Art. 2. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2000 r.


Ustawa z dnia 23 grudnia 1999 r. o zmianie ustawy o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych

Art. 1. W ustawie z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. z 1998 r. Nr 120, poz. 787 i Nr 162, poz. 1119) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 45: a) w ust. 2 wyraz "uzyskują" zastępuje się wyrazem "otrzymują", b) ust. 3 i ust. 4 otrzymują brzmienie: "3. Wojewodowie przekazują dotacje gminom w granicach kwot określonych na ten cel w budżecie państwa dla poszczególnych województw, proporcjonalnie do kwot zapotrzebowania na dotację, wynikających z ich wniosków o przyznanie dotacji. 4. Gmina składa wojewodzie wniosek o przyznanie dotacji co kwartał, w terminie do 15 dnia miesiąca poprzedzającego dany kwartał, z zastrzeżeniem ust. 4a. Wojewoda przedstawia Prezesowi Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast zbiorczy wniosek o przyznanie dotacji, stanowiący sumę dotacji wynikającą z wniosków gmin, w terminie do 25 dnia miesiąca poprzedzającego dany kwartał, z zastrzeżeniem ust. 4b.", c) po ust. 4 dodaje się ust. 4a i 4b w brzmieniu: "4a. Gmina pomniejsza kwotę zapotrzebowania na dotację, wynikającą z wniosku o przyznanie dotacji, o którym mowa w ust. 4, na kwartał III i IV o kwotę nadpłaty dotacji wynikającą z rozliczenia dotacji, o którym mowa w ust. 7, odpowiednio za I i II kwartał. 4b. Wojewoda pomniejsza kwotę zapotrzebowania na dotację, wynikającą ze zbiorczego wniosku o przyznanie dotacji, o którym mowa w ust. 4, na kwartał III i IV o kwotę nadpłaty dotacji wynikającą ze zbiorczego rozliczenia dotacji, o którym mowa w ust. 8, odpowiednio za I i II kwartał.", d) w ust. 5 po wyrazach "przez wojewodę" dodaje się wyrazy "na podstawie wniosku, o którym mowa w ust. 4,"; 2) w art. 45a: a) w ust. 1: - pkt 1 otrzymuje brzmienie: "1) 70% kwoty dodatków mieszkaniowych dla użytkowników lokali mieszkalnych nie tworzących mieszkaniowego zasobu gminy - jeżeli procentowy udział dodatków mieszkaniowych dla najemców lokali mieszkalnych tworzących mieszkaniowy zasób gminy w ogólnej kwocie dodatków mieszkaniowych w danym kwartale nie przekracza 25%,", - w pkt 2 i 3 użyte dwukrotnie wyrazy "stanowiących własność gminy" zastępuje się wyrazami "tworzących mieszkaniowy zasób gminy", b) w ust. 3 pkt 1 otrzymuje brzmienie: "1) wniosku o przyznanie dotacji - sumę kwoty dodatków mieszkaniowych wynikającej z decyzji o ich przyznaniu wydanych przed datą złożenia wniosku i kwoty dodatków mieszkaniowych przewidywanej do wypłacenia w okresie objętym wnioskiem, a nie objętej wcześniej wydanymi decyzjami,"; 3) w art. 45b: a) w ust. 1 skreśla się wyraz "należnych", b) w ust. 2 w pkt 1-3 skreśla się wyraz "należne", c) w ust. 3 wyrazy "art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o finansowaniu gmin (Dz.U. z 1998 r. Nr 30, poz. 164 i Nr 98, poz. 611)" zastępuje się wyrazami "art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego w latach 1999 i 2000 (Dz.U. Nr 150, poz. 983 i Nr 162, poz. 1119), zwanej dalej "ustawą o dochodach jednostek samorządu terytorialnego",", d) ust. 4 i 5 otrzymują brzmienie: "4. Przez podstawowe dochody podatkowe gminy za rok bazowy należy rozumieć dochody, o których mowa w art. 2 pkt 9 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, ustalone w sposób określony (dla celów obliczenia wskaźników G i P) w art. 21 ust. 4 tej ustawy, przeliczone na warunki całego roku odpowiednim dla roku bazowego wskaźnikiem relacji planowanych dochodów budżetu państwa do tych dochodów zrealizowanych w I półroczu. 5. Przez rok bazowy rozumie się rok, o którym mowa w art. 2 pkt 4 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego."; 4) art. 45c otrzymuje brzmienie: "Art. 45c. 1. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki przyznawania dodatków mieszkaniowych i ich wypłat. 2. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wzory wniosków o przyznanie dotacji, o których mowa w art. 45 ust. 4, oraz wzory rozliczeń dotacji, o których mowa w art. 45 ust. 7 i 8. 3. Wzory wniosków o przyznanie dotacji i rozliczeń dotacji, o których mowa w ust. 2, powinny określać w szczególności: 1) dane niezbędne do obliczenia zapotrzebowania na dotację zgodnie z art. 45a lub art. 45b, 2) dane uzupełniające dotyczące liczby i kwoty dodatków mieszkaniowych w podziale na poszczególne formy własności zasobów mieszkaniowych."; 5) po art. 45c dodaje się art. 45d w brzmieniu: "Art. 45d. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast ogłasza, w terminie do dnia 30 listopada każdego roku, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", dla poszczególnych kategorii gmin, średnie podstawowych dochodów podatkowych gmin za dany rok w przeliczeniu na 1 mieszkańca, o których mowa w art. 45b ust. 2.".


Art. 2. Obwieszczenie, o którym mowa w art. 45d ustawy zmienianej w art. 1, w sprawie średnich podstawowych dochodów podatkowych gmin za 1999 r. w przeliczeniu na 1 mieszkańca Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast ogłosi w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.


Art. 3. Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.


Ustawa z dnia 21 stycznia 1999 r. o zmianie ustawy o stosowaniu szczególnych rozwiązań w związku z likwidacją skutków powodzi, która miała miejsce w lipcu 1997 r.

Art. 1. W ustawie z dnia 17 lipca 1997 r. o stosowaniu szczególnych rozwiązań w związku z likwidacją skutków powodzi, która miała miejsce w lipcu 1997 r. (Dz.U. Nr 80, poz. 491, Nr 107, poz. 692 i Nr 160, poz. 1087) w art. 16 w ust. 5 wyrazy "do dnia 30 czerwca 1998 r." zastępuje się wyrazami "do dnia 31 grudnia 1999 r.".


Art. 2. Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia i stosuje się do przychodów uzyskanych po dniu 30 czerwca 1998 r.


Ustawa z dnia 22 stycznia 1999 r. o ratyfikacji Traktatu o całkowitym zakazie prób jądrowych, przyjętego przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 10 września 1996 r.

Art. 1. Wyraża się zgodę na dokonanie przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej ratyfikacji Traktatu o całkowitym zakazie prób jądrowych, przyjętego przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 10 września 1996 r.


Art. 2. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.


Ustawa BUDŻETOWA NA ROK 1999 z dnia 17 lutego 1999 r.

Art. 1. 1. Ustala się dochody budżetu państwa, zgodnie z załącznikiem nr 1, na kwotę 129.287.762 tys. zł. 2. Ustala się wydatki budżetu państwa, zgodnie z załącznikiem nr 2, na kwotę nie większą niż 142.099.762 tys. zł. 3. Deficyt budżetu państwa określa się na kwotę nie większą niż 12.812.000 tys.zł.


Art. 10. 1. Przychody, wydatki i rozliczenia z budżetem państwa państwowych zakładów budżetowych, gospodarstw pomocniczych państwowych jednostek budżetowych, środków specjalnych i państwowych funduszy celowych wynoszą: 1) dochody własne 4.371.612 tys. zł, 2) dotacje z budżetu (bez dotacji na inwestycje), w ujęciu kasowym 21.082 tys. zł, 3) wydatki, bez wpłat do budżetu 4.255.464 tys. zł, 4) wpłaty do budżetu, w ujęciu kasowym 70.003 tys. zł. 2. Podział kwot, o których mowa w ust. 1, na części klasyfikacji budżetowej i formy organizacyjno-prawne jednostek określa załącznik nr 4.


Art. 11. Ustala się plany finansowe państwowych funduszy celowych, zgodnie z załącznikiem nr 5.


Art. 12. Wykaz inwestycji wieloletnich określa załącznik nr 6.


Art. 13. Dotacje celowe na finansowanie zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych ustawami, realizowanych przez jednostki samorządu terytorialnego, określa załącznik nr 7.


Art. 14. Ustala się dotacje celowe na dofinansowanie zadań własnych gmin w wysokości 416.144 tys. zł na wypłatę dodatków mieszkaniowych na podstawie ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. z 1998 r. Nr 120, poz. 787 i Nr 162, poz. 1119)


Art. 15. Ustala się kwotę dotacji na dofinansowanie inwestycji infrastrukturalnych, realizowanych jako zadania własne gmin w systemie robót publicznych w gminach zagrożonych szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym, w wysokości 50.300 tys. zł.


Art. 16. Ustala się ogólną kwotę dotacji przedmiotowych do wyrobów i usług w wysokości 601.656 tys. zł, z tego na dopłaty do: 1) krajowych przewozów pasażerskich na wyrównanie przewoźnikom kolejowym utraconych przychodów z tytułu honorowania ustawowych uprawnień do ulgowych i bezpłatnych przejazdów, o których mowa w ustawie z dnia 20 czerwca 1992 r. o uprawnieniach do bezpłatnych i ulgowych przejazdów środkami publicznego transportu zbiorowego (Dz.U. Nr 54, poz. 254, z 1994 r. Nr 40, poz. 150, Nr 80, poz. 368 i Nr 113, poz. 547, z 1995 r. Nr 50, poz. 261, z 1996 r. Nr 100, poz. 460 i z 1998 r. Nr 162, poz. 1126), z wyłączeniem uprawnień, o których mowa w art. 43 ustawy z dnia 9 maja 1996 r. o wykonywaniu mandatu posła i senatora (Dz.U. Nr 73, poz. 350 i Nr 137, poz. 638, z 1997 r. Nr 28, poz. 153, Nr 98, poz. 604, Nr 106, poz. 679, Nr 121, poz. 770 i Nr 160, poz. 1080 i z 1998 r. Nr 162, poz. 1118) 537.750 tys. zł, 2) produkcji specjalistycznych podręczników szkolnych i akademickich 10.800 tys. zł, 3) samochodów osobowych sprzedawanych w ramach przedpłat26.500 tys. zł, 4) posiłków sprzedawanych w barach mlecznych 18.000 tys. zł, 5) utrzymywania zapasów obowiązkowych paliw ciekłych8.606 tys. zł.


Art. 17. Ustala się dotacje na dofinansowanie: 1) kosztów niektórych zadań w zakresie postępu biologicznego w rolnictwie, upowszechniania doradztwa rolniczego, zwalczania zakaźnych chorób zwierząt oraz badań pozostałości chemicznych i biologicznych w tkankach zwierząt i produktach pochodzenia zwierzęcego, monitoringu jakości gleb, roślin, produktów rolniczych i spożywczych, prac geodezyjno-urządzeniowych na potrzeby rolnictwa, nawozów wapniowych, chemizacji rolnictwa i ochrony roślin uprawnych, produkcji rolnej metodami ekologicznymi, utrzymania urządzeń melioracji wodnych na koszt państwa w zakresie określonym ustawą z dnia 24 października 1974 r. - Prawo wodne (Dz.U. Nr 38, poz. 230, z 1980 r. Nr 3, poz. 6, z 1983 r. Nr 44, poz. 201, z 1989 r. Nr 26, poz. 139 i Nr 35, poz. 192, z 1990 r. Nr 34, poz. 198 i Nr 39, poz. 222, z 1991 r. Nr 32, poz. 131 i Nr 77, poz. 335, z 1993 r. Nr 40, poz. 183, z 1994 r. Nr 27, poz. 96, z 1995 r. Nr 47, poz. 243, z 1996 r. Nr 106, poz. 496, z 1997 r. Nr 47, poz. 299, Nr 88, poz. 554 i Nr 133, poz. 885 oraz z 1998 r. Nr 106, poz. 668), realizacji zadań melioracyjnych przez spółki wodne, monitorowania dostępu polskich artykułów rolno-spożywczych do rynków zagranicznych i wielkości importu - w wysokości 492.514 tys. zł, 2) inwestycji w zakresie: a) zaopatrzenia w wodę i sanitacji wsi - w wysokości 22.957 tys. zł, b) melioracji wodnych podstawowych i szczegółowych, ze szczególnym uwzględnieniem budowy urządzeń zwiększających retencję wody na potrzeby rolnictwa - w wysokości 77.608 tys. zł.


Art. 18. Upoważnia się ministra właściwego do spraw oświaty i wychowania do przeprowadzenia centralnych zakupów wyposażenia pracowni internetowych w sprzęt komputerowy i oprogramowanie dla szkół podstawowych i gimnazjów ze środków zaplanowanych w cz. 83 - rezerwy celowe, poz. 54 - środki na kontynuowanie rozwoju pracowni internetowych w szkołach podstawowych i gimnazjach.


Art. 19. 1. Upoważnia się Wojewodę Lubuskiego do przekazania dotacji podmiotowej w wysokości 3.039 tys. zł na działalność Polsko-Niemieckiego Towarzystwa Wspierania Gospodarki S.A. 2. Zobowiązuje się Radę Ministrów do przekazania komisji sejmowej właściwej do spraw budżetu sprawozdania Wojewody Lubuskiego z wykorzystania środków dotacji, o której mowa w ust. 1, w terminie określonym dla przedłożenia sprawozdania z wykonania budżetu państwa.


Art. 2. 1. Minister właściwy do spraw finansów dokona, przypadających w 1999 r., spłat krajowych zobowiązań długoterminowych Skarbu Państwa, z tytułów wymienionych w załączniku nr 3, do łącznej kwoty 16.908.506 tys. zł. 2. Minister właściwy do spraw finansów dokona, przypadających w 1999 r., spłat zagranicznych zobowiązań długoterminowych Skarbu Państwa z tytułu zaciągniętych w latach ubiegłych kredytów zagranicznych wymienionych w załączniku nr 3, do łącznej kwoty 2.667.134 tys. zł. 3. Minister właściwy do spraw finansów dokona innych rozchodów wymienionych w załączniku nr 3, wynikających z zobowiązań wobec podmiotów krajowych i zagranicznych, których spłata przypada w 1999 r., w tym spłaty zadłużenia zagranicznego wobec Klubów Paryskiego i Londyńskiego, w ramach transakcji polegających na konwersji zobowiązań zagranicznych na inwestycje kapitałowe w Rzeczypospolitej Polskiej. 4. Upoważnia się ministra właściwego do spraw finansów do dokonania w ciągu roku przedterminowego wykupu istniejących zobowiązań Skarbu Państwa. Przedterminowy wykup istniejących zobowiązań Skarbu Państwa nie może powodować przekroczenia wydatków planowanych na obsługę zadłużenia.


Art. 20. Ustala się kwotę dotacji na inwestycje realizowane przez przedsiębiorstwo "Polskie Koleje Państwowe", na liniach kolejowych o państwowym znaczeniu, w wysokości 390.589 tys. zł.


Art. 21. 1. W budżecie państwa tworzy się rezerwy: 1) w wysokości 62.700 tys. zł, na dotacje przeznaczone na wspieranie realizacji lokalnych programów restrukturyzacyjnych, 2) w wysokości 27.700 tys. zł, przeznaczoną na dotacje na dofinansowanie zadań wynikających ze Strategicznego Programu Rządowego "Zagospodarowanie mienia przejętego od wojsk Federacji Rosyjskiej" oraz "Programu rekultywacji terenów zdegradowanych przez wojska Federacji Rosyjskiej". 2. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, tryb i warunki przyznawania dotacji, o których mowa w ust. 1 pkt 2.


Art. 22. Tworzy się ogólną rezerwę budżetową w wysokości 74.000 tys. zł.


Art. 23. Ustala się dla służby cywilnej: 1) limit zatrudnienia (średniorocznie) 1.300 osób, 2) środki na wynagrodzenia i uzupełnienie wynagrodzeń - w wysokości 39.915 tys. zł, 3) środki na szkolenia - w wysokości 759 tys. zł.


Art. 24. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o finansowaniu dróg publicznych (Dz.U. Nr 123, poz. 780 oraz z 1998 r. Nr 106, poz. 668) ustala się: 1) planowane wpływy z podatku akcyzowego od paliw silnikowych - w wysokości 10.977.900 tys. zł, 2) wydatki związane z budową, modernizacją, utrzymaniem, ochroną dróg oraz zarządzaniem nimi - w wysokości 3.462.220 tys. zł.


Art. 25. Ustala się kwotę dotacji na dofinansowanie działalności Funduszu Hipotecznego w zakresie refinansowania kredytów budowlanych i hipotecznych udzielanych przez banki uczestniczące w programie realizowanym przez Fundusz Hipoteczny - w wysokości 15.000 tys. zł.


Art. 26. 1. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1994 r. o kształtowaniu środków na wynagrodzenia w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 1995 r. Nr 34, poz. 163, z 1996 r. Nr 106, poz. 496 i Nr 139, poz. 647, z 1997 r. Nr 133, poz. 883 oraz z 1998 r. Nr 117, poz. 756, Nr 155, poz. 1014 i poz. 1016 i Nr 160, poz. 1059): 1) ustala się w załączniku nr 8: a) dla poszczególnych części i działów klasyfikacji budżetowej kalkulacyjne liczby etatów i kwoty środków na wynagrodzenia w państwowych jednostkach budżetowych (bez środków na podwyżki wynagrodzeń dla pracowników cywilnych), z wyodrębnieniem pracowników cywilnych, osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe, pracowników służby cywilnej, sędziów i prokuratorów, sądowych kuratorów zawodowych, komorników sądowych oraz żołnierzy i funkcjonariuszy, b) w poszczególnych częściach i działach klasyfikacji budżetowej kalkulacyjne liczby etatów i limity wynagrodzeń (bez limitów na podwyżki wynagrodzeń dla pracowników cywilnych) dla jednostek gospodarki pozabudżetowej, szkół wyższych i innych jednostek prowadzących gospodarkę finansową na zasadach określonych w ustawie z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym (Dz.U. Nr 65, poz. 385, z 1992 r. Nr 54, poz. 254 i Nr 63, poz. 314, z 1994 r. Nr 1, poz. 3, Nr 43, poz. 163, Nr 105, poz. 509 i Nr 121, poz. 591, z 1996 r. Nr 5, poz. 34 i Nr 24, poz. 110, z 1997 r. Nr 28, poz. 153, Nr 96, poz. 590, Nr 104, poz. 661, Nr 121, poz. 770 i Nr 141, poz. 943 oraz z 1998 r. Nr 50, poz. 310, Nr 106, poz. 668 i Nr 162, poz. 1115 i poz. 1118) oraz jednostek prowadzących gospodarkę finansową na zasadach ustalonych dla zakładów budżetowych, z wyodrębnieniem pracowników cywilnych, osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe, pracowników służby cywilnej, żołnierzy i funkcjonariuszy, 2) ustala się w załączniku nr 9 kwoty środków i limitów na podwyżki wynagrodzeń pracowników cywilnych państwowej sfery budżetowej, w podziale na: a) działy klasyfikacji budżetowej, b) jednostki budżetowe i jednostki, o których mowa w pkt 1 lit. b), w podziale na nie dotowane i dotowane, z uwzględnieniem stopnia dotowania, 3) tworzy się rezerwę na zmiany organizacyjne, obejmującą: a) środki na wynagrodzenia dla państwowych jednostek budżetowych w wysokości 5.664 tys. zł, na 400 etatów, b) limity wynagrodzeń dla dotowanych jednostek gospodarki pozabudżetowej w wysokości 708 tys. zł, na 50 etatów, c) limity wynagrodzeń dla nie dotowanych jednostek gospodarki pozabudżetowej w wysokości 2.124 tys. zł, na 150 etatów, 4) tworzy się rezerwę środków i limitów wynagrodzeń przeznaczoną na wypłatę nagród jubileuszowych, odpraw emerytalnych i ekwiwalentów za nie wykorzystany urlop wypoczynkowy dla osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe oraz dla pracowników jednostek organizacyjnych stanowiących wyodrębnioną część budżetową, w których liczba etatów kalkula cyjnych nie przekracza 50, obejmującą: a) środki na wynagrodzenia dla państwowych jednostek budżetowych w wysokości 3.286 tys. zł, b) limity wynagrodzeń dla nie dotowanych jednostek w wysokości 82 tys. zł. 2. Podwyższenie wynagrodzeń dla pracowników państwowej sfery budżetowej nastąpi od dnia 1 kwietnia 1999 r., z wyjątkiem osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe, pracowników służby cywilnej, sędziów i prokuratorów, sądowych kuratorów zawodowych, komorników sądowych oraz żołnierzy i funkcjonariuszy, dla których podwyższenie wynagrodzeń nastąpi od dnia 1 stycznia 1999 r. w ramach środków ujętych w budżetach właściwych dysponentów części budżetowych. 3. Podstawę do określenia środków i limitów na wynagrodzenia dla osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe, pracowników służby cywilnej, sędziów i prokuratorów, sądowych kuratorów zawodowych, komorników sądowych, żołnierzy i funkcjonariuszy stanowi prognozowane przeciętne wynagrodzenie na 1999 r. w sferze budżetowej wynoszące 1.135,40 zł. 4. Tworzy się, do dyspozycji Rady Ministrów, rezerwę środków i limitów na wcześniejsze podwyższenie wynagrodzeń pracowników cywilnych państwowej sfery budżetowej obejmującą: 1) środki na wynagrodzenia dla państwowych jednostek budżetowych w wysokości 37.046 tys. zł, 2) limity wynagrodzeń dla dotowanych jednostek gospodarki pozabudżetowej w wysokości 740 tys. zł, 3) limity wynagrodzeń dla nie dotowanych jednostek gospodarki pozabudżetowej w wysokości 4.828 tys. zł, 4) limity wynagrodzeń dla szkół wyższych w wysokości 19.591 tys. zł. 5. Upoważnia się ministra właściwego do spraw finansów do dokonywania przeniesień kwoty środków na uposażenia żołnierzy i funkcjonariuszy pomiędzy częściami i działami na wnioski: Ministra Obrony Narodowej, Ministra Sprawiedliwości, ministra właściwego do spraw wewnętrznych oraz Szefa Urzędu Ochrony Państwa.


Art. 27. Zgodnie z ustawą z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. Nr 137, poz. 887, Nr 162, poz. 1118 i poz. 1126), kwoty i limity: 1) na wynagrodzenia, określone w ustawie budżetowej, zostaną przeliczone w związku z włączeniem do wynagrodzeń części składki na ubezpieczenie społeczne, 2) uposażeń dla żołnierzy i funkcjonariuszy oraz świadczeń dla osób odbywających zastępcze formy służby wojskowej zostaną przeliczone i zwiększone w niezbędnym zakresie z rezerwy celowej w odpowiednich częściach budżetu państwa w związku z objęciem tych osób obowiązkiem ubezpieczenia społecznego.


Art. 28. Wpływy, o których mowa w art. 4 ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o wykorzystaniu wpływów z prywatyzacji części mienia Skarbu Państwa na cele związane z reformą systemu ubezpieczeń społecznych (Dz.U. Nr 106, poz. 673) określa się na kwotę 4.000.000 tys. zł.


Art. 29. Ustala się wskaźniki, o których mowa w art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. Nr 162, poz. 1118): 1) wzrost emerytur i rent - 9,6%, 2) wskaźnik realnej przeciętnej emerytury i renty brutto w odniesieniu do średniorocznego wskaźnika cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem 101,0%, 3) wskaźnik waloryzacji emerytur i rent od dnia 1 czerwca 1999 r. - 108,7%, 4) średnioroczny wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych dla gospodarstw domowych emerytów i rencistów - 108,5%, 5) średnioroczny wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem 108,5%, 6) średnioroczny wskaźnik przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej - 110,6%.


Art. 3. 1. Deficyt budżetu państwa, spłata zobowiązań długoterminowych, o których mowa w art. 2 ust. 1 i 2, rozchody, o których mowa w art. 2 ust. 3, pożyczki i kredyty, o których mowa w art. 7, oraz wykup bonów skarbowych zostaną pokryte przychodami z tytułu sprzedaży skarbowych papierów wartościowych oraz kredytów i pożyczek zagranicznych, przychodami z prywatyzacji oraz środkami z innych przychodów. 2. Zestawienie źródeł przychodów i rozchodów, związanych z finansowaniem deficytu budżetu państwa, określa załącznik nr 3. 3. W przypadku, gdy wartość majątku sprywatyzowanego w 1999 r. przekroczy kwotę 11.400.000 tys. zł, przychody z prywatyzacji przeznaczone na finansowanie deficytu budżetu państwa zwiększa się o kwotę nie wyższą niż 1.100.000 tys. zł.


Art. 30. Upoważnia się ministra właściwego do spraw finansów do dokonania Funduszowi Ubezpieczeń Społecznych dopłaty kwoty odpowiadającej różnicy między składką na ubezpieczenie społeczne w wysokości powszechnie obowiązującej, a składką na ubezpieczenie społeczne osób zatrudnionych bezpośrednio w produkcji rolnej w charakterze pracowników lub członków spółdzielni.


Art. 31. Kwota wydatków na prewencję rentową, o których mowa w art. 57 ustawy wymienionej w art. 27, wynosi 59.500 tys. zł.


Art. 32. Prognozowane przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej na 1999 r., bez przeliczenia, o którym mowa w art. 27, wynosi 1.365 zł.


Art. 33. Odpis od funduszu emerytalno-rentowego na fundusz administracyjny Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego wynosi 313.300 tys. zł.


Art. 34. Ustala się etaty Policji w liczbie 102.755.


Art. 35. 1. Wydatki budżetowe w kwocie 1.390.319 tys. zł, przeznaczone w budżecie Ministerstwa Obrony Narodowej na realizację programów modernizacji technicznej sił zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej nie mogą być wykorzystane na inne cele. 2. Wykaz programów i planowane wydatki, o których mowa w ust. 1, określa załącznik nr 10.


Art. 36. 1. Wydatki budżetowe w kwocie 1.567.000 tys. zł, ujęte w budżecie Ministerstwa Gospodarki przeznacza się na realizację programów: 1) reformy górnictwa węgla kamiennego w kwocie1.527.000 tys. zł, z tego na: a) likwidację kopalń 338.000 tys. zł, b) restrukturyzację zatrudnienia 953.700 tys. zł, c) usuwanie szkód górniczych wywołanych reaktywacją starych zrobów 30.000 tys. zł, d) ekwiwalenty pieniężne za deputaty węglowe dla emerytów i rencistów górnictwa wypłacane przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych 96.000 tys. zł, e) deputaty węglowe przysługujące emerytom i rencistom górniczym kopalń całkowicie likwidowanych30.000 tys. zł, f) renty wyrównawcze przysługujące od kopalń całkowicie likwidowanych 25.000 tys. zł, g) tworzenie nowych miejsc pracy w gminach górniczych 40.000 tys. zł, h) monitorowanie przebiegu postępowania oddłużeniowego, zmian stanu zatrudnienia oraz nadzorowanie i kontrolę wydatkowania środków budżetowych9.800 tys. zł, i) utrzymanie biur pomocy zawodowej Górniczej Agencji Pracy Sp. z o.o. 2.500 tys. zł, j) obsługę wypłat ekwiwalentów, o których mowa w lit. d) dokonywanych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych 2.000 tys. zł, 2) restrukturyzacji przemysłu hutnictwa żelaza i stali - na restrukturyzację zatrudnienia w kwocie40.000 tys. zł. 2. Wydatki określone w ust. 1 nie mogą być wykorzystane na inne cele. 3. Minister właściwy do spraw gospodarki, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów oraz ministrem właściwym do spraw zabezpieczenia społecznego, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady, tryb udzielania i sposób wykorzystania dotacji przeznaczonych na finansowanie restrukturyzacji zatrudnienia w przemyśle hutnictwa żelaza i stali oraz warunki uzyskania uprawnień, zasady i tryb przyznawania, obliczania i wypłacania osłon socjalnych dla pracowników przemysłu hutnictwa żelaza i stali w ramach dotacji ujętych w budżecie Ministerstwa Gospodarki.


Art. 37. 1. Minister właściwy do spraw gospodarki, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i tryb udzielania oraz sposób wykorzystania dotacji w kwocie 150.000 tys. zł przeznaczonej dla górnictwa siarki, soli, rud cynku i ołowiu, barytu i węgla brunatnego wydobywanego metodą głębinową, ujętych w budżecie Ministerstwa Gospodarki. 2. Minister właściwy do spraw gospodarki, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zabezpieczenia społecznego oraz ministrem właściwym do spraw finansów, określi, w drodze rozporządzenia, warunki uzyskania uprawnień, sposób obliczania, szczegółowe zasady i tryb wypłacania osłon socjalnych z tytułu urlopów górniczych i zasiłków socjalnych dla zatrudnionych pod ziemią pracowników górnictwa, o którym mowa w ust. 1, w ramach dotacji, o której mowa w ust. 1.


Art. 38. 1. Upoważnia się dysponentów części budżetu państwa, w których zostały zaplanowane niepodatkowe dochody budżetu państwa, do: 1) odpłatnego zlecania jednostkom organizacyjnym, innym niż organy administracji państwowej, w tym również bankom, poboru niepodatkowych należności budżetu państwa z tytułu: a) przejściowego wykupu odsetek od kredytów mieszkaniowych, b) spłat pożyczek ze zniesionych funduszy celowych, 2) przeznaczenia do 4% dochodów, zrealizowanych w trybie określonym w pkt 1, na pokrycie kosztów związanych z poborem tych dochodów. 2. Upoważnia się państwowe jednostki budżetowe realizujące, w drodze egzekucji administracyjnej, dochody budżetu państwa (nie będące podatkami) do przeznaczania 5% uzyskanych dochodów na opłacenie należnej organom egzekucyjnym opłaty określonej w art. 66 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 1991 r. Nr 36, poz. 161, z 1992 r. Nr 20, poz. 78, z 1993 r. Nr 28, poz. 127, z 1995 r. Nr 85, poz. 426, z 1996 r. Nr 43, poz. 189 i Nr 146, poz. 680, z 1997 r. Nr 137, poz. 926 i Nr 141, poz. 943 i 944 i z 1998 r. Nr 162, poz. 1126).


Art. 39. Dochody uzyskane ze sprzedaży lub likwidacji sprzętu stanowiącego wyposażenie jednostek Służby Więziennej, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, komend głównych i wojewódzkich: Państwowej Straży Pożarnej i Policji oraz jednostek wojskowych podporządkowanych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych przezna cza się w 95% na pokrycie kosztów sprzedaży, likwidacji sprzętu i jego odtworzenia, a 5% przekazuje się do budżetu państwa.


Art. 4. 1. Przyrost zadłużenia z tytułu skarbowych papierów wartościowych o terminie wykupu poniżej jednego roku, przeznaczonych do sprzedaży w kraju, według wartości nominalnej, nie może przekroczyć kwoty 6.000.000 tys. zł. 2. Dopuszczalny przyrost zadłużenia z tytułu zaciągniętych kredytów i uzyskanych pożyczek zagranicznych, w tym z emisji skarbowych papierów wartościowych przeznaczonych do sprzedaży za granicą, według wartości nominalnej, nie może przekroczyć kwoty 5.800.000 tys. zł. 3. Łączna wartość nominalna wyemitowanych skarbowych papierów wartościowych o terminie wykupu nie krótszym niż jeden rok, przeznaczonych do sprzedaży w kraju lub za granicą, nie może przekroczyć kwoty 60.000.000 tys. zł, z czego wartość nominalna skarbowych papierów wartościowych przeznaczonych do sprzedaży za granicą, nominowanych w złotych lub w walutach obcych, nie może przekroczyć równowartości kwoty 2.650.000 tys. zł.


Art. 40. Ustala się obowiązkową składkę na Fundusz Pracy w wysokości 2,45% podstawy wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne, określonej w art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 1997 r. Nr 25, poz. 128, Nr 28, poz. 153, Nr 41, poz. 255, Nr 63, poz. 403, Nr 93, poz. 569, Nr 107, poz. 692, Nr 121, poz. 770 i Nr 123, poz. 776 oraz z 1998 r. Nr 66, poz. 431, Nr 106, poz. 668, Nr 108, poz. 684, Nr 137, poz. 887, Nr 162, poz. 1112, poz. 1118 i poz. 1126).


Art. 41. 1. W 1999 r. będą realizowane zobowiązania budżetu państwa z tytułu dopłat do należnego bankom oprocentowania kredytów bankowych udzielonych do dnia 31 grudnia 1993 r. na podstawie rozporządzeń Rady Ministrów: 1) z dnia 21 maja 1991 r. w sprawie zakresu, zasad i trybu udzielania kredytobiorcom pomocy ze środków budżetowych w 1991 r. w spłacie części należnego bankom oprocentowania od kredytów (Dz.U. Nr 50, poz. 217), 2) z dnia 3 marca 1992 r. w sprawie szczegółowego zakresu, zasad i trybu finansowania z budżetu państwa dopłat do oprocentowania kredytów bankowych udzielonych w roku 1992 (Dz.U. Nr 24, poz. 102), 3) z dnia 14 kwietnia 1993 r. w sprawie szczegółowego zakresu, zasad i trybu finansowania z budżetu państwa dopłat do oprocentowania kredytów bankowych udzielonych w roku 1993 (Dz.U. Nr 30, poz. 137). 2. Minister właściwy do spraw finansów zawrze odpowiednie umowy na dopłaty, o których mowa w ust. 1, do kredytów bankowych udzielonych do dnia 31 grudnia 1993 r.


Art. 42. Łączna kwota wpłat gmin, o której mowa w art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego w latach 19992000 (Dz.U. Nr 150, poz. 983 i Nr 162, poz. 1118) - wynosi 142.158 tys. zł.


Art. 43. Ustanowienie przez Radę Ministrów, na podstawie odrębnych przepisów, kontyngentów taryfowych dla towarów importowanych do Polski, wiążących się z importem interwencyjnym podstawowych produktów żywnościowych w przypadku wystąpienia niekorzystnych warunków agrometeorologicznych, tzw. towarów strategicznych oraz związanych z modernizacją sił zbrojnych, nie może spowodować ubytków dochodów budżetu państwa z tytułu cła na kwotę większą niż 750.000 tys. zł, w tym do 45.000 tys. zł z tytułu importu interwencyjnego podstawowych produktów żywnościowych.


Art. 44. 1. W przypadku wystąpienia oszczędności w wydatkach planowanych na obsługę zadłużenia zagranicznego i długu krajowego, upoważnia się ministra właściwego do spraw finansów do ich przeznaczenia w pierwszej kolejności na zwiększenie dotacji dla Agencji Rynku Rolnego, o kwotę nie przekraczającą 317.500 tys. zł. Pozostałe zaś oszczędności w równych kwotach przeznaczyć na: 1) zwiększenie wydatków na realizację Programu budowy autostrad o kwotę nie przekraczającą 282.500 tys. zł, 2) dotacje na dofinansowanie zadań inwestycyjnych realizowanych do roku 1998 z budżetów wojewodów oraz przez poszczególne ministerstwa w zakresie jednostek kultury i służby zdrowia do kwoty 150.000 tys. zł, 3) na uzupełnienie dotacji dla Funduszu Ubezpieczeń Społecznych do kwoty 500.000 tys. zł, w przypadku wystąpienia takiej potrzeby w związku z wdrożeniem reformy systemu ubezpieczeń społecznych. 2. W terminie 30 dni po zakończeniu każdego kwartału minister właściwy do spraw finansów dokonuje oszacowania kwoty oszczędności w wydatkach planowanych na obsługę zadłużenia zagranicznego i długu krajowego. Zwiększenie wydatków na cele określone w ust. 1 nie może przekroczyć: 1) 70% kwoty oszczędności oszacowanych na dzień 31 marca i 30 czerwca 1999 r., 2) 90% kwoty oszczędności oszacowanych na dzień 30 września 1999 r. 3. Minister właściwy do spraw finansów, w terminie 45 dni po zakończeniu każdego kwartału informuje komisję sejmową właściwą do spraw budżetu o kwotach szacunkowych oszczędności i ich rozdysponowaniu.


Art. 45. W przypadku zmiany zasad finansowania kosztów prywatyzacji, w wyniku której powstaną oszczędności w wydatkach zaplanowanych na ten cel, upoważnia się ministra właściwego do spraw finansów, po uzyskaniu pozytywnej opinii komisji sejmowej właściwej do spraw budżetu, do ich przeznaczenia na: 1) restrukturyzację przemysłu, z wyjątkiem górnictwa i hutnictwa żelaza i stali - w wysokości 40% oszczędności, 2) restrukturyzację służby zdrowia - w wysokości 60% oszczędności.


Art. 46. 1. Gminy, powiaty i samorządy województw na obszarze których wystąpiła powódź, mogą otrzymać dotację celową na dofinansowanie bieżących zadań własnych związanych z usuwaniem skutków powodzi. 2. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wykaz gmin, powiatów i województw oraz szczegółowe zasady udzielania i sposób rozliczania dotacji, o których mowa w ust. 1. 3. Środki, o których mowa w ust. 1, określa załącznik nr 2, cz. 83, poz. 10 i 11.


Art. 47. 1. Upoważnia się ministra właściwego do spraw finansów do dokonywania przeniesień wydatków przeznaczonych na finansowanie zadań administracji rządowej i samorządowej, w zakresie związanym ze zmianami kompetencji, wynikającymi z reformy ustrojowej państwa w obrębie jednego działu między częściami, rozdziałami i paragrafami. 2. Przeniesienia, o których mowa w ust. 1, mogą być dokonywane do dnia 30 kwietnia 1999 r. 3. Minister właściwy do spraw finansów w terminie do dnia 15 maja 1999 r. przedłoży komisji sejmowej właściwej do spraw budżetu informację o dokonanych zmianach.


Art. 48. Do przeniesień środków i wydatków: 1) o których mowa w art. 26 ust. 5 i w art. 47 ust. 1, 2) związanych z: a) przeliczeniem, o którym mowa w art. 27, b) oszczędnościami, o których mowa w art. 44 i 45, - nie stosuje się ograniczeń określonych w art. 96 ust. 2 ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych (Dz.U. Nr 155, poz. 1014).


Art. 49. Upoważnia się ministra właściwego do spraw zdrowia do przekazania Kasom Chorych dodatkowej dotacji ponad kwoty wynikające z art. 169c ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym (Dz.U. Nr 28, poz. 153 i Nr 75, poz. 468 oraz z 1998 r. Nr 117, poz. 756, Nr 137, poz. 887, Nr 144, poz. 929 i Nr 162, poz. 1116) w łącznej wysokości 150.000 tys. zł.


Art. 5. 1. Upoważnia się ministra właściwego do spraw finansów do: 1) emisji skarbowych papierów wartościowych, nominowanych w złotych lub w walutach obcych, przeznaczonych do sprzedaży w kraju i za granicą, 2) zaciągnięcia kredytów zagranicznych, na łączną kwotę nie przekraczającą 65.000.000 tys. zł, z przeznaczeniem na sfinansowanie przedterminowego wykupu lub zamiany istniejących zobowiązań Skarbu Państwa; do kwoty kredytów oraz wartości emisji skarbowych papierów wartościowych nie stosuje się przepisów art. 4 ust. 2 i 3. 2. Do kwoty zobowiązań objętych przedterminowym wykupem, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się limitów określonych w art. 2. 3. Upoważnia się ministra właściwego do spraw finansów do sprzedaży aktywów pochodzących z odzyskania, w wyniku przeprowadzenia operacji finansowych, o których mowa w ust. 1, prawa do dysponowania aktywami finansowymi zabezpieczającymi spłatę zobowiązań zagranicznych Skarbu Państwa. 4. Środki ze sprzedaży aktywów wymienionych w ust. 3, stanowiące różnicę pomiędzy kwotą przeznaczoną na nabycie ich zabezpieczenia a kwotą uzyskaną z ich sprzedaży, są dochodami budżetu państwa.


Art. 50. 1. W budżecie państwa tworzy się rezerwę celową w kwocie 82.000 tys. zł przeznaczoną na dotacje dla organów założycielskich samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej na zadania własne bieżące i inwestycyjne związane z dofinansowaniem kosztów wdrażania reform w ochronie zdrowia. 2. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady udzielania i sposób rozliczania dotacji, o której mowa w ust. 1.


Art. 51. 1. W ramach środków rezerw celowych przeznaczonych na: 1) koszty wdrożenia reformy terytorialnej, dotacje na zadania wykonywane przez powiaty i samorządy województw (w tym na zadania w dziedzinie kultury i sztuki, nie mniej niż 100.000 tys. zł) oraz inne wydatki wynikające ze zmian kompetencji, 2) sfinansowanie wcześniejszego podwyższenia wynagrodzeń pracowników cywilnych państwowej i samorządowej sfery budżetowej, 3) dofinansowanie programu Festiwal "Kraków 2000", 4) dofinansowanie zadań własnych powiatów w zakresie ochrony zdrowia z przeznaczeniem dla zakładów rehabilitacji zawodowej inwalidów powiaty i samorządy województw mogą otrzymać dotacje celowe na dofinansowanie bieżących zadań własnych. 2. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, zakres zadań objętych dofinansowaniem, szczegółowe zasady i tryb udzielania dotacji, o których mowa w ust. 1. 3. Dotacje, o których mowa w ust. 1, są przekazywane przez wojewodów.


Art. 52. Akty wykonawcze, o których mowa w art. 21 ust. 2, art. 36 ust. 3 oraz art. 37 ust. 1 i 2 zostaną wydane nie później, niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.


Art. 53. Ilekroć w ustawie jest mowa o ministrze właściwym do spraw finansów należy przez to rozumieć odpowiednio ministra właściwego do spraw budżetu, ministra właściwego do spraw finansów publicznych lub ministra właściwego do spraw instytucji finansowych.


Art. 54. Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, z mocą od dnia 1 stycznia 1999 r., z tym, że art. 7 pkt 1 i 2, art. 8, art. 21 ust. 2, art. 36 ust. 3, art. 37, art. 44 i art. 45 z mocą od dnia ogłoszenia.


Art. 6. Poręczenia i gwarancje mogą być udzielane przez Skarb Państwa w 1999 r. na kwotę 6.000.000 tys. zł, w tym gwarancje naprawienia szkód do wysokości 500.000 tys. zł.


Art. 7. Upoważnia się ministra właściwego do spraw finansów do udzielenia ze środków budżetu państwa: 1) kredytów i pożyczek rządom innych krajów na sfinansowanie importu z Rzeczypospolitej Polskiej towarów i usług - do kwoty 760.000 tys. zł, 2) pożyczek Korporacji Ubezpieczeń Kredytów Eksportowych S.A. na wypłatę gwarantowanych przez Skarb Państwa odszkodowań z tytułu ubezpieczenia kontraktów eksportowych - do kwoty 60.000 tys. zł, 3) pożyczek, o których mowa w art. 169c ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym (Dz.U. Nr 28, poz. 153 i Nr 75, poz. 468 oraz z 1998 r. Nr 117, poz. 756, Nr 137, poz. 887, Nr 144, poz. 929 i Nr 162, poz. 1116) - do kwoty 847.367 tys. zł.


Art. 8. 1. Upoważnia się ministra właściwego do spraw finansów do dokonywania transakcji zmiany zasad obliczania i wysokości oprocentowania oraz zmiany waluty, przy wykorzystaniu stosownych instrumentów finansowych (transakcji pochodnych), istniejących i nowo zaciąganych zagranicznych zobowiązań Skarbu Państwa. 2. Transakcjami, o których mowa w ust. 1, mogą być objęte zobowiązania zagraniczne Skarbu Państwa do łącznej wartości nominalnej 7.500.000 tys. zł.


Art. 9. Ustala się w 1999 r. limit ubezpieczeń kontraktów eksportowych, o którym mowa w art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o gwarantowanych przez Skarb Państwa ubezpieczeniach kontraktów eksportowych (Dz.U. Nr 86, poz. 398, z 1996 r. Nr 106, poz. 496 oraz z 1997 r. Nr 28, poz. 154, Nr 79, poz. 484 i Nr 121, poz. 770) - na kwotę 3.400.000 tys. zł.


Ustawa z dnia 21 stycznia 1999 r. o zmianie ustawy o pomocy społecznej

Art. 1. W ustawie z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414, Nr 106, poz. 668, Nr 117, poz. 756 oraz Nr 162, poz. 1118) w art. 31 wprowadza się następujące zmiany: 1) w ust. 4a na końcu kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje wyrazy "lub 30 dni od dnia otrzymania decyzji urzędu pracy o ustaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych."; 2) w ust. 4b dodaje się zdanie drugie w brzmieniu: "Do okresu tego nie wlicza się okresu lub okresów jego zawieszenia."; 3) ust. 4d otrzymuje brzmienie: "4d.Gwarantowany zasiłek okresowy ulega zawieszeniu na okres podjęcia zatrudnienia albo pozarolniczej działalności w rozumieniu przepisów o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu."; 3) dodaje się ust. 4e i 4f w brzmieniu: "4e. Przywrócenie gwarantowanego zasiłku okresowego następuje na wniosek osoby zainteresowanej złożony w terminie 14 dni od dnia ustania zatrudnienia, jeżeli w dalszym ciągu spełnione są warunki wymienione w art. 31 ust. 4a. Gwarantowany zasiłek okresowy nie może być przywrócony, jeżeli po ustaniu zatrudnienia osobie uprawnionej będzie przysługiwał zasiłek dla bezrobotnych. 4f. W przypadku zbiegu uprawnienia do gwarantowanego zasiłku okresowego z uprawnieniami do zasiłku stałego, o którym mowa w art. 27 ust. 1 ustawy, renty z tytułu niezdolności do pracy lub wcześniejszej emerytury, przysługuje jedno z tych świadczeń wyższe lub wybrane przez zainteresowanego.".


Art. 2. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.


Ustawa z dnia 18 marca 1999 r. o ratyfikacji Umowy między Państwami-Stronami Traktatu Północnoatlantyckiego dotyczącej statusu ich sił zbrojnych, sporządzonej w Londynie dnia 19 czerwca 1951 r.

Art. 1. Wyraża się zgodę na dokonanie przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej ratyfikacji Umowy między Państwami-Stronami Traktatu Północnoatlantyckiego dotyczącej statusu ich sił zbrojnych, sporządzonej w Londynie dnia 19 czerwca 1951 r.


Art. 2. Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.


Ustawa z dnia 18 marca 1999 r. o ratyfikacji Umowy dotyczącej statusu Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego, przedstawicieli narodowych i personelu międzynarodowego, sporządzonej w Ottawie dnia 20 września 1951 r.

Art. 1. Wyraża się zgodę na dokonanie przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej ratyfikacji Umowy dotyczącej statusu Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego, przedstawicieli narodowych i personelu międzynarodowego, sporządzonej w Ottawie dnia 20 września 1951 r.


Ustawa z dnia 18 marca 1999 r. o ratyfikacji Protokołu dotyczącego statusu międzynarodowych dowództw wojskowych, ustanowionych na podstawie Traktatu Północnoatlantyckiego, sporządzonego w Paryżu dnia 28 sierpnia 1952 r.

Art. 1. Wyraża się zgodę na dokonanie przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej ratyfikacji Protokołu dotyczącego statusu międzynarodowych dowództw wojskowych, ustanowionych na podstawie Traktatu Północnoatlantyckiego, sporządzonego w Paryżu dnia 28 sierpnia 1952 r.


Ustawa z dnia 18 marca 1999 r. o ratyfikacji Umowy między Stronami Traktatu Północnoatlantyckiego o ochronie informacji, sporządzonej w Brukseli dnia 6 marca 1997 r.

Art. 1. Wyraża się zgodę na dokonanie przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej ratyfikacji Umowy między Stronami Traktatu Północnoatlantyckiego o ochronie informacji, sporządzonej w Brukseli dnia 6 marca 1997 r.


Ustawa z dnia 19 marca 1999 r. o zmianie ustawy o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego

Art. 1. W ustawie z dnia 2 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego (Dz.U. Nr 106, poz. 677) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 3 pkt 2 otrzymuje brzmienie: "2) międzynarodowym transportem drogowym na potrzeby własne jest niezarobkowy przewóz osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej pojazdami samochodowymi będącymi jego własnością lub do których posiada udokumentowane prawo dysponowania; nie obejmuje to przewozu osób w ramach prowadzonej działalności turystycznej,"; 2) w art. 10 w ust. 1: a) pkt 1 otrzymuje brzmienie: "1) śmierci osoby fizycznej posiadającej koncesję i wstąpienia na jej miejsce spadkobiercy, w tym również osoby fizycznej będącej wspólnikiem spółki cywilnej, spółki jawnej lub spółki komandytowej,", b) pkt 3 otrzymuje brzmienie: "3) przejęcia przez innego przedsiębiorcę w całości lub w części działalności w zakresie międzynarodowego transportu drogowego."; 3) w art. 26 ust. 2 otrzymuje brzmienie: "2. Krajowy przedsiębiorca wykonujący międzynarodowy transport drogowy uiszcza opłatę za wydanie zezwolenia zagranicznego na jednorazowe lub wielokrotne przewozy."; 4) w art. 31 ust. 3 otrzymuje brzmienie: "3. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wysokość prowizji oraz sposób jej pobierania i rozliczania z jednostkami, o których mowa w ust. 1 oraz w art. 27 ust. 2-4.".


Ustawa z dnia 16 grudnia 1998 r. o zmianie ustawy o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży

Art. 1. W ustawie z dnia 7 stycznia 1993 r. o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży (Dz.U. Nr 17, poz. 78, z 1995 r. Nr 66, poz. 334, z 1996 r. Nr 139, poz. 646 oraz z 1997 r. Nr 141, poz. 943 i Nr 157, poz. 1040) w art. 4 wprowadza się następujące zmiany: 1) skreśla się ust. 2; 2) ust. 3 otrzymuje brzmienie: "3. Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania ustali, w drodze rozporządzenia, sposób nauczania szkolnego i zakres treści, o których mowa w ust. 1, zawartych w podstawie programowej kształcenia ogólnego oraz wprowadzi do systemu dokształcania i doskonalenia nauczycieli tematykę określoną w ust. 1.".


Art. 2. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 czerwca 1999 r.


Ustawa z dnia 10 kwietnia 1999 r. o zmianie ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych

Art. 1. W ustawie z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych (Dz.U. Nr 118, poz. 561 i Nr 156, poz. 775, z 1997 r. Nr 32, poz. 184, Nr 98, poz. 603, Nr 106, poz. 673, Nr 121, poz. 770, Nr 137, poz. 926 i Nr 141, poz. 945 oraz z 1998 r. Nr 106, poz. 668) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 38 w ust. 2 wyrazy "z upływem sześciu miesięcy" zastępuje się wyrazami "z upływem dwunastu miesięcy"; 2) w art. 49 w ust. 4 skreśla się wyrazy " , z tym że prawo do nieodpłatnego nabycia akcji spółek, których Skarb Państwa nie jest jedynym akcjonariuszem, powstaje po upływie trzech miesięcy od wniesienia przedsiębiorstwa do spółki i wygasa z upływem sześciu miesięcy od dnia powstania tego prawa".


Art. 2. Osoby uprawnione, o których mowa w art. 36 ust. 1, art. 37 ust. 1, art. 49 ust. 4 i art. 63 ust. 2-4 ustawy, o której mowa w art. 1, które złożyły w terminie oświadczenie o zamiarze nieodpłatnego nabycia od Skarbu Państwa akcji, lecz wskutek wygaśnięcia prawa nie nabyły ich, mają prawo nieodpłatnie nabyć te akcje w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.


Art. 3. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.


Ustawa z dnia 10 kwietnia 1999 r. o zmianie ustawy o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym

Art. 1. W ustawie z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym (Dz.U. Nr 28, poz. 153 i Nr 75, poz. 468 oraz z 1998 r. Nr 117, poz. 756, Nr 137, poz. 887, Nr 144, poz. 929 i Nr 162, poz. 1116) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 7 po pkt 9 dodaje się pkt 9a w brzmieniu: "9a) felczerze ubezpieczenia zdrowotnego - rozumie się przez to felczera lub starszego felczera udzielającego świadczeń zdrowotnych, w zakresie ustalonym ustawą z dnia 20 lipca 1950 r. o zawodzie felczera (Dz.U. Nr 36, poz. 336, z 1954 r. Nr 57, poz. 284 i z 1998 r. Nr 143, poz. 916), w zakładzie opieki zdrowotnej, który zawarł z Kasą Chorych umowę o udzielanie ubezpieczonym świadczeń zdrowotnych,"; 2) w art. 31c w ust. 1 po wyrazie "zdrowotnego" dodaje się wyrazy "lub felczera ubezpieczenia zdrowotnego"; 3) w art. 31f w ust. 1 po wyrazie "zdrowotnego" dodaje się wyrazy "lub felczera ubezpieczenia zdrowotnego"; 4) w art. 35 po ust. 2 dodaje się ust. 3 w brzmieniu: "3. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do felczera ubezpieczenia zdrowotnego lub felczera."; 5) w art. 43 po wyrazie "zdrowotnego" dodaje się wyrazy "lub felczera ubezpieczenia zdrowotnego"; 6) w art. 44 w ust. 3 po wyrazie "lekarzowi" dodaje się wyrazy "lub felczerowi"; 7) w art. 50: a) w ust. 1 po wyrazie "lekarza" dodaje się wyrazy "lub felczera", b) w ust. 2 po wyrazie "zdrowotnego" dodaje się wyrazy "lub felczera ubezpieczenia zdrowotnego"; 8) ) w art. 58: a) ust. 4 otrzymuje brzmienie: "4. Na podstawie skierowania: 1) lekarza ubezpieczenia zdrowotnego lub felczera ubezpieczenia zdrowotnego - udzielane są ubezpieczonemu świadczenia z zakresu diagnostyki oraz zabiegi ambulatoryjne, 2) lekarza ubezpieczenia zdrowotnego - udzielane są ubezpieczonemu świadczenia z zakresu rehabilitacji leczniczej oraz świadczenia innych niż lekarze świadczeniodawców.", b) w ust. 5 po wyrazie "zdrowotnego" dodaje się wyrazy "lub felczera ubezpieczenia zdrowotnego".


Art. 2. Ustawa wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia.


Ustawa z dnia 10 kwietnia 1999 r. o ratyfikacji Konwencji o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych

Art. 1. Wyraża się zgodę na dokonanie przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej ratyfikacji Konwencji o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, podpisanej w Lugano dnia 16 września 1988 r.


Ustawa z dnia 23 kwietnia 1999 r. o zmianie ustawy o łączności

Art. 1. W ustawie z dnia 23 listopada 1990 r. o łączności (Dz.U. z 1995 r. Nr 117, poz. 564, z 1996 r. Nr 106, poz. 496, z 1997 r. Nr 43, poz. 272, Nr 88, poz. 554, Nr 106, poz. 675, Nr 121, poz. 770 i Nr 137, poz. 926 oraz z 1998 r. Nr 137, poz. 887 i Nr 150, poz. 984) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 14a w ust. 2 w pkt 3 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 4 w brzmieniu: "4) wniosek o wydanie koncesji dotyczy działalności w zakresie świadczenia usług, o których mowa w art. 16 ust. 2 pkt 2 lit. b), prowadzonej przez wnioskodawcę na podstawie uprzednio posiadanej koncesji, jeżeli wniosek ten dotyczy zmiany technologii wykonywania tych usług."; 2) w art. 76 skreśla się ust. 5.


Ustawa z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej Rozdział 1 Przepisy ogólne

Art. 1. W celu zapewnienia zawodowego, rzetelnego, bezstronnego i politycznie neutralnego wykonywania zadań państwa ustanawia się służbę cywilną oraz określa zasady dostępu do tej służby, zasady jej organizacji, funkcjonowania i rozwoju.


Art. 10. 1. Szef Służby Cywilnej wykonuje zadania wynikające z ustawy przy pomocy zastępcy Szefa Służby Cywilnej. 2. Zastępcę Szefa Służby Cywilnej powołuje spośród urzędników służby cywilnej i odwołuje Prezes Rady Ministrów - na wniosek Szefa Służby Cywilnej.


Art. 100. 1. Dyrektor generalny urzędu ustala, odrębnie dla każdego urzędnika służby cywilnej zatrudnionego w kierowanym przez niego urzędzie, indywidualny program rozwoju zawodowego, stanowiący podstawę do kierowania urzędnika na szkolenia, biorąc pod uwagę w szczególności: 1) ocenę pracy urzędnika, dokonaną przez bezpośredniego przełożonego, 2) perspektywy wykonywania pracy zawodowej przez urzędnika, 3) potrzeby i możliwości urzędu w zakresie zatrudnienia, 4) potrzeby i możliwości urzędnika ustalane w wyniku przeprowadzonych z nim uzgodnień. 2. Indywidualny program rozwoju zawodowego dla dyrektora generalnego urzędu jest ustalany przez Szefa Służby Cywilnej. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio.


Art. 101. 1. Uczestnictwo członka korpusu służby cywilnej w szkoleniach przewidzianych dla służby cywilnej jest traktowane na równi z wykonywaniem przez niego obowiązków służbowych. 2. Członek korpusu służby cywilnej nie ponosi opłat z tytułu uczestnictwa w szkoleniach przewidzianych dla służby cywilnej. 3. W wyjątkowych przypadkach dyrektor generalny urzędu może wyrazić zgodę na pokrycie przez urząd, w całości lub w części, kosztów uczestnictwa członka korpusu służby cywilnej w szkoleniach i zajęciach innych niż przewidziane dla służby cywilnej.


Art. 102. 1. Dyrektor generalny urzędu może skierować członka korpusu służby cywilnej mającego wykształcenie prawnicze na aplikację legislacyjną. Wzajemne prawa i obowiązki urzędu i członka korpusu służby cywilnej związane ze skierowaniem na aplikację legislacyjną określa umowa zawarta między dyrektorem generalnym urzędu a członkiem korpusu służby cywilnej. 2. Aplikacja legislacyjna kończy się egzaminem. 3. Prezes Rady Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i tryb organizowania i odbywania aplikacji, uwzględniając w szczególności: dziedziny prawa będące podstawą opracowania programu aplikacji legislacyjnej, warunki i tryb przyjmowania na aplikację, także osób nie będących członkami korpusu służby cywilnej, wysokość opłat za udział w aplikacji i tryb ich uiszczania, obowiązki aplikantów i ich patronów, szczegółowe zasady, warunki oraz etapy dopuszczania do egzaminu kończącego aplikację oraz przeprowadzania go, skład komisji egzaminacyjnej oraz wzór zaświadczenia stwierdzającego zdanie egzaminu.


Art. 103. Koszty szkoleń w służbie cywilnej są pokrywane ze środków: 1) wyodrębnionych w budżetach poszczególnych urzędów dla finansowania szkoleń powszechnych, szkoleń w ramach indywidualnego programu rozwoju zawodowego urzędnika służby cywilnej oraz szkoleń specjalistycznych, 2) rezerwy budżetowej przeznaczonej na szkolenia członków korpusu służby cywilnej dla finansowania szkoleń centralnych oraz studium zarządzania strategicznego.


Art. 104. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki organizowania i prowadzenia szkoleń w służbie cywilnej obejmujące w szczególności: 1) kryteria, jakie muszą spełniać podmioty, którym powierza się prowadzenie szkoleń, 2) sposób i warunki oceny prowadzonych szkoleń.


Art. 105. Przepisy niniejszego rozdziału nie mają zastosowania wobec Sekretarza Rady Ministrów, Szefa Służby Cywilnej oraz zastępcy Szefa Służby Cywilnej. Rozdział 9 Odpowiedzialność dyscyplinarna członka korpusu służby cywilnej


Art. 106. 1. Urzędnik służby cywilnej oraz pracownik służby cywilnej odpowiadają dyscyplinarnie za naruszenie obowiązków członka korpusu służby cywilnej. 2. Postępowanie dyscyplinarne nie może być wszczęte po upływie 3 miesięcy od dnia powzięcia przez dyrektora generalnego urzędu wiadomości o naruszeniu obowiązków członka korpusu służby cywilnej ani po upływie 2 lat od popełnienia tego czynu. W przypadku naruszenia obowiązków przez Sekretarza Rady Ministrów albo dyrektora generalnego urzędu termin 3 miesięcy na wszczęcie postępowania dyscyplinarnego liczy się od dnia powzięcia wiadomości przez Szefa Służby Cywilnej. 3. Jeżeli członek korpusu służby cywilnej z powodu nieobecności w pracy nie ma możliwości złożenia wyjaśnień, bieg trzymiesięcznego terminu nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu do dnia jego stawienia się do pracy. 4. Jeżeli czyn członka korpusu służby cywilnej zawiera znamiona przestępstwa, przedawnienie następuje nie wcześniej niż przedawnienie przewidziane w przepisach Kodeksu karnego.


Art. 107. 1. Karami dyscyplinarnymi stosowanymi wobec urzędników służby cywilnej są: 1) upomnienie, 2) nagana, 3) pozbawienie możliwości awansowania przez okres 2 lat na wyższy stopień służbowy, 4) obniżenie stopnia służbowego służby cywilnej, 5) zakaz przystępowania do konkursu na wyższe stanowisko w służbie cywilnej przez okres 2 lat, 6) zakaz zajmowania wyższych stanowisk w służbie cywilnej przez okres od 2 do 5 lat, 7) wydalenie ze służby cywilnej. 2. Karami dyscyplinarnymi stosowanymi wobec pracowników służby cywilnej są: 1) upomnienie, 2) nagana, 3) nagana z ostrzeżeniem, 4) nagana z pozbawieniem możliwości awansowania przez okres 2 lat do wyższej kategorii zaszeregowania, 5) obniżenie kategorii zaszeregowania, 6) wydalenie z pracy w urzędzie. 3. Prawomocne orzeczenie kary wymienionej w ust. 2 pkt 6 powoduje wygaśnięcie stosunku pracy. 4. Prawomocne orzeczenie kar wymienionych w ust. 1 pkt 7 oraz ust. 2 pkt 6 powoduje zakaz ubiegania się o zatrudnienie w korpusie służby cywilnej przez okres 5 lat.


Art. 108. 1. Za mniejszej wagi naruszenie obowiązków członka korpusu służby cywilnej dyrektor generalny urzędu może ukarać członka korpusu upomnieniem na piśmie. Ukaranie może być poprzedzone postępowaniem wyjaśniającym. 2. Członek korpusu służby cywilnej może w ciągu 7 dni od wymierzenia mu kary upomnienia wnieść sprzeciw do dyrektora generalnego urzędu. 3. W razie wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w ust. 2, dyrektor generalny urzędu przekazuje sprawę rzecznikowi dyscyplinarnemu. 4. W przypadku naruszenia obowiązków członka korpusu służby cywilnej, o którym mowa w ust. 1, przez Sekretarza Rady Ministrów albo dyrektora generalnego urzędu, kary upomnienia udziela Szef Służby Cywilnej. Przepisy ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.


Art. 109. Sprawy dyscyplinarne członków korpusu służby cywilnej rozpoznają komisje dyscyplinarne: 1) w I instancji - komisja dyscyplinarna urzędu, 2) w II instancji - Wyższa Komisja Dyscyplinarna Służby Cywilnej, zwana dalej "Wyższą Komisją Dyscyplinarną".


Art. 11. Zadania służby cywilnej realizuje Szef Służby Cywilnej przy pomocy dyrektorów generalnych urzędów.


Art. 110. 1. Komisję dyscyplinarną urzędu powołuje dyrektor generalny urzędu spośród członków korpusu służby cywilnej zatrudnionych w urzędzie. W razie potrzeby Szef Służby Cywilnej może utworzyć komisję dyscyplinarną dla kilku urzędów. 2. Komisję dyscyplinarną urzędu, w liczbie co najmniej 10 członków korpusu służby cywilnej, w tym przewodniczącego i zastępców przewodniczącego, powołuje się na okres 3 lat. 3. Komisja dyscyplinarna urzędu powołuje ze swojego grona przewodniczącego komisji i jego zastępców. 4. Tryb pracy komisji dyscyplinarnej urzędu określa regulamin uchwalony przez komisję i zatwierdzony przez dyrektora generalnego urzędu.


Art. 111. 1. Wyższą Komisję Dyscyplinarną powołuje Prezes Rady Ministrów na wniosek Szefa Służby Cywilnej spośród urzędników służby cywilnej. 2. Wyższą Komisję Dyscyplinarną, w liczbie 11 członków, powołuje się na okres 6 lat. Członkowie Wyższej Komisji Dyscyplinarnej pełnią swoje funkcje do czasu powołania ich następców. 3. Wyższa Komisja Dyscyplinarna powołuje ze swojego grona przewodniczącego Wyższej Komisji Dyscyplinarnej i jego zastępców. 4. Tryb pracy Wyższej Komisji Dyscyplinarnej określa regulamin uchwalany przez Komisję. 5. Obsługę prac Wyższej Komisji Dyscyplinarnej zapewnia Urząd Służby Cywilnej.


Art. 112. 1. Na czas wykonywania zadań w komisjach dyscyplinarnych jej członkom przysługuje zwolnienie od pracy zawodowej. 2. Przepisy art. 17 stosuje się odpowiednio do członków komisji dyscyplinarnych.


Art. 113. Prezes Rady Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, wynagrodzenie członków Wyższej Komisji Dyscyplinarnej oraz komisji dyscyplinarnej urzędu, przyjmując najniższe wynagrodzenie za pracę pracowników za podstawę ustalania wysokości wynagrodzenia przewodniczącego, zastępców przewodniczącego i pozostałych członków tych komisji.


Art. 114. 1. Wyższa Komisja Dyscyplinarna rozpatruje odwołania od orzeczeń komisji dyscyplinarnych urzędów. 2. Sprawy dyscyplinarne Sekretarza Rady Ministrów oraz dyrektorów generalnych urzędów rozpatruje w I i II instancji Wyższa Komisja Dyscyplinarna, przy czym w II instancji Komisja orzeka w pełnym składzie.


Art. 115. Członkowie komisji dyscyplinarnych są niezawiśli w zakresie orzecznictwa dyscyplinarnego oraz nie są związani rozstrzygnięciami innych organów stosujących prawo, z wyjątkiem prawomocnego wyroku sądu.


Art. 116. 1. Komisje dyscyplinarne orzekają w składzie: 1) w I instancji: a) trzech członków, gdy rzecznik dyscyplinarny wniósł o zastosowanie kary określonej w art. 107 ust. 1 pkt 1-4 oraz ust. 2 pkt 1-3, b) pięciu członków, w tym przewodniczący składu posiadający wykształcenie prawnicze, gdy rzecznik dyscyplinarny wniósł o zastosowanie kary określonej art. 107 ust. 1 pkt 5-7 oraz ust. 2 pkt 46, 2) w II instancji pięciu członków, z których co najmniej dwóch powinno posiadać wykształcenie prawnicze, gdy rozpatrywana jest sprawa, co do której orzeczono karę określoną w art. 107 ust. 1 pkt 5-7 oraz ust. 2 pkt 4-6. 2. Przewodniczący komisji dyscyplinarnej wyznacza skład orzekający i termin rozprawy. 3. W sprawach dotyczących urzędników służby cywilnej przewodniczącym składu jest urzędnik służby cywilnej.


Art. 117. 1. Rzecznika dyscyplinarnego urzędu powołuje dyrektor generalny urzędu spośród podległych mu urzędników służby cywilnej, a dla spraw dyscyplinarnych Sekretarza Rady Ministrów i dyrektora generalnego urzędu Szef Służby Cywilnej. 2. Rzecznik dyscyplinarny wszczyna postępowanie wyjaśniające na polecenie dyrektora generalnego urzędu bądź Szefa Służby Cywilnej - w sprawach dyscyplinarnych Sekretarza Rady Ministrów lub dyrektora generalnego urzędu i informuje ich o dokonanych ustaleniach. O wszczęciu tego postępowania rzecznik zawiadamia osobę, której ono dotyczy. 3. Rzecznik postanawia o przekazaniu komisji dyscyplinarnej wniosku o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego albo, za zgodą dyrektora urzędu, o umorzeniu postępowania wyjaśniającego.


Art. 118. 1. Komisja dyscyplinarna urzędu wszczyna postępowanie dyscyplinarne z dniem zgłoszenia wniosku rzecznika dyscyplinarnego o wszczęcie postępowania. 2. Obwiniony ma prawo korzystania z pomocy wybranego przez siebie obrońcy, z zastrzeżeniem przepisów o ochronie tajemnicy ustawowo chronionej. W przypadku gdy rzecznik dyscyplinarny wniósł o orzeczenie kary wydalenia ze służby, a obwiniony nie ma obrońcy z wyboru, przewodniczący składu orzekającego wyznacza obrońcę spośród urzędników służby cywilnej. 3. Komisja dyscyplinarna wydaje orzeczenie po przeprowadzeniu rozprawy, w toku której wysłuchuje rzecznika dyscyplinarnego i obwinionego oraz jego obrońcy, jeżeli został ustanowiony, a także po rozpatrzeniu innych dowodów mających znaczenie w sprawie. 4. Nie usprawiedliwione niestawiennictwo obwinionego lub jego obrońcy nie wstrzymuje rozpoznania sprawy. 5. Rozprawa jest jawna. W uzasadnionych przypadkach skład orzekający może wyłączyć jawność rozprawy, jednakże ogłoszenie orzeczenia jest jawne. 6. Orzeczenie wraz z uzasadnieniem doręcza się stronom w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia orzeczenia. 7. Od orzeczenia komisji dyscyplinarnej urzędu strony mogą odwołać się do Wyższej Komisji Dyscyplinarnej w ciągu 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia.


Art. 119. 1. W postępowaniu przed Wyższą Komisją Dyscyplinarną stosuje się odpowiednio przepisy art. 118 ust. 1-6. 2. Od orzeczeń Wyższej Komisji Dyscyplinarnej stronom oraz Szefowi Służby Cywilnej przysługuje odwołanie do Sądu Apelacyjnego w Warszawie. 3. Do rozpatrzenia odwołania stosuje się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o apelacji.


Art. 12. 1. Szef Służby Cywilnej w szczególności: 1) czuwa nad przestrzeganiem zasad służby cywilnej, 2) kieruje procesem zarządzania kadrami w służbie cywilnej, 3) gromadzi informacje o korpusie służby cywilnej, 4) planuje i nadzoruje wykorzystanie środków, o których mowa w art. 6 ust. 1, 5) organizuje i prowadzi postępowanie kwalifikacyjne w służbie cywilnej, 6) prowadzi konkursy na wyższe stanowiska w służbie cywilnej, 7) prowadzi ewidencję jednostek upoważnionych do organizowania i prowadzenia szkoleń w służbie cywilnej, 8) przygotowuje projekty aktów normatywnych przewidzianych w ustawie, 9) upowszechnia informacje o służbie cywilnej, 10) wydaje Biuletyn Służby Cywilnej. 2. Szef Służby Cywilnej przedstawia Prezesowi Rady Ministrów coroczne sprawozdanie o stanie służby cywilnej i o realizacji zadań tej służby. 3. Szef Służby Cywilnej może tworzyć zespoły i komisje jako organy pomocnicze lub opiniodawczo-doradcze w sprawach należących do zakresu działania Szefa Służby Cywilnej.


Art. 120. 1. Odpis prawomocnego orzeczenia komisji dyscyplinarnej dołącza się do akt osobowych członka korpusu służby cywilnej. 2. Dyrektor generalny urzędu wykonuje kary, o których mowa w art. 107 ust. 1 pkt 3-6 oraz ust. 2 pkt 5, z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia.


Art. 121. 1. Kary dyscyplinarne określone w art. 107 ust. 1 pkt 1-5 oraz ust. 2 pkt 1-5 ulegają zatarciu, a odpis orzeczenia dołączony do akt osobowych podlega zniszczeniu po upływie 3 lat od dnia doręczenia prawomocnego orzeczenia o ukaraniu. Na wniosek ukaranego zatarcie może nastąpić po upływie 2 lat. 2. Jeżeli w okresie przed zatarciem kary dyscyplinarnej członek korpusu służby cywilnej będzie ponownie ukarany dyscyplinarnie, termin 3 lat, o którym mowa w ust. 1, liczy się od dnia doręczenia prawomocnego orzeczenia o ponownym ukaraniu. 3. W przypadku kary dyscyplinarnej określonej w art. 107 ust. 1 pkt 6 i 7 oraz ust. 2 pkt 6 zatarcie oraz zniszczenie odpisu orzeczenia następuje po upływie 3 lat od dnia upływu okresu, na który kara została orzeczona albo okresu, o którym mowa w art. 107 ust. 4.


Art. 122. W postępowaniu przed komisjami dyscyplinarnymi w sprawach nie uregulowanych w niniejszym rozdziale stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego.


Art. 123. 1. Koszty obrońcy z wyboru, który nie jest członkiem korpusu służby cywilnej, ponosi obwiniony. 2. Koszty biegłych powołanych przez komisję dyscyplinarną i koszty zleconych przez nią ekspertyz ponosi urząd, przy którym działa komisja dyscyplinarna.


Art. 124. Przepisy niniejszego rozdziału nie mają zastosowania wobec Szefa Służby Cywilnej oraz zastępcy Szefa Służby Cywilnej. Rozdział 10 Zmiany w przepisach obowiązujących


Art. 125. W ustawie z dnia 6 marca 1981 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz.U. z 1985 r. Nr 54, poz. 276, z 1989 r. Nr 34, poz. 178, z 1996 r. Nr 24, poz. 110 i Nr 106, poz. 496 oraz z 1998 r. Nr 113, poz. 717) skreśla się art. 26.


Art. 126. W ustawie z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (Dz.U. Nr 31, poz. 214, z 1984 r. Nr 35, poz. 187, z 1988 r. Nr 19, poz. 132, z 1989 r. Nr 4, poz. 24, Nr 34, poz. 178 i 182, z 1990 r. Nr 20, poz. 121, z 1991 r. Nr 55, poz. 234, Nr 88, poz. 400 i Nr 95, poz. 425, z 1992 r. Nr 54, poz. 254 i Nr 90, poz. 451, z 1994 r. Nr 136, poz. 704, z 1995 r. Nr 132, poz. 640, z 1996 r. Nr 89, poz. 402 i Nr 106, poz. 496, z 1997 r. Nr 98, poz. 604, Nr 133, poz. 822 i 883 i Nr 141, poz. 943 oraz z 1998 r. Nr 131, poz. 860) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 1: a) dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i skreśla się pkt 3a - 5 oraz pkt 11 i 12, b) dodaje się ust. 2 w brzmieniu: "2. Ustawa określa obowiązki i prawa osób zatrudnionych w: 1) Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, 2) urzędach ministrów i przewodniczących komitetów wchodzących w skład Rady Ministrów oraz urzędach centralnych organów administracji rządowej, 3) urzędach wojewódzkich oraz innych urzędach stanowiących aparat pomocniczy terenowych organów administracji rządowej podległych ministrom lub centralnym organom administracji rządowej, 4) Rządowym Centrum Studiów Strategicznych, 5) komendach, inspektoratach i innych jednostkach organizacyjnych stanowiących aparat pomocniczy kierowników zespolonych służb, inspekcji i straży wojewódzkich oraz kierowników powiatowych służb, inspekcji i straży, 6) regionalnych izbach obrachunkowych, 7) biurach samorządowych kolegiów odwoławczych, wobec których nie mają zastosowania przepisy ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej (Dz.U. ..., poz. ...)."; 2) art. 71 otrzymuje brzmienie: "Art. 71.1. Kierownik urzędu może skierować urzędnika mającego wykształcenie prawnicze do odbycia aplikacji legislacyjnej. Wzajemne prawa i obowiązki urzędu i urzędnika, związane ze skierowaniem na aplikację legislacyjną, określa umowa zawarta między kierownikiem urzędu a urzędnikiem. 2. Aplikacja legislacyjna kończy się egzaminem. 3. Szczegółowe zasady i tryb organizowania i odbywania aplikacji określają odrębne przepisy."; 3) skreśla się art. 241 ; 4) w art. 48: a) w ust. 1: - w zdaniu wstępnym skreśla się wyrazy "art. 241,", a wyraz "wydają" zastępuje się wyrazem "wydaje", - skreśla się pkt 1 i 2, b) dodaje się ust. 1a-1c w brzmieniu: "1a. Przepisów art. 2 pkt 1, art. 7 ust. 6 i art. 30 ust. 1 nie stosuje się w odniesieniu do pracowników urzędów wymienionych w art. 1 ust. 1 pkt 1, 2, 6, 7, 9, 10 i 13. Kierownicy tych urzędów są uprawnieni do określania: 1) stanowisk, na których zatrudnieni pracownicy są urzędnikami państwowymi, 2) wykazu stanowisk objętych aplikacją administracyjną oraz zasad i trybu odbywania tej aplikacji, 3) rozkładu czasu pracy w tygodniu i jego wymiaru w poszczególnych dniach tygodnia. 1b. W ramach posiadanych środków na wynagrodzenia określonych w ustawie budżetowej, kierownicy urzędów, o których mowa w ust. 1a, ustalają regulamin wynagradzania w urzędzie. Regulamin ten w odniesieniu do Kancelarii Sejmu zatwierdza Marszałek Sejmu, a w odniesieniu do Kancelarii Senatu - Marszałek Senatu. Przepisów art. 21 ust. 3, art. 22 ust. 2, art. 23 ust. 2 i art. 471 ust. 3 nie stosuje się. 1c. Dodatkowy fundusz nagród dla urzędników państwowych za szczególne osiągnięcia w pracy zawodowej utworzony na podstawie art. 24 ust. 2 w urzędach, o których mowa w ust. 1a, pozostaje w dyspozycji kierowników tych urzędów i może być przez nich podwyższany w ramach posiadanych środków na wynagrodzenia.", c) w ust. 2 wyrazy "organom wymienionym w ust. 1" zastępuje się wyrazami "organowi wymienionemu w ust. 1 oraz Marszałkowi Sejmu w odniesieniu do pracowników Kancelarii Sejmu, Krajowego Biura Wyborczego, Państwowej Inspekcji Pracy i Biura Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, a także Marszałkowi Senatu w odniesieniu do pracowników Kancelarii Senatu oraz kierownikom urzędów wymienionym w art. 1 ust. 1 pkt 6 i 7 w odniesieniu do pracowników tych urzędów", d) w ust. 3 po wyrazach "w ust. 1" dodaje się wyrazy "oraz w art. 1 ust. 1 pkt 1, 2, 6, 7, 9, 10 i 13", e) skreśla się ust. 4.


Art. 127. W ustawie z dnia 15 lipca 1987 r. o Rzeczniku Praw Obywatelskich (Dz.U. z 1991 r. Nr 109, poz. 471 i z 1998 r. Nr 106, poz. 668) w art. 20: 1) w ust. 5 skreśla się wyrazy " , z uwzględnieniem ust. 6 i 7"; 2) skreśla się ust. 6 i 7.


Art. 128. W ustawie z dnia 28 lipca 1990 r. o działalności ubezpieczeniowej (Dz.U. z 1996 r. Nr 11, poz. 62, z 1997 r. Nr 43, poz. 272, Nr 88, poz. 554, Nr 107, poz. 685, Nr 121, poz. 769 i 770, Nr 139, poz. 934) w art. 82c: 1) ust. 4 otrzymuje brzmienie: "4. Prezes Rady Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, zasady wynagradzania członków korpusu służby cywilnej będących pracownikami Państwowego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń, Rzecznika Ubezpieczonych i pracownikami Biura Rzecznika Ubezpieczonych, z uwzględnieniem poziomu płac w instytucjach ubezpieczeniowych."; 2) po ust. 4 dodaje się ust. 4a w brzmieniu: "4a. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określa, w drodze rozporządzenia, zasady wynagradzania pozostałych pracowników Państwowego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń, Rzecznika Ubezpieczonych i pracowników Biura Rzecznika Ubezpieczonych, z uwzględnieniem poziomu płac w instytucjach ubezpieczeniowych.".


Art. 129. W ustawie z dnia 14 czerwca 1991 r. o Krajowej Szkole Administracji Publicznej (Dz.U. Nr 63, poz. 266 i Nr 104, poz. 450, z 1996 r. Nr 106, poz. 496 oraz z 1997 r. Nr 28, poz. 153) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 1 w ust. 2 po wyrazach "przygotowywanie do służby publicznej" dodaje się wyrazy "urzędników służby cywilnej oraz"; 2) w art. 4: a) w ust. 1 wyrazy "posiadających ukończone studia wyższe" zastępuje się wyrazami ", które nie ukończyły 32 lat i posiadają dyplom ukończenia studiów wyższych z tytułem magistra lub równorzędnym", b) ust. 2 otrzymuje brzmienie: "2. Zasady i tryb przeprowadzenia postępowania rekrutacyjnego, powoływania komisji rekrutacyjnej oraz zasady i tryb wnoszenia odwołań od wyniku tego postępowania określa statut Szkoły.", 3) w art. 6 w ust. 2 po wyrazie "Urzędnicy" dodaje się wyrazy "i inni pracownicy administracji publicznej".


Art. 13. 1. Obsługę Szefa Służby Cywilnej zapewnia Urząd Służby Cywilnej. 2. Organizację Urzędu Służby Cywilnej określa statut nadany, w drodze rozporządzenia, przez Prezesa Rady Ministrów. Statut Urzędu Służby Cywilnej reguluje w szczególności zadania, strukturę organizacyjną i zasady udzielania pełnomocnictw.


Art. 130. W ustawie z dnia 28 maja 1993 r. - Ordynacja wyborcza do Sejmu Rzeczpospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 45, poz. 205, z 1995 r. Nr 132, poz. 640 oraz z 1997 r. Nr 47, poz. 297, Nr 70, poz. 443, Nr 88, poz. 554, Nr 98, poz. 604, Nr 121, poz. 770 i Nr 141, poz. 943) w art. 73: 1) w ust. 4 wyrazy "ust. 5-7" zastępuje się wyrazami "ust. 7"; 2) skreśla się ust. 5 i 6.


Art. 131. W ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz. 414, z 1996 r. Nr 100, poz. 465, Nr 106, poz. 496, Nr 146, poz. 680, z 1997 r. Nr 88, poz. 554 i Nr 111, poz. 726, z 1998 r. Nr 22, poz. 118 oraz Nr 106, poz. 668) w art. 84: 1) ust. 3 otrzymuje brzmienie: "3. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wymagane kwalifikacje i zasady wynagradzania członków korpusu służby cywilnej zatrudnionych w Głównym Urzędzie Nadzoru Budowlanego oraz wojewódzkich i powiatowych inspektoratach nadzoru budowlanego."; 2) dodaje się ust. 4 w brzmieniu: "4. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wymagane kwalifikacje i zasady wynagradzania pozostałych pracowników Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego oraz wojewódzkich i powiatowych inspektoratów nadzoru budowlanego.".


Art. 132. W ustawie z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. Nr 122, poz. 593, z 1995 r. Nr 74, poz. 368 oraz z 1997 r. Nr 98, poz. 604 i Nr 106, poz. 679) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 15 w ust. 2 w pkt 2 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje wyrazy "z zastrzeżeniem przepisów art. 16 ust. 3 i 4."; 2) w art. 16: a) w ust. 2 skreśla się wyrazy "i pracowników biura kolegium,", b) dodaje się ust. 3 i 4 w brzmieniu: "3. Do pracowników biura kolegium zatrudnionych na stanowiskach urzędniczych, w sprawach nie uregulowanych w ustawie, stosuje się przepisy ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej (Dz.U. Nr ..., poz. ...). 4. Do pracowników biura kolegium nie będących urzędnikami, w sprawach nie uregulowanych w ustawie, stosuje się przepisy ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (Dz.U. Nr 31, poz. 214, z 1984 r. Nr 35, poz. 187, z 1988 r. Nr 19, poz. 132, z 1989 r. Nr 4, poz. 24, Nr 34, poz. 178 i 182, z 1990 r. Nr 20, poz. 121, z 1991 r. Nr 55, poz. 234, Nr 88, poz. 400 i Nr 95, poz. 425, z 1992 r. Nr 54, poz. 254 i Nr 90, poz. 451, z 1994 r. Nr 136, poz. 704, z 1995 r. Nr 132, poz. 640, z 1996 r. Nr 89, poz. 402 i Nr 106, poz. 496, z 1997 r. Nr 98, poz. 604, Nr 133, poz. 822 i 883 i Nr 141, poz. 943 oraz z 1998 r. Nr 131, poz. 860).".


Art. 133. W ustawie z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym (Dz.U. Nr 28, poz. 153, Nr 75, poz. 468 oraz z 1998 r. Nr 117, poz. 756, Nr 137, poz. 887 i Nr 144, poz. 929) w art. 151a: 1) ust. 3 otrzymuje brzmienie: "3. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wymagane kwalifikacje członków korpusu służby cywilnej zatrudnionych w Urzędzie Nadzoru oraz zasady ich wynagradzania, z uwzględnieniem poziomu płac w Państwowym Urzędzie Nadzoru Ubezpieczeń."; 2) po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu: "3a. Minister Zdrowia i Opieki Społecznej w porozumieniu z Ministrem Finansów i Ministrem Pracy i Polityki Socjalnej określi, w drodze rozporządzenia, wymagane kwalifikacje pozostałych pracowników Urzędu Nadzoru oraz zasady ich wynagradzania, z uwzględnieniem poziomu płac w Państwowym Urzędzie Nadzoru Ubezpieczeń.".


Art. 134. W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. o Inspekcji Celnej (Dz.U. Nr 71, poz. 449) w art. 6 skreśla się ust. 4.


Art. 135. W ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne (Dz.U. Nr 106, poz. 679 i z 1998 r. Nr 113, poz. 715) w art. 2 w pkt 1 i 2 wyrazy "urzędników służby cywilnej" zastępuje się wyrazami "członków korpusu służby cywilnej". Rozdział 11 Przepisy przejściowe i dostosowujące


Art. 136. 1. Z dniem wejścia w życie ustawy pracownicy zatrudnieni na stanowiskach określonych w art. 2 stają się z mocy prawa pracownikami służby cywilnej, z zastrzeżeniem art. 137. 2. Wynagrodzenie miesięczne osób, o których mowa w ust. 1, ustalone zgodnie z przepisami niniejszej ustawy, nie może być niższe od ich dotychczasowego miesięcznego wynagrodzenia.


Art. 137. 1. Stosunki pracy nawiązane w urzędach, o których mowa w art. 2, przed dniem wejścia w życie ustawy, na podstawie mianowania na zasadach określonych w ustawie o pracownikach urzędów państwowych, pozostają w mocy nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2003 r., chyba że wcześniej w sposób określony w niniejszej ustawie zostały przekształcone, rozwiązane lub wygasły. 2. Z dniem 1 stycznia 2004 r. dotychczasowe stosunki pracy osób zatrudnionych na podstawie mianowania na zasadach określonych w ustawie o pracownikach urzędów państwowych przekształcają się w stosunki pracy na podstawie umowy o pracę na czas nie określony.


Art. 138. 1. Do pracowników zatrudnionych na podstawie mianowania zgodnie z przepisami ustawy o pracownikach urzędów państwowych stosuje się art. 10 ust. 1a, 1b i 5, art. 13-16 oraz art. 27 ust. 3 tej ustawy. 2. Osoby odwołane z funkcji organu administracji państwowej lub innego stanowiska kierowniczego w administracji państwowej, które przed powołaniem na tę funkcję lub stanowisko były urzędnikami państwowymi mianowanymi zgodnie z przepisami ustawy o pracownikach urzędów państwowych, stają się pracownikami służby cywilnej i w stosunku do nich stosuje się odpowiednio art. 45 ust. 2 ustawy o pracownikach urzędów państwowych.


Art. 139. 1. Z dniem wejścia w życie ustawy urzędnicy służby cywilnej, mianowani na podstawie przepisów ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o służbie cywilnej (Dz.U. Nr 89, poz. 402, z 1997 r. Nr 106, poz. 679 oraz z 1998 r. Nr 58, poz. 366), stają się urzędnikami służby cywilnej w rozumieniu niniejszej ustawy. 2. Urzędnikom, o których mowa w ust. 1, przyznaje się najniższy stopień służbowy w służbie cywilnej. 3. Do wynagrodzenia urzędników, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy o wynagrodzeniu w służbie cywilnej wydane na podstawie niniejszej ustawy. 4. Jeżeli wynagrodzenie urzędników, o których mowa w ust. 1, jest niższe od przysługującego poprzednio, przez okres 3 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy wypłaca się im dodatek wyrównawczy w wysokości różnicy między wynagrodzeniem przysługującym dotychczas a wynagrodzeniem aktualnym.


Art. 14. 1. Tworzy się Radę Służby Cywilnej jako organ opiniodawczo-doradczy Prezesa Rady Ministrów oraz oceniający przebieg postępowań kwalifikacyjnych i konkursowych w służbie cywilnej z punktu widzenia zasad określonych w art. 1. 2. Rada Służby Cywilnej w szczególności: 1) wyraża opinie w sprawach służby cywilnej przedstawianych jej przez Prezesa Rady Ministrów lub Szefa Służby Cywilnej oraz z własnej inicjatywy, 2) opiniuje projekt ustawy budżetowej w części dotyczącej służby cywilnej oraz wyraża opinię o corocznym wykonaniu budżetu w tym zakresie, 3) opiniuje projekty aktów normatywnych dotyczących służby cywilnej, 4) opiniuje kryteria ocen urzędników służby cywilnej i sposób przeprowadzania tych ocen, 5) opiniuje zasady awansowania urzędników służby cywilnej, 6) opiniuje plan szkoleń w służbie cywilnej, 7) wyraża opinię w sprawach etyki zawodowej korpusu służby cywilnej, 8) wyraża opinię o kandydacie na stanowisko Szefa Służby Cywilnej przedstawionym jej przez Prezesa Rady Ministrów, 9) opiniuje projekt regulaminu określającego tryb pracy Wyższej Komisji Dyscyplinarnej Służby Cywilnej, 10) opiniuje coroczne sprawozdania Szefa Służby Cywilnej.


Art. 140. Do czasu wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 2 ust. 4, do członków korpusu służby cywilnej zatrudnionych w służbie dyplomatyczno-konsularnej stosuje się przepisy niniejszej ustawy ze zmianami i uzupełnieniami wynikającymi z aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustawy o pracownikach urzędów państwowych.


Art. 141. Do członków korpusu służby cywilnej zatrudnionych w administracji celnej przepisy niniejszej ustawy stosuje się ze zmianami i uzupełnieniami wynikającymi z aktu wykonawczego wydanego na podstawie art. 47 ustawy o pracownikach urzędów państwowych.


Art. 142. Przepisy wydane na podstawie art. 2 pkt 1, art. 7 ust. 6, art. 21 ust. 3, art. 22 ust. 2, art. 23 ust. 2, art. 30 ust. 1, art. 471 ust. 3 w związku z art. 48 pkt 1 i 2 ustawy o pracownikach urzędów państwowych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zachowują moc do czasu wydania przepisów, o których mowa w art. 48 w brzmieniu ustalonym niniejszą ustawą.


Art. 143. 1. Do pracowników służby cywilnej, którzy w dniu wejścia w życie ustawy mają co najmniej dwuletni staż pracy w administracji publicznej, nie stosuje się przepisu art. 28 pkt 2. 2. W okresie 2 lat od dnia wejścia w życie ustawy do stażu pracy w służbie cywilnej, o którym mowa w art. 28 pkt 3, zalicza się staż pracy w administracji publicznej.


Art. 144. 1. W okresie 5 lat od dnia wejścia w życie ustawy o stanowiska wymienione w art. 41 ust. 1 mogą ubiegać się osoby nie będące urzędnikami służby cywilnej. 2. Z osobami nie będącymi urzędnikami służby cywilnej ubiegającymi się o stanowisko, o którym mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1, umowę o pracę zawiera Prezes Rady Ministrów. 3. Do osób nie będących urzędnikami służby cywilnej ubiegających się o stanowisko, o którym mowa w art. 41 ust. 1 pkt 2, przepisy art. 48 stosuje się odpowiednio.


Art. 145. 1. Stosunek pracy osób, które w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy zajmują stanowisko Szefa Służby Cywilnej, Sekretarza Rady Ministrów i dyrektora generalnego urzędu powierzone im na podstawie art. 93 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o służbie cywilnej, przekształca się z mocy prawa w stosunek pracy na podstawie powołania, trwający do dnia obsadzenia tego stanowiska na zasadach przewidzianych w niniejszej ustawie, nie dłużej jednak niż przez okres 2 lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. 2. Szefa Służby Cywilnej oraz Sekretarza Rady Ministrów odwołuje Prezes Rady Ministrów, a dyrektora generalnego urzędu - Szef Służby Cywilnej. 3. Do osób, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy niniejszej ustawy dotyczące pracowników służby cywilnej. 4. W stosunku do Sekretarza Rady Ministrów oraz dyrektora generalnego urzędu czynności, o których mowa w art. 31 ust. 3 oraz art. 40 ust. 1, dokonuje Szef Służby Cywilnej.


Art. 146. 1. Osoba zajmująca stanowisko Szefa Służby Cywilnej powierzone jej na podstawie art. 93 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o służbie cywilnej może złożyć wniosek o mianowanie w służbie cywilnej do Prezesa Rady Ministrów w ciągu miesiąca od dnia wejścia w życie ustawy. 2. Mianowania osoby, o której mowa w ust. 1, dokonuje, w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej, Prezes Rady Ministrów.


Art. 147. 1. W okresie 2 lat od dnia wejścia w życie ustawy Wyższa Komisja Dyscyplinarna może działać z udziałem pracowników służby cywilnej. 2. W okresie, o którym mowa w ust. 1, funkcję rzecznika dyscyplinarnego urzędu może sprawować pracownik służby cywilnej.


Art. 148. 1. Do pierwszego składu Rady Służby Cywilnej Prezes Rady Ministrów powołuje 4 członków Rady, o których mowa w art. 15 ust. 2 - na 3 lata, a pozostałych 4 członków - na 6 lat. 2. Do pierwszego składu Rady Służby Cywilnej Prezes Rady Ministrów powołuje członków Rady, o których mowa w art. 15 ust. 3, na okres pozostały do czasu zakończenia kadencji Sejmu wybranego w dniu 21 września 1997 r. Rozdział 12 Przepisy końcowe


Art. 149. Traci moc ustawa z dnia 5 lipca 1996 r. o służbie cywilnej (Dz.U. Nr 89, poz. 402, z 1997 r. Nr 106, poz. 679 i z 1998 r. Nr 58, poz. 366).


Art. 15. 1. Rada Służby Cywilnej liczy 16 członków. 2. Prezes Rady Ministrów powołuje 8 członków Rady Służby Cywilnej spośród osób, odpowiadających warunkom określonym w art. 4 pkt 1-3 i 5, których wiedza, doświadczenie i autorytet dają rękojmię prawidłowej realizacji zadań Rady. 3. Prezes Rady Ministrów powołuje 8 członków Rady Służby Cywilnej spośród osób reprezentujących wszystkie kluby parlamentarne, odpowiadających warunkom określonym w art. 4 pkt 1-3 i 5. 4. Prezes Rady Ministrów powołuje przewodniczącego Rady Służby Cywilnej. 5. Rada wybiera wiceprzewodniczącego Rady ze swojego grona na wniosek przewodniczącego Rady.


Art. 150. Ustawa wchodzi w życie po upływie 1 miesiąca od dnia ogłoszenia.


Art. 16. 1. Kadencja członków Rady Służby Cywilnej powołanych na podstawie art. 15 ust. 2 trwa 6 lat, przy czym co 3 lata kończy się kadencja połowy liczby członków. 2. Kadencja członków Rady Służby Cywilnej powołanych na podstawie art. 15 ust. 3 trwa odpowiednio do kadencji Sejmu i Senatu. 3. Członkowie Rady pełnią swoje funkcje do czasu powołania ich następców.


Art. 17. 1. Członkostwo w Radzie Służby Cywilnej wygasa: 1) w razie śmierci członka Rady, 2) jeżeli członek Rady, o którym mowa w art. 15 ust. 2, przestał odpowiadać jednemu z warunków określonych w art. 4 pkt 1-3. 2. Prezes Rady Ministrów odwołuje członka Rady Służby Cywilnej, na wniosek Rady, w razie: 1) niewykonywania obowiązków członka Rady, 2) choroby uniemożliwiającej sprawowanie funkcji członka Rady. 3. Prezes Rady Ministrów odwołuje członka Rady również w razie złożenia przez członka Rady rezygnacji. 4. Prezes Rady Ministrów odwołuje członka Rady w przypadku, gdy przestał on odpowiadać warunkowi określonemu w art. 4 pkt 5, za zgodą co najmniej 23 składu Rady Służby Cywilnej. 5. W przypadku wygaśnięcia członkostwa w Radzie lub odwołania członka Rady przed upływem kadencji Prezes Rady Ministrów powołuje nowego członka Rady na okres do końca tej kadencji.


Art. 18. 1. Tryb pracy Rady Służby Cywilnej określa regulamin ustalany przez Radę. 2. Obsługę prac Rady Służby Cywilnej zapewnia Kancelaria Prezesa Rady Ministrów.


Art. 19. Prezes Rady Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, wysokość wynagrodzenia przewodniczącego, wiceprzewodniczącego i pozostałych członków Rady Służby Cywilnej, ustalanego jako wielokrotność najniższego wynagrodzenia za pracę pracowników. Posłom i senatorom powołanym w skład Rady Służby Cywilnej wynagrodzenie nie przysługuje.


Art. 2. 1. Korpus służby cywilnej tworzą pracownicy zatrudnieni na stanowiskach urzędniczych w: 1) Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, 2) urzędach ministrów i przewodniczących komitetów wchodzących w skład Rady Ministrów oraz urzędach centralnych organów administracji rządowej, 3) urzędach wojewódzkich oraz innych urzędach stanowiących aparat pomocniczy terenowych organów administracji rządowej podległych ministrom lub centralnym organom administracji rządowej, 4) Rządowym Centrum Studiów Strategicznych, 5) komendach, inspektoratach i innych jednostkach organizacyjnych stanowiących aparat pomocniczy kierowników zespolonych służb, inspekcji i straży wojewódzkich oraz kierowników powiatowych służb, inspekcji i straży, chyba że odrębne ustawy stanowią inaczej, 6) regionalnych izbach obrachunkowych, 7) biurach samorządowych kolegiów odwoławczych, zwanych dalej "urzędami". 2. Prezes Rady Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa: 1) grupy stanowisk urzędniczych, 2) wykaz stanowisk w poszczególnych grupach, 3) kwalifikacje zawodowe pracowników wymagane do wykonywania pracy na stanowiskach urzędniczych, w zakresie nie uregulowanym w przepisach szczególnych. 3. Stanowiska urzędnicze w urzędach mogą zajmować także osoby oddelegowane na podstawie odrębnych przepisów do wykonywania zadań poza jednostką organizacyjną, w której są zatrudnione. 4. Prawa i obowiązki członków korpusu służby zagranicznej oraz zasady organizacji i funkcjonowania tej służby określa odrębna ustawa.


Art. 20. 1. W urzędach tworzy się, z zastrzeżeniem ust. 4 i 5, stanowisko dyrektora generalnego urzędu, który podlega bezpośrednio właściwemu ministrowi, kierownikowi urzędu centralnego lub wojewodzie. 2. Dyrektor generalny urzędu: 1) zapewnia funkcjonowanie i ciągłość pracy urzędu, warunki jego działania, a także organizację pracy, w szczególności przez: a) sprawowanie bezpośredniego nadzoru nad komórkami organizacyjnymi urzędu w zakresie prawidłowego wykonywania przez nie zadań określonych przez organ administracji rządowej, z wyjątkiem komórek bezpośrednio nadzorowanych przez ten organ na podstawie ustaw, b) nadzorowanie organizacyjne przebiegu prac nad terminowym przygotowaniem projektu budżetu i układu wykonawczego budżetu w części dotyczącej urzędu, c) występowanie z wnioskiem do właściwego organu administracji rządowej o nadanie regulaminu organizacyjnego urzędu lub jego komórek organizacyjnych, a następnie ustalanie regulaminu pracy, d) gospodarowanie mieniem urzędu, w tym zlecanie usług i dokonywanie zakupów dla urzędu oraz zapewnianie prowadzenia ewidencji majątku urzędu, e) reprezentowanie Skarbu Państwa w odniesieniu do mienia urzędu, z zastrzeżeniem art. 26 pkt 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o administracji rządowej w województwie (Dz.U. Nr 91, poz. 577), f) prowadzenie kontroli wewnętrznej w urzędzie, g) sprawowanie nadzoru nad gospodarstwami pomocniczymi urzędu, h) zapewnianie przestrzegania przepisów o tajemnicy ustawowo chronionej, i) zapewnianie przestrzegania zasad techniki prawodawczej, 2) dokonuje czynności z zakresu prawa pracy wobec osób zatrudnionych w urzędzie, chyba że ustawa stanowi inaczej, oraz realizuje politykę personalną w służbie cywilnej, a w szczególności: a) dokonuje czynności wynikających z nawiązania i trwania stosunku pracy z członkami korpusu służby cywilnej oraz czynności związanych z ustaniem stosunku pracy, b) dysponuje funduszem nagród, chyba że odrębne przepisy stanowią inaczej, c) administruje środkami zakładowego funduszu świadczeń socjalnych w urzędzie, 3) wykonuje określone zadania kierownika urzędu, jeżeli odrębne przepisy tak stanowią, 4) wykonuje inne zadania z upoważnienia organu administracji rządowej. 3. Dyrektor generalny urzędu niezwłocznie wyznacza, w uzgodnieniu z właściwym organem administracji rządowej, zastępującego go dyrektora departamentu (komórki równorzędnej) lub wydziału (komórki równorzędnej). O ustanowieniu zastępstwa dyrektor generalny niezwłocznie zawiadamia Szefa Służby Cywilnej. 4. Zadania przewidziane w ustawie dla dyrektora generalnego urzędu wykonują w urzędach terenowych organów administracji rządowej podległych ministrom lub centralnym organom administracji rządowej oraz w urzędach, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 5, kierownicy tych urzędów, a w regionalnych izbach obrachunkowych oraz w samorządowych kolegiach odwoławczych ich prezesi. 5. Prezes Rady Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, urzędy centralnych organów administracji rządowej, w których nie tworzy się stanowiska dyrektora generalnego urzędu ze względu na specjalistyczny charakter zadań wykonywanych przez te urzędy. 6. Zadania przewidziane w ustawie dla dyrektora generalnego urzędu wykonują w urzędach, o których mowa w ust. 5, kierownicy tych urzędów. Do kierowników urzędów, o których mowa w ust. 5, oraz do ich zastępców, stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące dyrektora generalnego określone w ustawie i w odrębnych przepisach. 7. W terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie przepisów wydanych na podstawie ust. 5, stanowiska kierowników urzędów określonych w tych przepisach oraz stanowiska ich zastępców, zostaną obsadzone w drodze konkursu. Rozdział 3 Nawiązanie stosunku pracy w służbie cywilnej


Art. 21. 1. Dyrektor generalny urzędu organizuje nabór kandydatów do korpusu służby cywilnej. 2. Nabór, o którym mowa w ust. 1, dotyczy także absolwentów Krajowej Szkoły Administracji Publicznej.


Art. 22. 1. Dyrektor generalny urzędu, z zastrzeżeniem art. 23, ma obowiązek upowszechniać informacje o wolnych stanowiskach pracy w służbie cywilnej w kierowanym przez siebie urzędzie poprzez umieszczenie ogłoszenia w miejscu powszechnie dostępnym w siedzibie urzędu, a także poprzez opublikowanie go w Biuletynie Służby Cywilnej. 2. Ogłoszenie powinno zawierać: 1) nazwę i adres urzędu, 2) określenie stanowiska pracy, 3) wymagania związane ze stanowiskiem pracy zgodnie z opisem danego stanowiska, ze wskazaniem, które z nich są niezbędne, a które dodatkowe, 4) zakres zadań wykonywanych na stanowisku pracy, 5) wskazanie wymaganych dokumentów, 6) termin i miejsce składania dokumentów. 3. Umieszczenie ogłoszenia w Biuletynie Służby Cywilnej jest bezpłatne.


Art. 23. Prezes Rady Ministrów, zgodnie z odrębnymi przepisami, wskazuje absolwentom kolejnych roczników Krajowej Szkoły Administracji Publicznej pierwsze stanowiska pracy w służbie cywilnej przedstawione przez Szefa Służby Cywilnej, z wyjątkiem wyższych stanowisk w służbie cywilnej.


Art. 24. Stosunek pracy pracownika służby cywilnej nawiązuje się na podstawie umowy o pracę na czas nie określony lub na czas określony, nie dłuższy niż 3 lata. W przypadku umowy na czas określony wcześniejsze rozwiązanie stosunku pracy może być dokonane za dwutygodniowym wypowiedzeniem.


Art. 25. 1. W przypadku osób podejmujących po raz pierwszy pracę w służbie cywilnej umowę o pracę zawiera się na czas określony; w czasie trwania umowy osoby te obowiązane są do odbycia służby przygotowawczej, z zastrzeżeniem art. 27. 2. Służba przygotowawcza ma na celu teoretyczne i praktyczne przygotowanie pracownika służby cywilnej do należytego wykonywania obowiązków służbowych. 3. Dyrektor generalny urzędu powołuje komisję egzaminacyjną do oceny umiejętności praktycznego stosowania przez kandydata wiedzy zdobytej podczas służby przygotowawczej. 4. Służba przygotowawcza trwa 6 miesięcy i kończy się nie później niż po upływie 18 miesięcy od podjęcia przez pracownika pracy w danym urzędzie. Służba przygotowawcza kończy się oceną komisji egzaminacyjnej. 5. Dyrektor generalny urzędu, na podstawie oceny komisji egzaminacyjnej, zawiera z pracownikiem umowę o pracę na czas nie określony lub umowę o pracę rozwiązuje.


Art. 26. 1. Służbę przygotowawczą organizuje dyrektor generalny urzędu, zgodnie z programem opracowanym przez Szefa Służby Cywilnej w porozumieniu z Krajową Szkołą Administracji Publicznej i publikowanym w Biuletynie Służby Cywilnej. 2. Program służby przygotowawczej może być rozszerzony przez dyrektora generalnego urzędu o część specjalistyczną, uwzględniającą zadania danego urzędu.


Art. 27. 1. Absolwenci Krajowej Szkoły Administracji Publicznej zwolnieni są z odbywania służby przygotowawczej. 2. Dyrektor generalny urzędu może skrócić okres służby przygotowawczej lub zwolnić z obowiązku jej odbywania pracownika, który wykaże się wymaganą programem służby przygotowawczej wiedzą teoretyczną, umiejętnościami stosowania tej wiedzy w praktyce oraz znajomością organizacji i zasad funkcjonowania urzędu.


Art. 28. O uzyskanie mianowania w służbie cywilnej może ubiegać się osoba, która: 1) jest pracownikiem służby cywilnej, 2) odbyła służbę przygotowawczą, z zastrzeżeniem art. 27, 3) posiada co najmniej dwuletni staż pracy w służbie cywilnej, 4) posiada tytuł magistra lub równorzędny, 5) zna co najmniej jeden język obcy, 6) jest żołnierzem rezerwy lub nie podlega powszechnemu obowiązkowi obrony.


Art. 29. 1. Szef Służby Cywilnej określa i publikuje w Biuletynie Służby Cywilnej wzór zgłoszenia do postępowania kwalifikacyjnego dla pracowników służby cywilnej ubiegających się o mianowanie oraz wzór wniosku o mianowanie dla absolwentów Krajowej Szkoły Administracji Publicznej. 2. Szef Służby Cywilnej, w terminie 14 dni od opublikowania ustawy budżetowej, podaje do publicznej wiadomości poprzez ogłoszenie w Biuletynie Służby Cywilnej maksymalną liczbę nowych mianowań w danym roku.


Art. 3. W rozumieniu ustawy: 1) pracownik służby cywilnej oznacza osobę zatrudnioną na podstawie umowy o pracę zgodnie z zasadami określonymi w ustawie, 2) urzędnik służby cywilnej oznacza osobę zatrudnioną na podstawie mianowania zgodnie z zasadami określonymi w ustawie, 3) członek korpusu służby cywilnej oznacza osobę, o której mowa w pkt 1 oraz w pkt 2.


Art. 30. 1. Pracownik służby cywilnej kieruje do Szefa Służby Cywilnej zgłoszenie do postępowania kwalifikacyjnego. Zgłoszenie do postępowania kwalifikacyjnego w danym roku kalendarzowym składa się w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 maja. 2. Absolwenci Krajowej Szkoły Administracji Publicznej, którzy spełniają warunki określone w art. 28 pkt 1 i 4-6 składają do Szefa Służby Cywilnej wniosek o mianowanie w służbie cywilnej. Wnioski o mianowanie składa się w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 maja. 3. Dyrektor generalny właściwego urzędu potwierdza spełnianie przez pracownika służby cywilnej składającego zgłoszenie lub wniosek, o których mowa w art. 29 ust. 1, warunków określonych w art. 4 pkt 1-3 i art. 28.


Art. 31. 1. Szef Służby Cywilnej, z zastrzeżeniem art. 30 ust. 2, prowadzi postępowanie kwalifikacyjne dla pracowników służby cywilnej ubiegających się o mianowanie. 2. W celu przeprowadzenia postępowania kwalifikacyjnego Szef Służby Cywilnej powołuje zespół sprawdzający liczący co najmniej 5 osób. 3. W toku postępowania kwalifikacyjnego sprawdza się wiedzę, kwalifikacje i predyspozycje niezbędne do wypełniania zadań służby cywilnej. 4. Wyniki postępowania kwalifikacyjnego wyraża się w punktach. 5. Dodatkowo przyznaje się punkty za: 1) wyniki ostatniej oceny, o której mowa w art. 73, 2) znajomość określonych języków obcych, 3) ukończenie studiów podyplomowych, 4) posiadanie stopnia lub tytułu naukowego, 5) posiadanie określonych kwalifikacji zawodowych. 6. Ostatecznym wynikiem postępowania kwalifikacyjnego jest suma punktów, o których mowa w ust. 4 i 5. 7. Ostateczne wyniki postępowania kwalifikacyjnego stanowiące sumę punktów wyższą od minimalnej liczby punktów, określonej w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów, podlegają uszeregowaniu w porządku malejącym. 8. Wyniki postępowania kwalifikacyjnego, o których mowa w ust. 7, publikowane są w Biuletynie Służby Cywilnej.


Art. 32. Rada Służby Cywilnej kieruje swojego przedstawiciela do obserwacji prac zespołu sprawdzającego. W przypadku naruszenia zasad przeprowadzania postępowania kwalifikacyjnego Rada Służby Cywilnej informuje Prezesa Rady Ministrów oraz Szefa Służby Cywilnej o stwierdzonych naruszeniach.


Art. 33. W przypadku stwierdzenia naruszenia zasad przeprowadzania postępowania kwalifikacyjnego Szef Służby Cywilnej zarządza przeprowadzenie ponownego postępowania kwalifikacyjnego.


Art. 34. Osoba przystępująca do postępowania kwalifikacyjnego wnosi za nie opłatę w wysokości nie wyższej niż 50% najniższego wynagrodzenia za pracę pracowników. Opłata stanowi dochód budżetu państwa.


Art. 35. Posiadanie przez absolwenta Krajowej Szkoły Administracji Publicznej wiedzy, kwalifikacji i predyspozycji niezbędnych do wypełniania zadań służby cywilnej sprawdzane jest w toku kształcenia w tej szkole i potwierdzane dyplomem jej ukończenia.


Art. 36. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób przeprowadzania postępowania kwalifikacyjnego w służbie cywilnej, ustalając: 1) zakres tematyczny postępowania kwalifikacyjnego, 2) organizację i sposób prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego oraz szczegółowe zasady przyznawania punktów, o których mowa w art. 31 ust. 4 i 5, 3) minimalną liczbę punktów, o której mowa w art. 31 ust. 7, nie niższą niż 35 maksymalnej możliwej do uzyskania liczby punktów, 4) rodzaje dokumentów potwierdzających spełnianie warunków określonych w art. 28 pkt 5 oraz w art. 31 ust. 5 pkt 2-5, 5) wysokość i sposób wnoszenia opłaty, o której mowa w art. 34, 6) języki obce, o których mowa w art. 28 pkt 5 i w art. 31 ust. 5 pkt 2, oraz rodzaje kwalifikacji zawodowych określonych w art. 31 ust. 5 pkt 5.


Art. 37. 1. Mianowań dokonuje się w ramach limitu, o którym mowa w art. 6 ust. 1. 2. Szef Służby Cywilnej dokonuje w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej mianowania pracownika służby cywilnej, który ukończył w danym roku postępowanie kwalifikacyjne z liczbą punktów wyższą od liczby punktów, o której mowa w art. 31 ust. 7, i z miejscem uprawniającym do mianowania lub ukończył Krajową Szkołę Administracji Publicznej. 3. Osiągnięcie miejsca uprawniającego do mianowania oznacza uzyskanie w postępowaniu kwalifikacyjnym co najmniej najniższej liczby punktów pozwalającej na mianowanie wszystkich osób, które uzyskały tę liczbę punktów bez konieczności przekroczenia limitu, o którym mowa w art. 6 ust. 1. Ustalenie miejsca uprawniającego do mianowania następuje po uwzględnieniu liczby mianowań absolwentów Krajowej Szkoły Administracji Publicznej. 4. Z dniem mianowania dotychczasowy stosunek pracy przekształca się w stosunek pracy na podstawie mianowania.