Art. 68. 1. Na podstawie wyników ustalonych w protokole głosowania Państwowa Komisja Wyborcza stwierdza, w drodze uchwały, wynik wyborów na Prezydenta Rzeczypospolitej. 2. Uchwałę, o której mowa w ust. 1, Państwowa Komisja Wyborcza przekazuje niezwłocznie Marszałkowi Sejmu i urzędującemu Prezydentowi Rzeczypospolitej oraz wręcza nowo wybranemu Prezydentowi Rzeczypospolitej."; 66) w art. 69: a) w ust. 2 po wyrazach "art. 8b ust. 1" dodaje się wyrazy "i ust. 3", b) dodaje się ust. 4 w brzmieniu: "4. Państwowa Komisja Wyborcza publikuje opracowanie statystyczne zawierające szczegółowe informacje o wynikach głosowania i wyborów oraz udostępnia wyniki głosowania i wyborów w postaci elektronicznej po kosztach własnych."; 67) w art. 70: a) ust. 1 otrzymuje brzmienie: "1. Ponowne głosowanie przeprowadza się w obwodach głosowania utworzonych dla przeprowadzenia wyborów, w trybie przewidzianym w ustawie.", b) dodaje się ust. 1a w brzmieniu: "1a. Ponowne głosowanie przeprowadza się na podstawie tych samych spisów wyborców, podlegających aktualizacji. Szczegółowe zasady aktualizacji spisów określają rozporządzenia, o których mowa w art. 29, art. 35 ust. 3 i art. 36 ust. 3."; 68) w art. 72 w ust. 1 wyrazy "mogło wywrzeć" zastępuje się wyrazem "miało"; 69) art. 73 i 74 otrzymują brzmienie: "Art. 73. 1. Protest wnosi się na piśmie do Sądu Najwyższego nie później niż w ciągu 3 dni od dnia podania wyników wyborów do wiadomości publicznej przez Państwową Komisję Wyborczą. Nadanie w tym terminie protestu w polskim urzędzie pocztowym jest równoznaczne z wniesieniem go do Sądu Najwyższego. 2. W odniesieniu do wyborcy przebywającego za granicą lub na polskim statku morskim wymogi wymienione w ust. 1 uważa się za spełnione, jeżeli protest został złożony odpowiednio właściwemu terytorialnie konsulowi lub kapitanowi statku. Wyborca obowiązany jest dołączyć do protestu zawiadomienie o ustanowieniu swojego pełnomocnika zamieszkałego w kraju lub pełnomocnika do doręczeń zamieszkałego w kraju, pod rygorem pozostawienia protestu bez biegu. 3. Wnoszący protest powinien sformułować w nim zarzuty oraz przedstawić lub wskazać dowody, na których opiera swoje zarzuty.


Ustawa z dnia 28 kwietnia 2000 r. o zmianie ustawy o wyborze Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw

Art. 7. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.


Art. 74. 1. Sąd Najwyższy pozostawia bez dalszego biegu protest wniesiony przez osobę do tego nieuprawnioną w myśl art. 72 ust. 2 i 3 lub niespełniający warunków określonych w art. 73. Niedopuszczalne jest przywrócenie terminu do wniesienia protestu. 2. Sąd Najwyższy pozostawia bez dalszego biegu protest dotyczący sprawy, co do której w niniejszej ustawie przewiduje się możliwość wniesienia skargi lub odwołania do sądu lub do Państwowej Komisji Wyborczej przed dniem głosowania. 3. Jeżeli w proteście zarzucono popełnienie przestępstwa przeciwko wyborom, Sąd Najwyższy niezwłocznie zawiadamia o tym Prokuratora Generalnego."; 70) w art. 75: a) ust. 1 otrzymuje brzmienie: "1. Sąd Najwyższy rozpatruje protest w składzie 3 sędziów w postępowaniu nieprocesowym, stosując odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego, i wydaje opinię w formie postanowienia w sprawie protestu.", b) dodaje się ust. 1a w brzmieniu: "1a. Opinia powinna zawierać ustalenia co do zasadności zarzutów protestu, a w razie potwierdzenia zasadności zarzutów - ocenę, czy przestępstwo przeciwko wyborom lub naruszenie przepisów niniejszej ustawy miało wpływ na wynik wyborów."; 71) w art. 76 w ust. 2 wyrazy "w 20 dniu po dniu wyborów" zastępuje się wyrazami "w 30 dniu po podaniu wyników wyborów do wiadomości publicznej przez Państwową Komisję Wyborczą"; 72) w art. 76a w ust. 2 wyraz "Zarządzenie" zastępuje się wyrazem "Postanowienie"; 73) w rozdziale 11 dodaje się art. 76b i 76c w brzmieniu: "Art. 76b. 1. Kampania wyborcza rozpoczyna się z dniem ogłoszenia postanowienia Marszałka Sejmu o wyborach. 2. Kampanii wyborczej nie można prowadzić na 24 godziny przed dniem głosowania i w dniu głosowania aż do jego zakończenia.


Art. 76c. Na 24 godziny przed dniem głosowania aż do zakończenia głosowania zabrania się podawania do wiadomości publicznej wyników przedwyborczych badań (sondaży) opinii publicznej dotyczących przewidywanych zachowań wyborczych i wyniku wyborów, a także wyników sondaży wyborczych przeprowadzonych w dniu głosowania."; 74) w art. 77 w ust. 1 wyrazy "36 godzin" zastępuje się wyrazami "24 godziny"; 75) w art. 78: a) w ust. 1 wyrazy "w sposób zakłócający" zastępuje się wyrazami "lub instytucji publicznych w sposób i w formach zakłócających", b) w ust. 2 wyraz "policyjnych" zastępuje się wyrazami "podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych", c) dodaje się ust. 3 i 4 w brzmieniu: "3. Zabrania się organizowania w ramach kampanii wyborczej na rzecz kandydata na Prezydenta Rzeczypospolitej gier losowych i konkursów, w których wygranymi są nagrody pieniężne lub przedmioty o wartości wyższej niż wartość przedmiotów zwyczajowo używanych w celach reklamowych lub promocyjnych. 4. Zabrania się podawania oraz dostarczania, w ramach kampanii wyborczej na rzecz kandydata na Prezydenta Rzeczypospolitej, napojów alkoholowych nieodpłatnie lub po cenach sprzedaży netto możliwych do uzyskania, nie wyższych od cen nabycia lub kosztów wytworzenia."; 76) dodaje się art. 78 a w brzmieniu: "Art. 78a. Materiały wyborcze powinny zawierać wyraźne oznaczenie od kogo pochodzą."; 77) art. 79 i 80 otrzymują brzmienie: "Art. 79. 1. Na ścianach budynków, ogrodzeniach, latarniach, urządzeniach energetycznych, telekomunikacyjnych i innych można umieszczać plakaty i hasła wyborcze wyłącznie po uzyskaniu zgody właściciela lub zarządcy nieruchomości. 2. Zabrania się umieszczania plakatów i haseł wyborczych na zewnątrz i wewnątrz budynków administracji rządowej i samorządowej oraz sądów, a także na terenie jednostek wojskowych i oddziałów obrony cywilnej oraz skoszarowanych jednostek podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. 3. Rada gminy może zakazać umieszczania plakatów lub haseł na niektórych budynkach publicznych, a także określonych częściach terenów publicznych z przyczyn związanych z ochroną zabytków bądź środowiska. 4. Przy ustawianiu własnych urządzeń ogłoszeniowych dla celów prowadzenia kampanii wyborczej należy stosować obowiązujące przepisy porządkowe. 5. Plakaty należy umieszczać w taki sposób, aby można je było następnie usunąć bez powodowania szkód. 6. Policja (straż miejska) jest obowiązana usuwać na koszt komitetu plakaty i hasła, których sposób umieszczenia może zagrażać życiu lub zdrowiu fizycznemu ludzi albo bezpieczeństwu mienia bądź w ruchu drogowym. 7. Plakaty, hasła wyborcze oraz urządzenia ogłoszeniowe ustawione dla celów prowadzenia kampanii wyborczej właściwe komitety obowiązane są usunąć w terminie 30 dni po dniu wyborów. 8. Zarząd gminy postanawia o usunięciu plakatów wyborczych, haseł i urządzeń ogłoszeniowych umieszczonych z naruszeniem przepisów ust. 1-5 lub nieusuniętych przez właściwe komitety w terminie, o którym mowa w ust. 7. Koszty ich usunięcia ponoszą właściwe komitety.


Art. 8. 1. Marszałek Sejmu zarządza, w drodze postanowienia, wybory Prezydenta Rzeczypospolitej i wyznacza ich datę zgodnie z art. 7. Postanowienie Marszałka Sejmu podaje się do publicznej wiadomości i ogłasza w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej najpóźniej w 3 dniu od dnia zarządzenia wyborów. 2. W postanowieniu, o którym mowa w ust. 1, Marszałek Sejmu, po zasięgnięciu opinii Państwowej Komisji Wyborczej, określa dni, w których upływają terminy wykonania czynności wyborczych przewidzianych w ustawie (kalendarz wyborczy).


Art. 80. 1. Jeżeli plakaty, hasła, ulotki, wypowiedzi albo inne formy propagandy i agitacji zawierają dane i informacje nieprawdziwe, każdy zainteresowany ma prawo wnieść do sądu okręgowego wniosek o: 1) orzeczenie konfiskaty takich materiałów, 2) wydanie zakazu publikowania takich danych i informacji, 3) nakazanie sprostowania informacji, 4) nakazanie przeproszenia pomówionego, 5) nakazanie uczestnikowi postępowania wpłacenia kwoty do 50 000 złotych na rzecz instytucji charytatywnej, 6) zasądzenie od uczestnika postępowania na rzecz wnioskodawcy kwoty do 50 000 złotych tytułem odszkodowania. 2. Sąd okręgowy rozpoznaje wniosek, o którym mowa w ust. 1, w ciągu 24 godzin, w postępowaniu nieprocesowym w składzie jednego sędziego. Sąd może rozpoznać sprawę w wypadku usprawiedliwionej nieobecności wnioskodawcy lub uczestnika postępowania, którzy o terminie rozprawy zostali prawidłowo powiadomieni. Postanowienie, kończące postępowanie w sprawie, sąd niezwłocznie doręcza osobie zainteresowanej, o której mowa w ust. 1, właściwej okręgowej komisji wyborczej i zobowiązanemu do wykonania postanowienia sądu. Na postanowienie sądu okręgowego przysługuje w ciągu 24 godzin zażalenie do sądu apelacyjnego, który jest obowiązany do jego rozpatrzenia w ciągu 24 godzin. Od postanowienia sądu apelacyjnego nie przysługuje środek prawny i podlega ono natychmiastowemu wykonaniu. 3. Dane lub informacje nieprawdziwe odnoszące się do wyborów i związane z kampanią wyborczą, opublikowane w prasie, podlegają sprostowaniu w ciągu 48 godzin. 4. W odniesieniu do sprostowań danych lub informacji opublikowanych w innej prasie niż dziennik sąd wskazuje dziennik, w którym sprostowanie ma być zamieszczone na koszt zobowiązanego w ciągu 48 godzin. 5. W razie odmowy lub niezamieszczenia sprostowania przez zobowiązanego lub wskazanego w postanowieniu sądu, sąd na wniosek zainteresowanego zarządza opublikowanie sprostowania w trybie egzekucyjnym na koszt zobowiązanego. 6. W sprawach, o których mowa w ust. 3-5, przepisu art. 76b ust. 2 nie stosuje się."; 78) skreśla się art. 81; 79) art. 83 otrzymuje brzmienie: "Art. 83. 1. W okresie od 15 dnia przed dniem głosowania do dnia zakończenia kampanii wyborczej "Telewizja Polska - Spółka Akcyjna" i "Polskie Radio - Spółka Akcyjna", zwane dalej "Telewizją Polską" i "Polskim Radiem", rozpowszechniają nieodpłatnie w programach ogólnokrajowych przygotowywane przez komitety audycje wyborcze, zgodnie z przepisami ustawy. 2. Łączny czas rozpowszechniania nieodpłatnie audycji wyborczych wynosi 25 godzin w Telewizji Polskiej, w tym do 5 godzin w TV Polonia i 35 godzin w Polskim Radiu, w tym do 5 godzin w programie przeznaczonym dla zagranicy. 3. Przez pojęcie rozpowszechniania nieodpłatnie audycji wyborczych rozumie się zarówno rejestrację i emisję wystąpień przedstawicieli komitetów bądź kandydatów na Prezydenta Rzeczypospolitej, jak i rejestrację oraz emisję audycji wyborczych przygotowanych przez komitety. 4. Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji, po porozumieniu z Państwową Komisją Wyborczą, określi, w drodze rozporządzenia, tryb postępowania w sprawach podziału czasu nieodpłatnego rozpowszechniania audycji wyborczych, zakres rejestracji oraz sposób przygotowania i emisji tych audycji oraz sposób upowszechniania informacji o terminach emisji audycji wyborczych. 5. Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji, po zasięgnięciu opinii zarządów spółek, o których mowa w ust. 1, oraz właściwej rady programowej, ustala: 1) czas przeznaczony na rozpowszechnianie nieodpłatnie audycji wyborczych w każdym z programów ogólnokrajowych, 2) ramowy podział czasu, o którym mowa w ust. 2, w okresie od 15 dnia przed dniem głosowania do dnia zakończenia kampanii wyborczej. 6. Kolejność rozpowszechniania w każdym dniu audycji wyborczych ustalają kierujący redakcjami właściwych ogólnokrajowych programów telewizyjnych, w tym TV Polonia, oraz radiowych w drodze losowania przeprowadzonego w obecności pełnomocników, najpóźniej w 18 dniu przed dniem głosowania. 7. Czas antenowy przysługujący jednemu komitetowi nie może być odstępowany innemu komitetowi. Telewizja Polska i Polskie Radio bez prawomocnego orzeczenia sądu nie mogą ingerować w treść i czas audycji komitetu. 8. Na ustalenia dotyczące podziału czasu antenowego pełnomocnikom przysługuje skarga do Państwowej Komisji Wyborczej. Skargę wnosi się w terminie 24 godzin od dokonania ustalenia. Państwowa Komisja Wyborcza rozpatruje sprawę niezwłocznie i wydaje postanowienie. Od postanowienia Państwowej Komisji Wyborczej nie przysługuje środek prawny. 9. W wypadku zarządzenia ponownego głosowania, o którym mowa w art. 8b, w okresie od 9 dnia przed dniem głosowania do dnia zakończenia kampanii wyborczej przed dniem ponownego głosowania Telewizja Polska i Polskie Radio rozpowszechniają nieodpłatnie audycje wyborcze przygotowywane przez komitety obu kandydatów, z tym że łączny czas wynosi 6 godzin w Telewizji Polskiej i 8 godzin w Polskim Radiu. Przepisy ust. 3-8 stosuje się odpowiednio, z tym że losowanie kolejności rozpowszechniania w każdym dniu audycji wyborczych przeprowadza się w 10 dniu przed dniem ponownego głosowania."; 80) dodaje się art. 83a i 83b w brzmieniu: "Art. 83a. 1. Niezależnie od czasu przyznanego na rozpowszechnianie nieodpłatnie audycji wyborczych każdy komitet może, wyłącznie w okresie od 15 dnia przed dniem wyborów do dnia zakończenia kampanii wyborczej, odpłatnie rozpowszechniać audycje wyborcze w programach publicznych i niepublicznych nadawców radiowych i telewizyjnych. Łączny czas rozpowszechniania odpłatnie audycji wyborczych nie może przekraczać 15% łącznego czasu przyznanego danemu komitetowi na rozpowszechnianie nieodpłatnie audycji wyborczych. 2. Nadawcy nie mogą odmówić rozpowszechniania na zasadach odpłatności audycji wyborczych, o których mowa w ust. 1. 3. Wysokość opłat pobieranych za czas rozpowszechniania audycji wyborczych, o których mowa w ust. 1, nie może przekraczać 50% stawek cen pobieranych za reklamy i musi być dla wszystkich jednakowa oraz ustalana według cennika obowiązującego w dniu zarządzenia wyborów. 4. Do audycji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy o działalności reklamowej w programach telewizji i radiofonii, z zastrzeżeniem ust. 5. 5. Czasu przeznaczonego na rozpowszechnianie odpłatnie audycji wyborczych nie wlicza się do ustalonego odrębnymi przepisami dopuszczalnego wymiaru czasowego reklam.


Art. 83b. 1. Telewizja Polska i Polskie Radio zapewniają Państwowej Komisji Wyborczej w okresie od zarządzenia wyborów Prezydenta Rzeczypospolitej możliwość nieodpłatnego przedstawiania w programach ogólnokrajowych telewizyjnych i radiowych informacji, wyjaśnień i komunikatów związanych z zarządzonymi wyborami i obowiązującymi przepisami prawa wyborczego. 2. Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji, po porozumieniu z Państwową Komisją Wyborczą i zarządami Telewizji Polskiej i Polskiego Radia, określi, w drodze rozporządzenia, tryb postępowania w sprawach, o których mowa w ust. 1."; 81) art. 84 otrzymuje brzmienie: "Art. 84. Finansowanie kampanii wyborczej jest jawne."; 82) dodaje się art. 84a-84d w brzmieniu: "Art. 84a. 1. Wydatki ponoszone przez komitety w związku z wyborami są pokrywane z ich źródeł własnych. 2. Komitet może pozyskiwać i wydatkować środki od dnia nabycia osobowości prawnej. 3. Komitet może wydatkować zgromadzone środki jedynie na cele związane z wyborami.


Art. 84b. 1. Za gospodarkę finansową komitetu odpowiedzialny jest jego pełnomocnik finansowy. 2. Pełnomocnikiem finansowym nie może być: 1) kandydat na Prezydenta Rzeczypospolitej, 2) pełnomocnik, o którym mowa w art. 40a ust. 7, 3) funkcjonariusz publiczny w rozumieniu art. 115 § 13 Kodeksu karnego. 3. Można być pełnomocnikiem finansowym tylko jednego komitetu.


Art. 84c. Komitety prowadzą rachunkowość na zasadach określonych odrębnymi przepisami dotyczącymi jednostek nieprowadzących działalności gospodarczej, z uwzględnieniem przepisów niniejszej ustawy.


Art. 84d. Wydatki komitetu nie mogą przekroczyć 12 000 000 złotych."; 83) w art. 85: a) ust. 1 otrzymuje brzmienie: "1. Osoby fizyczne, osoby prawne i inne jednostki organizacyjne, z zastrzeżeniem art. 86, mogą przekazywać środki na cele kampanii wyborczej prowadzonej przez komitet.", b) dodaje się ust. 4-8 w brzmieniu: "4. Środki finansowe komitetu gromadzi się na koncie bankowym, z tym że środki pochodzące od osób prawnych, z wyłączeniem partii politycznych, oraz pochodzące od anonimowych ofiarodawców ze zbiórek publicznych gromadzone są na osobnych subkontach konta komitetu. 5. Łączna suma wpłat od osoby fizycznej na jeden komitet nie może przekraczać 15-krotności najniższego miesięcznego wynagrodzenia za pracę pracowników w dniu poprzedzającym rozpoczęcie kampanii wyborczej. 6. Łączna suma wpłat od podmiotu innego niż ten, o którym mowa w ust. 5, z wyłączeniem partii politycznych, na jeden komitet nie może przekraczać 100-krotności najniższego miesięcznego wynagrodzenia za pracę pracowników w dniu poprzedzającym rozpoczęcie kampanii wyborczej. 7. Kwoty przekraczające 2-krotność najniższego miesięcznego wynagrodzenia za pracę pracowników, z wyłączeniem kwot pochodzących ze zbiórek publicznych, mogą być wpłacane na komitet jedynie czekiem, przelewem lub kartą płatniczą. 8. Do wydatków komitetu wlicza się wartość darowizn niepieniężnych pozyskanych przez komitet."; 84) art. 86 i 87 otrzymują brzmienie: "Art. 86. 1. Komitetowi nie mogą być przekazywane środki finansowe pochodzące: 1) z budżetu państwa, 2) od państwowych jednostek organizacyjnych, 3) z budżetu jednostek samorządu terytorialnego, związków jednostek samorządu terytorialnego i innych samorządowych osób prawnych, a także z budżetu stowarzyszeń i innych zrzeszeń jednostek samorządu terytorialnego, 4) od przedsiębiorców państwowych, a także przedsiębiorców z udziałem Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego, związków jednostek samorządu terytorialnego oraz innych samorządowych osób prawnych, a także z udziałem stowarzyszeń i innych zrzeszeń jednostek samorządu terytorialnego - z wyłączeniem spółek publicznych, 5) od osób prawnych i jednostek organizacyjnych korzystających, w ciągu ostatnich 2 lat od dnia zarządzenia wyborów, ze środków publicznych - z wyłączeniem partii politycznych, 6) od podmiotów zależnych, w rozumieniu przepisów prawa o publicznym obrocie papierami wartościowymi, od podmiotów wymienionych w pkt 2-5. 2. Komitet nie może przyjmować środków finansowych pochodzących od: 1) osób fizycznych nie mających miejsca zamieszkania na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, z wyłączeniem obywateli polskich zamieszkałych za granicą, 2) cudzoziemców mających miejsce zamieszkania na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, 3) osób prawnych nie mających siedziby na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, 4) innych podmiotów nie mających siedziby na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, posiadających zdolność zaciągania zobowiązań i nabywania praw we własnym imieniu, 5) osób prawnych z udziałem podmiotów zagranicznych - z wyłączeniem spółek publicznych, 6) obcych przedstawicielstw dyplomatycznych, urzędów konsularnych, misji specjalnych i organizacji międzynarodowych oraz innych obcych przedstawicielstw korzystających z immunitetów i przywilejów dyplomatycznych i konsularnych na mocy umów, ustaw lub powszechnie ustalonych zwyczajów międzynarodowych. 3. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do wartości niepieniężnych.


Art. 87. 1. Pełnomocnik finansowy może organizować zbiórki publiczne środków finansowych na cele związane z wyborami, na zasadach określonych w przepisach o zbiórkach publicznych. 2. Organizowanie zbiórki publicznej, o której mowa w ust. 1, nie wymaga uzyskania pozwolenia. 3. Pełnomocnik finansowy obowiązany jest przechowywać dokumenty związane ze zbiórką publiczną przez okres 12 miesięcy od dnia wyborów."; 85) dodaje się art. 87a-87k w brzmieniu: "Art. 87a. 1. Zabrania się przekazywania środków finansowych i wartości niepieniężnych przez jeden komitet na rzecz innego komitetu. 2. Zabrania się pozyskiwania przez komitet środków oraz ich wydawania po dniu złożenia sprawozdania, o którym mowa w art. 87g.


Art. 87b. Wydatki komitetu na kampanię wyborczą prowadzoną w formach i na zasadach właściwych dla reklamy, w tym w prasie w rozumieniu przepisów prawa prasowego, nie mogą przekraczać 80% kwoty, o której mowa w art. 84d.


Art. 87c. Wydatki komitetu ze środków pochodzących od osób prawnych, z wyłączeniem partii politycznych, nie mogą przekraczać 60% limitu, o którym mowa w art. 84d.


Art. 87d. Wydatki komitetu ze środków pochodzących od anonimowych ofiarodawców ze zbiórek publicznych, w rozumieniu przepisów o zbiórkach publicznych, nie mogą przekraczać 10% limitu, o którym mowa w art. 84d.


Art. 87e. Wszelkie wezwania i informacje pisemne dostarczane przez komitet, mające na celu pozyskanie środków na wybory, muszą zawierać informację o treści przepisów art. 85 ust. 2, 3 i 5-7, art. 86, art. 87f, art. 88f pkt 1 i 3 oraz art. 88g pkt 2.


Art. 87f. 1. Korzyści majątkowe przekazane albo przyjęte przez komitet z naruszeniem zakazów określonych w art. 84d, art. 85 ust. 2-7, art. 86, art. 87a, art. 87b, art. 87c, art. 87d podlegają przepadkowi na rzecz Skarbu Państwa. Jeżeli korzyść majątkowa została zużyta lub utracona, przepadkowi podlega jej wartość. 2. Sądem właściwym do orzekania w sprawach przepadku korzyści majątkowych, o których mowa w ust. 1, jest Sąd Okręgowy w Warszawie. 3. Wniosek o orzeczenie przepadku korzyści majątkowej wnosi do sądu Państwowa Komisja Wyborcza. 4. Do postępowania w sprawie przepadku korzyści majątkowej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego.


Art. 87g. 1. Pełnomocnik finansowy, w ciągu 3 miesięcy od dnia wyborów, przedkłada Państwowej Komisji Wyborczej sprawozdanie o przychodach, wydatkach i zobowiązaniach finansowych komitetu, zwane dalej "sprawozdaniem wyborczym", wraz z opinią biegłego rewidenta o sprawozdaniu oraz z dokumentami, o których mowa w ust. 4. 2. Biegłego rewidenta, o którym mowa w ust. 1, wybiera Państwowa Komisja Wyborcza. 3. Koszty sporządzenia opinii, o której mowa w ust. 1, pokrywane są z budżetu państwa w części 19 - Budżet, finanse publiczne i instytucje finansowe. 4. Minister właściwy do spraw finansów publicznych, po zasięgnięciu opinii Państwowej Komisji Wyborczej, określa, w drodze rozporządzenia, wzór sprawozdania wyborczego oraz szczegółowy zakres zawartych w nim informacji, a także wykaz rodzajów dokumentów jakie należy załączyć do sprawozdania tak aby umożliwiały weryfikację podanych w sprawozdaniu informacji. Wzór powinien określać w szczególności: 1) wskazanie w sprawozdaniu wszystkich osób prawnych, które przekazały darowizny na rzecz komitetu, 2) wykazanie stanu subkont, o których mowa w art. 85 ust. 4. 5. Wartość pozyskanych darowizn niepieniężnych oraz świadczonych na rzecz komitetu usług podaje się w sprawozdaniu wyborczym w wysokości możliwych do uzyskania cen ich sprzedaży netto nie wyższych od cen nabycia lub kosztów wytworzenia pomniejszonych o odpisy amortyzacji. 6. Przepisu ust. 5 nie stosuje się do nieodpłatnych usług polegających na rozpowszechnianiu plakatów i ulotek wyborczych przez podmioty inne niż przedsiębiorcy. 7. Sprawozdanie wyborcze komitetu Państwowa Komisja Wyborcza ogłasza w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" w terminie 7 dni od dnia złożenia go Państwowej Komisji Wyborczej. 8. Pełnomocnik finansowy w wypadku uzyskania nadwyżki pozyskanych środków na cele związane z wyborami nad poniesionymi wydatkami jest obowiązany przekazać tę nadwyżkę instytucji charytatywnej. Informację o przekazaniu nadwyżki pełnomocnik finansowy podaje do publicznej wiadomości w dzienniku o zasięgu ogólnokrajowym najpóźniej w ciągu 30 dni od daty przyjęcia sprawozdania wyborczego przez Państwową Komisję Wyborczą.


Art. 87h. 1. Państwowa Komisja Wyborcza w terminie 4 miesięcy od dnia złożenia sprawozdania wyborczego przyjmuje albo, w razie stwierdzenia naruszenia przez komitet przepisów ustawy dotyczących finansowania kampanii wyborczej, odrzuca sprawozdanie. 2. W razie zaistnienia wątpliwości co do prawidłowości sprawozdania wyborczego Państwowa Komisja Wyborcza może zwrócić się do danego komitetu o usunięcie wad sprawozdania lub o udzielenie wyjaśnień w określonym terminie. 3. Państwowa Komisja Wyborcza, badając sprawozdanie wyborcze, może zlecać sporządzanie ekspertyz lub opinii. 4. Państwowa Komisja Wyborcza, badając sprawozdanie wyborcze, może żądać od organów państwowych niezbędnej pomocy. 5. W terminie 7 dni od dnia publikacji sprawozdania wyborczego, o której mowa w art. 87g ust. 7: 1) partie polityczne, 2) komitety, które brały udział w danych wyborach, 3) stowarzyszenia i fundacje, które w swoich statutach przewidują działania związane z analizą finansowania kampanii wyborczych - mogą zgłaszać do Państwowej Komisji Wyborczej umotywowane, pisemne zastrzeżenia co do sprawozdań wyborczych komitetów. 6. Państwowa Komisja Wyborcza w terminie 60 dni od dnia zgłoszenia zastrzeżenia, którym mowa w ust. 5, udziela pisemnej odpowiedzi na zastrzeżenie.


Art. 87i. 1. W wypadku odrzucenia sprawozdania wyborczego komitetu przez Państwową Komisję Wyborczą komitet ma prawo, w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia o odrzuceniu sprawozdania, wnieść do Sądu Najwyższego skargę na postanowienie Państwowej Komisji Wyborczej w przedmiocie odrzucenia sprawozdania. 2. Sąd Najwyższy rozpatruje skargę i wydaje w tej sprawie orzeczenie w terminie 60 dni od dnia doręczenia skargi. 3. Rozpatrzenie skargi przez Sąd Najwyższy następuje w składzie 7 sędziów, w postępowaniu nieprocesowym. 4. Od orzeczenia Sądu Najwyższego nie przysługuje środek prawny.


Art. 87j. Komitet ulega rozwiązaniu z mocy prawa: 1) po przyjęciu sprawozdania wyborczego komitetu przez Państwową Komisję Wyborczą albo 2) po bezskutecznym upływie terminu do wniesienia skargi, o której mowa w art. 87i ust. 1 albo 3) po wydaniu orzeczenia, o którym mowa w art. 87i ust. 2, uwzględniającego skargę na postanowienie Państwowej Komisji Wyborczej w przedmiocie odrzucenia sprawozdania.


Art. 87k. Państwowa Komisja Wyborcza ogłasza w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" oraz podaje do publicznej wiadomości, w formie komunikatu, informację o przyjętych i odrzuconych sprawozdaniach wyborczych komitetów."; 86) art. 88 otrzymuje brzmienie: "Art. 88. 1. Wydatki związane z organizacją przygotowań i przeprowadzeniem wyborów są pokrywane z budżetu państwa. 2. Z budżetu państwa pokrywane są wydatki związane z: 1) zadaniami Państwowej Komisji Wyborczej oraz Krajowego Biura Wyborczego przewidzianymi w ustawie, 2) zadaniami komisji wyborczych niższego stopnia oraz zapewnieniem ich obsługi przez wyznaczone do tych celów organy i jednostki organizacyjne, 3) zadaniami wyborczymi organów administracji rządowej oraz podległych im urzędów centralnych i jednostek organizacyjnych, a także innych organów państwowych, 4) zadaniami wyborczymi zleconymi jednostkom samorządu terytorialnego. 3. Środki finansowe na zadania zlecone jednostkom samorządu terytorialnego przekazywane są nie później niż w ciągu 30 dni od daty ogłoszenia postanowienia Marszałka Sejmu o zarządzeniu wyborów. 4. Informację o wydatkach, o których mowa w ust. 2, Kierownik Krajowego Biura Wyborczego podaje do publicznej wiadomości w ciągu 5 miesięcy od dnia wyborów. 5. Zasady planowania finansowego oraz realizacji wydatków, o których mowa w ust. 2 i 3, a także sprawozdawczości finansowej określają przepisy o finansach publicznych. 6. Dysponentem środków finansowych, o których mowa w ust. 1, jest Kierownik Krajowego Biura Wyborczego."; 87) dodaje się rozdział 12a w brzmieniu: "Rozdział 12a Przepisy karne


Art. 88a. Kto zbiera podpisy pod zgłoszeniem kandydata na Prezydenta Rzeczypospolitej z naruszeniem zakazów określonych w art. 40g ust. 1, 2 lub 3, podlega grzywnie od 1 000 do 10 000 złotych.


Art. 88b. Kto prowadzi kampanię wyborczą z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 76b ust. 2, podlega karze grzywny.


Art. 88c. Kto podaje do wiadomości publicznej wyniki przedwyborczych badań (sondaży) opinii publicznej dotyczących przewidywanych zachowań wyborczych i wyniku wyborów lub wyników sondaży wyborczych przeprowadzonych w dniu głosowania, z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 76c, podlega grzywnie od 500 000 do 1 000 000 złotych.


Art. 88d. Kto organizuje w ramach kampanii wyborczej na rzecz kandydata na Prezydenta Rzeczypospolitej gry losowe lub konkursy z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 78 ust. 3, podlega grzywnie.


Art. 88e. Kto podaje lub dostarcza, w ramach kampanii wyborczej na rzecz kandydata na Prezydenta Rzeczypospolitej, napoje alkoholowe z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 78 ust. 4, podlega karze grzywny.


Art. 88f. Kto: 1) przekazuje środki finansowe lub nieodpłatnie świadczy usługi na cele kampanii wyborczej z naruszeniem zasad, o których mowa w art. 85 ust. 2 lub 3, 2) narusza zasady określone w art. 85 ust. 4 dotyczące sposobu gromadzenia środków finansowych komitetu, 3) dokonuje wpłat na jeden komitet w wysokości przekraczającej limity określone w art. 85 ust. 5 lub 6, 4) nie wprowadza zastrzeżenia do umowy rachunku bankowego, zawartej przez niego w imieniu komitetu, że wpłaty na komitet mogą być dokonywane tylko w sposób określony w art. 85 ust. 7 - podlega karze grzywny.


Art. 88g. Kto: 1) wydatkuje środki komitetu z naruszeniem zasad określonych w art. 84a ust. 2 lub 3 albo limitu określonego w art. 84d, 2) przekazuje komitetowi albo przyjmuje w imieniu komitetu środki finansowe lub wartości niepieniężne wbrew zakazom określonym w art. 86, 3) wydatkuje środki komitetu z naruszeniem limitu określonego w art. 87c lub limitu określonego w art. 87d - podlega grzywnie od 1 000 do 100 000 złotych.


Art. 88h. Kto: 1) przekazuje środki finansowe lub wartości niepieniężne na rzecz innego komitetu wbrew zakazowi określonemu w art. 87a ust. 1 albo pozyskuje lub wydaje środki komitetu po dniu złożenia sprawozdania wyborczego, o którym mowa w art. 87g ust. 1, 2) dokonuje wydatków na kampanię wyborczą prowadzoną w formach i na zasadach właściwych dla reklamy w wysokości przekraczającej limit określony w art. 87b - podlega karze grzywny.


Art. 88i. 1. Pełnomocnik finansowy, który nie wykonuje w terminie: 1) obowiązku przekazania instytucji charytatywnej nadwyżki środków finansowych, o której mowa w art. 87g ust. 8, 2) obowiązku przedłożenia Państwowej Komisji Wyborczej sprawozdania wyborczego, o którym mowa w art. 87g ust. 1 - podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. 2. Tej samej karze podlega, kto nie dopuszcza do wykonania lub utrudnia dopełnienie przez pełnomocnika finansowego obowiązków, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lub 2. 3. Jeżeli osoba, o której mowa w ust. 2, działa nieumyślnie, podlega grzywnie.


Art. 88j. Kto: 1) prowadzi kampanię wyborczą bez zgody komitetu, a koszt takiego działania wynosi od 5 000 do 50 000 złotych, podlega grzywnie nie mniejszej niż koszt takiego działania, 2) prowadzi działania, o których mowa w pkt 1, a koszt ich przekracza 50 000 złotych, podlega grzywnie nie mniejszej niż koszt takiego działania oraz karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.


Art. 88k. Do postępowania w sprawach, o których mowa w art. 88b, art. 88e, art. 88f i art. 88h, stosuje się przepisy o postępowaniu w sprawach o wykroczenia."; 88) tytuł rozdziału 13 otrzymuje brzmienie: "Przepisy szczególne i końcowe"; 89) w rozdziale 13 dodaje się art. 88l w brzmieniu: "Art. 88l. 1. Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze rozporządzenia, podwyższy kwotę, o której mowa w art. 84d, w wypadku wzrostu wskaźnika cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem o ponad 5%, w stopniu odpowiadającym wzrostowi tych cen. 2. Wskaźnik wzrostu cen, o którym mowa w ust. 1, ustala się na podstawie komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego ogłaszanego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" do 20 dnia pierwszego miesiąca każdego kwartału."; 90) skreśla się art. 89; 91) dodaje się art. 90a w brzmieniu: "Art. 90a. 1. Ilekroć w ustawie jest mowa o upływie terminu do wniesienia skargi lub odwołania do sądu albo organu wyborczego, należy przez to rozumieć dzień złożenia skargi lub odwołania w sądzie lub organowi wyborczemu. 2. Jeżeli koniec terminu do wykonania czynności określonej w ustawie przypada na dzień ustawowo wolny od pracy, termin upływa pierwszego roboczego dnia po tym dniu. 3. Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, czynności wyborcze określone kalendarzem wyborczym oraz czynności, o których mowa w ust. 1, dokonywane są w godzinach urzędowania sądów i organów wyborczych.".


Art. 8a. 1. Prezydent Rzeczypospolitej jest wybierany na pięcioletnią kadencję i może być ponownie wybrany tylko raz. 2. Nowo wybrany Prezydent Rzeczypospolitej składa przysięgę wobec Zgromadzenia Narodowego w ostatnim dniu urzędowania ustępującego Prezydenta Rzeczypospolitej. 3. Ustępujący Prezydent Rzeczypospolitej kończy urzędowanie z chwilą złożenia przysięgi przez nowo wybranego Prezydenta Rzeczypospolitej. 4. Prezydent Rzeczypospolitej wybrany w wyborach, o których mowa w art. 7 ust. 2, składa przysięgę wobec Zgromadzenia Narodowego w terminie 7 dni od stwierdzenia ważności wyborów. 5. Prezydent Rzeczypospolitej obejmuje urząd po złożeniu przysięgi.


Art. 8b. 1. Jeżeli w wyborach, o których mowa w art. 7, żaden z kandydatów na Prezydenta Rzeczypospolitej nie uzyska więcej niż połowę ważnie oddanych głosów, czternastego dnia po pierwszym głosowaniu przeprowadza się ponowne głosowanie. 2. W ponownym głosowaniu wyboru dokonuje się spośród dwóch kandydatów, którzy w pierwszym głosowaniu otrzymali największą liczbę głosów. 3. Jeżeli którykolwiek z dwóch kandydatów, o których mowa w ust. 2, wycofa zgodę na kandydowanie, utraci prawo wyborcze lub umrze, w jego miejsce do wyborów w ponownym głosowaniu dopuszcza się kandydata, który otrzymał kolejno największą liczbę głosów w pierwszym głosowaniu. W takim wypadku datę ponownego głosowania odracza się o dalszych 14 dni. 4. Za wybranego na urząd Prezydenta Rzeczypospolitej w ponownym głosowaniu uznaje się tego kandydata, który otrzymał więcej głosów. 5. W wypadku, o którym mowa w ust. 3, Państwowa Komisja Wyborcza niezwłocznie informuje, w drodze uchwały, o dopuszczeniu nowego kandydata do wyborów w ponownym głosowaniu oraz podaje do publicznej wiadomości datę przeprowadzenia ponownego głosowania."; 7) dodaje się art. 8c w brzmieniu: "Art. 8c. 1. Jeżeli w wyborach, o których mowa w art. 7 i art. 8b, głosowanie miałoby być przeprowadzone tylko na jednego kandydata Państwowa Komisja Wyborcza stwierdza ten fakt w drodze uchwały, którą przekazuje Marszałkowi Sejmu, podaje do publicznej wiadomości i ogłasza w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. 2. Marszałek Sejmu ponownie zarządza wybory nie później niż w 14 dniu od dnia ogłoszenia uchwały Państwowej Komisji Wyborczej w Dzienniku Ustaw. Przepisy art. 7 ust. 2 i art. 8 stosuje się odpowiednio. 3. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w wypadku braku kandydatów."; 8) w art. 9 w pkt 2 wyraz "wojewódzkie" zastępuje się wyrazem "okręgowe"; 9) w art. 10: a) w ust. 1: - w pkt 2 wyrazy "liście wyborczej" zastępuje się wyrazami "liście kandydatów", - w pkt 4 i 5 wyraz "wojewódzkich" zastępuje się wyrazem "okręgowych", - dodaje się pkt 7a w brzmieniu: "7a) wykonywanie innych zadań przewidzianych w ustawach.", b) ust. 2 otrzymuje brzmienie: "2. Państwowa Komisja Wyborcza określa terytorialny zasięg działania okręgowych komisji wyborczych oraz ich siedziby.", c) dodaje się ust. 3-6 w brzmieniu: "3. Państwowa Komisja Wyborcza wydaje wytyczne wiążące komisje wyborcze niższego stopnia oraz wyjaśnienia dla organów administracji rządowej i organów jednostek samorządu terytorialnego, a także podległych im jednostek organizacyjnych wykonujących zadania związane z przeprowadzeniem wyborów. 4. Państwowa Komisja Wyborcza uchyla uchwały okręgowych komisji wyborczych podjęte z naruszeniem prawa lub niezgodne z jej wytycznymi i przekazuje sprawę właściwej komisji do ponownego rozpoznania bądź podejmuje rozstrzygnięcie w sprawie. 5. Państwowa Komisja Wyborcza może na czas wyborów utworzyć swoją inspekcję i określić jej zadania. Do osób powołanych w skład inspekcji stosuje się odpowiednio przepisy art. 19 ust. 1 i 3-5. 6. Państwowa Komisja Wyborcza podejmuje uchwały w zakresie swoich ustawowych uprawnień."; 10) art. 11 otrzymuje brzmienie: "Art. 11. Do zadań okręgowej komisji wyborczej, na obszarze należącym do jej właściwości terytorialnej, należy: 1) sprawowanie nadzoru nad przestrzeganiem przepisów prawa wyborczego przez obwodowe komisje wyborcze, 2) zapewnienie wykonania zadań wyborczych we współdziałaniu z wojewodą i organami jednostek samorządu terytorialnego, 3) rozpatrywanie skarg na działalność obwodowych komisji wyborczych, 4) zapewnienie dostarczenia kart do głosowania obwodowym komisjom wyborczym, 5) ustalanie zbiorczych wyników głosowania na kandydatów na Prezydenta Rzeczypospolitej i przekazanie ich wraz z protokołami obwodowych komisji wyborczych do Państwowej Komisji Wyborczej, 6) wykonywanie innych zadań przewidzianych ustawą lub zleconych przez Państwową Komisję Wyborczą."; 11) skreśla się art. 12; 12) w art. 13 w pkt 3 wyraz "wojewódzkiej" zastępuje się wyrazem "okręgowej"; 13) w art. 15: a) w ust. 1 wyraz "Wojewódzkie" zastępuje się wyrazem "Okręgowe", b) ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie: "2. W skład okręgowej komisji wyborczej wchodzi 5 sędziów, w tym 4 sędziów zgłoszonych przez Ministra Sprawiedliwości oraz z urzędu, jako jej przewodniczący, wojewódzki komisarz wyborczy lub zastępca wojewódzkiego komisarza wyborczego, powoływani na podstawie odrębnych przepisów. W skład komisji może być powołany sędzia w stanie spoczynku. 3. W razie braku możliwości pełnienia funkcji przewodniczącego komisji przez wojewódzkiego komisarza wyborczego lub jego zastępcę komisja wybiera przewodniczącego ze swego grona. W takim wypadku Minister Sprawiedliwości zgłasza do składu komisji 5 sędziów.", c) dodaje się ust. 3a w brzmieniu: "3a. Komisja na pierwszym posiedzeniu wybiera spośród siebie zastępcę przewodniczącego komisji oraz powołuje sekretarza komisji. Na sekretarza powołuje się kierownika właściwej miejscowo jednostki Krajowego Biura Wyborczego bądź osobę przez niego wskazaną. Sekretarz uczestniczy w pracach komisji z głosem doradczym."; 14) art. 16 i 17 otrzymują brzmienie: "Art. 16. 1. Obwodową komisję wyborczą, w składzie od 5 do 9 osób, powołuje najpóźniej w 21 dniu przed dniem wyborów zarząd gminy. Kandydatów do komisji zgłaszają spośród wyborców danej gminy pełnomocnicy komitetów wyborczych lub upoważnione przez nich osoby. Z urzędu w skład komisji wchodzi, jako jej członek, osoba wskazana przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) spośród pracowników samorządowych gminy lub gminnych jednostek organizacyjnych. 2. Do składu obwodowej komisji wyborczej zgłasza się po jednym kandydacie komitetu wyborczego najpóźniej w 30 dniu przed dniem wyborów. W wypadku większej liczby zgłoszonych kandydatów, niż wynosi skład komisji, skład komisji ustala się w drodze publicznego losowania przeprowadzonego przez zarząd gminy. 3. Jeżeli liczba kandydatów zgłoszonych w trybie, o którym mowa w ust. 1, jest mniejsza od ustawowego minimalnego składu komisji, uzupełnienia składu komisji dokonuje zarząd gminy spośród kandydatów dodatkowo zgłoszonych przez pełnomocników komitetów wyborczych w ciągu 3 dni po upływie terminu określonego w ust. 2. 4. Jeżeli mimo przedłużenia terminu liczba zgłoszonych kandydatów jest mniejsza od ustawowego minimalnego składu komisji, uzupełnienia składu komisji dokonuje zarząd gminy spośród wyborców. 5. Sposób zgłaszania kandydatów, wzór zgłoszenia oraz szczegółowe zasady powoływania obwodowych komisji wyborczych, w tym tryb przeprowadzenia losowania określa, na wniosek Państwowej Komisji Wyborczej, w drodze rozporządzenia, minister właściwy do spraw administracji publicznej. 6. Obwodowe komisje wyborcze w obwodach głosowania utworzonych na polskich statkach morskich, o których mowa w art. 23 ust. 4, i za granicą powołują spośród wyborców odpowiednio kapitanowie tych statków oraz konsulowie. Tryb i termin powoływania tych komisji ustala, na wniosek Państwowej Komisji Wyborczej, w drodze rozporządzenia, odpowiednio minister właściwy do spraw gospodarki morskiej oraz minister właściwy do spraw zagranicznych. 7. Obwodowa komisja wyborcza na pierwszym posiedzeniu wybiera spośród siebie przewodniczącego i jego zastępcę. Skład komisji podaje się do publicznej wiadomości w sposób zwyczajowo przyjęty. 8. Funkcji przewodniczącego i zastępcy przewodniczącego obwodowej komisji wyborczej nie może pełnić osoba wskazana do składu komisji przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) spośród pracowników samorządowych gminy lub gminnych jednostek organizacyjnych. 9. W obwodach głosowania dla wyborców przebywających w zakładach karnych lub aresztach śledczych w skład komisji wchodzi, jako jej członek, osoba wskazana przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) spośród pracowników zakładów karnych lub aresztów śledczych.


Ustawa z dnia 28 kwietnia 2000 r. o systemie oceny zgodności, akredytacji oraz zmianie niektórych ustaw Rozdział 1 Przepisy ogólne

Art. 1. Celem ustawy jest: - eliminacja zagrożeń stwarzanych przez wyroby dla życia lub zdrowia użytkowników i konsumentów oraz dla mienia lub środowiska, - znoszenie barier technicznych w handlu i ułatwianie międzynarodowego obrotu towarowego, - stworzenie warunków do rzetelnej oceny wyrobów i procesów ich wytwarzania przez kompetentne i niezależne podmioty, nie powodujących nadmiernych obciążeń dla przedsiębiorców.


Art. 10. Polskie Centrum Akredytacji, jednostki certyfikujące, jednostki kontrolujące i laboratoria mogą należeć do międzynarodowych organizacji, tworzonych przez podmioty prowadzące działalność w zakresie systemu oceny zgodności.


Art. 11. Kontrola wyrobów wprowadzonych do obrotu, pod względem spełnienia wymagań, jest prowadzona w oparciu o odrębne przepisy. Rozdział 2 Krajowa jednostka akredytująca


Art. 12. 1. Tworzy się Polskie Centrum Akredytacji, będące krajową jednostką akredytującą, zwane dalej "Centrum Akredytacji". 2. Centrum Akredytacji jest jednostką organizacyjną posiadającą osobowość prawną. 3. Nadzór nad Centrum Akredytacji sprawuje Prezes Rady Ministrów. 4. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, organizację oraz tryb działania Centrum Akredytacji. 5. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 4, uwzględnia się postanowienia Polskich Norm dotyczących jednostki akredytującej.


Art. 13. 1. Do zakresu działania Centrum Akredytacji należy w szczególności: 1) akredytowanie jednostek certyfikujących, 2) akredytowanie laboratoriów, 3) akredytowanie jednostek kontrolujących, 4) sprawowanie nadzoru nad jednostkami akredytowanymi i laboratoriami akredytowanymi w zakresie przestrzegania przez nie warunków akredytacji, 5) prowadzenie wykazu jednostek, którym udzielono akredytacji, 6) organizowanie szkoleń i prowadzenie działalności wydawniczej w zakresie systemu akredytacji. 2. Centrum Akredytacji może zawierać z zagranicznymi jednostkami akredytującymi porozumienia o wzajemnym uznawaniu kompetencji akredytowanych jednostek i laboratoriów.


Art. 14. 1. Centrum Akredytacji prowadzi gospodarkę finansową, na zasadach określonych w przepisach o finansach publicznych dla zakładów budżetowych. 2. Przychodami Centrum Akredytacji są: 1) wpływy z działalności, 2) dotacje budżetowe, o ile wpływy z działalności nie pokrywają wydatków.


Art. 15. 1. Dyrektora Centrum Akredytacji, zwanego dalej "Dyrektorem" powołuje Prezes Rady Ministrów na okres 5 lat spośród kandydatów wyłonionych w drodze konkursu. 2. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, organizację i tryb przeprowadzania konkursu. 3. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, określa się kryteria doboru i oceny kandydatów, skład, sposób powoływania i działania komisji konkursowej. 4. Prezes Rady Ministrów odwołuje Dyrektora przed upływem okresu, na który został powołany, w przypadku: 1) choroby trwale uniemożliwiającej wykonywanie zadań, 2) naruszenia podstawowych obowiązków, 5. Prezes Rady Ministrów może odwołać dyrektora przed upływem okresu, na który został powołany w przypadku popełnienia przestępstwa stwierdzonego prawomocnym orzeczeniem sądu oraz na wniosek Rady do Spraw Akredytacji w przypadku określonym w art. 16 ust. 3. 6. Do zadań Dyrektora należy: 1) reprezentowanie Centrum Akredytacji, 2) podejmowanie decyzji w sprawach dotyczących działalności Centrum Akredytacji, 3) współpraca z Radą do Spraw Akredytacji, w tym zasięganie opinii Rady w sprawach, o których mowa w art. 16 ust. 2 pkt 1-3, 4) przedkładanie Radzie do spraw Akredytacji rocznych sprawozdań z działalności Centrum Akredytacji. 7. Wynagrodzenie Dyrektora ustala Prezes Rady Ministrów. 8. Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, zasady wynagradzania pracowników Centrum Akredytacji.


Art. 16. 1. Przy Centrum Akredytacji działa Rada do Spraw Akredytacji, zwana dalej "Radą" będąca, z zastrzeżeniem art. 17 ust. 2, organem opiniodawczodoradczym Dyrektora w sprawach należących do zakresu działania Centrum Akredytacji. 2. Do zadań Rady należy w szczególności opiniowanie: 1) stanu i kierunków rozwoju akredytacji, 2) działalności merytorycznej Centrum Akredytacji, 3) wewnętrznych procedur i instrukcji związanych z akredytacją prowadzoną przez Centrum Akredytacji, 4) rocznych sprawozdań z działalności Centrum Akredytacji. 3. W przypadku negatywnej oceny działalności Centrum Akredytacji Rada może wystąpić do Prezesa Rady Ministrów z wnioskiem o odwołanie Dyrektora. 4. Kadencja Rady trwa 5 lat. 5. Rada liczy nie więcej niż 25 osób. W skład Rady wchodzą proporcjonalnie, w liczbie zapewniającej brak dominacji którejkolwiek ze stron, osoby reprezentujące organy administracji rządowej, krajową jednostkę normalizacyjną oraz ogólnopolskie organizacje: konsumenckie, pracodawców, gospodarcze i naukowo-techniczne. 6. Prezes Rady Ministrów na wniosek odpowiednich stron, o których mowa w ust. 5, powołuje oraz odwołuje członków Rady. 7. Przewodniczącego i jego dwóch zastępców wybiera Rada spośród swego grona. 8. Organizację i tryb pracy Rady określa regulamin uchwalony przez Radę.


Art. 17. 1. Przy Centrum Akredytacji działa Komitet Odwoławczy, rozpatrujący odwołania w sprawach odmowy udzielenia akredytacji, ograniczenia zakresu akredytacji, zawieszenia lub cofnięcia akredytacji. 2. Komitet Odwoławczy powoływany jest przez Radę na okres jej kadencji. Równocześnie Rada wyznacza Przewodniczącego Komitetu Odwoławczego. 3. Członkami Komitetu Odwoławczego mogą być osoby posiadające wysoki stopień wiedzy z zakresów objętych akredytacją - eksperci. 4. W przypadku gdy rozpatrzenie odwołania wymaga szczególnej wiedzy, lub w rozpatrywanej dziedzinie nie ma ekspertów wśród stałych członków Komitetu Odwoławczego, Przewodniczący może powołać w skład zespołu rozpatrującego sprawę dodatkowego eksperta. 5. Szczegółowy tryb działania Komitetu Odwoławczego, sposób powoływania i odwoływania poszczególnych jego członków oraz tryb rozpatrywania odwołań określi regulamin uchwalony przez Radę.


Art. 18. Obsługę organizacyjną Rady oraz Komitetu Odwoławczego zapewnia Centrum Akredytacji. Rozdział 3 Akredytacja


Art. 19. 1. Akredytacja jest udzielana przez Centrum Akredytacji na wniosek zainteresowanej jednostki certyfikującej lub jednostki kontrolującej, zwanych dalej jednostkami, lub laboratorium, po stwierdzeniu, że jednostka ta lub laboratorium spełniają wymagania i warunki określone w Polskich Normach. 2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera: 1) oznaczenie jednostki lub laboratorium ubiegających się o akredytację, ich siedzibę i adres, 2) numer w rejestrze właściwym dla jednostki wnioskującej lub laboratorium, 3) określenie wnioskowanego zakresu akredytacji. 3. Do wniosku dołącza się dokumenty potwierdzające spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 1. 4. Centrum Akredytacji dokonuje czynności sprawdzających czy wnioskodawca spełnia wymagania określone w Polskich Normach. 5. Dokumentem potwierdzającym udzielenie akredytacji jest certyfikat akredytacji. 6. Certyfikat akredytacji, o którym mowa w ust. 5, zawiera: 1) oznaczenie jednostki udzielającej akredytacji, 2) oznaczenie jednostki albo laboratorium, ich siedziby i adresu, 3) numer i oznaczenie certyfikatu akredytacji, 4) wskazanie Polskiej Normy, która była podstawą wydania certyfikatu, 5) zakres udzielonej akredytacji oraz okres jej ważności, 6) datę wydania i podpis Dyrektora. 7. W okresie ważności certyfikatu akredytacji, Centrum Akredytacji sprawuje nadzór nad jednostką akredytowaną lub laboratorium akredytowanym w zakresie udzielonej akredytacji.


Art. 2. System oceny zgodności stanowią: 1) przepisy określające wymagania oraz specyfikacje techniczne dotyczące wyrobów oraz procesów ich wytwarzania, 2) podmioty: Polskie Centrum Akredytacji, jednostki certyfikujące, laboratoria i jednostki kontrolujące, o których mowa w ustawie, 3) normy regulujące działania, dotyczące instytucji wymienionych w pkt 2.


Art. 20. 1. Akredytowana jednostka lub laboratorium obowiązane jest informować Centrum Akredytacji o zmianach swojego statusu prawnego. 2. Na ważność akredytacji nie wpływa zmiana statusu prawnego akredytowanej jednostki lub laboratorium, o ile te zmiany nie wpływają na wykonywanie czynności objętych akredytacją.


Art. 21. 1. W przypadku stwierdzenia naruszenia wymagań lub zakresu akredytacji, Centrum Akredytacji może ograniczyć zakres akredytacji, zawiesić akredytację lub dokonać jej cofnięcia. 2. Ograniczenie zakresu akredytacji następuje, jeżeli jednostka akredytowana lub laboratorium akredytowane nie spełnia niektórych wymagań określonych w certyfikacie akredytacji, natomiast jest w stanie wykonywać inne czynności objęte akredytacją. 3. Zawieszenie akredytacji następuje, jeżeli jednostka akredytowana lub laboratorium akredytowane nie jest w stanie okresowo prowadzić działalności w zakresie udzielonej akredytacji. 4. Cofnięcie akredytacji następuje w przypadku rażącego naruszenia przez jednostkę akredytowaną lub laboratorium akredytowane wymagań określonych w certyfikacie akredytacji. Rozdział 4 Odwołania


Art. 22. 1. W przypadku odmowy udzielenia akredytacji, ograniczenia zakresu akredytacji, zawieszenia lub cofnięcia akredytacji, jednostce lub laboratorium przysługuje odwołanie. 2. Odwołanie może dotyczyć także ustalonego okresu ważności akredytacji. 3. Odwołanie wnosi się do Komitetu Odwoławczego, o którym mowa w art. 17, w terminie 14 dni od dnia otrzymania zawiadomienia o odmowie udzielenia, ograniczeniu zakresu, zawieszeniu, cofnięciu akredytacji lub ustaleniu okresu jej ważności. 4. Nadanie pisma z odwołaniem w polskim urzędzie pocztowym lub w polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do Komitetu Odwoławczego.


Art. 23. Stronami postępowania odwoławczego są: jednostka lub laboratorium wnoszące odwołanie i Centrum Akredytacji.


Art. 24. 1. Odwołanie rozpatruje zespół trzech ekspertów Komitetu Odwoławczego, wyznaczony przez Przewodniczącego Komitetu Odwoławczego. 2. Komitet Odwoławczy zapewnia stronom udział w postępowaniu i umożliwia przeprowadzenie dowodów oraz wypowiedzenie się w sprawie przed jej rozstrzygnięciem. 3. Zespół ekspertów powinien rozpatrzyć odwołanie w ciągu 60 dni od dnia jego doręczenia Komitetowi Odwoławczemu.


Art. 25. Po rozpatrzeniu odwołania, zespół ekspertów oddala odwołanie albo stwierdza jego zasadność i przekazuje sprawę Centrum Akredytacji do ponownego rozpoznania. Rozdział 5 Notyfikacja


Art. 26. 1. Akredytowane jednostki certyfikujące, jednostki kontrolujące lub laboratoria mogą ubiegać się o udzielenie notyfikacji. 2. Notyfikacji udziela, odpowiednio, minister właściwy ze względu na przedmiot oceny zgodności lub Szef Urzędu Ochrony Państwa, zwani dalej Ministrem, w drodze decyzji administracyjnej. 3. Notyfikacja może być udzielona na wniosek jednostki lub laboratorium, które spełniają łącznie następujące warunki: 1) posiadają akredytację udzieloną przez Centrum Akredytacji, w zakresie określonym we wniosku o udzielenie notyfikacji, 2) posiadają ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej w wysokości odpowiedniej dla ryzyka związanego z prowadzoną działalnością, 3) odpowiadają wymaganiom, określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 6 ust. 2, lub wymaganiom określonym w odrębnych przepisach. 4. Warunek, o którym mowa w ust. 3 pkt 2, nie dotyczy jednostek akredytowanych i laboratoriów wykonujących czynności w zakresie wyrobów wykorzystywanych na cele obronności i bezpieczeństwa Państwa oraz służących do ochrony informacji niejawnych. 5. Wniosek, o którym mowa w ust. 3, zawiera: 1) oznaczenie jednostki lub laboratorium ubiegających się o notyfikację, ich siedziby i adresu, 2) numer w rejestrze właściwym dla wnioskującej jednostki lub laboratorium, 3) określenie wnioskowanego zakresu notyfikacji, 6. Do wniosku dołącza się dokumenty potwierdzające spełnienie warunków, o których mowa w ust. 3. 7. Minister może odmówić udzielenia notyfikacji ze względu na zagrożenie bezpieczeństwa lub obronności Państwa lub innego ważnego interesu publicznego. 8. W przypadku stwierdzenia przez Ministra naruszenia warunków notyfikacji, o których mowa w ust. 3, w zależności od charakteru i znaczenia naruszenia, Minister może, w drodze decyzji administracyjnej, ograniczyć zakres notyfikacji lub cofnąć notyfikację. 9. Informacje o udzieleniu i cofnięciu notyfikacji, zakresie notyfikacji oraz wszelkich jego zmianach podlegają ogłoszeniu w drodze obwieszczenia Ministra w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski". 10. Niezależnie od ogłoszenia, o którym mowa w ust. 9, Minister powiadamia o decyzji odpowiednie instytucje zagraniczne w zakresie wynikającym z zobowiązań międzynarodowych.


Art. 27. Minister właściwy ze względu na przedmiot oceny zgodności sprawuje nadzór nad notyfikowanymi jednostkami i laboratoriami w zakresie przestrzegania wymagań określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 6 ust. 2 lub w przepisach odrębnych.


Art. 28. 1. Minister jest uprawniony do kontroli jednostek notyfikowanych i laboratoriów notyfikowanych w zakresie spełniania warunków określonych w art. 26 ust. 3. 2. Czynności kontrolne przeprowadza się na podstawie upoważnienia wydanego przez Ministra. 3. Osoby upoważnione przez Ministra do dokonania kontroli są uprawnione w szczególności do: 1) wstępu na teren nieruchomości, obiektu, lokalu jednostki notyfikowanej lub laboratorium notyfikowanego, w dniach i godzinach ich pracy, 2) żądania ustnych i pisemnych wyjaśnień, okazania dokumentów związanych z działalnością objętą notyfikacją. 4. Czynności kontrolnych dokonuje się w obecności kontrolowanego lub osoby przez niego upoważnionej. 5. Minister może upoważnić do dokonywania kontroli, o której mowa w ust. 1, inny organ wyspecjalizowany w przeprowadzaniu kontroli działalności objętej notyfikacją. Rozdział 6 Opłaty


Art. 29. 1 Za czynności związane z oceną zgodności wyrobów, o której mowa art. 3 ust. 1, akredytacją i notyfikacją pobiera się opłaty. 2. Opłaty o których mowa w ust. 1, uiszcza wnioskodawca. 3. Minister właściwy do spraw finansów publicznych na wniosek ministra właściwego do spraw gospodarki, określi w drodze rozporządzenia, sposób ustalania opłat za czynności, o których mowa w ust. 1, z uwzględnieniem uzasadnionych kosztów. 4. Minister właściwy do spraw finansów publicznych na wniosek ministra właściwego do spraw gospodarki, może określić w drodze rozporządzenia, maksymalne wysokości opłat, o których mowa w ust. 1. Rozdział 7 Ocena zgodności wyrobów


Art. 3. 1. Ocena zgodności oznacza działania zmierzające do wykazania, że należycie zidentyfikowany wyrób lub proces jego wytwarzania jest zgodny z wymaganiami, którymi są: 1) zasadnicze wymagania, określone w przepisach o których mowa w art. 6, albo 2) szczegółowe wymagania, określone w przepisach wydanych na podstawie art. 7. 2. Ocena zgodności, o której mowa w ust. 1, jest obowiązkowa przed wprowadzeniem wyrobu do obrotu.


Art. 30. 1. Producent lub jego przedstawiciel mający siedzibę lub miejsce zamieszkania w Polsce, który poddał wyrób lub proces jego wytwarzania sprawdzeniu zgodności z wymaganiami i uzyskał potwierdzenie zgodności, może wystawić deklarację zgodności i znakuje wyrób znakiem zgodności. 2. Sprawdzenie, o którym mowa w ust. 1, musi odpowiadać co najmniej warunkom modułu, określonego w przepisach o których mowa w art. 6 ust. 2 i 3 lub w odrębnych przepisach.


Art. 31. W deklaracji zgodności wyrobu jego producent lub jego przedstawiciel mający siedzibę lub miejsce zamieszkania w Polsce oświadcza na swoją wyłączną odpowiedzialność, że wprowadzony do obrotu wyrób zgodny jest w wymaganiami lub specyfikacjami technicznymi.


Art. 32. Producent lub jego przedstawiciel mający siedzibę lub miejsce zamieszkania w Polsce wykazują zgodność wyrobów lub procesów ich wytwarzania z wymaganiami odpowiednich norm. Dopuszcza się wykazanie zgodności również poprzez przeprowadzenie wystarczających innych dowodów, potwierdzających spełnienie wymagań właściwych dla stwarzanego przez wyrób stopnia zagrożenia.


Art. 33. 1. Badań wyrobów dokonują notyfikowane laboratoria, jeżeli wymagane jest badanie prowadzone przez laboratorium niezależne od dostawcy i odbiorcy. 2. Sprawdzenia zgodności wyrobów z wymaganiami dokonują notyfikowane jednostki kontrolujące. 3. Certyfikacji wyrobów dokonują notyfikowane jednostki certyfikujące. Pozytywny wynik oceny zgodności dokonanej przez notyfikowaną jednostkę certyfikującą stanowi podstawę do wydania certyfikatu zgodności.


Art. 34. Zasady działania akredytowanych laboratoriów, jednostek kontrolujących i certyfikujących oraz informacje, które muszą być zawarte w deklaracji zgodności, określają Polskie Normy.


Art. 35. Znak zgodności może być nadany wyłącznie wyrobom, które uzyskały potwierdzenie zgodności z wymaganiami lub specyfikacjami technicznymi i dla których wydana została deklaracja zgodności lub certyfikat zgodności.


Art. 36. Akredytowane jednostki i laboratoria mogą żądać od producenta, jego przedstawiciela lub importera przekazania dokumentacji technicznej i informacji tylko w zakresie koniecznym dla dokonania czynności z zakresu oceny zgodności.


Art. 37. Akredytowane jednostki i laboratoria są zobowiązane do ochrony informacji poufnych dotyczących badanych lub certyfikowanych wyrobów, procesów ich wytwarzania lub usług. Rozdział 8 Sankcje za naruszenie przepisów ustawy


Art. 38. 1. Kto wiedząc, że wyrób lub proces jego wytwarzania nie są zgodne z wymaganiami lub specyfikacjami technicznymi nadaje wyrobowi znak zgodności, podlega karze grzywny do 100.000 zł. 2. Tej samej karze podlega ten, kto bez wymaganych uprawnień nadaje znak zgodności. Rozdział 9 Zmiany w przepisach obowiązujących


Art. 39. W ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz.U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, Nr 106, poz. 668 i Nr 113, poz. 717, z 1999 r. Nr 99, poz. 1152 oraz z 2000 r. Nr 19, poz. 239) wprowadza się następujące zmiany: 1) art. 217 otrzymuje brzmienie: "Art. 217. Niedopuszczalne jest wyposażanie stanowisk pracy w maszyny i inne urządzenia techniczne, które nie spełniają wymagań dotyczących oceny zgodności określonych w odrębnych przepisach."; 2) w art. 237{6}: a) skreśla się § 2, b) § 3 otrzymuje brzmienie: "§3. Pracodawca jest obowiązany dostarczać pracownikowi środki ochrony indywidualnej, które spełniają wymagania dotyczące oceny zgodności określone w odrębnych przepisach."; 3) w art. 283 w § 2 pkt 3 i 4 otrzymują brzmienie: "3) wbrew obowiązkowi wyposaża stanowiska pracy w maszyny i inne urządzenia techniczne, które nie spełniają wymagań dotyczących oceny zgodności, 4) wbrew obowiązkowi dostarcza pracownikowi środki ochrony indywidualnej, które nie spełniają wymagań dotyczących oceny zgodności.".


Art. 4. 1. Dobrowolnej ocenie zgodności mogą być poddane w szczególności: 1) wyroby nie objęte obowiązkową oceną zgodności, o której mowa w art. 3, 2) systemy zarządzania jakością, środowiskiem, bezpieczeństwem, 3) usługi, 4) kompetencje personelu. 2. Dobrowolna ocena zgodności lub jej systemy kształtowane są przez zainteresowane strony z możliwością uwzględnienia norm regulujących działania instytucji uczestniczących w procesie oceny zgodności.


Art. 40. W ustawie z dnia 19 listopada 1987 r. o dozorze technicznym (Dz.U. Nr 36, poz. 202, z 1995 r. Nr 104, poz. 515, z 1996 r. Nr 106, poz. 496 oraz z 1997 r. Nr 64, poz. 406, Nr 88, poz. 554 i Nr 141, poz. 943) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 2 w ust. 3 skreśla się wyraz "normami" i następujący po tym wyrazie przecinek; 2) w art. 5 skreśla się wyraz "normami" i następujący po tym wyrazie przecinek; 3) art. 7 otrzymuje brzmienie: "Art. 7. 1. Dokumentacja techniczna, na podstawie której będą wytwarzane urządzenia techniczne z zamiarem wprowadzenia ich do obrotu, wymaga uzgodnienia z właściwym organem dozoru technicznego. 2. Uzgadniając dokumentację ustala się formę wykonywania dozoru technicznego."; 4) w art. 8 w ust. 2 skreśla się wyrazy "przeprowadzeniu niezbędnych badań i"; 5) skreśla się art. 10; 6) w art. 12 dodaje się ust. 3 w brzmieniu: "3. Jeżeli bezpieczeństwo eksploatacji urządzenia technicznego uzasadnia zmianę formy wykonywania dozoru technicznego, organ dozoru technicznego może ustalić dla tego urządzenia inną formę wykonywania dozoru technicznego, która uwzględniać będzie warunki eksploatacji tego urządzenia."; 7) w art. 23: a) w pkt 1 skreśla się wyrazy "i norm", b) w pkt 9 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 10 w brzmieniu: "10) wykonywanie innych zadań zleconych przez ministra właściwego do spraw gospodarki."; 8) w art. 33 dodaje się ust. 3-5 w brzmieniu: "3. Dokumenty potwierdzające kompetencje wytwarzającego do wytwarzania urządzeń technicznych, jak również materiałów i elementów stosowanych do ich budowy, wydane za granicę mogą być uznane przez organ dozoru technicznego, jeżeli będą spełniały wymagania bezpieczeństwa. 4. Dokumenty wydane za granicą, stwierdzające wykonanie badań budowy i przeprowadzenie kontroli stanu urządzenia technicznego, mogą być uznane przez organ dozoru technicznego jeżeli: 1) przewidują to odpowiednie porozumienia, zawarte między Urzędem Dozoru Technicznego a właściwą w danym państwie instytucją wykonującą funkcją dozoru technicznego lub 2) wymagania techniczne, na których podstawie urządzenie zostało zaprojektowane i wytworzone, zapewniają bezpieczeństwo nie mniejsze niż polskie przepisy w zakresie dozoru technicznego. 5. Uznanie dokumentów, o których mowa w ust. 3 i 4, nie zwalnia od obowiązku określonego w art. 12 ust. 1."; 9) w art. 34 skreśla się ust. 3 i 4.


Art. 41. W ustawie z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz.U. Nr 91, poz. 408, z 1992 r. Nr 63, poz. 315, z 1994 r. Nr 121, poz. 591, z 1995 r. Nr 138, poz. 682, z 1996 r. Nr 24, poz. 110, z 1997 r. Nr 104, poz. 661, Nr 121, poz. 769 i Nr 158, poz. 1041, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, Nr 117, poz. 756 i Nr 162, poz. 1115, z 1999 r. Nr 28 poz. 255 i 256, Nr 84 poz. 935 oraz z 2000 r. Nr 3, poz. 28 i Nr 12, poz. 136) w art. 9 ust. 3 otrzymuje brzmienie: "3. Minister właściwy do spraw zdrowia może określić, w drodze rozporządzenia, standardy postępowania i procedury medyczne wykonywane w zakładach opieki zdrowotnej w celu zapewnienia właściwego poziomu i jakości świadczeń zdrowotnych.".


Art. 42. W ustawie z dnia 3 kwietnia 1993 r. - Prawo o miarach (Dz.U. Nr 55, poz. 248, z 1997 r. Nr 43, poz. 272 i Nr 121, poz. 770) art. 12 otrzymuje brzmienie: "Art. 12. Prezes Urzędu może powierzyć uwierzytelnianie określonych przyrządów pomiarowych akredytowanym laboratoriom.".


Art. 43. W ustawie z dnia 3 kwietnia 1993 r. o badaniach i certyfikacji (Dz.U. Nr 55, poz. 250, z 1994 r. Nr 27, poz. 96, z 1997 r. Nr 104, poz. 661 i Nr 121, poz. 770 oraz z 1999 r. Nr 70, poz. 776) wprowadza się następujące zmiany: 1) art. 7 otrzymuje brzmienie: "Art. 7. Do zadań Centrum należy w szczególności: 1) organizowanie i nadzorowanie systemu badań i certyfikacji, 2) certyfikowanie systemów jakości u dostawców, 3) certyfikowanie auditorów, 4) kontrolowanie certyfikowanych systemów jakości u dostawców w zakresie stawianych im wymagań, 5) organizowanie szkoleń i doskonalenie kadr na potrzeby badań i certyfikacji."; 2) w art. 11 w ust. 1 oraz w art. 12 w pkt 1 i 3 skreśla się wyraz "akredytacji,"; 3) w art. 21 skreśla się ust. 4; 4) w art. 22 skreśla się ust. 3; 5) w art. 25: a) skreśla się ust. 2, b) w ust. 3 skreśla się wyraz "akredytacją,".


Art. 44. W ustawie z dnia 3 kwietnia 1993 r. o normalizacji (Dz.U. Nr 55, poz. 251, z 1995 r. Nr 95, poz. 471 oraz z 1997 r. Nr 121, poz. 770) w art. 20 w ust. 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie: "2) znakiem zgodności w rozumieniu ustawy z dnia .... 2000 r. o systemie oceny zgodności, akredytacji oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr ..., poz. ...),".


Art. 45. W ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz. 414, z 1996 r. Nr 100, poz. 465, Nr 106, poz. 496 i Nr 146, poz. 680, z 1997 r. Nr 88, poz. 554 i Nr 111, poz. 726, z 1998 r. Nr 22, poz. 118 i Nr 106, poz. 668, z 1999 r. Nr 41 poz. 412, Nr 49, poz. 483 i Nr 62, poz. 682 oraz z 2000 r. Nr 12, poz. 136) w art. 3 pkt 18 otrzymuje brzmienie: "18) wyrobie budowlanym - należy przez to rozumieć wyrób w rozumieniu przepisów o ocenie zgodności, wytworzony w celu wbudowania, wmontowania, zainstalowania lub zastosowania w sposób trwały w obiekcie budowlanym.".


Art. 46. W ustawie z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz.U. Nr 54 poz. 348, Nr 158, poz. 1042, z 1998 r. Nr 94, poz. 594, Nr 106, poz. 668 i Nr 162, poz. 1126 oraz z 1999 r. Nr 88, poz. 980, Nr 91, poz. 1042 i Nr 110, poz. 1255) w art. 52 wprowadza się następujące zmiany: 1) skreśla się ust. 3; 2) w ust. 4 w pkt 2 na końcu zdania kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się wyrazy "oraz wzory etykiet".


Art. 47. W ustawie z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dz.U. z 1999 r. Nr 82, poz. 928 i z 2000 r. Nr 12, poz. 136) w art. 9 w ust. 4 wyrazy "Polskie Centrum Badań i Certyfikacji" skreśla się. Rozdział 10 Przepisy przejściowe, dostosowujące i końcowe


Art. 48. 1. Z dniem 1 stycznia 2001 r. sprawy należące do Polskiego Centrum Badań i Certyfikacji utworzonego na podstawie ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. o badaniach i certyfikacji - w zakresie akredytacji laboratoriów badawczych, jednostek certyfikujących i jednostek kontrolujących oraz kontrolowanie działalności tych jednostek w zakresie wynikającym z akredytacji przechodzą do właściwości Polskiego Centrum Akredytacji. 2. Minister właściwy do spraw gospodarki ustali, do dnia 31 października 2000 r., mienie Polskiego Centrum Badań i Certyfikacji, które przejmie Polskie Centrum Akredytacji. 3. Polskie Centrum Akredytacji przejmie, z dniem 1 stycznia 2001 r., odpowiednio do zakresu swego działania: 1) pracowników oraz wierzytelności i zobowiązania Polskiego Centrum Badań i Certyfikacji, 2) pracowników oraz wierzytelności i zobowiązania Głównego Urzędu Miar oraz sprawy należące do właściwości Prezesa Głównego Urzędu Miar " w zakresie akredytacji laboratoriów pomiarowych. 4. Dyrektora Polskiego Centrum Akredytacji powoła na okres do dnia 31 grudnia 2002 r. Prezes Rady Ministrów na wniosek ministra właściwego do spraw gospodarki. Przepisu art. 15 ust. 1 nie stosuje się. 5. Pierwsza kadencja Rady do Spraw Akredytacji trwa do dnia 31 grudnia 2002 r.


Art. 49. 1. Z dniem 1 stycznia 2003 r. znosi się Polskie Centrum Badań i Certyfikacji utworzone na podstawie ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. o badaniach i certyfikacji. 2. Minister właściwy do spraw Skarbu Państwa utworzy, do dnia 31 października 2002 r., jednoosobową spółkę Skarbu Państwa pod nazwą Polskie Centrum Badań i Certyfikacji. 3. Do zakresu działania spółki, o której mowa w ust. 2, należeć będzie badanie i certyfikacja wyrobów, certyfikacja systemów zarządzania, szkolenie i certyfikacja personelu. 4. Spółka, o której mowa w ust. 2, przejmie odpowiednio do zakresu swojego działania pracowników oraz wierzytelności i zobowiązania po Polskim Centrum Badań i Certyfikacji.


Art. 5. Ilekroć w ustawie jest mowa o: 1) wyrobie - należy przez to rozumieć rzecz ruchomą, bez względu na stopień jej przetworzenia, przeznaczoną do wprowadzania do obrotu, z wyjątkiem nieprzetworzonych produktów rolnych, hodowlanych oraz pochodzących z rybołówstwa lub łowiectwa, 2) wprowadzeniu do obrotu - należy przez to rozumieć przekazanie wyrobu po raz pierwszy w kraju: użytkownikowi, konsumentowi bądź sprzedawcy przez producenta, jego przedstawiciela lub importera, 3) sprzedawcy - należy przez to rozumieć przedsiębiorcę, który uczestniczy w obrocie handlowym, 4) znaku zgodności - należy przez to rozumieć zastrzeżony znak, nadawany lub stosowany zgodnie z zasadami oceny zgodności, wskazujący, że zapewniono odpowiedni stopień zaufania, iż dany wyrób lub proces są zgodne z wymaganiami lub specyfikacjami technicznymi, 5) jednostce kontrolującej - należy przez to rozumieć jednostkę dokonującą sprawdzenia zgodności projektu wyrobu, wyrobu lub procesów ich wytwarzania z wymaganiami lub specyfikacjami technicznymi, 6) certyfikacie zgodności - należy przez to rozumieć dokument wykazujący, że zapewniono odpowiedni stopień zaufania, iż należycie zidentyfikowany wyrób lub proces jego wytwarzania są zgodne z wymaganiami lub specyfikacjami technicznymi, 7) certyfikacji zgodności - działanie trzeciej strony " jednostki certyfikującej - niezależnej od podmiotów wymienionych w pkt 2, zmierzające do wykazania, że zapewniono odpowiedni stopień zaufania, iż wyrób, proces jego wytwarzania są zgodne z wymaganiami lub specyfikacjami technicznymi, 8) akredytacji - należy przez to rozumieć formalne uznanie przez krajową jednostkę akredytującą kompetencji jednostki certyfikującej, jednostki kontrolującej lub laboratorium, do wykonywania określonych działań, 9) notyfikacji - należy przez to rozumieć upoważnienie udzielone przez ministra właściwego ze względu na przedmiot oceny zgodności, akredytowanej jednostce certyfikującej, akredytowanej jednostce kontrolującej lub akredytowanemu laboratorium do podejmowania działań z zakresu oceny zgodności, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1, 10) laboratorium - należy przez to rozumieć laboratorium badawcze, laboratorium wzorcujące lub laboratorium pomiarowe, 11) zasadniczych wymaganiach - należy przez to rozumieć wymagania, które spełniać musi wyrób wprowadzany do obrotu, które to wymagania określają dyrektywy UE, uchwalone zgodnie z zasadami i zawartymi w uchwale Rady Wspólnot Europejskich z dnia 7 maja 1985r. w sprawie nowego podejścia do harmonizacji technicznej oraz normalizacji, zwanych dyrektywami nowego podejścia, 12) szczegółowych wymaganiach - należy przez to rozumieć wymagania lub specyfikacje techniczne, którym musi odpowiadać wyrób wprowadzany do obrotu, między innymi wymaganiom lub specyfikacjom określonym w dyrektywach UE innych niż dyrektywy nowego podejścia, 13) specyfikacjach technicznych - należy przez to rozumieć dokumenty określające cechy, które wyrób powinien posiadać w zakresie jakości, parametrów technicznych, bezpieczeństwa lub wymiarów, w tym, w odniesieniu do nazewnictwa, symboli, badań i metodologii badań, opakowania, znakowania i oznaczania wyrobu.


Art. 50. 1. Zachowują moc: 1) dotychczasowe certyfikaty, w tym akredytacji, wydane na podstawie odrębnych przepisów, do upływu określonego w nich terminu ważności, 2) porozumienia o wzajemnym uznawaniu raportów z badań i certyfikatów zawarte przez Polskie Centrum Badań i Certyfikacji z zagranicznymi organizacjami, 3) zweryfikowane deklaracje zgodności producentów stwierdzające na ich wyłączną odpowiedzialność, że wyroby, procesy lub usługi są zgodne z określoną normą lub z przepisami odrębnymi. 2. Prawa i zobowiązania objęte porozumieniami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, przechodzą na jednoosobową spółkę Skarbu Państwa Polskie Centrum Badań i Certyfikacji.


Art. 51. 1. Postępowania wszczęte i nie zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, prowadzone przez Polskie Centrum Badań i Certyfikacji utworzone na podstawie ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. o badaniach i certyfikacji, przejmują odpowiednio do zakresu swojego działania Polskie Centrum Akredytacji. 2. Z dniem 1 stycznia 2003 r. spółka, o której mowa w art. 49 ust. 2, odpowiednio do zakresu swojego działania przejmuje postępowania wszczęte i nie zakończone przed tym dniem, prowadzone przez Polskie Centrum Badań i Certyfikacji. 3. W sprawach, o których mowa w ust. 1 i 2, stosuje się przepisy dotychczasowe.


Art. 52. 1. Do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 6 ust. 2 i 3 oraz art. 7, nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2002 r., ocena zgodności odbywa się na podstawie Polskich Norm oraz właściwych przepisów prawnych stanowiących dotychczas podstawę certyfikacji. 2. Ocena na podstawie Polskich Norm oraz właściwych przepisów prawnych, o której mowa w ust. 1, odbywa się w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 3 kwietnia 1993 r. o badaniach i certyfikacji.


Art. 53. Traci moc ustawa z dnia 3 kwietnia 1993 r. o badaniach i certyfikacji (Dz.U. z 1993 r. Nr 55, poz. 250, z 1994 r. Nr 27, poz. 96, z 1997 r. Nr 104, poz. 661 i Nr 121, poz. 770, oraz z 1999 r. Nr 70, poz. 776).


Art. 54. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r., z wyjątkiem: 1) art. 3-8 i art. 48 ust. 2, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, 2) art. 47 i 53, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.


Art. 6. 1. Ocenie zgodności z wymaganiami zasadniczymi podlegają wprowadzane do obrotu wyroby, które mogą stwarzać zagrożenie albo służą ochronie lub ratowaniu życia, zdrowia, mienia lub środowiska, objęte odrębnymi ustawami lub przepisami wydanymi na podstawie ust. 2 i 3. 2. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, wymagania zasadnicze dla wyrobów podlegających ocenie zgodności, warunki i tryb dokonywania oceny zgodności oraz sposób znakowania tych wyrobów, o ile nie zostały one określone w odrębnych przepisach. 3. Rada Ministrów wydając rozporządzenia, o których mowa w ust. 2, określi w której fazie tworzenia wyrobu następuje ocena zgodności, stopień indywidualizacji tej oceny oraz procedury oceny zgodności (moduły). W zależności od stopnia zagrożenia stwarzanego przez wyrób, dotyczy to oceny: 1) zgodności wyrobów z zasadniczymi wymaganiami, przeprowadzanej przez producenta, jego przedstawiciela lub importera, 2) próbek lub prototypów wyrobów, przeprowadzanej przez jednostkę notyfikowaną, 3) właściwości wyrobu i kontroli czy wyrób jest zgodny z obowiązującymi wobec niego zasadniczymi wymaganiami, przeprowadzanych przez jednostkę notyfikowaną, 4) systemu jakości u przedsiębiorcy, w tym w stadium projektowania wyrobu, przeprowadzanej przez jednostkę notyfikowaną, oraz sprawowania nadzoru przez tę jednostkę nad prawidłowym działaniem tego systemu, 5) zgodności wyrobów z certyfikowanym typem wyrobu lub z zasadniczymi wymaganiami, przeprowadzanej przez producenta, importera, lub jednostkę notyfikowaną w odniesieniu do każdego egzemplarza wyrobu lub na statystycznie wybranej próbce, 6) zgodności każdego egzemplarza wyrobu z zasadniczymi wymaganiami, przeprowadzanej przez jednostkę notyfikowaną, 7) zgodności wyrobów z zasadniczymi wymaganiami w stadium projektowania oraz produkcji, przeprowadzanej przez jednostkę notyfikowaną, 8) zgodności wyrobów z zasadniczymi wymaganiami w stadium projektowania i produkcji oraz oceny systemu jakości produkcji, przeprowadzonej przez jednostkę notyfikowaną.


Art. 7. 1. Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzeń, szczegółowe wymagania dla wyrobów, które mogą stwarzać zagrożenie albo służą ochronie lub ratowaniu życia, zdrowia, mienia lub środowiska, a także warunki certyfikacji oraz sposób znakowania tych wyrobów. 2. Rada Ministrów wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, określi, w zależności od rodzaju wyrobów, w szczególności: 1) procedury pobierania próbek, 2) sposoby identyfikacji i znakowania wyrobów, 3) metody sprawdzania składników w wyrobie, 4) opis sprzętu i wyposażenia zalecanego do stosowania w trakcie certyfikacji.


Art. 8. Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzeń, wykaz wyrobów przeznaczonych na cele obronności i bezpieczeństwa Państwa oraz służących do ochrony informacji niejawnych, których certyfikacja będzie wykonywana wyłącznie przez jednostki notyfikowane przez Ministra Obrony Narodowej, ministra właściwego do spraw wewnętrznych i Szefa Urzędu Ochrony Państwa.


Art. 9. W procesie oceny zgodności, uczestniczą producenci, ich przedstawiciele lub importerzy oraz notyfikowane jednostki certyfikujące, notyfikowane laboratoria oraz notyfikowane jednostki kontrolujące.


Ustawa z dnia 16 marca 2000 r. o zmianie ustawy o radcach prawnych

Art. 1. W ustawie z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz.U. Nr 19, poz. 145, z 1989 r. Nr 33, poz. 175, z 1996 r. Nr 106, poz. 496, z 1997 r. Nr 75, poz. 471, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 oraz z 1999 r. Nr 75, poz. 853 i Nr 83, poz. 931) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 12 ust. 2 otrzymuje brzmienie: "2. Minister Sprawiedliwości, w drodze rozporządzenia, określi strój urzędowy radców prawnych biorących udział w rozprawach sądowych, uwzględniając uroczysty charakter stroju, odpowiedni do powagi sądu i utrwalonej tradycji."; 2) po art. 22{6} dodaje się art. 22{7} i 22{8} w brzmieniu: "Art. 22{7}. 1. Radca prawny podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu od odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone przy wykonywaniu czynności, o których mowa w art. 4 ust. 1 i art. 6 ust. 1. 2. Przepis ust. 1 nie narusza przepisów art. 120 Kodeksu pracy. 3. Obowiązek ubezpieczenia, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy radców prawnych nie wykonujących zawodu.


Art. 2. Przepisy ustawy stosuje się do spraw nie zakończonych w dniu wejścia w życie ustawy orzeczeniami sądów dyscyplinarnych wydanymi w drugiej instancji.


Art. 22{8}. Minister właściwy do spraw finansów publicznych, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Radców Prawnych i Polskiej Izby Ubezpieczeń, określi, w drodze rozporządzenia, ogólne warunki ubezpieczenia, o którym mowa w art. 22{7}: 1) datę powstania obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia, 2) podstawowy zakres odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń, 3) minimalną sumę gwarancyjną ubezpieczenia określoną kwotowo, 4) zakres praw i obowiązków ubezpieczonego i zakładu ubezpieczeń, wynikających z umowy ubezpieczenia."; 3) po art. 62 dodaje się art. 62{1}-62{6} w brzmieniu: "Art. 62{1}. Orzeczenie z uzasadnieniem, wydane przez Wyższy Sąd Dyscyplinarny w drugiej instancji, doręcza się stronom, Ministrowi Sprawiedliwości oraz Krajowej Radzie Radców Prawnych.


Art. 3. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt 2, który wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.


Art. 62{2}. 1. Od orzeczenia wydanego przez Wyższy Sąd Dyscyplinarny w drugiej instancji przysługuje stronom, Ministrowi Sprawiedliwości, Rzecznikowi Praw Obywatelskich oraz Prezesowi Krajowej Rady Radców Prawnych kasacja do Sądu Najwyższego. 2. Orzeczenie, od którego służy kasacja podmiotom wymienionym w ust. 1, nie podlega wykonaniu do czasu wniesienia kasacji lub bezskutecznego upływu terminu do jej wniesienia.


Art. 62{3}. Kasacja może być wniesiona z powodu rażącego naruszenia prawa, jak również rażącej niewspółmierności kary dyscyplinarnej.


Art. 62{4}. Kasację wnosi się do Sądu Najwyższego, za pośrednictwem Wyższego Sądu Dyscyplinarnego, w terminie 30 dni od dnia doręczenia orzeczenia z uzasadnieniem.


Art. 62{5}. 1. Od kasacji, o której mowa w art. 62{2} ust. 1, nie uiszcza się opłaty sądowej. 2. Orzeczenie, od którego wniesiono kasację, nie podlega wykonaniu do czasu rozpoznania kasacji. 3. Sąd Najwyższy rozpoznaje kasację na rozprawie w składzie trzech sędziów.


Art. 62{6}. Do rozpoznania kasacji, o której mowa w art. 62{2} ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego o kasacji, z wyłączeniem art. 526 § 2 oraz art. 530 § 2 i 3."; 4) w art. 65 skreśla się ust. 3; 5) art. 68 otrzymuje brzmienie: "Art. 68. 1. Stronami w postępowaniu dyscyplinarnym są oskarżyciel, obwiniony i pokrzywdzony. 2. Oskarżycielem w postępowaniu przed okręgowym sądem dyscyplinarnym jest rzecznik dyscyplinarny, a przed Wyższym Sądem Dyscyplinarnym Główny Rzecznik Dyscyplinarny. 3. Obwinionym jest radca prawny lub aplikant radcowski, przeciwko któremu toczy się postępowanie dyscyplinarne. 4. Pokrzywdzonym jest osoba, której dobro prawne zostało bezpośrednio naruszone postępowaniem radcy prawnego lub aplikanta radcowskiego określonym w art. 64."; 6) po art. 68 dodaje się art. 68{1} w brzmieniu: "Art. 68{1}. Postępowanie dyscyplinarne wszczyna się odpowiednio na wniosek rzecznika dyscyplinarnego lub Głównego Rzecznika Dyscyplinarnego."; 7) w art. 70: a) ust. 1 otrzymuje brzmienie: "1. Nie można wszcząć postępowania dyscyplinarnego, jeżeli od chwili popełnienia przewinienia upłynęły trzy lata, a w wypadkach przewidzianych w art. 11 ust. 2 - sześć miesięcy.", b) po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu: "3a. Karalność przewinienia dyscyplinarnego ustaje, jeżeli od czasu popełnienia upłynęło pięć lat, a w wypadkach przewidzianych w art. 11 ust. 2 - dwa lata."; 8) skreśla się art. 72.


Ustawa z dnia 16 marca 2000 r. o zmianie ustawy o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach

Art. 1. W ustawie z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach (Dz.U. Nr 38, poz. 173, z 1989 r. Nr 34, poz. 178, z 1996 r. Nr 106, poz. 496 i Nr 156, poz. 775, z 1997 r. Nr 88, poz. 554 i Nr 141, poz. 943 oraz z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 155, poz. 1016) wprowadza się następujące zmiany: 1) art. 4 otrzymuje brzmienie: "Art. 4. Nadzór nad narodowym zasobem archiwalnym sprawuje minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego za pośrednictwem Naczelnego Dyrektora Archiwów Państwowych."; 2) w art. 5 w ust. 3 w pkt 5 wyrazy "Ministrów: Obrony Narodowej, Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Spraw Zagranicznych" zastępuje się wyrazami "Ministra Obrony Narodowej, ministra właściwego do spraw wewnętrznych oraz ministra właściwego do spraw zagranicznych"; 3) użyte w art. 17 w ust. 3 i w art. 29 w ust. 3 wyrazy "Ministrowie: Obrony Narodowej, Spraw Wewnętrznych i Administracji, Spraw Zagranicznych" zastępuje się wyrazami "Minister Obrony Narodowej, minister właściwy do spraw wewnętrznych, minister właściwy do spraw zagranicznych"; 4) w art. 18: a) ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie: "2. Naczelnego Dyrektora Archiwów Państwowych powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów na wniosek ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego. 3. Zastępców Naczelnego Dyrektora Archiwów Państwowych powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego na wniosek Naczelnego Dyrektora Archiwów Państwowych.", b) dodaje się ust. 4 w brzmieniu: "4. Nadzór nad Naczelnym Dyrektorem Archiwów Państwowych sprawuje minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego."; 5) w art. 19 w ust. 1 pkt 1 i 2 otrzymują brzmienie: "1) Minister Obrony Narodowej, minister właściwy do spraw wewnętrznych i minister właściwy do spraw zagranicznych, 2) Szefowie: Kancelarii Sejmu, Kancelarii Senatu i Kancelarii Prezydenta."; 6) w art. 21 w ust. 4 w pkt 2 wyrazy "Ministrów: Obrony Narodowej, Spraw Wewnętrznych i Spraw Zagranicznych" zastępuje się wyrazami "Ministra Obrony Narodowej, ministra właściwego do spraw wewnętrznych i ministra właściwego do spraw zagranicznych"; 7) w art. 22 w ust. 1 skreśla się pkt 4; 8) w art. 31: a) w ust. 1 wyrazy "Ministrów: Obrony Narodowej, Spraw Wewnętrznych i Spraw Zagranicznych" zastępuje się wyrazami "Ministra Obrony Narodowej, ministra właściwego do spraw wewnętrznych i ministra właściwego do spraw zagranicznych", b) w ust. 2 wyrazy "Ministrowi Spraw Zagranicznych" zastępuje się wyrazami "ministrowi właściwemu do spraw zagranicznych"; 9) skreśla się art. 37; 10) użyte w ustawie wyrazy "Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej" zastępuje się wyrazami "Rzeczypospolitej Polskiej"; 11) użyte w ustawie w różnych przypadkach wyrazy "Minister Edukacji Narodowej" zastępuje się użytymi w tych samych przypadkach wyrazami "minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego".


Art. 2. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.


Ustawa z dnia 16 marca 2000 r. o zmianie ustawy o utworzeniu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa

Art. 1. W ustawie z dnia 29 grudnia 1993 r. o utworzeniu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz.U. z 1994 r. Nr 1, poz. 2, Nr 80, poz. 369, Nr 98, poz. 473, z 1997 r. Nr 41, poz. 255, Nr 79, poz. 484, Nr 141, poz. 943 oraz z 1998 r. Nr 106, poz. 668) w art. 3 w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany: a) pkt 6 otrzymuje brzmienie: "6) przedsięwzięć w zakresie podnoszenia lub zmiany kwalifikacji zawodowych mieszkańców wsi w obszarach gmin wiejskich i miejskowiejskich, doradztwa rolniczego i informacji rolniczej oraz wdrażania i upowszechniania rachunkowości w gospodarstwach rolnych, realizowanych przez organizacje rządowe, samorządowe i pozarządowe,", b) dodaje się pkt 11 w brzmieniu: "11) kształcenia mieszkańców wsi w szkołach wyższych poprzez udzielanie poręczeń spłaty kredytów studenckich zaciąganych na podstawie odrębnych przepisów.".


Ustawa z dnia 14 kwietnia 2000 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny

Art. 1. W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz.U. Nr 88, poz. 553 i Nr 128, poz. 840 oraz z 1999 r. Nr 64, poz. 729 i Nr 83, poz. 931) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 42 dodaje się § 3 i 4 w brzmieniu: "§3. Sąd może orzec zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na zawsze, jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa określonego w art. 173 lub 174, którego następstwem jest śmierć innej osoby lub ciężki uszczerbek na jej zdrowiu albo w czasie popełnienia przestępstwa określonego w art. 177 § 2 lub w art. 355 § 2, był w stanie nietrzeźwości, pod wpływem środka odurzającego lub zbiegł z miejsca zdarzenia. §4. Sąd orzeka zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na zawsze w razie ponownego skazania osoby prowadzącej pojazd mechaniczny w warunkach określonych w § 3."; 2) po art. 47 dodaje się art. 47a w brzmieniu: "Art. 47a. W razie skazania sprawcy za przestępstwo określone w art. 173, 174, 177 lub 355, prowadzącego pojazd mechaniczny, jeżeli był w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo zbiegł z miejsca zdarzenia, sąd orzeka nawiązkę na rzecz instytucji lub organizacji społecznej, do której zadań lub statutowych celów należy świadczenie pomocy osobom poszkodowanym w wypadkach komunikacyjnych."; 3) w art. 48 dodaje się § 3 w brzmieniu: "§3. Nawiązkę określoną w art. 47a orzeka się w wysokości od trzykrotnego do stukrotnego najniższego wynagrodzenia w czasie orzekania w pierwszej instancji."; 4) po art. 49 dodaje się art. 49a w brzmieniu: "Art. 49a. §1. W razie skazania sprawcy za przestępstwo określone w art. 178a, sąd orzeka świadczenie pieniężne wymienione w art. 39 pkt 7 na rzecz instytucji lub organizacji społecznej określonej w art. 47a. §2. Świadczenie pieniężne określone w § 1 nie może przekroczyć dziesięciokrotności najniższego wynagrodzenia w czasie orzekania w pierwszej instancji."; 5) w art. 84 w § 2 po wyrazach "art. 42 § 2" dodaje się wyrazy "lub 3"; 6) w art. 178: a) dotychczasową treść oznacza się jako § 1, a wyrazy "do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę" zastępuje się wyrazami "od dolnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę do górnej granicy tego zagrożenia zwiększonego o połowę", b) dodaje się § 2 w brzmieniu: "§2. Skazując sprawcę, który popełnił przestępstwo określone w art. 173, 174 lub 177 w warunkach określonych w § 1 sąd może orzec podanie wyroku do publicznej wiadomości."; 7) po art. 178 dodaje się art. 178a w brzmieniu: "Art. 178a. §1. Kto, znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. §2. Kto, znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, prowadzi na drodze publicznej lub w strefie zamieszkania inny pojazd niż określony w § 1, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku. §3. W razie skazania za przestępstwo określone w § 1 lub 2 sąd może orzec podanie wyroku do publicznej wiadomości."; 8) w art. 244 wyrazy "podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku" zastępuje się wyrazami "podlega karze pozbawienia wolności do lat 3".


Art. 2. Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt 4 i 7, które wchodzą w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia.


Ustawa z dnia 14 kwietnia 2000 r. o ratyfikacji Protokołu nr 6 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności dotyczącego zniesienia kary śmierci

Art. 1. Wyraża się zgodę na dokonanie przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej ratyfikacji Protokołu nr 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności dotyczącego zniesienia kary śmierci, sporządzonego w Strasburgu dnia 28 kwietnia 1983 r.


Ustawa z dnia 12 maja 2000 r. o zmianie ustawy - Prawo o notariacie i ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych

Art. 1. W ustawie z dnia 14 lutego 1991 r. - Prawo o notariacie (Dz.U. Nr 22, poz. 91 oraz z 1997 r. Nr 28, poz. 153) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 11: a) w zadaniu wstępnym po wyrazie "być" dodaje się wyraz "powołany", b) w pkt 3 po wyrazie "prawnicze" dodaje się wyrazy "i uzyskał tytuł magistra prawa", c) w pkt 6 wyraz "2" zastępuje się wyrazem "3"; 2) w art. 16 w § 3 zdanie drugie otrzymuje brzmienie: "Odwołanie następuje po zasięgnięciu opinii rady właściwej izby notarialnej wydanej na wniosek Ministra Sprawiedliwości, w terminie miesięcznym od daty wpływu wniosku. Bezskuteczny upływ tego terminu nie wstrzymuje rozpatrzenia odwołania."; 3) po art. 19 dodaje się art. 19a i 19b w brzmieniu: "Art. 19a. Notariusz podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu od odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone przy wykonywaniu czynności, o których mowa w art. 1 § 1.


Art. 19b. Minister właściwy do spraw finansów publicznych po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Notarialnej i Polskiej Izby Ubezpieczeń, określi w drodze rozporządzenia, ogólne warunki ubezpieczenia, o którym mowa w art. 19a: 1) datę powstania obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia, 2) podstawowy zakres odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń, 3) minimalną sumę gwarancyjną ubezpieczenia określoną kwotowo, 4) zakres praw i obowiązków ubezpieczonego i zakładu ubezpieczeń, wynikających z umowy ubezpieczenia."; 4) w art. 35 po pkt 2 dodaje się pkt 2a w brzmieniu: "2a) nadzór nad wykonaniem obowiązkowego ubezpieczenia, o którym mowa w art. 19a,"; 5) w art. 44: a) w § 1 po wyrazie "rady" dodaje się wyrazy "albo emerytowanych notariuszy", b) w § 3 po wyrazach "Rada izby notarialnej" dodaje się wyrazy "ocenia wyniki wizytacji i"; 6) w art. 50 po wyrazie "zawodowe" dodaje się przecinek i wyrazy "w tym za oczywistą i rażącą obrazę przepisów prawnych"; 7) w art. 51 w § 1 w pkt 3 po wyrazie "wysokości" dodaje się wyraz "pięciokrotnego" oraz wyrazy "w sferze produkcji materialnej" zastępuje się wyrazami "w sektorze przedsiębiorstw, nie niższa od połowy tego wynagrodzenia"; 8) w art. 52 w § 1 wyrazy "1 roku" zastępuje się wyrazami "3 lat"; 9) w art. 63: a) dotychczasową treść oznacza się jako § 1, b) dodaje się § 2 w brzmieniu: "§2. Orzeczenie wraz z uzasadnieniem wydane przez Wyższy Sąd Dyscyplinarny doręcza się rzecznikowi dyscyplinarnemu, obwinionemu, Ministrowi Sprawiedliwości oraz Krajowej Radzie Notarialnej."; 10) po art. 63 dodaje się art. 63a-63e w brzmieniu: "Art. 63a. §1. Od orzeczenia wydanego przez Wyższy Sąd Dyscyplinarny przysługuje obwinionemu, rzecznikowi dyscyplinarnemu, Ministrowi Sprawiedliwości, Rzecznikowi Praw Obywatelskich oraz Krajowej Radzie Notarialnej kasacja do Sądu Najwyższego. §2. Orzeczenie, od którego służy kasacja podmiotom, o których mowa w § 1, nie podlega wykonaniu do czasu wniesienia kasacji lub bezskutecznego upływu terminu do jej wniesienia.


Art. 2. W ustawie z dnia 20 czerwca 1985 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. z 1994 r. Nr 7, poz. 25, Nr 77, poz. 355, Nr 91, poz. 421 i Nr 105, poz. 509, z 1995 r. Nr 34, poz. 163 i Nr 81, poz. 406, z 1996 r. Nr 77, poz. 367, z 1997 r. Nr 75, poz. 471, Nr 98, poz. 604, Nr 106, poz. 679, Nr 117, poz. 751-753, Nr 121, poz. 769, Nr 124, poz. 782 i Nr 133, poz. 882, z 1998 r. Nr 98, poz. 607, Nr 160, poz. 1064 i Nr 162, poz. 1118 i 1125 oraz z 1999 r. Nr 20, poz. 180, Nr 60, poz. 636, Nr 75, poz. 853, Nr 83, poz. 931 i Nr 110, poz. 1255) w art. 91 zdanie drugie otrzymuje brzmienie: "Jeżeli obwiniony podjął pracę w urzędzie państwowym, adwokaturze, jako radca prawny lub notariusz, sąd przesyła wyrok odpowiednio temu urzędowi, Naczelnej Radzie Adwokackiej, Krajowej Radzie Radców Prawnych lub Krajowej Radzie Notarialnej.".


Art. 3. Przepisy ustawy stosuje się do spraw nie zakończonych w dniu wejścia ustawy w życie orzeczeniami sądów dyscyplinarnych wydanymi w drugiej instancji.


Art. 4. Do osób, które rozpoczęły aplikację notarialną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.


Art. 5. Do asesorów notarialnych powołanych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.


Art. 6. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt 3, który wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.


Art. 63b. Kasacja może być wniesiona z powodu rażącego naruszenia prawa, jak również rażącej niewspółmierności kary dyscyplinarnej.


Art. 63c. Kasację wnosi się do Sądu Najwyższego za pośrednictwem sądu dyscyplinarnego drugiej instancji w terminie 30 dni od dnia doręczenia orzeczenia z uzasadnieniem.


Art. 63d. §1. Od kasacji, o której mowa w art. 63a § 1, nie uiszcza się opłaty sądowej. §2. Orzeczenie, od którego wniesiono kasację, nie podlega wykonaniu do czasu rozpoznania kasacji. §3. Sąd Najwyższy rozpoznaje kasację na rozprawie w składzie trzech sędziów.


Art. 63e. Do rozpoznania kasacji, o której mowa w art. 63a § 1, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego o kasacji, z wyłączeniem art. 526 § 2 oraz art. 530 § 2 i 3."; 11) w art. 65 § 2 wyraz "wyroku" zastępuje się wyrazem "orzeczenia"; 12) skreśla się art. 66; 13) w art. 71: a) w § 1 po wyrazach "może być" dodaje się wyraz "mianowany", b) § 3 otrzymuje brzmienie: "§3. Aplikanta notarialnego mianuje rada izby notarialnej po przeprowadzeniu konkursu przez tę radę."; 14) w art. 72 po wyrazach "2 lata" dodaje się wyrazy "i 6 miesięcy"; 15) w art. 80 dodaje się § 4 w brzmieniu: "§4. Notariusz może sprostować protokołem niedokładności, błędy pisarskie, rachunkowe lub inne oczywiste omyłki."; 16) w art. 90 w § 1 wyrazy "po upływie 5 lat" zastępuje się wyrazami "po upływie 10 lat".