłoszenie upadłości: a) uczestnika krajowego - zgodne z rozporządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 24 października 1934 r. - Prawo upadłościowe (Dz.U. z 1991 r. Nr 118, poz. 512, z 1994 r. Nr 1, poz. 1, z 1995 r. Nr 85, poz. 426, z 1996 r. Nr 6, poz. 43, Nr 43, poz. 189, Nr 106, poz. 496 i Nr 149, poz. 703, z 1997 r. Nr 28, poz. 153, Nr 54, poz. 349, Nr 117, poz. 751, Nr 121, poz. 770, Nr 140, poz. 940, z 1998 r. Nr 117, poz. 756, z 2000 r. Nr 26, poz. 306, Nr 84, poz. 948, Nr 94, poz. 1037 i Nr 114, poz. 1193 oraz z 2001 r. Nr 3, poz. 18) wydanie przez sąd właściwy w sprawach upadłości postanowienia o ogłoszeniu upadłości, b) uczestnika zagranicznego - wydanie przez zagraniczny sąd lub zagraniczny organ orzeczenia, postanowienia lub decyzji, którymi pozbawiono lub ograniczono uczestnika prawa zarządu jego majątkiem lub poddano kontroli celem jego reorganizacji lub likwidacji, w postępowaniu, o którym mowa w pkt 13, 15) właściwe organy - organy sprawujące nadzór nad podmiotami, o których mowa w pkt 5 lit. c) - g) oraz i) - k), 16) kompensowanie - przekształcenie, dla każdego uczestnika, w jedno zobowiązanie netto lub jedną należność netto wzajemnych zobowiązań i należności wynikających z przekazywanych pomiędzy uczestnikami zleceń rozrachunku, 17) rachunek rozliczeniowy - prowadzony przez agenta rozrachunkowego i przeznaczony do dokonywania rozrachunku pomiędzy uczestnikami systemu: rachunek bankowy, rachunek pieniężny, rachunek papierów wartościowych lub konto depozytowe papierów wartościowych, 18) przedmiot zabezpieczenia - zbywalne aktywa: a) na których został ustanowiony w związku z uczestnictwem w systemie zastaw, kaucja lub inne zabezpieczenie, lub b) przyjęte przez NBP, bank centralny innego państwa członkowskiego lub Europejski Bank Centralny, w związku z wykonywaniem zadań banku centralnego, 19) podmiot prowadzący system - partner centralny, agent rozrachunkowy, izba rozliczeniowa lub inny podmiot określający wspólne dla uczestników systemu zasady realizacji ich zleceń rozrachunku.


Art. 10. 1. Mienie upadłego uczestnika, określone w art. 9, a także inne aktywa niezbędne do wykonania obowiązków wynikających z uczestnictwa w systemie, powstałych przed ogłoszeniem upadłości, nie wchodzi do masy upadłości, z zastrzeżeniem ust. 3. 2. W celu wykonania obowiązków określonych w ust. 1 podmiot prowadzący system jest upoważniony do dysponowania tym mieniem. 3. Mienie upadłego uczestnika, o którym mowa w ust. 1, pozostałe po wykonaniu obowiązków wynikających z uczestnictwa w systemie, wchodzi do masy upadłości.


Art. 11. W razie ogłoszenia upadłości uczestnika systemu do jego praw i obowiązków związanych z uczestnictwem w systemie stosuje się przepisy prawa polskiego, z zastrzeżeniem art. 12 ust. 2 pkt 2.


Art. 12. 1. W razie ogłoszenia upadłości uczestnika systemu lub podmiotu dokonującego operacji z NBP, bankiem centralnym innego państwa członkowskiego lub Europejskim Bankiem Centralnym, przedmiot zabezpieczenia ustanowionego na rzecz innego uczestnika w związku z uczestnictwem w systemie lub na rzecz tych banków nie wchodzi do masy upadłości, z zastrzeżeniem ust. 2. 2. Jeżeli przedmiotem zabezpieczenia ustanowionego na rzecz uczestnika systemu, NBP, banku centralnego innego państwa członkowskiego lub Europejskiego Banku Centralnego są papiery wartościowe, to do określenia praw tych podmiotów, wynikających z tych papierów, stosuje się: 1) przepisy prawa polskiego, o ile te papiery są zapisane w rejestrze lub na rachunku prowadzonym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, 2) przepisy innego państwa członkowskiego, o ile te papiery są zapisane w rejestrze lub na rachunku prowadzonym na terytorium tego państwa.


Art. 13. 1. O ogłoszeniu upadłości podmiotów będących uczestnikami bądź uczestnikami pośrednimi systemu, sądy powiadamiają NBP w dniu wydania postanowienia o ogłoszeniu upadłości, podając jednocześnie godzinę i minutę jego wydania. 2. Obowiązek powiadamiania NBP, o którym mowa w ust. 1, dotyczy sądów i właściwych organów w razie wydania orzeczenia, postanowienia albo decyzji o likwidacji, zawieszeniu lub ograniczeniu prowadzenia działalności uczestnika, skutkujących zawieszeniem lub ograniczeniem realizacji zleceń rozrachunku w systemie dotyczącym tego uczestnika. 3. NBP niezwłocznie po uzyskaniu informacji o wydaniu orzeczenia, postanowienia lub decyzji, o których mowa w ust. 1 lub 2, powiadamia o nich: 1) podmiot prowadzący system, 2) Komisję Papierów Wartościowych i Giełd, zwaną dalej "KPWiG", jeżeli decyzja dotyczy uczestnika systemu rozrachunku papierów wartościowych, 3) właściwe władze innych państw członkowskich, zgłoszone przez te państwa Komisji Europejskiej. 4. Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do informacji o orzeczeniach, postanowieniach i decyzjach wydanych w zakresie zagranicznego postępowania upadłościowego, otrzymanych przez NBP od właściwych władz innych państw członkowskich. 5. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób powiadamiania, o którym mowa w ust. 1, 2 i w ust. 3 pkt 1 i 2 oraz w ust. 4, uwzględniając w szczególności właściwości postępowania, w którym wydano orzeczenie, postanowienie lub decyzję, oraz możliwość wykorzystania technicznych środków łączności.


Art. 14. Instytucje, o których mowa w art. 1 pkt 5 lit. c)-k), są obowiązane do udzielania każdemu, kto ma uzasadniony prawnie interes, informacji o systemach, których są uczestnikami oraz o podstawowych zasadach ich funkcjonowania.


Art. 15. 1. Przepisy art. 4-14 stosuje się do systemów rozrachunku papierów wartościowych prowadzonych przez Krajowy Depozyt Papierów Wartościowych S.A., zwany dalej "Krajowym Depozytem" oraz do systemów prowadzonych przez NBP. 2. Przepisy art. 4-14 stosuje się także do systemów prowadzonych przez inne podmioty niż NBP i Krajowy Depozyt, wskazanych przez ministra właściwego do spraw instytucji finansowych, w drodze rozporządzenia, wydanego po zasięgnięciu opinii Prezesa NBP oraz KPWiG. 3. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 2, wskazuje te systemy, w których istnieje ryzyko wystąpienia sytuacji, w której niewywiązanie się z zobowiązań przez uczestnika systemu może spowodować niewywiązanie się z zobowiązań przez innego jego uczestnika lub uczestników (ryzyko systemowe). Rozdział 3 Zasady nadzoru


Art. 16. 1. Prowadzenie systemów płatności, z wyjątkiem sytemów prowadzonych przez NBP, wymaga zgody Prezesa NBP. 2. Prowadzenie systemów rozrachunku papierów wartościowych, z wyjątkiem systemów prowadzonych przez NBP i Krajowy Depozyt, wymaga zgody KPWiG, wydanej po zasięgnięciu opinii Prezesa NBP. 3. Zgody wymaga również wprowadzenie zmian w zasadach funkcjonowania systemu, na którego prowadzenie wymagana jest zgoda; przepisy art. 17-19 stosuje się odpowiednio.


Art. 17. 1. Postępowanie w sprawie uzyskania zgody, o której mowa w art. 16 ust. 1 i 2, wszczyna się na wniosek podmiotu zamierzającego prowadzić system. 2. Wniosek składa się do organu wydającego zgodę najpóźniej na 3 miesiące przed planowanym terminem rozpoczęcia funkcjonowania systemu, określając w nim nazwę i zasady funkcjonowania systemu oraz dołączając dokumenty wskazujące: 1) zadania podmiotu, który będzie prowadził system lub prowadzącego system, 2) kryteria uczestnictwa w systemie, 3) moment wprowadzenia zlecenia rozrachunku do systemu oraz moment, od którego zlecenie rozrachunku nie może zostać odwołane przez uczestnika lub osobę trzecią, 4) zasady przekazywania, wprowadzania i wykonywania zleceń rozrachunku w systemie, 5) zakres wzajemnej odpowiedzialności uczestników systemu i podmiotu prowadzącego system, 6) formę prawną podmiotu zamierzającego prowadzić system. 3. Do wniosku dołącza się ponadto listę uczestników i - o ile jest to możliwe listę uczestników pośrednich systemu, wraz z danymi o ich nazwie (firmie), siedzibie i miejscu prowadzenia działalności przez każdego z nich. 4. Podmioty prowadzące systemy informują organ wydający zgodę o każdej zmianie danych, o których mowa w ust. 3, niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 3 dni od dnia ich wystąpienia.


Art. 18. 1. Zgody, o której mowa w art. 16 ust. 1 i 2, odmawia się, jeżeli zasady funkcjonowania systemu: 1) są niezgodne z przepisami prawa polskiego, lub 2) nie zapewniają sprawnego lub bezpiecznego funkcjonowania systemu. 2. Zgoda może być uchylona, jeżeli: 1) działanie systemu narusza przepisy prawa polskiego, 2) działanie systemu w sposób rażący narusza sprawne lub bezpieczne jego funkcjonowanie, 3) w zasadach funkcjonowania systemu zostały wprowadzone zmiany bez uzyskania zgody, o której mowa w art. 16 ust. 3. 3. W przypadku uchylenia zgody podmiot prowadzący system ma obowiązek zamknięcia systemu w oznaczonym terminie.


Art. 19. Do decyzji, o których mowa w art. 16 i art. 18, stosuje się odpowiednio art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Rozdział 4 Przepisy szczegółowe


Art. 2. Przepisy ustawy dotyczące papierów wartościowych stosuje się również do praw majątkowych, o których mowa w art. 97 ustawy, wymienionej w art. 1 pkt 5 lit. d).


Art. 20. Jeżeli podmiotem prowadzącym system jest spółka handlowa w rozumieniu Kodeksu spółek handlowych, na spółkę przejmującą lub spółkę nowo zawiązaną - powstałą w związku z połączeniem lub podziałem - nie przechodzi zgoda, o której mowa w art. 16.


Art. 21. Do prowadzenia systemu nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 101, poz. 1178, z 2000 r. Nr 86, poz. 958 i Nr 114, poz. 1193 oraz z 2001 r. Nr 49, poz. 509) dotyczących zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej.


Art. 22. Prezes NBP, w drodze obwieszczenia, ogłasza listy podmiotów będących uczestnikami systemów, o których mowa w art. 15, w tym także uczestników pośrednich. W obwieszczeniu zamieszcza się nazwę (firmę), siedzibę i miejsce prowadzenia działalności każdego z tych podmiotów, a także zmiany w tym zakresie.


Art. 23. Prezes NBP informuje Komisję Europejską o systemach, o których mowa w art. 15. Rozdział 5 Przepisy karne


Art. 24. 1. Kto bez wymaganej zgody, o której mowa w art. 16, prowadzi system lub dokonuje zmian w zasadach jego funkcjonowania, nie wykonuje obowiązku zamknięcia systemu w oznaczonym terminie pomimo decyzji uchylającej zgodę na jego prowadzenie lub decyzji nakazującej jego zamknięcie podlega grzywnie do 5 000 000 zł. 2. Tej samej karze podlega, kto nie dopełnia obowiązku przekazania dokumentów, o którym mowa w art. 27 ust. 2. 3. Tej samej karze podlega, kto dopuszcza się czynu określonego w ust. 1 lub 2, działając w imieniu lub na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej.


Art. 25. 1. Kto nie dopełnia obowiązku przekazania informacji, o którym mowa w art. 17 ust. 4, podlega grzywnie do 500 000 zł. 2. Tej samej karze podlega, kto dopuszcza się czynu określonego w ust. 1, działając w imieniu lub na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nie posiadającej osobowości prawnej. Rozdział 6 Zmiany w przepisach obowiązujących, przepisy przejściowe i końcowe


Art. 26. W ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. - Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi (Dz.U. Nr 118, poz. 754 i Nr 141, poz. 945, z 1998 r. Nr 107, poz. 669 i Nr 113, poz. 715, z 2000 r. Nr 22, poz. 270, Nr 60, poz. 702 i 703, Nr 94, poz. 1037, Nr 103, poz. 1099, Nr 114, poz. 1191, Nr 116, poz. 1216 i Nr 122, poz. 1316 oraz z 2001 r. Nr 8, poz. 64) skreśla się art. 139.


Art. 27. 1. Przepisu art. 16 ust. 1 i 2 nie stosuje się do systemów w rozumieniu art. 1 pkt 1 i 2 prowadzonych w dniu wejścia w życie ustawy. 2. Podmioty prowadzące systemy, o których mowa w ust. 1, z wyjątkiem NBP i Krajowego Depozytu, przekażą odpowiednio NBP w odniesieniu do systemów płatności lub KPWiG w odniesieniu do systemów rozrachunku papierów wartościowych, w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, dokumenty wskazane w art. 17 ust. 2. 3. Ocena zasad funkcjonowania systemów, o których mowa w ust. 1, na podstawie dokumentów przekazanych zgodnie z ust. 2, dokonywana jest pod względem: 1) zgodności z przepisami prawa polskiego, 2) zapewnienia sprawnego i bezpiecznego funkcjonowania systemu. 4. Jeżeli zasady funkcjonowania systemu, o którym mowa w ust. 1, nie spełniają kryteriów wymienionych w ust. 3, Prezes NBP w odniesieniu do systemu płatności lub KPWiG po zasięgnięciu opinii Prezesa NBP w odniesieniu do systemów rozrachunku papierów wartościowych, wydaje w oznaczonym terminie: 1) zalecenie dostosowania systemu, lub 2) decyzję nakazującą zamknięcie systemu. 5. Do decyzji, o których mowa w ust. 4 pkt 2, stosuje się odpowiednio art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego.


Art. 28. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych przed dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej poinformuje Komisję Europejską, że NBP jest podmiotem, który sądy lub właściwe organy powiadamiają o wydanych przez siebie orzeczeniach, postanowieniach lub decyzjach, o których mowa w art. 13 ust. 1 i 2.


Art. 29. Przepisy art. 1 pkt 4 i 5 lit. f) i lit. j), art. 4-15, art. 22-23 i art. 26 stosuje się od dnia uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej.


Art. 3. W zależności od zasad funkcjonowania systemu ten sam uczestnik może działać jako partner centralny, agent rozrachunkowy lub izba rozliczeniowa oraz realizować część lub całość ich zadań. Rozdział 2 Ostateczność rozrachunków


Art. 30. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.


Art. 4. 1. Przepisy ustawy dotyczące skutków ogłoszenia upadłości uczestnika krajowego stosuje się odpowiednio w razie wydania postanowienia o otwarciu postępowania układowego lub orzeczenia albo decyzji o likwidacji, zawieszeniu lub ograniczeniu prowadzenia działalności uczestnika, skutkujących zawieszeniem lub ograniczeniem realizacji zleceń rozrachunku w systemie dotyczącym tego uczestnika. 2. Przepisy ustawy dotyczące skutków ogłoszenia upadłości uczestnika zagranicznego stosuje się odpowiednio do orzeczeń, postanowień lub decyzji wydanych wobec tego uczestnika przez zagraniczny sąd lub inny organ w ramach zagranicznych postępowań upadłościowych.


Art. 5. Skutki prawne wynikające z podjęcia wobec mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podmiotu, będącego uczestnikiem systemu podlegającego prawu innego państwa członkowskiego, zagranicznego postępowania upadłościowego, odnoszące się do praw i obowiązków tego podmiotu pozostających w związku z uczestnictwem w tym systemie, są określone przez prawo właściwe dla tego systemu.


Art. 6. Wprowadzone do systemu zlecenie rozrachunku nie może być skutecznie odwołane przez uczestnika albo przez osobę trzecią od momentu określonego przez zasady funkcjonowania systemu.


Art. 7. W zakresie uregulowanym ustawą skutki ogłoszenia upadłości uczestnika krajowego powstają z chwilą otrzymania przez NBP powiadomienia o ogłoszeniu upadłości, wydaniu postanowienia o otwarciu postępowania układowego albo o wydaniu przez sąd lub właściwy organ orzeczenia lub decyzji o likwidacji, zawieszeniu lub ograniczeniu prowadzenia działalności uczestnika skutkujących zawieszeniem lub ograniczeniem realizacji zleceń rozrachunku w systemie dotyczącym uczestnika.


Art. 8. 1. W razie ogłoszenia upadłości uczestnika: 1) jeżeli zlecenie rozrachunku zostało wprowadzone do systemu przed ogłoszeniem upadłości, skutki prawne wynikające z jego wprowadzenia do systemu oraz wyniki kompensowania są niepodważalne i wiążące dla osób trzecich, 2) jeżeli zlecenie rozrachunku zostało wprowadzone do systemu po ogłoszeniu upadłości i jest wykonane w dniu jej ogłoszenia, skutki prawne wynikające z wprowadzenia tego zlecenia do systemu są niepodważalne i wiążące dla osób trzecich tylko wtedy, gdy po terminie rozrachunku agent rozrachunkowy, partner centralny lub izba rozliczeniowa wykażą, że nie wiedzieli, ani nie mogli wiedzieć o ogłoszeniu upadłości. 2. Przepisów umożliwiających zaskarżanie czynności prawnych upadłego uczestnika lub określających bezskuteczność czynności prawnych, dokonanych przez niego w związku z jego uczestnictwem w systemie, przed ogłoszeniem upadłości, nie stosuje się do kompensowania i jego wyników.


Art. 9. Ogłoszenie upadłości uczestnika nie wstrzymuje możliwości wykorzystania: 1) środków pieniężnych i papierów wartościowych, zgromadzonych i zapisanych na jego rachunku rozliczeniowym, nieobciążonych prawem rzeczowym lub niebędących przedmiotem zabezpieczenia, 2) papierów wartościowych zapisanych na rachunku rozliczeniowym uczestnika jako przedmiotu zabezpieczenia kredytu uzyskanego w ramach systemu w dniu ogłoszenia upadłości, jeżeli kredyt taki może być udostępniony w ramach istniejącej umowy o kredyt, w celu wykonania zobowiązań uczestnika wynikających ze zleceń rozrachunku wprowadzonych do systemu najpóźniej w dniu ogłoszenia upadłości.


Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. o ochronie przed przywozem na polski obszar celny towarów po cenach dumpingowych Dział I Przepisy ogólne

Art. 1. 1. Ustawa określa środki ochronne przed wyrządzającym szkodę przemysłowi krajowemu przywozem na polski obszar celny towarów po cenach dumpingowych, zwane dalej "środkami antydumpingowymi", oraz zasady i tryb postępowania w sprawie stosowania tych środków, zwanego dalej "postępowaniem antydumpingowym". 2. Jeżeli krajem eksportu towaru będącego przedmiotem postępowania jest kraj będący członkiem Światowej Organizacji Handlu (WTO), środki antydumpingowe i postępowanie antydumpingowe określone w ustawie będą stosowane z zachowaniem wymogów określonych w Porozumieniu WTO o stosowaniu Artykułu VI Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994. 3. W sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowania antydumpingowego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.


Art. 10. 1. W przypadku gdy krajem eksportu towaru objętego postępowaniem antydumpingowym jest kraj o gospodarce nierynkowej, wartość normalną tego towaru można ustalić na podstawie: 1) ceny zapłaconej lub należnej w zwykłym obrocie handlowym za towar podobny, gdy jest on przeznaczony do konsumpcji w odpowiednim kraju trzecim o gospodarce rynkowej, 2) ceny w eksporcie z kraju trzeciego o gospodarce rynkowej zapłaconej lub należnej w zwykłym obrocie handlowym do innych krajów, łącznie z Rzecząpospolitą Polską, 3) ceny faktycznie zapłaconej lub należnej na polskim obszarze celnym za krajowy towar podobny, w miarę potrzeby odpowiednio zmodyfikowanej, tak aby uwzględniała odpowiednią marżę zysku w danym sektorze, 4) jakiejkolwiek innej rozsądnej podstawie, a w szczególności na podstawie wartości konstruowanej w warunkach gospodarki rynkowej kraju trzeciego. 2. Wyboru kraju trzeciego, o którym mowa w ust. 1, dokonuje się na podstawie informacji o warunkach produkcji towaru podobnego w tym kraju, w szczególności dotyczących procesu i skali produkcji towaru podobnego oraz z uwzględnieniem wszelkich dostępnych informacji o warunkach rynkowych istniejących w tym kraju w badanym okresie i po porównaniu ich z warunkami w kraju objętym postępowaniem antydumpingowym. Jeżeli jest to możliwe, wyboru dokonuje się spośród krajów o gospodarce rynkowej objętych tym samym postępowaniem antydumpingowym. 3. Minister właściwy do spraw gospodarki, niezwłocznie po wszczęciu postępowania antydumpingowego, poinformuje zagranicznych eksporterów i krajowych importerów oraz ich organizacje i zrzeszenia, władze kraju eksportu oraz wnioskodawcę lub wnioskodawców o wyborze kraju trzeciego o gospodarce rynkowej, wyznaczając termin co najmniej 10 dni na zgłoszenie uwag w sprawie tego wyboru. 4. Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, kraje o gospodarce nierynkowej oraz przypadki, w których poszczególni zagraniczni eksporterzy lub producenci z krajów o gospodarce nierynkowej mogą wystąpić o uznanie ich za podmioty działające na zasadach gospodarki rynkowej. Wydając rozporządzenie Rada Ministrów weźmie pod uwagę w szczególności, czy w kraju eksportu sektor państwowy posiada dominujący udział w handlu lub w ustalaniu ceny towaru, którego postępowanie antydumpingowe dotyczy.


Art. 11. 1. Za cenę eksportową towaru uważa się cenę faktycznie zapłaconą lub należną za towar przywożony z kraju eksportu na polski obszar celny. 2. W przypadku braku możliwości ustalenia ceny eksportowej zgodnie z ust. 1 lub gdy stwierdzona zostanie jej niewiarygodność z powodu istnienia powiązania lub zawarcia jednej z umów, o których mowa w art. 3 pkt 6 lit. c), pomiędzy zagranicznym eksporterem i krajowym importerem lub stroną trzecią, cenę eksportową ustala się: 1) na podstawie ceny, po której towar przywożony na polski obszar celny sprzedaje się pierwszemu nabywcy z nim niepowiązanemu, 2) na innej uzasadnionej podstawie (cena eksportowa konstruowana) - w przypadku gdy towar nie jest sprzedawany nabywcy z nim niepowiązanemu albo nie jest sprzedawany w stanie, w jakim został przywieziony.


Art. 12. 1. Margines dumpingu stanowi kwotę, o jaką wartość normalna przewyższa cenę eksportową. 2. Porównywanie ceny eksportowej z wartością normalną dokonywane jest na tym samym poziomie obrotu, zazwyczaj na poziomie cen zbytu producenta, w odniesieniu do transakcji sprzedaży dokonanych możliwie w jak najbardziej zbliżonych terminach oraz z uwzględnieniem różnic wpływających na porównywalność cen.


Art. 13. 1. W celu zapewnienia porównywalności, o której mowa w art. 12 ust. 2, dokonuje się korekty z tytułu różnic czynników, które zostały zgłoszone i mogą wpłynąć na ceny oraz ich porównywalność. 2. Korekta, o której mowa w ust. 1, powinna uwzględniać w szczególności: 1) właściwości fizyczne towaru objętego postępowaniem antydumpingowym i towaru podobnego, z tym że rozmiary korekty powinny odpowiadać stosownej ocenie różnicy wartości rynkowej wynikającej z różnic fizycznych, 2) należności celne i podatki; w tym przypadku dokonuje się korekty wartości normalnej o kwotę odpowiadającą wszelkim należnościom celnym i podatkom pośrednim od towaru podobnego lub jego fizycznych składników, jakim towar ten podlega w razie przeznaczenia do konsumpcji w kraju eksportu, a nie pobranym bądź zwracanym w związku z przywozem na polski obszar celny, 3) rabaty i wielkość sprzedaży; w tym przypadku dokonuje się korekty z tytułu różnic w wielkości rabatów, w tym rabatów przyznawanych w związku z wielkością sprzedaży, jeżeli te zależności są należycie określone i bezpośrednio związane ze sprzedażą objętą postępowaniem antydumpingowym; korekty można dokonać także z tytułu odroczonych rabatów, pod warunkiem że roszczenie ma podstawę w praktyce ustalonej w poprzednich okresach, w tym w zależności od spełnienia wymagań warunkujących przyznanie rabatu, 4) poziom obrotu; korekty z tytułu różnic w poziomach obrotu, w tym z tytułu wszelkich różnic, jakie mogą występować w sprzedaży towaru badanego na zasadach "OEM", tj. z przejęciem przez nabywcę niektórych obowiązków producenta, dokonuje się, jeśli zostanie wykazane, że w sieci dystrybucji na obu rynkach cena eksportowa, w tym konstruowana cena eksportowa, występuje na innym poziomie obrotu niż wartość normalna, zaś różnica wpływa na porównywalność ceny, co odzwierciedlają stałe i znaczące różnice funkcji i cen na różnych poziomach obrotu na rynku wewnętrznym kraju eksportu; kwota korekty powinna być oparta na wartości rynkowej właściwych różnic, 5) transport, ubezpieczenie, przeładunek, załadunek i koszty dodatkowe; korekty dokonuje się z tytułu różnic w kosztach bezpośrednio związanych z tymi operacjami i poniesionych z tytułu dostarczenia towaru z obiektu zagranicznego eksportera do nabywcy niebędącego nabywcą zależnym, jeżeli koszty te są uwzględnione w pobieranych cenach, 6) opakowanie; korekty dokonuje się z tytułu różnic w kosztach bezpośrednio związanych z opakowaniem danego towaru, 7) kredyt; korekty dokonuje się z tytułu różnic w kosztach kredytów udzielonych na dokonanie danej sprzedaży, jeżeli czynnik ten jest uwzględniony przy ustalaniu cen, 8) koszty ponoszone po sprzedaży; korekty dokonuje się z tytułu różnic bezpośrednich kosztów udzielania rękojmi, gwarancji, pomocy technicznej i serwisu, zgodnie z przepisami prawa lub postanowieniami umowy sprzedaży, 9) prowizje; korekty dokonuje się z tytułu różnic prowizji naliczanych przy danej sprzedaży, 10) przeliczenie walut; jeżeli dla porównania cen niezbędne jest przeliczenie waluty, to dokonuje się go po kursie waluty z dnia sprzedaży; jeżeli z daną sprzedażą eksportową bezpośrednio związana jest sprzedaż waluty obcej na rynkach terminowych, to stosuje się wówczas kurs waluty w sprzedaży terminowej; za datę sprzedaży uznaje się datę wystawienia faktury bądź też datę zawarcia umowy, złożenia zamówienia lub potwierdzenia zamówienia, jeżeli dokumenty te lepiej określają istotne warunki sprzedaży; wahań kursów wymiany nie uwzględnia się; zagraniczni eksporterzy w terminie 60 dni mogą dostosować swoje ceny eksportowe do trwałej zmiany kursu wymiany występującej w badanym okresie, 11) inne czynniki - jeżeli zostanie wykazane, że wpływają one na porównywalność, o której mowa w art. 12 ust. 2. 3. Nie dokonuje się powtórnej korekty z tytułu tych samych czynników.


Art. 14. 1. W przypadkach, o których mowa w art. 11 ust. 2 pkt 2, w celu ustalenia wiarygodnej ceny eksportowej, dokonuje się korekty ceny eksportowej konstruowanej, uwzględniając wszystkie koszty, łącznie z podatkami i należnościami celnymi przywozowymi, poniesione w okresie pomiędzy przywozem i sprzedażą, a także zyski. Jeżeli taka korekta wpłynęła na porównywalność cen, ustalenia wartości normalnej dokonuje się na poziomie obrotu równoważnym poziomowi, na którym wyznaczono cenę eksportową konstruowaną, przy uwzględnianiu różnic czynników, o których mowa w art. 13 ust. 2. 2. Korekta ceny, o której mowa w ust. 1, powinna obejmować koszty zwykle ponoszone przez krajowego importera, zapłacone przez jakąkolwiek stronę na polskim obszarze celnym lub poza nim, która jest związana z krajowym importerem lub zagranicznym eksporterem lub zawarła jedną z umów, o których mowa w art. 3 pkt 6 lit. c), w tym zwykłe koszty transportu, ubezpieczenia, przeładunku, załadunku i koszty dodatkowe, należności celne, cła antydumpingowe oraz należne podatki z tytułu przywozu lub sprzedaży towarów, jak również uzasadnioną marżę ze sprzedaży, koszty ogólnego zarządu i wszelkie inne koszty oraz zysk.


Art. 15. 1. Margines dumpingu w badanym okresie ustala się na podstawie: 1) porównania średniej ważonej wartości normalnej ze średnią ważoną ceną wszystkich porównywalnych transakcji eksportowych w przywozie na polski obszar celny, albo 2) porównania, na poziomie poszczególnych transakcji, wartości normalnych ustalonych dla danych transakcji z cenami porównywalnych transakcji eksportowych w przywozie na polski obszar celny. 2. Wartość normalną w formie średniej ważonej można porównać z cenami poszczególnych transakcji eksportowych w przywozie na polski obszar celny pod warunkiem, że występują istotne różnice w zakresie cen eksportowych w zależności od nabywcy, regionu lub okresu. Dokonanie takiego porównania wymaga wykazania, że różnice te nie mogą być właściwie uwzględnione przy zastosowaniu jednej z metod, o których mowa w ust. 1. 3. Przepisy ust. 1 i 2 nie wykluczają zastosowania metody kontroli wyrywkowej, o której mowa w art. 30 ust. 3 i 5.


Art. 16. W przypadku wystąpienia różnych marginesów dumpingu można ustalić średni ważony margines dumpingu. Rozdział 2 Ustalenie szkody


Art. 17. 1. Szkodę ustala się na podstawie zebranego materiału dowodowego po dokonaniu oceny: 1) wielkości przywozu na polski obszar celny towarów po cenach dumpingowych oraz jego wpływu na poziom cen towarów podobnych na rynku krajowym oraz 2) wpływu tego przywozu na przemysł krajowy. 2. Wielkość przywozu na polski obszar celny towarów po cenach dumpingowych ocenia się z uwzględnieniem okoliczności, czy przywóz ten wzrósł w stopniu znaczącym w wielkościach bezwzględnych bądź w stosunku do wielkości produkcji lub konsumpcji na polskim obszarze celnym. 3. W celu ustalenia wpływu przywozu na polski obszar celny towarów po cenach dumpingowych na ceny towarów podobnych na rynku krajowym należy zbadać: 1) czy ceny tych towarów są znacznie niższe od cen krajowych towarów podobnych, lub 2) czy przywóz po cenach dumpingowych w jakikolwiek inny sposób nie powoduje znacznego spadku cen krajowych towarów podobnych, albo czy nie hamuje wzrostu tych cen, który w przypadku niewystępowania przywozu towarów po cenach dumpingowych mógłby być znaczący.


Art. 18. W przypadku gdy przedmiotem postępowania antydumpingowego jest przywóz na polski obszar celny towarów z więcej niż jednego kraju, skutki tego przywozu ocenia się łącznie, pod warunkiem że: 1) ustalony margines dumpingu w przywozie z każdego kraju przekracza minimalny poziom określony w art. 50 ust. 1 pkt 3, 2) wielkość przywozu towaru po cenach dumpingowych z poszczególnych krajów nie jest nieznaczna, 3) dokonanie łącznej oceny skutków przywozu jest zasadne po uwzględnieniu warunków konkurencji pomiędzy towarami przywożonymi na polski obszar celny oraz warunków konkurencji pomiędzy towarami przywożonymi i podobnymi towarami krajowymi.


Art. 19. 1. Wpływ przywozu na polski obszar celny towarów po cenach dumpingowych na sytuację przemysłu krajowego bada się z uwzględnieniem wszystkich istotnych wskaźników i czynników ekonomicznych oddziałujących na stan tego przemysłu, a w szczególności: 1) procesu przezwyciężania przez przemysł krajowy trudności spowodowanych przywozem na polski obszar celny w przeszłości towarów po cenach dumpingowych, 2) wielkości marginesu dumpingu, 3) rzeczywistego bądź potencjalnego spadku wielkości: a) sprzedaży, b) zysków, c) produkcji, d) udziału w rynku, e) wydajności, f) stopy zwrotu inwestycji, g) poziomu wykorzystania zdolności produkcyjnych, 4) czynników wpływających na ceny krajowe, 5) niekorzystnych rzeczywistych bądź potencjalnych skutków w zakresie przepływów pieniężnych, 6) stanu zapasów, 7) stanu zatrudnienia, 8) poziomu wynagrodzeń, 9) rozwoju przemysłu, 10) zdolności do pozyskania kapitału i inwestycji. 2. Żaden pojedynczy czynnik, o którym mowa w ust. 1, bądź kilka z nich, nie muszą stanowić koniecznej ani wystarczającej przesłanki dla stwierdzenia istnienia wpływu, o którym mowa w ust. 1. 3. Skutki przywozu na polski obszar celny towaru po cenach dumpingowych ocenia się dla produkcji krajowego towaru podobnego, wydzielonej w oparciu o: 1) proces produkcyjny, 2) obroty producenta, 3) zyski producenta. 4. W przypadku gdy dostępne dane nie pozwalają na wydzielenie, o którym mowa w ust. 3, szkodę ocenia się na podstawie badania najwęższej grupy bądź kategorii towaru obejmującej towar podobny, dla której można uzyskać niezbędne informacje.


Art. 2. 1. Postanowienia, decyzje i rozporządzenia, o których mowa w ustawie, przed ich wydaniem opiniowane są przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Przepisów art. 106 § 2 i 5 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. 2. Obwieszczenia o postanowieniach i decyzjach wraz z uzasadnieniem są ogłaszane w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski B". 3. Minister właściwy do spraw gospodarki doręcza niezwłocznie ogłoszone rozporządzenia organom kraju eksportu, natomiast postanowienia i decyzje doręcza wszystkim uczestniczącym w postępowaniu stronom.


Art. 20. 1. W przypadku gdy w tym samym czasie oprócz przywozu na polski obszar celny towarów po cenach dumpingowych również inne czynniki mogą wyrządzać szkodę przemysłowi krajowemu, bada się je w celu wykluczenia możliwości, że szkoda wyrządzona przez te czynniki została uznana za wyrządzoną przez przywóz towarów po cenach dumpingowych. 2. Badania, o których mowa w ust. 1, powinny objąć w szczególności: 1) wielkość i ceny przywozu towaru nie realizowanego po cenach dumpingowych, 2) spadek popytu na krajowe towary podobne, 3) zmiany w poziomie i strukturze konsumpcji krajowej, 4) restrykcyjnie stosowane praktyki handlowe, 5) konkurencję między producentami zagranicznymi i krajowymi, 6) rozwój techniki i technologii, 7) zmiany w eksporcie i wydajności przemysłu krajowego. 3. Przepisy art. 19 ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio.


Art. 21. Stwierdzenia, że przywóz po cenach dumpingowych wyrządza szkodę przemysłowi krajowemu, dokonuje się na podstawie analizy wskaźników i czynników, o których mowa w art. 19 ust. 1 i art. 20 ust. 2.


Art. 22. 1. Zagrożenie wyrządzeniem szkody przemysłowi krajowemu stwierdza się, z zastrzeżeniem ust. 2, na podstawie ustalonych faktów lub przewidywań, że wystąpienie istotnej szkody jest wysoce prawdopodobne oraz bliskie w czasie. 2. Dla stwierdzenia zagrożenia przemysłu krajowego szkodą należy zbadać, czy wystąpiły w szczególności następujące okoliczności: 1) znacząca stopa wzrostu przywozu na polski obszar celny towarów po cenach dumpingowych, wskazująca na prawdopodobieństwo dalszego znacznego wzrostu przywozu, 2) dysponowanie przez eksportera wystarczającymi rezerwami mocy produkcyjnych, bądź istotne, bliskie w czasie zwiększenie przez niego mocy produkcyjnych, uprawdopodabniające znaczący wzrost przywozu na polski obszar celny towarów po cenach dumpingowych, z uwzględnieniem dostępności innych rynków eksportowych, które mogłyby wchłonąć dodatkowy przywóz, 3) możliwości przywozu na polski obszar celny towarów po cenach, które mogłyby w znacznym stopniu spowodować obniżenie cen na rynku krajowym bądź zapobiec ich wzrostowi, który w przypadku niewystępowania przywozu towarów po cenach dumpingowych miałby miejsce, zwiększając tym prawdopodobieństwo dalszego wzrostu popytu na przywóz tych towarów, 4) stan zapasów towaru objętego postępowaniem, 5) ograniczenie sprzedaży towaru objętego postępowaniem w wyniku zastosowania ograniczeń przywozu towaru objętego postępowaniem przez kraje trzecie.


Art. 23. Jeżeli na podstawie okoliczności, o których mowa w art. 22 ust. 2, ustalono, że dalszy przywóz towaru objętego postępowaniem, po cenach dumpingowych jest wysoce prawdopodobny oraz bliski w czasie i w razie niezastosowania środków antydumpingowych wyrządzi on przemysłowi krajowemu istotną szkodę, to takie ustalenie stanowi wystarczającą podstawę do sformułowania uzasadnionych przewidywań dotyczących powstania takiej szkody. Dział III Postępowanie antydumpingowe Rozdział 1 Wszczęcie postępowania antydumpingowego


Art. 24. 1. Minister właściwy do spraw gospodarki wszczyna postępowanie antydumpingowe: 1) na pisemny wniosek osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, złożony w imieniu lub na rzecz przemysłu krajowego, 2) z urzędu - gdy zachodzą szczególne okoliczności, a posiadane dane i informacje wskazują na znaczne prawdopodobieństwo występowania dumpingu, szkody i związku przyczynowego między nimi. 2. Wniosek uważa się za złożony zgodnie z ust. 1 pkt 1, jeżeli popierają go producenci krajowi produkujący nie mniej niż 25% całej produkcji krajowego towaru podobnego, przy czym ich produkcja stanowi ponad 50% produkcji krajowych producentów wyrażających pisemnie swoje stanowisko wobec wniosku, niezależnie od tego, czy stanowisko to wyraża poparcie czy sprzeciw. 3. Wniosek o wszczęcie postępowania antydumpingowego powinien zawierać w szczególności informacje i dane dotyczące: 1) wnioskodawcy, 2) nazwy towaru, wobec którego wnioskowane jest postępowanie, 3) producentów i eksporterów towaru, 4) importerów, 5) wielkości produkcji i sprzedaży krajowego towaru podobnego, 6) wielkości importu ogółem - w podziale na kraje pochodzenia towaru podobnego i kraje wysyłki, 7) wielkości importu z kraju, z którego przywozowi zarzuca się dumping, 8) wartości normalnej i ceny eksportowej towaru, 9) cenowego efektu dumpingu, 10) sytuacji przemysłu krajowego, 11) szkody wyrządzonej przez dumping przemysłowi krajowemu, 12) związku przyczynowego między dumpingiem a szkodą. 4. W przypadku gdy wniosek nie spełnia wymogów określonych w ust. 3 lub przedstawione dane okażą się niewystarczające, minister właściwy do spraw gospodarki, nie później niż w terminie 45 dni od dnia wpłynięcia wniosku, zawiadomi o tym wnioskodawcę i wezwie go, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż 30 dni od dnia wezwania. 5. W przypadku nieusunięcia braków w terminie, o którym mowa w ust. 4, minister właściwy do spraw gospodarki może, gdy uzasadniają to okoliczności sprawy, wyznaczyć dodatkowy termin do usunięcia braków. 6. Za dzień wpłynięcia wniosku, o którym mowa w ust. 4 i 5, uznaje się dzień wpłynięcia wniosku, w którym usunięto braki. 7. W przypadku wycofania wniosku przez wnioskodawcę przed wydaniem postanowienia o wszczęciu postępowania ochronnego, postępowania nie wszczyna się. 8. Jeżeli wnioskodawca wycofa wniosek po wszczęciu postępowania ochronnego, minister właściwy do spraw gospodarki, w drodze postanowienia, umorzy postępowanie, chyba że naruszałoby to interes publiczny. 9. Na postanowienie, o którym mowa w ust. 8, przysługuje zażalenie. 10. Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, wzór wniosku, o którym mowa w ust. 3, a także sposób jego złożenia, uwzględniając dane, o których mowa w ust. 3.


Art. 25. 1. Minister właściwy do spraw gospodarki, w terminie 45 dni od dnia wpłynięcia wniosku, wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania antydumpingowego, gdy: 1) dane oraz inne informacje przedstawione przez wnioskodawcę: a) nie uprawdopodabniają w sposób wystarczający występowania przywozu na polski obszar celny towaru po cenach dumpingowych i wyrządzenia przez niego szkody przemysłowi krajowemu, lub b) świadczą, że przywóz na polski obszar celny towaru objętego wnioskiem z kraju lub krajów w nim wskazanych jest nieznaczny, lub c) świadczą, że margines dumpingu jest mniejszy niż 2% ceny eksportowej, lub 2) wymaga tego interes publiczny. 2. Na postanowienie, o którym mowa w ust. 1, przysługuje zażalenie. 3. Przed wydaniem postanowienia o wszczęciu postępowania antydumpingowego informacje w sprawie nie będą podane do wiadomości publicznej. 4. Jeżeli z umów międzynarodowych wynika obowiązek zawiadomienia władz kraju eksportu o zamiarze wszczęcia postępowania antydumpingowego, minister właściwy do spraw gospodarki powiadomi o tym właściwe władze.


Art. 26. 1. Minister właściwy do spraw gospodarki, po stwierdzeniu, że zgromadzone dane i informacje uprawdopodobniają przywóz na polski obszar celny towarów po cenach dumpingowych i wyrządzenie przez ten przywóz szkody, wydaje, w terminie 45 dni od dnia wpłynięcia kompletnego wniosku, postanowienie o wszczęciu postępowania antydumpingowego. 2. Postanowienie, o którym mowa w ust. 1, powinno zawierać istotne informacje, które uzasadniają podejrzenie występowania dumpingu, szkody oraz związku przyczynowego pomiędzy nimi. Powinno ono określać: 1) datę wszczęcia postępowania antydumpingowego, 2) dane dotyczące wnioskodawcy, 3) nazwę towaru, którego postępowanie dotyczy i jego opis, w tym jego charakterystykę techniczną i sposoby wykorzystania oraz kod taryfy celnej, 4) kraj eksportu towaru objętego postępowaniem, 5) szacunkowy margines zarzucanego dumpingu, 6) czynniki, które stanowią podstawę ustaleń dotyczących szkody oraz związku przyczynowego, 7) okres badany dla potrzeb ustalenia dumpingu oraz szkody, 8) harmonogram postępowania, a w szczególności: a) termin, w którym strony mogą zgłosić swój udział w postępowaniu antydumpingowym, b) termin składania pisemnych wyjaśnień, informacji oraz opinii przez strony w sprawach, które uznają za istotne dla postępowania antydumpingowego, c) przewidywane terminy, do których powinno nastąpić dokonanie wstępnych i ostatecznych ustaleń dotyczących stanu faktycznego oraz prawnego. 3. Minister właściwy do spraw gospodarki doręcza postanowienie o wszczęciu postępowania antydumpingowego znanym mu zagranicznym producentom i eksporterom, których postępowanie dotyczy, oraz władzom kraju eksportu, a także wnioskodawcy. 4. Minister właściwy do spraw gospodarki przekazuje znanym mu zagranicznym producentom i eksporterom oraz władzom kraju eksportu wniosek, na podstawie którego wszczęto postępowanie. W przypadku gdy liczba zagranicznych eksporterów jest szczególnie duża, wniosek przekazuje się wyłącznie władzom kraju eksportu bądź właściwej organizacji lub zrzeszeniu eksporterów, a także wniosek przekazuje się, na ich prośbę, innym stronom. 5. Strony mające siedzibę za granicą, niemające adresu do doręczeń w Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli nie ustanowiły pełnomocnika w Rzeczypospolitej Polskiej, obowiązane są wskazać adres lub pełnomocnika w Rzeczypospolitej Polskiej do doręczeń dla celów postępowania antydumpingowego. W uzasadnionych przypadkach minister właściwy do spraw gospodarki może stronę od tego obowiązku zwolnić, jeżeli nie przedłuży to postępowania. 6. Minister właściwy do spraw gospodarki dopuszcza do udziału w postępowaniu antydumpingowym stronę, która uprawdopodobni, że niedotrzymanie terminu określonego w art. 26 ust. 2 pkt 8 lit. a) nastąpiło z przyczyn od niej niezależnych.


Art. 27. 1. Minister właściwy do spraw gospodarki przekazuje kwestionariusz postępowania antydumpingowego tym spośród stron, które w jego opinii mogą posiadać informacje istotne dla toczącego się postępowania. 2. Udzielenie przez strony odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, o którym mowa w ust. 1, powinno nastąpić w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż 30 dni, z tym że dla zagranicznych producentów oraz eksporterów termin ten rozpoczyna bieg po upływie 7 dni od dnia wysłania im kwestionariusza lub przekazania go przedstawicielstwu dyplomatycznemu kraju eksportu. 3. Terminy, o których mowa w ust. 2, mogą być przedłużone nie więcej jednak niż o 30 dni, o ile strona przedstawi argumenty, mające dla niej istotne znaczenie w toczącym się postępowaniu, uzasadniające przedłużenie terminu. 4. Niezachowanie przez stronę terminów określonych w ust. 2 lub 3 spowoduje skutki, o których mowa w art. 29 ust. 2-4. 5. Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, wzór kwestionariusza, o którym mowa w ust. 1. Kwestionariusz zawiera w szczególności informacje ogólne o przedsiębiorstwie, opis produktu, informacje o działalności przedsiębiorstwa, eksporcie na polski obszar celny towaru będącego przedmiotem postępowania, sprzedaży na rynku polskim towarów będących przedmiotem postępowania i kosztach produkcji.


Art. 28. 1. Minister właściwy do spraw gospodarki zapewnia stronom czynny udział w postępowaniu, a przed zakończeniem postępowania umożliwia tym stronom wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i informacji oraz zgłoszonych w nich wniosków. 2. Stronie przysługuje, na jej pisemny wniosek, prawo przeglądania akt sprawy, z wyłączeniem dokumentów zawierających informacje niejawne oraz materiałów objętych tajemnicą służbową. 3. Wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów, o których mowa w ust. 1, może nastąpić także w formie ustnej, o ile zostanie przez stronę potwierdzone w formie pisemnej, pod rygorem pominięcia.


Art. 29. 1. Minister właściwy do spraw gospodarki, w przypadku gdy jest to niezbędne dla prowadzonego postępowania, może zwrócić się do stron o dostarczenie wszelkich informacji i opinii. 2. Jeżeli strona nie udzieli informacji, nie przekaże wypełnionego kwestionariusza lub w inny sposób będzie utrudniać prowadzenie postępowania antydumpingowego, ustaleń dokonuje się na podstawie dostępnych ministrowi właściwemu do spraw gospodarki danych i informacji. 3. Jeżeli strona przedstawiła mylące lub nieprawdziwe informacje, minister właściwy do spraw gospodarki pomija je przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy. 4. Stronę informuje się o skutkach braku współpracy. 5. W przypadku gdy ustalenia, w szczególności dotyczące wartości normalnej, zostały dokonane na podstawie informacji zawartych w kwestionariuszu postępowania antydumpingowego, podlegają one łącznemu sprawdzeniu z informacjami dostarczonymi przez wnioskodawcę przez porównanie z informacjami pochodzącymi z innych niezależnych źródeł, takich jak publikowane cenniki, urzędowe statystyki dotyczące przywozu towarów na polski obszar celny, lub z informacjami uzyskanymi w toku postępowania antydumpingowego.


Art. 3. Użyte w ustawie określenia oznaczają: 1) towar podobny - towar, który jest jednakowy pod każdym względem w stosunku do towaru objętego postępowaniem antydumpingowym, lub w razie braku takiego towaru - inny towar, który, pomimo że nie jest jednakowy pod każdym względem, ma cechy ściśle odpowiadające cechom towaru objętego postępowaniem antydumpingowym, 2) szkoda - istotną szkodę wyrządzoną przemysłowi krajowemu; za szkodę uważa się również groźbę wyrządzenia istotnej szkody, jak też istotne opóźnienie w powstaniu przemysłu krajowego, 3) przemysł krajowy - ogół producentów wytwarzających towar podobny na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub tych spośród producentów, których łączna produkcja stanowi znaczącą część produkcji krajowej tego towaru; w przypadku gdy producenci są powiązani z zagranicznymi eksporterami lub krajowymi importerami albo sami są importerami towaru będącego przedmiotem postępowania - przez przemysł krajowy można rozumieć pozostałych producentów krajowych wytwarzających towar podobny, 4) producenci powiązani - producentów powiązanych z zagranicznymi eksporterami lub krajowymi importerami w jeden z następujących sposobów: a) jeden z nich bezpośrednio lub pośrednio kontroluje drugiego, b) obaj są bezpośrednio lub pośrednio kontrolowani przez osobę trzecią, c) obaj bezpośrednio lub pośrednio kontrolują osobę trzecią - pod warunkiem, że istnieje uzasadnione przekonanie lub podejrzenie, że na skutek powiązań dany producent postępuje odmiennie od producentów niemających powiązań, 5) osoba kontrolująca drugą osobę - przedsiębiorcę uczestniczącego w obrocie, który prawnie lub faktycznie może ukierunkować lub ograniczyć postępowanie drugiego przedsiębiorcy, 6) sprzedaż w zwykłym obrocie handlowym - każdą sprzedaż dokonaną przez producenta towaru objętego postępowaniem antydumpingowym, na warunkach ogólnie przyjętych w jego kraju, z wyjątkiem sprzedaży: a) po cenach niższych od kosztów produkcji w rozumieniu art. 8, b) między osobami powiązanymi w rozumieniu pkt 4, c) między stronami, które dokonują rozliczeń w ramach umowy barterowej, umowy clearingu, umowy offsetowej lub innej umowy polegającej na wzajemnych świadczeniach niepieniężnych, 7) środki antydumpingowe - tymczasowe i ostateczne cła antydumpingowe oraz zobowiązania cenowe; tymczasowe i ostateczne cła antydumpingowe stanowią należności celne przywozowe w rozumieniu przepisów prawa celnego, 8) strony: a) zagranicznych producentów lub eksporterów towaru objętego postępowaniem antydumpingowym, krajowych importerów tego towaru lub organizacje oraz zrzeszenia przedsiębiorców, jeżeli większość ich członków jest zagranicznymi producentami lub eksporterami albo krajowymi importerami danego towaru, b) organy kraju eksportu, c) krajowych producentów lub organizacje oraz zrzeszenia producentów, jeżeli większość ich członków jest producentami towaru podobnego, d) producentów wykorzystujących w procesie produkcji towar objęty postępowaniem lub ich organizacje, lub organizacje konsumenckie, e) inne krajowe lub zagraniczne osoby fizyczne lub prawne, które wykażą swój bezpośredni interes materialny lub inny prawem chroniony interes w badanej sprawie. 9) kraj eksportu - kraj pochodzenia towaru w rozumieniu przepisów prawa celnego; jeżeli nie można ustalić kraju pochodzenia towaru jest nim kraj wysyłki; za kraj eksportu nie może być uznany kraj, przez którego obszar towar jest przewożony, 10) badany okres - okres, w odniesieniu do którego prowadzi się badanie, czy przywóz na polski obszar celny został dokonany po cenach dumpingowych i czy wyrządził on szkodę; okres ten dla ustalenia dumpingu powinien wynosić 12 miesięcy, a w szczególnych przypadkach może być krótszy, ale nie może wynosić mniej niż 6 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień wszczęcia postępowania antydumpingowego i jest określany szczegółowo w postanowieniu o wszczęciu postępowania antydumpingowego, 11) nieznaczny przywóz - przywóz na polski obszar celny po cenach dumpingowych z jednego kraju stanowiący mniej niż 3% przywozu towaru podobnego, chyba że kraje, których udział każdego z nich wynosi mniej niż 3% takiego przywozu osiągną łączny udział przekraczający 7% przywozu towaru podobnego.


Art. 30. 1. Minister właściwy do spraw gospodarki, w celu weryfikacji informacji i materiałów przedłożonych przez strony, może przeprowadzić niezbędną kontrolę w ich siedzibie lub miejscu prowadzenia działalności. 2. W przypadku zagranicznych eksporterów i producentów kontrola, o której mowa w ust. 1, może zostać przeprowadzona, o ile zainteresowane zagraniczne podmioty wyrażą zgodę, a władze danego kraju zostały o tym oficjalnie powiadomione i nie zgłaszają sprzeciwu. 3. W przypadku dużej liczby wnioskodawców, zagranicznych producentów, eksporterów, krajowych importerów, typów towaru objętego postępowaniem antydumpingowym lub transakcji, minister właściwy do spraw gospodarki może wydać postanowienie o ograniczeniu badania do reprezentantów wybranych w ramach próby statystycznej lub do reprezentanta mającego największy udział w produkcji, sprzedaży lub eksporcie (kontrola wyrywkowa). 4. W przypadku gdy po wydaniu postanowienia o kontroli wyrywkowej wybrane podmioty nie dostarczą niezbędnych informacji, w ich miejsce wybiera się nowych reprezentantów, chyba że nie miałoby to istotnego wpływu na wynik kontroli. 5. W przypadku zastosowania kontroli wyrywkowej, dla każdego zagranicznego eksportera lub producenta, który w terminie udzielił odpowiedzi na pytania kwestionariusza antydumpingowego, lecz nie został wybrany na reprezentanta, ustala się indywidualne marginesy dumpingu, chyba że liczba zagranicznych eksporterów lub producentów jest tak duża, że uniemożliwi to terminowe zakończenie postępowania.


Art. 31. Nie później niż 15 dni przed wyznaczoną datą dokonania wstępnych ustaleń, strony mogą zgłaszać na piśmie wyjaśnienia, informacje oraz opinie, pod rygorem pominięcia przy dokonywaniu ustaleń.


Art. 32. 1. Na podstawie materiałów dowodowych zgromadzonych w toku postępowania, minister właściwy do spraw gospodarki dokona, nie wcześniej niż na 2 miesiące i nie później niż na 6 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania antydumpingowego, w drodze postanowienia, wstępnych ustaleń co do występowania dumpingu, szkody oraz związku przyczynowego pomiędzy nimi. 2. Postanowienie, o którym mowa w ust. 1, powinno zawierać wstępne ustalenia dotyczące stanu faktycznego oraz prawnego, istotne dla prowadzonego postępowania, a w szczególności: 1) określenie towaru objętego postępowaniem w sposób wystarczający dla potrzeb postępowania przed organami celnymi, w tym nazwę towaru i kod taryfy celnej, 2) wykaz ustalonych eksporterów oraz producentów towaru objętego postępowaniem, 3) określenie marginesu dumpingu, o ile ustalono istnienie dumpingu oraz podstawę, na jakiej oparto ustalenia, w tym opis metody zastosowanej przy określaniu wartości normalnej, ceny eksportowej oraz dostosowań, jeśli takich dokonano przy ich porównywaniu, 4) w przypadku zastosowania metody, o której mowa w art. 15 ust. 2 uzasadnienie dla posłużenia się tą metodą, 5) w przypadku odmowy ustalenia indywidualnych marginesów dumpingu, w sytuacji, o której mowa w art. 30 ust. 4 - uzasadnienie przyczyny odmowy, 6) wskazanie okoliczności, na których oparto ustalenia co do występowania szkody spowodowanej stwierdzonym dumpingiem oraz innych okoliczności, z wyłączeniem dumpingu, które wzięto pod uwagę, 7) określenie, w przypadku gdy istnieje potrzeba ich zastosowania, wysokości niezbędnych środków tymczasowych, okresu ich stosowania oraz przesłanek uzasadniających ich stosowanie. 3. Postanowienie, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw gospodarki niezwłocznie doręcza władzom kraju eksportu oraz innym stronom, które zgłosiły swój udział w postępowaniu. 4. Stronom, o których mowa w ust. 3, przysługuje prawo do wniesienie zastrzeżeń co do wstępnych ustaleń w terminie 15 dni od dnia doręczenia postanowienia. Zastrzeżenia powinny zawierać uzasadnienie wraz z danymi i informacjami na ich poparcie. 5. Składając zastrzeżenia, o których mowa w ust. 4, producenci lub eksporterzy biorący udział w postępowaniu mogą złożyć wniosek o przeprowadzenie z nimi odrębnego posiedzenia wyjaśniającego w sprawie zastosowanej wobec nich metody ustalenia dumpingu. 6. Na postanowienie, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje zażalenie.


Art. 33. 1. Na wniosek strony złożony nie później niż w terminie miesiąca od dnia doręczenia postanowienia, o którym mowa w art. 32 ust. 1, minister właściwy do spraw gospodarki wyznacza datę posiedzenia wyjaśniającego, na którym strony mogą przedstawiać informacje, wyjaśnienia oraz opinie, w szczególności dotyczące wstępnych ustaleń. Posiedzenie wyjaśniające powinno odbyć się nie później niż na 2 miesiące przed wyznaczoną datą dokonania ustaleń ostatecznych. 2. Strona nie ma obowiązku uczestniczenia w posiedzeniu, o którym mowa w ust. 1, a nieobecność w trakcie posiedzenia nie może powodować dla niej niekorzystnych skutków z tego powodu. 3. Termin posiedzenia powinien być tak wyznaczony, aby informacja o jego zwołaniu umożliwiła stronom przygotowanie się do udziału w posiedzeniu. 4. Posiedzeniu przewodniczy wyznaczony przez ministra właściwego do spraw gospodarki pracownik ministerstwa. Ustala on porządek posiedzenia, kieruje jego przebiegiem oraz sporządza protokół z przeprowadzonego posiedzenia. 5. Protokół, o którym mowa w ust. 4, sporządza się tak, aby z niego wynikało, jakie budzące wątpliwości okoliczności oraz fakty stanowiące przedmiot badania zostały omówione i wyjaśnione, kto i w jakim charakterze składał wyjaśnienia, a także jakie uwagi zgłosiły obecne na posiedzeniu strony. 6. Protokół doręcza się niezwłocznie uczestniczącym w posiedzeniu stronom. 7. Stronom uczestniczącym w posiedzeniu przysługuje prawo do zgłaszania na piśmie zastrzeżeń, w terminie 7 dni od dnia doręczenia protokołu. Zastrzeżenie powinno zawierać uzasadnienie wraz z danymi i informacjami na jego poparcie.


Art. 34. W przypadku gdy nie złożono wniosku o zwołanie posiedzenia wyjaśniającego, strony mogą składać na piśmie wyjaśnienia, informacje oraz opinie, nie później niż w terminie 45 dni przed wyznaczoną datą dokonania ustaleń ostatecznych, pod rygorem pominięcia przy dokonywaniu ustaleń.


Art. 35. W trakcie postępowania antydumpingowego, przedstawiciele krajowych organizacji konsumenckich lub przemysłu przetwarzającego towar objęty postępowaniem, mogą przedstawiać informacje oraz opinie w sprawach istotnych dla toczącego się postępowania, w tym na temat interesu publicznego, któremu miałoby służyć zastosowanie środków antydumpingowych.


Art. 36. 1. Na podstawie materiałów dowodowych zgromadzonych w toku postępowania, minister właściwy do spraw gospodarki dokonuje, nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia przyjęcia wstępnych ustaleń, w drodze postanowienia, ostatecznych ustaleń co do występowania dumpingu, szkody oraz związku przyczynowego pomiędzy nimi. 2. Postanowienie, o którym mowa w ust. 1, zawiera ostateczne ustalenia dotyczące stanu faktycznego oraz prawnego, istotne dla prowadzonego postępowania oraz powody dla ich przyjęcia, a w szczególności: 1) informacje, o których mowa w art. 32 ust. 2 pkt 1-6, 2) powody, dla których odrzucono lub zaakceptowano argumenty, wnioski lub żądania eksporterów lub producentów, 3) wysokość proponowanego cła antydumpingowego, biorąc pod uwagę interes publiczny związany z jego nałożeniem oraz po rozważeniu, czy cło mniejsze niż margines dumpingu, wystarczyłoby do zlikwidowania szkody wyrządzonej przemysłowi krajowemu, 4) uzasadnienie proponowanej wysokości cła antydumpingowego. 3. Postanowienie, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw gospodarki niezwłocznie doręcza władzom kraju lub krajów eksportu oraz innym stronom biorącym udział w postępowaniu. 4. Na wniosek zainteresowanych producentów lub eksporterów w okresie 25 dni od dnia doręczenia postanowienia, o którym mowa w ust. 1, przeprowadza się z nimi odrębne posiedzenia wyjaśniające w sprawie ostatecznie zastosowanej wobec każdego z nich metody ustalenia dumpingu. 5. Na postanowienie, o którym mowa w ust. 1, przysługuje zażalenie.


Art. 37. 1. Po wszczęciu postępowania antydumpingowego, minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek ministra właściwego do spraw gospodarki, może zobowiązać, w drodze postanowienia, organy celne do prowadzenia ewidencji przywożonych na polski obszar celny towarów objętych postępowaniem antydumpingowym. 2. Ewidencję, o której mowa w ust. 1, prowadzi się przez okres nie dłuższy niż 9 miesięcy, a dla towarów rolnych - przez okres nie dłuższy niż 12 miesięcy. 3. Mając na względzie potrzeby postępowania antydumpingowego, minister właściwy do spraw finansów publicznych określi w drodze rozporządzenia: 1) sposób prowadzenia przez organy celne ewidencji na potrzeby postępowania antydumpingowego, 2) dane, które umieszcza się w ewidencji prowadzonej na potrzeby postępowania antydumpingowego, 3) rodzaje dokumentów, na podstawie których dokonuje się wpisów do ewidencji prowadzonej na potrzeby postępowania antydumpingowego. Rozdział 2 Środki tymczasowe


Art. 38. 1. Jeżeli w postanowieniu, o którym mowa w art. 32 ust. 1, wstępnie ustalono istnienie dumpingu i będącej jego wynikiem szkody, minister właściwy do spraw gospodarki, w drodze rozporządzenia, może ustanowić tymczasowe cła antydumpingowe w celu zapobieżenia powstawaniu dalszej szkody w czasie toczącego się postępowania. 2. Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, określa wysokość tymczasowego cła antydumpingowego, a także sposób, warunki, zakres i okres jego stosowania. 3. Tymczasowe cła antydumpingowe ustanawia się w wysokości niezbędnej do zapobieżenia szkodzie, nieprzekraczającej wstępnie marginesu dumpingu określonego w postanowieniu, o którym mowa w art. 32 ust. 1. 4. Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw gospodarki przekazuje niezwłocznie stronom biorącym udział w postępowaniu oraz Prezesowi Głównego Urzędu Ceł.


Art. 39. 1. Tymczasowe cło antydumpingowe ustanawia się nie wcześniej niż po upływie 2 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania antydumpingowego, ale nie później niż w terminie 9 miesięcy od tej daty. 2. Tymczasowe cło antydumpingowe ustanawia się na okres 6 miesięcy, z zastrzeżeniem ust. 3. Okres ten można przedłużyć o dalsze 3 miesiące w przypadku gdy zagraniczni producenci lub eksporterzy, reprezentujący znaczny udział w handlu towarem, którego postępowanie dotyczy, wystąpią o to lub nie wyrażą sprzeciwu w terminie 7 dni od powiadomienia ich o takim zamiarze. 3. Tymczasowe cło antydumpingowe można ustanowić na okres 9 miesięcy w przypadku gdy postanowienie, o którym mowa w art. 32 ust. 1, taki termin przewiduje, a strony, o których mowa w ust. 2, nie wniosą do tego zastrzeżeń.


Art. 4. 1. Środki antydumpingowe mogą być zastosowane wobec towaru objętego postępowaniem antydumpingowym jedynie wówczas, gdy w wyniku postępowania zostanie stwierdzone, że przez dopuszczenie towaru do obrotu na polskim obszarze celnym po cenie dumpingowej wyrządzana jest szkoda przemysłowi krajowemu. 2. Towar uważa się za dopuszczony do obrotu na polskim obszarze celnym po cenie dumpingowej, jeżeli jego cena eksportowa jest niższa od wartości normalnej. 3. Przy ustanawianiu środków antydumpingowych będzie brana pod uwagę szczególna sytuacja krajów rozwijających się będących członkami WTO.


Art. 40. 1. Warunkiem dopuszczenia do obrotu towaru, wobec którego ustanowiono tymczasowe cło antydumpingowe, jest złożenie zabezpieczenia w wysokości równej należności z tytułu tego cła oraz kwoty, o którą wzrosną podatki pośrednie w wyniku ustanowienia tymczasowego cła antydumpingowego. 2. Do postępowania dotyczącego zabezpieczeń stosuje się przepisy prawa celnego i podatkowego. Rozdział 3 Zobowiązania cenowe


Art. 41. 1. W toku postępowania antydumpingowego, po dokonaniu wstępnych ustaleń, o których mowa w art. 32 ust. 1, lecz nie później niż na 2 miesiące przed upływem wyznaczonego terminu dla dokonania ustaleń ostatecznych, zagraniczny eksporter może wystąpić do ministra właściwego do spraw gospodarki z inicjatywą złożenia zobowiązania do zmiany cen lub do zaprzestania przywozu po cenach dumpingowych na polski obszar celny. 2. W przypadku gdy w kraju eksportu sektor państwowy posiada dominujący udział w handlu albo w ustalaniu ceny towaru, którego postępowanie antydumpingowe dotyczy, organy kraju eksportu mogą złożyć zobowiązanie cenowe w imieniu wszystkich zagranicznych eksporterów. W tym przypadku stosuje się przepis art. 42 ust. 1. 3. Minister właściwy do spraw gospodarki może zaproponować zagranicznemu eksporterowi przyjęcie zobowiązania, o którym mowa w ust. 1, a zagraniczny eksporter może propozycję przyjąć lub odrzucić. 4. W zobowiązaniach cenowych wzrost ceny powinien być ustalony w wysokości wystarczającej do usunięcia szkody wyrządzonej przez przywóz towaru po cenach dumpingowych, ale nie wyższej niż ustalony margines dumpingu. 5. Strona występująca z inicjatywą złożenia zobowiązania cenowego sporządza tekst tego zobowiązania niezawierający informacji o charakterze poufnym celem udostępnienia go pozostałym stronom.


Art. 42. 1. Minister właściwy do spraw gospodarki może wyrazić, w drodze postanowienia, zgodę na przyjęcie zobowiązania cenowego, jeżeli jest ono wystarczające do usunięcia skutków dumpingu. 2. Postanowienie, o którym mowa w ust. 1, określa w szczególności: 1) nazwę towaru i kod taryfy celnej, 2) zagranicznego eksportera lub kraj eksportu, których zobowiązanie cenowe wiąże, 3) zobowiązanie określające cenę, do której stosowania podjęto zobowiązanie lub sposób ustalenia ceny, 4) sposób, warunki, zakres i okres stosowania zobowiązania cenowego, w tym terminy składania informacji niezbędnych do oceny wywiązywania się przez stronę z przyjętego zobowiązania. 3. Na stronie, która zaciągnęła zobowiązanie cenowe, spoczywa obowiązek przekazywania ministrowi właściwemu do spraw gospodarki, w terminach określonych w postanowieniu, o którym mowa w ust. 1, wszelkich informacji niezbędnych do oceny wywiązywania się przez tę stronę z przyjętego zobowiązania. Niedopełnienie tego obowiązku stanowi naruszenie zobowiązania cenowego.


Art. 43. 1. Po przyjęciu zobowiązania cenowego minister właściwy do spraw gospodarki kontynuuje postępowanie w celu ostatecznego ustalenia, czy miał miejsce przywóz towaru po cenach dumpingowych oraz czy wyrządzona została przez taki przywóz szkoda. 2. Ustalenia ostateczne zostaną dokonane nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia wydania postanowienia w sprawie przyjęcia zobowiązania cenowego.


Art. 44. 1. Minister właściwy do spraw gospodarki może, w drodze postanowienia, odmówić przyjęcia zobowiązania cenowego zgłoszonego przez zagranicznego eksportera lub organy kraju eksportu. 2. Zagranicznego eksportera lub organy kraju eksportu, których inicjatywa zobowiązania cenowego nie została przyjęta, powiadamia się na piśmie o powodach odmowy oraz o możliwości wyrażenia opinii w tej sprawie.


Art. 45. W trakcie obowiązywania zobowiązania cenowego, tymczasowe i ostateczne cła antydumpingowe nie będą stosowane wobec towaru objętego tym zobowiązaniem, o ile zostało ono przyjęte w drodze postanowienia, o którym mowa w art. 42 ust. 1.


Art. 46. 1. W przypadku, gdy istnieją podstawy do przypuszczenia, że strona nie wywiązuje się z przyjętego zobowiązania cenowego, minister właściwy do spraw gospodarki po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego stwierdza, w drodze postanowienia, czy nastąpiło naruszenie zobowiązania cenowego. 2. Na postanowienie, o którym mowa w ust. 1, stronie której postanowienie dotyczy służy zażalenie. 3. W przypadku stwierdzenia naruszenia zobowiązania cenowego minister właściwy do spraw gospodarki ustanowi, w drodze rozporządzenia, cło antydumpingowe zgodnie z dokonanymi ustaleniami wstępnymi albo ostatecznymi. 4. W przypadku, o którym mowa w ust. 3, minister właściwy do spraw gospodarki może ustanowić ostateczne cło antydumpingowe z mocą wsteczną na towary, które dopuszczono do obrotu nie wcześniej niż na 3 miesiące przed ustanowieniem tymczasowych ceł antydumpingowych. 5. Ostateczne cło antydumpingowe, o którym mowa w ust. 4, nie może zostać ustanowione na towary dopuszczone do obrotu przed naruszeniem zobowiązania cenowego. Rozdział 4 Zakończenie postępowania antydumpingowego


Art. 47. Minister właściwy do spraw gospodarki zakończy postępowanie antydumpingowe w terminie 12 miesięcy. W szczególnie uzasadnionych przypadkach termin ten może być przedłużony do 18 miesięcy.


Art. 48. W przypadku gdy ostateczne ustalenia, o których mowa w art. 36, wykazały że ma miejsce przywóz na polski obszar celny towarów po cenach dumpingowych i przywóz ten wyrządza szkodę, minister właściwy do spraw gospodarki zakończy postępowanie antydumpingowe i ustanowi, w drodze rozporządzenia, ostateczne cło antydumpingowe.


Art. 49. 1. W przypadku gdy ostateczne ustalenia wykażą, że przyjęte zobowiązanie cenowe nie jest wystarczające do usunięcia szkody wyrządzonej przez przywóz po cenach dumpingowych, minister właściwy do spraw gospodarki może zaproponować zagranicznemu eksporterowi przyjęcie nowego zobowiązania cenowego; odrzucenie tej propozycji będzie traktowane jak naruszenie zobowiązania cenowego. 2. W przypadku gdy ostateczne ustalenia wykażą, że przyjęte zobowiązanie cenowe przewyższa ustalony margines dumpingu, minister właściwy do spraw gospodarki zmienia postanowienie, o którym mowa w art. 42 ust. 1, dostosowując wysokość zobowiązania cenowego lub warunki, o których mowa w art. 42 ust. 2 pkt 4, do przyjętych ustaleń. 3. W przypadku gdy ostateczne ustalenia wykażą, że towar nie był przywożony po cenach dumpingowych lub, że przywóz taki nie wyrządza szkody, minister właściwy do spraw gospodarki stwierdza w postanowieniu, w którym dokonuje ostatecznych ustaleń, wygaśnięcie zobowiązania cenowego.


Art. 5. Zastosowanie środków antydumpingowych wymaga rozważenia interesu publicznego, którego ocena obejmuje w szczególności interes przemysłu krajowego, na rzecz którego toczy się postępowanie, interes użytkowników oraz konsumentów towaru objętego postępowaniem, jak również skutki nałożenia ceł w sferze konkurencji. Dział II Wartość normalna, cena eksportowa, dumping oraz szkoda Rozdział I Określenie wartości normalnej oraz marginesu dumpingu


Art. 50. Minister właściwy do spraw gospodarki zakończy, w drodze decyzji, postępowanie antydumpingowe bez ustanowienia środka antydumpingowego: 1) w stosunku do kraju, z którego przywóz na polski obszar celny uznano, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, za nieznaczny, 2) gdy na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego nie stwierdzono, że ma miejsce przywóz na polski obszar celny towaru objętego postępowaniem antydumpingowym po cenach dumpingowych, który wyrządza szkodę przemysłowi krajowemu, 3) jeżeli margines dumpingu jest mniejszy niż 2% ceny eksportowej, 4) jeżeli wymaga tego interes publiczny.


Art. 51. Minister właściwy do spraw gospodarki zakończy, w drodze decyzji, postępowanie antydumpingowe przez jego umorzenie, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe.


Art. 52. 1. W przypadku zakończenia postępowania antydumpingowego z przyczyn, o których mowa w art. 50 pkt 2 i art. 51, zabezpieczenie, o którym mowa w art. 40 ust. 1, organ celny zwraca na pisemny wniosek osoby zainteresowanej. 2. Od kwoty zwracanego zabezpieczenia organ celny nie płaci odsetek.


Art. 53. Cła antydumpingowe ustanawia się w wysokości niezbędnej do usunięcia szkody, ale nieprzekraczającej marginesu dumpingu.


Art. 54. 1. Cło antydumpingowe powinno być ustanowione indywidualnie dla każdego znanego producenta lub eksportera towaru przywożonego na polski obszar celny po cenach dumpingowych, z zastrzeżeniem ust. 2. 2. W przypadku stosowania kontroli wyrywkowej, ostateczne cło antydumpingowe nałożone na towary sprzedawane lub produkowane przez zagranicznych eksporterów lub producentów nieobjętych kontrolą wyrywkową nie może przekraczać średniego ważonego marginesu dumpingu ustalonego dla zagranicznych eksporterów lub producentów objętych kontrolą wyrywkową. Dla ustalenia średniego ważonego marginesu dumpingu pomija się marginesy mniejsze niż 2% do ceny eksportowej oraz marginesy ustalone z zastosowaniem art. 29 ust. 2. 3. W przypadku gdy towar jest przywożony na polski obszar celny z wielu źródeł, ostateczne cła antydumpingowe nakłada się w każdym przypadku, w sposób niedyskryminacyjny, w przywozie ze wszystkich tych źródeł, wobec których stwierdzono stosowanie dumpingu i wyrządzanie szkody, z wyjątkiem przywozu objętego zobowiązaniami cenowymi.


Art. 55. 1. Minister właściwy do spraw gospodarki w rozporządzeniu ustanawiającym ostateczne cło antydumpingowe określa w szczególności: 1) nazwę towaru i kod taryfy celnej, 2) zagranicznych producentów lub eksporterów oraz kraje eksportu, których ostateczne cła antydumpingowe dotyczą, 3) wysokość ostatecznych ceł antydumpingowych, a także sposób, warunki, zakres i okres ich stosowania, 4) marginesy dumpingu dla poszczególnych zagranicznych producentów lub eksporterów i krajów eksportu oraz wysokość ustanowionych ostatecznych ceł antydumpingowych w stosunku do poszczególnych lub wszystkich eksporterów z danego kraju, 5) zagranicznych eksporterów bądź organy krajów eksportu, które złożyły zobowiązania cenowe. 2. Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, doręcza się niezwłocznie zagranicznym producentom lub eksporterom, którzy biorą udział w postępowaniu oraz organom krajów eksportu, a także Prezesowi Głównego Urzędu Ceł.


Art. 56. 1. W przypadku okresowej zmiany warunków rynkowych, które były podstawą ustanowienia ostatecznych ceł antydumpingowych, minister właściwy do spraw gospodarki może, na wniosek strony lub z urzędu, w drodze rozporządzenia, zawiesić stosowanie ceł antydumpingowych na okres 9 miesięcy. Zawieszenie może zostać przedłużone na dalsze 3 miesiące. 2. Przed wydaniem rozporządzenia, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw gospodarki umożliwi wypowiedzenie się wnioskodawcy, przemysłowi krajowemu oraz przedstawicielom krajowych organizacji konsumenckich co do zamierzonego zawieszenia stosowania ceł antydumpingowych. 3. Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, może zostać uchylone, jeżeli ustała przyczyna zawieszenia.


Art. 57. Wymiaru i poboru ceł antydumpingowych dokonuje organ celny.


Art. 58. Tymczasowe i ostateczne cła antydumpingowe ustanawia się na towary dopuszczane do obrotu na polskim obszarze celnym od daty określonej w rozporządzeniu je nakładającym, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej.


Art. 59. 1. Jeżeli ustanowione zostanie tymczasowe lub ostateczne cło antydumpingowe, warunkiem dopuszczenia do obrotu towaru klasyfikowanego według takiego kodu taryfy celnej, jak towar objęty środkiem antydumpingowym, jest udokumentowanie pochodzenia towaru na zasadach określonych w przepisach prawa celnego. Jeżeli warunek ten nie zostanie spełniony, stosuje się cło antydumpingowe. 2. W przypadku gdy retrospektywnie zostanie przedstawiony dowód pochodzenia towaru, a organ celny stwierdzi, że towar nie podlega środkowi antydumpingowemu, cło antydumpingowe pobrane zgodnie z ust. 1, zostanie zwrócone na zasadach określonych w przepisach prawa celnego. Od zwracanego cła organ celny nie płaci odsetek.


Art. 6. 1. Wartość normalną towaru objętego postępowaniem antydumpingowym, zwaną dalej "wartością normalną", ustala się, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w ustawie, na podstawie cen sprzedaży towaru podobnego, faktycznie zapłaconych lub należnych w zwykłym obrocie handlowym, gdy jest on przeznaczony do konsumpcji w kraju eksportu. 2. Jeżeli w kraju eksportu nie produkuje się towaru podobnego lub nie można ustalić dla niego porównywalnej ceny, to wartość normalną tego towaru można ustalić na podstawie porównywalnej ceny zapłaconej lub należnej w zwykłym obrocie handlowym za ten towar przeznaczony do konsumpcji w kraju pochodzenia. 3. W przypadku gdy zagraniczny eksporter nie produkuje lub nie sprzedaje podobnych towarów w zwykłym obrocie handlowym w kraju eksportu, wartość normalną można ustalić na podstawie cen towaru podobnego, stosowanych w kraju eksportu przez innych sprzedawców lub producentów. 4. Ceny stosowane pomiędzy stronami, które są ze sobą powiązane lub zawarły jedną z umów, o których mowa w art. 3 pkt 6 lit. c), nie mogą być uznane za płacone w zwykłym obrocie handlowym i nie można ich wykorzystać do ustalenia wartości normalnej, chyba że zostanie wykazane, iż powiązanie to nie wywiera wpływu na ceny stosowane między tymi stronami.


Art. 60. 1. W przypadku gdy w trakcie postępowania antydumpingowego było ustanowione tymczasowe cło antydumpingowe, a ostatecznie ustalono, że miał miejsce przywóz na polski obszar celny towarów po cenach dumpingowych i że przywóz ten wyrządził szkodę przemysłowi krajowemu, niezależnie od tego czy zostanie ustalone ostateczne cło antydumpingowe, minister właściwy do spraw gospodarki w drodze rozporządzenia, określi, w jakim zakresie tymczasowe cło antydumpingowe ma zostać pobrane, z zastrzeżeniem ust. 4. 2. Tymczasowe cło antydumpingowe nie może zostać pobrane, jeżeli ostateczne ustalenia stwierdzają tylko groźbę wyrządzenia szkody lub opóźnienia powstania przemysłu krajowego, chyba że istotna szkoda powstałaby, gdyby nie nałożono tymczasowego cła antydumpingowego. 3. W przypadku gdy nie ustanowiono ostatecznego cła antydumpingowego i nie pobrano tymczasowego cła antydumpingowego, organy celne zwracają zabezpieczenie pobrane zgodnie z art. 40. 4. Jeżeli minister właściwy do spraw gospodarki ustanowi ostateczne cło antydumpingowe, a jego wysokość jest wyższa niż wysokość tymczasowego cła antydumpingowego, organ celny pobiera tymczasowe cło w wysokości, jaka została ustalona zgodnie z art. 39 ust. 1. W przypadku gdy ostateczne cło antydumpingowe jest niższe niż tymczasowe cło antydumpingowe, organ celny pobiera cło tymczasowe w wysokości ostatecznego cła antydumpingowego.


Art. 61. 1. Organ celny, na pisemny wniosek osoby zainteresowanej, zwraca zabezpieczenie pobrane zgodnie z art. 40 ust. 1: 1) po uiszczeniu kwoty wynikającej z tymczasowego cła antydumpingowego, albo 2) jeżeli ostateczne ustalenia nie stwierdzają istnienia dumpingu lub będącej jego wynikiem szkody. 2. Od kwoty zabezpieczenia zwracanego zgodnie z ust. 1 i art. 60 ust. 3, organ celny nie płaci odsetek.


Art. 62. 1. Ostateczne cło antydumpingowe może być ustanowione z mocą wsteczną na towary, które zostały dopuszczone do obrotu nie wcześniej niż 3 miesiące przed dniem ustanowienia tymczasowego cła antydumpingowego, pod warunkiem że stronom umożliwiono wypowiedzenie się w tej sprawie oraz gdy zachodzą łącznie następujące okoliczności: 1) przywóz tych towarów podlegał ewidencjonowaniu, o którym mowa w art. 37, 2) wobec tego rodzaju towarów stwierdzono już w przeszłości przywóz po cenach dumpingowych przez dłuższy okres lub gdy krajowy importer wiedział lub powinien był wiedzieć o rozmiarze stosowanego dumpingu i wyrządzanej przez niego szkody, 3) przywóz towarów po cenach dumpingowych, który wyrządził szkodę w okresie objętym postępowaniem antydumpingowym, nadal znacznie wzrasta w takich rozmiarach i w takim czasie, że ostateczne cła antydumpingowe mogą okazać się niewystarczające, czyniąc wyrządzoną szkodę trudną do naprawienia. 2. Ustanowienie ostatecznego cła antydumpingowego, o którym mowa w ust. 1, nie narusza przepisów art. 58. 3. Ostateczne cła antydumpingowe nie mogą być ustanowione z mocą wsteczną na towary przywiezione na polski obszar celny przed datą naruszenia lub odstąpienia od zobowiązania cenowego. Dział IV Postępowanie w sprawie obejścia ceł antydumpingowych


Art. 63. 1. W przypadku wystąpienia okoliczności wskazujących na przywóz na polski obszar celny towarów podobnych lub ich części w celu obejścia ustanowionych ceł antydumpingowych minister właściwy do spraw gospodarki może wszcząć postępowanie w sprawie obejścia ceł antydumpingowych. 2. Do postępowania, o którym mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio art. 2437 oraz art. 48-59, przy czym powinno być ono zakończone w terminie 9 miesięcy od daty jego rozpoczęcia.


Art. 64. 1. Obejście, o którym mowa w art. 63, oznacza zmianę struktury przywozu, niemającą uzasadnionych podstaw ekonomicznych, w celu uniknięcia następstw ceł antydumpingowych, w wyniku której nastąpiło: 1) osłabienie skutków nałożonego cła antydumpingowego polegające na obniżeniu cen towarów krajowych, 2) rekompensowanie w jakikolwiek sposób przez zagranicznego eksportera nałożonych ceł. 2. Działalność montażową prowadzoną w Polsce lub w kraju trzecim uznaje się za mającą na celu obejście ustanowionych ceł antydumpingowych w przypadku gdy: 1) rozpoczęła albo zwiększyła się ona po lub bezpośrednio przed wszczęciem postępowania antydumpingowego, a części używane do montażu są przywożone z kraju, z którego przywożone towary są objęte cłami antydumpingowymi, 2) wartość części używanych do montażu, pochodzących z kraju, o którym mowa w pkt 1, stanowi nie mniej niż 60% łącznej wartości części zmontowanego towaru; za obchodzenie ceł antydumpingowych nie zostanie uznana sytuacja, w której wartość dodana do przywiezionych części w trakcie montażu lub wykończenia przekracza 25% kosztów produkcji, 3) skutki cła antydumpingowego są osłabione i nie eliminują szkody dla przemysłu krajowego, biorąc pod uwagę ceny albo ilość zmontowanych towarów podobnych oraz istnieją dowody na istnienie dumpingu w stosunku do wartości normalnej uprzednio ustalonej dla tego towaru.


Art. 65. 1. Po wszczęciu postępowania w sprawie obejścia ceł antydumpingowych, minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek ministra właściwego do spraw gospodarki, może zobowiązać, w drodze postanowienia, organy celne do prowadzenia ewidencji przywożonych na polski obszar celny towarów objętych tym postępowaniem. 2. Ewidencję, o której mowa w ust. 1, prowadzi się przez okres określony w art. 37 ust. 2 i zgodnie z zasadami określonymi na podstawie art. 37 ust. 3.


Art. 66. W przypadku stwierdzenia w wyniku postępowania, że objęty nim przywóz towarów ma na celu obejście ustanowionych ceł antydumpingowych, minister właściwy do spraw gospodarki nakłada ostateczne cło antydumpingowe na objęte postępowaniem towary podobne lub ich części od dnia wprowadzenia obowiązku ewidencjonowania przywozu tych towarów na polski obszar celny. Dział V Postępowanie przeglądowe, weryfikacyjne i rewizyjne. Zasady zwrotu ceł antydumpingowych oraz podatków


Art. 67. 1. Cła antydumpingowe stosuje się tak długo i w takim zakresie, jak to będzie niezbędne dla przeciwdziałania dumpingowi wyrządzającemu szkodę. 2. Ostateczne cła antydumpingowe przestają być stosowane najpóźniej z upływem 5 lat od dnia ich ustanowienia lub dnia zakończenia postępowania przeglądowego. 3. Przepisu ust. 2 nie stosuje się, jeżeli podczas postępowania przeglądowego stwierdzono, że zaprzestanie stosowania ustanowionych ceł antydumpingowych doprowadzi do utrzymania bądź ponownego stosowania dumpingu wyrządzającego szkodę.


Art. 68. 1. Minister właściwy do spraw gospodarki może wszcząć, w drodze postanowienia, postępowanie przeglądowe: 1) na wniosek złożony w imieniu przemysłu krajowego, 2) z urzędu, nie później niż na 2 miesiące przed końcem pięcioletniego okresu, o którym mowa w art. 67 ust. 2. 2. Przemysł krajowy może wystąpić, nie później niż na 3 miesiące przed końcem pięcioletniego okresu, o którym mowa w art. 67 ust. 2, z wnioskiem o poddanie przeglądowi dotychczasowych rezultatów stosowania ustanowionych ceł antydumpingowych w celu ustalenia, czy zaprzestanie ich stosowania jest zasadne. 3. Wniosek, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, powinien w szczególności zawierać: 1) dowody utrzymywania się dumpingu i szkody, lub 2) dowody, że usunięcie szkody częściowo lub w całości stało się możliwe dzięki ustanowionym cłom antydumpingowym, lub 3) dowody świadczące o tym, że pozycja zagranicznego eksportera lub warunki rynkowe wskazują na prawdopodobieństwo dalszego występowania dumpingu i szkody. 4. W toku postępowania przeglądowego minister właściwy do spraw gospodarki zapewni biorącym udział w postępowaniu zagranicznym producentom lub eksporterom, krajowym importerom, organom kraju eksportu i przemysłowi krajowemu możliwość odniesienia się do zarzutów oraz ustosunkowania się do wniosku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1. 5. Ustalenia końcowe postępowania przeglądowego powinny uwzględniać wszystkie istotne dowody przedstawione w postępowaniu. 6. Nałożone cła antydumpingowe stosuje się do czasu zakończenia postępowania przeglądowego. 7. Po wszczęciu postępowania przeglądowego, minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek ministra właściwego do spraw gospodarki, może zobowiązać, w drodze postanowienia, organy celne do prowadzenia ewidencji przywożonych na polski obszar celny towarów objętych tym postępowaniem. 8. Ewidencję, o której mowa w ust. 7, prowadzi się przez okres określony w art. 37 ust. 2 i zgodnie z zasadami określonymi na podstawie art. 37 ust. 3.


Art. 69. 1. Po upływie co najmniej roku od dnia ustanowienia ostatecznych ceł antydumpingowych, minister właściwy do spraw gospodarki, na uzasadniony i udokumentowany wniosek zainteresowanego zagranicznego producenta bądź zagranicznego eksportera lub na wniosek krajowego importera lub krajowych producentów, może dokonać weryfikacji celowości stosowania ceł antydumpingowych. 2. Postępowanie weryfikacyjne, o którym mowa w ust. 1, może być w każdym czasie wszczęte z urzędu. 3. Postępowanie, o którym mowa w ust. 1, wszczyna się nie częściej niż raz na 12 miesięcy. 4. W trakcie postępowania weryfikacyjnego należy ustalić w szczególności, czy okoliczności związane z dumpingiem lub szkodą uległy istotnej zmianie, oraz czy stosowane dotychczas cła antydumpingowe przynoszą zamierzone efekty w usuwaniu szkody poprzednio ustalonej. W tym celu uwzględnia się wszystkie istotne i udokumentowane informacje oraz dane przedstawione w toku postępowania. 5. Po wszczęciu postępowania weryfikacyjnego, minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek ministra właściwego do spraw gospodarki, może zobowiązać, w drodze postanowienia, organy celne do prowadzenia ewidencji przywożonych na polski obszar celny towarów objętych tym postępowaniem. 6. Ewidencję, o której mowa w ust. 5, prowadzi się przez okres określony w art. 37 ust. 2 i zgodnie z zasadami określonymi na podstawie art. 37 ust. 3. 7. Minister właściwy do spraw gospodarki, w drodze rozporządzenia, uchyli cło antydumpingowe, jeżeli w wyniku postępowania weryfikacyjnego stwierdzi, że dalsze stosowanie cła antydumpingowego nie jest konieczne dla usunięcia dumpingu lub że nie jest prawdopodobne dalsze istnienie szkody lub jej powtórne powstanie w przypadku uchylenia cła antydumpingowego. 8. Minister właściwy do spraw gospodarki, w drodze decyzji, umarza postępowanie weryfikacyjne, jeżeli stwierdzi, że nie zachodzą okoliczności, o których mowa w ust. 7.


Art. 7. 1. W przypadku gdy towar nie jest sprzedawany w zwykłym obrocie handlowym na rynku kraju eksportu towaru bądź jest sprzedawany w wielkościach niewystarczających lub gdy z powodu szczególnej sytuacji rynkowej sprzedaż ta nie pozwala na dokonanie właściwego porównania, wartość normalną towaru podobnego ustala się na podstawie: 1) porównywalnej ceny w eksporcie, w zwykłym obrocie handlowym, do kraju trzeciego, pod warunkiem że cena ta jest reprezentatywna, lub 2) kosztów wytwarzania w kraju pochodzenia towaru, powiększonych w rozsądnym zakresie o koszty sprzedaży, koszty ogólnego zarządu i wszelkie inne koszty oraz o kwotę zysku (wartość normalna konstruowana). 2. Sprzedaż towaru podobnego z przeznaczeniem do konsumpcji na rynku kraju eksportu lub sprzedaż do kraju trzeciego wykorzystuje się do ustalenia wartości normalnej, jeżeli stanowi ona co najmniej 5% wielkości sprzedaży danego towaru na polski obszar celny. Sprzedaż w mniejszych ilościach może być wykorzystana do ustalenia wartości normalnej, jeżeli stosowane ceny zostaną uznane za reprezentatywne dla danego rynku.