Art. 24. Prowadzący instalację objętą systemem, któremu przyznano uprawnienia do emisji w krajowym planie, może wykorzystać lub sprzedać te uprawnienia po uzyskaniu zezwolenia.


Ustawa z dnia 22 grudnia 2004 r. o handlu uprawnieniami do emisji do powietrza gazów cieplarnianych i innych substancji[1] Rozdział 1 Przepisy ogólne

Art. 25. 1. Prowadzący instalację, któremu przyznano uprawnienia do emisji, uiszcza opłatę w wysokości równej iloczynowi liczby uprawnień do emisji przyznanych na pierwszy rok okresu rozliczeniowego i, obowiązującej w roku poprzednim, jednostkowej stawki opłaty za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, dotyczącej substancji objętej uprawnieniem do emisji, pomnożonej przez tysiąc. Jednostkowej stawki opłaty nie mnoży się przez tysiąc w przypadku gdy dotyczy ona dwutlenku węgla (CO2) i metanu (CH4). 2. Prowadzący instalację, który uiścił opłatę, o której mowa w ust. 1, nie ponosi, w pierwszym roku okresu rozliczeniowego, opłat za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, o których mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, za wprowadzanie do powietrza substancji, na których emisję uzyskał uprawnienia do emisji, z tym że jest obowiązany zgodnie z przepisem art. 286 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, do złożenia marszałkowi województwa i wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska wykazu zawierającego informacje i dane o wprowadzonych do powietrza ilościach substancji. 3. Prowadzący instalację jest obowiązany uiścić: 1) 50% kwoty opłaty, o której mowa w ust. 1, w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie: a) rozporządzenia, o którym mowa w art. 18 ust. 2 - w przypadku gazów cieplarnianych, b) rozporządzenia, o którym mowa w art. 19 - w przypadku substancji objętych krajowym systemem handlu uprawnieniami do emisji; 2) 50% kwoty opłaty, o której mowa w ust. 1, w terminie 7 miesięcy od dnia wejścia w życie: a) rozporządzenia, o którym mowa w art. 18 ust. 2 - w przypadku gazów cieplarnianych, b) rozporządzenia, o którym mowa w art. 19 - w przypadku substancji objętych krajowym systemem handlu uprawnieniami do emisji. 4. Do ponoszenia opłaty, o której mowa w ust. 1, stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926, z późn. zm.)[3], z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują organowi właściwemu do wydania zezwolenia. 5. Opłatę, o której mowa w ust. 1, wnosi się na wyodrębniony rachunek bankowy Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej.


Art. 26. 1. Przyznane dla instalacji uprawnienia do emisji na dany rok okresu rozliczeniowego mogą być: 1) wykorzystane na własne potrzeby prowadzącego instalację, odpowiadające rzeczywistej emisji danej substancji do powietrza; 2) sprzedawane; 3) wykorzystane w następnych latach okresu rozliczeniowego lub w następnym okresie rozliczeniowym. 2. W przypadku krajowego systemu handlu uprawnieniami do emisji umowy sprzedaży uprawnień do emisji mogą być zawierane wyłącznie między prowadzącymi instalacje, którym przyznano uprawnienia do emisji. 3. W przypadku wspólnotowego systemu handlu uprawnieniami do emisji umowy sprzedaży uprawnień do emisji mogą być zawierane między: 1) osobami fizycznymi, osobami prawnymi lub jednostkami organizacyjnymi niebędącymi osobami prawnymi - w ramach Wspólnoty Europejskiej; 2) osobami fizycznymi, osobami prawnymi lub jednostkami organizacyjnymi niebędącymi osobami prawnymi z państw uprawnionych, które ratyfikowały Protokół z Kioto do Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu, sporządzony dnia 11 grudnia 1997 r. 4. Do sprzedaży uprawnień do emisji stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej.


Art. 27. 1. Umowa sprzedaży uprawnień do emisji powinna być zgłoszona, w ciągu 3 dni roboczych od dnia jej zawarcia, do Krajowego Rejestru, pod rygorem nieważności. 2. Obowiązani do dokonania zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, są: 1) prowadzący instalację położoną na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w przypadku wspólnotowego systemu handlu uprawnieniami do emisji; 2) sprzedawca i kupujący - w przypadku krajowego systemu handlu uprawnieniami do emisji.


Art. 28. 1. Nie przenosi się uprawnień do emisji między okresami rozliczeniowymi, z zastrzeżeniem ust. 2. 2. Jeżeli prowadzący instalację, dla której były przyznane uprawnienia do emisji, na koniec okresu rozliczeniowego posiada niewykorzystane uprawnienia do emisji, za zgodą organu właściwego do wydania zezwolenia i po zasięgnięciu opinii Krajowego Administratora może je przenieść w całości albo w części na następny okres rozliczeniowy. 3. W przypadku nieuzyskania zgody, o której mowa w ust. 2, niewykorzystane uprawnienia do emisji ulegają umorzeniu.


Art. 29. 1. Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się potrzebą zapewnienia efektywnego działania instalacji, określi, w drodze rozporządzenia, warunki przenoszenia przez prowadzącego instalację uprawnień do emisji na następny okres rozliczeniowy. 2. Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się potrzebą zapewnienia efektywnego działania instalacji, może określić, w drodze rozporządzenia, warunki przenoszenia przez prowadzącego instalację uprawnień do emisji na następne lata okresu rozliczeniowego.


Art. 3. Ilekroć w ustawie jest mowa o: 1) ekwiwalencie - rozumie się przez to jeden megagram (1 Mg) dwutlenku węgla (CO2) lub ilość innego gazu cieplarnianego stanowiącą odpowiednik 1 Mg dwutlenku węgla, obliczoną z wykorzystaniem współczynników ocieplenia; 2) emisji - rozumie się przez to emisję w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 627, z późn. zm.)[2]; 3) emisji unikniętej - rozumie się przez to ilość substancji, jaka byłaby wprowadzona do powietrza w danym roku z instalacji stosowanych powszechnie do wytwarzania określonego produktu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, a przez zastosowanie nowej instalacji, innego rozwiązania technicznego lub technologicznego lub innych surowców lub paliw nie została wprowadzona do powietrza; 4) emisji zredukowanej - rozumie się przez to ilość substancji, jaka nie została wprowadzona do powietrza w danym roku z instalacji istniejącej wskutek podjętych działań modernizacyjnych lub restrukturyzacyjnych mających na celu: a) obniżenie wielkości emisji przypadającej na jednostkę powstającego produktu lub jednostkę wykorzystywanego surowca, materiału lub paliwa w zakładzie, na którego terenie jest położona instalacja objęta systemem handlu uprawnieniami do emisji, lub b) obniżenie wielkości emisji w odniesieniu do średniej emisji z poprzedniego okresu, lub c) obniżenie wielkości emisji wskutek przejęcia przez inną instalację produkcji z instalacji zlikwidowanej; 5) gazach cieplarnianych - rozumie się przez to: a) dwutlenek węgla (CO2), b) metan (CH4), c) podtlenek azotu (N2O), d) fluoropochodne węglowodorów (HFCs), e) perfluoropochodne związki węgla (PFCs), f) sześciofluorek siarki (SF6); 6) instalacji - rozumie się przez to instalację w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska; 7) instalacji istniejącej - rozumie się przez to użytkowaną instalację, ujętą w krajowym planie rozdziału uprawnień do emisji; 8) instalacji nowej - rozumie się przez to instalację, która powinna być objęta systemem handlu uprawnieniami do emisji, a nie została ujęta w krajowym planie rozdziału uprawnień do emisji; 9) jednostce poświadczonej redukcji emisji - rozumie się przez to jednostkę emisji zredukowanej lub emisji unikniętej gazów cieplarnianych otrzymaną w wyniku realizacji projektu mechanizmu czystego rozwoju, wyrażoną jako ekwiwalent; 10) jednostce redukcji emisji - rozumie się przez to jednostkę emisji zredukowanej lub emisji unikniętej gazów cieplarnianych otrzymaną w wyniku realizacji projektu wspólnych wdrożeń, wyrażoną jako ekwiwalent; 11) państwach uprawnionych - rozumie się przez to Federację Rosyjską, Irlandię, Japonię, Kanadę, Konfederację Szwajcarską, Królestwo Belgii, Królestwo Danii, Królestwo Hiszpanii, Królestwo Niderlandów, Królestwo Norwegii, Królestwo Szwecji, Księstwo Liechtenstein, Księstwo Monako, Nową Zelandię, Republikę Austrii, Republikę Bułgarii, Republikę Chorwacji, Republikę Czeską, Republikę Estońską, Republikę Federalną Niemiec, Republikę Finlandii, Republikę Francuską, Republikę Grecką, Republikę Islandii, Republikę Litewską, Republikę Łotewską, Republikę Portugalską, Republikę Słowacji, Republikę Słowenii, Republikę Węgierską, Republikę Włoską, Rumunię, Rzeczpospolitą Polską, Stany Zjednoczone Ameryki, Ukrainę, Wielkie Księstwo Luksemburga, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Związek Australijski, Republikę Cypryjską i Republikę Malty; 12) projekcie wspólnych wdrożeń - rozumie się przez to działanie inwestycyjne realizowane przez państwo uprawnione na terytorium innego państwa uprawnionego, które ma na celu redukcję lub uniknięcie emisji gazów cieplarnianych; 13) projekcie mechanizmu czystego rozwoju - rozumie się przez to działanie inwestycyjne realizowane przez państwo uprawnione na terytorium państwa nieuprawnionego, które ma na celu redukcję lub uniknięcie emisji gazów cieplarnianych; 14) substancjach - rozumie się przez to pierwiastki chemiczne i związki chemiczne wprowadzane do powietrza, w szczególności gazy cieplarniane, dwutlenek siarki (SO2) i tlenki azotu (NOx), a także pyły; 15) uprawnieniu do emisji - rozumie się przez to uprawnienie do wprowadzania do powietrza w określonym czasie ekwiwalentu w przypadku gazów cieplarnianych lub 1 Mg jednej z pozostałych substancji, które może być sprzedane, przeniesione lub umorzone na zasadach określonych w ustawie; 16) wspólnotowym systemie handlu uprawnieniami do emisji - rozumie się przez to system, którym są objęte gazy cieplarniane, ustanowiony w ramach Wspólnoty Europejskiej; 17) krajowym systemie handlu uprawnieniami do emisji - rozumie się przez to system, którym są objęte substancje inne niż gazy cieplarniane, ustanowiony w Rzeczypospolitej Polskiej w celu ograniczenia emisji tych substancji; 18) zmianie w instalacji - rozumie się przez to zmianę w funkcjonowaniu lub rozbudowę instalacji, powodującą zmianę wielkości emisji z tej instalacji; 19) zezwoleniu - rozumie się przez to decyzję właściwego organu, upoważniającą prowadzącego instalację do uczestnictwa we wspólnotowym systemie handlu uprawnieniami do emisji lub w krajowym systemie handlu uprawnieniami do emisji, w której mogą być także przyznawane uprawnienia.


Art. 30. 1. Prowadzący instalację może przenosić uprawnienia do emisji między instalacjami, do których posiada tytuł prawny. 2. Prowadzący instalację jest obowiązany do zgłoszenia przeniesienia uprawnień do emisji do Krajowego Rejestru w ciągu 30 dni od dnia dokonania przeniesienia, z zastrzeżeniem ust. 3. 3. Jeżeli przeniesienie uprawnień do emisji zostało dokonane po dniu 1 grudnia danego roku, termin na zgłoszenie wynosi 10 dni od dnia dokonania przeniesienia.


Art. 31. 1. W celu wspólnego rozliczania uprawnień do emisji prowadzący instalacje jednego rodzaju mogą tworzyć grupy instalacji. 2. Prowadzący instalacje przed wystąpieniem z wnioskiem o utworzenie grupy instalacji powołują zarządcę: 1) na którego rzecz będą przenoszone uprawnienia do emisji z instalacji wchodzących w skład grupy instalacji; 2) który będzie odpowiedzialny za rozliczanie uprawnień do emisji. 3. Wniosek o utworzenie grupy instalacji powinien zawierać: 1) wykaz i określenie rodzaju instalacji wchodzących w skład grupy instalacji; 2) określenie lokalizacji instalacji wchodzących w skład grupy instalacji; 3) oznaczenie prowadzących instalacje wchodzące w skład grupy instalacji oraz ich adresy zamieszkania lub siedziby; 4) informacje o tytułach prawnych do instalacji wchodzących w skład grupy instalacji; 5) oznaczenie zarządcy, jego adres zamieszkania lub siedziby oraz dokument potwierdzający jego powołanie; 6) okres, na który grupa instalacji ma być utworzona. 4. Prowadzący instalacje występują z wnioskiem o utworzenie grupy instalacji do: 1) ministra właściwego do spraw środowiska - w przypadku wspólnotowego systemu handlu uprawnieniami do emisji; 2) wojewody właściwego ze względu na adres zamieszkania lub siedziby zarządcy - w przypadku krajowego systemu handlu uprawnieniami do emisji. 5. W przypadku wspólnotowego systemu handlu uprawnieniami do emisji minister właściwy do spraw środowiska przesyła do Komisji Europejskiej wniosek o utworzenie grupy instalacji niezwłocznie po jego otrzymaniu. 6. Jeżeli Komisja Europejska w terminie 3 miesięcy od otrzymania wniosku, o którym mowa w ust. 5, nie odrzuci tego wniosku, minister właściwy do spraw środowiska przekazuje do wojewody, o którym mowa w ust. 4 pkt 2, wniosek wraz ze stanowiskiem Komisji Europejskiej oraz swoją opinią. 7. Utworzenie grupy instalacji następuje w drodze decyzji wojewody, o którym mowa w ust. 4 pkt 2, po zaopiniowaniu wniosku przez ministra właściwego do spraw środowiska.


Art. 32. 1. W przypadku likwidacji instalacji objętej systemem, gdy jej produkcja: 1) nie jest przenoszona do innej instalacji - przyznane dla likwidowanej instalacji uprawnienia do emisji ulegają umorzeniu z dniem zaprzestania produkcji; 2) jest przenoszona do innej instalacji - przyznane dla likwidowanej instalacji uprawnienia do emisji są przenoszone do instalacji przejmującej produkcję, w części odpowiadającej przejętej produkcji, a pozostałe uprawnienia do emisji ulegają umorzeniu. 2. Prowadzący likwidowaną instalację w ciągu 3 miesięcy od dnia zaprzestania w niej produkcji dokonuje rozliczenia z przyznanych uprawnień do emisji. Rozdział 6 Zezwolenia


Art. 33. Prowadzący instalację objętą systemem jest obowiązany do uzyskania zezwolenia.


Art. 34. 1. Zezwolenie jest wydawane na wniosek prowadzącego instalację. 2. Zezwolenie wydaje organ właściwy do wydania pozwolenia zintegrowanego lub pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, o których mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska. 3. Zezwolenie wydaje się na okres 10 lat. 4. Organ właściwy do wydania zezwolenia przesyła kopię wydanego zezwolenia Krajowemu Administratorowi.


Art. 35. 1. Wniosek o wydanie zezwolenia powinien zawierać: 1) oznaczenie prowadzącego instalację i jego adres zamieszkania lub siedziby; 2) informację o tytule prawnym do instalacji; 3) informację o rodzaju instalacji oraz charakterystykę techniczną źródeł powstawania i miejsca emisji; 4) informację o rodzajach wykorzystywanych materiałów, surowców i paliw oraz o wielkości produkcji; 5) wykaz substancji, które mają być objęte zezwoleniem; 6) proponowane procedury monitorowania wielkości emisji. 2. Do wniosku o wydanie zezwolenia należy dołączyć pozwolenie zintegrowane albo pozwolenie na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, jeżeli jego uzyskanie jest wymagane zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska. Pozwoleń tych nie dołącza się, jeżeli zostały one wydane przez organ właściwy do wydania zezwolenia.


Art. 36. 1. W zezwoleniu określa się: 1) substancje objęte systemem; 2) rodzaj instalacji objętych systemem; 3) wymagania w zakresie monitorowania wielkości emisji; 4) wymagania dotyczące rocznych raportów. 2. Dla instalacji nowych lub instalacji, w których dokonano zmiany, w zezwoleniu określa się także: 1) liczbę przyznanych uprawnień do emisji na czas do końca okresu rozliczeniowego, po uzyskaniu opinii Krajowego Administratora; 2) wysokość opłaty, o której mowa w art. 25 ust. 1, oraz termin jej wniesienia.


Art. 37. 1. Organ właściwy do wydania zezwolenia, na wniosek prowadzącego instalację, wydaje, w drodze decyzji, zgodę na zakup przez prowadzącego instalację objętą systemem dodatkowych uprawnień do emisji z rezerwy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 4 lit. b, w przypadku nabycia tytułu prawnego do instalacji nieobjętej systemem, która zostanie zlikwidowana, a jej produkcja przejęta przez instalację objętą systemem. 2. Za uprawnienia, o których mowa w ust. 1, uiszcza się opłatę, o której mowa w art. 25 ust. 1.


Art. 38. W przypadku nabycia tytułu prawnego do instalacji objętej systemem nabywca: 1) przejmuje prawa i obowiązki wynikające z zezwolenia oraz przyznane dla tej instalacji uprawnienia do emisji; 2) jest obowiązany do zgłoszenia nabycia tytułu prawnego do instalacji do Krajowego Rejestru w ciągu 30 dni od dnia zawarcia umowy, na mocy której został nabyty tytuł prawny do instalacji.


Art. 39. 1. W przypadku podziału instalacji objętej systemem między dwóch lub więcej prowadzących instalacje nabywcy występują z wnioskiem o zezwolenia dla każdej instalacji powstałej w wyniku podziału, jeżeli instalacje te będą objęte systemem. 2. Łączna liczba uprawnień do emisji przyznanych dla instalacji po podziale nie może być większa od liczby uprawnień do emisji przyznanych dla instalacji przed jej podziałem. 3. Do rozliczenia uprawnień do emisji przyznanych dla instalacji przed jej podziałem jest obowiązany prowadzący instalację przed jej podziałem. 4. Jeżeli w wyniku podziału instalacji powstanie instalacja nieobjęta systemem, przypadające dla niej uprawnienia ulegają umorzeniu. Rozdział 7 Monitorowanie wielkości emisji i rozliczanie uprawnień do emisji


Art. 4 Odwołania od decyzji wydanych przez starostę na podstawie przepisów ustawy wnosi się do wojewody. Rozdział 2 System handlu uprawnieniami do emisji


Art. 40. 1. Prowadzący instalację, któremu przyznano uprawnienia do emisji, jest obowiązany do monitorowania wielkości emisji i rozliczania uprawnień. 2. Rozliczenia uprawnień do emisji dokonuje się na podstawie rocznego raportu sporządzanego na dzień 31 grudnia roku poprzedniego.


Art. 41. Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się potrzebą zapewnienia wiarygodności informacji o wprowadzanych do powietrza substancjach objętych systemem, określi, w drodze rozporządzenia: 1) sposób monitorowania wielkości emisji; 2) częstotliwość przekazywania danych dotyczących monitorowanych wielkości emisji; 3) zakres informacji zawartych w rocznym raporcie; 4) formę i układ rocznego raportu; 5) sposób weryfikacji rocznych raportów.


Art. 42. Roczny raport podlega weryfikacji przez uprawnionych audytorów lub wojewódzkich inspektorów ochrony środowiska w zakresie zgodności informacji zawartych w raporcie ze stanem faktycznym.


Art. 43. 1. Akredytację audytorów uprawnionych do weryfikacji rocznych raportów prowadzi się zgodnie z przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (Dz.U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2087). 2. Krajowy Administrator prowadzi rejestr audytorów uprawnionych do weryfikacji rocznych raportów. 3. Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki, kierując się koniecznością ujednolicenia weryfikacji raportów, określi, w drodze rozporządzenia: 1) wymagania dla audytorów uprawnionych do weryfikacji rocznych raportów; 2) sposób i tryb uznawania uprawnień do weryfikacji rocznych raportów nadawanych w innych niż Rzeczpospolita Polska państwach członkowskich Unii Europejskiej.


Art. 44. Prowadzący instalację ponosi koszty weryfikacji rocznego raportu.


Art. 45. Roczny raport zweryfikowany przez podmioty, o których mowa w art. 42, prowadzący instalację przedkłada organowi właściwemu do wydania zezwolenia oraz Krajowemu Administratorowi, w terminie do dnia 31 marca każdego roku.


Art. 46. Na podstawie zweryfikowanego rocznego raportu liczba uprawnień do emisji odpowiadająca rzeczywistej wielkości emisji z instalacji w danym roku ulega umorzeniu.


Art. 47. 1. Jeżeli z rocznego raportu wynika, że emisja rzeczywista była większa niż emisja wynikająca z liczby posiadanych uprawnień do emisji na dzień 31 grudnia danego roku, na wniosek prowadzącego instalację, organ właściwy do wydania zezwolenia, po zasięgnięciu opinii Krajowego Administratora, może wyrazić zgodę na pokrycie tej różnicy uprawnieniami do emisji przyznanymi wnioskodawcy na następny rok okresu rozliczeniowego. 2. Warunkiem wyrażenia zgody, o której mowa w ust. 1, jest zobowiązanie się prowadzącego instalację do odpowiedniego zmniejszenia emisji lub do zakupu uprawnień do emisji w następnym roku okresu rozliczeniowego. 3. Do czasu wywiązania się prowadzącego instalację z zobowiązania, o którym mowa w ust. 2, nie może on sprzedać uprawnień do emisji przyznanych mu na następny rok okresu rozliczeniowego. 4. Jeżeli prowadzący instalację nie uzyskał zgody, o której mowa ust. 1, lub nie wywiązał się z zobowiązania, o którym mowa w ust. 2, nie może sprzedać uprawnień do emisji przyznanych mu na następny rok okresu rozliczeniowego do czasu uiszczenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 50 ust. 1.


Art. 48. Po otrzymaniu zweryfikowanych rocznych raportów Krajowy Administrator dokonuje, do dnia 30 kwietnia, wpisów do Krajowego Rejestru.


Art. 49. 1. Prowadzący instalację objętą wspólnotowym systemem handlu uprawnieniami do emisji może wykorzystać do rozliczenia rocznej emisji gazów cieplarnianych otrzymane: 1) jednostki redukcji emisji, 2) jednostki poświadczonej redukcji emisji, przy czym jedna jednostka odpowiada jednemu uprawnieniu do emisji. 2. Do rozliczenia, o którym mowa w ust. 1, nie można wykorzystywać jednostek otrzymanych: 1) z realizacji działań inwestycyjnych polegających na budowie obiektów jądrowych; 2) w wyniku zmiany użytkowania ziemi; 3) w wyniku zalesiania. Rozdział 8 Kary pieniężne


Art. 5. 1. System handlu uprawnieniami do emisji, zwany dalej "systemem", składa się z: 1) wspólnotowego systemu handlu uprawnieniami do emisji; 2) krajowego systemu handlu uprawnieniami do emisji. 2. System obejmuje instalacje, dla których przyznaje się uprawnienia do emisji, i instalacje, które są czasowo wykluczone z systemu. 3. Nadzór nad systemem sprawuje minister właściwy do spraw środowiska.


Art. 50. 1. Prowadzący instalację podlega karze pieniężnej za brak uprawnień do emisji na pokrycie rzeczywistych wielkości emisji w poszczególnych latach okresu rozliczeniowego na dzień 31 grudnia każdego roku. 2. Karze pieniężnej, o której mowa w ust. 1, podlega także prowadzący instalację, która została wykluczona z krajowego systemu handlu uprawnieniami do emisji, jeżeli nie wywiązał się z zobowiązania, o którym mowa w art. 7 ust. 2, z tym że dotyczy ona przekroczenia wielkości emisji określonej w tym zobowiązaniu. 3. Kary pieniężne wymierza, w drodze decyzji, wojewódzki inspektor ochrony środowiska w przypadku stwierdzenia braku uprawnień do emisji w wyniku weryfikacji rocznego raportu lub w wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzającej brak zezwolenia. 4. Jednostkowa stawka kary pieniężnej za brak jednego uprawnienia do emisji gazów cieplarnianych w okresie rozliczeniowym na lata 2005-2007 wynosi równowartość w złotych polskich 40 euro, a od dnia 1 stycznia 2008 r. wynosi równowartość w złotych polskich 100 euro. 5. Górna jednostkowa stawka kary pieniężnej za brak jednego uprawnienia do emisji substancji objętej krajowym systemem handlu uprawnieniami do emisji wynosi równowartość w złotych polskich 40 euro. 6. Wysokość stawek, o których mowa w ust. 4 i 5, ustala się stosując średni kurs euro ogłaszany przez Narodowy Bank Polski w dniu wydania decyzji, o której mowa w ust. 3. 7. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wysokość jednostkowych stawek kar, o których mowa w ust. 5, w poszczególnych latach lub w całym okresie rozliczeniowym, uwzględniając wysokość kosztów obniżania emisji substancji objętych systemem.


Art. 51. Do ponoszenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 50 ust. 1, stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska.


Art. 52. Kary pieniężne, o których mowa w art. 50 ust. 1, wnosi się na wyodrębniony rachunek bankowy Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej. Rozdział 9 Zmiany w przepisach obowiązujących


Art. 53. W ustawie z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz.U. z 2002 r. Nr 122, poz. 982, z późn. zm.)[4]: 1) w art. 2 w ust. 1 dodaje się pkt 14a w brzmieniu: "14a) weryfikacja rocznych raportów, o których mowa w ustawie z dnia 22 grudnia 2004 r. o handlu uprawnieniami do emisji do powietrza gazów cieplarnianych i innych substancji (Dz.U. Nr ..., poz. ...)."; 2) w art. 18 ust. 3 otrzymuje brzmienie: "3. Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, kierując się potrzebą zapewnienia proporcjonalności kosztów, określi, w drodze rozporządzenia, warunki i sposób ustalania kosztów ponoszonych w związku z prowadzeniem: 1) kontroli przestrzegania wymagań ochrony środowiska, 2) weryfikacji rocznych raportów, o których mowa w ustawie z dnia 22 grudnia 2004 r. o handlu uprawnieniami do emisji do powietrza gazów cieplarnianych i innych substancji.".


Art. 54. W ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 627, z późn. zm.)[5] wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 19 w ust. 2 w pkt 30 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 31 w brzmieniu: "31) z zakresu ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o handlu uprawnieniami do emisji do powietrza gazów cieplarnianych i innych substancji (Dz.U. Nr …, poz. …): a) projekty krajowych planów rozdziału uprawnień do emisji, b) zezwolenia na uczestnictwo we wspólnotowym systemie handlu upraw nieniami do emisji lub w krajowym systemie handlu uprawnieniami do emisji, c) zweryfikowane roczne raporty, d) decyzje o wymierzeniu kary pieniężnej za brak uprawnień do emisji."; 2) dodaje się art. 401a w brzmieniu: "Art. 401a. 1. Przychodami Narodowego Funduszu są także wpływy z opłat za przyznanie uprawnień do emisji i opłat za wpis do Krajowego Rejestru Uprawnień do Emisji pobieranych na podstawie ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o handlu uprawnieniami do emisji do powietrza gazów cieplarnianych i innych substancji, a także wpływy z kar pieniężnych wymierzanych na podstawie art. 50 ust. 1 tej ustawy. 2. Przychody, o których mowa w ust. 1, przeznacza się wyłącznie na finansowanie funkcjonowania systemu handlu uprawnieniami do emisji, w tym prowadzenie Krajowego Rejestru Uprawnień do Emisji i realizację zadań Krajowego Administratora Systemu Handlu Uprawnieniami do Emisji oraz zadań dotyczących monitorowania wielkości emisji substancji objętych tym systemem.". Rozdział 10 Przepisy przejściowe i końcowe


Art. 55. 1. Do dnia 31 grudnia 2007 r. w przypadku wystąpienia siły wyższej powodującej zwiększenie wielkości emisji w stosunku do przyznanych uprawnień do emisji, prowadzący instalację ma prawo do zakupu uprawnień do emisji od Krajowego Administratora z krajowej rezerwy uprawnień do emisji, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 4 lit. a; za te uprawnienia uiszcza się opłatę, o której mowa w art. 25 ust. 1. 2. Prowadzący instalację jest obowiązany do udowodnienia wystąpienia siły wyższej oraz jej wpływu na wielkość emisji; Krajowy Administrator może w jednoznacznych i uzasadnionych przypadkach odstąpić od żądania udowodnienia wystąpienia siły wyższej. 3. W przypadku gdy krajowa rezerwa uprawnień do emisji, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 4 lit. a, została wyczerpana, prowadzącemu instalację nie przysługuje roszczenie o naprawienie szkody wynikłej z odmowy sprzedaży uprawnień do emisji. 4. Uprawnienia do emisji zakupione zgodnie z ust. 1 nie mogą być sprzedawane ani przenoszone.


Art. 56. 1. Do dnia 31 grudnia 2007 r. instalacja objęta wspólnotowym systemem handlu uprawnieniami do emisji może zostać czasowo wykluczona z tego systemu. 2. Do prowadzącego instalację, o której mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące monitorowania i raportowania.


Art. 57. 1. Do Krajowego Planu Rozdziału Uprawnień do emisji dwutlenku węgla na lata 2005-2007 nie stosuje się przepisów art. 14 ust. 4, art. 15 ust. 2 i art. 1620. 2. Krajowy Plan, o którym mowa w ust. 1, po uzyskaniu akceptacji Komisji Europejskiej, przyjmuje, w drodze rozporządzenia, Rada Ministrów. 3. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, Rada Ministrów określi także wykaz instalacji czasowo wykluczonych ze wspólnotowego systemu handlu uprawnieniami do emisji w okresie od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2007 r.


Art. 58. 1. Prowadzący instalację ujętą w Krajowym Planie, o którym mowa w art. 57 ust. 1, jest obowiązany złożyć w terminie 2 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy wniosek o wydanie zezwolenia. 2. Prowadzący instalację, która powinna być objęta systemem i jest użytkowana w dniu wejścia w życie ustawy, a nie została ujęta w Krajowym Planie, o którym mowa w art. 57 ust. 1, jest obowiązany złożyć w terminie 2 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy wniosek o wydanie zezwolenia. 3. Prowadzący instalację ujętą w Krajowym Planie, o którym mowa w art. 57 ust. 1, jest obowiązany uiścić: 1) 50% kwoty opłaty, o której mowa w art. 25 ust. 1, w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie rozporządzenia, o którym mowa w art. 57 ust. 3; 2) 50% kwoty opłaty, o której mowa w art. 25 ust. 1, w terminie 7 miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia, o którym mowa w art. 57 ust. 3.


Art. 59. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2005 r., z wyjątkiem art. 49 ust. 1 pkt 1, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2008 r. _______________________________ [1] Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia: 1) dyrektywy 2003/87/WE z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę 96/61/WE (Dz.Urz. WE L 275 z 25.10.2003); 2) dyrektywy 2001/81/WE z dnia 23 października 2001 r. w sprawie krajowych poziomów emisji dla niektórych rodzajów zanieczyszczenia powietrza (Dz.Urz. WE L 309 z 27.11.2001); 3) dyrektywy 2001/80/WE z dnia 23 października 2001 r. w sprawie ograniczenia emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza z dużych obiektów energetycznego spalania (Dz.Urz. WE L 309 z 27.11.2001); 4) decyzji nr 280/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. dotyczącej mechanizmu monitorowania emisji gazów cieplarnianych Wspólnoty i wykonania Protokołu z Kioto (Dz.Urz. WE L 49 z 19.02.2004); 5) decyzji Komisji z dnia 29 stycznia 2004 r. określającej wytyczne dotyczące monitorowania i sprawozdawczości w zakresie emisji gazu cieplarnianego w myśl dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.Urz. WE L 59 z 26.02.2004). Dane dotyczące aktów prawa Unii Europejskiej ogłoszonych przed dniem 1 maja 2004 r., zamieszczone w niniejszej ustawie, dotyczą ogłoszenia tych aktów w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej - wydanie specjalne. [2] Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz.U. z 2001 r. Nr 115, poz. 1229, z 2002 r. Nr 74, poz. 676, Nr 113, poz. 984, Nr 153, poz. 1271 i Nr 233, poz. 1957, z 2003 r. Nr 46, poz. 392, Nr 80, poz. 717 i 721, Nr 162, poz. 1568, Nr 175, poz. 1693, Nr 190, poz. 1865 i Nr 217, poz. 2124 oraz z 2004 r. Nr 19, poz. 177, Nr 49, poz. 464, Nr 70, poz. 631, Nr 91, poz. 875, Nr 92, poz. 880, Nr 96, poz. 959 i Nr 121, poz. 1263. [3] Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz.U. z 1997 r. Nr 160, poz. 1083, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 1999 r. Nr 11, poz. 95 i Nr 92, poz. 1062, z 2000 r. Nr 94, poz. 1037, Nr 116, poz. 1216, Nr 120, poz. 1268 i Nr 122, poz. 1315, z 2001 r. Nr 16, poz. 166, Nr 39, poz. 459, Nr 42, poz. 475, Nr 110, poz. 1189, Nr 125, poz. 1368 i Nr 130, poz. 1452, z 2002 r. Nr 89, poz. 804, Nr 113, poz. 984, Nr 153, poz. 1271 i Nr 169, poz. 1387, z 2003 r. Nr 130, poz. 1188, Nr 137, poz. 1302, Nr 170, poz. 1660 i Nr 228, poz. 2255 i 2256 oraz z 2004 r. Nr 29, poz. 257, Nr 64, poz. 593, Nr 68, poz. 623, Nr 91, poz. 868, Nr 93, poz. 894, Nr 116, poz. 1205, Nr 123, poz. 1291, Nr 122, poz. 1288, Nr 146, poz. 1546, Nr 162, poz. 1692 i Nr 173, poz. 1808. [4] Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz.U. z 2002 r. Nr 113, poz. 984 i Nr 153, poz. 1271, z 2003 r. Nr 170, poz. 1652, Nr 190, poz. 1865 i Nr 217, poz. 2124 oraz z 2004 r. Nr 121, poz. 1263 i Nr 191, poz. 1956. [5] Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz.U. z 2001 r. Nr 115, poz. 1229, z 2002 r. Nr 74, poz. 676, Nr 113, poz. 984, Nr 153, poz. 1271 i Nr 233, poz. 1957, z 2003 r. Nr 46, poz. 392, Nr 80, poz. 717 i 721, Nr 162, poz. 1568, Nr 175, poz. 1693, Nr 190, poz. 1865 i Nr 217, poz. 2124 oraz z 2004 r. Nr 19, poz. 177, Nr 49, poz. 464, Nr 70, poz. 631, Nr 91, poz. 875, Nr 92, poz. 880, Nr 96, poz. 959 i Nr 121, poz. 1263.


Art. 6. Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki, kierując się potrzebą ograniczania emisji, określi, w drodze rozporządzenia: 1) rodzaje instalacji objętych systemem; 2) wartości progowe odniesione do zdolności produkcyjnych instalacji; 3) długość okresu rozliczeniowego w zależności od rodzaju substancji objętych systemem; 4) substancje objęte systemem w okresie rozliczeniowym; 5) współczynniki ocieplenia wykorzystywane do obliczania ekwiwalentu - dla wspólnotowego systemu handlu uprawnieniami do emisji.


Art. 7. 1. Instalacja objęta krajowym systemem handlu uprawnieniami do emisji, na wniosek prowadzącego instalację, może zostać czasowo - na okres rozliczeniowy - wykluczona z tego systemu. 2. Czasowe wykluczenie instalacji może nastąpić, jeżeli prowadzący instalację zobowiąże się, że wielkość emisji z tej instalacji nie przekroczy wielkości emisji wynikającej z liczby uprawnień do emisji, które byłyby dla niej przyznane w przypadku niewykluczenia jej z krajowego systemu handlu uprawnieniami do emisji. 3. Czasowe wykluczenie instalacji następuje w drodze decyzji organu właściwego do wydania pozwolenia zintegrowanego lub pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, o których mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. 4. Do prowadzącego instalację, która została czasowo wykluczona, stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące monitorowania i raportowania.


Art. 8. Wniosek, o którym mowa w art. 7 ust. 1, powinien zawierać: 1) oznaczenie prowadzącego instalację, która ma być wykluczona, i jego adres zamieszkania lub siedziby; 2) określenie rodzaju instalacji, która ma być wykluczona; 3) określenie lokalizacji instalacji, która ma być wykluczona; 4) wykaz substancji, których dotyczy wykluczenie; 5) informację o wielkości dopuszczalnej emisji dla instalacji, która ma być wykluczona, wyrażonej w Mg/rok, określonej w pozwoleniu zintegrowanym albo pozwoleniu na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, o których mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska; 6) zobowiązanie się prowadzącego instalację, która ma być wykluczona, do nieprzekroczenia wielkości emisji wynikającej z liczby uprawnień do emisji, które byłyby przyznane dla tej instalacji w przypadku niewykluczenia jej z krajowego systemu handlu uprawnieniami do emisji.


Art. 9. 1. Systemem administruje Krajowy Administrator Systemu Handlu Uprawnieniami do Emisji, zwany dalej "Krajowym Administratorem". 2. Do zadań Krajowego Administratora należy: 1) prowadzenie Krajowego Rejestru Uprawnień do Emisji; 2) prowadzenie bazy danych zawierającej informacje o instalacjach objętych systemem niezbędne do opracowania krajowego planu rozdział uprawnień do emisji; 3) monitorowanie funkcjonowania systemu, w tym przeprowadzanie przeglądów, analiz i ocen jego funkcjonowania; 4) opracowywanie projektów krajowych planów rozdziału uprawnień do emisji; 5) udostępnianie projektów krajowych planów rozdziału uprawnień do emisji do konsultacji społecznych; 6) opracowywanie raportów dotyczących systemu; 7) monitorowanie działań związanych z realizacją projektów wspólnych wdrożeń i mechanizmu czystego rozwoju; 8) udzielanie wyjaśnień, opracowywanie materiałów informacyjnych oraz prowadzenie szkoleń dotyczących funkcjonowania systemu. 3. Nadzór nad Krajowym Administratorem sprawuje minister właściwy do spraw środowiska. 4. Minister właściwy do spraw środowiska, biorąc pod uwagę możliwość realizacji zadań, o których mowa w ust. 2, wyznacza, w drodze rozporządzenia, Krajowego Administratora. Rozdział 3 Krajowy Rejestr Uprawnień do Emisji


Ustawa z dnia 15 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o ubezpieczeniach upraw rolnych i zwierząt gospodarskich

Art. 1. W ustawie z dnia 7 lipca 2005 r. o ubezpieczeniach upraw rolnych i zwierząt gospodarskich (Dz. U. z 2016 r. poz. 792) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 3: a) uchyla się ust. 1a, b) w ust. 2 pkt 10 otrzymuje brzmienie: „10) suszę – oznaczają szkody spowodowane wystąpieniem, w dowolnym sześciodekadowym okresie od dnia 21 marca do dnia 30 września, spadku klimatycznego bilansu wodnego poniżej wartości określonej dla poszczególnych gatunków roślin uprawnych i gleb;”, c) ust. 5 otrzymuje brzmienie: „5. Minister właściwy do spraw rolnictwa ogłasza, w drodze obwieszczenia, w dzienniku urzędowym ministra właściwego do spraw rolnictwa oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw rolnictwa, w okresie od dnia 21 maja do dnia 20 października, w terminie do 10 dni po zakończeniu sześciodekadowego okresu, wskaźniki klimatycznego bilansu wodnego dla poszczególnych gatunków roślin uprawnych i gleb, z podziałem na województwa, na podstawie danych przekazanych przez Instytut Uprawy, Nawożenia i Gleboznawstwa – Państwowy Instytut Badawczy.”; 2) art. 5 otrzymuje brzmienie: „Art. 5. 1. Dopłaty są wypłacane przez ministra właściwego do spraw rolnictwa. 2. Dopłaty wynoszą, w przypadku ubezpieczenia upraw albo zwierząt od wszystkich rodzajów ryzyka, o których mowa odpowiednio w art. 3 ust. 1 pkt 1 albo 2: 1) do 65% składki z tytułu ubezpieczenia upraw, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1, jeżeli określone przez zakłady ubezpieczeń stawki taryfowe ubezpieczenia od ubezpieczenia upraw od wszystkich rodzajów ryzyka, o których mowa w tym przepisie, nie przekraczają 9% sumy ubezpieczenia, a w przypadku: a) upraw prowadzonych na użytkach rolnych klasy V – nie przekraczają 12% sumy ubezpieczenia tych upraw, b) upraw prowadzonych na użytkach rolnych klasy VI – nie przekraczają 15% sumy ubezpieczenia tych upraw; 2) do 65% składki z tytułu ubezpieczenia zwierząt, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2, jeżeli określone przez zakłady ubezpieczeń stawki taryfowe ubezpieczenia od ubezpieczenia zwierząt od wszystkich rodzajów ryzyka, o których mowa w tym przepisie, nie przekraczają 0,5% sumy ubezpieczenia. 3. Sumy ubezpieczenia, odrębnie dla każdej uprawy rolnej i każdego zwierzęcia gospodarskiego, ustala producent rolny z zakładem ubezpieczeń w umowie ubezpieczenia, z tym że nie mogą one przekroczyć maksymalnych sum ubezpieczenia określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 9. 4. W przypadku ubezpieczenia upraw albo zwierząt od wszystkich rodzajów ryzyka, o których mowa odpowiednio w art. 3 ust. 1 pkt 1 albo 2, zakłady ubezpieczeń mogą określić stawki taryfowe ubezpieczenia wyższe niż określone w ust. 2. 5. Jeżeli określone przez zakłady ubezpieczeń stawki taryfowe ubezpieczenia przekroczą: 1) odpowiednio 9%, 12% i 15% sumy ubezpieczenia upraw, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1, od ubezpieczenia upraw od wszystkich rodzajów ryzyka, o których mowa w tym przepisie, dopłaty przysługują w wysokości określonej w ust. 2 pkt 1; 2) 0,5% sumy ubezpieczenia zwierząt, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2, od ubezpieczenia zwierząt od wszystkich rodzajów ryzyka, o których mowa w tym przepisie, dopłaty nie przysługują. 6. Producent rolny może zawrzeć umowę ubezpieczenia obejmującą jeden rodzaj ryzyka albo kilka wybranych rodzajów ryzyka z tych, o których mowa odpowiednio w art. 3 ust. 1 pkt 1 albo 2. 7. W przypadku zawarcia umowy ubezpieczenia, o której mowa w ust. 6, dopłaty przysługują w wysokości do 65% składki z tytułu ubezpieczenia upraw, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1, lub zwierząt, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2, jeżeli określone przez zakłady ubezpieczeń stawki taryfowe ubezpieczenia od jednego rodzaju ryzyka lub łącznie od kilku wybranych rodzajów ryzyka nie przekroczą stawek taryfowych ubezpieczenia określonych w ust. 2. Dopłaty nie przysługują, jeżeli określone przez zakłady ubezpieczeń stawki taryfowe ubezpieczenia od jednego rodzaju ryzyka lub łącznie od kilku wybranych rodzajów ryzyka przekroczą stawki taryfowe ubezpieczenia określone w ust. 2. 8. W przypadku gdy uprawa rolna, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1, jest prowadzona na działce ewidencyjnej, na której występują użytki rolne różnych klas, przy ustalaniu stawek taryfowych ubezpieczenia zakłady ubezpieczeń uwzględniają klasę tych użytków rolnych, których powierzchnia jest największa, zgodnie z oświadczeniem złożonym przez producenta rolnego w tym zakresie. 9. Minister właściwy do spraw rolnictwa określa corocznie, w terminie do dnia 30 listopada, w drodze rozporządzenia, maksymalne sumy ubezpieczenia dla poszczególnych upraw rolnych i zwierząt gospodarskich na rok następny, mając na uwadze zapewnienie odpowiedniego poziomu ochrony ubezpieczeniowej producentów rolnych, a także uwzględniając możliwości budżetu państwa. 10. Rada Ministrów określa corocznie, w terminie do dnia 30 listopada, w drodze rozporządzenia, wysokość dopłat na rok następny, mając na względzie powierzchnię upraw i liczbę zwierząt przewidzianą do objęcia ubezpieczeniem przez zakłady ubezpieczeń w następnym roku, a także założenia do ustawy budżetowej.”; 3) w art. 10c ust. 8 otrzymuje brzmienie: „8. W przypadku niezawarcia przez ministra właściwego do spraw rolnictwa umów, o których mowa w art. 9, a także gdy rolnik nie zawarł umowy ubezpieczenia obowiązkowego z powodu pisemnej odmowy zawarcia takiej umowy, w szczególności z powodu zaoferowania ubezpieczenia w stawkach taryfowych ubezpieczenia wyższych niż określone w art. 5 ust. 2 co najmniej w dwóch zakładach ubezpieczeń, które zawarły z ministrem właściwym do spraw rolnictwa umowy w sprawie dopłat, przepisów ust. 6 i 7 nie stosuje się.”.


Art. 2. W 2017 r. w przypadku zawarcia umowy ubezpieczenia, o której mowa w art. 5 ust. 6 ustawy zmienianej w art. 1, dopłaty przysługują w wysokości do 65% składki z tytułu ubezpieczenia upraw, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 1, jeżeli określone przez zakłady ubezpieczeń stawki taryfowe ubezpieczenia od jednego rodzaju ryzyka lub łącznie od kilku wybranych rodzajów ryzyka nie przekroczą stawek taryfowych ubezpieczenia określonych w art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. W przypadku przekroczenia stawek taryfowych ubezpieczenia określonych w art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, procentową wysokość dopłat zmniejsza się do wysokości stanowiącej iloraz liczby 65 pomnożonej przez odpowiednio 9, 12 lub 15 i podzielonej przez sumę ustalonych przez zakład ubezpieczeń stawek taryfowych ryzyk objętych ubezpieczeniem, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 1.


Art. 3. Do umów ubezpieczenia zawartych w 2016 r. stosuje się przepisy dotychczasowe.


Art. 4. Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 5 ust. 2e i 4 ustawy zmienianej w art. 1 zachowują moc.


Art. 5. 1. Maksymalny limit wydatków z budżetu państwa będących skutkiem finansowym ustawy nie przekroczy kwoty: 1) w 2017 r. – 725 886 tys. zł; 2) w 2018 r. – 957 425 tys. zł; 3) w 2019 r. – 1 188 965 tys. zł; 4) w 2020 r. – 1 420 504 tys. zł; 5) w 2021 r. – 1 420 504 tys. zł; 6) w 2022 r. – 1 420 504 tys. zł; 7) w 2023 r. – 1 420 504 tys. zł; 8) w 2024 r. – 1 420 504 tys. zł; 9) w 2025 r. – 1 420 504 tys. zł; 10) w 2026 r. – 1 420 504 tys. zł. 2. Minister właściwy do spraw rolnictwa monitoruje przekroczenie limitu wydatków, o którym mowa w ust. 1, oraz w razie potrzeby wdraża mechanizm korygujący. 3. Mechanizm korygujący, o którym mowa w ust. 2, polega na proporcjonalnym zmniejszeniu w umowach w sprawie dopłat, o których mowa w art. 9 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, wysokości limitu dopłat zgłoszonego przez zakłady ubezpieczeń, z uwzględnieniem wskaźnika wynikającego z ilorazu limitu wydatków ustalonych na dany rok i łącznego limitu dopłat zgłoszonego na ten rok przez zakłady ubezpieczeń. 4. Wysokość limitu dopłat dla zakładu ubezpieczeń na dany rok budżetowy po zastosowaniu mechanizmu korygującego oblicza się jako iloczyn zgłoszonego przez dany zakład ubezpieczeń limitu dopłat i wskaźnika, o którym mowa w ust. 3.


Art. 6. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r. MARSZAŁEK SEJMU / – / Marek Kuchciński


Ustawa z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego

Art. 1. W ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. Nr 71, poz. 733, z 2002 r. Nr 113, poz. 984 i Nr 168, poz. 1383, z 2003 r. Nr 113, poz. 1069 oraz z 2004 r. Nr 116, poz. 1203) w art. 9 po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu: "1a. Przepis ust. 1 stosuje się także w przypadku podwyższania czynszu lub innych opłat za używanie lokalu, z wyjątkiem opłat niezależnych od właściciela, jeżeli poziom rocznego czynszu lub innych opłat za używanie lokalu, z wyłączeniem opłat niezależnych od właściciela, po podwyżce miałby przekroczyć 3% wartości odtworzeniowejlokalu.".


Art. 2. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2005 r.


Ustawa z dnia 10 stycznia 2018 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z organizacją w Rzeczypospolitej Polskiej sesji Konferencji Stron Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu Rozdział 1 Przepisy ogólne

Art. 1. Ustawa określa: 1) zadania organów administracji publicznej oraz służb związane z organizacją Konferencji COP24, w szczególności w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego, oraz pełnieniem przez Rzeczpospolitą Polską funkcji Prezydencji Konferencji Stron; 2) zasady udzielania i realizacji zamówień związanych z organizacją Konferencji COP24 oraz pełnieniem przez Rzeczpospolitą Polską funkcji Prezydencji Konferencji Stron; 3) zadania Zespołu do spraw organizacji Konferencji COP24; 4) zasady finansowania organizacji Konferencji COP24 oraz wykonywania zadań związanych z pełnieniem przez Rzeczpospolitą Polską funkcji Prezydencji Konferencji Stron; 5) sposób finansowania wsparcia udzielanego państwom rozwijającym się w zakresie łagodzenia zmian klimatu i adaptacji do skutków tych zmian wykonywanego w ramach realizacji celów Konwencji klimatycznej.


Art. 10. Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, zwany dalej „NFOŚiGW”, udziela wsparcia ministrowi właściwemu do spraw środowiska przy wykonywaniu zadań, o których mowa w art. 8 ust. 1 i art. 9 ust. 1.


Art. 11. 1. Minister właściwy do spraw zagranicznych udziela wsparcia ministrowi właściwemu do spraw środowiska przy wykonywaniu zadań w zakresie obsługi protokolarnej gości Rządu Rzeczypospolitej Polskiej przybywających na Konferencję COP24. 2. Wsparcie, o którym mowa w ust. 1, polega w szczególności na podjęciu gości Rządu Rzeczypospolitej Polskiej nieobjętych obsługą protokolarną ministra właściwego do spraw zagranicznych. 3. Minister właściwy do spraw środowiska i minister właściwy do spraw zagranicznych określą, w drodze porozumienia, szczegółowy zakres wsparcia oraz listę gości Rządu Rzeczypospolitej Polskiej, o których mowa w ust. 1.


Art. 12. 1. Wojewoda Śląski wykonuje zadania w zakresie zabezpieczenia medycznego Konferencji COP24. 2. Zabezpieczenie medyczne Konferencji COP24 obejmuje: 1) zabezpieczenie świadczeń opieki zdrowotnej na rzecz uczestników Konferencji COP24 oraz towarzyszących jej wydarzeń przez wskazanie podmiotów wykonujących działalność leczniczą gotowych do udzielania zwiększonej liczby świadczeń opieki zdrowotnej, w tym świadczeń wykonywanych odpłatnie; 2) organizację w miejscu odbywania się Konferencji COP24 punktów pomocy medycznej oraz wykwalifikowanego personelu medycznego do udzielania pierwszej pomocy osobom znajdującym się w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego oraz transportu do szpitala; 3) powołanie koordynatora zabezpieczenia medycznego oraz określenie jego obowiązków w celu zapewnienia możliwie najbardziej sprawnego udzielania pomocy medycznej. 3. Realizacja zabezpieczenia medycznego Konferencji COP24 odbywa się na podstawie umowy zawartej przez Wojewodę Śląskiego z podmiotami wykonującymi działalność leczniczą. 4. Umowa, o której mowa w ust. 3, zawiera co najmniej: 1) minimalne wymagania dotyczące osób wykonujących zabezpieczenie medyczne Konferencji COP24; 2) określenie minimalnego wyposażenia koniecznego do wykonania zabezpieczenia medycznego Konferencji COP24; 3) określenie maksymalnej kwoty wydatków na wykonywanie zabezpieczenia medycznego Konferencji COP24; 4) zobowiązanie podmiotu realizującego zabezpieczenie medyczne Konferencji COP24 do zawarcia umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za szkody będące następstwem udzielania pomocy medycznej lub zaniechania jej udzielenia albo oświadczenie o posiadaniu takiego ubezpieczenia; 5) zakres i warunki odpowiedzialności z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania tej umowy. 5. Przez gotowość do udzielania zwiększonej liczby świadczeń opieki zdrowotnej, o której mowa w ust. 2 pkt 1, rozumie się zapewnienie przez podmiot wykonujący działalność leczniczą zwiększonej liczby osób wykonujących zawód medyczny, produktów leczniczych, wyrobów medycznych oraz sprzętu i aparatury medycznej, niezbędnych do realizacji zadań zabezpieczenia medycznego Konferencji COP24. 6. Zawarcie umowy, o której mowa w ust. 3, nie stanowi i nie narusza w zakresie określonym w ust. 2 pkt 1 i 2 wykonywania umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej zawartej zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1938, 2110, 2217, 2361 i 2434) ani zasad finansowania świadczeń opieki zdrowotnej określonych w tej ustawie albo w przepisach odrębnych.


Art. 13. 1. Minister właściwy do spraw środowiska może zlecić wykonanie zadań, o których mowa w art. 8 ust. 1 pkt 5 i 7 oraz art. 9 ust. 1 pkt 1, 2 i 6, w części, w jakiej je wykonuje, organizacjom pozarządowym oraz podmiotom wymienionym w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. z 2016 r. poz. 1817 i 1948 oraz z 2017 r. poz. 60, 573 i 1909), zwanym dalej „organizacjami pozarządowymi”, z pominięciem otwartego konkursu ofert, o którym mowa w art. 11 ust. 2 tej ustawy. Przepisy art. 43, art. 47 oraz art. 151 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2077) stosuje się odpowiednio. 2. Prezydent Miasta Katowice może zlecić wykonanie zadań, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 1, 2 i 6, w części, w jakiej je wykonuje, organizacjom pozarządowym, z pominięciem otwartego konkursu ofert, o którym mowa w art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie. 3. Do zlecania wykonania zadań, o którym mowa w ust. 1 i 2, stosuje się odpowiednio przepisy art. 15 ust. 1 i art. 16–18 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie oraz przepisy wydane na podstawie art. 19 tej ustawy. 4. Minister właściwy do spraw środowiska oraz Prezydent Miasta Katowice: 1) dokonują wyboru podmiotu wykonującego zadanie zlecone odpowiednio na podstawie ust. 1 albo 2; 2) sprawują nadzór merytoryczny nad wykonaniem zadania zleconego odpowiednio na podstawie ust. 1 albo 2.


Art. 14. Nie pobiera się opłaty konsularnej od przyjęcia i rozpatrzenia wniosku o wydanie wizy krajowej oraz wizy Schengen, składanego w związku z udziałem w Konferencji COP24, gdy zainteresowana osoba przedłoży wraz z tym wnioskiem potwierdzenie rejestracji jej udziału w Konferencji COP24 albo inny dokument potwierdzający udział w Konferencji COP24.


Art. 15. Minister właściwy do spraw wewnętrznych: 1) koordynuje działania służb zaangażowanych w organizację Konferencji COP24 w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego, w szczególności w zakresie realizacji planu, o którym mowa w art. 16 ust. 1; 2) kieruje, w uzasadnionych przypadkach, do wsparcia Departamentu Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych siły i środki będące w jego dyspozycji w celu zapewnienia bezpieczeństwa; 3) współpracuje z Departamentem Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych i Sekretariatem w sprawach dotyczących bezpieczeństwa podczas Konferencji COP24 oraz wydarzeń poprzedzających Konferencję COP24; 4) współpracuje z Prezydentem Miasta Katowice w sprawach zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego podczas Konferencji COP24.


Art. 16. 1. Wojewoda Śląski, po konsultacji ze służbami i instytucjami zaangażowanymi w zapewnienie bezpieczeństwa podczas Konferencji COP24 oraz w porozumieniu ze służbami Departamentu Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych, opracowuje plan zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego podczas Konferencji COP24 i przedkłada go ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych oraz do wiadomości ministrowi właściwemu do spraw środowiska, Komendantowi Głównemu Policji, Komendantowi Głównemu Państwowej Straży Pożarnej, Komendantowi Głównemu Straży Granicznej, Szefowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Szefowi Biura Ochrony Rządu, a także, w zakresie objętym właściwością, zarządcy dróg znajdujących się na obszarze objętym tym planem, nie później niż do dnia 1 września 2018 r., z zachowaniem przepisów dotyczących ochrony informacji niejawnych. 2. Plan, o którym mowa w ust. 1, obejmuje co najmniej: 1) graficzny plan obiektu lub terenu, sporządzony odrębnie dla każdego obiektu lub terenu, w którym lub na którym mają się odbyć poszczególne wydarzenia w ramach Konferencji COP24, wraz z ich opisem, zawierający: a) dokładne oznaczenie strefy, która będzie pod bezpośrednim nadzorem lub kontrolą Departamentu Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych, b) oznaczenie dróg dojazdu i dróg dojścia osób uczestniczących w tych wydarzeniach, dróg ewakuacyjnych oraz dróg dojazdowych dla pojazdów służb ratowniczych, Policji i innych służb odpowiedzialnych za zapewnienie bezpieczeństwa podczas Konferencji COP24; 2) instrukcję postępowania w przypadku pożaru lub innego miejscowego zagrożenia w miejscu i w czasie poszczególnych wydarzeń w ramach Konferencji COP24, spełniającą wymagania określone w przepisach wydanych na podstawie art. 6 ust. 5 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1160); 3) instrukcję postępowania w sytuacjach kryzysowych innych niż wymienione w pkt 2; 4) szczegółowy podział zadań służb i innych podmiotów zaangażowanych w zapewnienie bezpieczeństwa i porządku publicznego; 5) sposoby monitorowania zagrożeń oraz ostrzegania i alarmowania o zagrożeniach; 6) sposób zapewnienia zabezpieczenia medycznego i socjalnego. 3. Wojewoda Śląski może, w drodze aktu prawa miejscowego, wprowadzić w czasie trwania Konferencji COP24 zakaz przewozu towarów niebezpiecznych oraz ruchu pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 12 ton na drogach na obszarze województwa śląskiego, określając drogi, które obejmuje zakaz, oraz okres obowiązywania zakazu. 4. Wydając akt prawa miejscowego, o którym mowa w ust. 3, Wojewoda Śląski bierze pod uwagę potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa oraz płynności ruchu drogowego.


Art. 17. 1. W celu zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego podczas Konferencji COP24, a także w celu zapobieżenia popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz wykrywania i ścigania ich sprawców, Policja może pobierać, uzyskiwać, gromadzić, sprawdzać, przetwarzać i wykorzystywać informacje, w tym dane osobowe: 1) o osobach stwarzających zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego, w tym również poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli istnieje uzasadnione przypuszczenie, że osoby te będą przebywać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, 2) uzyskane lub przetwarzane przez inne organy, służby i instytucje państwowe, w tym również w wyniku wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych, 3) uzyskane lub przetwarzane przez organy ścigania innych państw, 4) o osobach zarejestrowanych jako uczestnicy Konferencji COP24 lub współpracujących przy jej organizacji – także bez wiedzy i zgody osób, których dotyczą te dane, w terminie do dnia 31 stycznia 2019 r. 2. Do zakresu informacji, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy art. 20 ust. 2b ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r. poz. 2067 i 2405).


Art. 18. 1. Udostępnienie przez Policję informacji, o których mowa w art. 17 ust. 1, w celu zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego podczas Konferencji COP24, a także w celu zapobieżenia popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz wykrywania i ścigania ich sprawców, organom, służbom i instytucjom państwowym, w tym również odpowiednio zagranicznym i międzynarodowym, odbywa się na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 922), ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1167 i 1948 oraz z 2017 r. poz. 935), a także w umowach międzynarodowych, których Rzeczpospolita Polska jest stroną. 2. Policja udostępnia informacje, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 2, po uzyskaniu zgody organu, służby lub instytucji, które te informacje uzyskały lub przetwarzały. Zgody udziela się, gdy udostępnienie tych informacji nie utrudni lub nie uniemożliwi realizacji zadań tego organu, służby lub instytucji. 3. Odmawia się udostępnienia informacji, o których mowa w art. 17 ust. 1, gdy: 1) udostępnienie tych informacji mogłoby utrudnić lub uniemożliwić realizację zadań Policji lub 2) Policja nie uzyskała zgody, o której mowa w ust. 2.


Art. 19. 1. Informacje, o których mowa w art. 17 ust. 1, przetwarza się przez okres niezbędny do realizacji zadań Policji wynikających z niniejszej ustawy, nie dłużej jednak niż do dnia 31 marca 2019 r. 2. Informacje, o których mowa w art. 17 ust. 1, usuwa się ze zbiorów danych osobowych, których administratorem jest Komendant Główny Policji, z wyjątkiem informacji, o których mowa w art. 20 ust. 2a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, przetwarzanych na potrzeby toczących się postępowań, po upływie terminu, o którym mowa w art. 17 ust. 1.


Art. 2. Ilekroć w ustawie jest mowa o: 1) Konferencji COP24 – rozumie się przez to dwudziestą czwartą sesję Konferencji Stron Konwencji klimatycznej (UNFCCC COP24), czternastą sesję Konferencji Stron służącą jako spotkanie Stron Protokołu z Kioto (CMP14) oraz wznowioną pierwszą sesję Konferencji Stron służącą jako spotkanie Stron Porozumienia paryskiego (CMA1.3); 2) Konwencji klimatycznej – rozumie się przez to Ramową konwencję Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu, sporządzoną w Nowym Jorku dnia 9 maja 1992 r. (Dz. U. z 1996 r. poz. 238); 3) Porozumieniu paryskim – rozumie się przez to Porozumienie paryskie do Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu, sporządzonej w Nowym Jorku dnia 9 maja 1992 r., przyjęte w Paryżu dnia 12 grudnia 2015 r. (Dz. U. z 2017 r. poz. 36); 4) Prezydencji Konferencji Stron – rozumie się przez to Prezydencję Konferencji Stron Konwencji klimatycznej, Prezydencję Konferencji Stron służącej jako spotkanie Stron Protokołu z Kioto oraz Prezydencję Konferencji Stron służącej jako spotkanie Stron Porozumienia paryskiego; 5) Protokole z Kioto – rozumie się przez to Protokół z Kioto do Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu, sporządzony w Kioto dnia 11 grudnia 1997 r. (Dz. U. z 2005 r. poz. 1684); 6) Sekretariacie – rozumie się przez to Sekretariat Konwencji klimatycznej, Protokołu z Kioto i Porozumienia paryskiego; 7) związku metropolitalnym – rozumie się przez to związek metropolitalny w województwie śląskim, o którym mowa w ustawie z dnia 9 marca 2017 r. o związku metropolitalnym w województwie śląskim (Dz. U. poz. 730). Rozdział 2 Zadania Zespołu do spraw organizacji Konferencji COP24


Art. 20. Działania Policji oraz Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego dotyczące strefy, o której mowa w art. 16 ust. 2 pkt 1 lit. a, lub osób oraz przedmiotów znajdujących się w tej strefie są podejmowane w porozumieniu ze służbami Departamentu Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych.


Art. 21. Policja, w celu realizacji zadań, o których mowa w art. 17 ust. 1, na wniosek upoważnionego przedstawiciela Departamentu Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych, może dokonywać sprawdzenia osoby współpracującej przy organizacji Konferencji COP24 w zakresie możliwości stwarzania przez tę osobę zagrożenia dla bezpieczeństwa i porządku publicznego podczas Konferencji COP24, z tym że sprawdzenia tej osoby w zakresie stwarzania przez nią zagrożenia o charakterze terrorystycznym dokonuje, na żądanie Policji, Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego.


Art. 22. Zabrania się od godz. 00.00 dnia 26 listopada 2018 r. do godz. 23.59 dnia 16 grudnia 2018 r. na terenie miasta Katowice uczestniczenia w zgromadzeniach spontanicznych, o których mowa w art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. – Prawo o zgromadzeniach (Dz. U. poz. 1485 oraz z 2017 r. poz. 579).


Art. 23. 1. Minister właściwy do spraw środowiska oraz Prezydent Miasta Katowice wykonują zadania w zakresie organizacji transportu w związku z organizacją Konferencji COP24. 2. Zadania, o których mowa w ust. 1, obejmują: 1) określenie potrzeb przewozowych uczestników Konferencji COP24; 2) opracowanie planu działań niezbędnych do zapewnienia uczestnikom Konferencji COP24 przewozu zgodnie z potrzebami, o których mowa w pkt 1; 3) zapewnienie pojazdów na potrzeby, o których mowa w pkt 1. 3. Minister właściwy do spraw środowiska może powierzyć wykonywanie zadań, o których mowa w ust. 1, w części w jakiej je wykonuje na podstawie porozumienia, o którym mowa w art. 9 ust. 2, innym jednostkom samorządu terytorialnego i ich związkom na podstawie porozumienia. 4. Prezydent Miasta Katowice może powierzyć wykonywanie zadań, o których mowa w ust. 1, w części w jakiej je wykonuje na podstawie porozumienia, o którym mowa w art. 9 ust. 2, innym jednostkom samorządu terytorialnego i ich związkom na podstawie porozumienia.


Art. 24. 1. Zarządca dróg, o którym mowa w art. 16 ust. 1, we współpracy ze związkiem metropolitalnym: 1) ustala wykaz dróg objętych planem, o którym mowa w art. 16 ust. 1, oraz dróg rekomendowanych dla uczestników Konferencji COP24, uwzględniając potrzeby przewozowe uczestników Konferencji COP24, w tym na lotnisko i z lotniska oraz do i z miejsc noclegu; 2) zmienia, w uzasadnionych przypadkach, organizację ruchu, z wyłączeniem możliwości wyznaczenia pasów dla autobusów na autostradach. 2. Zarządca dróg, zmieniając organizację ruchu, o której mowa w ust. 1 pkt 2, bierze pod uwagę prawdopodobieństwo zwiększenia natężenia ruchu związanego z Konferencją COP24 oraz zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego. 3. Zarządca dróg przekazuje projekt zmienionej organizacji ruchu, o której mowa w ust. 1 pkt 2, Prezydentowi Miasta Katowice oraz Zespołowi w terminie do dnia 1 listopada 2018 r. Rozdział 4 Zasady udzielania i realizacji zamówień związanych z organizacją Konferencji COP24 oraz pełnieniem przez Rzeczpospolitą Polską funkcji Prezydencji Konferencji Stron


Art. 25. Do zamówień realizowanych w związku z organizacją Konferencji COP24 oraz pełnieniem przez Rzeczpospolitą Polską funkcji Prezydencji Konferencji Stron nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień publicznych dotyczących centralnego zamawiającego, o którym mowa w art. 15a tej ustawy.


Art. 26. 1. Do zamówień na dostawy, usługi lub roboty budowlane, realizowanych w związku z organizacją Konferencji COP24 oraz pełnieniem przez Rzeczpospolitą Polską funkcji Prezydencji Konferencji Stron, nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień publicznych, jeżeli: 1) realizacja zamówienia wymaga zapewnienia bezpieczeństwa uczestnikom Konferencji COP24 lub bezpieczeństwa publicznego przez podmioty realizujące to zamówienie lub 2) wartość zamówienia jest mniejsza niż kwoty określone w przepisach wydanych na podstawie art. 11 ust. 8 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień publicznych. 2. Udzielając zamówień, o których mowa w ust. 1, zamawiający: 1) zamieszcza ogłoszenie o udzielanym zamówieniu na swojej stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej; 2) zapewnia przejrzystość postępowania i równe traktowanie podmiotów zainteresowanych realizacją zamówienia oraz uwzględnia okoliczności mogące mieć wpływ na jego udzielenie; 3) może kierować się, w odniesieniu do zamawianych dostaw, usług i robót budowlanych, oprócz kryterium ceny, również innymi kryteriami, w szczególności kryteriami odnoszącymi się do aspektów środowiskowych lub społecznych; 4) nie udostępnia informacji związanych z zamówieniem stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2003 r. poz. 1503, z późn. zm.[1])), jeżeli podmiot zainteresowany realizacją zamówienia, nie później niż w terminie składania ofert lub wniosków o dopuszczenie do udziału w postępowaniu, zastrzegł, że nie mogą być one udostępniane, oraz wykazał, że zastrzeżone informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa, z wyjątkiem nazwy (firmy) oraz adresu podmiotu zainteresowanego realizacją zamówienia, a także informacji dotyczących ceny, terminu realizacji zamówienia, okresu gwarancji i warunków płatności zawartych w ofercie, które nie mogą zostać zastrzeżone; 5) niezwłocznie zamieszcza na swojej stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej informację o udzieleniu zamówienia, podając nazwę (firmę) albo imię i nazwisko podmiotu, z którym zawarł umowę o realizację zamówienia, albo informację o nieudzieleniu zamówienia. 3. Osoby wykonujące czynności w postępowaniu o udzielenie zamówienia, o którym mowa w ust. 1, podlegają wyłączeniu, jeżeli: 1) ubiegają się o udzielenie tego zamówienia; 2) pozostają w związku małżeńskim, w stosunku pokrewieństwa lub powinowactwa w linii prostej, pokrewieństwa lub powinowactwa w linii bocznej do drugiego stopnia lub są związane z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli z wykonawcą, jego zastępcą prawnym lub członkami organów zarządzających, lub organów nadzorczych wykonawców ubiegających się o udzielenie zamówienia; 3) przed upływem 3 lat od dnia wszczęcia postępowania o udzielenie zamówienia pozostawały w stosunku pracy lub zlecenia z wykonawcą lub były członkami organów zarządzających lub organów nadzorczych wykonawców ubiegających się o udzielenie zamówienia; 4) pozostają z wykonawcą w takim stosunku prawnym lub faktycznym, że może to budzić uzasadnione wątpliwości co do bezstronności tych osób; 5) zostały prawomocnie skazane za przestępstwo popełnione w związku z postępowaniem o udzielenie zamówienia publicznego, przestępstwo przekupstwa, przestępstwo przeciwko obrotowi gospodarczemu lub inne przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowych. 4. Osoby wykonujące czynności w postępowaniu o udzielenie zamówienia, o którym mowa w ust. 1, składają zamawiającemu, pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, w formie pisemnej oświadczenie o braku lub istnieniu okoliczności, o których mowa w ust. 3. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli o następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia. 5. Zamawiający może ograniczyć dostęp do informacji związanych z postępowaniem o udzielenie zamówienia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli jest to uzasadnione względami bezpieczeństwa.


Art. 27. 1. Zamawiający może unieważnić postępowanie o udzielenie zamówienia w zakresie zamówień na dostawy, usługi lub roboty budowlane realizowane w związku z organizacją Konferencji COP24 oraz pełnieniem przez Rzeczpospolitą Polską funkcji Prezydencji Konferencji Stron, do udzielenia którego mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień publicznych, również w przypadku, gdy przebieg tego postępowania wskazuje, że niemożliwe będzie wykonanie zamówienia w określonym terminie, a możliwość unieważnienia postępowania na tej podstawie została przewidziana w treści ogłoszenia lub specyfikacji istotnych warunków zamówienia. 2. Jeżeli zamawiający dopuścił możliwość składania ofert częściowych, do unieważnienia w części postępowania o udzielenie zamówienia przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio.


Art. 28. 1. Centralne Biuro Antykorupcyjne sprawuje kontrolę zamówień związanych z organizacją Konferencji COP24. 2. Zamawiający niezwłocznie przekazuje Szefowi Centralnego Biura Antykorupcyjnego informację o: 1) wszczynanych postępowaniach o udzielenie zamówienia; 2) udzielonych zamówieniach. 3. Zakres informacji, o których mowa w ust. 2, obejmuje w szczególności przedmiot postępowania, termin składania ofert i kryteria ich oceny, zestawienie podmiotów ubiegających się o udzielenie zamówienia, planowany termin udzielenia zamówienia i zawarcia umowy, szacowaną wartość zamówienia oraz dane osobowe osób wykonujących po stronie zamawiającego czynności w postępowaniu o udzielenie zamówienia. 4. Dane osobowe, o których mowa w ust. 3, obejmują: 1) imię (imiona) i nazwisko; 2) numer PESEL, jeżeli został nadany; 3) stanowisko służbowe. 5. Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego niezwłocznie informuje zamawiającego o zagrożeniach dla prawidłowego przebiegu postępowania o udzielenie zamówienia lub prawidłowej jego realizacji, a zamawiający podejmuje działania zmierzające do zabezpieczenia interesu ekonomicznego państwa i niezwłocznie informuje Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego o podjętych działaniach zaradczych. Rozdział 5 Zasady finansowania organizacji Konferencji COP24 oraz innych działań związanych z realizacją celów Konwencji klimatycznej


Art. 29. 1. Na dofinansowanie organizacji Konferencji COP24 oraz wykonywania zadań związanych z pełnieniem przez Rzeczpospolitą Polską funkcji Prezydencji Konferencji Stron NFOŚiGW przeznacza środki w łącznej wysokości do 128 599 409 zł, z czego: 1) do 126 351 490 zł – w 2018 r.; 2) do 2 247 919 zł – w 2019 r. 2. Ze środków, o których mowa w ust. 1, finansuje się wykonywanie zadań wymienionych w art. 8 ust. 1, art. 9 ust. 1 w części wykonywanej przez ministra właściwego do spraw środowiska, art. 12 ust. 1, art. 15 i art. 23, w tym: 1) sporządzanie analiz, ocen i opinii, o których mowa w art. 8 ust. 4, oraz udział Instytutu Ochrony Środowiska w spotkaniach, o których mowa w art. 8 ust. 1 pkt 4; 2) udzielanie wsparcia, o którym mowa w art. 8 ust. 5; 3) zlecanych organizacjom pozarządowym na podstawie art. 13 ust. 1. 3. Zadania, o których mowa w ust. 2, mogą być również dofinansowane ze środków innych niż wskazane w ust. 1, w tym: 1) pozyskanych z dobrowolnych wpłat, zapisów, darowizn i świadczeń rzeczowych; 2) pochodzących z fundacji lub z przedsięwzięć organizowanych na rzecz ochrony środowiska i gospodarki wodnej; 3) pochodzących z budżetu Unii Europejskiej oraz ze źródeł zagranicznych niepodlegających zwrotowi. 4. Przekazanie środków, o których mowa w ust. 1, odbywa się w formie dotacji, o której mowa w art. 411 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2017 r. poz. 519, z późn. zm.[2])). 5. Środki, o których mowa w ust. 1, są przekazywane na podstawie umowy zawartej przez NFOŚiGW z: 1) ministrem właściwym do spraw środowiska – na wykonanie zadań, o których mowa w art. 8 ust. 1, art. 9 ust. 1 w części wykonywanej przez ministra właściwego do spraw środowiska oraz art. 23, 2) Instytutem Ochrony Środowiska – na sporządzanie analiz, ocen i opinii, o których mowa w art. 8 ust. 4, oraz udział w spotkaniach, o których mowa w art. 8 ust. 1 pkt 4, 3) organami, jednostkami i uczelniami, o których mowa w art. 8 ust. 5 – na udzielanie wsparcia, o którym mowa w tym przepisie, 4) Wojewodą Śląskim – na wykonywanie zadań, o których mowa w art. 12 ust. 1, 5) ministrem właściwym do spraw wewnętrznych – na wykonywanie zadań, o których mowa w art. 15, 6) Prezydentem Miasta Katowice – na wykonywanie zadań, o których mowa w art. 23, 7) organizacjami pozarządowymi na wykonywanie zadań, o których mowa w art. 8 ust. 1 pkt 5 i 7 oraz art. 9 ust. 1 pkt 1, 2 i 6, oraz z ministrem właściwym do spraw środowiska jako zlecającym wykonanie tych zadań na podstawie art. 13 ust. 1 – na wyodrębniony rachunek bankowy, otwarty dla wykonania i rozliczenia tych zadań albo ich części. 6. Środki, o których mowa w ust. 3, są przekazywane na rachunek bankowy, o którym mowa w ust. 5. 7. Środki na rachunku bankowym, o którym mowa w ust. 5, wraz z odsetkami są przeznaczane wyłącznie na wykonanie danego zadania albo jego części. 8. Środki na rachunku bankowym, o którym mowa w ust. 5, mogą być przeznaczane na wydatki majątkowe oraz wydatki bieżące, w tym na wynagrodzenia bezosobowe wraz z pochodnymi oraz na wynagrodzenia osobowe wraz z pochodnymi pracowników zaangażowanych w wykonanie zadań, a także na pokrycie kosztów obsługi tego rachunku. 9. Środki na rachunku bankowym, o którym mowa w ust. 5, państwowych jednostek budżetowych oraz parków narodowych nie mogą być przeznaczane na wynagrodzenia osobowe wraz z pochodnymi. 10. Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Katowicach może przeznaczyć środki na dofinansowanie wykonania zadań, o których mowa w art. 8 ust. 1, art. 9 ust. 1 i art. 23. 11. Środki, o których mowa w ust. 10, są przekazywane na wyodrębniony rachunek bankowy, otwarty dla wykonania i rozliczenia tych zadań albo ich części. 12. Przekazanie środków, o których mowa w ust. 10, odbywa się w formie dotacji, o której mowa w art. 411 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska.


Art. 3. Zespół do spraw organizacji Konferencji COP24, zwany dalej „Zespołem”, wykonuje następujące zadania związane z organizacją Konferencji COP24: 1) koordynuje działania organów administracji publicznej związane z organizacją Konferencji COP24; 2) monitoruje postęp przygotowań organizacji Konferencji COP24 oraz dokonuje okresowej oceny stanu tych przygotowań; 3) nadzoruje realizację zadań związanych z organizacją Konferencji COP24.


Art. 30. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, podział środków, o których mowa w art. 29 ust. 1, między podmioty wykonujące w całości lub w części zadania określone w art. 29 ust. 2, kierując się potrzebą zapewnienia finansowania wykonywanych zadań w sposób umożliwiający ich prawidłowe wykonanie oraz racjonalnością wydatków.


Art. 31. 1. W celu wykonania zadań, o których mowa w art. 8 ust. 1 oraz art. 9 ust. 1, dyrektor generalny urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw środowiska może zawierać umowy świadczenia usług pracy tymczasowej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 9 lipca 2003 r. o zatrudnianiu pracowników tymczasowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 360 oraz z 2017 r. poz. 658 i 962). 2. Środki na wynagrodzenia osób zatrudnianych w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw środowiska do wykonania zadań, o których mowa w art. 8 ust. 1 oraz art. 9 ust. 1, są przekazywane zgodnie z art. 410c ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska.


Art. 32. 1. W 2018 r. NFOŚiGW przeznacza środki na udzielenie państwom rozwijającym się wsparcia w zakresie łagodzenia zmian klimatu i adaptacji do skutków tych zmian wykonywanego w ramach realizacji celów Konwencji klimatycznej, za pośrednictwem Zielonego Funduszu Klimatycznego lub Funduszu Adaptacyjnego, lub w drodze programów pomocy dwustronnej, w łącznej wysokości 30 000 000 zł. 2. NFOŚiGW przekazuje środki, o których mowa w ust. 1, ministrowi właściwemu do spraw środowiska w formie dotacji, o której mowa w art. 411 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska. 3. Środki, o których mowa w ust. 1, są przekazywane na wyodrębniony rachunek bankowy na podstawie umowy zawartej przez NFOŚiGW z ministrem właściwym do spraw środowiska. 4. Środki na rachunku bankowym, o którym mowa w ust. 3, wraz z odsetkami są przeznaczane wyłącznie na udzielenie wsparcia, o którym mowa w ust. 1, a także na pokrycie kosztów obsługi tego rachunku.


Art. 33. 1. Minister właściwy do spraw środowiska monitoruje wykorzystanie limitów wydatków określonych w art. 29 ust. 1 oraz, w razie potrzeby, wdraża mechanizm korygujący, o którym mowa w ust. 2. 2. W przypadku przekroczenia lub zagrożenia przekroczenia przyjętego na dany rok maksymalnego limitu wydatków wprowadza się mechanizm korygujący polegający na zmianie kosztów wykonania zadań. Rozdział 6 Przepisy dostosowujące, przejściowe i końcowe


Art. 34. Tworzy się Zespół do spraw organizacji Konferencji COP24.


Art. 35. Zespół, o którym mowa w art. 34, znosi się z dniem 31 marca 2019 r.


Art. 36. Do postępowań o udzielenie zamówień realizowanych w związku z organizacją Konferencji COP24 oraz pełnieniem przez Rzeczpospolitą Polską funkcji Prezydencji Konferencji Stron, wszczętych a niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.


Art. 37. Ustawa obowiązuje do dnia 31 grudnia 2019 r.


Art. 38. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia. MARSZAŁEK SEJMU / – / Marek Kuchciński [1]) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. poz. 959, 1693 i 1804, z 2005 r. poz. 68, z 2007 r. poz. 1206, z 2009 r. poz. 1540 oraz z 2017 r. poz. 933 i 1132. [2]) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2017 r. poz. 785, 898, 1089, 1529, 1566, 1888, 1999, 2056, 2180 i 2290 oraz z 2018 r. poz. 9.


Art. 4. 1. W skład Zespołu wchodzą: 1) Przewodniczący Zespołu – minister właściwy do spraw środowiska albo wyznaczony przez niego przedstawiciel w randze sekretarza stanu albo podsekretarza stanu; 2) pozostali członkowie Zespołu: a) minister właściwy do spraw wewnętrznych albo wyznaczony przez niego przedstawiciel w randze sekretarza stanu albo podsekretarza stanu, b) minister właściwy do spraw zagranicznych albo wyznaczony przez niego przedstawiciel w randze sekretarza stanu albo podsekretarza stanu, c) Komendant Główny Policji albo wyznaczony przez niego Zastępca Komendanta Głównego Policji, d) Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej albo wyznaczony przez niego Zastępca Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej, e) Komendant Główny Straży Granicznej albo wyznaczony przez niego Zastępca Komendanta Głównego Straży Granicznej, f) Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego albo wyznaczony przez niego Zastępca Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, g) Wojewoda Śląski albo wyznaczony przez niego Wicewojewoda Śląski, h) Prezydent Miasta Katowice albo wyznaczony przez niego Wiceprezydent Miasta Katowice, i) członek zarządu związku metropolitalnego. 2. Przewodniczący Zespołu może zapraszać do udziału w pracach Zespołu, na prawach członka, przedstawicieli innych organów administracji publicznej lub służb zaangażowanych w organizację Konferencji COP24.


Art. 5. Obsługę techniczno-organizacyjną oraz biurową Zespołu zapewnia urząd obsługujący ministra właściwego do spraw środowiska.


Art. 6. Tryb pracy Zespołu określa regulamin uchwalony przez Zespół.


Art. 7. Przewodniczący Zespołu przedstawia Radzie Ministrów informację dotyczącą realizacji zadań określonych w art. 3 w terminie do dnia 30 marca 2019 r. Rozdział 3 Zadania w zakresie organizacji Konferencji COP24 oraz pełnienia przez Rzeczpospolitą Polską funkcji Prezydencji Konferencji Stron


Art. 8. 1. Minister właściwy do spraw środowiska wykonuje zadania wynikające z organizacji Konferencji COP24 oraz pełnienia przez Rzeczpospolitą Polską funkcji Prezydencji Konferencji Stron, w tym: 1) przewodniczy negocjacjom w zakresie spraw objętych Konwencją klimatyczną, Protokołem z Kioto lub Porozumieniem paryskim oraz zleca analizy i oceny na potrzeby przewodniczenia tym negocjacjom; 2) zapewnia udział ekspertów na potrzeby merytorycznego przygotowania Konferencji COP24 oraz współpracuje z Sekretariatem w zakresie merytorycznego przygotowania Konferencji COP24; 3) nawiązuje i utrzymuje kontakty oraz wymienia informacje z organami i instytucjami państw, które gościły lub będą gościły Konferencję Stron Konwencji klimatycznej; 4) organizuje spotkania krajowe i zagraniczne związanie z Konferencją COP24 lub pełnieniem przez Rzeczpospolitą Polską funkcji Prezydencji Konferencji Stron, w tym konsultacje ministerialne, konsultacje nieformalne oraz inne nieformalne spotkania negocjatorów lub ekspertów, odbywające się przed Konferencją COP24 lub w czasie pełnienia przez Rzeczpospolitą Polską funkcji Prezydencji Konferencji Stron, oraz bierze udział w tych spotkaniach; 5) przygotowuje wydarzenia związane z Konferencją COP24; 6) zapewnia wsparcie organizacyjne oraz finansowe dla działalności Championa do spraw Działań Klimatycznych, o którym mowa w przepisach wydanych przez Konferencję Stron Konwencji klimatycznej, nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2019 r.; 7) inicjuje, nadzoruje i organizuje działania informacyjne i promocyjne wraz z zapewnieniem obsługi medialnej w zakresie pełnienia przez Rzeczpospolitą Polską funkcji Prezydencji Konferencji Stron; 8) dokonuje w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej wpłat na rzecz: a) organizacji międzynarodowych, instytucji, programów i funduszy wspierających realizację celów Prezydencji Konferencji Stron, b) Sekretariatu z tytułu organizacji Konferencji COP24 w Rzeczypospolitej Polskiej; 9) udziela wsparcia finansowego państwom niewymienionym w załączniku I do Konwencji klimatycznej w ramach współpracy międzynarodowej w zakresie spraw objętych tą konwencją. 2. Minister właściwy do spraw zagranicznych, w zakresie swojej właściwości, udziela, na wniosek ministra właściwego do spraw środowiska, wsparcia merytorycznego oraz organizacyjnego przy wykonywaniu zadań, o których mowa w ust. 1 pkt 1–7. 3. Wsparcie, o którym mowa w ust. 2, może być udzielane przy wykorzystaniu placówek zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej. 4. Instytut Ochrony Środowiska – Państwowy Instytut Badawczy, zwany dalej „Instytutem Ochrony Środowiska”, na wniosek ministra właściwego do spraw środowiska, sporządza na potrzeby wykonania zadania, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, analizy, oceny i opinie dotyczące propozycji przedstawionych w ramach negocjacji w zakresie określonym w tym przepisie oraz bierze udział w spotkaniach, o których mowa w ust. 1 pkt 4. 5. Wykonanie zadań, o których mowa w ust. 1, może być wspierane przez: 1) organy i jednostki organizacyjne: a) podległe ministrowi właściwemu do spraw środowiska lub przez niego nadzorowane, a także utworzone przez jednostki nadzorowane osoby prawne, nad którymi sprawują one kontrolę w rozumieniu art. 67 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1579 i 2018), b) nadzorowane przez ministra właściwego do spraw gospodarki wodnej; 2) uczelnie w rozumieniu ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2017 r. poz. 2183 i 2201).


Art. 9. 1. Minister właściwy do spraw środowiska oraz Prezydent Miasta Katowice: 1) zapewniają miejsca, w tym pomieszczenia, do odbycia Konferencji COP24 wraz z odpowiednim wyposażeniem i infrastrukturą; 2) zapewniają przygotowanie logistyczno-techniczne Konferencji COP24 wraz z kreacją i wizualizacją przestrzeni konferencyjnej; 3) zapewniają usługi związane z organizacją Konferencji COP24, w tym usługi cateringowe i gastronomiczne oraz związane z tłumaczeniami i noclegami; 4) zapewniają ekspertów i logistyków niezbędnych do organizacji Konferencji COP24; 5) zapewniają infrastrukturę informatyczną i łącza internetowe w miejscu odbywania się Konferencji COP24; 6) podejmują działania informacyjne oraz promocyjne dotyczące Konferencji COP24, w tym organizują punkty zapewniające informacje dotyczące miejsca odbywania się Konferencji COP24, dojazdu z i do tego miejsca oraz informacje turystyczne. 2. Minister właściwy do spraw środowiska oraz Prezydent Miasta Katowice określą, w drodze porozumienia, szczegółowy podział zadań, o których mowa w ust. 1 oraz w art. 23. 3. Minister właściwy do spraw środowiska może powierzyć wykonywanie zadań, o których mowa w ust. 1, w części w jakiej je wykonuje na podstawie porozumienia, o którym mowa w ust. 2, innym jednostkom samorządu terytorialnego i ich związkom na podstawie porozumienia. 4. Prezydent Miasta Katowice może powierzyć wykonywanie zadań, o których mowa w ust. 1, w części w jakiej je wykonuje na podstawie porozumienia, o którym mowa w ust. 2, innym jednostkom samorządu terytorialnego i ich związkom na podstawie porozumienia.


Ustawa z dnia 22 marca 2018 r. o zmianie ustawy o radiofonii i telewizji

Art. 1. W ustawie z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1414 i 2111) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 4 pkt 28 otrzymuje brzmienie: „28) udogodnieniem dla osób niepełnosprawnych jest element dźwiękowy lub graficzny zawarty w audycji lub rozpowszechniany równocześnie z nią, którego celem jest zapewnienie osobom niepełnosprawnym z powodu dysfunkcji narządu wzroku oraz osobom niepełnosprawnym z powodu dysfunkcji narządu słuchu możliwości zapoznania się z audycją w szczególności w formie napisów dla niesłyszących lub audiodeskrypcji, a także tłumaczenia na język migowy;”; 2) art. 18a otrzymuje brzmienie: „Art. 18a. 1. Nadawcy programów telewizyjnych są obowiązani do zapewniania dostępności audycji dla osób niepełnosprawnych z powodu dysfunkcji narządu wzroku oraz osób niepełnosprawnych z powodu dysfunkcji narządu słuchu, przez wprowadzanie udogodnień dla osób niepełnosprawnych, tak aby co najmniej 50% kwartalnego czasu nadawania programu, z wyłączeniem reklam i telesprzedaży, posiadało takie udogodnienia. Nadawcy są obowiązani do informowania odbiorców o terminie, czasie emisji i czasie trwania audycji zawierającej udogodnienia dla osób niepełnosprawnych oraz rodzaju tych udogodnień. 2. Krajowa Rada określi, w drodze rozporządzenia: 1) rodzaje udogodnień dla osób niepełnosprawnych oraz udział poszczególnych rodzajów tych udogodnień w łącznym czasie nadawania, w zależności od pory emisji, charakteru i rodzaju programu, uwzględniając przy tym potrzeby osób niepełnosprawnych z powodu dysfunkcji narządu wzroku oraz osób niepełnosprawnych z powodu dysfunkcji narządu słuchu i możliwości nadawców w tym zakresie, jak również rozwój technik przekazu i udogodnień dla osób niepełnosprawnych; 2) rodzaj programów, w których nadawcy nie są obowiązani do wprowadzania udogodnień dla osób niepełnosprawnych, uwzględniając liczbę mieszkańców w zasięgu programu; 3) niższy niż określony w ust. 1 udział w programie telewizyjnym audycji zawierających udogodnienia dla osób niepełnosprawnych, uwzględniając liczbę mieszkańców w zasięgu programu, udział programu w widowni, rodzaje stosowanych udogodnień dla osób niepełnosprawnych, sposób rozpowszechniania i specjalizację programu, uwzględniając potrzeby odbiorców i możliwości nadawców; 4) sposób informowania odbiorców o terminie, czasie emisji i czasie trwania audycji zawierających udogodnienia dla osób niepełnosprawnych oraz rodzaju tych udogodnień, uwzględniając potrzeby odbiorców i możliwości nadawców.”; 3) w art. 45 w ust. 3 w pkt 2 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 2a w brzmieniu: „2a) w programie tym operator nie dostarcza odbiorcom rozpowszechnianych w audycji udogodnień dla osób niepełnosprawnych;”; 4) art. 47g otrzymuje brzmienie: „Art. 47g. Podmioty dostarczające audiowizualne usługi medialne na żądanie dążą do stopniowego zapewniania dostępności dostarczanych audycji dla osób niepełnosprawnych z powodu dysfunkcji narządu wzroku oraz osób niepełnosprawnych z powodu dysfunkcji narządu słuchu, poprzez wprowadzanie odpowiednich udogodnień dla osób niepełnosprawnych.”.


Art. 2. Nadawcy programów telewizyjnych są obowiązani do zapewnienia dostępności audycji dla osób niepełnosprawnych z powodu dysfunkcji narządu wzroku oraz osób niepełnosprawnych z powodu dysfunkcji narządu słuchu, poprzez wprowadzenie udogodnień dla osób niepełnosprawnych, o których mowa w art. 18a ustawy zmienianej w art. 1, tak aby: 1) w 2019 r. co najmniej 15% kwartalnego czasu nadawania programu, 2) w 2020 r. i 2021 r. co najmniej 25% kwartalnego czasu nadawania programu, 3) w 2022 r. i 2023 r. co najmniej 35% kwartalnego czasu nadawania programu, 4) od 2024 r. co najmniej 50% kwartalnego czasu nadawania programu – z wyłączeniem reklam i telesprzedaży, posiadało takie udogodnienia.


Art. 3. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 18a ust. 2 ustawy zmienianej w art. 1 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 18a ust. 2 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż do dnia 31 marca 2019 r.


Art. 4. Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji przedstawi w roku 2025 Sejmowi, Senatowi oraz ministrowi właściwemu do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego informację o realizacji obowiązku, o którym mowa w art. 18a ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, oraz o możliwości zwiększenia poziomu udogodnień dla osób niepełnosprawnych w kwartalnym czasie nadawania programu.


Art. 5. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt 2 i art. 2, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2019 r. MARSZAŁEK SEJMU / – / Marek Kuchciński


Ustawa z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej[1] Rozdział 1 Przepisy ogólne

Art. 1. Ustawa określa: 1) zadania, organizację, tryb działania oraz zasady finansowania Inspekcji Weterynaryjnej, zwanej dalej "Inspekcją"; 2) zasady współpracy organów Inspekcji z organami centralnymi państw członkowskich Unii Europejskiej odpowiedzialnymi za przestrzeganie stosowania prawodawstwa weterynaryjnego lub organami, którym takie kompetencje zostały przekazane (właściwą władzą), oraz Komisją Europejską w zakresie realizacji zadań Inspekcji; 3) zasady wystawiania świadectw zdrowia, w tym określone w przepisach zawartych w aktach prawnych wymienionych w załącznikach nr 1 i 2 ustawy z dnia 10 grudnia 2003 r. o weterynaryjnej kontroli w handlu (Dz.U. Nr ..., poz. ...).


Art. 10. 1. Główny Lekarz Weterynarii może zawiesić w wykonywaniu obowiązków wojewódzkiego, powiatowego lub granicznego lekarza weterynarii lub jego zastępcę, jeżeli jego działalność lub działalność kierowanego przez niego inspektoratu może zagrozić prawidłowemu wykonywaniu zadań Inspekcji, a zwłaszcza naruszyć bezpieczeństwo sanitarno-weterynaryjne na obszarze właściwości tych organw. Podejmując decyzję o zawieszeniu, Główny Lekarz Weterynarii wyznacza osobę pełniącą obowiązki zawieszonego organu. 2. Okres zawieszenia, o którym mowa w ust. 1, trwa do czasu zakończenia postępowania wyjaśniającego lub dyscyplinarnego w rozumieniu przepisów o służbie cywilnej. 3. W stosunku do powiatowego lekarza weterynarii i jego zastępcy kompetencje Głównego Lekarza Weterynarii, o których mowa w ust. 1, przysługują wojewódzkiemu lekarzowi weterynarii.


Art. 11. 1. Wojewódzki lekarz weterynarii wykonuje swoje zadania przy pomocy wojewódzkiego inspektoratu weterynarii, którego jest kierownikiem. 2. Powiatowy lekarz weterynarii wykonuje swoje zadania przy pomocy powiatowego inspektoratu weterynarii, którego jest kierownikiem. 3. Graniczny lekarz weterynarii wykonuje swoje zadania przy pomocy granicznego inspektoratu weterynarii, którego jest kierownikiem. W ramach granicznego inspektoratu weterynarii funkcjonują graniczne posterunki kontroli zatwierdzane na podstawie odrębnych przepisów. 4. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze zarządzenia, organizację wojewódzkich, powiatowych i granicznych inspektoratów weterynarii, mając na względzie prawidłowość realizacji zadań, o których mowa w art. 3 ust. 2.


Art. 12. 1. Koszty działalności Inspekcji i wykonywania zadań, o których mowa w art. 3 ust. 2 i 3, są pokrywane z budżetu państwa, z wyjątkiem: 1) kosztów czynności, za które są pobierane opłaty, powierzonych do wykonywania wyznaczonym lekarzom weterynarii lub osobom, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 2; 2) kosztów czynności usługowych niewynikających z ustawowych zadań Inspekcji, w tym usługowych badań laboratoryjnych. 2. Wojewódzkie, powiatowe i graniczne inspektoraty weterynarii są państwowymi jednostkami budżetowymi. 3. W budżetach wojewodów wyodrębnia się środki przeznaczone na: 1) zwalczanie chorób zakaźnych zwierząt i zoonoz lub biologicznych czynników chorobotwórczych wywołujących te choroby, objętych obowiązkiem zgłaszania i zwalczania, w tym na odszkodowania i monitorowanie zakażeń zwierząt; 2) monitorowanie występowania substancji niedozwolonych, pozostałości chemicznych, biologicznych, produktów leczniczych i skażeń promienio twórczych u zwierząt, w produktach pochodzenia zwierzęcego, w wodzie przeznaczonej do pojenia zwierząt i środkach żywienia zwierząt. 4. Lekarzom weterynarii i innym osobom niebędącym pracownikami Inspekcji, wykonującym określone czynności związane ze zwalczaniem chorób zakaźnych zwierząt, zoonoz lub biologicznych czynników chorobotwórczych wywołujących te choroby, przysługuje wynagrodzenie w wysokości określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 16 ust. 6 pkt 2. 5. Minister właściwy do spraw rolnictwa, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia: 1) rodzaje wydatków ponoszonych przez inspektoraty weterynarii związanych ze zwalczaniem chorób zakaźnych zwierząt i zoonoz lub biologicznych czynników chorobotwórczych wywołujących te choroby oraz monitorowaniem zakażeń zwierząt, które mogą być finansowane ze środków, o których mowa w ust. 3 pkt 1; 2) rodzaje wydatków ponoszonych przez inspektoraty weterynarii związanych z monitorowaniem występowania substancji niedozwolonych, pozostałości chemicznych, biologicznych, produktów leczniczych i skażeń promieniotwórczych u zwierząt, w produktach pochodzenia zwierzęcego, w wodzie przeznaczonej do pojenia zwierząt i środkach żywienia zwierząt, które mogą być finansowane ze środków, o których mowa w ust. 3 pkt 2 - mając na względzie pełną ewidencję wydatków ponoszonych przez Inspekcję na zwalczanie chorób zakaźnych zwierząt i zoonoz lub biologicznych czynników chorobotwórczych wywołujących te choroby, monitorowanie zakażeń zwierząt i pozostałości chemicznych, biologicznych, produktów leczniczych i skażeń promieniotwórczych u zwierząt, w produktach pochodzenia zwierzęcego, w wodzie przeznaczonej do pojenia zwierząt i środkach żywienia zwierząt oraz potrzebę racjonalnego wydatkowania środków budżetowych.


Art. 13. 1. Główny Lekarz Weterynarii: 1) ustala ogólne kierunki działania Inspekcji i wydaje instrukcje określające sposób jej postępowania, w tym instrukcje dotyczące stosowania przez organy Inspekcji przepisw Unii Europejskiej; 2) koordynuje i kontroluje wykonywanie zadań przez wojewódzkich, powiatowych i granicznych lekarzy weterynarii; 3) może wydawać wojewódzkim, powiatowym i granicznym lekarzom weterynarii polecenia dotyczące podjęcia określonych czynności oraz żądać od nich informacji z zakresu ich działania; 4) współpracuje z Międzynarodowym Urzędem do Spraw Epizootii oraz innymi organizacjami międzynarodowymi; 5) dokonuje analiz i ocen sytuacji epizootycznej, bezpieczeństwa produktów pochodzenia zwierzęcego i wymagań weterynaryjnych przy ich produkcji; 6) opracowuje programy i plany dotyczące monitorowania zakażeń zwierząt oraz zapobiegania chorobom zakaźnym zwierząt i zoonozom lub biologicznym czynnikom chorobotwórczym wywołującym te choroby i ich zwalczania; 7) opracowuje krajowe programy i plany dotyczące monitorowania występowania substancji niedozwolonych, pozostałości chemicznych, biologicznych, produktów leczniczych i skażeń promieniotwórczych u zwierząt, w produktach pochodzenia zwierzęcego, w wodzie przeznaczonej do pojenia zwierząt i środ kach żywienia zwierząt; 8) organizuje szkolenia dla urzędowych lekarzy weterynarii; 9) utrzymuje rezerwę szczepionek, biopreparatów, substancji i preparatów biobójczych oraz innych środków niezbędnych do diagnozowania i zwalczania chorób zakaźnych zwierząt i zoonoz lub biologicznych czynników chorobotwórczych wywołujących te choroby; 10) zarządza systemem wymiany informacji, o którym mowa w art. 36 ust. 1; 11) prowadzi listę osób, o których mowa w art. 26; 12) wykonuje inne zadania określone w przepisach odrębnych. 2. Główny Lekarz Weterynarii współpracuje z organami, o których mowa w art. 1 pkt 2, oraz Komisją Europejską w zakresie nadzoru nad przestrzeganiem prawodawstwa weterynaryjnego. Informację o sposobie i zakresie tej współpracy minister właściwy do spraw rolnictwa przekazuje organom centralnym państw członkowskich Unii Europejskiej odpowiedzialnym za przestrzeganie stosowania prawodawstwa weterynaryjnego oraz Komisji Europejskiej. 3. Główny Lekarz Weterynarii w zakresie realizacji zadania, o którym mowa w ust. 2, działa z urzędu lub na wniosek organów, o których mowa w art. 1 pkt 2, lub Komisji Europejskiej. 4. Główny Lekarz Weterynarii, realizując zadanie, o którym mowa w ust. 2, przekazuje informacje uzyskane przez organy Inspekcji przy wykonywaniu czynności, o których mowa w art. 3 ust. 2. 5. Główny Lekarz Weterynarii może odmówić przekazania informacji organom, o których mowa w art. 1 pkt 2, lub podjęcia działań, jeżeli mogłoby to stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa państwa, podając uzasadnienie tej odmowy. 6. Do informacji, o których mowa w ust. 4, stosuje się przepisy o ochronie informacji niejawnych. 7. Informacje, o których mowa w ust. 4, dotyczące działań: 1) naruszających lub mogących naruszać prawodawstwo weterynaryjne w stopniu zagrażającym zdrowiu publicznemu lub 2) mających szczególne znaczenie dla Unii Europejskiej lub powodujących konsekwencje dla poszczególnych państw członkowskich - Główny Lekarz Weterynarii, po porozumieniu z Komisją Europejską i organami, o których mowa art. 1 pkt 2, zainteresowanych państw członkowskich oraz w przypadku braku innych środków zapobiegawczych, podaje do publicznej wiadomości w środkach masowego przekazu. 8. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, zakres i tryb współpracy Głównego Lekarza Weterynarii z organami, o których mowa w art. 1 pkt 2, oraz Komisją Europejską, biorąc pod uwagę: 1) prawidłowe stosowanie prawodawstwa weterynaryjnego; 2) wykrywanie naruszeń tego prawodawstwa i zapobieganie im; 3) konieczność informowania o zawieranych z państwami trzecimi umowach lub porozumieniach w zakresie weterynarii. 9. Główny Lekarz Weterynarii składa, do dnia 30 kwietnia, ministrowi właściwemu do spraw rolnictwa sprawozdanie z realizacji zadań Inspekcji w roku ubiegłym.