Art. 36{2}. 1. Odpisy ksiąg wieczystych według ostatniego stanu wpisów wydaje się na żądanie osób zainteresowanych lub na żądanie sądu, prokuratora, notariusza, organu administracji rządowej oraz jednostki samorządu terytorialnego. 2. Odpisy ksiąg wieczystych obejmujące wpisy wykreślone wydaje się tylko na żądanie sądu, prokuratora, notariusza, organu administracji rządowej oraz jednostki samorządu terytorialnego, a w wypadkach uzasadnionych, również na żądanie osoby, której wykreślony wpis dotyczył. 3. Odpisy dokumentów znajdujących się w aktach ksiąg wieczystych wydaje się na żądanie osób zainteresowanych lub na żądanie sądu, prokuratora, notariusza, organu administracji rządowej oraz jednostki samorządu terytorialnego. 4. Nie wydaje się dokumentów znajdujących się w aktach ksiąg wieczystych, jeżeli dokumenty te stanowią podstawę wpisu."; 13) skreśla się art. 37-57; 14) art. 58 otrzymuje brzmienie: "Art. 58. 1. Minister Sprawiedliwości, w drodze rozporządzenia, określi: 1) sądy rejonowe prowadzące księgi wieczyste oraz obszary ich właściwości miejscowej, 2) czynności, które przy prowadzeniu i przechowywaniu ksiąg wieczystych mogą spełniać samodzielnie pracownicy sądowi, 3) szczegółowy sposób prowadzenia ksiąg wieczystych, wzory ksiąg wieczystych oraz szczegółową treść i sposób dokonywania wpisów w księgach wieczystych. 2. Minister Sprawiedliwości może określić, w drodze rozporządzenia, sposób wykorzystywania programu informatycznego dla celów prowadzenia ksiąg wieczystych, na zasadach, o których mowa w art. 25. 3. Wydając rozporządzenia, o których mowa w ust. 1 i 2 należy brać pod uwagę zasady sprawności, racjonalności i szybkiego działania sądu."; 15) po art. 58 dodaje się art. 58{1} i 58{2} w brzmieniu: "Art. 58{1}. 1. W razie powstania stanu zagrożenia zniszczeniem zbioru ksiąg wieczystych w znacznej skali, na skutek zdarzeń o charakterze nadzwyczajnym, treść wpisów w księgach wieczystych podlega utrwaleniu, z zachowaniem wszystkich cech ksiąg wieczystych. 2. Utrwalenie treści wpisów w księgach wieczystych w trybie, o którym mowa w ust. 1, może być przeprowadzane na podstawie zarządzenia Ministra Sprawiedliwości określającego sąd, w którym nastąpiło zdarzenie o charakterze nadzwyczajnym, powodujące powstanie zagrożenia zniszczeniem zbioru ksiąg wieczystych. 3. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, sposób utrwalania treści wpisów w księgach wieczystych, w sytuacjach, o których mowa w ust. 1, oraz szczegółowy tryb wykonywania czynności z tym związanych, mając na względzie zasady szybkości i doboru technologii stosowanych przy utrwalaniu treści zapewniających wierne ich zachowanie.


Ustawa z dnia 11 maja 2001 r. o zmianie ustawy o księgach wieczystych i hipotece, ustawy - Kodeks postępowania cywilnego, ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz ustawy - Prawo o notariacie

Art. 4. W ustawie z dnia 14 lutego 1991 r. - Prawo o notariacie (Dz.U. Nr 22, poz. 91, z 1997 r. Nr 28, poz. 153, z 1999 r. Nr 101, poz. 1178 oraz z 2000 r. Nr 48, poz. 551, Nr 94, poz. 1037, Nr 116, poz. 1216 i Nr 120, poz. 1268) wprowadza się następujące zmiany: 1) art. 7 otrzymuje brzmienie: "Art. 7. §1. Notariusz jako płatnik na podstawie odrębnych przepisów pobiera podatki i opłaty skarbowe. §2. Jeżeli wniosek o wpis do księgi wieczystej, o którym mowa w art. 92 § 4, podlega opłacie sądowej, notariusz pobiera od wnioskodawców tę opłatę i zaznacza w akcie notarialnym wysokość pobranej opłaty sądowej. Notariusz obowiązany jest uzależnić sporządzenie aktu notarialnego od uprzedniego uiszczenia przez strony należnej opłaty sądowej. Pobraną opłatę sądową notariusz przekazuje właściwemu sądowi rejonowemu. §3. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, sposób pobierania i uiszczania oraz sposób i termin przekazywania sądom a także zwrotu należności, o których mowa w § 2 oraz sposób prowadzenia ich ewidencji."; 2) w art. 80 w § 4 dodaje się zdanie drugie w brzmieniu: "Do protokołu nie stosuje się przepisów art. 5, art. 92 § 1 pkt 4-8 i art. 94 § 1."; 3) w art. 92 po § 3 dodaje się § 4 w brzmieniu: "§4. Jeżeli akt notarialny w swej treści zawiera przeniesienie, zmianę lub zrzeczenie się prawa ujawnionego w księdze wieczystej albo ustanowienie prawa podlegającego ujawnieniu w księdze wieczystej, bądź obejmuje czynność przenoszącą własność nieruchomości, chociażby dla tej nieruchomości nie była prowadzona księga wieczysta, notariusz sporządzający akt notarialny jest obowiązany zamieścić w tym akcie wniosek o dokonanie wpisu w księdze wieczystej, zawierający wszystkie dane wymagane przepisami Kodeksu postępowania cywilnego. Notariusz jest obowiązany przesłać z urzędu sądowi właściwemu do prowadzenia ksiąg wieczystych wypis aktu notarialnego zawierający wniosek o wpis do księgi wieczystej wraz z dokumentami stanowiącymi podstawę wpisu, w terminie trzech dni od sporządzenia aktu."; 4) po art. 109 dodaje się art. 109a w brzmieniu: "Art. 109a. Wypisy aktu notarialnego sprostowanego protokołem zgodnie z art. 80 § 4 wydaje się z uwzględnieniem treści sprostowania.".


Art. 5. W postępowaniu wieczystoksięgowym, w sprawach, w których wnioski zostały złożone przed dniem wejścia w życie ustawy, w zakresie kosztów sądowych stosuje się przepisy dotychczasowe.


Art. 58{2}. 1. Kopia powstała w trybie określonym w art. 58{1} podlega uwierzytelnieniu przez sędziego lub referendarza i ma moc księgi wieczystej. 2. W razie konieczności dokonania nowego wpisu, w księdze wieczystej, w miejsce której została sporządzona kopia, w trybie określonym w art. 58{1}, zaprowadza się, jako jej ciąg dalszy, księgę wieczystą według wzoru określonego w art. 25 ust. 1, z jednoczesnym przeniesieniem do niej wszystkich aktualnych wpisów."; 16) skreśla się rozdział 3 w dziale I; 17) w art. 65 w ust. 4 w pkt 3 skreśla się wyrazy "(prawo do lokalu mieszkalnego w domu wybudowanym przez spółdzielnię mieszkaniową w celu przeniesienia jego własności na członka)"; 18) w art. 68 dodaje się zdanie drugie w brzmieniu: "Jeżeli wierzytelność, zgodnie z prawem została wyrażona w innym pieniądzu niż pieniądz polski, hipotekę wyraża się w tym innym pieniądzu."; 19) w art. 76 po ust. 2 dodaje się ust. 3 i 4 w brzmieniu: "3. W celu zabezpieczenia tej samej wierzytelności można, w drodze czynności prawnej, obciążyć więcej niż jedną nieruchomość (hipoteka łączna umowna). 4. Do hipoteki zabezpieczającej kredyt udzielony na budowę domów mieszkalnych, jeżeli podział nieruchomości polega na przeniesieniu własności części nieruchomości zabudowanej domem mieszkalnym, przepisu ust. 1 nie stosuje się. W takim wypadku hipoteka ulega podziałowi zgodnie z postanowieniami umowy."; 20) w art. 109 w ust. 2 wyrazy "własnością państwową" zastępuje się wyrazami "własnością Skarbu Państwa"; 21) po art. 111 dodaje się art. 111{1} w brzmieniu: "Art. 111{1}. 1. Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, łączne obciążenie kilku nieruchomości hipoteką przymusową jest niedopuszczalne, chyba że nieruchomości te są już obciążone inną hipoteką łączną albo stanowią własność dłużników solidarnych. 2. Podział zabezpieczenia między poszczególne nieruchomości zależy od uznania wierzyciela.".


Art. 6. W postępowaniu wieczystoksięgowym, w sprawach wszczętych z urzędu, do których przed dniem wejścia w życie ustawy nie został złożony wniosek, postępowanie przynaglające umarza się z urzędu. Nieściągnięte grzywny, nałożone na podstawie art. 35 ustawy, o której mowa w art. 1, sąd umarza z urzędu.


Art. 626{1}. §1. Sprawy w postępowaniu wieczystoksięgowym rozpoznawane są na posiedzeniu niejawnym. §2. Uczestnikami postępowania oprócz wnioskodawcy są tylko te osoby, których prawa zostały wykreślone lub obciążone bądź na rzecz których wpis ma nastąpić. §3. Nie stanowi przeszkody do wpisu okoliczność, że po złożeniu wniosku wnioskodawca bądź inny uczestnik postępowania zmarł lub został pozbawiony albo ograniczony w możliwości rozporządzania prawem albo w zdolności do czynności prawnych. §4. Przepisów art. 113 nie stosuje się w postępowaniu wieczystoksięgowym, z wyjątkiem zwolnienia z opłat sądowych od wnoszonych środków zaskarżenia. Jednak wnioskodawca nie ma obowiązku uiszczania opłat sądowych od wniosku o wpis do księgi wieczystej zamieszczonego w akcie notarialnym, jeżeli został w całości zwolniony od ponoszenia wynagrodzenia notariusza. §5. Jeżeli wpis do księgi wieczystej ma nastąpić na wniosek zawarty w akcie notarialnym, za wartość prawa podlegającego ujawnieniu przyjmuje się, zawartą w akcie notarialnym wartość przedmiotu podaną przez strony. W takim przypadku przepisu art. 25 nie stosuje się.


Art. 626{2}. §1. Wniosek o dokonanie wpisu składa się na urzędowym formularzu. §2. Przepis § 1 nie dotyczy wniosku zawartego w akcie notarialnym, o którym mowa w art. 626{4}. §3. Do wniosku o dokonanie wpisu należy dołączyć dokumenty, stanowiące podstawę wpisu w księdze wieczystej. §4. Jeżeli z dokumentów załączonych do wniosku wynika, że nastąpiła zmiana w prawie własności, sąd, zwracając wniosek, stosuje art. 626{13} § 1. §5. Wniosek o dokonanie wpisu może złożyć właściciel nieruchomości, użytkownik wieczysty, osoba na rzecz której wpis ma nastąpić, albo wierzyciel, jeżeli przysługuje mu prawo, które może być wpisane w księdze wieczystej. W sprawach dotyczących obciążeń powstałych z mocy ustawy wniosek może złożyć uprawniony organ.


Art. 626{3}. W postępowaniu wieczystoksięgowym nie stosuje się przepisów o wznowieniu postępowania.


Art. 626{4}. Przekazanie przez notariusza sądowi wypisu aktu notarialnego zawierającego wniosek o dokonanie wpisu do księgi wieczystej, na podstawie odrębnych przepisów, uważa się za złożenie wniosku przez uprawnionego.


Art. 626{7}. §1. Wniosek o wpis powinien być w dniu wpływu do sądu zarejestrowany niezwłocznie w dzienniku ksiąg wieczystych i opatrzony kolejnym numerem. §2. Niezwłocznie po zarejestrowaniu wniosku w dzienniku ksiąg wieczystych, zaznacza się w odpowiednim dziale księgi wieczystej numer wniosku (wzmianka o wniosku). §3. Wzmiankę o wniosku wykreśla się z urzędu, niezwłocznie po dokonaniu wpisu, po uprawomocnieniu się postanowienia o odmowie dokonania wpisu lub o odrzuceniu wniosku albo o umorzeniu postępowania albo po uprawomocnieniu się zarządzenia o zwrocie wniosku. §4. W razie wniesienia skargi na wpis w księdze wieczystej dokonany przez referendarza stosuje się odpowiednio przepisy § 1 i § 2. Wzmiankę o skardze wykreśla się z urzędu po rozpoznaniu skargi.


Art. 626{6}. §1. O kolejności wniosku o wpis rozstrzyga chwila wpływu wniosku do właściwego sądu. Za chwilę wpływu wniosku uważa się godzinę i minutę, w której w danym dniu wniosek wpłynął do sądu. §2. Wnioski, które wpłynęły w tej samej chwili, będą uważane za złożone równocześnie.


Art. 626{9}. Sąd oddala wniosek o wpis, jeżeli brak jest podstaw albo istnieją przeszkody do jego dokonania.


Art. 626{10}. §1. O dokonanym wpisie sąd zawiadamia uczestników postępowania. Nie zawiadamia się uczestnika, który na piśmie zrzekł się zawiadomienia. §2. Zawiadomienie zawiera istotną treść wpisu. §3. Apelację od wpisu wnosi się w terminie dwóch tygodni od doręczenia zawiadomienia o wpisie. Dla uczestnika, który zrzekł się zawiadomienia termin ten biegnie od dnia dokonania wpisu.


Art. 626{11}.§1. Niezwłocznie po wniesieniu apelacji, sąd z urzędu wpisuje wzmiankę o apelacji. §2. W razie wniesienia kasacji, wpis wzmianki o kasacji dokonuje się z urzędu niezwłocznie po przedstawieniu przez zainteresowanego zawiadomienia o wniesieniu kasacji. §3. Do wzmianki o apelacji i o kasacji odpowiednio stosuje się art. 626{7}.


Art. 626{12}.§1. Osoba, na rzecz której wpisane jest prawo lub roszczenie w księdze wieczystej, jej przedstawiciel albo pełnomocnik do doręczeń, mają obowiązek niezwłocznego zawiadomienia sądu prowadzącego księgę wieczystą o każdej zmianie adresu względnie wskazania adresu do doręczeń. Osoba zamieszkała lub mająca siedzibę za granicą jest obowiązana wskazać pełnomocnika do doręczeń w Rzeczypospolitej Polskiej. §2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do spadkobierców lub innych następców prawnych osoby, na rzecz której jest wpisane prawo w księdze wieczystej. §3. W razie zaniedbania obowiązku, o którym mowa w § 1 i 2, pismo sądowe pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia, chyba że nowy adres jest sądowi znany.


Art. 626{13}.§1. Sąd z urzędu dokona wpisu ostrzeżenia, jeżeli dostrzeże niezgodność stanu prawnego ujawnionego w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. W razie stwierdzenia, że dla tej samej nieruchomości albo dla tego samego ograniczonego prawa rzeczowego prowadzi się dwie lub więcej ksiąg wieczystych, ujawniających odmienny stan prawny, wpisu ostrzeżenia dokonuje się we wszystkich księgach wieczystych założonych dla tej nieruchomości. §2. Sprostowania usterek wpisu, które nie mogą wywołać niezgodności treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym dokonuje się z urzędu.".


Art. 626{5}. Jeżeli z treści wniosku i dołączonych dokumentów wynika, że nastąpiła zmiana prawa własności, cofnięcie wniosku o wpis tego prawa jest niedopuszczalne.


Art. 626{8}. §1. Wpis dokonywany jest jedynie na wniosek i w jego granicach, chyba że przepis szczególny przewiduje dokonanie wpisu z urzędu. §2. Rozpoznając wniosek o wpis, sąd bada jedynie treść wniosku, treść i formę dołączonych do wniosku dokumentów oraz treść księgi wieczystej. §3. W postępowaniu wieczystoksięgowym wpis w księdze wieczystej jest orzeczeniem. Uzasadnienia wpisu nie sporządza się. §4. Założenie księgi wieczystej następuje z chwilą dokonania pierwszego wpisu.


Art. 7. Marszałek Sejmu, w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, ogłosi w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej jednolity tekst ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem wydania jednolitego tekstu.


Art. 8. Ustawa wchodzi w życie po upływie trzech miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 7 ustawy wymienionej w art. 4, który wchodzi w życie z dniem 1 września 2001 r. oraz art. 626{2} § 1 ustawy wymienionej w art. 2, który wchodzi w życie z dniem wejścia w życie systemu informatycznego zakładania i prowadzenia ksiąg wieczystych, o którym mowa w art. 25{1} ust. 1 ustawy wymienionej w art. 1.


Ustawa z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach Rozdział 1 Przepisy ogólne

Art. 1. Celem ustawy jest zapewnienie jednolitości miar i wymaganej dokładności pomiarów wielkości fizycznych w Rzeczypospolitej Polskiej.


Art. 10. Organami administracji miar są: 1) Prezes Głównego Urzędu Miar, będący centralnym organem administracji rządowej, zwany dalej "Prezesem", 2) dyrektorzy okręgowych urzędów miar, zwani dalej "dyrektorami", 3) naczelnicy obwodowych urzędów miar, zwani dalej "naczelnikami".


Art. 11. 1. Prezes wykonuje swoje zadania przy pomocy Głównego Urzędu Miar, zwanego dalej "Urzędem". 2. Dyrektorzy i naczelnicy wykonują swoje zadania przy pomocy podległych im urzędów.


Art. 12. 1. Prezesa powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów. 2. Wiceprezesów Urzędu powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów na wniosek Prezesa. 3. Dyrektorów powołuje i odwołuje Prezes. 4. Naczelników powołuje i odwołuje Prezes na wniosek właściwego dyrektora.


Art. 13. Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, tworzy i znosi okręgowe i obwodowe urzędy miar, a także określa ich obszar działania i siedziby, przy uwzględnieniu lokalnych potrzeb, rozwoju gospodarczego oraz tradycji poszczególnych województw i powiatów, jak również warunków ekonomicznych działania urzędów.


Art. 14. Organizację Urzędu określi statut, nadany przez Prezesa Rady Ministrów w drodze rozporządzenia, a okręgowych urzędów miar - regulaminy nadane przez Prezesa, przy uwzględnieniu potrzeb gospodarki oraz możliwości kadrowych i finansowych urzędów.


Art. 15. Urząd oraz okręgowe urzędy miar są jednostkami budżetowymi w rozumieniu ustawy o finansach publicznych.


Art. 16. Do zakresu działania Prezesa w sprawach miar należy: 1) budowa, utrzymywanie i modernizacja państwowych wzorców jednostek miar, przechowywanych i stosowanych w Urzędzie, oraz prowadzenie prac rozwojowych w tym zakresie, 2) informowanie, w drodze obwieszczenia, o spełnieniu przez wzorce jednostek miar warunków określonych dla państwowych wzorców jednostek miar, 3) zapewnienie, w drodze porównań, powiązania państwowych wzorców jednostek miar z międzynarodowymi wzorcami jednostek miar lub wzorcami jednostek miar w innych krajach, 4) zapewnienie przekazywania wartości legalnych jednostek miar od państwowych wzorców jednostek miar do przyrządów pomiarowych, 5) sprawowanie nadzoru nad działalnością jednostek organizacyjnych i laboratoriów spoza administracji miar, będących właścicielami państwowych wzorców jednostek miar, utrzymujących i udostępniających te wzorce, 6) zatwierdzanie typów przyrządów pomiarowych na podstawie wyników przeprowadzonych badań i nadawanie znaków zatwierdzenia typu, w drodze decyzji, jak również cofanie decyzji zatwierdzenia typu, 7) wydawanie certyfikatów zgodności w ramach systemu Międzynarodowej Organizacji Metrologii Prawnej, 8) wykonywanie prawnej kontroli metrologicznej oraz uznawanie za równoważną prawnej kontroli metrologicznej w Rzeczypospolitej Polskiej odpowiedniej kontroli wykonanej przez właściwe zagraniczne instytucje metrologiczne, 9) udzielanie i cofanie, w drodze decyzji, notyfikacji do dokonywania czynności oceny zgodności lub upoważnień do legalizacji ponownej określonych rodzajów przyrządów pomiarowych po sprawdzeniu spełnienia wymagań, dotyczących w szczególności wyposażenia technicznego i kwalifikacji personelu, niezbędnych do wykonywania tych zadań oraz do zapewnienia bezstronności formułowania ocen, 10) udzielanie i cofanie, w drodze decyzji, upoważnień do wykonywania napraw lub instalacji określonych rodzajów przyrządów pomiarowych po sprawdzeniu spełnienia wymagań niezbędnych do wykonywania tych czynności, 11) sprawowanie nadzoru nad jednostkami, o których mowa w pkt 9 i 10, w zakresie działalności wynikającej z udzielonych im upoważnień, 12) reprezentowanie Rzeczypospolitej Polskiej w metrologicznych organizacjach międzynarodowych i regionalnych oraz współdziałanie z krajowymi i zagranicznymi instytucjami prowadzącymi działania w zakresie miar, 13) prowadzenie rejestru zatwierdzonych typów przyrządów pomiarowych, 14) wydawanie Dziennika Urzędowego Głównego Urzędu Miar, 15) wydawanie publikacji popularyzujących i promujących zagadnienia miar, 16) szkolenie specjalistyczne w dziedzinie miar, 17) przygotowywanie projektów rozporządzeń, wydawanych przez organy administracji rządowej, w sprawach należących do jego zakresu działania, 18) opiniowanie nadsyłanych do Urzędu projektów aktów prawnych, 19) inicjowanie prac legislacyjnych w sprawach miar, 20) inicjowanie prac normalizacyjnych w sprawach miar, 21) wykonywanie innych zadań przewidzianych w odrębnych ustawach lub powierzonych przez Prezesa Rady Ministrów.


Art. 17. 1. Prezes może, na wniosek podmiotów, o których mowa w art. 4 pkt 17, w uzgodnieniu z właściwymi dyrektorami, tworzyć na czas określony punkty legalizacyjne, uwzględniając potrzeby gospodarki oraz możliwości organizacyjne i kadrowe urzędów. 2. Prezes może znosić punkty legalizacyjne, jeżeli stwierdzi niecelowość lub nieopłacalność ich utrzymywania, gdy wystąpią trudności kadrowe uniemożliwiające obsługę punktu lub gdy punkt przestanie spełniać wymagania określone przy jego utworzeniu. 3. Informacje o utworzeniu lub zniesieniu punktów legalizacyjnych są ogłaszane w Dzienniku Urzędowym Głównego Urzędu Miar.


Art. 18. 1. Obwieszczenia Prezesa w sprawach, o których mowa w art. 16 pkt 2, 9 i 10, ogłaszane są w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" oraz przekazywane właściwym instytucjom i organizacjom zagranicznym, stosownie do wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych. 2. Informacje w sprawach, o których mowa w art. 16 pkt 6, ogłaszane są w Dzienniku Urzędowym Głównego Urzędu Miar oraz przekazywane właściwym instytucjom i organizacjom zagranicznym, stosownie do wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych.


Art. 19. Urząd może wykonywać inne prace metrologiczne, zgodnie z kompetencjami i możliwościami technicznymi, w tym wzorcowanie i ekspertyzy przyrządów pomiarowych oraz czynności metrologiczne związane z kontrolą towarów paczkowanych, a także udzielać konsultacji i prowadzić doradztwo techniczne w zakresie doboru i stosowania przyrządów pomiarowych.


Art. 2. 1. Ustawa reguluje zagadnienia: 1) legalnych jednostek miar i państwowych wzorców jednostek miar, 2) prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych, 3) kompetencji i zadań organów administracji rządowej właściwych w sprawach miar, zwanych dalej "organami administracji miar", 4) sprawowania nadzoru nad wykonywaniem przepisów ustawy. 2. W sprawach nieokreślonych w niniejszej ustawie, dotyczących przyrządów pomiarowych, stosuje się przepisy regulujące zagadnienia oceny zgodności wyrobów oraz akredytacji, zawarte w ustawie z dnia 28 kwietnia 2000 r. o systemie oceny zgodności, akredytacji oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 43, poz. 489), zwanej dalej "ustawą o ocenie zgodności".


Art. 20. 1. Do zakresu działania dyrektorów i naczelników, stosownie do właściwości terytorialnej podległych im urzędów, należy: 1) badanie przyrządów pomiarowych w celu zapewnienia wykonania zadań, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2, a w szczególności legalizacja przyrządów pomiarowych oraz czynności metrologiczne związane z kontrolą towarów paczkowanych, 2) realizowanie zadań w zakresie sprawowania nadzoru nad wykonywaniem przepisów ustawy oraz współdziałanie z administracją publiczną w tym zakresie, 3) wykonywanie innych zadań powierzonych przez Prezesa. 2. Okręgowe i obwodowe urzędy miar mogą wykonywać inne prace metrologiczne, zgodnie z kompetencjami i możliwościami technicznymi, w tym wzorcowanie i ekspertyzy przyrządów pomiarowych. Rozdział 5 Nadzór nad wykonywaniem przepisów ustawy


Art. 21. 1. Organy administracji miar sprawują nadzór nad wykonywaniem przepisów ustawy poprzez: 1) wydawanie zaleceń pokontrolnych i sprawdzanie stanu ich realizacji, 2) kierowanie wniosków o ukaranie do właściwego organu orzekającego w sprawach o wykroczenia, 3) stosowanie egzekucji obowiązków niepieniężnych, zgodnie z przepisami o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, 4) kierowanie do właściwego organu zawiadomień o popełnieniu przestępstwa w przypadku uzasadnionych podejrzeń o fałszowanie dowodów oceny zgodności lub legalizacji ponownej, 5) wycofanie z obrotu lub użytkowania, w drodze decyzji, przyrządów pomiarowych niespełniających wymagań metrologicznych. 2. Organy administracji miar sprawują nadzór, o którym mowa w ust. 1, na podstawie kontroli przeprowadzanych przez upoważnionych pracowników urzędów miar, którzy po okazaniu legitymacji i pisemnego upoważnienia są uprawnieni do: 1) wstępu na teren nieruchomości lub pomieszczeń, gdzie przeprowadzana jest kontrola, 2) badania dokumentów oraz zbierania ustnych i pisemnych wyjaśnień w sprawach objętych zakresem kontroli, 3) zbierania i zabezpieczania dowodów naruszenia przepisów ustawy, 4) legitymowania osób, w uzasadnionych przypadkach, w celu ustalenia ich tożsamości, 5) nakładania grzywien w drodze mandatu karnego. 3. Kontroli, o której mowa w ust. 2, w zakresie stosowania legalnych jednostek miar lub przyrządów pomiarowych, o których mowa w art. 6 i art. 8 ust. 1, podlegają osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, zwane dalej "kontrolowanymi". 4. Kontrolowani są uprawnieni do: 1) uzyskania informacji o swoich prawach oraz o zakresie przeprowadzanej kontroli, 2) obecności podczas wszystkich czynności pracowników urzędów miar, wykonywanych podczas kontroli, 3) podpisania protokołu kontroli albo podania w ciągu 7 dni od dnia doręczenia protokołu pisemnego uzasadnienia przyczyny odmowy jego podpisania.


Art. 22. 1. Do kontroli wykonywania przepisów ustawy uprawnione są także, w ramach swoich kompetencji, inne jednostki administracji publicznej, a w szczególności inspekcja handlowa, inspekcja sanitarna oraz urzędy górnicze. 2. Organy administracji miar współdziałają w zakresie sprawowania nadzoru nad wykonywaniem przepisów ustawy z jednostkami, o których mowa w ust. 1. 3. Organy lub upoważnieni pracownicy administracji miar mogą wezwać, w pilnych przypadkach także ustnie, pomoc funkcjonariuszy policji, jeżeli natrafią na opór, który uniemożliwia lub utrudnia sprawowanie nadzoru nad wykonywaniem przepisów ustawy.


Art. 23. 1. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady przeprowadzania kontroli, jak również wzory upoważnień do kontroli, legitymacji oraz protokołów. 2. Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, określi w szczególności: 1) zakres i tryb przeprowadzania kontroli, w tym zakres i tryb udostępniania przyrządów pomiarowych oraz dokumentacji związanej z tymi przyrządami, 2) zakres współdziałania z jednostkami administracji publicznej, o których mowa w art. 22 ust. 1. Rozdział 6 Opłaty za czynności organów administracji miar i podległych im urzędów


Art. 24. 1. Pobiera się opłaty za czynności wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy, związane z: 1) prawną kontrolą metrologiczną przyrządów pomiarowych, 2) uznawaniem za równoważne prawnej kontroli metrologicznej w Rzeczypospolitej Polskiej odpowiednich kontroli wykonanych przez właściwe zagraniczne instytucje metrologiczne, 3) uznawaniem wzorców jednostek miar za państwowe wzorce jednostek miar i sprawowaniem nadzoru nad jednostkami i laboratoriami spoza administracji miar będącymi właścicielami tych wzorców, 4) udzielaniem notyfikacji do dokonywania czynności oceny zgodności lub upoważnień do legalizacji ponownej, 5) udzielaniem upoważnień do wykonywania napraw lub instalacji przyrządów pomiarowych, 6) sprawowaniem nadzoru nad jednostkami, o których mowa w pkt 4 i 5, w zakresie działalności wynikającej z udzielonych im notyfikacji lub upoważnień, 7) kontrolą towarów paczkowanych, 8) tworzeniem punktów legalizacyjnych. 2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określa, w drodze rozporządzenia, wysokość i tryb pobierania opłat, o których mowa w ust. 1, uwzględniając wysokość uzasadnionych kosztów oraz wskaźnik wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych. 3. Opłaty, o których mowa w ust. 1, uiszcza wnioskodawca. 4. Nieuiszczone w terminie opłaty podlegają ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.


Art. 25. Za inne czynności, wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy na podstawie dobrowolnych wniosków zgłaszających, związane z: 1) badaniem przyrządów pomiarowych i wydawaniem certyfikatów zgodności w ramach systemu Międzynarodowej Organizacji Metrologii Prawnej, 2) wzorcowaniem i ekspertyzami przyrządów pomiarowych, 3) dostarczaniem odbiorcom wzorców miar i materiałów odniesienia, 4) udzielaniem konsultacji i prowadzeniem doradztwa technicznego w zakresie doboru i stosowania przyrządów pomiarowych, 5) szkoleniem specjalistycznym w dziedzinie miar na rzecz jednostek i podmiotów spoza administracji miar, - pobiera się wynagrodzenia określane w umowach cywilnoprawnych. Rozdział 7 Sankcje za naruszenie przepisów ustawy


Art. 26. 1. Kto wbrew przepisom ustawy: 1) wyraża wartości wielkości fizycznych w jednostkach miar innych niż legalne w dziedzinach, o których mowa w art. 6 ust. 1, 2) wprowadza do obrotu lub użytkowania, stosuje bądź przechowuje w stanie gotowości do użycia przyrządy pomiarowe, podlegające prawnej kontroli metrologicznej, bez wymaganych dowodów tej kontroli lub niespełniające wymagań metrologicznych, 3) użytkuje przyrządy pomiarowe w dziedzinach, o których mowa w art. 8 ust. 1, niezgodnie z warunkami właściwego ich stosowania, 4) dokonuje czynności oceny zgodności lub legalizacji ponownej określonych rodzajów przyrządów pomiarowych bez stosownych notyfikacji lub upoważnień, 5) naprawia lub instaluje określone rodzaje przyrządów pomiarowych bez stosownych upoważnień, 6) świadomie utrudnia organom administracji miar wykonywanie ich zadań w zakresie sprawowania nadzoru, - podlega karze grzywny. 2. Postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, prowadzi się na podstawie przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia. Rozdział 8 Przepisy dostosowujące, przejściowe i końcowe


Art. 27. Przyrządy pomiarowe zalegalizowane lub uwierzytelnione przed dniem wejścia w życie ustawy, niespełniające jej przepisów, mogą być nadal legalizowane, o ile spełniają wymagania dotychczasowych przepisów, lecz nie dłużej niż przez 10 lat od dnia wejścia w życie ustawy.


Art. 28. W sprawach wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.


Art. 29. Do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych prawna kontrola metrologiczna odbywa się na podstawie przepisów dotychczasowych, nie dłużej jednak niż przez 1 rok od dnia wejścia w życie ustawy.


Art. 3. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób prowadzenia i organizację działalności w celu zapewnienia jednolitości miar i dokładności pomiarów związanych z obronnością i bezpieczeństwem państwa, z uwzględnieniem wymagań dotyczących: 1) procedur pomiarowych, 2) prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych, 3) odniesienia do państwowych wzorców jednostek miar, 4) realizacji zobowiązań wynikających z wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych.


Art. 30. W ustawie z dnia 3 kwietnia 1993 r. - Prawo probiercze (Dz.U. Nr 55, poz. 249 oraz z 2000 r. Nr 120, poz. 1268) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 1 dodaje się ust. 3 i 4 w brzmieniu: "3. Dyrektorów okręgowych urzędów probierczych powołuje i odwołuje Prezes Urzędu. 4. Naczelników obwodowych urzędów probierczych powołuje i odwołuje Prezes Urzędu na wniosek właściwych dyrektorów okręgowych urzędów probierczych."; 2) dodaje się art. 1a w brzmieniu: "Art. 1a. 1. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres działania organów i urzędów administracji probierczej. 2. Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, tworzy i znosi okręgowe i obwodowe urzędy probiercze, a także określa ich obszar działania i siedziby, przy uwzględnieniu lokalnych potrzeb oraz tradycji poszczególnych województw i powiatów, jak również warunków ekonomicznych działania tych urzędów. 3. Organizację okręgowych urzędów probierczych określają regulaminy nadane przez Prezesa Urzędu, przy uwzględnieniu możliwości kadrowych i finansowych urzędów.".


Art. 31. W ustawie z dnia 28 kwietnia 2000 r. o systemie oceny zgodności, akredytacji oraz zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 43, poz. 489) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 5 w pkt 9 po wyrazach "ministra" dodaje się wyrazy "lub kierownika urzędu centralnego,"; 2) art. 26 ust. 2 otrzymuje brzmienie: "2. Notyfikacji udziela, odpowiednio, minister lub kierownik urzędu centralnego właściwy ze względu na przedmiot oceny zgodności, zwany dalej Ministrem, w drodze decyzji administracyjnej."


Art. 32. Traci moc ustawa z dnia 3 kwietnia 1993 r. o utworzeniu Głównego Urzędu Miar (Dz.U. Nr 55, poz. 247, z 1998 r. Nr 37, poz. 202 oraz z 2000 r. Nr 120, poz. 1268).


Art. 33. Traci moc ustawa z dnia 3 kwietnia 1993 r. - Prawo o miarach (Dz.U. Nr 55, poz. 248, z 1997 r. Nr 43, poz. 272 i Nr 121, poz. 770 oraz z 2000 r. Nr 43, poz. 489 i Nr 120, poz. 1268).


Art. 34. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r. z wyjątkiem przepisów art. 9 pkt 8, art. 16 pkt 10, art. 24 ust. 1 pkt 5, art. 26 ust. 1 pkt 5 i art. 31, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.


Art. 4. Użyte w ustawie określenia oznaczają: 1) legalna jednostka miary - jednostkę miary, której stosowanie jest nakazane lub dozwolone przepisem prawnym, 2) wzorzec jednostki miary - przyrząd pomiarowy przeznaczony do zdefiniowania, zrealizowania, zachowania lub odtwarzania jednostki miary albo jednej lub wielu wartości danej wielkości fizycznej i służący jako odniesienie, 3) państwowy wzorzec jednostki miary - wzorzec jednostki miary uznany urzędowo w Rzeczypospolitej Polskiej za podstawę do przypisywania wartości innym wzorcom jednostki miary danej wielkości fizycznej, 4) Międzynarodowy Układ Jednostek Miar (SI) - spójny układ jednostek miar, przyjęty i zalecany przez Generalną Konferencję Miar, 5) przyrząd pomiarowy - urządzenie, układ pomiarowy lub jego elementy, przeznaczone do wykonania pomiarów samodzielnie lub w połączeniu z jednym lub wieloma urządzeniami dodatkowymi; wzorce miary i materiały odniesienia są traktowane jako przyrządy pomiarowe, 6) wzorzec miary - urządzenie przeznaczone do odtwarzania lub dostarczania jednej lub wielu znanych wartości danej wielkości fizycznej w sposób niezmienny podczas jego stosowania, 7) materiał odniesienia - materiał lub substancję, których jedna lub więcej wartości ich właściwości są dostatecznie jednorodne i określone w stopniu umożliwiającym stosowanie do wzorcowania przyrządu pomiarowego, oceny metody pomiarowej lub przypisania wartości właściwościom innych materiałów, 8) wymagania metrologiczne - wymagania zasadnicze i szczegółowe, którym musi odpowiadać przyrząd pomiarowy, zdefiniowane we właściwych przepisach, 9) prawna kontrola metrologiczna - działanie zmierzające do wykazania, że przyrząd pomiarowy spełnia wymagania metrologiczne określone we właściwych przepisach, 10) ocena zgodności - działanie zmierzające do wykazania, że należycie zidentyfikowany przyrząd pomiarowy lub proces jego wytwarzania jest zgodny z wymaganiami zasadniczymi i szczegółowymi, zdefiniowanymi we właściwych przepisach, 11) procedury oceny zgodności (moduły) - procedury w rozumieniu ustawy o ocenie zgodności, zdefiniowane we właściwych przepisach, 12) zatwierdzenie typu - wykazanie na podstawie wyników przeprowadzonych badań, że typ przyrządu pomiarowego spełnia wymagania metrologiczne określone we właściwych przepisach, 13) legalizacja - sprawdzenie, stwierdzenie i poświadczenie dowodem legalizacji, że przyrząd pomiarowy spełnia wymagania metrologiczne określone we właściwych przepisach; pojęcie to obejmuje: a) legalizację pierwotną - legalizację przyrządu pomiarowego po raz pierwszy po wyprodukowaniu, przed wprowadzeniem go do obrotu lub użytkowania, b) legalizację ponowną - każdą kolejną legalizację przyrządu pomiarowego, c) legalizację jednostkową - legalizację pierwotną przyrządu pomiarowego w wykonaniu jednostkowym, skonstruowanego dla określonego, szczególnego zastosowania; obejmuje ona swoim zakresem badania wykonywane w ramach zatwierdzenia typu, 14) wzorcowanie - czynności ustalające relację między wartościami wielkości mierzonej wskazanymi przez przyrząd pomiarowy a odpowiednimi wartościami wielkości fizycznych, realizowanymi przez wzorzec jednostki miary, 15) wprowadzenie do obrotu - przekazanie przyrządu pomiarowego po raz pierwszy sprzedawcy bądź użytkownikowi przez producenta, jego przedstawiciela lub importera, 16) wprowadzenie do użytkowania - zastosowanie przyrządu pomiarowego po raz pierwszy do celu, dla którego jest on przeznaczony, 17) punkt legalizacyjny - miejsce wykonywania przez organy administracji miar czynności związanych z legalizacją dużej ilości określonych rodzajów przyrządów pomiarowych u producenta, importera albo u przedsiębiorcy dokonującego napraw lub instalacji. Rozdział 2 Legalne jednostki miar i państwowe wzorce jednostek miar


Art. 5. 1. Legalnymi jednostkami miar są: 1) jednostki Międzynarodowego Układu Jednostek Miar (SI), 2) jednostki nienależące do Międzynarodowego Układu Jednostek Miar (SI), lecz dopuszczone do stosowania w drodze rozporządzenia Rady Ministrów, oraz ich dziesiętne podwielokrotności i wielokrotności, przy uwzględnieniu zobowiązań wynikających z wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych. 2. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia: 1) nazwy, definicje i oznaczenia, 2) przedrostki i ich oznaczenia przeznaczone do tworzenia dziesiętnych podwielokrotności i wielokrotności, 3) zasady pisowni oznaczeń - jednostek miar, o których mowa w ust. 1, przy uwzględnieniu zobowiązań wynikających z wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych.


Art. 6. 1. Obowiązek stosowania legalnych jednostek miar dotyczy użytkowania przyrządów pomiarowych, wykonywania pomiarów i wyrażania wartości wielkości fizycznych w gospodarce, ochronie zdrowia i bezpieczeństwa publicznego oraz przy czynnościach o charakterze administracyjnym. 2. Jednostki miar inne niż określone w art. 5 mogą być stosowane w gospodarce w dziedzinach: transportu morskiego, lotniczego i kolejowego, na mocy porozumień międzynarodowych.


Art. 7. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, warunki i tryb uznawania wzorców jednostek miar za państwowe wzorce jednostek miar oraz niezbędną dokumentację wzorców, uwzględniając obowiązki jednostek organizacyjnych ubiegających się o uznanie wzorców za państwowe wzorce jednostek miar, jak również powiązanie tych wzorców z międzynarodowymi wzorcami jednostek miar lub wzorcami w innych krajach. Rozdział 3 Prawna kontrola metrologiczna


Art. 8. 1. Prawnej kontroli metrologicznej podlegają przyrządy pomiarowe, stosowane: 1) w ochronie zdrowia, życia i środowiska, 2) w ochronie bezpieczeństwa i porządku publicznego, 3) w ochronie praw konsumenta, 4) przy pobieraniu opłat, podatków i niepodatkowych należności budżetowych oraz ustalaniu opustów, kar umownych, wynagrodzeń i odszkodowań, a także przy pobieraniu i ustalaniu podobnych należności i świadczeń, 5) przy dokonywaniu kontroli celnej, 6) w obrocie handlowym. 2. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, przyrządy pomiarowe, o których mowa w ust. 1, z uwzględnieniem dziedzin pomiarowych oraz zobowiązań wynikających z wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych. 3. Prawna kontrola metrologiczna przed wprowadzeniem przyrządów pomiarowych do obrotu lub użytkowania wykonywana jest zgodnie z procedurami oceny zgodności (modułami), a w szczególności poprzez badania typu potwierdzone decyzją zatwierdzenia typu, legalizację pierwotną lub legalizację jednostkową, natomiast dla przyrządów pomiarowych będących w użytkowaniu - poprzez legalizację ponowną. 4. Warunkiem dopuszczenia przyrządów pomiarowych do legalizacji pierwotnej jest uzyskanie zatwierdzenia typu, z wyjątkiem przyrządów pomiarowych, o których mowa w art. 9 pkt 6.


Art. 9. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia: 1) warunki i tryb zgłaszania przyrządów pomiarowych do prawnej kontroli metrologicznej, ustalając w szczególności podmioty uprawnione do zgłaszania przyrządów pomiarowych, miejsce dokonywania kontroli metrologicznych, zakres badań oraz warunki techniczne użytkowania i wymaganą dokumentację, jak również obowiązki zgłaszającego, 2) szczegółowy tryb wykonywania prawnej kontroli metrologicznej, uwzględniający procedury oceny zgodności (moduły) dla określonych rodzajów przyrządów pomiarowych przed ich wprowadzeniem do obrotu lub użytkowania oraz sposób dokumentowania zatwierdzenia typu, okres ważności decyzji zatwierdzenia typu, jak również zasady wydawania decyzji zatwierdzenia typu ograniczonych: krótszym okresem ważności, liczbą przyrządów pomiarowych lub warunkami technicznymi ich użytkowania, a także warunki i tryb cofania decyzji zatwierdzenia typu, 3) wymagania metrologiczne, którym powinny odpowiadać przyrządy pomiarowe podlegające prawnej kontroli metrologicznej, uwzględniając rodzaje dowodów tej kontroli, a także warunki właściwego stosowania i warunki techniczne ich użytkowania, 4) wzory znaków zatwierdzenia typu, uwzględniając wymiary, kształt, datę nadania oraz miejsce ich umieszczenia, 5) wzory dowodów oceny zgodności i legalizacji ponownej, uwzględniając wymiary, kształt, datę nadania, miejsce umieszczenia oraz okresy ich ważności, 6) rodzaje przyrządów pomiarowych, które są legalizowane bez zatwierdzenia typu, 7) wymagania warunkujące udzielenie notyfikacji do dokonywania czynności oceny zgodności i wydanie upoważnień do legalizacji ponownej określonych rodzajów przyrządów pomiarowych, uwzględniając w szczególności wyposażenie techniczne i kwalifikacje personelu niezbędne do wykonywania tych zadań oraz do zapewnienia bezstronności formułowania ocen, 8) rodzaje przyrządów pomiarowych, które są naprawiane lub instalowane wyłącznie przez upoważnionych przedsiębiorców, dokonujących odpowiednio napraw lub instalacji, oraz stawiane im wymagania w zakresie posiadanego wyposażenia i kwalifikacji , 9) wartości podstawowych stałych fizycznych i liczbowe dane odniesienia dla właściwości substancji i materiałów, - przy uwzględnieniu zobowiązań wynikających z wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych. Rozdział 4 Kompetencje i zadania organów administracji miar


Ustawa z dnia 11 maja 2001 r. o opakowaniach i odpadach opakowaniowych Rozdział 1 Przepisy ogólne

Art. 1. 1. Ustawa określa wymagania, jakim muszą odpowiadać opakowania ze względu na zasady ochrony środowiska oraz sposoby postępowania z opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, zapewniające ochronę życia i zdrowia ludzi oraz ochronę środowiska, zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju. 2. W sprawach dotyczących postępowania z odpadami opakowaniowymi w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się przepisy o odpadach. 3. Przepisy ustawy nie naruszają postanowień działu II w tytule I ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr ..., poz. ...).


Art. 10. 1. Producent i importer substancji chemicznych bardzo toksycznych, toksycznych, rakotwórczych, mutagennych lub niebezpiecznych dla środowiska, określonych w przepisach o substancjach i preparatach chemicznych, są obowiązani ustalić wysokość kaucji na opakowania jednostkowe tych substancji, nie niższą od 10% i nie wyższą od 30% ceny substancji chemicznej zawartej w takim opakowaniu. 2. Producent i importer substancji chemicznych, o których mowa w ust. 1, są obowiązani odebrać na własny koszt od sprzedawcy, opakowania wielokrotnego użytku i odpady opakowaniowe po tych substancjach. 3. Jeżeli zwrot pobranej kaucji przez sprzedawcę jest niemożliwy z powodu przerwy lub zakończenia działalności, producent lub importer substancji chemicznych, o których mowa w ust. 1, jest obowiązany przyjmować od użytkowników opakowania wielokrotnego użytku i odpady opakowaniowe po substancjach chemicznych. Przyjmując opakowania wielokrotnego użytku i odpady opakowaniowe po tych substancjach, producent lub importer jest obowiązany zwrócić pobraną kaucję. 4. Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, rodzaje opakowań dla określonych rodzajów substancji chemicznych, wobec których stosuje się inną wysokość kaucji, niż określona w ust. 1, ze względu na specyfikę tych opakowań lub tych substancji.


Art. 11. Producent i importer, o których mowa w art. 10 ust. 1, są obowiązani do posiadania zezwolenia, na prowadzenie działalności w zakresie zbierania, transportu, odzysku lub unieszkodliwiania odpadów opakowaniowych po substancjach chemicznych bardzo toksycznych, toksycznych, rakotwórczych, mutagennych lub niebezpiecznych dla środowiska, o którym mowa w przepisach o odpadach. Rozdział 4 Obowiązki sprzedawcy i użytkownika produktów w opakowaniach


Art. 12. Sprzedawca produktów w opakowaniach jest obowiązany do przekazywania użytkownikom tych produktów informacji o opakowaniach i odpadach opakowaniowych w zakresie: 1) dostępnych systemów zwrotu, zbiórki i odzysku, w tym recyklingu, 2) właściwego postępowania z odpadami opakowaniowymi, 3) znaczenia oznaczeń stosowanych na opakowaniach - co najmniej przez wywieszenie odpowiedniej informacji w miejscu sprzedaży.


Art. 13. 1. Jednostki handlu detalicznego o powierzchni handlowej powyżej 25 m2 sprzedające napoje w opakowaniach jednorazowych, są obowiązane do posiadania w ofercie handlowej podobnych produktów dostępnych w opakowaniach wielokrotnego użytku. 2. Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw środowiska, uwzględniając możliwości stosowania opakowań wielokrotnego użytku, określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje napojów, których nie dotyczy obowiązek, o którym mowa w ust. 1.


Art. 14. Jednostki handlu detalicznego są obowiązane do przyjmowania zwracanych i na wymianę opakowań wielokrotnego użytku po produktach w takich opakowaniach, które znajdują się w ich ofercie handlowej.


Art. 15. Jednostki handlu detalicznego o powierzchni handlowej powyżej 2 000 m2 są obowiązane do prowadzenia na własny koszt selektywnej zbiórki odpadów opakowaniowych po produktach w opakowaniach, które znajdują się w ich ofercie handlowej, według rodzajów odpadów określonych w przepisach o odpadach.


Art. 16. 1. Sprzedawca substancji chemicznych, o których mowa w art. 10 ust. 1, jest obowiązany pobrać kaucję za opakowania jednostkowe tych substancji w wysokości ustalonej przez ich producenta lub importera. 2. Sprzedawca, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany przyjmować od użytkowników opakowania wielokrotnego użytku i odpady opakowaniowe po substancjach, o których mowa w art. 10 ust. 1, w celu ich przekazania producentowi lub importerowi. Przyjmując opakowania wielokrotnego użytku i odpady opakowaniowe po tych substancjach, sprzedawca jest obowiązany zwrócić pobraną kaucję. 3. Sprzedawca, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany do posiadania zezwolenia, na prowadzenie działalności w zakresie zbierania lub transportu odpadów opakowaniowych po substancjach chemicznych bardzo toksycznych, toksycznych, rakotwórczych, mutagennych lub niebezpiecznych dla środowiska, o którym mowa w przepisach o odpadach.


Art. 17. Użytkownik substancji chemicznych, o których mowa w art. 10 ust. 1, jest obowiązany zwrócić sprzedawcy opakowania wielokrotnego użytku i odpady opakowaniowe po tych substancjach.


Art. 18. Nadzór nad przestrzeganiem przepisów art. 10, art. 12-14 oraz art. 16 ust. 1 i 2 sprawuje Inspekcja Handlowa, działająca na podstawie przepisów odrębnych. Rozdział 5 Obowiązki organów administracji publicznej


Art. 19. 1. Na podstawie sprawozdań, o których mowa w art. 7 ust. 1 oraz w art. 9 ust. 3, marszałek województwa sporządza raport wojewódzki zawierający: 1) imię i nazwisko, adres zamieszkania lub nazwę i adres siedziby producenta, importera i eksportera opakowań oraz eksportera produktów w opakowaniach, 2) masę wytworzonych, przywiezionych z zagranicy lub wywiezionych za granicę opakowań, według rodzaju materiału z jakiego zostały wykonane, z wyszczególnieniem opakowań wielokrotnego użytku, 3) informację o realizacji przez producentów i importerów opakowań ograniczeń wynikających z art. 5 ust. 1 pkt 4. 2. Raport, o którym mowa w ust. 1, marszałek województwa przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska do dnia 15 maja za poprzedni rok kalendarzowy. 3. Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się potrzebą stworzenia ujednoliconego systemu zbierania i przetwarzania danych, o których mowa w ust. 1, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady składania raportów wojewódzkich oraz wzór formularza.


Art. 2. Przepisy ustawy stosuje się do opakowań wprowadzanych na polski obszar celny w ramach procedury dopuszczenia do obrotu, opakowań będących przedmiotem działalności gospodarczej na terenie kraju oraz wszystkich powstałych z nich odpadów opakowaniowych.


Art. 20. Minister właściwy do spraw środowiska prowadzi bazę danych, dotyczących gospodarki opakowaniami i odpadami opakowaniowymi na podstawie raportów wojewódzkich, o których mowa w art. 19 ust. 1, oraz sprawozdań i zbiorczych informacji, o których mowa w przepisach o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej i opłacie depozytowej. Rozdział 6 Przepisy karne


Art. 21. Kto, produkując, importując, lub wprowadzając do obrotu opakowania lub produkty w opakowaniach: 1) przekracza maksymalną sumę zawartości ołowiu, kadmu, rtęci i chromu sześciowartościowego w opakowaniu lub 2) nie znakuje opakowań zgodnie z wymogami podlega karze grzywny.


Art. 22. 1. Kto, produkując, importując lub eksportując opakowania nie składa marszałkowi województwa sprawozdań o opakowaniach lub składa sprawozdanie niezgodne z dokumentami, niekompletne lub nieterminowo podlega karze grzywny. 2. Tej samej karze podlega eksporter produktów w opakowaniu, który nie składa marszałkowi województwa sprawozdania o wywiezionych za granicę opakowaniach.


Art. 23. Kto, produkując lub importując substancje chemiczne bardzo toksyczne, toksyczne, rakotwórcze, mutagenne lub niebezpieczne dla środowiska: 1) nie ustala wysokości kaucji na opakowanie tej substancji lub ustala ją w wysokości niezgodnej z przepisami, lub 2) nie odbiera na własny koszt opakowań po tych substancjach podlega karze grzywny.


Art. 24. Kto, sprzedając substancje chemiczne bardzo toksyczne, toksyczne, rakotwórcze, mutagenne lub niebezpieczne dla środowiska: 1) nie pobiera od użytkownika substancji kaucji albo pobiera w wysokości niezgodnej z przepisami, lub 2) nie zwraca użytkownikowi substancji kaucji lub nie przyjmuje od użytkownika opakowania wielokrotnego użytku i odpadów opakowaniowych po tej substancji podlega karze grzywny.


Art. 25. Kto, będąc użytkownikiem substancji chemicznej bardzo toksycznej, toksycznej, rakotwórczej, mutagennej lub niebezpiecznej dla środowiska nie zwraca sprzedawcy opakowania wielokrotnego użytku i odpadów opakowaniowych po tej substancji podlega karze grzywny.


Art. 26. Kto, sprzedając produkty w opakowaniach, nie wywiesza w miejscu sprzedaży informacji o opakowaniach i odpadach opakowaniowych w zakresie: 1) dostępnych systemów zwrotu, zbiórki i odzysku, w tym recyklingu, 2) właściwego postępowania z odpadami opakowaniowymi, 3) znaczenia oznaczeń stosowanych na opakowaniach podlega karze grzywny.


Art. 27. Kto, zarządzając jednostką handlu detalicznego nie przyjmuje zwracanych i na wymianę opakowań wielokrotnego użytku po produktach będących w ofercie handlowej w tej jednostce podlega karze grzywny.


Art. 28. Kto, zarządzając jednostką handlu detalicznego o powierzchni handlowej powyżej 2000 m2 nie prowadzi selektywnej zbiórki opakowań po produktach będących w ofercie handlowej w tej jednostce podlega karze grzywny.


Art. 29. Orzekanie w sprawach o czyny określone w art. 21-28 następuje w trybie przepisów o postępowaniu w sprawach o wykroczenia. Rozdział 7 Przepisy końcowe


Art. 3. 1. Opakowaniami w rozumieniu ustawy są wprowadzone do obrotu wyroby wykonane z jakichkolwiek materiałów, przeznaczone do przechowywania, ochrony, przewozu, dostarczania lub prezentacji wszelkich produktów, od surowców do towarów przetworzonych. 2. Opakowania obejmują: 1) opakowania jednostkowe, służące do przekazywania produktu użytkownikowi w miejscu zakupu, w tym przeznaczone do konsumpcji produktów naczynia jednorazowego użytku, 2) opakowania zbiorcze, zawierające wielokrotność opakowań jednostkowych produktów, niezależnie od tego, czy są one przekazywane użytkownikowi, czy też służą zaopatrywaniu punktów sprzedaży i które można zdjąć z produktu bez naruszenia jego cech, 3) opakowania transportowe, służące do transportu produktów w opakowaniach jednostkowych lub zbiorczych w celu zapobiegania ich uszkodzeniom, z wyłączeniem kontenerów do transportu drogowego, kolejowego, wodnego lub lotniczego. 3. Ilekroć w ustawie jest mowa o: 1) odpadach opakowaniowych - rozumie się przez to wszystkie opakowania, w tym opakowania wielokrotnego użytku wycofane z ponownego użycia, stanowiące odpady w rozumieniu przepisów o odpadach, z wyjątkiem odpadów powstających w procesie produkcji opakowań, 2) odzysku - rozumie się przez to odzysk w rozumieniu przepisów o odpadach, 3) recyklingu - rozumie się przez to recykling w rozumieniu przepisów o odpadach, 4) wielokrotnym użytku - rozumie się przez to każde działanie, w trakcie którego opakowanie przeznaczone i zaprojektowane do co najmniej dwukrotnego zastosowania jest powtórnie wykorzystywane do tego samego celu, do którego było pierwotnie przeznaczone.


Art. 30. W ustawie z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz.U. Nr 77, poz. 335, z 1996 r. Nr 106, poz. 496, z 1997 r. Nr 121, poz. 770, Nr 133, poz. 885 i Nr 141, poz. 943, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 2000 r. Nr 12, poz. 136 i Nr 109, poz. 1157 oraz z 2001 r. Nr 38, poz. 452) w art. 2 w ust. 1 w pkt 10 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 11 w brzmieniu: "11) kontrola przestrzegania przepisów o opakowaniach i odpadach opakowaniowych.".


Art. 31. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r., z wyjątkiem art. 5 ust. 1 pkt 4, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.


Art. 4. Przepisy ustawy nie naruszają wymagań przewidzianych dla opakowań w przepisach odrębnych. Rozdział 2 Obowiązki producenta, importera i eksportera opakowań


Art. 5. 1. Producent i importer opakowań powinni ograniczać ilość i negatywne oddziaływanie na środowisko substancji stosowanych do produkcji opakowań oraz wytwarzanych odpadów opakowaniowych w taki sposób, aby: 1) objętość i masa opakowań były ograniczone do niezbędnego minimum wymaganego do spełnienia ich funkcji, biorąc pod uwagę oczekiwania użytkownika, 2) opakowania były projektowane i wykonane w sposób umożliwiający ich wielokrotny użytek i późniejszy recykling, a jeśli nie jest to możliwe, to przynajmniej recykling, a jeżeli nie jest on możliwy to inną formę odzysku, 3) opakowania zawierały możliwie najmniejszą ilość substancji stwarzających zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi lub dla środowiska, 4) maksymalna suma zawartości ołowiu, kadmu, rtęci i chromu sześciowartościowego w opakowaniu nie przekraczała 100 mgkg, z zastrzeżeniem ust. 3. 2. Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się potrzebą uzyskania wiarygodnych i powtarzalnych wyników, określi, w drodze rozporządzenia, metodyki referencyjne oznaczania sumy zawartości ołowiu, kadmu, rtęci i chromu sześciowartościowego w opakowaniach. 3. Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się właściwościami fizycznymi i składem chemicznym opakowań, a także ryzykiem powstania zagrożeń dla życia lub zdrowia ludzi lub dla środowiska, określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje opakowań zwolnionych z wymagań określonych w ust. 1 pkt 4 oraz rodzaje opakowań, dla których maksymalna suma zawartości ołowiu, kadmu, rtęci i chromu sześciowartościowego może być wyższa niż określona w ust. 1 pkt 4, czas trwania oraz szczegółowe warunki zwolnienia lub podwyższenia zawartości. 4. Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki, kierując się właściwościami fizycznymi i składem chemicznym opakowań i odpadów opakowaniowych oraz ich podatnością na rozkład biologiczny, może określić, w drodze rozporządzenia: 1) wymagania dotyczące opakowań ze względu na zalecaną metodę odzysku, 2) wymagania dotyczące opakowań wielokrotnego użytku. 5. Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki, kierując się dostępnymi możliwościami technologicznymi i wymaganiami ochrony środowiska może, w drodze rozporządzenia, ustanowić ograniczenia lub zakazy stosowania określonych substancji używanych do produkcji opakowań, niespełniających wymagań określonych w ust. 1.


Art. 6. 1. Producent i importer opakowań mają obowiązek ich oznakowania, chyba że rodzaj opakowania tego nie wymaga. 2. Oznakowanie powinno określać: 1) rodzaj materiałów wykorzystanych do produkcji opakowania, 2) możliwość wielokrotnego użytku opakowania, 3) przydatność opakowania do recyklingu. 3. Oznakowanie umieszcza się na opakowaniu lub na naklejonej na nim etykiecie, a jeśli rozmiary opakowania na to nie pozwalają, na dołączonej do niego informacji. 4. Oznakowanie powinno być wyraźne, widoczne i czytelne oraz powinno zachowywać trwałość również po otwarciu opakowania. 5. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia: 1) rodzaje opakowań podlegających oznakowaniu, 2) wzory oznaczeń opakowań - kierując się potrzebą stworzenia jednolitego systemu oznakowania.


Art. 7. 1. Producent, importer i eksporter opakowań są obowiązani do składania właściwemu marszałkowi województwa rocznego sprawozdania o masie wytworzonych, przywiezionych z zagranicy oraz wywiezionych za granicę opakowań, według rodzaju materiałów, z jakich zostały wykonane, z wyszczególnieniem opakowań wielokrotnego użytku oraz o przestrzeganiu ograniczeń wynikających z art. 5 ust. 1 pkt 4, w terminie do dnia 31 marca za poprzedni rok kalendarzowy. 2. Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się potrzebą ujednolicenia sprawozdań, o których mowa w ust. 1, określi, w drodze rozporządzenia, wzory formularzy służących do składania sprawozdań, uwzględniając specyfikę małych i średnich przedsiębiorstw. 3. Dokumenty, na podstawie których sporządza się sprawozdanie, powinny być przechowywane przez 5 lat. 4. Marszałek województwa, któremu przedstawiane jest sprawozdanie może, w drodze decyzji, zobowiązać producenta, importera lub eksportera opakowań do przedłożenia dokumentów, o których mowa w ust. 3. 5. Właściwość miejscową marszałka województwa ustala się według siedziby lub miejsca zamieszkania producenta, importera lub eksportera opakowań, a w przypadku braku siedziby lub miejsca zamieszkania producenta, importera lub eksportera opakowań na terenie kraju właściwy miejscowo jest Marszałek Województwa Mazowieckiego. Rozdział 3 Obowiązki producenta, importera i eksportera produktów w opakowaniach


Art. 8. Do producenta i importera produktów w opakowaniach przepisy art. 5 ust. 1 i art. 6 ust. 1-4 stosuje się odpowiednio.


Art. 9. 1. Obowiązki producenta i importera produktów w opakowaniach, w zakresie osiągania poziomów odzysku i recyklingu określają przepisy o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej i opłacie depozytowej. 2. Obowiązki producenta i importera produktów w opakowaniach w zakresie sprawozdawczości o ilości i rodzajach stosowanych opakowań określają przepisy o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej i opłacie depozytowej. 3. Eksporter produktów w opakowaniach jest obowiązany do składania właściwemu marszałkowi województwa rocznego sprawozdania o masie wywiezionych za granicę opakowań, według rodzaju materiału, z jakich zostały wykonane, z wyszczególnieniem opakowań wielokrotnego użytku zastosowanych do opakowań eksportowanych produktów, w terminie do dnia 31 marca za poprzedni rok kalendarzowy. Przepis art. 7 ust. 5 stosuje się odpowiednio. 4. Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się potrzebą ujednolicenia sprawozdań, o których mowa w ust. 3, określi, w drodze rozporządzenia, wzory formularzy służących do składania sprawozdań, uwzględniając specyfikę małych i średnich przedsiębiorstw. 5. Dokumenty, na podstawie których sporządza się sprawozdanie, o którym mowa w ust. 3 powinny być przechowywane przez 5 lat. Przepis art. 7 ust. 4 stosuje się odpowiednio.


Ustawa z dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej i opłacie depozytowej Rozdział 1 Przepisy ogólne

Art. 1. 1. Ustawa określa obowiązki importerów oraz wytwórców produktów, zwanych dalej "przedsiębiorcami", związane z wprowadzaniem na rynek krajowy produktów w opakowaniach, których rodzaje określa załącznik nr 1 do ustawy i produktów wymienionych w załącznikach nr 2 i 3 do ustawy, oraz określa zasady ustalania i pobierania opłaty produktowej i opłaty depozytowej. 2. Przez przedsiębiorcę wprowadzającego na rynek krajowy produkty w opakowaniach wymienionych w załączniku nr 1 do ustawy rozumie się także przedsiębiorcę prowadzącego jednostkę handlu detalicznego o powierzchni handlowej powyżej 500 m2, sprzedającego produkty tam pakowane. 3. Przepisy ustawy stosuje się również do przedsiębiorcy wprowadzającego na rynek krajowy w drodze importu towary, których częściami składowymi są produkty wymienione w załącznikach nr 2 i 3 do ustawy. 4. W sprawach dotyczących gospodarowania odpadami opakowaniowymi i odpadami poużytkowymi, nieuregulowanych ustawą, stosuje się przepisy o odpadach. 5. Przepisy ustawy nie naruszają postanowień działu II w tytule I ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr ... poz. ...).


Art. 10. 1. Przedsiębiorca, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1, jest obowiązany do złożenia sprawozdania rocznego, zawierającego informacje o: 1) nazwie i siedzibie lub imieniu i nazwisku oraz adresie przedsiębiorcy, 2) odpowiednio masie lub ilości opakowań, wymienionych w załączniku nr 1 do ustawy, w których sprzedał produkty, lub sprzedanych produktów wymienionych w załącznikach nr 2 i 3 do ustawy, z podziałem na poszczególne ich rodzaje, 3) odpowiednio masie lub ilości odzyskanych i poddanych recyklingowi odpadów opakowaniowych i poużytkowych, z podziałem na poszczególne ich rodzaje, 4) osiągniętych poziomach odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych i poużytkowych, z podziałem na poszczególne ich rodzaje. 2. Organizacja jest obowiązana do złożenia sprawozdania rocznego, zawierającego informacje o: 1) nazwie i siedzibie oraz adresie organizacji, 2) wykazie przedsiębiorców, w imieniu których działała, 3) odpowiednio masie lub ilości opakowań, wymienionych w załączniku nr 1 do ustawy, w których przedsiębiorcy wymienieni w wykazie sprzedali produkty, lub sprzedanych przez przedsiębiorców produktów, wymienionych w załącznikach nr 2 i 3 do ustawy, z podziałem na poszczególne ich rodzaje, 4) odpowiednio masie lub ilości odzyskanych i poddanych recyklingowi odpadów opakowaniowych i poużytkowych, z podziałem na poszczególne ich rodzaje, 5) osiągniętych poziomach odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych i poużytkowych, z podziałem na poszczególne ich rodzaje. 3. Sprawozdania roczne, o których mowa w ust. 1 i 2, składane są marszałkowi województwa w terminie do dnia 31 marca następnego roku.


Art. 11. 1. Przedsiębiorca i organizacja obowiązani są do prowadzenia dodatkowej ewidencji uwzględniając także wymagania wynikające z odrębnych przepisów, w sposób umożliwiający ustalenie uzyskanych poziomów odzysku i recyklingu oraz obliczenie opłaty produktowej. 2. Przedsiębiorca i organizacja są obowiązani do przechowywania dodatkowej ewidencji, o której mowa w ust. 1, oraz innych dokumentów, o których mowa w art. 10 i 15, przez 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, którego dotyczą. Rozdział 3 Opłata produktowa


Art. 12. 1. Rozliczenie wykonania obowiązku, o którym mowa w art. 3, następuje na koniec roku kalendarzowego. 2. Przedsiębiorca, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 albo organizacja, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2, którzy nie wykonali obowiązku, o którym mowa w art. 3, są obowiązani do wpłacania opłaty produktowej, obliczonej oddzielnie w przypadku nieosiągnięcia wymaganego poziomu: 1) odzysku, 2) recyklingu. 3. Opłatę produktową oblicza się jako iloczyn stawki opłaty i różnicy pomiędzy wymaganym a osiągniętym poziomem odzysku (recyklingu) przeliczonej na wielkość wyrażoną w masie albo ilości produktów lub opakowań, z wyłączeniem przedsiębiorcy wprowadzającego na rynek krajowy, w drodze sprzedaży lub importu, akumulatory ołowiowe (kwasowe). 4. Opłatę produktową oblicza się oddzielnie dla każdego rodzaju opakowań wymienionych w załączniku nr 1 do ustawy i produktów wymienionych w załączniku nr 2 do ustawy (z wyłączeniem produktów określonych w poz. 4) oraz w załączniku nr 3 do ustawy.


Art. 13. Podstawę obliczenia opłaty produktowej stanowi: 1) masa w kilogramach - dla opakowań wymienionych w załączniku nr 1 do ustawy oraz produktów wymienionych w poz. 1 i 3 w załączniku nr 3 do ustawy, 2) ilość w sztukach - dla produktów wymienionych w załączniku nr 2 do ustawy oraz dla produktów wymienionych w poz. 2 w załączniku nr 3 do ustawy.


Art. 14. 1. Maksymalna stawka opłaty produktowej wynosi: 1) dla opakowań wymienionych w załączniku nr 1 do ustawy - 3 zł za 1 kg, 2) dla produktów wymienionych w poz. 1-3 w załączniku nr 2 do ustawy - 150 zł za sztukę, 3) dla produktów wymienionych w poz. 5 w załączniku nr 2 do ustawy - 50 zł za sztukę, 4) dla produktów wymienionych w poz. 6 w załączniku nr 2 do ustawy - 5 zł za sztukę, 5) dla produktów wymienionych w poz. 1 w załączniku nr 3 do ustawy - 2 zł za 1 kg, 6) dla produktów wymienionych w poz. 2 w załączniku nr 3 do ustawy - 3 zł za sztukę, 7) dla produktów wymienionych w poz. 3 w załączniku nr 3 do ustawy - 2 zł za 1 kg dla opony nowej i używanej regenerowanej (bieżnikowanej) oraz 8 zł za 1 kg dla opony używanej nieregenerowanej (niebieżnikowanej). 2. Stawki opłat, określone w ust. 1, podlegają z dniem 1 stycznia każdego roku kalendarzowego podwyższeniu w stopniu odpowiadającym średniorocznemu wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem, przyjętemu w ustawie budżetowej za rok poprzedni. 3. Minister właściwy do spraw środowiska, nie później niż w terminie do dnia 30 września każdego roku, ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", wysokość maksymalnych stawek opłat produktowych na następny rok. 4. Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, ustali szczegółowe stawki opłat produktowych dla poszczególnych opakowań lub produktów, o których mowa w ust. 1, kierując się negatywnym oddziaływaniem na środowisko odpadów opakowaniowych oraz odpadów poużytkowych z tych produktów, a także kosztami ich zagospodarowania.


Art. 15. 1. Przedsiębiorca i organizacja, o których mowa w art. 12 ust. 2, są obowiązani do złożenia marszałkowi województwa rocznego sprawozdania o wysokości należnej opłaty produktowej, z podziałem na poszczególne rodzaje opakowań lub produktów i określeniem odpowiednio ich masy lub ilości, w terminie do dnia 31 marca roku kalendarzowego następującego po roku, którego opłata dotyczy. 2. Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór sprawozdania, o którym mowa w ust. 1, kierując się potrzebą ujednolicenia sprawozdań.


Art. 16. 1. Obowiązek wpłacenia opłaty produktowej, obliczonej w sposób określony w art. 12, powstaje na koniec roku kalendarzowego. 2. Opłata produktowa jest wpłacana na odrębny rachunek bankowy urzędu marszałkowskiego do dnia 31 marca roku kalendarzowego następującego po roku, którego opłata dotyczy.


Art. 17. 1. W razie stwierdzenia, że przedsiębiorca lub organizacja, pomimo ciążącego obowiązku, nie dokonała wpłaty opłaty produktowej lub dokonała wpłaty w wysokości niższej od należnej, marszałek województwa wydaje decyzję, w której określa wysokość zaległości z tytułu opłaty produktowej wraz z odsetkami za zwłokę naliczonymi od następnego dnia po upływie terminu płatności. 2. W przypadku niewykonania decyzji określonej w ust. 1 marszałek województwa ustala, w drodze decyzji, dodatkową opłatę produktową w wysokości odpowiadającej 50% kwoty niewpłaconej opłaty produktowej. 3. Termin płatności opłat, o których mowa w ust. 1 i 2, wynosi 14 dni od dnia w którym decyzja ustalająca wysokość opłaty stała się ostateczna.


Art. 18. 1. W razie nieterminowego uiszczenia opłat produktowych lub uiszczenia ich w wysokości niższej od kwoty należnej naliczane są odsetki za zwłokę w wysokości i na zasadach określonych w przepisach działu III ustawy Ordynacja podatkowa. 2. Do opłat produktowych stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. 3. Obowiązek wpłacenia opłaty produktowej przedawnia się z upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym wpłata powinna nastąpić.


Art. 19. Do ponoszenia opłat produktowych stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują marszałkowi województwa Rozdział 4 Opłata depozytowa


Art. 2. Ilekroć w ustawie jest mowa o: 1) akumulatorze ołowiowym (kwasowym) - rozumie się przez to akumulator rozruchowy lub pojedyncze ogniwo akumulatora przemysłowego, 2) eksporcie produktów - rozumie się przez to objęcie produktów procedurą wywozu, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (Dz.U. Nr 23, poz. 117, Nr 64, poz. 407, Nr 121, poz. 770, Nr 157, poz. 1026 i Nr 160, poz. 1084, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 160, poz. 1063, z 1999 r. Nr 40, poz. 402 i Nr 72, poz. 802, z 2000 r. Nr 22, poz. 269, Nr 119, poz. 1250 i Nr 120, poz. 1268 oraz z 2001 r. Nr 12, poz. 92 i Nr 29, poz. 320), 3) imporcie produktów - rozumie się przez to objęcie produktu procedurą dopuszczenia do obrotu, w rozumieniu przepisów ustawy Kodeks celny, 4) Narodowym Funduszu - rozumie się przez to Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska, 5) odpadzie opakowaniowym " rozumie się przez to odpady w rozumieniu przepisów o opakowaniach i odpadach opakowaniowych powstające z opakowań, których rodzaje wymienione są w załączniku nr 1 do ustawy, 6) odpadzie poużytkowym " rozumie się przez to odpady powstające z produktów wymienionych w załącznikach nr 2 i 3 do ustawy, 7) odzysku " rozumie się przez to odzysk w rozumieniu przepisów o odpadach, 8) opłacie depozytowej - rozumie się przez to opłatę pobieraną przy sprzedaży detalicznej akumulatorów ołowiowych (kwasowych) jako osobnych produktów, której zwrot następuje po przekazaniu zużytego akumulatora sprzedawcy detalicznemu tych akumulatorów lub do punktu systemu zbiórki zużytych akumulatorów zorganizowanego przez przedsiębiorcę, 9) opłacie produktowej - rozumie się przez to opłatę obliczaną i wpłacaną za opakowania w przypadku sprzedaży produktów w tych opakowaniach, a także opłatę obliczaną i wpłacaną w przypadku sprzedaży akumulatorów niklowokadmowych, ogniw i baterii galwanicznych, opon, lamp wyładowczych, olejów smarowych oraz urządzeń chłodniczych i klimatyzacyjnych, wymienionych w załącznikach nr 1-3 do ustawy, 10) recyklingu - rozumie się przez to recykling w rozumieniu przepisów o odpadach, 11) regeneracji olejów odpadowych - rozumie się przez to regenerację w rozumieniu przepisów o odpadach. 12) wojewódzkich funduszach - rozumie się przez to wojewódzkie fundusze ochrony środowiska i gospodarki wodnej w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska, 13) zużytym akumulatorze - rozumie się przez to odpad poużytkowy powstały z akumulatora ołowiowego (kwasowego), zachowujący podstawowe elementy konstrukcyjne. Rozdział 2 Obowiązki przedsiębiorców


Art. 20. 1. Sprzedawca detaliczny akumulatora ołowiowego (kwasowego) jest obowiązany przy jego sprzedaży do przyjęcia zużytego akumulatora. 2. Sprzedawca detaliczny jest obowiązany do pobrania opłaty depozytowej jeżeli przy sprzedaży akumulatora ołowiowego (kwasowego) kupujący nie przekazał mu zużytego akumulatora. 3. Stawka opłaty depozytowej wynosi 30 zł za sztukę. 4. Sprzedawca detaliczny, o którym mowa w ust. 1, przy sprzedaży akumulatora ołowiowego (kwasowego) potwierdza na fakturze VAT lub paragonie fiskalnym wysokość pobranej opłaty depozytowej.


Art. 21. 1. Sprzedawca detaliczny, który pobrał opłatę depozytową, jest obowiązany, w terminie 30 dni od daty sprzedaży akumulatora ołowiowego (kwasowego), przyjąć zużyty akumulator i zwrócić opłatę depozytową. Sprzedawca detaliczny potwierdza zwrot opłaty depozytowej na fakturze VAT lub paragonie fiskalnym. 2. Sprzedawca detaliczny, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany do umieszczenia w punkcie sprzedaży akumulatora ołowiowego (kwasowego), w widocznym miejscu, wywieszki informującej o: 1) warunkach i trybie zwrotu zużytego akumulatora i odbioru opłaty depozytowej w punkcie sprzedaży detalicznej i punktach systemu zbiórki zużytych akumulatorów, stworzonych przez przedsiębiorców, których akumulatory ołowiowe (kwasowe) sprzedaje, 2) określonym w przepisach o Inspekcji Handlowej, prawie składania skarg i wniosków, dotyczących nieprawidłowości w realizacji zobowiązań wynikających z ustawy przez sprzedawcę detalicznego, 3) instytucji, do której należy składać skargi i wnioski dotyczące nieprawidłowości w realizacji przez sprzedawcę zobowiązań wynikających z ustawy.


Art. 22. Sposób magazynowania zużytych akumulatorów przez sprzedawcę detalicznego nie może naruszać przepisów szczególnych o zasadach odzysku, unieszkodliwiania, zbierania i transportu odpadów niebezpiecznych.


Art. 23. 1. Przedsiębiorca wytwarzający lub importujący akumulatory ołowiowe (kwasowe) jest obowiązany dołączyć do produktu informację o warunkach i trybie zwrotu zużytego akumulatora oraz o własnych punktach systemu zbiórki tego odpadu. 2. Przedsiębiorca, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany do odebrania na własny koszt od sprzedawcy detalicznego, o którym mowa w art. 20 ust. 1 i art. 21 ust. 1, zużytych akumulatorów i przekazania ich do recyklingu na zasadach określonych w przepisach odrębnych. 3. W przypadku gdy zwrot pobranej opłaty depozytowej przez punkt sprzedaży detalicznej jest niemożliwy z powodu jego likwidacji lub przerwy w działalności, przedsiębiorca wytwarzający lub importujący akumulatory ołowiowe (kwasowe) jest obowiązany poprzez własne punkty systemu zbiórki, do przyjęcia zużytego akumulatora wprowadzonego przez niego do obrotu i zwrotu opłaty depozytowej, w terminie 45 dni od daty sprzedaży produktu. 4. Zwrot opłaty depozytowej w przypadku określonym w ust. 3 następuje za potwierdzeniem na fakturze VAT lub paragonie fiskalnym, o którym mowa w art. 20 ust. 4. 5. Przedsiębiorca, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany na własny koszt odebrać wszystkie zużyte akumulatory z innych miejsc niż punkty sprzedaży detalicznej i przekazać je do recyklingu. Rozdział 5 Obowiązki organów administracji publicznej


Art. 24. 1. Marszałek województwa jest obowiązany do przesyłania ministrowi właściwemu do spraw środowiska oraz Narodowemu Funduszowi sprawozdania zawierającego informację o: 1) wielkościach wprowadzonych na rynek krajowy opakowań i produktów, z podziałem na poszczególne rodzaje opakowań i produktów, z wyszczególnieniem odpowiednio masy lub ilości, 2) osiągniętych wielkościach odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych i poużytkowych, z wyszczególnieniem odpowiednio masy lub ilości, 3) wpływach z opłat produktowych wraz z odsetkami, z podziałem na poszczególne rodzaje opakowań i produktów w terminie do dnia 30 kwietnia roku kalendarzowego następującego po roku, którego dotyczy sprawozdanie. 2. Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, wzór sprawozdania, o którym mowa w ust. 1, kierując się potrzebą ujednolicenia sprawozdań.


Art. 25. Przez marszałka województwa oraz urząd marszałkowski rozumie się marszałka województwa lub urząd marszałkowski właściwy ze względu na siedzibę lub miejsce zamieszkania przedsiębiorcy wprowadzającego na rynek krajowy produkty w opakowaniach wymienionych w załączniku nr 1 do ustawy lub produkty wymienione w załącznikach nr 2 i 3 do ustawy, oraz organizacji, a w przypadku braku siedziby lub miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - Marszałka Województwa Mazowieckiego lub Urząd Marszałkowski Województwa Mazowieckiego.


Art. 26. Nadzór nad wykonaniem przez sprzedawców detalicznych i przedsiębiorców obowiązków wynikających z rozdziału IV ustawy sprawuje Inspekcja Handlowa. Rozdział 6 Zasady gospodarowania środkami pochodzącymi z opłaty produktowej


Art. 27. 1. Urzędy marszałkowskie prowadzą odrębne rachunki bankowe w celu gromadzenia i odpowiedniego przekazywania wpływów z opłaty produktowej. 2. Wpływy z tytułu opłaty produktowej powiększone o przychody z oprocentowania rachunków bankowych i pomniejszone o dochody urzędów marszałkowskich, o których mowa w ust. 3, urzędy marszałkowskie przekazują w terminie 5 dni po upływie terminu, o którym mowa w art. 16 ust. 2, na odrębny rachunek bankowy Narodowego Funduszu. 3. Wpływy z opłat produktowych w wysokości 0,5% stanowią dochody budżetu województwa samorządowego z przeznaczeniem na koszty egzekucji należności z tytułu opłat produktowych i obsługę administracyjną systemu opłat produktowych.


Art. 28. 1. Wpływy pochodzące z dodatkowej opłaty produktowej, określonej w art. 17 ust. 2 są przekazywane na rachunek Narodowego Funduszu, w terminie 10 dni od ich wpływu na rachunek urzędu marszałkowskiego. 2. Środki, o których mowa w ust. 1, przeznaczone są na cele określone w art. 29 ust. 5.


Art. 29. 1. Wpływy z tytułu opłaty produktowej od sprzedaży produktów w opakowaniach, wymienionych w załączniku nr 1 do ustawy, są gromadzone na odrębnym rachunku bankowym Narodowego Funduszu. 2. W terminie do dnia 30 kwietnia roku kalendarzowego następującego po roku, którego opłata dotyczy, Narodowy Fundusz przekazuje 70% zgromadzonych środków wojewódzkim funduszom na zasadach określonych w ust. 4. 3. Wojewódzkie fundusze, w terminie do dnia 31 maja, przekazują gminom (związkom gmin) środki, o których mowa w ust. 2, na zasadach określonych w ust. 4. 4. Środki pochodzące z opłat produktowych za opakowania, powiększone o przychody z oprocentowania, przekazywane są wojewódzkim funduszom, a następnie gminom (związkom gmin), proporcjonalnie do ilości odpadów opakowaniowych przekazanych do odzysku i recyklingu, wykazanych w sprawozdaniach, o których mowa w art. 35 ust. 1 i 4, na cele, o których mowa w ust. 5. 5. Pozostałe środki zgromadzone na rachunku bankowym Narodowy Fundusz przeznacza na finansowanie działań w zakresie: 1) odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych, 2) edukacji ekologicznej dotyczącej selektywnej zbiórki i recyklingu odpadów opakowaniowych.


Art. 3. 1. Przedsiębiorca, o którym mowa w art. 1, ma obowiązek zapewnienia odzysku, a w szczególności recyklingu odpadów opakowaniowych i poużytkowych. 2. Przedsiębiorca, o którym mowa w ust. 1, obowiązany jest do dnia 31 grudnia 2007 r. osiągnąć docelowy poziom odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych i poużytkowych, co najmniej w wysokości określonej w załączniku nr 4 do ustawy. 3. Poziom odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych i poużytkowych stanowi wyrażona w procentach wartość ilorazu masy lub ilości odpadów opakowaniowych i poużytkowych poddanych odpowiednio odzyskowi lub recyklingowi oraz masy lub ilości wprowadzonych na rynek opakowań lub produktów, w określonym czasie. 4. Masę i ilość opakowań wprowadzanych na rynek ustala się w oparciu o ewidencję prowadzoną zgodnie z art. 11. 5. Wprowadzenie na rynek opakowań lub produktów następuje z zastrzeżeniem ust. 6 w dacie ich wydania z magazynu w celu ostatecznego wprowadzenia do obrotu. 6. W przypadku importu produktów w opakowaniach uważa się, iż importer wprowadza na rynek opakowania w dacie ich dopuszczenia do obrotu w kraju. 7. Opakowania lub produkt uważa się za wprowadzone do obrotu tylko raz. 8. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia ogłoszonego na 6 miesięcy przed dniem jego wejścia w życie, roczne poziomy odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych i poużytkowych, w poszczególnych latach do końca 2007 r., uwzględniając: 1) potrzebę stopniowego tworzenia krajowego systemu odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych i poużytkowych oraz zwiększanie jego efektywności, 2) działania na rzecz konkurencyjności polskiej gospodarki, 3) konieczność realizacji zobowiązań międzynarodowych. 9. Przy obliczaniu osiągniętych poziomów odzysku przez danego przedsiębiorcę do masy odpadów opakowaniowych i poużytkowych poddanych odzyskowi dodaje się: 1) masę opakowań wielokrotnego użytku użytych powtórnie, 2) masę opon zebranych i zregenerowanych (bieżnikowanych) w kraju, 3) masę olejów bazowych pochodzących z regeneracji krajowych olejów odpadowych, zużytych do wytworzenia wprowadzonych na rynek krajowy olejów smarowych, z zastrzeżeniem spełnienia warunków określonych w ust. 12 i 13. 10. Przy obliczaniu osiągniętych poziomów recyklingu przez danego przedsiębiorcę do masy olejów odpadowych poddanych recyklingowi dodaje się masę olejów bazowych pochodzących z regeneracji krajowych olejów odpadowych, zużytych do wytworzenia wprowadzonych na rynek krajowy olejów smarowych, z zastrzeżeniem spełnienia warunków określonych w ust. 12 i 13. 11. Przy obliczaniu poziomu odzysku i recyklingu nie uwzględnia się produktów, które są częściami składowymi wyeksportowanych towarów. 12. Przedsiębiorca produkujący w kraju oleje smarowe z udziałem wytworzonych w kraju olejów bazowych pochodzących z regeneracji może je włączyć do rzeczywiście uzyskanego poziomu recyklingu, jeżeli: 1) posiada specjalistyczną instalację umożliwiającą prowadzenie procesu regeneracji, 2) posiada zezwolenie wymagane przepisami o ochronie środowiska, 3) uzyskane produkty spełniają normy określone w przepisach odrębnych. 13. Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki, jakie powinien spełnić przedsiębiorca produkujący w kraju oleje smarowe z udziałem wytworzonych w kraju olejów bazowych pochodzących z regeneracji, w celu włączenia ich do rzeczywiście uzyskanego poziomu recyklingu, uwzględniając w nim: 1) potrzebę bezpiecznego dla środowiska wykorzystania olejów odpadowych, 2) wymagane instalacje służące regeneracji olejów odpadowych, 3) spełnienie wymagań wynikających z przepisów o odpadach.


Art. 30. 1. Wpływy z tytułu opłaty produktowej od sprzedaży produktów wymienionych w poz. 5 i 6 w załączniku nr 2 do ustawy są gromadzone na odrębnym rachunku bankowym Narodowego Funduszu. 2. Środki, o których mowa w ust. 1, Narodowy Fundusz przeznacza na finansowanie działań w zakresie: 1) odzysku i recyklingu odpadów poużytkowych powstałych z akumulatorów niklowo-kadmowych oraz baterii i ogniw galwanicznych, 2) edukacji ekologicznej dotyczącej selektywnej zbiórki i recyklingu odpadów poużytkowych z akumulatorów niklowo-kadmowych oraz baterii i ogniw galwanicznych.


Art. 31. 1. Wpływy z tytułu opłaty produktowej od sprzedaży produktów wymienionych w poz. 1-3 w załączniku nr 2 do ustawy są gromadzone na odrębnym rachunku bankowym Narodowego Funduszu. 2. Środki, o których mowa w ust. 1, Narodowy Fundusz przeznacza na finansowanie działań w zakresie: 1) odzysku i recyklingu odpadów poużytkowych powstałych z urządzeń chłodniczych i klimatyzacyjnych, 2) przedsięwzięć, w tym edukacji ekologicznej, prowadzących do ograniczenia użycia substancji zubożających warstwę ozonową w urządzeniach chłodniczych i klimatyzacyjnych.


Art. 32. 1. Wpływy z tytułu opłaty produktowej od sprzedaży produktów wymienionych w poz. 3 w załączniku nr 3 do ustawy są gromadzone na odrębnym rachunku bankowym Narodowego Funduszu. 2. Środki, o których mowa w ust. 1, Narodowy Fundusz przeznacza na finansowanie przedsięwzięć, w tym edukacji ekologicznej, prowadzących do odzysku, recyklingu i unieszkodliwiania odpadów poużytkowych z opon.


Art. 33. 1. Wpływy z tytułu opłaty produktowej od sprzedaży produktów, wymienionych w poz. 1 w załączniku nr 3 do ustawy są gromadzone na odrębnym rachunku bankowym Narodowego Funduszu. 2. Środki, o których mowa w ust. 1, Narodowy Fundusz przeznacza na finansowanie zbierania i regeneracji odpadów poużytkowych z olejów smarowych oraz na edukację ekologiczną w tym zakresie.


Art. 34. 1. Wpływy z tytułu opłaty produktowej od sprzedaży produktów, wymienionych w poz. 2 w załączniku nr 3 do ustawy są gromadzone na odrębnym rachunku bankowym Narodowego Funduszu. 2. Środki, o których mowa w ust. 1, Narodowy Fundusz przeznacza na finansowanie działań w zakresie: 1) odzysku, recyklingu i unieszkodliwiania odpadów poużytkowych z lamp wyładowczych, 2) edukacji ekologicznej dotyczącej selektywnej zbiórki i recyklingu odpadów poużytkowych z lamp wyładowczych.


Art. 35. 1. Zarząd gminy (zarząd związku gmin) jest obowiązany do sporządzenia rocznego sprawozdania zawierającego informacje o: 1) rodzaju i ilości odpadów opakowaniowych zebranych przez gminę (związek gmin) lub podmiot działający w ich imieniu, 2) rodzaju i ilości odpadów opakowaniowych przekazanych przez gminę (związek gmin) lub podmiot działający w ich imieniu do odzysku i recyklingu, 3) wydatkach poniesionych na działania określone w pkt 1 i 2. 2. Zarząd gminy (zarząd związku gmin) jest obowiązany przechowywać przez 5 lat dokumenty potwierdzające przekazanie odpadów opakowaniowych do odzysku i recyklingu. 3. Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, zarząd gminy (zarząd związku gmin) przekazuje, w terminie do dnia 15 lutego roku kalendarzowego następującego po roku, którego dotyczy sprawozdanie, marszałkowi województwa i wojewódzkiemu funduszowi, właściwemu ze względu na siedzibę gminy (związku gmin). 4. Wojewódzkie fundusze są obowiązane przekazać ministrowi właściwemu do spraw środowiska oraz Narodowemu Funduszowi zbiorczą informację o rodzaju i ilości odpadów opakowaniowych zebranych przez gminy na terenie danego województwa oraz przekazanych do odzysku i recyklingu w terminie do dnia 31 marca roku kalendarzowego następującego po roku, którego dotyczy informacja, a w terminie do dnia 30 czerwca - informację o przekazanych gminom (związkom gmin) środkach pochodzących z opłat produktowych za opakowania.


Art. 36. Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki i ministrem właściwym do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i kryteria gospodarowania środkami z opłat produktowych, kierując się koniecznością uproszczenia procedur przyznawania środków i ułatwienia korzystania z nich. Rozdział 7 Przepisy karne


Art. 37. Kto, będąc przedsiębiorcą prowadzącym organizację odzysku lub działalność polegającą na wytwarzaniu lub imporcie produktów w opakowaniach lub produktów, określonych w załącznikach nr 1-3 do ustawy: 1) nie składa zawiadomienia o rozpoczęciu lub likwidacji tej działalności marszałkowi województwa, lub nie zawiadamia o zmianach w działalności, lub składa zawiadomienia nierzetelne, lub 2) nie składa sprawozdań o opakowaniach lub produktach, osiągniętych poziomach odzysku lub recyklingu oraz o należnej opłacie produktowej lub składa sprawozdania nierzetelne podlega karze grzywny.


Art. 38. Sprzedawca detaliczny akumulatorów ołowiowych (kwasowych), który: 1) nie przyjmuje zużytego akumulatora lub nie zwraca opłaty depozytowej, lub 2) nie umieszcza w punkcie sprzedaży informacji o systemie zbiórki zużytych akumulatorów podlega karze grzywny.


Art. 39. Przedsiębiorca lub importer wprowadzający do obrotu akumulatory ołowiowe (kwasowe), który: 1) nie dołącza do akumulatorów ołowiowych (kwasowych) informacji o warunkach i trybie zwrotu zużytych akumulatorów oraz o punktach systemu zbiórki odpadu, 2) nie odbiera od sprzedawców detalicznych lub z innych miejsc niż punkty sprzedaży detalicznej zużytych akumulatorów podlega karze grzywny.


Art. 4. 1. Obowiązek, o którym mowa w art. 3 ust. 1, może być realizowany przez przedsiębiorcę: 1) samodzielnie, albo 2) za pośrednictwem organizacji odzysku, zwanej dalej "organizacją". 2. Organizacja przejmuje od przedsiębiorcy obciążające go obowiązki na podstawie umowy. 3. Przedsiębiorca lub organizacja może zlecić wykonanie poszczególnych czynności związanych z odzyskiem i recyklingiem osobom trzecim.


Art. 40. Orzekanie w sprawach, o czyny określone w art. 37-39, następuje w trybie przepisów o postępowaniu w sprawach o wykroczenia. Rozdział 8 Zmiany w przepisach obowiązujących, przepisy przejściowe i końcowe


Art. 41. W ustawie z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50, Nr 28, poz. 127 i Nr 129, poz. 599, z 1994 r. Nr 132, poz. 670, z 1995 r. Nr 44, poz.231 i Nr 142, poz. 702 i 703, z 1996 r. Nr 137, poz. 640, z 1997 r. Nr 111, poz. 722, Nr 123, poz. 776 i 780, Nr 137, poz. 926, Nr 141, poz. 943 i Nr 162, poz. 1104, z 1998 r. Nr 139, poz. 905 i Nr 161, poz. 1076, z 1999 r. Nr 50, poz. 499, Nr 57, poz. 596, Nr 95, poz. 1100, z 2000 r. Nr 68, poz. 805 i Nr 105, poz. 1107 oraz z 2001 r. Nr 12, poz. 92) w załączniku nr 6 "Wykaz wyrobów akcyzowych" skreśla się poz. 20 "Opakowania z tworzyw sztucznych, w tym również zastosowane do towarów w nich importowanych".


Art. 42. W ustawie z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz.U. Nr 77, poz. 335, z 1996 r. Nr 121, poz. 770, Nr 133, poz. 885 i Nr 141, poz. 943, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 2000 r. Nr 12, poz. 136 i Nr 109, poz. 1157 oraz z 2001 r. Nr 38, poz. 452) w art. 2 w ust. 1 w pkt 11 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje pkt 12 w brzmieniu: "12) kontrola przestrzegania przepisów o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej i opłacie depozytowej.".


Art. 43. Do dnia 1 stycznia 2003 r. kapitał zakładowy spółek akcyjnych-organizacji odzysku może wynosić 500 tys. zł.


Art. 44. 1. Przedsiębiorca, który w dniu wejścia w życie ustawy wprowadza na rynek krajowy produkty w opakowaniach, wymienionych w załączniku nr 1 do ustawy lub produkty wymienione w załącznikach nr 2 i 3 do ustawy, jest obowiązany bez wezwania zgłosić ten fakt marszałkowi województwa, w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie ustawy. 2. Do przedsiębiorcy, o którym mowa w ust. 1, stosuje się przepisy art. 9 ust. 4.


Art. 45. 1. Przepisów ustawy nie stosuje się do dnia 1 stycznia 2004 r. w stosunku do przedsiębiorców, którzy w 2000 r. spełnili łącznie następujące warunki: 1) osiągnęli przychód netto ze sprzedaży towarów, wyrobów i usług oraz operacji finansowych poniżej 500 tys. zł, 2) nie dokonywali do dnia 31 grudnia 2000 r. importu towarów używanych lub odpadów, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. 2. Przedsiębiorca, który osiągnie w 2001 r. przychód netto ze sprzedaży towarów, wyrobów i usług oraz operacji finansowych ponad 500 tys. zł lub dokona w tym czasie importu towarów używanych lub odpadów, stosuje przepisy ustawy od dnia 1 stycznia 2002 r. 3. Przedsiębiorca, który osiągnie w 2002 r. przychód netto ze sprzedaży towarów, wyrobów i usług oraz operacji finansowych ponad 500 tys. zł lub dokona w tym czasie importu towarów używanych lub odpadów, stosuje przepisy ustawy od dnia 1 stycznia 2003 r.


Art. 46. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r. Załączniki do ustawy z dnia 11 maja 2001 r. Załącznik Nr 1 Rodzaje opakowań Poz Symbol PKWiU Rodzaje opakowań (jednostkowych, transportowych i zbiorczych) 1 25.22 opakowania z tworzyw sztucznych 17.40.21-50 17.40.21-73 17.40.21-75 2 28.72.12 opakowania z aluminium, o pojemności mniejszej od 300 l. 3 28.72.11 opakowania z blachy białej i lekkiej innej niż aluminiowa 4 21.21.12 opakowania z papieru i tektury 21.21.13 21.21.14 21.21.15-30 5 26.13.11 opakowania ze szkła gospodarczego, poza ampułkami 6 bez względu na opakowania z materiałów naturalnych (drewna i symbol PKWiU tekstyliów) 7 bez względu na opakowania wielomateriałowe symbol PKWiU Załącznik Nr 2 Rodzaje produktów Poz. Symbol PKWiU Rodzaj produktu 1 29.23.12 urządzenia klimatyzacyjne zawierające substancje zubożające warstwę ozonową (CFC i HCFC) 2 29.23.13 urządzenia chłodnicze i zamrażające oraz pompy ciepła poza urządzeniami dla gospodarstw domowych zawierające substancje zubożające warstwę ozonową (CFC i HCFC)* 3 29.71.11 chłodziarki i zamrażarki typu domowego zawierające substancje zubożające warstwę ozonową (CFC i HCFC)* 4 31.40.21 akumulatory ołowiowe (kwasowe) 31.40.22 5 31.40.23 akumulatory niklowo - kadmowe: - wielkogabarytowe - małogabarytowe (wraz z pakietami) 6 31.40.1, ogniwa i baterie galwaniczne, bez ich części: z wyłączeniem - guzikowe 31.40.13 - baterie pierwotne - pozostałe baterie wtórne *dotyczy również substancji zubażających warstwę ozonową, stosowanych jako czynniki spieniające w izolacji Załącznik Nr 3 Rodzaje pozostałych produktów Poz Symbol PKWiU Rodzaj produktu 1 23.20.18 z oleje smarowe, wyłączeniem z wyłączeniem: 23.20.18-01, - oleje bazowe, 23.20.18-09.10 - oleje przepracowane. 2 bez względu na lampy wyładowcze, z wyłączeniem świetlówek symbol PKWiU kompaktowych 3 25.11.11 opony nowe, używane regenerowane (bieżnikowane), 25.11.13-55 używane nieregenerowane (niebieżnikowane) 25.11.13-57 25.11.14-04 25.11.14-05 25.11.20 25.12.10-30.00 25.12.10-50 25.12.10-90 Załącznik nr 4 Docelowe procentowe poziomy odzysku i recyklingu dla odpadów opakowaniowych i poużytkowych w stosunku do masy lub ilości wprowadzonych na rynek krajowy, w drodze sprzedaży lub importu, opakowań i produktów Odpad powstały z: Poziom Poziom Poz. Rodzaj produktów Symbol PKWiU odzysku recyklingu 1 opakowania razem1) bez względu na 50 25 symbol PKWiU 2 opakowania z tworzyw 25.22, - 25 sztucznych 17.40.21-50, 17.40.21-73, 17.40.21-75 3 opakowania z 28.72.12 - 40 aluminium, o pojemności mniejszej od 300 l 4 opakowania z blachy 28.72.11 - 20 białej i lekkiej innej niż aluminiowa 5 opakowania z papieru 21.21.12, - 48 i tektury 21.21.13, 21.21.14, 21.21.15-30 6 opakowania ze szkła 26.13.11 - 40 gospodarczego, poza ampułkami 7 opakowania z bez względu na - 15 materiałów symbol PKWiU naturalnych (drewna i tekstyliów) 8 opakowania bez względu na - 25 wielomateriałowe symbol PKWiU 9 urządzenia 29.23.12 50 50 klimatyzacyjne zawierające substancje zubożające warstwę ozonową (CFC i HCFC) 10 urządzenia chłodnicze 29.23.13 70 70 i zamrażające oraz pompy ciepła poza urządzeniami dla gospodarstw domowych zawierające substancje zubożające warstwę ozonową (CFC i HCFC){2}) 11 chłodziarki i 29.71.11 50 50 zamrażarki typu domowego zawierające substancje zubożające warstwę ozonową (CFC i HCFC)2) 12 akumulatory ołowiowe 31.40.21 wszystkie wszystkie (kwasowe) 31.40.22 zgłoszone zebrane 13 akumulatory niklowo - 31.40.23 70 70 kadmowe wielkogabarytowe 14 akumulatory niklowo - 31.40.23 50 50 kadmowe małogabarytowe (wraz z pakietami) 15 ogniwa i baterie 31.40.1, 50 50{3}) galwaniczne, bez ich z wyłączeniem części: 31.40.13 - guzikowe, - baterie pierwotne, - pozostałe baterie wtórne 16 oleje smarowe, z 23.20.18, z 50 25{4} wyłączeniem: wyłączeniem: - oleje bazowe, 23.20.18-01, - oleje przepracowane 23.20.18-09.10 17 lampy wyładowcze, z bez względu na 40 40 wyłączeniem symbol PKWiU, świetlówek kompaktowych 18 opony nowe, używane 25.11.11 75 nie regenerowane 25.11.13-55 dotyczy (bieżnikowane), 25.11.13-57 używane 25.11.14-04 nieregenerowane 25.11.14-05 (niebieżnikowane) 25.11.20 25.12.10-30.00 25.12.10-50 25.12.10-90 {1}) poziom odzysku i recyklingu do uzyskania w skali kraju (nie dotyczy przedsiębiorców) {2}) dotyczy również substancji zubożających warstwę ozonową, stosowanych jako czynniki spieniające w izolacji {3}) nie dotyczy ogniw cynkowo-węglowych i alkalicznych {4}) dotyczy olejów przepracowanych poddanych regeneracji


Art. 5. 1. Organizacja może prowadzić działalność wyłącznie w formie spółki akcyjnej. 2. Przedmiotem działania organizacji może być wyłącznie działalność związana z organizowaniem, zarządzaniem lub prowadzeniem przedsięwzięć związanych z odzyskiem, a w szczególności z recyklingiem odpadów, a także edukacja ekologiczna. 3. Firma organizacji zawiera oznaczenie "organizacja odzysku". 4. Do używania oznaczenia wskazanego w ust. 3 są uprawnione wyłącznie organizacje utworzone zgodnie z niniejszą ustawą.


Art. 6. 1. Kapitał zakładowy organizacji powinien wynosić co najmniej 1 000 000 złotych, a ponadto nie może być zebrany w drodze publicznej subskrypcji, z zastrzeżeniem art. 43. 2. Kapitał zakładowy organizacji powinien być pokryty w całości wkładem pieniężnym i wpłacony w całości przed złożeniem wniosku o zarejestrowanie organizacji. 3. Kapitał zakładowy organizacji nie może pochodzić z pożyczki lub kredytu ani być obciążony w jakikolwiek sposób. 4. Organizacja ma obowiązek utrzymywania kapitałów własnych w wysokości co najmniej połowy minimalnego kapitału zakładowego określonego w ust. 1. 5. Akcje organizacji mogą być wyłącznie akcjami imiennymi i nie mogą być zamienione na akcje na okaziciela. 6. Organizacja nie może wydawać akcji o szczególnych uprawnieniach.


Art. 7. Organizacja jest obowiązana złożyć marszałkowi województwa w terminie dwóch tygodni po jej zarejestrowaniu, odpis statutu i wypis z rejestru sądowego lub postanowienie o wpisie do rejestru sądowego oraz w tym samym terminie odpis wszelkich zmian dokonanych w statucie lub rejestrze sądowym.


Art. 8. Organizacja jest zobowiązana do zachowania w tajemnicy wszelkich danych przekazanych jej przez przedsiębiorców. Obowiązek zachowania tajemnicy nie dotyczy obowiązków informacyjnych wynikających z niniejszej ustawy oraz przypadków, w których przepisy prawa nakazują ujawnienie tajemnicy.


Art. 9. 1. Przedsiębiorca rozpoczynający działalność polegającą na wytwarzaniu lub imporcie produktów w opakowaniach, o których mowa w załączniku nr 1 do ustawy lub produktów, o których mowa w załącznikach nr 2 i 3 do ustawy, jest obowiązany bez wezwania złożyć zawiadomienie o tym fakcie marszałkowi województwa, w terminie 30 dni od dnia rozpoczęcia działalności. 2. Za dzień rozpoczęcia działalności, o której mowa w ust. 1, uważa się datę pierwszej sprzedaży lub powstania pierwszego długu celnego dla produktu w opakowaniu wymienionym w załączniku nr 1 do ustawy lub produktu wymienionego w załącznikach nr 2 lub 3 do ustawy. 3. Przedsiębiorca jest obowiązany w terminie 14 dni złożyć zawiadomienie marszałkowi województwa o fakcie likwidacji działalności, o której mowa w ust. 1. 4. Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1 i 3, powinno zawierać: 1) nazwę i siedzibę lub imię i nazwisko oraz adres przedsiębiorcy, 2) datę rozpoczęcia lub likwidacji działalności, o której mowa w ust. 1, 3) określenie rodzaju działalności, 4) wskazanie sposobu wykonania obowiązku, o którym mowa w art. 4 ust. 1. 5. Jeżeli dane, o których mowa w ust. 4, ulegną zmianie, przedsiębiorca jest obowiązany zgłosić ją marszałkowi województwa nie później niż do końca miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła zmiana. 6. Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, wzór zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1 i 3, kierując się potrzebą ujednolicenia zawiadomień.


Ustawa z dnia 25 maja 2001 r. o skutkach wprowadzenia w niektórych państwach członkowskich Unii Europejskiej wspólnej waluty euro

Art. 1. Ustawa określa skutki dla polskiego porządku prawnego wprowadzenia w państwach członkowskich Unii Europejskiej należących do Unii Gospodarczej i Walutowej, wspólnej waluty euro, w tym zasady wymiany banknotów i monet nominowanych w walutach narodowych tych państw na banknoty i monety nominowane w euro.


Art. 2. Użyte w ustawie określenia oznaczają: 1) waluta narodowa - walutę wymienialną będącą prawnym środkiem płatniczym w państwie członkowskim Unii Europejskiej należącym do Unii Gospodarczej i Walutowej, 2) euro - wspólną walutę państw członkowskich Unii Europejskiej należących do Unii Gospodarczej i Walutowej, 3) bank - bank krajowy oraz oddział banku zagranicznego w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (Dz.U. Nr 140, poz. 939, z 1998 r. Nr 160, poz. 1063 i Nr 162, poz. 1118, z 1999 r. Nr 11, poz. 95 i Nr 40, poz. 399, z 2000 r. Nr 93, poz. 1027, Nr 94, poz. 1037, Nr 114, poz. 1191, Nr 116, poz. 1216, Nr 119, poz. 1252 i Nr 122, poz. 1316 oraz z 2001 r. Nr 8, poz. 64), które posiadają upoważnienie do wykonywania czynności obrotu dewizowego.


Art. 3. 1. Jeżeli wartość świadczenia pieniężnego, w tym wartość zabezpieczenia spełnienia świadczenia, podlegającego wykonaniu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wyrażona została w walucie narodowej, a termin spełnienia tego świadczenia przypada po dniu 31 grudnia 2001 r., świadczenie to, z zastrzeżeniem ust. 2, powinno być spełnione w euro; przepisu art. 13 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. - Prawo dewizowe (Dz.U. Nr 160, poz. 1063, z 1999 r. Nr 83, poz. 931 oraz z 2000 r. Nr 103, poz. 1099) nie stosuje się. 2. Jeżeli termin spełnienia świadczenia, o którym mowa w ust. 1, z wyjątkiem świadczenia spełnianego przez banki, przypada w okresie między dniem 1 stycznia 2002 r. a dniem 28 lutego 2002 r., spełnienie świadczenia może nastąpić w walucie narodowej. 3. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się do świadczeń spełnianych w formie gotówkowej i bezgotówkowej.