Art. 4. W ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U. Nr 53, poz. 214, z późn. zm.)[4] wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 5 po ust. 2 dodaje się ust. 3 w brzmieniu: "3. Jeżeli w okresie między zwolnieniem ze służby funkcjonariusza a ustaleniem prawa do emerytury lub renty inwalidzkiej przypadały waloryzacje emerytur i rent inwalidzkich, podstawę wymiaru tych świadczeń podwyższa się wskaźnikami wszystkich kolejnych waloryzacji przypadających w tym okresie."; 2) art. 6 otrzymuje brzmienie: "Art. 6. Emerytury i renty oraz podstawy ich wymiaru podlegają waloryzacji na zasadach i w terminach przewidzianych w ustawie z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. Nr 162, poz. 1118, z późn. zm.)[5], z tym że: 1) waloryzacja, o której mowa w art. 88 tej ustawy, obejmuje emerytury i renty osób: a) którym prawo do świadczenia ustalono przed dniem 1 marca, b) które nabyły prawo do renty rodzinnej po funkcjonariuszach zmarłych nie później niż w ostatnim dniu lutego, 2) dodatkowa waloryzacja, o której mowa w art. 91 tej ustawy, obejmuje emerytury i renty osób: a) którym prawo do świadczenia ustalono przed terminem kolejnej waloryzacji, b) które nabyły prawo do renty rodzinnej po funkcjonariuszach zmarłych nie później niż w ostatnim dniu lutego następującego po roku, w którym przeprowadzono dodatkową waloryzację.".


Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw[1]

Art. 5. W ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. Nr 137, poz. 887, z późn. zm.)[6], w art. 28: 1) ust. 3a otrzymuje brzmienie: "3a. Należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenia mogą być w uzasadnionych przypadkach umarzane pomimo braku ich całkowitej nieściągalności."; 2) po ust. 3a dodaje się ust. 3b w brzmieniu: "3b. Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady umarzania, o którym mowa w ust. 3a, z uwzględnieniem przesłanek uzasadniających umorzenie, biorąc pod uwagę ważny interes osoby zobowiązanej do opłacenia należności z tytułu składek oraz stan finansów ubezpieczeń społecznych.".


Art. 6. W ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz.U. Nr 155, poz. 1287) w art. 11 w ust. 1 wyrazy "w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy" zastępuje się wyrazami "w terminie 11 miesięcy od dnia otrzymania decyzji, o której mowa w art. 18 ust. 1".


Art. 7. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r., z wyjątkiem: 1) art. 6, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, 2) art. 1 pkt 4, 5, 7-9 oraz art. 2 i 5, które wchodzą w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia. --------------------------------------------------------------------------------[1] Niniejszą ustawą zmienia się ustawy: ustawę z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin, ustawę z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin, ustawę z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin, ustawę z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych oraz ustawę z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców. [2] Zmiany ustawy zostały ogłoszone w Dz.U. z 1999 r. Nr 38, poz. 360, Nr 70, poz. 774, Nr 72, poz. 801 i 802 i Nr 106, poz. 1215, z 2000 r. Nr 2, poz. 26, Nr 9, poz. 118, Nr 19, poz. 238, Nr 56, poz. 678 i Nr 84, poz. 948, z 2001 r. Nr 8, poz. 64, Nr 27, poz. 298, Nr 85, poz. 924, Nr 89, poz. 968, Nr 111, poz. 1194 i Nr 154, poz. 1792 oraz z 2002 r. Nr 74, poz. 676, Nr 199, poz. 1673, Nr 200, poz. 1679, Nr 240, poz. 2054 i Nr 241, poz. 2074. [3] Zmiany ustawy zostały ogłoszone w Dz.U. z 1999 r. Nr 38, poz. 360, Nr 70, poz. 774, Nr 72, poz. 801 i 802 i Nr 106, poz. 1215, z 2000 r. Nr 2, poz. 26, Nr 9, poz. 118, Nr 19, poz. 238, Nr 56, poz. 678 i Nr 84, poz. 948, z 2001 r. Nr 8, poz. 64, Nr 27, poz. 298, Nr 85, poz. 924, Nr 89, poz. 968, Nr 111, poz. 1194 i Nr 154, poz. 1792, z 2002 r. Nr 74, poz. 676, Nr 199, poz. 1673, Nr 200, poz. 1679 i Nr 240, poz. 2054 i Nr 241, poz. 2074 oraz z 2003 r. Nr …, poz. … [4] Zmiany ustawy zostały ogłoszone w Dz.U. z 1995 r. Nr 4, poz. 17, z 1997 r. Nr 28, poz. 153, z 1998 r. Nr 162, poz. 1118, z 1999 r. Nr 106, poz. 1215, z 2000 r. Nr 122, poz. 1313, z 2001 r. Nr 27, poz. 298 i Nr 81, poz. 877 oraz z 2002 r. Nr 74, poz. 676. [5] Zmiany ustawy zostały ogłoszone w Dz.U. z 1999 r. Nr 38, poz. 360, Nr 70, poz. 774, Nr 72, poz. 801 i 802 i Nr 106, poz. 1215, z 2000 r. Nr 2, poz. 26, Nr 9, poz. 118, Nr 19, poz. 238, Nr 56, poz. 678 i Nr 84, poz. 948, z 2001 r. Nr 8, poz. 64, Nr 27, poz. 298, Nr 85, poz. 924, Nr 89, poz. 968, Nr 111, poz. 1194 i Nr 154, poz. 1792, z 2002 r. Nr 74, poz. 676, Nr 199, poz. 1673, Nr 200, poz. 1679, Nr 240, poz. 2054 i Nr 241, poz. 2074 oraz z 2003 r. Nr …, poz. … [6] Zmiany ustawy zostały ogłoszone w Dz.U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 i 1126, z 1999 r. Nr 26, poz. 228, Nr 60, poz. 636, Nr 72, poz. 802, Nr 78, poz. 875 i Nr 110, poz. 1256, z 2000 r. Nr 9, poz. 118, Nr 95, poz. 1041, Nr 104, poz. 1104 i Nr 119, poz. 1249, z 2001 r. Nr 8, poz. 64, Nr 27, poz. 298, Nr 39, poz. 459, Nr 72, poz. 748, Nr 100, poz. 1080, Nr 110, poz. 1189, Nr 111, poz. 1194, Nr 130, poz. 1452 i Nr 154, poz. 1792 oraz z 2002 r. Nr 25, poz. 253, Nr 41, poz. 365, Nr 74, poz. 676, Nr 155, poz. 1287, Nr 169, poz. 1387, Nr 199, poz. 1673, Nr 200, poz. 1679 i Nr 241, poz. 2074.


Art. 88. 1. Emerytury i renty podlegają corocznie waloryzacji od dnia 1 marca. Waloryzacja polega na pomnożeniu kwoty świadczenia i podstawy jego wymiaru przez wskaźnik waloryzacji. 2. Waloryzacji podlega kwota świadczenia i podstawa jego wymiaru w wysokości przysługującej w ostatnim dniu lutego, bez uwzględniania dodatkowej waloryzacji, o której mowa w art. 91. 3. Waloryzacja obejmuje emerytury i renty przyznane przed dniem 1 marca.


Art. 89. 1. Wskaźnik waloryzacji wynosi nie mniej niż średnioroczny wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych w poprzednim roku kalendarzowym powiększony o co najmniej 20% realnego wzrostu przeciętnego wynagrodzenia w poprzednim roku kalendarzowym, z uwzględnieniem art. 91. 2. Wskaźnikiem cen towarów i usług konsumpcyjnych, o którym mowa w ust. 1, jest wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych dla gospodarstw domowych emerytów i rencistów albo wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem, jeżeli jest on wyższy od wskaźnika cen towarów i usług konsumpcyjnych dla gospodarstw domowych emerytów i rencistów.


Art. 90. 1. Wskaźnik waloryzacji, o którym mowa w art. 89 ust. 1, jest corocznie przedmiotem negocjacji w ramach Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych. 2. Jeżeli Trójstronna Komisja do Spraw Społeczno-Gospodarczych w terminie 2 dni od dnia ogłoszenia przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" komunikatu, o którym mowa w art. 94 ust. 1 pkt 1 i 2, uzgodni, w drodze uchwały, wysokość wskaźnika waloryzacji, wskaźnik ten podlega ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", w drodze obwieszczenia Prezesa Rady Ministrów. 3. Jeżeli nie nastąpi uzgodnienie stanowiska Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych w trybie określonym w ust. 1 i 2, Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wskaźnik waloryzacji, biorąc pod uwagę wskaźniki, o których mowa w art. 89.


Art. 91. 1. Jeżeli wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem w czerwcu danego roku w stosunku do grudnia poprzedniego roku wynosi co najmniej 105%, świadczenia waloryzuje się dodatkowo od dnia 1 września, na poczet kolejnej waloryzacji, z zastrzeżeniem ust. 3. 2. Dodatkowa waloryzacja polega na pomnożeniu kwoty świadczenia i podstawy jego wymiaru przez wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych, o którym mowa w ust. 1. 3. Dodatkowa waloryzacja obejmuje emerytury i renty przyznane przed terminem kolejnej waloryzacji. 4. Emerytury i renty w wysokości uwzględniającej podwyżkę, o której mowa w ust. 2, przysługują od dnia nabycia prawa do świadczenia, ustalonego w decyzji organu rentowego, nie wcześniej jednak niż od dnia 1 września, do dnia poprzedzającego termin kolejnej waloryzacji, z zastrzeżeniem art. 101 i 102. 5. Przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio do podstawy wymiaru emerytury i renty.


Art. 92. Jeżeli w poprzednim roku kalendarzowym świadczenia waloryzowano dodatkowo, wskaźnik bieżącej waloryzacji nie może być niższy niż wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych, o którym mowa w art. 91 ust. 1.


Art. 93. Zmiana wysokości emerytur i rent w ramach waloryzacji następuje z urzędu, a jeżeli wypłata świadczenia była wstrzymana - po jej wznowieniu, z uwzględnieniem wszystkich kolejnych waloryzacji i waloryzacji dodatkowych, przypadających w okresie wstrzymania wypłaty.


Art. 94. 1. Prezes Głównego Urzędu Statystycznego ogłasza, w formie komunikatu, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski": 1) w terminie do końca stycznia: a) średnioroczny wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem, b) średnioroczny wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych dla gospodarstw domowych emerytów i rencistów - w poprzednim roku kalendarzowym, 2) w terminie do 9 roboczego dnia lutego każdego roku wskaźnik przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w poprzednim roku kalendarzowym, 3) w terminie do końca lipca wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem w czerwcu bieżącego roku w stosunku do grudnia poprzedniego roku. 2. Prezes Zakładu ogłasza, w formie komunikatu, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" co najmniej na 7 dni roboczych przed najbliższym terminem: 1) waloryzacji i waloryzacji dodatkowej, o których mowa w art. 88 ust. 1 i w art. 91 ust. 1, należne od tego dnia kwoty: a) najniższej emerytury i renty, b) dodatku pielęgnacyjnego i dodatku dla sieroty zupełnej, 2) waloryzacji, o której mowa w art. 88 ust. 1, obowiązujące od dnia 1 marca kwoty maksymalnych zmniejszeń obliczonych zgodnie z art. 104 ust. 9."; 7) w art. 103: a) ust. 3 otrzymuje brzmienie: "3. Prawo do emerytury, renty z tytułu niezdolności do pracy lub renty rodzinnej, do której uprawniona jest jedna osoba, może ulec zawieszeniu również na wniosek emeryta lub rencisty.", b) uchyla się ust. 4; 8) po art. 107 dodaje się art. 107a w brzmieniu: "Art. 107a. 1. Jeżeli do renty rodzinnej uprawnionych jest więcej niż jedna osoba i jedna lub kilka z tych osób zgłosi wniosek o wyłączenie z kręgu osób uprawnionych do renty, prawo do renty rodzinnej ulegnie ponownemu ustaleniu z pominięciem tej osoby (osób). 2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, jest okolicznością powodującą ustanie prawa do renty rodzinnej osób wymienionych w ust. 1. Przepis art. 134 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 2 stosuje się odpowiednio. 3. Ponowne ustalenie wysokości renty rodzinnej dla pozostałych osób uprawnionych do renty następuje od miesiąca, od którego wstrzymano wypłatę renty osobie, o której mowa w ust. 1. 4. Na wniosek osoby, o której mowa w ust. 1, prawo do renty rodzinnej ulega ponownemu ustaleniu, nie wcześniej jednak niż od miesiąca zgłoszenia wniosku."; 9) w art. 133 w ust. 1 w pkt 1 na końcu dodaje się wyrazy "z zastrzeżeniem art. 107a ust. 3,".


Ustawa z dnia 7 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o organizacji rynków owoców i warzyw, rynku chmielu, rynku tytoniu oraz rynku suszu paszowego

Art. 1. W ustawie z dnia 19 grudnia 2003 r. o organizacji rynków owoców i warzyw, rynku chmielu, rynku tytoniu oraz rynku suszu paszowego (Dz. U. Nr 223, poz. 2221, z późn. zm.1)) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 15: a) w ust. 1 w pkt 6 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 7 w brzmieniu: „7) przeprowadza kontrole w zakresie spełniania przez handlowców obowiązku przekazywania informacji, o których mowa w art. 17 ust. 1, oraz zgodności tych informacji ze stanem faktycznym.”, b) ust. 3 otrzymuje brzmienie: „3. Do kontroli, o których mowa w ust. 1 pkt 3-7, stosuje się odpowiednio przepisy rozdziału 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej do artykułów rolno-spożywczych (Dz.U. z 2005 r. Nr 187, poz. 1577 oraz z 2006 r. Nr 170, poz. 1217 i Nr 171, poz. 1225).”; 2) w art. 27: a) w ust. 1 w pkt 2: – lit. a i b otrzymują brzmienie: „a) przestał spełniać warunek, o którym mowa w art. 26 ust. 2 pkt 1 lub 2, lub b) zbył surowiec tytoniowy przed pierwszym przetworzeniem, lub zbył surowiec tytoniowy po pierwszym przetworzeniu niezgodnie z warunkami określonymi w art. 29 ust. 1 lub 2, lub”, – w lit. c kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się lit. d w brzmieniu: „d) przechowuje surowiec tytoniowy lub surowiec tytoniowy po pierwszym przetworzeniu niezgodnie z warunkami określonymi w art. 29 ust. 3.”, b) w ust. 4 pkt 1 otrzymuje brzmienie: „1) roku od dnia, w którym decyzja o skreśleniu z rejestru pierwszych przetwórców stała się ostateczna w przypadku: a) przechowywania surowca tytoniowego lub surowca tytoniowego po pierwszym przetworzeniu niezgodnie z warunkami określonymi w art. 29 ust. 3 lub b) przekroczenia przynajmniej o 30 dni terminu płatności, o którym mowa w art. 33d ust. 2 pkt 5;”; 3) w art. 28 ust. 3 otrzymuje brzmienie: „3. Pierwszy przetwórca informuje dyrektora oddziału terenowego Agencji, na formularzu opracowanym i udostępnionym przez Agencję, o zmianie danych lub informacji, o których mowa w art. 26 ust. 4, w terminie 14 dni od dnia jej zaistnienia, dołączając do formularza dokumenty potwierdzające tę zmianę.”; 4) w art. 29 dodaje się ust. 3 w brzmieniu: „3. Pierwszy przetwórca może przechowywać surowiec tytoniowy oraz surowiec tytoniowy po pierwszym przetworzeniu jedynie w posiadanych przez siebie obiektach.”; 5) w art. 30 dodaje się ust. 7 w brzmieniu: „7. Surowiec tytoniowy może opuścić zatwierdzony punkt odbioru surowca tytoniowego wyłącznie w celu przemieszczenia go do obiektu, w którym odbywa się pierwsze przetwarzanie surowca tytoniowego.”; 6) w art. 33d: a) ust. 1 otrzymuje brzmienie: „1. W umowie na uprawę tytoniu, o której mowa w art. 32 pkt 2: 1) producent surowca tytoniowego, niebędący członkiem grupy producentów tytoniu, wpisany do rejestru producentów albo 2) grupa producentów tytoniu, w ramach umów kontraktacji zawartych z członkami grupy wpisanymi do rejestru producentów – zobowiązują się do wytworzenia i dostarczenia pierwszemu przetwórcy oznaczonej ilości surowca tytoniowego, a pierwszy przetwórca zobowiązuje się ten surowiec odebrać w umówionym terminie i zapłacić za niego umówioną cenę.”, b) po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu: „1a. Następca prawny, który przejął gospodarstwo rolne producenta surowca tytoniowego będącego członkiem grupy producentów tytoniu i mającego z tą grupą zawartą umowę kontraktacji, realizuje prawa i obowiązki wynikające z tej umowy niezależnie od tego, czy jest członkiem grupy producentów tytoniu.”, c) po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu: „3a. W sprawach nieuregulowanych w niniejszej ustawie do umowy na uprawę tytoniu stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące umowy kontraktacji.”, d) dodaje się ust. 7 w brzmieniu: „7. Terminu określonego w ust. 6 nie stosuje się w przypadku, gdy prawa i obowiązki wynikające z umowy kontraktacji lub umowy na uprawę tytoniu przeszły na nowego posiadacza gospodarstwa rolnego na skutek: 1) śmierci producenta surowca tytoniowego albo 2) przekazania przez producenta surowca tytoniowego gospodarstwa rolnego w celu uzyskania renty strukturalnej.”; 7) uchyla się art. 34; 8) w art. 35 w ust. 1: a) w pkt 1 lit. a otrzymuje brzmienie: „a) zatwierdzenia przedsiębiorstwa przetwórczego w rozumieniu art. 2 pkt 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 382/2005 z dnia 7 marca 2005 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1786/2003 w sprawie wspólnej organizacji rynku suszu paszowego (Dz.Urz. UE L 61 z 8.03.2005, str. 4, z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem Komisji 382/2005,”, b) w pkt 2 lit. a otrzymuje brzmienie: „a) ponownym wprowadzeniem na teren przedsiębiorstwa przetwórczego suszu paszowego, wyprodukowanego przez to przedsiębiorstwo, w celu przepakowania,”; 9) w art. 36 w ust. 13 uchyla się pkt 1; 10) w art. 39 w ust. 2 pkt 1 otrzymuje brzmienie: „1) o ewolucji powierzchni przeznaczonych pod uprawę roślin motylkowych i innych pasz zielonych, zgodnie z załącznikiem nr II do rozporządzenia Komisji 382/2005;”; 11) w art. 40 w ust. 4b: a) pkt 4 otrzymuje brzmienie: „4) będąc pierwszym przetwórcą, zbywa surowiec tytoniowy lub surowiec tytoniowy po pierwszym przetworzeniu niezgodnie z warunkami określonymi w art. 29 ust. 1 lub 2,”, b) po pkt 4 dodaje się pkt 4a w brzmieniu: „4a) będąc pierwszym przetwórcą, przechowuje surowiec tytoniowy lub surowiec tytoniowy po pierwszym przetworzeniu niezgodnie z warunkami określonymi w art. 29 ust. 3,”, c) w pkt 5 na końcu dodaje się przecinek i dodaje się pkt 6 w brzmieniu: „6) umyślnie powoduje opuszczenie przez surowiec tytoniowy punktu odbioru surowca tytoniowego lub przyjmuje ten surowiec w celu innym niż określony w art. 30 ust. 7”.


Art. 2. Pierwsi przetwórcy dostosują swoją działalność do wymagań określonych w art. 29 ust. 3 ustawy, o której mowa w art. 1, w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.


Art. 3. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia. MARSZAŁEK SEJMU / - / Marek Jurek 1) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. Nr 42, poz. 386 i Nr 96, poz. 959, z 2005 r. Nr 10, poz. 64, Nr 14, poz. 115, Nr 141, poz. 1182 i Nr 175, poz. 1462 oraz z 2006 r. Nr 66, poz. 473 i Nr 92, poz. 638.


Ustawa z dnia 23 marca 2017 r. o zmianie ustawy – Prawo o miarach oraz ustawy o wojewodzie i administracji rządowej w województwie

Art. 1. W ustawie z dnia 11 maja 2001 r. – Prawo o miarach (Dz. U. z 2016 r. poz. 884 i 1948) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 4 pkt 13 otrzymuje brzmienie: „13) legalizacja – zespół czynności obejmujących sprawdzenie i stwierdzenie w drodze decyzji, poświadczonej wyłącznie dowodem legalizacji, że przyrząd pomiarowy spełnia wymagania;”; 2) w art. 8 w ust. 5 pkt 5 otrzymuje brzmienie: „5) wyłącznie legalizację ponowną.”; 3) po art. 8c dodaje się art. 8ca w brzmieniu: „Art. 8ca. W przypadku gdy prawna kontrola metrologiczna przyrządu pomiarowego jest przeprowadzana w miejscu jego zainstalowania lub użytkowania i jest to niezbędne dla prawidłowego sprawdzenia przyrządu pomiarowego, organ administracji miar albo podmiot upoważniony wzywa wnioskodawcę do: 1) udostępnienia specjalistycznego sprzętu, w szczególności wzorców miary wraz z dowodami spójności pomiarowej, i odpowiednich środków technicznych; 2) udostępnienia materiałów lub substancji niezbędnych do przeprowadzenia sprawdzenia przyrządu pomiarowego; 3) dostarczenia dodatkowych egzemplarzy przyrządu pomiarowego reprezentujących typ, który ma być zatwierdzony, jego elementów lub urządzeń dodatkowych w przypadkach badania typu; 4) zapewnienia pomocy personelu pomocniczego przy sprawdzaniu przyrządu pomiarowego.”; 4) w art. 8h ust. 5 otrzymuje brzmienie: „5. W przypadku gdy upłynął okres ważności, zatwierdzenie typu uznaje się za ważne w odniesieniu do przyrządów pomiarowych wprowadzonych już do użytkowania.”; 5) art. 8l otrzymuje brzmienie: „Art. 8l. Organ administracji miar oraz podmiot upoważniony odmawiają, w drodze decyzji, dokonania legalizacji, w przypadku gdy: 1) nie jest zatwierdzony typ zgłoszonego przyrządu pomiarowego podlegającego zatwierdzeniu typu; 2) przyrząd pomiarowy jest uszkodzony, niekompletny lub nieprzygotowany do sprawdzenia; 3) czynności związane z legalizacją mają być wykonywane w miejscu, o którym mowa w art. 8c pkt 3, a wnioskodawca nie zapewnił warunków, o których mowa w art. 8ca.”; 6) w art. 8m: a) w ust. 2 pkt 1 otrzymuje brzmienie: „1) zgodność konstrukcji, wykonania, materiałów i charakterystyk metrologicznych z zatwierdzonym typem lub wymaganiami, z tym że w przypadku zmiany wymagań, która nastąpiła przed zgłoszeniem do legalizacji pierwotnej przyrządu pomiarowego podlegającego zatwierdzeniu typu – wyłącznie z zatwierdzonym typem;”, b) ust. 4a otrzymuje brzmienie: „4a. Podczas legalizacji ponownej przyrządu pomiarowego, wprowadzonego do obrotu lub do użytkowania w wyniku dokonania oceny zgodności, przeprowadza się sprawdzenie tego przyrządu pod względem zgodności z wymaganiami obowiązującymi w roku, w którym dokonano oceny zgodności, w oparciu o które dokonano tej oceny.”, c) ust. 5 otrzymuje brzmienie: „5. Legalizacja jednorodnej partii przyrządów pomiarowych może być wykonana jako sprawdzenie każdego egzemplarza przyrządu pomiarowego albo z zastosowaniem metody statystycznej.”, d) dodaje się ust. 6 w brzmieniu: „6. Metoda statystyczna, o której mowa w ust. 5, polega na losowym pobraniu z każdej jednorodnej partii przyrządów pomiarowych próbki tych przyrządów i sprawdzeniu każdego egzemplarza przyrządu pomiarowego z pobranej próbki.”; 7) w art. 8n po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu: „1a. W przypadku stwierdzenia na podstawie przeprowadzonego sprawdzenia przyrządu pomiarowego, że przyrząd pomiarowy nie spełnia wymagań, organ administracji miar albo podmiot upoważniony, w drodze decyzji, odmawia poświadczenia dowodem legalizacji, że ten przyrząd spełnia wymagania.”; 8) w art. 9 pkt 2 otrzymuje brzmienie: „2) szczegółowy sposób przeprowadzania prawnej kontroli metrologicznej, w tym sposób dokonywania legalizacji za pomocą metody statystycznej, rodzaje przyrządów pomiarowych, które mogą podlegać legalizacji dokonywanej za pomocą tej metody, oraz warunki jednorodności partii przyrządów pomiarowych,”; 9) w art. 10 uchyla się pkt 3; 10) po art. 10a dodaje się art. 10b–10d w brzmieniu: „Art. 10b. 1. Przy Prezesie działa Rada Metrologii, zwana dalej „Radą”. 2. Do zadań Rady należy opiniowanie: 1) stanu i kierunków rozwoju krajowej metrologii; 2) działalności merytorycznej administracji miar; 3) strategicznego planu, o którym mowa w art. 16 ust. 2; 4) rocznych planów i sprawozdań, o których mowa w art. 16 ust. 3. 3. Prezes oraz minister właściwy do spraw gospodarki mogą zlecać Radzie opracowywanie i przedstawianie analiz lub opinii w zakresie innym niż określony w ust. 2. 4. Opinie i analizy Rady sporządzane w ramach wykonywania jej zadań, są przedstawiane Prezesowi i ministrowi właściwemu do spraw gospodarki. 5. Rada w celu wykonania swoich zadań ma prawo wglądu do dokumentów administracji miar i może żądać niezbędnych informacji od Prezesa, z wyjątkiem dokumentów i informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa lub inne tajemnice prawnie chronione.


Art. 10. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie: 1) art. 9 pkt 1–5 ustawy zmienianej w art. 1 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 9 pkt 1–5 tej ustawy, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, jednak nie dłużej niż przez 12 miesięcy od dnia wejścia w życie art. 1 pkt 8; 2) art. 13 ustawy zmienianej w art. 1 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 13 tej ustawy, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, jednak nie dłużej niż przez 6 miesięcy od dnia wejścia w życie art. 1 pkt 13.


Art. 10c. 1. Członków Rady powołuje minister właściwy do spraw gospodarki spośród kandydatów zgłoszonych przez organy, podmioty i organizacje, o których mowa w ust. 2. 2. W skład Rady wchodzą: 1) przedstawiciel ministra właściwego do spraw gospodarki; 2) przedstawiciel ministra właściwego do spraw nauki; 3) przedstawiciel Polskiego Komitetu Normalizacyjnego; 4) przedstawiciel Polskiego Centrum Akredytacji; 5) przedstawiciel Wojskowego Centrum Metrologii; 6) 5 przedstawicieli ogólnopolskich organizacji gospodarczych lub przedsiębiorców prowadzących badania naukowe w obszarze technologii pomiarowych; 7) 5 przedstawicieli uczelni, których jednostki organizacyjne posiadają uprawnienia do nadawania stopnia naukowego doktora w obszarach nauk przyrodniczych, ścisłych lub technicznych; 8) przedstawiciel okręgowych urzędów miar wyróżniający się wiedzą i doświadczeniem w zakresie działania administracji miar. 3. Kandydatem na członka Rady może być osoba, która: 1) korzysta z pełni praw publicznych; 2) nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe; 3) posiada wiedzę i doświadczenie w zakresie metrologii; 4) posiada wykształcenie wyższe. 4. Kadencja Rady trwa 5 lat. 5. Ta sama osoba może pełnić funkcję członka Rady nie dłużej niż przez dwie kadencje. 6. Minister właściwy do spraw gospodarki odwołuje członka Rady w przypadku: 1) złożenia rezygnacji; 2) utraty zdolności do pełnienia obowiązków na skutek długotrwałej choroby, trwającej co najmniej 6 miesięcy; 3) niewypełniania lub nienależytego wypełniania obowiązków; 4) zaprzestania spełniania któregokolwiek z wymagań określonych w ust. 3 pkt 1 i 2. 7. W przypadku odwołania lub śmierci członka Rady przed upływem kadencji minister właściwy do spraw gospodarki niezwłocznie powołuje na jego miejsce inną osobę. Powołanie następuje do końca kadencji Rady. Przepisy ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.


Art. 10d. 1. Pracami Rady kieruje przewodniczący wybierany przez Radę spośród jej członków. 2. Przewodniczący zwołuje posiedzenia Rady w miarę potrzeb, nie rzadziej jednak niż raz na 6 miesięcy. 3. Przewodniczący zwołuje posiedzenia Rady z własnej inicjatywy albo na wniosek ministra właściwego do spraw gospodarki, Prezesa lub co najmniej pięciu członków Rady, nie później niż w terminie 4 tygodni od dnia otrzymania wniosku. 4. Rada podejmuje uchwały bezwzględną większością głosów w obecności co najmniej połowy członków Rady. W przypadku równej liczby głosów decyduje głos przewodniczącego. 5. Rada może powoływać komisje problemowe. W skład komisji mogą wchodzić eksperci zewnętrzni. 6. Szczegółowy tryb działania Rady, wyboru przewodniczącego oraz powoływania i funkcjonowania komisji problemowych określa regulamin ustanowiony przez Radę. 7. Członkom Rady przysługuje zwrot kosztów podróży na zasadach określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 775 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 2016 r. poz. 1666, 2138 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 60), w przypadku gdy posiedzenia Rady odbywają się poza miejscem ich zamieszkania lub świadczenia pracy. 8. Obsługę organizacyjną i finansową Rady zapewnia Główny Urząd Miar.”; 11) w art. 11 ust. 2 otrzymuje brzmienie: „2. Dyrektorzy wykonują swoje zadania przy pomocy podległych im urzędów.”; 12) w art. 12: a) ust. 3d otrzymuje brzmienie: „3d. Nabór na stanowisko Prezesa przeprowadza zespół powołany przez ministra właściwego do spraw gospodarki. W skład zespołu wchodzi 5 osób, których wiedza i doświadczenie dają rękojmię wyłonienia najlepszych kandydatów, w tym co najmniej 2 członków Rady. W toku naboru ocenia się doświadczenie zawodowe kandydata, wiedzę niezbędną do wykonywania zadań na stanowisku, na które jest przeprowadzany nabór, oraz kompetencje kierownicze.”, b) ust. 4 otrzymuje brzmienie: „4. Prezes powołuje i odwołuje dyrektorów oraz wykonuje w stosunku do nich inne czynności z zakresu prawa pracy.”, c) uchyla się ust. 5, d) ust. 6 otrzymuje brzmienie: „6. Prezes sprawuje nadzór w zakresie prawidłowości wykonywania przez dyrektorów zadań należących do ich zakresu działania i prawidłowości funkcjonowania kierowanych przez nich urzędów oraz przeprowadza w tym zakresie kontrole.”; 13) art. 13 otrzymuje brzmienie: „Art. 13. 1. Minister właściwy do spraw gospodarki, w drodze rozporządzenia, tworzy i znosi okręgowe urzędy miar, a także określa ich obszar działania i siedziby, uwzględniając w szczególności zapotrzebowanie na czynności metrologiczne w poszczególnych regionach, rozwój gospodarczy oraz tradycję w tym zakresie. 2. W drodze rozporządzenia, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw gospodarki może, w ramach okręgowych urzędów miar, tworzyć i znosić wydziały zamiejscowe tych urzędów, uwzględniając zapotrzebowanie na czynności metrologiczne w poszczególnych regionach, rozwój gospodarczy oraz tradycję w tym zakresie.”; 14) w art. 14: a) ust. 2 otrzymuje brzmienie: „2. Organizację okręgowych urzędów miar określają nadane przez Prezesa, w drodze zarządzenia, statuty i regulaminy.”, b) uchyla się ust. 3; 15) po art. 15 dodaje się art. 15a w brzmieniu: „Art. 15a. 1. Środki finansowe pozyskane na finansowanie zadań, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 2, z wyjątkiem środków wskazanych w art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1870, 1948, 1984 i 2260 oraz z 2017 r. poz. 60 i 191), są gromadzone na wyodrębnionym rachunku prowadzonym w Banku Gospodarstwa Krajowego. 2. Środki finansowe, o których mowa w ust. 1, nie stanowią dochodów budżetu państwa.”; 16) art. 16 otrzymuje brzmienie: „Art. 16. 1. Do zakresu działania Prezesa należy: 1) utrzymywanie i rozwój systemu legalnych jednostek miar i państwowych wzorców jednostek miar, w szczególności: a) budowa, utrzymywanie i modernizacja państwowych wzorców jednostek miar i układów pomiarowych służących do przekazywania jednostek miar przechowywanych i stosowanych w Urzędzie, oraz prowadzenie prac rozwojowych w tym zakresie, b) informowanie, w drodze obwieszczenia, o spełnieniu przez wzorce jednostek miar warunków określonych dla państwowych wzorców jednostek miar, c) zapewnienie, w drodze porównań, powiązania państwowych wzorców jednostek miar z międzynarodowymi wzorcami jednostek miar lub wzorcami jednostek miar w innych krajach, a także potwierdzania kompetencji w zakresie realizowanych wzorcowań i pomiarów, d) zapewnienie przekazywania wartości legalnych jednostek miar od państwowych wzorców jednostek miar do przyrządów pomiarowych, w tym na rzecz podmiotów wykonujących działalność w celu zapewnienia jednolitości miar i dokładności pomiarów związanych z obronnością i bezpieczeństwem państwa, której organizację określa rozporządzenie wydane na podstawie art. 3, e) sprawowanie nadzoru nad działalnością jednostek organizacyjnych i laboratoriów spoza administracji miar będących właścicielami państwowych wzorców jednostek miar, utrzymujących i udostępniających te wzorce, f) wytwarzanie i certyfikacja materiałów odniesienia, g) wykonywanie ekspertyz i badań przyrządów pomiarowych, h) wyznaczanie wartości wielkości przez wykonywanie pomiarów przedmiotów, w stosunku do których dokonywane są czynności pomiarowe, i) organizowanie i prowadzenie krajowych porównań międzylaboratoryjnych; 2) prowadzenie badań naukowych i prac rozwojowych w dziedzinach dotyczących metrologii, w szczególności w zakresie technologii pomiarowych, oraz współpraca z innymi jednostkami naukowymi w tym zakresie; 3) wspieranie i inspirowanie rozwoju krajowego przemysłu, w szczególności: a) udzielanie konsultacji i prowadzenie doradztwa technicznego w zakresie przyrządów, metod oraz technologii pomiarowych, b) organizowanie i prowadzenie szkoleń specjalistycznych w dziedzinie miar i technologii pomiarowych, c) prowadzenie działań popularyzujących i promujących zagadnienia miar i metrologii, w tym prowadzenie działalności wydawniczej, d) inicjowanie prac normalizacyjnych w sprawach miar, e) inicjowanie rozwoju badań naukowych, prac rozwojowych i innych przedsięwzięć w dziedzinach dotyczących metrologii oraz nawiązywanie i prowadzenie współpracy z krajowymi podmiotami zajmującymi się taką działalnością; 4) współpraca międzynarodowa w zakresie miar, w szczególności: a) reprezentowanie Rzeczypospolitej Polskiej w metrologicznych organizacjach międzynarodowych i regionalnych, b) współdziałanie z zagranicznymi instytucjami prowadzącymi działania w zakresie miar; 5) wykonywanie zadań z zakresu prawnej kontroli metrologicznej, w szczególności: a) zatwierdzanie typów przyrządów pomiarowych na podstawie wyników przeprowadzonych badań i nadawanie znaków zatwierdzenia typu, w drodze decyzji, jak również cofanie decyzji zatwierdzenia typu, b) prowadzenie rejestru zatwierdzonych typów przyrządów pomiarowych, c) wykonywanie prawnej kontroli metrologicznej oraz uznawanie za równoważną prawnej kontroli metrologicznej w Rzeczypospolitej Polskiej odpowiedniej kontroli wykonanej przez właściwe zagraniczne instytucje metrologiczne, d) udzielanie i cofanie jednostkom, w drodze decyzji, upoważnień do legalizacji pierwotnej lub legalizacji ponownej określonych rodzajów przyrządów pomiarowych, e) wydawanie certyfikatów zgodności w ramach systemu Międzynarodowej Organizacji Metrologii Prawnej; 6) nadzorowanie i koordynacja służby miar w Polsce, w szczególności: a) sprawowanie nadzoru nad organami administracji miar i kierowanymi przez nie urzędami oraz zapewnianie prawidłowości i spójności ich działania, b) sprawowanie nadzoru nad jednostkami, o których mowa w lit. c oraz w pkt 5 lit. d, w zakresie działalności wynikającej z udzielonych im upoważnień i zezwoleń, c) wydawanie, odmowa wydania i cofanie jednostkom, w drodze decyzji, zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie wykonywania napraw lub instalacji oraz sprawdzania określonych rodzajów przyrządów pomiarowych, d) wykonywanie zadań organu nadzoru rynku w rozumieniu ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku (Dz. U. poz. 542, 1228 i 1579) w zakresie prowadzenia postępowania w sprawie wprowadzonych do obrotu lub oddanych do użytku wyrobów niezgodnych z wymaganiami lub stwarzających zagrożenie, w odniesieniu do przyrządów pomiarowych i wag nieautomatycznych, e) opracowywanie projektów rozporządzeń w sprawach należących do jego zakresu działania, f) opiniowanie nadsyłanych do Urzędu projektów aktów prawnych, g) sygnalizowanie właściwym organom potrzeby podjęcia prac legislacyjnych w sprawach miar; 7) wydawanie Dziennika Urzędowego Głównego Urzędu Miar; 8) wykonywanie, w zakresie swoich kompetencji, innych prac metrologicznych; 9) wykonywanie zadań przewidzianych w odrębnych ustawach lub powierzonych przez Prezesa Rady Ministrów. 2. Prezes przygotowuje i przedstawia ministrowi właściwemu do spraw gospodarki do zatwierdzenia, zaopiniowany przez Radę, czteroletni strategiczny plan działania Głównego Urzędu Miar, obejmujący główne cele, wyzwania i kierunki działań Urzędu, w powiązaniu ze strategiami rozwoju, o których mowa w ustawie z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2016 r. poz. 383, 1250, 1948 i 1954 oraz z 2017 r. poz. 5). 3. Prezes przygotowuje i przedstawia ministrowi właściwemu do spraw gospodarki, w terminie do dnia 31 marca każdego roku kalendarzowego, zaopiniowane przez Radę: 1) roczny plan działania Głównego Urzędu Miar obejmujący realizację poszczególnych zadań, o których mowa w ust. 1, uwzględniający postanowienia planu, o którym mowa w ust. 2, oraz 2) roczne sprawozdanie z realizacji zadań Urzędu.”; 17) w art. 18: a) ust. 1 otrzymuje brzmienie: „1. Obwieszczenia Prezesa, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. b, są ogłaszane w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.”, b) w ust. 2 pkt 4 otrzymuje brzmienie: „4) zarządzenia Prezesa w sprawach, o których mowa w art. 14 ust. 2.”; 18) uchyla się art. 19; 19) w art. 20: a) w ust. 1 wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie: „Do zakresu działania dyrektorów należy:”, b) po ust. 1a dodaje się ust. 1b w brzmieniu: „1b. Zadania, o których mowa w ust. 1 pkt 1–2, dyrektorzy wykonują na terytorialnym obszarze działania podległych im urzędów.”, c) ust. 2 otrzymuje brzmienie: „2. Okręgowe urzędy miar mogą wykonywać inne prace metrologiczne, zgodnie ze swoimi kompetencjami i możliwościami technicznymi, w tym wzorcowanie i ekspertyzy przyrządów pomiarowych.”, d) dodaje się ust. 3 w brzmieniu: „3. Okręgowe urzędy miar mogą po uzgodnieniu z Prezesem współpracować z krajowymi i zagranicznymi organizacjami, instytucjami oraz uczelniami prowadzącymi działania w zakresie miar.”; 20) w art. 21: a) w ust. 1: – po pkt 4 dodaje się pkt 4a w brzmieniu: „4a) czasowe wycofanie z użytkowania, w drodze decyzji, przyrządów pomiarowych, których legalizacja utraciła ważność zgodnie z art. 8n ust. 4;”, – pkt 5 otrzymuje brzmienie: „5) wycofanie, w drodze decyzji: a) z obrotu lub użytkowania – przyrządów pomiarowych niespełniających wymagań, b) z użytkowania – przyrządów pomiarowych w przypadku, gdy w okresie, na który została wydana decyzja, o której mowa w pkt 4a, nie zostanie poświadczone dowodem legalizacji, że przyrząd pomiarowy spełnia wymagania.”, b) dodaje się ust. 5–7 w brzmieniu: „5. Decyzja, o której mowa w ust. 1 pkt 4a, jest wydawana na okres 3 miesięcy i podlega natychmiastowemu wykonaniu. Na uzasadniony wniosek strony okres ten może być przedłużany na kolejne okresy 3 miesięczne. 6. Wydając decyzję, o której mowa w ust. 1 pkt 4a, organ administracji miar przedłuża stosowanie zabezpieczeń, o których mowa w art. 22j ust. 3, na czas obowiązywania tej decyzji. 7. Decyzja, o której mowa w ust. 1 pkt 4a, wygasa przed upływem okresu, na który została wydana, z dniem poświadczenia dowodem legalizacji, że przyrząd pomiarowy spełnia wymagania.”; 21) w art. 22j: a) w ust. 1: – pkt 3 otrzymuje brzmienie: „3) dowody legalizacji poświadczające dokonanie legalizacji pierwotnej lub legalizacji ponownej zostały wydane przez podmioty nieposiadające upoważnień, zostały zniszczone lub uszkodzone albo brak jest dowodów legalizacji przyrządu pomiarowego,”, – dodaje się pkt 4 w brzmieniu: „4) legalizacja utraciła ważność zgodnie z art. 8n ust. 4”, b) ust. 4 otrzymuje brzmienie: „4. Zabezpieczenia, o którym mowa w ust. 3, dokonuje się na czas niezbędny do: 1) przeprowadzenia czynności mających na celu ustalenie i wyjaśnienie okoliczności sprawy będącej przedmiotem kontroli albo usunięcia nieprawidłowości stwierdzonych podczas kontroli, nie dłużej niż na okres 2 miesięcy, lub 2) wydania decyzji, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 4a.”; 22) w art. 24: a) ust. 7 otrzymuje brzmienie: „7. Do opłat, o których mowa w ust. 2, nie stosuje się przepisów ustawy – Ordynacja podatkowa dotyczących odraczania terminu płatności podatku lub zapłaty zaległości podatkowej, rozkładania na raty podatku lub zapłaty zaległości podatkowej i umarzania zaległości podatkowej, z zastrzeżeniem ust. 8.”, b) dodaje się ust. 8 w brzmieniu: „8. Opłaty, o których mowa w ust. 2, umarza się na zasadach określonych w art. 67d ustawy – Ordynacja podatkowa.”; 23) w art. 24a po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu: „3a. Nieuiszczenie w terminie opłat, o których mowa w art. 24 ust. 2 pkt 2 i 7, skutkuje pozostawieniem wniosku bez rozpoznania.”; 24) w art. 26: a) po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu: „1a. Kto umyślnie użytkuje lub przechowuje w stanie gotowości do użycia przyrządy pomiarowe wycofane z użytkowania na podstawie decyzji, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 4a lub 5, lub umyślnie niszczy zabezpieczenia, o których mowa w art. 22j ust. 3 pkt 1 – podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny do 10 000 zł.”, b) w ust. 2 po wyrazach „w ust. 1” dodaje się wyrazy „i 1a”.


Art. 11. 1. Dotychczasowe statuty i regulaminy zachowują moc do dnia wejścia w życie statutów i regulaminów nadanych przez Prezesa Głównego Urzędu Miar na podstawie art. 14 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. 2. Prezes Głównego Urzędu Miar nada statuty i regulaminy okręgowym urzędom miar w terminie 2 miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia wydanego na podstawie art. 13 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.


Art. 12. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem: 1) art. 1 pkt 9 i 11, pkt 12 lit. c i d, pkt 13 i 14, pkt 17 lit. b i pkt 19, art. 2–4 oraz art. 5 ust. 1, 2 i 4, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2018 r.; 2) art. 1 pkt 6 lit. c i d oraz pkt 8, które wchodzą w życie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia. MARSZAŁEK SEJMU / – / Marek Kuchciński


Art. 2. W ustawie z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (Dz. U. z 2015 r. poz. 525 i 1960 oraz z 2016 r. poz. 1948 i 2260) w art. 56 w ust. 1 pkt 5 otrzymuje brzmienie: „5) dyrektorzy okręgowych urzędów miar;”.


Art. 3. 1. Znosi się organy administracji miar – naczelników obwodowych urzędów miar oraz likwiduje się obwodowe urzędy miar. 2. Dotychczasowe zadania i kompetencje naczelników obwodowych urzędów miar przejmują właściwi miejscowo dyrektorzy okręgowych urzędów miar.


Art. 4. 1. Z dniem likwidacji obwodowych urzędów miar: 1) należności i zobowiązania obwodowych urzędów miar stają się należnościami i zobowiązaniami właściwych okręgowych urzędów miar; 2) składniki mienia będące w posiadaniu obwodowych urzędów miar przechodzą w posiadanie właściwych okręgowych urzędów miar. 2. Dyrektorzy okręgowych urzędów miar dokonają inwentaryzacji składników mienia, o których mowa w ust. 1 pkt 2, na dzień objęcia ich w posiadanie przez okręgowe urzędy miar.


Art. 5. 1. Z dniem zniesienia organów administracji miar – naczelników obwodowych urzędów miar oraz likwidacji obwodowych urzędów miar: 1) naczelnicy obwodowych urzędów miar niebędący członkami korpusu służby cywilnej stają się pracownikami służby cywilnej zatrudnionymi we właściwych miejscowo okręgowych urzędach miar; 2) pracownicy zatrudnieni w obwodowych urzędach miar stają się pracownikami właściwych miejscowo okręgowych urzędów miar. 2. Przepisy art. 231 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 2016 r. poz. 1666, 2138 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 60) stosuje się odpowiednio. 3. Właściwi dyrektorzy okręgowych urzędów miar są obowiązani niezwłocznie zawiadomić na piśmie pracowników, o których mowa w ust. 1, o zmianach, jakie mają nastąpić w zakresie ich stosunku pracy. 4. Przepisów ust. 1 pkt 2 i ust. 2 nie stosuje się do urzędników służby cywilnej, do których stosuje się przepisy ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1345, 1605, 1807, 1948 i 2260 oraz z 2017 r. poz. 379).


Art. 6. Minister właściwy do spraw gospodarki powoła Radę Metrologii w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.


Art. 7. Do dnia powołania Rady Metrologii pierwszej kadencji stosuje się art. 12 ust. 3d ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym.


Art. 8. Prezes Głównego Urzędu Miar przedstawi ministrowi właściwemu do spraw gospodarki pierwszy czteroletni strategiczny plan działania Głównego Urzędu Miar w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.


Art. 9. 1. Do postępowań wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. 2. Postępowania prowadzone przed naczelnikami obwodowych urzędów miar wszczęte i niezakończone do dnia zniesienia naczelników obwodowych urzędów miar toczą się dalej przed właściwymi dyrektorami okręgowych urzędów miar. 3. Czynności urzędowe dokonane przez naczelników obwodowych urzędów miar zachowują ważność.


Ustawa z dnia 12 lutego 2003 r. o ustanowieniu 22 lutego Dniem Ofiar Przestępstw Uznając potrzebę stałego monitorowania sytuacji ofiar przestępstw oraz działań na rzecz poprawy ich położenia, uchwala się, co następuje:

Art. 1. Dzień 22 lutego ustanawia się Dniem Ofiar Przestępstw.


Art. 2. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.


Ustawa z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z realizacją ustawy budżetowej[1])

Art. 1. W ustawie z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (Dz. U. z 2012 r. poz. 592 i 908) po art. 5a dodaje się art. 5b w brzmieniu: „Art. 5b. W 2013 r. przez przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej, o którym mowa w art. 5 ust. 2, należy rozumieć przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej w drugim półroczu 2010 r. ogłoszone przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie art. 5 ust. 7.”.


Art. 10. W ustawie z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 247, poz. 1652 oraz z 2011 r. Nr 102, poz. 585) wprowadza się następujące zmiany: 1) użyte w art. 3 w ust. 1, w art. 4, w art. 5 oraz w art. 7 wyrazy „31 grudnia 2012 r.” zastępuje się wyrazami „31 grudnia 2013 r.”; 2) w art. 9 w pkt 2 wyrazy „1 stycznia 2013 r.” zastępuje się wyrazami „1 stycznia 2014 r.”.


Art. 11. W ustawie z dnia 15 kwietnia 2011 r. o zmianie ustawy o rachunkowości oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 102, poz. 585) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 7 w ust. 1 zdanie wstępne otrzymuje brzmienie: „W okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. ilekroć w przepisach ustaw wymienionych w art. 2 i art. 3 jest mowa o samochodzie osobowym – oznacza to pojazd samochodowy o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, konstrukcyjnie przeznaczony do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, z wyjątkiem:”; 2) w art. 8 pkt 2 otrzymuje brzmienie: „2) art. 2 pkt 1 lit. b i pkt 3 oraz art. 3 pkt 1 lit. b i pkt 3, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2014 r.”.


Art. 12. W ustawie z dnia 30 czerwca 2011 r. o wdrożeniu naziemnej telewizji cyfrowej (Dz. U. Nr 153, poz. 903) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 3 dodaje się ust. 3 w brzmieniu: „3. Minister właściwy do spraw łączności może w roku 2013 przekazać ze środków budżetu państwa dotację celową dla jednostek telewizji publicznej, o których mowa w art. 26 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2011 r. Nr 43, poz. 226, z późn. zm.[8])), z przeznaczeniem na odtworzenie sygnału analogowego w nadawaniu sygnału cyfrowego telewizji.”; 2) w art. 30 ust. 1 otrzymuje brzmienie: „1. W latach 2013 – 2022 maksymalny limit wydatków budżetu państwa będący skutkiem finansowym ustawy wynosi 32 551 tys. zł, z tym że w: 1) 2013 r. – 32 551 tys. zł; 2) latach 2014 – 2022 – 0 zł.”.


Art. 13. W ustawie z dnia 15 lipca 2011 r. o zawodach pielęgniarki i położnej (Dz. U. Nr 174, poz. 1039 i Nr 291, poz. 1707) po art. 96a dodaje się art. 96b w brzmieniu: „Art. 96b. W roku 2013 środki przeznaczone na sfinansowanie stażu podyplomowego na podstawie art. 9 ustawy, o której mowa w art. 103, przekazuje marszałkowi województwa minister właściwy do spraw zdrowia ze środków Funduszu Pracy.”.


Art. 14. W roku 2013 środki, o których mowa: 1) w art. 70a ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2006 r. Nr 97, poz. 674, z późn. zm.[9])), przeznaczone na dofinansowanie doskonalenia zawodowego nauczycieli, z uwzględnieniem doradztwa metodycznego, wyodrębnia się w budżetach organów prowadzących szkoły w wysokości do 1% planowanych rocznych środków przeznaczonych na wynagrodzenia osobowe nauczycieli, jednak nie mniej niż 0,5% tych środków; 2) w art. 70a ust. 3 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela, przeznaczone na wspieranie na obszarze województwa doskonalenia zawodowego nauczycieli wyodrębnia się w budżetach wojewodów w łącznej wysokości do 5 000 średnich wynagrodzeń nauczyciela stażysty ustalanego w oparciu o kwotę bazową, o której mowa w art. 30 ust. 3 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela, obowiązującą w dniu 1 stycznia 2012 r.; 3) w art. 70a ust. 4 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela, przeznaczone na realizację ogólnokrajowych zadań w zakresie doskonalenia zawodowego nauczycieli wyodrębnia się w budżecie ministra właściwego do spraw oświaty i wychowania w łącznej wysokości do 5 000 średnich wynagrodzeń nauczyciela stażysty ustalanego w oparciu o kwotę bazową, o której mowa w art. 30 ust. 3 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela, obowiązującą w dniu 1 stycznia 2012 r.


Art. 15. W roku 2013 do ustalania odpisu na zakładowy fundusz świadczeń socjalnych dla nauczycieli, o którym mowa w art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela, stosuje się kwotę bazową obowiązującą w dniu 1 stycznia 2012 r.


Art. 16. 1. Wielkość wynagrodzeń, z wyłączeniem wynagrodzeń finansowanych w ramach programów realizowanych z udziałem środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, nie może przekroczyć w roku 2013 wielkości wynagrodzeń zaplanowanych w ustawie budżetowej na rok 2012 z dnia 2 marca 2012 r. (Dz. U. poz. 273) albo wynikających z planów finansowych na rok 2012, w przypadku gdy nie są one ujmowane w ustawie budżetowej, z zastrzeżeniem ust. 4, w następujących jednostkach sektora finansów publicznych: 1) urzędach organów władzy państwowej, kontroli, ochrony prawa, sądach i trybunałach wymienionych w art. 139 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, z wyłączeniem wynagrodzeń nauczycieli – w zakresie awansu zawodowego oraz skutków przechodzących podwyższenia wynagrodzeń z roku 2012 – zatrudnionych w placówkach prowadzonych przez te organy oraz wynagrodzeń sędziów, prokuratorów i referendarzy sądowych, z tym że: a) w części 02 – Kancelaria Sejmu i części 03 – Kancelaria Senatu wielkość wynagrodzeń w roku 2013 ustala się w warunkach porównywalnych z roku 2012 po wyłączeniu wielkości wynagrodzeń wypłaconych w związku ze zmianą kadencji Sejmu i Senatu oraz z realizacją zadań wynikających z przygotowania, obsługi i sprawowania Prezydencji Rzeczypospolitej Polskiej w Radzie Unii Europejskiej, b) w części 05 – Naczelny Sąd Administracyjny i części 15 – Sądy powszechne wielkość wynagrodzeń w roku 2013 ustala się w warunkach porównywalnych z roku 2012, przy uwzględnieniu zmian określonych w art. 24 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 22 grudnia 2011 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z realizacją ustawy budżetowej (Dz. U. Nr 291, poz. 1707), c) w części 08 – Rzecznik Praw Obywatelskich wielkość wynagrodzeń w roku 2013 ustala się w warunkach porównywalnych z roku 2012, przy uwzględnieniu zmian określonych w art. 24 ust. 3 pkt 3 ustawy, o której mowa w lit. b; 2) agencjach wykonawczych; 3) instytucjach gospodarki budżetowej; 4) państwowych funduszach celowych; 5) Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych, Kasie Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego i funduszach zarządzanych przez Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego; 6) Polskiej Akademii Nauk i tworzonych przez nią jednostkach organizacyjnych, z wyłączeniem instytutów naukowych; 7) państwowych instytucjach kultury; 8) innych państwowych osobach prawnych należących do sektora finansów publicznych, o których mowa w art. 9 pkt 14 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. 2. W przypadku zmiany formy organizacyjno-prawnej jednostki lub podmiotu prawnego, o których mowa w ust. 1, wielkość wynagrodzeń w roku 2013 ustala się w warunkach porównywalnych z roku 2012. 3. Do wielkości wynagrodzeń, o których mowa w ust. 1, nie wlicza się wynagrodzeń: 1) związanych z utworzeniem w roku 2013 nowych etatów w następujących częściach: a) 08 – Rzecznik Praw Obywatelskich w wysokości 667 tys. zł, b) 09 – Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji w wysokości 539 tys. zł, c) 11 – Krajowe Biuro Wyborcze w wysokości 174 tys. zł, d) 14 – Rzecznik Praw Dziecka w wysokości 192 tys. zł; 2) w państwowych instytucjach kultury: a) Muzeum Auschwitz-Birkenau w Oświęcimiu w części finansowanej z dochodów uzyskanych z inwestowania Kapitału Wieczystego Fundacji Auschwitz-Birkenau, b) Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku: – w części finansowanej ze środków Fundacji Rodziny Józefa Piłsudskiego, – w części pochodzącej z budżetu państwa w wysokości 2 300 tys. zł; 3) w instytucji gospodarki budżetowej – Centralny Ośrodek Informatyki w wysokości 14 000 tys. zł związanych z utworzeniem w roku 2013 nowych etatów z tytułu realizacji nowych zadań. 4. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, wyrazić zgodę na zwiększenie wielkości wynagrodzeń w instytucji gospodarki budżetowej z pominięciem ograniczeń, o których mowa w ust. 1, w przypadku przeniesienia zadań z innej jednostki sektora finansów publicznych, nie więcej niż o kwotę zmniejszenia wielkości wynagrodzeń w jednostce, z której przeniesiono zadanie, uwzględniając konieczność prawidłowej realizacji zadań publicznych.


Art. 17. 1. Wielkość wynagrodzeń w podmiotach, o których mowa w art. 16 ust. 1, finansowanych w ramach programów realizowanych z udziałem środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, w roku 2013 może przekroczyć wielkość wynagrodzeń finansowanych z udziałem tych środków, zaplanowanych w ustawie budżetowej na rok 2012 z dnia 2 marca 2012 r. albo wynikających z planów finansowych na rok 2012, w przypadku gdy plany te nie są ujmowane w ustawie budżetowej, w części finansowanej lub refundowanej z tych środków, zaś w części współfinansowania krajowego jedynie wówczas, gdy te zwiększane wynagrodzenia są finansowane w wysokości co najmniej 70% ze środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. 2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, wyrazić zgodę na zwiększenie wielkości wynagrodzeń niezależnie od ograniczeń, o których mowa w ust. 1, uwzględniając stan finansów publicznych państwa, konieczność zapewnienia prawidłowej realizacji zadań publicznych oraz źródło finansowania zwiększenia wielkości wynagrodzeń.


Art. 18. 1. Wielkość wynagrodzeń bezosobowych, z wyłączeniem wynagrodzeń finansowanych w ramach programów realizowanych z udziałem środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, w częściach budżetu państwa będących w dyspozycji tego samego dysponenta oraz w jednostkach sektora finansów publicznych, o których mowa w art. 16 ust. 1, których plany finansowe nie są ujmowane w ustawie budżetowej, nie może w roku 2013 przekroczyć wielkości wynagrodzeń bezosobowych zaplanowanych w ustawie budżetowej na rok 2012 z dnia 2 marca 2012 r. albo wynikających z planów finansowych na rok 2012, z zastrzeżeniem ust. 3–6. 2. Wielkość wynagrodzeń bezosobowych, z wyłączeniem wynagrodzeń finansowanych w ramach programów realizowanych z udziałem środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, w jednostkach sektora finansów publicznych, o których mowa w art. 16 ust. 1, których plany finansowe są ujmowane w ustawie budżetowej, nie może w roku 2013 przekroczyć wielkości wynagrodzeń bezosobowych ustalonych w planach finansowych stanowiących załącznik do ustawy budżetowej na rok 2013, z zastrzeżeniem ust. 3. 3. Do wielkości wynagrodzeń, o których mowa w ust. 1 i 2, nie wlicza się wynagrodzeń: 1) przyznanych z rezerw celowych; 2) wypłacanych w związku z prowadzonymi postępowaniami przygotowawczymi i sądowymi. 4. Wielkość wynagrodzeń bezosobowych, o których mowa w ust. 1, w roku 2013: 1) podwyższa się o kwoty przeznaczone na realizację zadań, na które kwoty te zostały przeznaczone w roku 2012 w następujących częściach: a) 28 – Nauka – o kwotę 1 490 000 zł, b) 38 – Szkolnictwo wyższe – o kwotę 926 000 zł, c) 46 – Zdrowie – o kwotę 881 000 zł, d) 85/16 – Województwo opolskie – o kwotę 27 000 zł; 2) podwyższa się w następujących częściach: a) 17 – Administracja publiczna – o kwotę 781 000 zł, b) 19 – Budżet, finanse publiczne i instytucje finansowe – o kwotę 811 000 zł, c) 27 – Informatyzacja – o kwotę 459 000 zł, d) 37 - Sprawiedliwość – o kwotę 6 000 000 zł, e) 71 – Urząd Transportu Kolejowego – o kwotę 300 000 zł. 5. W roku 2013 wielkość wynagrodzeń bezosobowych w częściach budżetu państwa, z których w 2011 r. ponoszone były wydatki na funkcjonowanie resortowych komisji orzekających w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych, z wyłączeniem części 17 – Administracja publiczna, 19 – Budżet, finanse publiczne i instytucje finansowe, 37 – Sprawiedliwość, pomniejsza się o wynagrodzenia wypłacone w roku 2011 członkom tych komisji. 6. W roku 2013 w uzasadnionych przypadkach wielkość wynagrodzeń bezosobowych może być powiększona o niewykorzystane wynagrodzenia.


Art. 19. Wielkość wynagrodzeń bezosobowych, finansowanych w ramach programów realizowanych z udziałem środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, w częściach budżetu państwa będących w dyspozycji tego samego dysponenta oraz w jednostkach sektora finansów publicznych, o których mowa w art. 16 ust. 1, może w roku 2013 przekroczyć wielkość wynagrodzeń bezosobowych finansowanych z udziałem tych środków zaplanowanych w ustawie budżetowej na rok 2012 z dnia 2 marca 2012 r. albo wynikających z planów finansowych na rok 2012, w przypadku gdy plany te nie są ujmowane w ustawie budżetowej, zwiększonych o środki przyznane z rezerw celowych, w części finansowanej lub refundowanej z tych środków, zaś w części współfinansowania krajowego jedynie wówczas, gdy te zwiększane wynagrodzenia są finansowane w wysokości co najmniej 70% ze środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.


Art. 2. W ustawie z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz. U. z 2011 r. Nr 277, poz. 1634 i Nr 291, poz. 1707 oraz z 2012 r. poz. 95) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 15 po ust. 4d dodaje się ust. 4e w brzmieniu: „4e. W roku 2013 środki przeznaczone na sfinansowanie stażu podyplomowego, o którym mowa w ust. 4, przekazuje marszałkowi województwa minister właściwy do spraw zdrowia ze środków Funduszu Pracy.”; 2) w art. 16j po ust. 1a dodaje się ust. 1b w brzmieniu: „1b. W roku 2013 rezydentura jest finansowana przez ministra właściwego do spraw zdrowia ze środków Funduszu Pracy.”; 3) w art. 16k po ust. 1a dodaje się ust. 1b w brzmieniu: „1b. W roku 2013 szkolenie specjalizacyjne jest dofinansowywane przez ministra właściwego do spraw zdrowia ze środków Funduszu Pracy.”.


Art. 20. 1. W roku 2013 wielkość wynagrodzeń w Narodowym Centrum Badań i Rozwoju nie może przekroczyć wielkości wynagrodzeń ustalonych w planie finansowym, stanowiącym załącznik do ustawy budżetowej na rok 2013. 2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, wyrazić zgodę na zwiększenie wielkości wynagrodzeń o środki przyznane w ramach programów realizowanych z udziałem środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, uwzględniając stan finansów publicznych państwa, konieczność zapewnienia prawidłowej realizacji zadań publicznych oraz źródło finansowania zwiększenia wielkości wynagrodzeń.


Art. 21. 1. W roku 2013 wielkość wynagrodzeń w Ośrodku Studiów Wschodnich im. Marka Karpia nie może przekroczyć wielkości wynagrodzeń ustalonych w planie finansowym, stanowiącym załącznik do ustawy budżetowej na rok 2013. 2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, wyrazić zgodę na zwiększenie wielkości wynagrodzeń o środki przyznane w ramach programów realizowanych z udziałem środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, uwzględniając stan finansów publicznych państwa, konieczność zapewnienia prawidłowej realizacji zadań publicznych oraz źródło finansowania zwiększenia wielkości wynagrodzeń.


Art. 22. 1. W roku 2013 wielkość wynagrodzeń Rzecznika Ubezpieczonych nie może przekroczyć wielkości wynagrodzeń ustalonych w planie finansowym, stanowiącym załącznik do ustawy budżetowej na rok 2013. 2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, wyrazić zgodę na zwiększenie wielkości wynagrodzeń o środki przyznane w ramach programów realizowanych z udziałem środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, uwzględniając stan finansów publicznych państwa, konieczność zapewnienia prawidłowej realizacji zadań publicznych oraz źródło finansowania zwiększenia wielkości wynagrodzeń.


Art. 23. 1. W roku 2013 wielkość wynagrodzeń oraz wynagrodzeń bezosobowych w Narodowym Funduszu Zdrowia nie może przekroczyć wielkości: 1) wynagrodzeń oraz wynagrodzeń bezosobowych ustalonych w planie finansowym Narodowego Funduszu Zdrowia na rok 2013 zatwierdzonym przez ministra właściwego do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych na podstawie art. 121 ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027, z późn. zm.[10])); 2) wynagrodzeń zaplanowanych w rezerwie utworzonej w planie, o którym mowa w pkt 1, w związku z realizacją zadań wynikających z ustawy z dnia 27 lipca 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. poz. 1016). 2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, wyrazić zgodę na zwiększenie wielkości wynagrodzeń o środki przyznane w ramach programów realizowanych z udziałem środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, uwzględniając stan finansów publicznych państwa, konieczność zapewnienia prawidłowej realizacji zadań publicznych oraz źródło finansowania zwiększenia wielkości wynagrodzeń.


Art. 230b. Minister Finansów określi, w drodze rozporządzenia: 1) wzór wieloletniej prognozy finansowej jednostki samorządu terytorialnego oraz załącznika, o których mowa w art. 226 ust. 1 i 3, 2) sposób przekazywania przez jednostkę samorządu terytorialnego regionalnej izbie obrachunkowej: a) projektów uchwał, o których mowa w art. 230 ust. 2, b) uchwał i zarządzeń w sprawie wieloletniej prognozy finansowej, 3) sposób i terminy przekazywania przez regionalne izby obrachunkowe Ministrowi Finansów: a) projektów wieloletnich prognoz finansowych, o których mowa w art. 230 ust. 2, wraz z wynikami opinii, b) wieloletnich prognoz finansowych wraz z wynikami rozstrzygnięć nadzorczych – mając na względzie potrzebę zapewnienia jawności i przejrzystości finansów publicznych, sporządzenia realistycznych prognoz finansowych jednostek samorządu terytorialnego oraz uzyskania przez Ministra Finansów informacji umożliwiających realizację zadań, o których mowa w art. 74 i art. 174 pkt 4.”.


Art. 24. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, wyrazić zgodę na zwiększenie wielkości wynagrodzeń bezosobowych niezależnie od ograniczeń, o których mowa w art. 18, art. 19 i art. 23 ust. 1 pkt 1, uwzględniając stan finansów publicznych państwa, konieczność zapewnienia prawidłowej realizacji zadań publicznych oraz źródło finansowania zwiększenia wielkości wynagrodzeń.


Art. 25. 1. Przez wynagrodzenia, o których mowa w art. 16, art. 17, art. 18 ust. 6 i art. 20–23, rozumie się wydatki pieniężne oraz wartość świadczeń w naturze, wypłacane sędziom, prokuratorom, posłom, senatorom oraz pracownikom zatrudnionym na podstawie stosunku pracy, z wyjątkiem osób kierujących w rozumieniu ustawy z dnia 3 marca 2000 r. o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami prawnymi, zaliczone – według zasad statystyki zatrudnienia i wynagrodzeń określonych przez Główny Urząd Statystyczny – do „wynagrodzeń bez wypłat z zysku”. 2. Przez wynagrodzenia bezosobowe, o których mowa w art. 18, art. 19 i art. 23, rozumie się w szczególności wynagrodzenia: 1) wypłacane na podstawie umowy zlecenia lub umowy o dzieło; 2) wypłacane na podstawie odrębnych przepisów osobom, które wykonują określone czynności na polecenie właściwych organów, w szczególności biegłym w postępowaniu przygotowawczym, sądowym i administracyjnym, wynagrodzenia za czynności arbitrów, wynagrodzenia tłumaczy przysięgłych, wynagrodzenia kuratorów zastępujących strony w postępowaniu; 3) wypłacane osobom fizycznym za udział w komisjach, radach, zespołach, komitetach, radach nadzorczych, zarządach spółek, jury w konkursach, radach naukowych i naukowo-technicznych, niezależnie od sposobu ich powoływania; 4) dodatkowe radców prawnych z tytułu zastępstwa w postępowaniu sądowym wypłacane na podstawie umowy cywilnoprawnej; 5) przysługujące członkom komisji wojewódzkiej do spraw służby zastępczej i członkom komisji do spraw służby zastępczej za udział w pracach tych komisji; 6) dla pozaetatowych członków samorządowych kolegiów odwoławczych za udział w posiedzeniach; 7) ryczałtowe dla pozaetatowych członków kolegiów regionalnych izb obrachunkowych; 8) honoraria.


Art. 26. W roku 2013 specjalizacja, o której mowa w art. 70 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 13, jest dofinansowywana przez ministra właściwego do spraw zdrowia ze środków Funduszu Pracy.


Art. 27. 1. Minister właściwy do spraw pracy na podstawie umowy zawartej z ministrem właściwym do spraw zdrowia przekazuje w roku 2013, na wyodrębniony rachunek bankowy urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw zdrowia, środki Funduszu Pracy z przeznaczeniem w roku 2013 na: 1) staże podyplomowe oraz szkolenia specjalizacyjne lekarzy i lekarzy dentystów, o których mowa w przepisach o zawodach lekarza i lekarza dentysty; 2) staże podyplomowe oraz specjalizacje pielęgniarek i położnych, o których mowa w przepisach o zawodach pielęgniarki i położnej. 2. Umowa, o której mowa w ust. 1, powinna określać w szczególności tryb przekazywania środków oraz ich rozliczenia. 3. Minister właściwy do spraw zdrowia przekazuje na podstawie zawartych umów środki, o których mowa w ust. 1: 1) marszałkom województw; 2) wojewodom; 3) podmiotom prowadzącym szkolenie specjalizacyjne, o których mowa w art. 16h ust. 1 oraz art. 16k ust. 2 ustawy zmienianej w art. 2; 4) organizatorom kształcenia, o których mowa w art. 70 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 13.


Art. 28. W roku 2013 dysponent Funduszu Pracy, o którym mowa w ustawie zmienianej w art. 6, nie może dokonywać przesunięć, przewidzianych w planie Funduszu Pracy, wydatków realizowanych w ramach środków Unii Europejskiej w celu ich przeniesienia na zadania realizowane bez udziału środków europejskich, z tym że przesunięcia te mogą być dokonywane za zgodą ministra właściwego do spraw finansów publicznych.


Art. 29. W roku 2013 fundusz socjalny, o którym mowa w art. 27 ust. 7 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 66, z późn. zm.[11])), tworzy się z odpisu w wysokości 0,6% środków zaplanowanych w ustawie budżetowej na rok 2011 z dnia 20 stycznia 2011 r. (Dz. U. Nr 29, poz. 150) na emerytury i renty.


Art. 3. W ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721, z późn. zm.[2])) po art. 68ga dodaje się art. 68gb w brzmieniu: „Art. 68gb. W roku 2013: 1) pracodawcy zatrudniającemu w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy mniej niż 25 pracowników oraz pracodawcy zatrudniającemu co najmniej 25 pracowników w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy i osiągającemu wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych w wysokości co najmniej 6% przysługuje miesięczne dofinansowanie w wysokości: a) 70% kwot, o których mowa w art. 26a ust. 1, b) 90% kwot, o których mowa w art. 26a ust. 1 i 1b; 2) pracodawcy prowadzącemu zakład pracy chronionej przysługuje 100% kwot dofinansowania, o których mowa w art. 26a ust. 1 i 1b.”.


Art. 30. W roku 2013 fundusz socjalny, o którym mowa w art. 27 ust. 1a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67, z późn. zm.[12])), tworzy się z odpisu w wysokości 0,5% środków zaplanowanych w ustawie budżetowej na rok 2011 z dnia 20 stycznia 2011 r. na emerytury i renty.


Art. 31. 1. W roku 2013 wydatki Funduszu Rozwoju Kultury Fizycznej, utworzonego na podstawie ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540, z późn. zm.[13])), mogą być przeznaczone także na dofinansowanie zadań związanych z przygotowywaniem kadry narodowej do udziału w igrzyskach olimpijskich, igrzyskach paraolimpijskich, igrzyskach głuchych, mistrzostwach świata lub mistrzostwach Europy. 2. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki uzyskiwania dofinansowania realizacji zadań, o których mowa w ust. 1, tryb składania wniosków oraz przekazywania środków, z uwzględnieniem racjonalności i ciągłości finansowania zadań.


Art. 32. Zmiana w planie finansowym Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa na rok 2013, w wyniku której następuje zmniejszenie wpłat przekazywanych do budżetu państwa, wymaga akceptacji ministra właściwego do spraw finansów publicznych.


Art. 33. W roku 2013 środki Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w kwocie: 1) 25 mln zł – przeznacza się na wpłatę składki z tytułu członkostwa Rzeczypospolitej Polskiej w Europejskiej Agencji Kosmicznej w części przypadającej do sfinansowania przez ministra właściwego do spraw środowiska; 2) 14 mln zł – przeznacza się na dokonywanie wpłat składek z tytułu członkostwa Rzeczypospolitej Polskiej w organizacjach międzynarodowych innych niż wymieniona w pkt 1, w części przypadającej do sfinansowania przez ministra właściwego do spraw gospodarki wodnej oraz ministra właściwego do spraw środowiska.


Art. 34. 1. W roku 2013 ze środków Krajowego Funduszu Drogowego, o którym mowa w art. 39 ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 931 i 951), mogą być finansowane remonty dróg krajowych realizowane przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, do łącznej wysokości 165 mln zł. 2. W celu realizacji zadania, o którym mowa w ust. 1, Bank Gospodarstwa Krajowego dokonuje wypłat ze środków Krajowego Funduszu Drogowego na wniosek Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad.


Art. 35. W roku 2013 z części 29 – Obrona narodowa mogą być finansowane projekty wspierające odbudowę infrastruktury cywilnej oraz wspierające wzmocnienie administracji lokalnej i społeczeństwa afgańskiego w rejonie odpowiedzialności Polskiego Kontyngentu Wojskowego ISAF w Afganistanie do kwoty 6 mln zł.


Art. 36. 1. Jednostka samorządu terytorialnego ustalając na: 1) lata 2013 – 2015 relację, o której mowa w art. 242 ustawy zmienianej w art. 8, 2) lata 2014 – 2018 relację spłaty zobowiązań określoną w ustawie zmienianej w art. 8 – wyłącza wydatki bieżące ponoszone na spłatę przejętych zobowiązań samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej przekształconego na zasadach określonych w ustawie z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. Nr 112, poz. 654, z późn. zm.[14])) w wysokości, w jakiej nie podlegają sfinansowaniu dotacją z budżetu państwa. 2. W latach 2014 – 2018 ograniczeń w zakresie spłaty zobowiązań określonych w ustawie zmienianej w art. 8 nie stosuje się do wykupów papierów wartościowych, spłat kredytów i pożyczek, z wyłączeniem odsetek od tych zobowiązań, zaciągniętych przez jednostkę samorządu terytorialnego na spłatę przejętych zobowiązań samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej przekształconego na zasadach określonych w ustawie z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej. 3. W roku 2013 ograniczeń określonych w art. 169 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249, poz. 2104, z późn. zm.[15])) nie stosuje się do wykupów papierów wartościowych, spłat kredytów i pożyczek zaciągniętych przez jednostkę samorządu terytorialnego na spłatę przejętych zobowiązań samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej przekształconego na zasadach określonych w ustawie z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej. 4. W roku 2013 ograniczeń określonych w art. 170 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych nie stosuje się do przejętych zobowiązań samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej przekształconego na zasadach określonych w ustawie z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej.


Art. 37. 1. Jednostki samorządu terytorialnego dostosują uchwały w sprawie wieloletnich prognoz finansowych lub ich zmian do wymogów wynikających z art. 226 i art. 227 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 8, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy. 2. Jednostki samorządu terytorialnego dostosują uchwały budżetowe i uchwały w sprawie wieloletnich prognoz finansowych lub ich zmian do wymogów wynikających z art. 36 w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.


Art. 38. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2013 r. z wyjątkiem art. 7 pkt 1 lit. b i pkt 6, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia. MARSZAŁEK SEJMU / – / Ewa Kopacz [1]) Niniejszą ustawą zmienia się ustawy: ustawę z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych, ustawę z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty, ustawę z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, ustawę z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw, ustawę z dnia 3 marca 2000 r. o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami prawnymi, ustawę z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, ustawę z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, ustawę z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, ustawę z dnia 27 sierpnia 2009 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych, ustawę z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy o transporcie drogowym, ustawę z dnia 15 kwietnia 2011 r. o zmianie ustawy o rachunkowości oraz niektórych innych ustaw, ustawę z dnia 30 czerwca 2011 r. o wdrożeniu naziemnej telewizji cyfrowej oraz ustawę z dnia 15 lipca 2011 r. o zawodach pielęgniarki i położnej. [2]) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2011 r. Nr 171, poz. 1016, Nr 209, poz. 1243 i 1244 i Nr 291, poz. 1707 oraz z 2012 r. poz. 986. [3]) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2001 r. Nr 85, poz. 924 i Nr 154, poz. 1799, z 2002 r. Nr 113, poz. 984, z 2003 r. Nr 45, poz. 391, Nr 60, poz. 535 i Nr 180, poz. 1759, z 2004 r. Nr 116, poz. 1207, z 2009 r. Nr 157, poz. 1241, z 2010 r. Nr 28, poz. 143, Nr 96, poz. 620 i Nr 238, poz. 1578 oraz z 2011 r. Nr 291, poz. 1707. [4]) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2008 r. Nr 70, poz. 416, Nr 134, poz. 850, Nr 171, poz. 1056, Nr 216, poz. 1367 i Nr 237, poz. 1654, z 2009 r. Nr 6, poz. 33, Nr 69, poz. 595, Nr 91, poz. 742, Nr 97, poz. 800, Nr 115, poz. 964, Nr 125, poz. 1035, Nr 127, poz. 1052, Nr 161, poz. 1278 i Nr 219, poz. 1706, z 2010 r. Nr 28, poz. 146, Nr 81, poz. 531, Nr 238, poz. 1578, Nr 239, poz. 1593, Nr 254, poz. 1700 i Nr 257, poz. 1725 i 1726, z 2011 r. Nr 45, poz. 235, Nr 106, poz. 622, Nr 171, poz. 1016 i Nr 205, poz. 1206 i 1211 i Nr 291, poz. 1707 oraz z 2012 r. poz. 589, 637 i 769. [5]) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2011 r. Nr 120, poz. 690, Nr 171, poz. 1016, Nr 205, poz. 1208, Nr 232, poz. 1378 i Nr 291, poz. 1707 oraz z 2012 r. poz. 1342. [6]) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2010 r. Nr 28, poz. 146, Nr 96, poz. 620, Nr 123, poz. 835, Nr 152, poz. 1020, Nr 238, poz. 1578 i Nr 257, poz. 1726 oraz z 2011 r. Nr 185, poz. 1092, Nr 201, poz. 1183, Nr 234, poz. 1386, Nr 240, poz. 1429 i Nr 291, poz. 1707. [7]) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2009 r. Nr 219, poz. 1706, z 2010 r. Nr 96, poz. 620, Nr 108, poz. 685, Nr 152, poz. 1020, Nr 161, poz. 1078, Nr 226, poz. 1475 i Nr 238 poz. 1578, z 2011 r. Nr 171, poz. 1016, Nr 178, poz. 1061 i Nr 197, poz. 1170 oraz z 2012 r. poz. 986. [8]) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2011 r. Nr 85, poz. 459, Nr 112, poz. 654, Nr 153, poz. 903 i Nr 160, poz. 963 oraz z 2012 r. poz. 1209 i 1315. [9]) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2006 r. Nr 170, poz. 1218 i Nr 220, poz. 1600, z 2007 r. Nr 17, poz. 95, Nr 80, poz. 542, Nr 102, poz. 689, Nr 158, poz. 1103, Nr 176, poz. 1238, Nr 191, poz. 1369 i Nr 247, poz. 1821, z 2008 r. Nr 145, poz. 917 i Nr 227, poz. 1505, z 2009 r. Nr 1, poz. 1, Nr 56, poz. 458, Nr 67, poz. 572, Nr 97, poz. 800, Nr 213, poz. 1650 i Nr 219, poz. 1706, z 2011 r. Nr 149, poz. 887 i Nr 205, poz. 1206 oraz z 2012 r. poz. 908. [10]) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2008 r. Nr 216, poz. 1367, Nr 225, poz. 1486, Nr 227, poz. 1505, Nr 234, poz. 1570 i Nr 237, poz. 1654, z 2009 r. Nr 6, poz. 33, Nr 22, poz. 120, Nr 26, poz. 157, Nr 38, poz. 299, Nr 92, poz. 753, Nr 97, poz. 800, Nr 98, poz. 817, Nr 111, poz. 918, Nr 118, poz. 989, Nr 157, poz. 1241, Nr 161, poz. 1278 i Nr 178, poz. 1374, z 2010 r. Nr 50, poz. 301, Nr 107, poz. 679, Nr 125, poz. 842, Nr 127, poz. 857, Nr 165, poz. 1116, Nr 182, poz. 1228, Nr 205, poz. 1363, Nr 225, poz. 1465, Nr 238, poz. 1578 i Nr 257, poz. 1723 i 1725, z 2011 r. Nr 45, poz. 235, Nr 73, poz. 390, Nr 81, poz. 440, Nr 106, poz. 622, Nr 112, poz. 654, Nr 113, poz. 657, Nr 122, poz. 696, Nr 138, poz. 808, Nr 149, poz. 887, Nr 171, poz. 1016, Nr 205, poz. 1203 i Nr 232, poz. 1378 oraz z 2012 r. poz. 123, 1016 i 1342. [11]) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1264 i Nr 191, poz. 1954, z 2005 r. Nr 10, poz. 65 i Nr 130, poz. 1085, z 2006 r. Nr 104, poz. 708 i 711, z 2007 r. Nr 82, poz. 559, z 2008 r. Nr 208, poz. 1308, z 2009 r. Nr 24, poz. 145, Nr 79, poz. 669, Nr 95, poz. 785 i Nr 161, poz. 1278, z 2010 r. Nr 27, poz. 141, Nr 36, poz. 204, Nr 113, poz. 745 i Nr 167, poz. 1130 oraz z 2012 r. poz. 664. [12]) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1264 i Nr 191, poz. 1954, z 2005 r. Nr 10, poz. 65, Nr 90, poz. 757 i Nr 130, poz. 1085, z 2006 r. Nr 104, poz. 708 i 711, z 2007 r. Nr 82, poz. 558, z 2008 r. Nr 66, poz. 402 i 409 i Nr 220, poz. 1410, z 2009 r. Nr 24, poz. 145 i Nr 95, poz. 786, z 2010 r. Nr 113, poz. 745, z 2011 r. Nr 205, poz. 1203 oraz z 2012 r. poz. 637 i 664. [13]) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2010 r. Nr 127, poz. 857 oraz z 2011 r. Nr 106, poz. 622 i Nr 134, poz. 779. [14]) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2011 r. Nr 149, poz. 887, Nr 174, poz. 1039 i Nr 185, poz. 1092 oraz z 2012 r. poz. 742. [15]) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2005 r. Nr 169, poz. 1420, z 2006 r. Nr 45, poz. 319, Nr 104, poz. 708, Nr 170, poz. 1217 i 1218, Nr 187, poz. 1381 i Nr 249, poz. 1832, z 2007 r. Nr 82, poz. 560, Nr 88, poz. 587, Nr 115, poz. 791 i Nr 140, poz. 984, z 2008 r. Nr 180, poz. 1112, Nr 209, poz. 1317, Nr 216, poz. 1370 i Nr 227, poz. 1505 oraz z 2009 r. Nr 19, poz. 100, Nr 62, poz. 504, Nr 72, poz. 619 i Nr 79, poz. 666.


Art. 4. W ustawie z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2011 r. Nr 79, poz. 431 i Nr 291, poz. 1707) po art. 29j dodaje się art. 29k w brzmieniu: „Art. 29k. Kwotę bazową dla osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe w 2013 r. ustala się w wysokości przysługującej tym osobom w 2008 r. W 2013 r. kwota bazowa dla osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe nie jest waloryzowana.”.


Art. 5. W ustawie z dnia 3 marca 2000 r. o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami prawnymi (Dz. U. Nr 26, poz. 306, z późn. zm.[3])) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 2 pkt 7 otrzymuje brzmienie: „7) członków organów nadzorczych jednostek organizacyjnych wymienionych w art. 1 pkt 2–8, a w szczególności rad nadzorczych i komisji rewizyjnych,”; 2) po art. 29c dodaje się art. 29d w brzmieniu: „Art. 29d. 1. Przeciętne miesięczne wynagrodzenie w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku w czwartym kwartale 2009 r. stanowi w 2013 r. podstawę do ustalenia maksymalnej wysokości wynagrodzenia miesięcznego, o którym mowa w art. 8, z zastrzeżeniem ust. 2. 2. W przypadku członków organów nadzorczych jednostek, o których mowa w art. 2 pkt 7, w jednostkach organizacyjnych wymienionych w art. 1 pkt 8, a w szczególności rad nadzorczych i komisji rewizyjnych, podstawę do ustalenia maksymalnej wysokości wynagrodzenia miesięcznego stanowi w 2013 r. przeciętne miesięczne wynagrodzenie w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku w czwartym kwartale 2011 r.”.


Art. 6. W ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415, z późn. zm.[4])) w art. 108 po ust. 1d dodaje się ust. 1e w brzmieniu: „1e. Ze środków Funduszu Pracy w 2013 r. są finansowane: 1) staże podyplomowe oraz szkolenia specjalizacyjne lekarzy i lekarzy dentystów, o których mowa w przepisach o zawodach lekarza i lekarza dentysty; 2) staże podyplomowe oraz specjalizacje pielęgniarek i położnych, o których mowa w przepisach o zawodach pielęgniarki i położnej.”.


Art. 7. W ustawie z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2011 r. Nr 108, poz. 626, z późn. zm.[5])) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 2 w ust. 1: a) pkt 1 otrzymuje brzmienie: „1) wyroby akcyzowe – wyroby energetyczne, energię elektryczną, napoje alkoholowe, wyroby tytoniowe oraz susz tytoniowy, określone w załączniku nr 1 do ustawy;”, b) po pkt 23a dodaje się pkt 23b w brzmieniu: „23b) pośredniczący podmiot tytoniowy – podmiot prowadzący działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży suszu tytoniowego, który pisemnie powiadomił właściwego naczelnika urzędu celnego o tej działalności;”; 2) art. 5 otrzymuje brzmienie: „Art. 5. Czynności lub stany faktyczne, o których mowa w art. 8 ust. 1–5, art. 9 ust. 1, art. 9a ust. 1 i 2, art. 9b ust. 1 i 2 oraz art. 100 ust. 1 i 2, są przedmiotem opodatkowania akcyzą niezależnie od tego, czy zostały wykonane lub powstały z zachowaniem warunków oraz form określonych przepisami prawa.”; 3) po art. 9a dodaje się art. 9b w brzmieniu: „Art. 9b. 1. W przypadku suszu tytoniowego przedmiotem opodatkowania akcyzą jest: 1) nabycie wewnątrzwspólnotowe suszu tytoniowego przez inny podmiot niż podmiot prowadzący skład podatkowy lub pośredniczący podmiot tytoniowy; 2) sprzedaż suszu tytoniowego innemu podmiotowi niż podmiot prowadzący skład podatkowy lub pośredniczący podmiot tytoniowy; 3) import suszu tytoniowego przez inny podmiot niż podmiot prowadzący skład podatkowy lub pośredniczący podmiot tytoniowy; 4) zużycie suszu tytoniowego przez pośredniczący podmiot tytoniowy; 5) zużycie suszu tytoniowego przez podmiot prowadzący skład podatkowy do innych celów niż produkcja wyrobów tytoniowych; 6) nabycie lub posiadanie suszu tytoniowego przez inny podmiot niż podmiot prowadzący skład podatkowy, pośredniczący podmiot tytoniowy lub rolnika, który wyprodukował susz tytoniowy, jeżeli nie została od niego zapłacona akcyza w należnej wysokości i nie można ustalić podmiotu, który dokonał jego sprzedaży. 2. Za sprzedaż uznaje się czynności, o których mowa w art. 9a ust. 2 pkt 1–8. 3. Jeżeli w stosunku do suszu tytoniowego powstał obowiązek podatkowy w związku z wykonaniem jednej z czynności, o których mowa w ust. 1, to nie powstaje obowiązek podatkowy na podstawie innej czynności podlegającej opodatkowaniu akcyzą, jeżeli kwota akcyzy została określona lub zadeklarowana w należnej wysokości. 4. W przypadku sprzedaży suszu tytoniowego, sprzedawca jest obowiązany ustalić, czy sprzedaje ten susz podmiotowi prowadzącemu skład podatkowy lub pośredniczącemu podmiotowi tytoniowemu. 5. W sytuacji, o której mowa w ust. 4, sprzedawca suszu tytoniowego może zażądać od nabywcy przedstawienia zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego albo potwierdzenia przyjęcia powiadomienia o zamiarze rozpoczęcia działalności gospodarczej jako pośredniczący podmiot tytoniowy, a w razie odmowy ich przedstawienia przez nabywcę może odmówić sprzedaży suszu tytoniowego po cenie nieuwzględniającej akcyzy.”; 4) po art. 11 dodaje się art. 11a w brzmieniu: „Art. 11a. W przypadku suszu tytoniowego obowiązek podatkowy powstaje z dniem: 1) nabycia wewnątrzwspólnotowego suszu tytoniowego; 2) wydania suszu tytoniowego w przypadku dokonania jego sprzedaży; 3) zużycia suszu tytoniowego; 4) nabycia lub wejścia w posiadanie suszu tytoniowego przez inny podmiot niż podmiot prowadzący skład podatkowy, pośredniczący podmiot tytoniowy lub rolnika, który wyprodukował susz tytoniowy, jeżeli nie została od niego zapłacona akcyza w należnej wysokości i nie można ustalić podmiotu, który dokonał sprzedaży suszu tytoniowego; 5) powstania długu celnego, w przypadku importu suszu tytoniowego.”; 5) w art. 13 w ust. 1: a) po pkt 2 dodaje się pkt 2a w brzmieniu: „2a) będący nabywcą lub posiadaczem suszu tytoniowego niebędący podmiotem prowadzącym skład podatkowy, pośredniczącym podmiotem tytoniowym lub rolnikiem, który wyprodukował susz tytoniowy, jeżeli nie została od tego suszu zapłacona akcyza w należnej wysokości i nie można ustalić podmiotu, który dokonał sprzedaży tego suszu;”, b) w pkt 7 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 8 i 9 w brzmieniu: „8) będący pośredniczącym podmiotem tytoniowym zużywającym susz tytoniowy; 9) będący podmiotem prowadzącym skład podatkowy zużywającym susz tytoniowy do innych celów niż produkcja wyrobów tytoniowych.”; 6) w art. 16 ust. 3a–4a otrzymują brzmienie: „3a. Podmiot zamierzający prowadzić działalność gospodarczą jako pośredniczący podmiot węglowy lub pośredniczący podmiot tytoniowy, zamiast złożenia zgłoszenia rejestracyjnego, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany przed dniem rozpoczęcia tej działalności powiadomić pisemnie o tym właściwego naczelnika urzędu celnego. Powiadomienie powinno zawierać dane dotyczące tego podmiotu i prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, w szczególności imię i nazwisko lub nazwę podmiotu, adres jego siedziby lub zamieszkania, NIP lub REGON albo inny numer identyfikacyjny używany w państwie siedziby lub zamieszkania podmiotu oraz określenie rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej. 3b. Właściwy naczelnik urzędu celnego bez zbędnej zwłoki pisemnie potwierdza przyjęcie powiadomienia o zamiarze rozpoczęcia działalności gospodarczej jako pośredniczący podmiot węglowy lub pośredniczący podmiot tytoniowy. Potwierdzenie to powinno zawierać dane, o których mowa w ust. 3a, oraz oznaczenie organu potwierdzającego. 3c. Minister właściwy do spraw finansów publicznych lub upoważniony przez niego organ publikuje bez zbędnej zwłoki w Biuletynie Informacji Publicznej aktualną listę pośredniczących podmiotów węglowych oraz pośredniczących podmiotów tytoniowych, obejmującą ich następujące dane: imię i nazwisko lub nazwę oraz adres siedziby lub zamieszkania, NIP lub REGON oraz określenie rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej. 4. Jeżeli dane zawarte w zgłoszeniu rejestracyjnym lub pisemnym powiadomieniu o zamiarze rozpoczęcia działalności gospodarczej jako pośredniczący podmiot węglowy lub pośredniczący podmiot tytoniowy ulegną zmianie, podmiot jest obowiązany zgłosić zmianę właściwemu naczelnikowi urzędu celnego w terminie 7 dni, licząc od dnia, w którym nastąpiła zmiana. 4a. Pośredniczący podmiot węglowy oraz pośredniczący podmiot tytoniowy są obowiązani poinformować właściwego naczelnika urzędu celnego o zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej w tym charakterze, w terminie 7 dni, licząc od dnia, w którym zaprzestano prowadzenia działalności.”; 7) po art. 16 dodaje się art. 16a w brzmieniu: „Art. 16a. 1. W przypadku sprzedaży przez pośredniczący podmiot tytoniowy suszu tytoniowego nieoznaczonego znakami akcyzy innemu podmiotowi niż podmiot prowadzący skład podatkowy lub pośredniczący podmiot tytoniowy, właściwy naczelnik urzędu celnego wydaje z urzędu decyzję o utracie ważności wydanego wcześniej temu pośredniczącemu podmiotowi tytoniowemu pisemnego potwierdzenia przyjęcia powiadomienia o zamiarze rozpoczęcia działalności gospodarczej jako pośredniczący podmiot tytoniowy oraz o skreśleniu go z listy, o której mowa w art. 16 ust. 3c. 2. Pisemne potwierdzenie przyjęcia powiadomienia o zamiarze rozpoczęcia działalności gospodarczej jako pośredniczący podmiot tytoniowy traci ważność z dniem wydania decyzji, o której mowa w ust. 1. 3. Właściwy naczelnik urzędu celnego po wydaniu decyzji, o której mowa w ust. 1, wykreśla pośredniczący podmiot tytoniowy z listy, o której mowa w art. 16 ust. 3c, oraz zamieszcza w Biuletynie Informacji Publicznej informację o utracie ważności wydanego wcześniej temu pośredniczącemu podmiotowi tytoniowemu pisemnego potwierdzenia przyjęcia powiadomienia o zamiarze rozpoczęcia działalności gospodarczej jako pośredniczący podmiot tytoniowy. 4. Ponowne wydanie podmiotowi, wobec którego została wydana decyzja, o której mowa w ust. 1, pisemnego potwierdzenia przyjęcia powiadomienia o zamiarze rozpoczęcia prowadzenia działalności gospodarczej jako pośredniczący podmiot tytoniowy oraz umieszczenie go na liście, o której mowa w art. 16 ust. 3c, możliwe jest po upływie trzech lat od doręczenia decyzji, o której mowa w ust. 1.”; 8) w art. 21 w ust. 7 w pkt 2 w lit. d średnik zastępuje się przecinkiem i dodaje się lit. e w brzmieniu: „e) podmiotu dokonującego czynności, o których mowa w art. 9b ust. 1 pkt 1 i 2;”; 9) po art. 24 dodaje się art. 24a w brzmieniu: „Art. 24a. W przypadku suszu tytoniowego podatnik jest obowiązany, bez wezwania organu podatkowego, składać właściwemu naczelnikowi urzędu celnego deklaracje podatkowe według ustalonego wzoru oraz obliczać i wpłacać akcyzę na rachunek właściwej izby celnej, za miesięczne okresy rozliczeniowe, w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy, z zastrzeżeniem art. 78 ust. 1 pkt 3.”; 10) w art. 40 ust. 7 otrzymuje brzmienie: „7. Procedury zawieszenia poboru akcyzy nie stosuje się do energii elektrycznej, wyrobów węglowych oraz suszu tytoniowego.”; 11) w art. 47 w ust. 1 w pkt 7 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 8 w brzmieniu: „8) suszu tytoniowego.”; 12) w art. 96 ust. 4 otrzymuje brzmienie: „4. Stawki akcyzy na napoje fermentowane wynoszą: 1) na cydr i perry o kodach CN 2206 00 31, 2206 00 51 oraz 2206 00 81, o rzeczywistej objętościowej mocy alkoholu nieprzekraczającej 5,0% objętości – 97,00 zł od 1 hektolitra gotowego wyrobu; 2) na pozostałe napoje fermentowane – 158,00 zł od 1 hektolitra gotowego wyrobu.”; 13) w dziale IV tytuł rozdziału 3 otrzymuje brzmienie: „Wyroby tytoniowe i susz tytoniowy”; 14) w art. 99: a) w ust. 2 pkt 1–3 otrzymują brzmienie: „1) na papierosy, z zastrzeżeniem ust. 10 – 188,00 zł za każde 1 000 sztuk i 31,41% maksymalnej ceny detalicznej; 2) na tytoń do palenia, z zastrzeżeniem ust. 10 – 128,02 zł za każdy kilogram i 31,41% maksymalnej ceny detalicznej; 3) na cygara i cygaretki – 266,90 zł za każde 1 000 sztuk.”, b) w ust. 3 pkt 1 i 2 otrzymują brzmienie: „1) na papierosy – 327,60 zł za każde 1 000 sztuk; 2) na tytoń do palenia – 218,40 zł za każdy kilogram.”; 15) po art. 99 dodaje się art. 99a w brzmieniu: „Art. 99a. 1. Za susz tytoniowy uznaje się suchy tytoń niebędący jeszcze wyrobem tytoniowym. 2. Podstawą opodatkowania suszu tytoniowego jest ilość tego suszu wyrażona w kilogramach. 3. Stawka akcyzy na susz tytoniowy wynosi 218,40 zł za każdy kilogram. 4. W przypadku: 1) nabycia wewnątrzwspólnotowego lub importu suszu tytoniowego przez inny podmiot niż podmiot prowadzący skład podatkowy lub pośredniczący podmiot tytoniowy, lub 2) sprzedaży suszu tytoniowego innemu podmiotowi niż podmiot prowadzący skład podatkowy lub pośredniczący podmiot tytoniowy – bez jego oznaczenia znakami akcyzy, stawka akcyzy wynosi 436,80 zł za każdy kilogram. 5. W przypadku nabycia lub posiadania suszu tytoniowego nieoznaczonego znakami akcyzy przez inny podmiot niż podmiot prowadzący skład podatkowy, pośredniczący podmiot tytoniowy lub rolnika, który wyprodukował susz tytoniowy, jeżeli nie została od niego zapłacona akcyza w należnej wysokości i nie można ustalić podmiotu, który dokonał sprzedaży tego suszu, stosuje się stawkę akcyzy, o której mowa w ust. 4. 6. Nie dokonuje się: 1) nabycia wewnątrzwspólnotowego lub importu suszu tytoniowego przez inny podmiot niż podmiot prowadzący skład podatkowy lub pośredniczący podmiot tytoniowy, lub 2) sprzedaży suszu tytoniowego innemu podmiotowi niż podmiot prowadzący skład podatkowy lub pośredniczący podmiot tytoniowy – luzem bez opakowania.”; 16) w art. 116: a) w ust. 1 zdanie wstępne otrzymuje brzmienie: „Obowiązek oznaczania wyrobów akcyzowych podatkowymi znakami akcyzy, z zastrzeżeniem ust. 1a, ciąży na zarejestrowanym, zgodnie z art. 16, podmiocie będącym:”, b) po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu: „1a. Obowiązek oznaczania suszu tytoniowego podatkowymi znakami akcyzy ciąży na podmiocie dokonującym czynności, o których mowa w art. 9b ust. 1 pkt 1 – 3.”; 17) w art. 117 ust. 1 otrzymuje brzmienie: „1. Wyroby akcyzowe podlegające obowiązkowi oznaczania znakami akcyzy powinny być prawidłowo oznaczone odpowiednimi podatkowymi znakami akcyzy przed zakończeniem procedury zawieszenia poboru akcyzy, a w przypadkach, o których mowa w art. 9b ust. 1 pkt 2 oraz w art. 47 ust. 1 pkt 1, 2, 4 lub 5, odpowiednio przed dokonaniem ich sprzedaży lub przekazaniem do magazynu wyrobów gotowych.”; 18) w art. 125 po ust. 1a dodaje się ust. 1b w brzmieniu: „1b. Podatkowe znaki akcyzy otrzymuje również podmiot dokonujący czynności, o których mowa w art. 9b ust. 1 pkt 1–3.”; 19) w załączniku nr 1 po poz. 44 dodaje się poz. 45 w brzmieniu: „45 bez względu na kod CN Susz tytoniowy” 20) w załączniku nr 2 po poz. 24 dodaje się poz. 24a w brzmieniu: „24a ex 3811 3811 11 10 3811 11 90 3811 19 00 3811 90 00 Środki przeciwstukowe, inhibitory utleniania, inhibitory tworzenia się żywic, dodatki zwiększające lepkość, preparaty antykorozyjne oraz pozostałe preparaty dodawane do olejów mineralnych (włącznie z benzyną) lub do innych cieczy, stosowanych do tych samych celów, co oleje mineralne, wyłącznie: 1) Środki przeciwstukowe, na bazie tetraetyloołowiu 2) Pozostałe środki przeciwstukowe, na bazie związków ołowiu 3) Pozostałe środki przeciwstukowe 4) Pozostałe” 21) w załączniku nr 3 po poz. 10 dodaje się poz. 11 w brzmieniu: „11 bez względu na kod CN Susz tytoniowy”.


Art. 8. W ustawie z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240, z późn. zm.[6])) wprowadza się następujące zmiany: 1) art. 103 otrzymuje brzmienie: „Art. 103. Wieloletni Plan Finansowy Państwa to plan dochodów i wydatków oraz przychodów i rozchodów budżetu państwa sporządzany na cztery lata budżetowe.”; 2) po art. 103 dodaje się art. 103a w brzmieniu: „Art. 103a. Wieloletni Plan Finansowy Państwa zawiera wstępną prognozę podstawowych wielkości makroekonomicznych.”; 3) art. 104 otrzymuje brzmienie: „Art. 104. 1. Wieloletni Plan Finansowy Państwa określa: 1) prognozy dochodów oraz wydatków budżetu państwa; 2) kwoty wyniku i potrzeb pożyczkowych budżetu państwa oraz źródła ich sfinansowania; 3) prognozy dochodów i wydatków budżetu środków europejskich; 4) wynik budżetu środków europejskich; 5) prognozę wyniku sektora finansów publicznych; 6) prognozę kwoty państwowego długu publicznego. 2. Prognozę dochodów budżetu państwa ujmuje się w Wieloletnim Planie Finansowym Państwa według głównych kategorii dochodów, z wyszczególnieniem: 1) dochodów podatkowych: a) podatków pośrednich, b) podatków bezpośrednich; 2) dochodów niepodatkowych; 3) cła; 4) środków europejskich i środków, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 5 lit. a i b, na realizację projektów pomocy technicznej oraz środków, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 4 lit. b tiret drugie, pkt 5 lit. c i d oraz pkt 6, po ich przekazaniu na rachunek dochodów budżetu państwa. 3. Prognozę wydatków budżetu państwa ujmuje się w Wieloletnim Planie Finansowym Państwa w układzie obejmującym funkcje państwa wraz z celami i miernikami stopnia wykonania danej funkcji.”; 4) w art. 107 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie: „1. Wieloletni Plan Finansowy Państwa jest aktualizowany przez Radę Ministrów, w drodze uchwały, raz w roku, w terminie do dnia 30 kwietnia, i uwzględnia prognozę obejmującą dany rok budżetowy i trzy kolejne lata. 2. Aktualizacja polega na doprowadzeniu danych zawartych w Wieloletnim Planie Finansowym Państwa do zgodności z ustawą budżetową na dany rok budżetowy lub, w uzasadnionych przypadkach, do zgodności z danymi dotyczącymi przewidywanego wykonania ustawy budżetowej za poprzedni rok budżetowy.”; 5) w art. 142 pkt 11 otrzymuje brzmienie: „11) skonsolidowany plan wydatków na rok budżetowy i dwa kolejne lata państwowych jednostek budżetowych, państwowych funduszy celowych, agencji wykonawczych, instytucji gospodarki budżetowej oraz państwowych osób prawnych, o których mowa w art. 9 pkt 14, sporządzany w układzie zadań budżetowych określonych w art. 2 pkt 3, wraz z celami i miernikami stopnia realizacji celów.”; 6) w art. 226: a) w ust. 1: – uchyla się pkt 7, – dodaje się pkt 8 w brzmieniu: „8) kwoty wydatków bieżących i majątkowych wynikających z limitów wydatków na planowane i realizowane przedsięwzięcia, o których mowa w ust. 3.”, b) uchyla się ust. 2, c) dodaje się ust. 2a w brzmieniu: „2a. Do wieloletniej prognozy finansowej dołącza się objaśnienia przyjętych wartości. W objaśnieniach mogą być zawarte także informacje uszczegóławiające dane, o których mowa w ust. 1.”, d) ust. 4 otrzymuje brzmienie: „4. Przez przedsięwzięcia, o których mowa w ust. 3, należy rozumieć wieloletnie programy, projekty lub zadania, w tym związane z: 1) programami finansowanymi z udziałem środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3; 2) umowami o partnerstwie publiczno-prywatnym.”; 7) w art. 227 ust. 1 otrzymuje brzmienie: „1. Wieloletnia prognoza finansowa obejmuje okres roku budżetowego oraz co najmniej trzech kolejnych lat budżetowych.”; 8) w art. 230 dodaje się ust. 8 i 9 w brzmieniu: „8. Jednostka samorządu terytorialnego przekazuje regionalnej izbie obrachunkowej uchwały i zarządzenia w sprawie wieloletniej prognozy finansowej. 9. Projekt uchwały w sprawie wieloletniej prognozy finansowej lub jej zmiany, o którym mowa w ust. 2, oraz uchwała i zarządzenie w sprawie wieloletniej prognozy finansowej są przekazywane do regionalnej izby obrachunkowej w formie dokumentu elektronicznego.”; 9) po art. 230 dodaje się art. 230a i 230b w brzmieniu: „Art. 230a. Regionalna izba obrachunkowa przekazuje, w formie dokumentu elektronicznego, Ministrowi Finansów: 1) projekty wieloletnich prognoz finansowych, o których mowa w art. 230 ust. 2, wraz z wynikami opinii; 2) wieloletnie prognozy finansowe wraz z wynikami rozstrzygnięć nadzorczych.