Art. 3. W ustawie z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. Nr 9, poz. 31 i Nr 101, poz. 444, z 1992 r. Nr 21, poz. 86 oraz z 1994 r. Nr 123, poz. 600) wprowadza się następujące zmiany: 1) art. 2 otrzymuje brzmienie: "Art. 2. 1. Obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości, z zastrzeżeniem ust. 2, ciąży na osobach fizycznych, osobach prawnych oraz jednostkach organizacyjnych nie mających osobowości prawnej, które: 1) są właścicielami lub samoistnymi posiadaczami nieruchomości albo obiektów budowlanych nie złączonych trwale z gruntem, 2) są użytkownikami wieczystymi nieruchomości lub ich części, 3) są posiadaczami nieruchomości albo obiektów budowlanych nie złączonych trwale z gruntem, stanowiących własność Skarbu Państwa lub gminy, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem lub innego tytułu prawnego, a także umowy zawartej z Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa albo z ustanowionego zarządu, 4) posiadają bez tytułu prawnego nieruchomości lub ich części albo obiekty budowlane nie złączone trwale z gruntem, stanowiące własność Skarbu Państwa lub gminy, z wyjątkiem nieruchomości wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa lub będących w zarządzie Lasów Państwowych. 2. Obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości lub obiektów budowlanych nie złączonych trwale z gruntem, pozostających w zarządzie Lasów Państwowych oraz wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa, nie objętych obowiązkiem podatkowym na podstawie ust. 1 pkt 3, ciąży odpowiednio na nadleśnictwach i na jednostkach organizacyjnych Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa, faktycznie władających nieruchomościami i obiektami budowlanymi nie złączonymi trwale z gruntem. 3. Jeżeli nieruchomość stanowi współwłasność małżonków lub odrębną własność każdego z nich obowiązek podatkowy ciąży łącznie na obojgu małżonkach. 4. Jeżeli nieruchomość stanowi współwłasność lub współposiadanie, z zastrzeżeniem ust. 5, innych osób niż małżonkowie, obowiązek podatkowy od tej nieruchomości ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub współposiadaczach. 5. Jeżeli w nieruchomości ustanowiona jest odrębna własność lokali, obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku. 6. Jeżeli nieruchomość jest współwłasnością albo jest we współposiadaniu dwóch lub więcej osób prawnych albo osób fizycznych, z wyjątkiem nieruchomości, o których mowa w ust. 3 i 5, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania."; 2) w art. 3: a) w ust. 1: - pkt 2 otrzymuje brzmienie: "2) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza lub leśna,"; - w pkt 4 po wyrazie "leśna" dodaje się wyrazy "oraz nie sklasyfikowane grunty - jako użytki rolne położone na terenie miast, a także grunty wyłączone ostatecznymi decyzjami administracyjnymi na cele inne niż rolnicze lub leśne, z wyjątkiem gruntów, na których przez okres do 2 lat od dnia wydania ostatecznej decyzji administracyjnej wyłączającej te grunty na cele nierolnicze, prowadzona jest działalność rolnicza,", - dodaje się pkt 5 w brzmieniu: "5) grunty pod jeziorami, grunty zajęte na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych.", b) dodaje się ust. 1a w brzmieniu: "1a. Za działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy nie uważa się wynajmu pokoi gościnnych w budynkach mieszkalnych położonych na terenach wiejskich, osobom przebywającym na wypoczynku, jeżeli liczba wynajmowanych pokoi nie przekracza 5."; 3) art. 5 otrzymuje brzmienie: "Art. 5. 1. Rada gminy określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że podatek ten nie może przekroczyć rocznie: 1) od 1 m{2 }powierzchni użytkowej budynków mieszkalnych lub ich części w gminie o liczbie mieszkańców faktycznie w niej zamieszkałych: a) do 10.000 mieszkańców włącznie 0,20 zł, b) powyżej 10.000 do 50.000 mieszkańców włącznie 0,21 zł, c) powyżej 50.000 mieszkańców 0,23 zł, 2) od 1 m{2 }powierzchni użytkowej budynków lub ich części związanych z działalnością gospodarczą inną niż rolnicza lub leśna, z wyjątkiem budynków lub ich części przydzielonych na potrzeby bytowe osób zajmujących lokale mieszkalne oraz od części budynków mieszkalnych zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w gminie o liczbie mieszkańców faktycznie w niej zamieszkałych: a) do 10.000 mieszkańców włącznie 7,32 zł, b) powyżej 10.000 do 50.000 mieszkańców włącznie 7,75 zł, c) powyżej 50.000 mieszkańców 8,61 zł, 3) od 1 m{2} powierzchni użytkowej budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym - 4 zł, 4) od 1 m{2} powierzchni użytkowej pozostałych budynków lub ich części w gminie o liczbie mieszkańców faktycznie w niej zamieszkałych: a) do 10.000 mieszkańców włącznie 2,44 zł, b) powyżej 10.000 do 50.000 mieszkańców włącznie 2,58 zł, c) powyżej 50.000 mieszkańców 2,87 zł, 5) od budowli - 2% ich wartości, 6) od 1 m{2} powierzchni gruntów związanych z działalnością gospodarczą inną niż działalność rolnicza lub leśna, z wyjątkiem związanych z budynkami mieszkalnymi, w gminie o liczbie mieszkańców faktycznie w niej zamieszkałych: a) do 10.000 mieszkańców włącznie 0,24 zł, b) powyżej 10.000 do 50.000 mieszkańców włącznie 0,25 zł, c) powyżej 50.000 mieszkańców 0,28 zł, 7) od gruntów: a) będących użytkami rolnymi nie wchodzącymi w skład gospodarstw rolnych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U. z 1993 r. Nr 94, poz. 431 oraz z 1994 r. Nr 1, poz. 3) wykorzystywanych na cele rolnicze - 0,50 zł od jednego ara powierzchni, b) pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych - 1 zł od 1 ha powierzchni, c) pozostałych - 0,03 zł od 1 m{2} powierzchni. 2. Faktyczną liczbę mieszkańców zamieszkałych w gminie przyjmuje się według stanu na dzień 30 czerwca roku poprzedzającego rok, na który rada gminy określa wysokość stawek podatku od nieruchomości. 3. Stawki podatku od nieruchomości określane przez radę gminy nie mogą być niższe niż 50% górnych granic stawek wymienionych w ust. 1. 4. Za grunty związane z działalnością gospodarczą uważa się grunty zabudowane i nie zabudowane, będące w posiadaniu podmiotu gospodarczego, a w szczególności: 1) grunty pod budynkami produkcyjnymi, magazynowymi, administracyjnymi, socjalnymi i hotelowymi, 2) grunty pod budowlami i urządzeniami, 3) grunty zajęte na drogi wewnętrzne i place manewrowe, place składowe, zieleńce oraz tereny, na których są lub mają być realizowane zadania inwestycyjne, 4) grunty wyłączone na cele nierolnicze lub nieleśne: a) na skutek prowadzonej działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza lub leśna albo na podstawie ostatecznej decyzji administracyjnej, b) do czasu przywrócenia tym gruntom charakteru rolniczego lub leśnego."; 4) w art. 6: a) w ust. 6 skreśla się wyrazy "oraz jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej, z wyjątkiem wymienionych w ust. 8,", b) w ust. 7 wyrazy "i jednostek wymienionych w ust. 6" zastępuje się wyrazem "fizycznych", c) dodaje się ust. 7a w brzmieniu: "7a. Jeżeli w ciągu roku podatkowego nastąpiło wygaśnięcie obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości lub zaistniały zmiany, o których mowa w ust. 3, wójt (burmistrz, prezydent) dokonuje zmiany decyzji, którą ustalono ten podatek.", d) ust. 8 otrzymuje brzmienie: "8. Osoby prawne, jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej, jednostki organizacyjne Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa oraz jednostki organizacyjne Lasów Państwowych są obowiązane: 1) składać, w terminie do dnia 15 stycznia, organowi gminy właściwemu ze względu na miejsce położenia nieruchomości deklaracje na podatek od nieruchomości na dany rok podatkowy, sporządzone na formularzu według ustalonego wzoru, a jeżeli obowiązek podatkowy powstał po tym dniu - w terminie 14 dni od dnia zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie tego obowiązku, 2) odpowiednio skorygować deklaracje w razie zaistnienia zmian, o których mowa w ust. 3, w terminie 14 dni od dnia zaistnienia tych zmian, 3) wpłacać obliczony w deklaracji podatek od nieruchomości - bez wezwania - na rachunek budżetu właściwej gminy za poszczególne miesiące, w terminie do dnia 15 każdego miesiąca.", e) w ust. 9 wyrazy "wymienionych w ust. 6" zastępuje się wyrazem "fizycznych."; 5) w art. 7 w ust. 1: a) pkt 3 otrzymuje brzmienie: "3) budowle dróg publicznych oraz grunty zajęte pod te drogi wraz z pasami drogowymi," b) pkt 5 otrzymuje brzmienie: "5) budowle wykorzystywane bezpośrednio do wytwarzania energii elektrycznej lub ciepła, linie elektroenergetyczne przesyłowe i rozdzielcze, rurociągi i przewody sieci rozdzielczej gazów, ciepła, paliw i wody, budowle służące do odprowadzania i oczyszczania ścieków, budynki lub ich części bezpośrednio związane z procesem poboru i uzdatniania wody," c) pkt 6 otrzymuje brzmienie: "6) grunty pod wodami płynącymi i kanałami żeglownymi z wyjątkiem jezior oraz gruntów zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych"; d) pkt 7 otrzymuje brzmienie: "7) budynki gospodarcze lub ich części związane z działalnością leśną, zajęte na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej oraz w gospodarstwach rolnych, w rozumieniu przepisów o podatku rolnym, budynki gospodarcze lub ich części związane z działalnością rolniczą,", e) pkt 10 otrzymuje brzmienie: "10) budynki i grunty, wpisane indywidualnie do rejestru zabytków, pod warunkiem ich utrzymania i konserwacji zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej,"; 6) art. 10 otrzymuje brzmienie: "Art. 10. 1. Rada gminy określa, w drodze uchwały, wysokość stawek podatku od środków transportowych, z tym że roczna stawka podatku od jednego środka transportowego nie może przekroczyć: 1) od motoroweru - 23,14 zł, 2) od motocykla - 165,10 zł, 3) od samochodu osobowego - 994,18 zł, 4) od samochodu ciężarowego o ładowności powyżej 12 ton - 1 500 zł, 5) od ciągnika rolniczego - 150 zł, 6) od przyczepy o ładowności do 5 ton - 150 zł, 7) od pozostałych - 1 159,87 zł. 2. Przy określaniu stawek, o których mowa w ust. 1, rada gminy uwzględnia rodzaj środka, pojemność skokową silnika lub moc silnika, ładowność, masę całkowitą, a także może uwzględniać wiek albo wartość środka transportowego."; 7) w art. 11 w ust. 3 wyrazy "w rozporządzeniu, o którym mowa" zastępuje się wyrazami "w uchwale rady gminy, o której mowa"; 8) w art. 12: a) w ust. 1 w pkt 3 wyrazy "należące do" zastępuje się wyrazami "stanowiące wyłączną własność", b) w ust. 2 w pkt 4 skreśla się wyrazy "i wojskowych", c) w ust. 3 po wyrazach "z rodziców" dodaje się wyrazy "osoby niepełnosprawnej lub"; 9) w art. 13 w ust. 2 w pkt 4 skreśla się wyrazy ", a utrzymywanych w celu pilnowania stad na pastwiskach - bez względu na liczbę"; 10) w art. 14 w pkt 1 wyrazy "40 tys.zł" zastępuje się wyrazami "22,86 zł"; 11) w art. 15 ust. 2 otrzymuje brzmienie: "2. Targowiskami, o których mowa w ust. 1, są wszelkie miejsca, w których prowadzony jest handel w szczególności z ręki, koszów, stoisk, wozów konnych, przyczep, pojazdów samochodowych, a także sprzedaż zwierząt, środków transportowych i części do środków transportowych."; 12) art. 16 otrzymuje brzmienie: "Art. 16. Zwalnia się od opłaty targowej osoby i jednostki wymienione w art. 15 ust. 1, które są podatnikami podatku od nieruchomości, w związku z nieruchomościami położonymi na targowisku."; 13) w art. 19 pkt 1 otrzymuje brzmienie: "1) określa zasady ustalania i poboru oraz terminy płatności i wysokość stawek opłat określonych w ustawie, z tym że: a) stawka opłaty targowej nie może przekroczyć 344,63 zł dziennie, b) stawka opłaty miejscowej nie może przekroczyć 0,78 zł dziennie, c) opłata administracyjna nie może przekroczyć 114,98 zł"; 14) w art. 20: a) w ust. 1 wyrazy " od 1991 r." zastępuje się wyrazami "od 1997 r.", b) w ust. 2 po wyrazach "w ust. 1" dodaje się wyrazy "zaokrąglając je w górę do pełnych groszy".


Ustawa z dnia 4 lipca 1996 r. o zmianie ustaw o podatku rolnym, o lasach, o podatkach i opłatach lokalnych oraz o ochronie przyrody

Art. 4. W ustawie z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody (Dz.U. Nr 114, poz. 492, z 1992 r. Nr 54, poz. 254, z 1994 r. Nr 89, poz. 415 oraz z 1995 r. Nr 147, poz. 713) w art. 14 w ust. 13 skreśla się kropkę i dodaje wyrazy "z wyjątkiem podatku leśnego obliczonego według zasad określonych dla lasów ochronnych oraz podatku rolnego od gruntów rolnych obliczonego według zasad określonych w odrębnych ustawach.".


Art. 5. Ulgi w podatku rolnym przyznane na podstawie dotychczasowych przepisów, stosuje się do czasu ich wyczerpania.


Art. 6. W latach 1997-1998 zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki gospodarcze lub ich części, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie innej działalności gospodarczej niż rolnicza, wchodzące w skład nieruchomości, które w rozumieniu obowiązujących w 1996 r. przepisów ustawy o podatku rolnym stanowiły gospodarstwa rolne.


Art. 7. 1. Średnią cenę skupu żyta, o której mowa w przepisach ustawy o podatku rolnym, do celów ustalenia podatku rolnego w 1997 r., obliczoną według cen skupu żyta za okres pierwszych trzech kwartałów 1996 r., określi Prezes Głównego Urzędu Statystycznego w drodze komunikatu ogłoszonego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", w terminie 20 dni po upływie trzeciego kwartału 1996 r. 2. Średnią cenę sprzedaży drewna, o której mowa w przepisach ustawy o lasach, do celów ustalenia podatku leśnego w 1997 r., obliczoną według cen sprzedaży przez nadleśnictwa drewna tartacznego iglastego za okres pierwszych trzech kwartałów 1996 r., określi Prezes Głównego Urzędu Statystycznego w drodze komunikatu ogłoszonego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", w terminie 20 dni po upływie trzeciego kwartału 1996 r.


Art. 8. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1997 r., z tym że art. 7 wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.


Ustawa z dnia 29 listopada 1995 r. o ratyfikacji Porozumienia europejskiego w sprawie osób uczestniczących w postępowaniu przed Europejską Komisją oraz Europejskim Trybunałem Praw Człowieka

Art. 1. Wyraża się zgodę na dokonanie przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej ratyfikacji Porozumienia europejskiego w sprawie osób uczestniczących w postępowaniu przed Europejską Komisją oraz Europejskim Trybunałem Praw Człowieka, sporządzonego w Londynie dnia 6 maja 1969 r.


Art. 2. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.


Ustawa z dnia 5 lipca 1996 r. o zawodach pielęgniarki i położnej Rozdział 1 Przepisy ogólne

Art. 1. Ustawa określa zasady i warunki wykonywania zawodów pielęgniarki i położnej.


Art. 10. 1. Pielęgniarka, położna ma prawo do doskonalenia zawodowego w różnych formach kształcenia podyplomowego oraz obowiązek stałego aktualizowania swojej wiedzy zawodowej. 2. Pielęgniarka, położna może uzyskać tytuł specjalisty w dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia, po odbyciu przeszkolenia i złożeniu egzaminu państwowego. 3. Podyplomowe kształcenie pielęgniarek i położnych mogą prowadzić jednostki organizacyjne uprawnione do tego na mocy odrębnych przepisów oraz osoby prawne lub fizyczne po uzyskaniu zezwolenia właściwej okręgowej rady pielęgniarek i położnych. 4. Minister Zdrowia i Opieki Społecznej po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych określi, w drodze rozporządzenia: 1) rodzaje, sposób i tryb odbywania kształcenia podyplomowego, w tym również szczegółowe warunki i tryb uzyskiwania tytułu specjalisty w dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia, 2) szczegółowe zasady, warunki i tryb wydawania zezwoleń, o których mowa w ust. 3, oraz sposób ich rejestracji, 3) sposób i tryb przeprowadzania egzaminu państwowego, o którym mowa w ust. 2. 5. Minister Zdrowia i Opieki Społecznej po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych określi, w drodze rozporządzenia, warunki i sposób prowadzenia podyplomowego kształcenia pielęgniarek i położnych przez osoby, o których mowa w ust. 3, oraz tryb kształcenia. Rozdział 3 Prawo wykonywania zawodów pielęgniarki i położnej


Art. 11. 1. Zawód pielęgniarki, położnej może wykonywać osoba posiadająca prawo wykonywania zawodu stwierdzone przez okręgową radę pielęgniarek i położnych. 2. Prawo wykonywania zawodu pielęgniarki lub odpowiednio zawodu położnej uzyskuje osoba, która: 1) posiada obywatelstwo polskie, 2) posiada dyplom ukończenia polskiej szkoły pielęgniarskiej lub odpowiednio polskiej szkoły położnych bądź uzyskany w innym państwie dyplom uznany w Rzeczypospolitej Polskiej za równorzędny, zgodnie z odrębnymi przepisami, 3) odbyła wymagany staż podyplomowy, 4) posiada pełną zdolność do czynności prawnych, 5) posiada stan zdrowia pozwalający na wykonywanie zawodu. 3. Ograniczone prawo wykonywania zawodu na czas odbywania stażu podyplomowego uzyskuje osoba, która spełnia warunki określone w ust. 2 pkt 1, 2, 4 i 5.


Art. 12. 1. Prawo wykonywania zawodu albo ograniczone prawo wykonywania zawodu, stwierdza, na wniosek osoby zainteresowanej, okręgowa rada pielęgniarek i położnych, właściwa ze względu na miejsce przyszłego wykonywania zawodu. 2. Okręgowa rada pielęgniarek i położnych wydaje zaświadczenie o prawie wykonywania zawodu albo ograniczonym prawie wykonywania zawodu według ustalonego wzoru. 3. Minister Zdrowia i Opieki Społecznej po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych ustali wzór zaświadczenia, o którym mowa w ust. 2.


Art. 13. 1. Okręgowa rada pielęgniarek i położnych, o której mowa w art. 12 ust. 1, może przyznać prawo wykonywania zawodu pielęgniarki lub zawodu położnej, na stałe albo na czas określony, cudzoziemcowi, który: 1) posiada zezwolenie na pobyt stały w Rzeczypospolitej Polskiej, 2) wykazuje znajomość języka polskiego w zakresie niezbędnym do wykonywania zawodu, 3) przedstawił zaświadczenie o wykonywaniu zawodu pielęgniarki, położnej za granicą na podstawie tam obowiązujących przepisów, 4) spełnia warunki, o których mowa w art. 11 ust. 2 pkt 2, 4 i 5. 2. Okręgowa rada pielęgniarek i położnych może przyznać prawo wykonywania zawodu osobie nie posiadającej zezwolenia na pobyt stały w Rzeczypospolitej Polskiej, która spełnia warunki określone w ust. 1 pkt 2-4. 3. Okręgowa rada pielęgniarek i położnych może przyznać ograniczone prawo wykonywania zawodu na czas odbywania szkolenia podyplomowego cudzoziemcowi, który spełnia warunki, o których mowa w art. 11 ust. 2 pkt 2, 4 i 5.


Art. 14. Pielęgniarka, położna o odpowiednio wysokich kwalifikacjach, nie posiadająca prawa wykonywania zawodu w Rzeczypospolitej Polskiej, ale posiadająca to prawo w innym państwie, może brać udział w naradzie pielęgniarskiej oraz udzielać świadczeń wymienionych w art. 4 lub w art. 5, których potrzeba wynika z narady, jeżeli została zaproszona przez: 1) szpitale lub medyczne instytuty naukowo-badawcze, 2) Naczelną Radę Pielęgniarek i Położnych lub właściwą okręgową radę pielęgniarek i położnych.


Art. 15. 1. Podjęcie wykonywania zawodu pielęgniarki lub położnej po upływie pięciu lat od ukończenia stażu podyplomowego lub po przerwie w wykonywaniu zawodu dłuższej niż pięć lat wymaga odbycia przeszkolenia. 2. Okręgowa rada pielęgniarek i położnych ustala program i sposób przeszkolenia, o którym mowa w ust. 1.


Art. 16. 1. Jeżeli istnieje uzasadnione podejrzenie całkowitej albo częściowej niezdolności pielęgniarki, położnej do wykonywania zawodu, spowodowanej jej stanem zdrowia, okręgowa rada pielęgniarek i położnych powołuje komisję lekarską, zwaną dalej "komisją", złożoną ze specjalistów odpowiednich dziedzin medycyny. 2. Komisja wydaje orzeczenie w przedmiocie niezdolności pielęgniarki, położnej do wykonywania zawodu. 3. Pielęgniarka, położna, której sprawa dotyczy, obowiązana jest do stawienia się przed komisją. 4. Okręgowa rada pielęgniarek i położnych, na podstawie orzeczenia komisji, podejmuje uchwałę o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu na okres trwania niezdolności albo o ograniczeniu wykonywania określonych czynności zawodowych na okres trwania niezdolności. 5. Pielęgniarka, położna, o której mowa w ust. 3, uprawniona jest do uczestnictwa, z prawem zabrania głosu, w posiedzeniu okręgowej rady pielęgniarek i położnych w czasie rozpatrywania jej sprawy. 6. Jeżeli pielęgniarka, położna odmawia poddania się badaniu przez komisję lub gdy okręgowa rada pielęgniarek i położnych na podstawie wyników postępowania wyjaśniającego uzna, że dalsze wykonywanie zawodu lub ściśle określonych czynności zawodowych ze względu na jej stan zdrowia nie jest możliwe - okręgowa rada pielęgniarek i położnych podejmuje uchwałę o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu pielęgniarki, położnej albo o ograniczeniu wykonywania określonych czynności zawodowych. 7. Pielęgniarce, położnej, o której mowa w ust. 6, przysługuje prawo wniesienia odwołania do Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych w terminie 14 dni od otrzymania zawiadomienia o podjęciu uchwały okręgowej rady pielęgniarek i położnych. 8. Pielęgniarka, położna, w stosunku do której podjęto uchwałę o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu albo ograniczeniu wykonywania określonych czynności zawodowych, może wystąpić do okręgowej rady pielęgniarek i położnych o uchylenie uchwały, jeżeli ustaną przyczyny zawieszenia lub ograniczenia, nie wcześniej jednak niż po upływie 6 miesięcy od podjęcia uchwały okręgowej rady pielęgniarek i położnych. 9. Postępowanie w sprawach określonych w ust. 1-6 jest poufne. 10. Minister Zdrowia i Opieki Społecznej po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych oraz Naczelnej Rady Lekarskiej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i tryb orzekania o niezdolności do wykonywania zawodu pielęgniarki, położnej oraz szczegółowe zasady i tryb postępowania w sprawach zawieszania prawa wykonywania zawodu albo ograniczenia wykonywania określonych czynności zawodowych.


Art. 17. 1. Prawo wykonywania zawodu albo ograniczone prawo wykonywania zawodu pielęgniarki, położnej wygasa w razie: 1) utraty obywatelstwa polskiego, 2) utraty prawa stałego pobytu, 3) utraty pełnej zdolności do czynności prawnych, 4) upływu czasu, na jaki zostało przyznane. 2. Wygaśnięcie prawa wykonywania zawodu albo ograniczonego prawa wykonywania zawodu, z przyczyn określonych w ust. 1, powoduje wykreślenie z rejestru właściwej okręgowej izby pielęgniarek i położnych, której członkiem była pielęgniarka lub położna. Rozdział 4 Zasady wykonywania zawodów pielęgniarki i położnej


Art. 18. Pielęgniarka, położna wykonuje zawód zgodnie z aktualną wiedzą medyczną, dostępnymi jej metodami i środkami, zgodnie z zasadami etyki zawodowej oraz ze szczególną starannością.


Art. 19. Pielęgniarka, położna ma obowiązek udzielić pomocy w każdym przypadku niebezpieczeństwa utraty życia, poważnego uszczerbku na zdrowiu pacjenta, zgodnie z posiadanymi kwalifikacjami zawodowymi.


Art. 2. Zawody pielęgniarki i położnej są zawodami samodzielnymi.


Art. 20. 1. Pielęgniarka, położna ma obowiązek poinformować pacjenta o jego prawach. 2. Pielęgniarka, położna udziela pacjentowi lub jego przedstawicielowi ustawowemu informacji o stanie zdrowia pacjenta, w zakresie koniecznym do sprawowania opieki pielęgnacyjnej. 3. Pielęgniarka, położna ma obowiązek prowadzenia dokumentacji medycznej określonej odrębnymi przepisami.


Art. 21. 1. Pielęgniarka, położna ma obowiązek do zachowania w tajemnicy informacji związanych z pacjentem, a uzyskanych w związku z wykonywaniem zawodu. 2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się, gdy: 1) tak stanowią odrębne przepisy, 2) zachowanie tajemnicy może stanowić niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia pacjenta lub innych osób, 3) pacjent lub jego przedstawiciel ustawowy wyraża zgodę na ujawnienie tajemnicy, 4) zachodzi potrzeba przekazania niezbędnych informacji o pacjencie związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych osobom uczestniczącym w udzielaniu tych świadczeń, 5) jest to niezbędne do praktycznej nauki zawodów medycznych, 6) jest to niezbędne dla celów naukowych. 3. Pielęgniarka, położna, z zastrzeżeniem sytuacji, o których mowa w ust. 2 pkt 1-3, 5 i 6, jest związana tajemnicą również po śmierci pacjenta. 4. Pielęgniarka, położna nie może podać do publicznej wiadomości danych umożliwiających identyfikację pacjenta, bez jego zgody.


Art. 22. 1. Pielęgniarka, położna zobowiązana jest do wykonywania zleceń lekarskich odnotowanych w dokumentacji medycznej. 2. Zapis w dokumentacji medycznej, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy zleceń wykonywanych podczas zabiegów ratujących życie pacjenta i w sytuacjach grożących bezpośrednim niebezpieczeństwem utraty życia lub poważnym uszczerbkiem na zdrowiu pacjenta. 3.{ }Pielęgniarka, położna ma prawo uzyskania od lekarza informacji o stanie zdrowia pacjenta, rozpoznaniu, proponowanych metodach diagnostycznych, leczniczych, rehabilitacyjnych i dających się przewidzieć następstwach podejmowanych działań, w zakresie niezbędnym do udzielanych przez siebie świadczeń zdrowotnych. 4. W przypadku uzasadnionych wątpliwości pielęgniarka, położna ma prawo domagać się od lekarza, który wydał zlecenie, by uzasadnił potrzebę wykonania tego zlecenia. 5. W wyjątkowych przypadkach pielęgniarka, położna ma prawo odmówić wykonania zlecenia lekarskiego, podając niezwłocznie przyczynę odmowy na piśmie. 6. Pielęgniarka, położna ma prawo uzyskania pełnej informacji o celowości, planowanym przebiegu i dających się przewidzieć skutkach eksperymentu medycznego, w którym ma uczestniczyć. 7. W przypadku uzasadnionych wątpliwości pielęgniarka, położna może odmówić uczestniczenia w eksperymencie, podając przyczynę odmowy na piśmie.


Art. 23. Pielęgniarka, położna może powstrzymać się, po uprzednim powiadomieniu na piśmie przełożonego, od wykonania świadczenia zdrowotnego niezgodnego z jej sumieniem, z zastrzeżeniem art. 19.


Art. 24. Pielęgniarce, położnej, wykonującej zawód na podstawie umowy o pracę lub w przypadku, o którym mowa w art. 19, przysługuje ochrona prawna przewidziana dla funkcjonariusza publicznego.


Art. 25. 1. Pielęgniarka, położna może wykonywać indywidualną praktykę po uzyskaniu zezwolenia właściwej ze względu na miejsce wykonywania praktyki okręgowej rady pielęgniarek i położnych. 2. Zezwolenie na wykonywanie indywidualnej praktyki wydaje się, jeżeli pielęgniarka, położna: 1) posiada prawo wykonywania zawodu, 2) legitymuje się 2-letnim stażem w zawodzie, bezpośrednio przed podjęciem indywidualnej praktyki. 3. Zezwolenie na wykonywanie indywidualnej specjalistycznej praktyki wydaje się, jeżeli pielęgniarka, położna: 1) spełnia warunki, o których mowa w ust. 2, 2) posiada specjalizację w dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia. 4. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 2 i 3, podlega wpisowi do rejestru indywidualnych praktyk, prowadzonego przez okręgową radę pielęgniarek i położnych, o której mowa w ust. 1. 5. Indywidualna praktyka może być wykonywana przez pielęgniarkę, położną na podstawie zawartej z innym podmiotem niż zakład opieki zdrowotnej umowy o pracę lub umowy cywilnoprawnej, z zastrzeżeniem ust. 1-4.


Art. 26. 1. Indywidualną praktykę, o której mowa w art. 25, prowadzi się w pomieszczeniach i przy użyciu urządzeń, które odpowiadają określonym wymogom technicznym i sanitarnym. 2. Minister Zdrowia i Opieki Społecznej określi, w drodze rozporządzenia, wymogi, jakim powinny odpowiadać pod względem technicznym i sanitarnym urządzenia i pomieszczenia, w których można wykonywać indywidualną praktykę.


Art. 27. W przypadku gdy indywidualna praktyka, o której mowa w art. 25 ust. 1, jest wykonywana na zasadach określonych w art. 25 ust. 5, obowiązek spełnienia wymogów, o których mowa w art. 26 ust. 1, spoczywa na podmiocie, który zawarł z pielęgniarką lub położną umowę.


Art. 28. 1. Naczelna Rada Pielęgniarek i Położnych ustala opłatę za wydanie zezwolenia, o którym mowa w art. 25 ust. 1. 2. Opłatę, o której mowa w ust. 1, pobiera właściwa okręgowa rada pielęgniarek i położnych.


Art. 29. Okręgowa rada pielęgniarek i położnych cofa zezwolenie na prowadzenie indywidualnej praktyki wykonywanej przez pielęgniarkę, położną, w razie: 1) pozbawienia prawa wykonywania zawodu pielęgniarki, położnej, 2) zawieszenia prawa wykonywania zawodu pielęgniarki, położnej, 3) zrzeczenia się przez pielęgniarkę, położną prawa wykonywania zawodu, 4) skreślenia pielęgniarki, położnej z listy członków okręgowej izby pielęgniarek i położnych, 5) zgonu pielęgniarki, położnej, 6) rezygnacji z prowadzenia indywidualnej praktyki, 7) nie spełniania wymogów określonych w art. 26 ust. 1.


Art. 3. 1. Ilekroć w ustawie jest mowa o "pielęgniarce", należy przez to rozumieć również "pielęgniarza". 2. Ilekroć w ustawie jest mowa o "położnej", należy przez to rozumieć również "położnego".


Art. 30. 1. Nadzór nad indywidualną praktyką i indywidualną specjalistyczną praktyką wykonywaną przez pielęgniarkę, położną sprawuje właściwa okręgowa rada pielęgniarek i położnych. 2. Okręgowa rada pielęgniarek i położnych jest uprawniona w ramach nadzoru do: 1) przeprowadzania czynności kontrolnych, a w szczególności: a) wizytacji pomieszczeń, w których udzielane są świadczenia, o których mowa w art. 4 lub art. 5, b) obserwowania czynności związanych z udzielaniem świadczeń w ramach indywidualnej praktyki, c) żądania informacji i udostępniania dokumentacji medycznej, 2) wydawania zaleceń pokontrolnych, mających na celu usunięcie stwierdzonych braków i wadliwości.


Art. 31. W sprawach nie uregulowanych w ustawie do indywidualnej praktyki stosuje się przepisy o działalności gospodarczej oraz przepisy o zakładach opieki zdrowotnej. Rozdział 5 Przepisy karne


Art. 32. 1. Kto, nie będąc uprawnionym, udziela zawodowo świadczeń, o których mowa w art. 4 lub art. 5, podlega karze grzywny. 2. W przypadku określonym w ust. 1 orzekanie następuje w trybie przepisów o postępowaniu w sprawach o wykroczenia. Rozdział 6 Zmiany w przepisach obowiązujących, przepisy przejściowe i końcowe


Art. 33. W ustawie z dnia 19 kwietnia 1991 r. o samorządzie pielęgniarek i położnych (Dz.U. Nr 41, poz. 178 i z 1996 r. Nr 24, poz. 110) w art. 3 skreśla się wyrazy "i asystentkę pielęgniarską".


Art. 34. 1. Pielęgniarka, położna, która uzyskała kwalifikacje zawodowe wymagane do otrzymania prawa wykonywania zawodu przed dniem wejścia w życie ustawy, zachowuje te uprawnienia. 2. Pielęgniarka, położna, która uzyska kwalifikacje zawodowe wymagane do otrzymania prawa wykonywania zawodu w okresie 3 lat od dnia wejścia w życie ustawy, otrzymuje prawo wykonywania zawodu na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów. 3. Pielęgniarka, położna, która rozpoczęła specjalizację na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów, odbywa ją zgodnie z tymi przepisami.


Art. 35. Do postępowań dotyczących uzyskania, pozbawiania, zawieszania prawa wykonywania zawodu, wszczętych i nie zakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.


Art. 36. Pielęgniarka, położna, która prowadzi indywidualną praktykę na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów, obowiązana jest uzyskać zezwolenie, o którym mowa w art. 25 ust. 1, w terminie 1 roku od dnia wejścia w życie ustawy.


Art. 37. Pielęgniarka, położna, która na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów uzyskała zaświadczenie o prawie wykonywania zawodu pielęgniarki lub położnej, powinna uzyskać we właściwej okręgowej radzie pielęgniarek i położnych zaświadczenie o prawie wykonywania zawodu, według ustalonego wzoru zgodnie z art. 12 ust. 2, do dnia 31 grudnia 1999 r.


Art. 38. Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w ustawie zachowują moc przepisy dotychczas obowiązujące, o ile nie są sprzeczne z ustawą, nie dłużej jednak niż przez okres 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.


Art. 39. Tracą moc: 1) rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 marca 1928 r. o położnych (Dz.U. z 1934 r. Nr 5, poz. 41 i Nr 110, poz. 976 oraz z 1991 r. Nr 41, poz. 178), 2) ustawa z dnia 21 lutego 1935 r. o pielęgniarstwie (Dz.U. Nr 27, poz. 199, z 1947 r. Nr 32, poz. 141 i z 1991 r. Nr 41, poz. 178).


Art. 4. 1. Wykonywanie zawodu pielęgniarki polega na udzielaniu przez osobę posiadającą wymagane kwalifikacje, potwierdzone odpowiednimi dokumentami, świadczeń zdrowotnych, a w szczególności świadczeń pielęgnacyjnych, zapobiegawczych, diagnostycznych, leczniczych, rehabilitacyjnych oraz z zakresu promocji zdrowia. 2. Udzielanie świadczeń, o których mowa w ust. 1, pielęgniarka wykonuje przede wszystkim poprzez: 1) rozpoznawanie warunków i potrzeb zdrowotnych, 2) rozpoznawanie problemów pielęgnacyjnych, 3) sprawowanie opieki pielęgnacyjnej, 4) realizację zleceń lekarskich w procesie diagnostyki, leczenia i rehabilitacji, 5) samodzielne udzielanie w określonym zakresie świadczeń zapobiegawczych, diagnostycznych, leczniczych i rehabilitacyjnych, 6) edukację zdrowotną. 3. Za wykonywanie zawodu pielęgniarki przez osobę, o której mowa w ust. 1, uważa się również: 1) nauczanie zawodu pielęgniarki, 2) prowadzenie prac naukowo-badawczych w dziedzinie pielęgniarstwa, 3) kierowanie pracą zawodową pielęgniarek i położnych.


Art. 40. Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z tym że przepis art. 9 ust. 1 i 2 wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r.


Art. 5. 1. Wykonywanie zawodu położnej polega na udzielaniu przez osobę posiadającą wymagane kwalifikacje, potwierdzone odpowiednimi dokumentami, świadczeń zdrowotnych, a w szczególności świadczeń pielęgnacyjnych, zapobiegawczych, diagnostycznych, leczniczych, rehabilitacyjnych oraz promocji zdrowia, w zakresie opieki nad kobietą, kobietą ciężarną, rodzącą i położnicą oraz noworodkiem. 2. Udzielanie świadczeń, o których mowa w ust. 1, położna wykonuje przede wszystkim poprzez: 1) sprawowanie opieki nad kobietą w przebiegu ciąży fizjologicznej, 2) prowadzenie fizjologicznego porodu i połogu oraz sprawowanie opieki nad noworodkiem, 3) udzielanie pomocy położniczej w nagłych przypadkach do czasu przybycia lekarza, 4) profilaktykę chorób kobiecych i patologii położniczych, 5) działalność edukacyjno-zdrowotną w zakresie przygotowania młodzieży do życia w rodzinie oraz metod planowania rodziny, ochrony macierzyństwa i ojcostwa, 6) realizację zleceń lekarskich w procesie diagnostyki, leczenia i rehabilitacji, 7) samodzielne udzielanie w określonym zakresie świadczeń zapobiegawczych, diagnostycznych, leczniczych i rehabilitacyjnych. 3. Za wykonywanie zawodu położnej przez osobę, o której mowa w ust. 1, uważa się również: 1) nauczanie zawodu położnej, 2) prowadzenie prac naukowo-badawczych w dziedzinie opieki położniczej, 3) kierowanie pracą zawodową pielęgniarek i położnych.


Art. 6. Minister Zdrowia i Opieki Społecznej po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych oraz Naczelnej Rady Lekarskiej określi, w drodze rozporządzenia, zakres i rodzaj świadczeń zapobiegawczych, diagnostycznych, leczniczych i rehabilitacyjnych, o których mowa w art. 4 ust. 2 pkt 5, wykonywanych przez pielęgniarkę samodzielnie bez zlecenia lekarskiego, oraz zakres świadczeń, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 7, udzielanych przez położne samodzielnie. Rozdział 2 Uzyskiwanie kwalifikacji zawodowych


Art. 7. 1. Pielęgniarka uzyskuje kwalifikacje zawodowe po ukończeniu szkoły pielęgniarskiej. Położna uzyskuje kwalifikacje zawodowe po ukończeniu szkoły położnych. 2. Warunkiem rozpoczęcia kształcenia, o którym mowa w ust. 1, jest uprzednie uzyskanie świadectwa dojrzałości.


Art. 8. 1. Absolwent szkoły pielęgniarskiej uzyskuje tytuł zawodowy pielęgniarka. 2. Absolwent szkoły położnych uzyskuje tytuł zawodowy położna.


Art. 9. 1. Pielęgniarka po ukończeniu szkoły pielęgniarskiej, a położna po ukończeniu szkoły położnych, w celu uzyskania prawa wykonywania zawodu, zobowiązana jest do odbycia 12-miesięcznego stażu podyplomowego w zakładzie opieki zdrowotnej. 2. Minister Zdrowia i Opieki Społecznej oraz wojewodowie zapewniają środki finansowe niezbędne do odbycia stażu podyplomowego dla absolwentów szkół pielęgniarskich i szkół położnych. 3. Minister Zdrowia i Opieki Społecznej po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych określi, w drodze rozporządzenia, ramowy program stażu pielęgniarki i stażu położnej, sposób i tryb odbywania oraz zaliczania stażu podyplomowego, zakres uprawnień zawodowych pielęgniarki, położnej w okresie odbywania stażu podyplomowego oraz warunki, jakie powinien spełniać zakład opieki zdrowotnej, w którym odbywane są staże podyplomowe.


Ustawa z dnia 1 grudnia 1995 r. zmieniająca ustawę o zmianie ustawy o samorządzie terytorialnym

Art. 1. W ustawie z dnia 6 listopada 1992 r. o zmianie ustawy o samorządzie terytorialnym (Dz.U. Nr 100, poz. 499, z 1994 r. Nr 86, poz. 397 i z 1995 r. Nr 2, poz. 6) w art. 2 wyrazy "do dnia 31 grudnia 1995 r." zastępuje się wyrazami "do dnia 31 grudnia 1996 r.".


Art. 2. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.


Ustawa z dnia 22 lipca 1999 r. o zmianie ustawy o zasadach szczególnej kontroli obrotu z zagranicą towarami i technologiami w związku z porozumieniami i zobowiązaniami międzynarodowymi

Art. 1. W ustawie z dnia 2 grudnia 1993 r. o zasadach szczególnej kontroli obrotu z zagranicą towarami i technologiami w związku z porozumieniami i zobowiązaniami międzynarodowymi (Dz.U. Nr 129, poz. 598, z 1996 r. Nr 106, poz. 496 oraz z 1997 r. Nr 88, poz. 554 i Nr 157, poz. 1026) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 1 ust. 2 otrzymuje brzmienie: "2. Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zagranicznych ustala, w drodze rozporządzenia, wykazy towarów i technologii objętych szczególną kontrolą."; 2) w art. 3 w ust. 3, w art. 4, w art. 8 w ust. 1, w art. 9 w ust. 2, w art. 12 w ust. 1, w art. 13 i w art. 14 w ust. 3 użyte w odpowiednim przypadku wyrazy "Minister Gospodarki" zastępuje się użytymi w odpowiednim przypadku wyrazami "minister właściwy do spraw gospodarki"; 3) w art. 15 ust. 3 otrzymuje brzmienie: "3. Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, może określić, w drodze rozporządzenia, urzędy celne właściwe dla przywozu lub wywozu niektórych towarów lub technologii, wymienionych w wykazie, o którym mowa w art. 1 ust. 2."; 4) w art. 16: a) ust. 1 otrzymuje brzmienie: "1. Kontrole na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej prowadzą zespoły kontrolne, zwane dalej "zespołami", powoływane przez ministra właściwego do spraw gospodarki.", b) ust. 2 otrzymuje brzmienie: "2. Ministrowie właściwi do spraw: wewnętrznych, środowiska i zdrowia, Minister Obrony Narodowej oraz Szef Urzędu Ochrony Państwa, a także Prezesi Państwowej Agencji Atomistyki i Głównego Urzędu Ceł oddelegują, na wniosek ministra właściwego do spraw gospodarki, do jego dyspozycji, funkcjonariuszy podległych sobie organów kontroli lub innych funkcjonariuszy, żołnierzy lub pracowników innych podległych albo podporządkowanych jednostek organizacyjnych w celu utworzenia zespołów.", c) w ust. 3 i 4 użyte w różnych przypadkach wyrazy "Minister Gospodarki" zastępuje się użytymi w tych samych przypadkach wyrazami "minister właściwy do spraw gospodarki"; 5) w art. 17: a) w ust. 1 i 2 użyte w różnych przypadkach wyrazy "Minister Gospodarki" zastępuje się użytymi w tych samych przypadkach wyrazami "minister właściwy do spraw gospodarki", b) ust. 3 otrzymuje brzmienie: "3. W przypadku stwierdzenia dokonywania obrotu towarami i technologiami lub ich wykorzystywania w sposób niezgodny z warunkami określonymi w certyfikacie importowym, pozwoleniu wywozu lub przywozu albo naruszający wymogi, o których mowa w art. 2, minister właściwy do spraw gospodarki zobowiązuje odpowiedni podmiot do przywrócenia wymaganego stanu w określonym terminie nie przekraczającym miesiąca, a po bezskutecznym upływie tego terminu może wystąpić do sądu o wydanie orzeczenia w sprawie przepadku towaru lub technologii na rzecz Skarbu Państwa.".


Ustawa z dnia 4 czerwca 1998 r. o zmianie ustawy o zawodzie felczera

Art. 1. W ustawie z dnia 20 lipca 1950 r. o zawodzie felczera (Dz.U. Nr 36, poz. 336 i z 1954 r. Nr 57, poz. 284) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 2 ust. 2 otrzymuje brzmienie: "2. Czynności określone w ust. 1 pkt 1 i 4 felczer wykonuje: 1) w publicznych zakładach opieki zdrowotnej pod kierunkiem lekarza, 2) w niepublicznych zakładach opieki zdrowotnej samodzielnie, 3) w utworzonych punktach felczerskich samodzielnie."; 2) w art. 3 ust. 2 otrzymuje brzmienie: "2. Starszy felczer czynności, określone w art. 2 ust. 1 pkt 1 i 4, wykonuje samodzielnie w zakładach opieki zdrowotnej."; 3) art. 8 skreśla się; 4) art. 9 otrzymuje brzmienie: "Art. 9. 1. Kto nie będąc uprawnionym udziela zawodowo świadczeń, o których mowa w art. 2 i 3, podlega karze grzywny. 2. W przypadku określonym w ust. 1 orzekanie następuje w trybie przepisów o postępowaniu w sprawach o wykroczenia."; 5) art. 11 skreśla się; 6) art. 13 skreśla się.


Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o zmianie ustawy o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych oraz ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego w latach 1999 i 2000

Art. 1. W ustawie z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. z 1998 r. Nr 120, poz. 787) wprowadza się następujące zmiany: 1) po art. 39 dodaje się art. 39a w brzmieniu: "Art. 39a. 1. Za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Do dochodu nie wlicza się dodatków dla sierot zupełnych, zasiłków okresowych z pomocy społecznej oraz jednorazowych świadczeń pieniężnych i świadczeń w naturze z pomocy społecznej. 2. Za dochód osoby prowadzącej działalność gospodarczą przyjmuje się kwotę podaną w deklaracji o dochodach, o której mowa w art. 40 ust. 3 ustawy, nie niższą jednak niż zadeklarowana przez tę osobę kwota dochodu stanowiącego podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne, a jeżeli osoby nie podlegają ubezpieczeniu społecznemu nie niższą od kwoty najniższej podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne obowiązujących osoby ubezpieczone na podstawie odrębnych przepisów. 3. Dochód z prowadzenia gospodarstwa rolnego ustala się na podstawie powierzchni gruntów w hektarach przeliczeniowych i przeciętnego dochodu z 1 hektara przeliczeniowego, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", na podstawie przepisów ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U. z 1993 r. Nr 94, poz. 431, z 1994 r. Nr 1, poz. 3, z 1996 r. Nr 91, poz. 409, z 1997 r. Nr 43, poz. 272 i Nr 137, poz. 926 oraz z 1998 r. Nr 108, poz. 681)."; 2) w art. 40 skreśla się ust. 2a.


Art. 2. W ustawie z dnia 26 listopada 1998 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego w latach 1999 i 2000 (Dz.U. Nr 150, poz. 983) art. 65 otrzymuje brzmienie: "Art. 65. 1. Traci moc ustawa z dnia 10 grudnia 1993 r. o finansowaniu gmin (Dz.U. z 1998 r. Nr 30, poz. 164 i Nr 98, poz. 611), z zastrzeżeniem ust. 2. 2. Przepisy art. 3 pkt 3-6, art. 4 pkt 1 lit. a)-e), pkt 2 lit. a) i b) i pkt 3, art. 14 ust. 3, art. 27 ust. 2 i art. 27a ust. 1 i 2 ustawy, o której mowa w ust. 1, zachowują moc do dnia 31 grudnia 1999 r. i mają zastosowanie do obliczania zapotrzebowania na dotację udzielaną gminom na dofinansowanie wypłat dodatków mieszkaniowych w 1999 r., zgodnie z art. 45b ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. z 1998 r. Nr 120, poz. 787).".


Art. 3. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., z tym że art. 2 wchodzi w życie z dniem 31 grudnia 1998 r.


Ustawa z dnia 10 września 1999 r. Przepisy wprowadzające Kodeks karny skarbowy Rozdział I Przepisy ogólne

Art. 1. Kodeks karny skarbowy wchodzi w życie z dniem 17 października 1999 r.


Art. 10. § 1. W sprawach o wykroczenia skarbowe, w których do dnia wejścia w życie Kodeksu karnego skarbowego nie wydano jeszcze rozstrzygnięcia w pierwszej instancji, stosuje się w dalszym postępowaniu nowe przepisy. § 2. W sprawach o wykroczenia skarbowe, w których przed wejściem w życie Kodeksu karnego skarbowego złożono odwołanie do finansowego organu orzekającego drugiej instancji, sąd rozpoznając to odwołanie traktuje je jako apelację w rozumieniu nowych przepisów. § 3. Nierozpoznane do dnia wejścia w życie Kodeksu karnego skarbowego wnioski o uchylenie prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawach o wykroczenia skarbowe rozpoznaje się stosując dotychczasowe przepisy.


Art. 11. Czynności procesowe, jak również czynności w zakresie postępowania wykonawczego i inne czynności wykonawcze dokonane przed dniem wejścia w życie Kodeksu karnego skarbowego są skuteczne, jeżeli dokonano ich z zachowaniem przepisów dotychczasowych.


Art. 12. Przy wykonywaniu orzeczeń sądu lub rozstrzygnięć finansowego organu orzekającego lub finansowego organu dochodzenia, które uprawomocniły się przed dniem wejścia w życie Kodeksu karnego skarbowego, stosuje się nowe przepisy.


Art. 13. § 1. W sprawach zakończonych prawomocnym rozstrzygnięciem, w których kara lub środek karny nie został wykonany: 1) karę pieniężną, karę grzywny i karę ograniczenia wolności wykonuje się według przepisów dotychczasowych, 2) do osób, którym wykonanie kary warunkowo zawieszono lub do osób warunkowo zwolnionych, oraz do osób odbywających karę pozbawienia wolności stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu karnego skarbowego, 3) łączny wymiar zastępczych kar pozbawienia wolności za wykroczenia skarbowe powyżej 30 dni ulega obniżeniu do 30 dni, 4) zastępczych kar pozbawienia wolności nie wykonuje się, jeżeli Kodeks karny skarbowy nie przewiduje możliwości ich zastosowania, 5) przepadku przedmiotów nie wykonuje się, jeżeli Kodeks karny skarbowy nie przewiduje możliwości jego zastosowania, 6) zakazu prowadzenia określonej działalności gospodarczej lub pozbawienia praw publicznych nie wykonuje się, jeżeli Kodeks karny skarbowy nie przewiduje możliwości ich zastosowania, 7) zakazy prowadzenia określonej działalności gospodarczej, wykonywania określonego zawodu lub zajmowania określonego stanowiska oraz pozbawienie praw publicznych w wymiarze powyżej 5 lat, ulegają obniżeniu do 5 lat. § 2. W sprawach określonych w § 1 orzeka na posiedzeniu sąd właściwy do wykonania kary lub środka karnego; na postanowienie przysługuje zażalenie.


Art. 14. § 1. Jeżeli obowiązujące przepisy powołują się na uchylone przepisy dotyczące przedmiotów unormowanych w Kodeksie karnym skarbowym albo odsyłają ogólnie do przepisów ustawy, o której mowa w art. 2, stosuje się odpowiednie przepisy Kodeksu karnego skarbowego. § 2. Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w Kodeksie karnym skarbowym, nie dłużej jednak niż przez 6 miesięcy od dnia wejścia w życie Kodeksu karnego skarbowego, pozostają w mocy dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie ustawy, o której mowa w art. 2, w zakresie, w jakim nie są one sprzeczne z przepisami Kodeksu karnego skarbowego.


Art. 15. W razie wątpliwości, czy stosować przepisy Kodeksu karnego skarbowego, czy przepisy dotychczasowe, stosuje się przepisy Kodeksu karnego skarbowego.


Art. 16. W zakresie przedsięwzięć wdrożeniowych związanych z organizowaniem nowych jednostek organizacyjnych sądów powszechnych właściwych w sprawach karnych skarbowych nie stosuje się w 1999 roku ograniczeń dotyczących przeniesień wydatków określonych w art. 96 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych (Dz.U. Nr 155, poz. 1014 oraz z 1999 r. Nr 38, poz. 360 i Nr 49, poz. 485).


Art. 17. Ustawa wchodzi w życie z dniem 17 października 1999 r.


Art. 2. Traci moc ustawa karna skarbowa z dnia 26 października 1971 r. (Dz.U. z 1984 r. Nr 22, poz. 103, z 1985 r. Nr 23, poz. 100, z 1990 r. Nr 14, poz. 84 i Nr 86, poz. 503, z 1991 r. Nr 100, poz. 442 i Nr 107, poz. 458, z 1992 r. Nr 21, poz. 85 i Nr 68, poz. 341, z 1994 r. Nr 43, poz. 160, Nr 126, poz. 615 i Nr 136, poz. 703, z 1995 r. Nr 132, poz. 641, z 1996 r. Nr 132, poz. 621, Nr 137, poz. 640 i Nr 152, poz. 720, z 1997 r. Nr 71, poz. 449, Nr 79, poz. 485, Nr 102, poz. 643, Nr 121, poz. 770, Nr 137, poz. 926, Nr 141, poz. 945 oraz z 1998 r. Nr 108, poz. 682 i Nr 160, poz. 1063).


Art. 3. § 1. Uchyla się art. 20 - 25 ustawy z dnia 2 grudnia 1993 r. o oznaczaniu wyrobów znakami skarbowymi akcyzy (Dz.U. Nr 127, poz. 584 oraz z 1997 r. Nr 121, poz. 770 i Nr 88, poz. 554). § 2. Uchyla się art. 19 ustawy z dnia 2 grudnia 1993 r. o zasadach szczególnej kontroli obrotu z zagranicą towarami i technologiami w związku z porozumieniami i zobowiązaniami międzynarodowymi (Dz.U. Nr 129, poz. 598, z 1996 r. Nr 106, poz. 496 oraz z 1997 r. Nr 88, poz. 554 i Nr 157, poz. 1026). § 3. Uchyla się art. 77 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz.U. Nr 121, poz. 591, z 1997 r. Nr 32, poz. 183, Nr 43, poz. 272, Nr 88, poz. 554, Nr 118, poz. 754, Nr 139, poz. 933 i 934, Nr 140, poz. 939 i Nr 141, poz. 945, z 1998 r. Nr 60, poz. 382, Nr 106, poz. 668, Nr 107, poz. 669 i Nr 155, poz. 1014 oraz z 1999 r. Nr 9, poz. 75). § 4. Uchyla się art. 16 i 17 ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (Dz.U. Nr 142, poz. 702, z 1997 r. Nr 88, poz. 554 oraz z 1998 r. Nr 162, poz. 1118). Rozdział 2 Zmiany w przepisach obowiązujących


Art. 4. § 1. W ustawie z dnia 6 czerwca 1971 r. Kodeks wykroczeń (Dz. Nr 12, poz. 114, z 1981 r. Nr 24, poz. 124, z 1982 r. Nr 16, poz. 125, z 1983 r. Nr 6, poz. 35, Nr 44, poz. 203, z 1984 r. Nr 54, poz. 275, z 1985 r. Nr 14, poz. 60, Nr 23, poz. 100, z 1986 r. Nr 39, poz. 193, z 1988 r. Nr 20, poz. 135, Nr 41, poz. 324, z 1989 r. Nr 34, poz. 180, z 1990 r. Nr 51, poz. 297, Nr 72, poz. 422, Nr 86, poz. 504, z 1991 r. Nr 75, poz. 332, Nr 91, poz. 408, z 1992 r. Nr 24, poz. 101, z 1994 r. Nr 123, poz. 600, z 1995 r. Nr 6, poz. 29, Nr 60, poz. 310, Nr 95, poz. 475, z 1997 r. Nr 54, poz. 349, Nr 60 poz. 369, Nr 85, poz. 539, Nr 98, poz. 602, Nr 104, poz. 661, Nr 106, poz.677, Nr 111, poz. 724, Nr 123, poz. 779, Nr 133, poz. 884, Nr 141, poz. 942 oraz z 1998 r. Nr 113, poz. 717): 1) w art. 52a w pkt 1 po wyrazie "przestępstwa" dodaje się przecinek i wyrazy "w tym i przestępstwa skarbowego", 2) w art. 57 § 1 i art. 105 § 1 wyrazy "przestępstwo lub wykroczenie" zastępuje się wyrazami "przestępstwo, w tym i przestępstwo skarbowe, wykroczenie lub wykroczenie skarbowe". § 2. W ustawie z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz.U. Nr 19, poz. 145, z 1989 r. Nr 33, poz. 175, z 1996 r. Nr 106, poz. 496, z 1997 r. Nr 75, poz. 471 oraz z 1998 r. Nr 106, poz. 668) w art. 4 w ust. 1 zdanie drugie otrzymuje brzmienie: "Wyłączenie to nie obejmuje występowania w sprawach karnych w charakterze pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego i powoda cywilnego, jeżeli są to instytucje państwowe lub społeczne albo przedsiębiorcy oraz występowania w charakterze pełnomocnika interwenienta i podmiotu pociągniętego do odpowiedzialności posiłkowej w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe.". § 3. W ustawie z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich (Dz.U. Nr 35, poz. 228, z 1992 r. Nr 24, poz. 101, z 1995 r. Nr 89, poz. 443 oraz z 1998 r. Nr 106, poz. 668): 1) w art. 14 po wyrazach "Kodeksu karnego" dodaje się przecinek i wyrazy "Kodeksu karnego skarbowego", 2) w art. 30 w § 5 wyrazy "organu finansowego, określonego w ustawie karnej skarbowej" zastępuje się wyrazami "finansowego organu dochodzenia, określonego w Kodeksie karnym skarbowym", 3) w art. 69 w § 1 i w art. 100 po wyrazie "karnego" skreśla się kropkę i dodaje wyrazy "lub art. 5 § 2 Kodeksu karnego skarbowego", 4) w art. 73 w § 1 po wyrazie "karnego" dodaje się wyrazy "lub art. 5 § 2 Kodeksu karnego skarbowego", 5) w art. 99 w § 1 w pkt 2 wyrazy "ustawy karnej skarbowej o postępowaniu przed sądem" zastępuje się wyrazami "Kodeksu karnego skarbowego". § 4. W ustawie z dnia 20 czerwca 1985 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. z 1994 r. Nr 7, poz. 25, Nr 77, poz. 355, Nr 91, poz. 421 i Nr 105, poz. 509, z 1995 r. Nr 34, poz. 163 i Nr 81, poz. 406, z 1996 r. Nr 77, poz. 367, z 1997 r. Nr 75, poz. 471, Nr 98, poz. 604, Nr 106, poz. 679, Nr 117, poz. 751-753, Nr 121, poz. 769, Nr 124, poz. 782 i Nr 133, poz. 882, z 1998 r. Nr 98, poz. 607, Nr 160, poz. 1064 i Nr 162, poz. 1118 oraz z 1999 r. Nr 20, poz. 180 i Nr 60, poz. 636) po art. 16 dodaje się art. 161 w brzmieniu: "Art. 161. § 1. Minister Sprawiedliwości może, w drodze rozporządzenia, tworzyć w siedzibie sądu rejonowego lub poza nią, a także znosić, wydziały lub wydziały zamiejscowe sądów rejonowych do rozpoznawania spraw: 1) o wykroczenia skarbowe, 2) o przestępstwa skarbowe zagrożone: a) karą grzywny, b) karą ograniczenia wolności albo karą pozbawienia wolności do lat 2. § 2. W rozporządzeniu określa się obszar właściwości wydzielony z obszaru właściwości sądu rejonowego.". § 5. W ustawie z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz.U. z 1999 r. Nr 54, poz. 572) w art. 36 w ust. 3 pkt 3 otrzymuje brzmienie: "3) skarbowych, polegających na uszczupleniu należności publicznoprawnej dużej wartości albo gdy wartość przedmiotu czynu zabronionego jest duża". § 6. W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz.U. Nr 88, poz. 553 i Nr 128, poz. 840 oraz z 1999 r. Nr 64, poz. 729): 1) art. 234 otrzymuje brzmienie: "Art. 234. Kto, przed organem powołanym do ścigania lub orzekania w sprawach o przestępstwo, w tym i przestępstwo skarbowe, wykroczenie, wykroczenie skarbowe lub przewinienie dyscyplinarne, fałszywie oskarża inną osobę o popełnienie tych czynów zabronionych lub przewinienia dyscyplinarnego, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.", 2) w art. 235 wyrazy "przestępstwo, wykroczenie" zastępuje się wyrazami "przestępstwo, w tym i przestępstwo skarbowe, wykroczenie, wykroczenie skarbowe", 3) w art. 236 § 1 wyrazy "przestępstwa, wykroczenia" zastępuje się wyrazami "przestępstwa, w tym i przestępstwa skarbowego, wykroczenia, wykroczenia skarbowego", 4) w art. 238 po wyrazie "przestępstwie" dodaje się przecinek i wyrazy "lub o przestępstwie skarbowym", 5) w art. 239 § 1 dwukrotnie po wyrazie "przestępstwa" dodaje się przecinek i wyrazy "w tym i przestępstwa skarbowego", 6) w art. 255 § 1 po wyrazie "występku" skreśla się przecinek i dodaje się wyrazy "lub przestępstwa skarbowego", 7) w art. 258 § 1 po wyrazie "przestępstw" dodaje się wyrazy "w tym i przestępstw skarbowych", 8) w art. 259 po wyrazie "przestępstwa" kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się wyrazy "w tym i przestępstwa skarbowego", 9) w art. 314 po wyrazie "upoważnienie" skreśla się przecinek i wyrazy "uiszczenie opłaty skarbowej". § 7. W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz.U. Nr 89, poz. 555): 1) w art. 183 w § 1 wyrazy "przestępstwo lub wykroczenie" zastępuje się wyrazami "przestępstwo, przestępstwo skarbowe, wykroczenie lub wykroczenie skarbowe", 2) w art. 213 w § 2 po wyrazie "karnego" skreśla się przecinek i dodaje wyrazy "albo przestępstwo skarbowe w warunkach art. 37 § 1 pkt 4 Kodeksu karnego skarbowego", 3) w art. 296 wyrazy "organów kontroli finansowej, jeżeli organy te ujawniły przestępstwo" zastępuje się wyrazami "finansowych organów dochodzenia, jeżeli organy te ujawniły przestępstwo, przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe", 4) w art. 312 w pkt 1 wyrazy "kontroli finansowej" zastępuje się wyrazami "finansowym organom dochodzenia", 5) w art. 323 § 3 otrzymuje brzmienie: "§3. Po uprawomocnieniu się postanowienia o umorzeniu postępowania przygotowawczego prokurator, w razie istnienia podstaw określonych w art. 99 § 1, art. 100 Kodeksu karnego lub w art. 43 § 1 i 2 oraz art. 47 § 3 Kodeksu karnego skarbowego, występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie, tytułem środka zabezpieczającego, przepadku przedmiotów.", 6) w art. 332 w § 1 w pkt 3 skreśla się przecinek i dodaje wyrazy "albo w art. 37 § 1 pkt 4 Kodeksu karnego skarbowego,", 7) w art. 340 § 2 otrzymuje brzmienie: "§2. W razie istnienia podstaw określonych w art. 99 § 1 Kodeksu karnego lub w art. 43 § 2 Kodeksu karnego skarbowego, sąd, umarzając postępowanie lub rozpoznając wniosek prokuratora wymieniony w art. 323 § 3, orzeka przepadek przedmiotów.", 8) w art. 414 w § 3 po wyrazie "karnego" dodaje się wyrazy "lub w art. 43 § 2 Kodeksu karnego skarbowego", 9) w art. 481 wyrazy "wymieniony w art. 39 pkt 4 Kodeksu karnego" zastępuje się wyrazem "przedmiotów". § 8. W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz.U. Nr 90, poz. 557 i Nr 160, poz. 1083) w art. 1 w § 1 wyrazy "karnym skarbowym" zastępuje się wyrazami "w postępowaniu w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe". § 9. W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. o Inspekcji Celnej (Dz.U. Nr 71, poz. 449, z 1998 r. Nr 137, poz. 886 oraz z 1999 r. Nr 49, poz. 483) w art. 28 w ust. 1 wyrazy "należności Skarbu Państwa w znacznej wartości" zastępuje się wyrazami "należności publicznoprawnej dużej wartości albo gdy wartość przedmiotu czynu zabronionego jest duża," a wyrazy "karnego skarbowego" zastępuje się wyrazami "postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe". § 10. W ustawie z dnia 25 czerwca 1997 r. o świadku koronnym (Dz.U. Nr 114, poz. 738 i Nr 160, poz. 1083) w art. 1 w ust. 1: 1) pkt 3otrzymuje brzmienie: "3) skarbowych, polegających na uszczupleniu należności publicznoprawnej dużej wartości albo gdy wartość przedmiotu czynu zabronionego jest duża,", 2) pkt 5 otrzymuje brzmienie: "5) określone w art. 67 i 70 ustawy z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy (Dz.U. ... poz. ...).". § 11. W ustawie z dnia 18 grudnia 1998 r. Prawo dewizowe (Dz.U. Nr 160, poz. 1063): 1) w art. 7 w ust. 2 dodaje się zdanie drugie w brzmieniu: "Czynność dokonaną bez spełnienia któregokolwiek z tych warunków, w szczególności czynność dokonaną na podstawie zezwolenia dewizowego, o którym podmiot wie, że zostało wykorzystane w sposób niezgodny z określonymi warunkami, uważa się za czynność dokonaną bez zezwolenia.", 2) w art. 10 w ust. 1 po wyrazie "skarbowe" stawia się przecinek i dodaje się wyraz "przestępstwo", a po wyrazie "majątkowej" stawia się kropkę, natomiast pozostałą część skreśla się, 3) w art. 21 w ust. 2 wyrazy "karnym skarbowym" zastępuje się wyrazami "w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe". Rozdział 3 Przepisy przejściowe i końcowe


Art. 5. § 1. Do czynów zabronionych popełnionych przed dniem wejścia w życie Kodeksu karnego skarbowego stosuje się jego przepisy o przedawnieniu i zatarciu skazania, chyba że już upłynął termin przedawnienia określony w art. 44 § 1, 2, 5 i 6 oraz w art. 51 § 1 i 2 Kodeksu karnego skarbowego. § 2. W sprawach określonych w § 1, jeżeli postępowanie nie jest uregulowane innymi przepisami, orzeka na posiedzeniu sąd właściwy do wykonania kary lub środka karnego; na postanowienie przysługuje zażalenie.


Art. 6. Przepisy Kodeksu karnego skarbowego stosuje się również do spraw wszczętych przed dniem wejścia jego w życie, jeżeli przepisy poniższe nie stanowią inaczej.


Art. 7. W sprawach o przestępstwa skarbowe orzeka sąd właściwy według Kodeksu karnego skarbowego, jeżeli na podstawie jego przepisów nastąpiło uchylenie dotychczasowej właściwości finansowego organu orzekającego, chyba że przed dniem wejścia w życie tego kodeksu organ ten wydał orzeczenie karne.


Art. 8. Sprawy o przestępstwa skarbowe, w których przed dniem wejścia w życie Kodeksu karnego skarbowego rozpoczęto przewód sądowy, toczą się do końca postępowania sądowego w danej instancji według przepisów dotychczasowych; w razie odroczenia rozprawy lub ponownego rozpoznania sprawy albo po wydaniu prawomocnego orzeczenia, postępowanie toczy się według nowych przepisów.


Art. 9. § 1. W sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe, w których przed dniem wejścia w życie Kodeksu karnego skarbowego złożono żądanie skierowania sprawy na drogę postępowania sądowego, sąd rozpoznając to żądanie stosuje dotychczasowe przepisy. § 2. Jeżeli sąd uzna za niezbędne uchylenie orzeczenia finansowego organu orzekającego, przekazuje sprawę oskarżycielowi publicznemu w celu uzupełnienia postępowania przygotowawczego.


Ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych Rozdział 1 Przepisy ogólne

Art. 1. Ubezpieczenia społeczne obejmują: 1) ubezpieczenie emerytalne, 2) ubezpieczenia rentowe, 3) ubezpieczenie w razie choroby i macierzyństwa, zwane dalej "ubezpieczeniem chorobowym", 4) ubezpieczenie z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych, zwane dalej "ubezpieczeniem wypadkowym".


Art. 10. Osoby objęte obowiązkowo ubezpieczeniami emerytalnym i rentowymi oraz osoby, o których mowa w art. 7 pkt 3, mogą po ustaniu tych ubezpieczeń kontynuować je dobrowolnie jednakże wówczas, gdy okres tego ubezpieczenia przekracza 10 lat, nie obowiązuje gwarancja wypłaty minimalnego świadczenia w wypadku gdy stan własnego konta ubezpieczonego nie będzie go zapewniał.


Art. 100. W ustawie z dnia 23 listopada 1990 r. o łączności (Dz.U. z 1995 r. Nr 117, poz. 564, z 1996 r. Nr 106, poz. 496 oraz z 1997 r. Nr 43, poz. 272, Nr 88, poz. 554, Nr 106, poz. 675, Nr 121, poz. 770, Nr 137, poz. 926 ) w art. 60a po ust. 2 dodaje się ust. 3 w brzmieniu: "3. Przepis ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, Fundusz Pracy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych i na ubezpieczenie zdrowotne oraz wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.".


Art. 101. W ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 i Nr 134, poz. 646, z 1994 r. Nr 43, poz. 163, Nr 90, poz. 419, Nr 113, poz. 547, Nr 123, poz. 602 i Nr 126, poz. 626, z 1995 r. Nr 5, poz. 25 i Nr 133, poz. 654, z 1996 r. Nr 25, poz. 113, Nr 87, poz. 395, Nr 137, poz. 638, Nr 147, poz. 686 i Nr 156, poz. 776, z 1997 r. Nr 28, poz. 153, Nr 30, poz. 164, Nr 71, poz. 449, Nr 85, poz. 538, Nr 96, poz. 592, Nr 121, poz. 770, Nr 123, poz. 776, Nr 137, poz. 926, Nr 139, poz. 932, 933 i 934 i Nr 141, poz. 943 i 945 oraz z 1998 r. Nr 66, poz. 430, Nr 74, poz. 471, Nr 108, poz. 685 i Nr 117, poz. 756) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 26 w ust. 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie: "2) zapłaconych przez podatnika lub potrąconych przez płatnika składek na ubezpieczenia emerytalne, rentowe, chorobowe oraz wypadkowe, określone w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, jeżeli nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów"; 2) w art. 32 w ust. 2 po wyrazach "2a" dodaje się wyrazy "oraz po odliczeniu potrąconych przez płatnika w danym miesiącu składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2"; 3) w art. 33 w ust. 3 w zdaniu pierwszym kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się wyrazy "pomniejszoną o składki potrącone przez płatnika w danym miesiącu na ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2."; 4) w art. 35 w ust. 1 pkt 3 otrzymuje brzmienie: "3) organy zatrudnienia " od świadczeń wypłacanych z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, pomniejszonych o składki potrącone przez płatnika w danym miesiącu na ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, a także od świadczeń wypłacanych z Funduszu Pracy."; 5) w art. 37 w ust. 1a po wyrazie "płatnik" dodaje się wyrazy "odlicza od dochodu potrącone w ciągu roku składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2,"; 6) w art. 39 w ust. 1 po wyrazach "dochodów oraz" dodaje się wyrazy "potrąconych przez płatnika w roku podatkowym składek na ubezpieczenia emerytalne, rentowe i chorobowe, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2,".


Art. 102. W ustawie z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 1993 r. Nr 106, poz. 482 i Nr 134, poz. 646, z 1994 r. Nr 1, poz. 2, Nr 43, poz. 163, Nr 80, poz. 368, Nr 87, poz. 406, Nr 90, poz. 419, Nr 113, poz. 547, Nr 123, poz. 602 i Nr 127, poz. 627, z 1995 r. Nr 5, poz. 25, Nr 86, poz. 433, Nr 96, poz. 478, Nr 133, poz. 654 i Nr 142, poz. 704, z 1996 r. Nr 25, poz. 113, Nr 34, poz. 146, Nr 90, poz. 405, Nr 137, poz. 639 i Nr 147, poz. 686, z 1997 r. Nr 9, poz. 44, Nr 28, poz. 153, Nr 79, poz. 484, Nr 96, poz. 592, Nr 107, poz. 685, Nr 118, poz. 754, Nr 121, poz. 770, Nr 123, poz. 776 i 777, Nr 137, poz. 926, Nr 139, poz. 932, 933 i 934, Nr 140, poz. 939, Nr 141, poz. 945 oraz z 1998 r. Nr 60, poz. 383, Nr 108, poz. 685 i Nr 117, poz. 756) w art. 6 w ust. 1 w pkt 11 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 12 w brzmieniu: "12) Zakład Ubezpieczeń Społecznych, o którym mowa w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. Nr ..., poz. ...).".


Art. 103. W ustawie z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (Dz.U. z 1994 r. Nr 1, poz.1, z 1995 r. Nr 87, poz. 435, z 1996 r. Nr 5, poz. 34, z 1997 r. Nr 28, poz. 153 i Nr 123, poz. 776 oraz z 1998 r. Nr 106, poz. 668) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 4: a) w ust. 1 po wyrazach "nie wypłaconego wynagrodzenia za pracę" dodaje się wyrazy "za okres nie dłuższy niż 1 miesiąc, zarządzając jednocześnie udzielenie pracodawcy pożyczki w wysokości odpowiadającej kwocie składki na ubezpieczenia społeczne od należnych pracownikom, a nie wypłaconych wynagrodzeń za ten okres.", b) w ust. 1a wyrazy "określa się warunki jego zwrotu przez pracodawcę" zastępuje się wyrazami "i o udzieleniu pożyczki pracodawcy, określa się warunki ich zwrotu przez pracodawcę", c) w ust. 2 dodaje się zdanie trzecie w brzmieniu: "Art. 6a ust. 2a stosuje się odpowiednio."; 2) w art. 6: a) w ust. 2 po pkt 3 dodaje się pkt 4 w brzmieniu: "4) składki na ubezpieczenia społeczne należne od pracodawców, o których mowa w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. Nr ..., poz. ...).", b) w ust. 4 po wyrazach "lit. a-d" dodaje się wyrazy "oraz pkt 4"; 3) w art. 6a: a) w ust. 2 po wyrazach "art. 4 ust. 2" dodaje się wyrazy ", z zastrzeżeniem ust. 2a", b) po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu: "2a. W przypadku gdy wynagrodzenie należne pracownikowi przekracza kwotę, o której mowa w ust. 2, przy obliczaniu należności z tego tytułu uwzględnia się również kwotę składki na ubezpieczenia społeczne, finansowanej ze środków pracownika, od różnicy pomiędzy wynagrodzeniem należnym pracownikowi, a wysokością przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia, o którym mowa w art. 4 ust. 2."; 4) w art. 18 ust. 1 otrzymuje brzmienie: "1. Składki na Fundusz ustala się od wypłat stanowiących podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe bez stosowania ograniczenia, o którym mowa w art. 19 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych.".


Art. 104. W ustawie z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 1997 r. Nr 25, poz. 128, Nr 28, poz. 153, Nr 41, poz. 255, Nr 63, poz. 403, Nr 93, poz. 569, Nr 107, poz. 692, Nr 121, poz. 770, Nr 123, poz. 776 oraz z 1998 r. Nr 66, poz. 431, Nr 106, poz. 668 i Nr 108, poz. 684) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 31: a) w ust. 1 w pkt 1 skreśla się wyrazy "i pogrzebowe", b) skreśla się ust. 5; 2) w art. 37m: a) po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu: "1a. Osobom pobierającym zasiłek przedemerytalny lub świadczenie przedemerytalne przysługują zasiłki pogrzebowe, na zasadach przewidzianych dla pracowników.", b) w ust. 2 po wyrazach "o których mowa w" dodaje się wyrazy "ust. 1a oraz"; 3) w art. 48 w ust. 2 skreśla się pkt 2; 4) w art. 49 w ust. 1 skreśla się pkt 2; 5) w art. 53: a) w ust. 1 wyrazy "ubezpieczenie społeczne lub zaopatrzenie emerytalne" zastępuje się wyrazami "ubezpieczenia emerytalne i rentowe bez stosowania ograniczenia, o którym mowa w art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. Nr ..., poz. ...)", b) w ust. 3 wyrazy "na ubezpieczenie społeczne wynosi" zastępuje się wyrazami "ustalona zgodnie z ust. 1 wynosi"; 6) w art. 56 ust. 1 otrzymuje brzmienie: "1. Składki na Fundusz Pracy opłaca się za okres trwania ubezpieczeń emerytalnego i rentowych w trybie i na zasadach przewidzianych dla składek na ubezpieczenia społeczne.".


Art. 105. W ustawie z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym (Dz.U. Nr 28, poz. 153, Nr 75, poz. 468 oraz z 1998 r. Nr 117, poz. 756) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 7: a) w pkt 21 w zdaniu wstępnym po wyrazach "przez to" dodaje się wyrazy ", z zastrzeżeniem pkt 21a,", b) po pkt 21 dodaje się pkt 21a w brzmieniu: "21a) za członka rodziny uważa się także dzieci uprawnione do renty rodzinnej,"; 2) w art. 8 w pkt 10 po wyrazach "lub rentę" dodaje się wyrazy "za wyjątkiem osób, o których mowa w art. 7 pkt 21a"; 3) w art. 8a po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu: "3a. Członkostwo w Kasie Chorych, osoby o której mowa w ust. 2, nie wygasa w okresie pobierania przez tę osobę zasiłków, przyznanych na podstawie przepisów o ubezpieczeniu chorobowym lub wypadkowym, których nie zalicza się do podstawy wymiaru składki na ubezpieczenie zdrowotne."; 4) w art. 21: a) ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie: "1. Do ustalenia podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie zdrowotne osób, o których mowa w art. 8 pkt 1 lit. a), c)-h), stosuje się przepisy określające podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe tych osób z zastrzeżeniem ust. 2b, 2c i 3a. 2. Do ustalenia podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie zdrowotne osób, o których mowa w art. 8 pkt 2-7, objętych ubezpieczeniami emerytalnym i rentowymi, stosuje się przepisy określające podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe tych osób z zastrzeżeniem ust. 2b, 2c i 3a.", b) po ust. 2 dodaje się ust. 2a-2c w brzmieniu: "2a. Podstawę wymiaru składek dla osób, o których mowa w art. 8 pkt 2-7, nie objętych ubezpieczeniami emerytalnym i rentowymi stanowi kwota odpowiadająca uposażeniu tych osób. 2b. Przy ustalaniu podstawy wymiaru składki na ubezpieczenie zdrowotne osób, o których mowa w ust. 1, nie stosuje się wyłączeń wynagrodzeń za czas niezdolności do pracy wskutek choroby lub odosobnienia w związku z chorobą zakaźną oraz nie stosuje się ograniczenia, o którym mowa w art. 19 ust. 1 ustawy z dnia ... o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. Nr ..., poz. ...). 2c. Podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie zdrowotne pomniejsza się o kwoty składek na ubezpieczenia emerytalne, rentowe i chorobowe, potrąconych przez płatników ze środków ubezpieczonego zgodnie z przepisami o systemie ubezpieczeń społecznych.", c) w ust. 3 w pkt 1 skreśla się przecinek i dodaje się wyrazy "pomniejszona o kwoty składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe potrąconych przez płatników ze środków ubezpieczonego, zgodnie z przepisami o systemie ubezpieczeń społecznych,"; 5) art. 26a otrzymuje brzmienie: "Art. 26a. Koszty poboru i ewidencjonowania składek na ubezpieczenie zdrowotne potrącane są przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych w wysokości 0,5 % oraz przez Kasę Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego w wysokości 0,25 % kwoty składek przekazanych do Kas Chorych."; 6) w art. 169c dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 oraz dodaje się ust. 2 i 3 w brzmieniu: "2. Do dnia 30 czerwca 1999 r. nie stosuje się przepisów art. 26 ust. 4. Zakład Ubezpieczeń Społecznych i Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego dokonują rozdysponowania pomiędzy Kasy Chorych środków finansowych pochodzących z pobranych składek na ubezpieczenie zdrowotne na podstawie planu finansowego sporządzonego przez Pełnomocnika. 3. Zakład Ubezpieczeń Społecznych i Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego przekazują środki, o których mowa w ust. 2, do właściwej Kasy Chorych, nie później niż w ciągu 3 dni roboczych od dnia wpływu składek na ubezpieczenie zdrowotne.".


Art. 106. W ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. Nr 123, poz. 776 i Nr 160, poz. 1082 oraz z 1998 r. Nr 99, poz. 628 i Nr 106, poz. 668) wprowadza się następujące zmiany: 1) art.25 otrzymuje brzmienie: "Art. 25. 1. Składki na ubezpieczenia społeczne osób niepełnosprawnych zaliczonych do znacznego lub umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, zatrudnionych u pracodawcy zatrudniającego mniej niż 25 osób, w przeliczeniu na pełny etat oraz niepełnosprawnych zatrudnionych w zakładach pracy chronionej i zakładach aktywizacji zawodowej, nalicza się na zasadach określonych w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. Nr ..., poz. ...), z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. 2. W zakładach pracy zatrudniających mniej niż 25 osób, w stosunku do zatrudnionych osób niepełnosprawnych, zaliczonych do znacznego lub do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności: 1) część wynagrodzenia odpowiadającą składce należnej od zatrudnionego, na ubezpieczenie emerytalne, finansuje Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, 2) część kosztów osobowych pracodawcy, odpowiadającą należnej składce na ubezpieczenie emerytalne od pracodawcy, finansuje budżet państwa. 3. W zakładach pracy chronionej i zakładach aktywizacji zawodowej, w stosunku do zatrudnionych osób niepełnosprawnych: 1) część wynagrodzenia odpowiadającą należnej składce pracownika na ubezpieczenia emerytalne i chorobowe, finansuje Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, 2) część kosztów osobowych pracodawcy, odpowiadającą należnej składce na ubezpieczenia emerytalne i rentowe pracodawcy, finansuje budżet państwa, a w części odpowiadającej należnej składce na ubezpieczenie wypadkowe, finansuje Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. 4. Zakład Ubezpieczeń Społecznych powiadamia zakłady, o których mowa w ust. 2 i 3, o przekazaniu części wynagrodzenia pracownika odpowiadającej należnej składce na ubezpieczenia społeczne, finansowanej przez Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w terminie 7 dni od daty otrzymania. 5. Przez osoby zatrudnione, o których mowa w ust. 2 i 3, rozumie się pracowników oraz osoby wykonujące pracę nakładczą. 6. Szczegółowe zasady i tryb rozliczania składek na ubezpieczenia społeczne, z uwzględnieniem dotacji Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych i budżetu państwa, określi w drodze rozporządzenia minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego. 7. Różnica między składką na ubezpieczenia społeczne, potrącaną osobie niepełnosprawnej pracującej w zakładach pracy, o których mowa w ust. 2 i 3, a częścią składki na ubezpieczenia społeczne odprowadzoną do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, pozostaje w tych zakładach pracy."; 2) w art. 31: a) w ust. 3 w pkt 1 lit. a po wyrazach "w wysokości 10%" dodaje się wyrazy: "z zastrzeżeniem ust.3a,", b) po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu: "3a. Prowadzący zakład pracy chronionej może uzyskać zwolnienie z wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w trybie określonym w art. 49 również w przypadku, gdy środki zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych nie wystarczają na sfinansowanie składki, o której mowa w art. 25 ust. 3 pkt 2.". Rozdział 13 Przepisy przejściowe i końcowe


Art. 107. 1. Płatnicy składek zobowiązani są dokonać imiennych zgłoszeń do ubezpieczeń społecznych wszystkich osób, za które są zobowiązani opłacać składki na ubezpieczenia społeczne za dzień 31 grudnia 1998 r. i dzień 1 stycznia 1999 r., w terminie do dnia 31 stycznia 1999 r. 2. Zgłoszeń, o których mowa w ust. 1, zobowiązani są dokonać również płatnicy składek opłacający składki na własne ubezpieczenia społeczne za dzień 31 grudnia 1998 r. i dzień 1 stycznia 1999 r., w terminie do dnia 31 stycznia 1999 r. 3. Płatnicy składek, o których mowa w ust. 1 i 2, zobowiązani są dokonać zgłoszenia płatnika składek w terminie do dnia 31 stycznia 1999 r.


Art. 108. Płatnicy składek na ubezpieczenia społeczne lub ubezpieczenie zdrowotne, którzy nie posiadają, jako podatnicy, numeru identyfikacji podatkowej NIP lub nie złożyli wniosku o nadanie tego numeru, obowiązani są dokonać zgłoszenia identyfikacyjnego, w celu otrzymania NIP, w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie ustawy, w trybie określonym w przepisach o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników.


Art. 109. Składki na ubezpieczenie społeczne i zasiłki oraz zasiłki rodzinne i pielęgnacyjne należne za okres do dnia 31 grudnia 1998 r. płatnicy składek są zobowiązani rozliczać i opłacać na podstawie przepisów dotychczasowych.


Art. 11. 1. Obowiązkowo ubezpieczeniu chorobowemu podlegają osoby wymienione w art. 6 ust. 1 pkt 1, 3 i 12. 2. Dobrowolnie ubezpieczeniu chorobowemu podlegają na swój wniosek osoby objęte obowiązkowo ubezpieczeniami emerytalnym i rentowymi, wymienione w art. 6 ust. 1 pkt 2, 4, 5, 8 i 10.


Art. 110. 1. Pracodawcy podwyższą pracownikom wynagrodzenie należne od 1 stycznia 1999 r., przeliczając je w taki sposób, aby po potrąceniu składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, nie było ono niższe niż przed przeliczeniem. 2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do uposażeń i innych dochodów z tytułu służby. 3. Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia, sposób przeliczania wynagrodzeń, uposażeń i innych dochodów, o których mowa w ust. 1 i 2. 4. Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego ogłosi wysokość najniższego wynagrodzenia pracowników po przeliczeniu w sposób określony w rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3.


Art. 111. 1. Podział składki, o którym mowa w art. 22 ust. 3, jest obowiązkowy dla ubezpieczonych urodzonych po dniu 31 grudnia 1968 r. 2. Ubezpieczeni, o których mowa w ust. 1, są zobowiązani do zawarcia umowy z otwartym funduszem emerytalnym w terminie do dnia 30 września 1999 r. Przepis art. 39 ust. 2 stosuje się odpowiednio. 3. Ubezpieczeni urodzeni po dniu 31 grudnia 1948 r., a przed dniem 1 stycznia 1969 r., mogą na swój wniosek przystąpić " poprzez zawarcie umowy - do wybranego otwartego funduszu emerytalnego. 4. Ubezpieczeni, o których mowa w ust. 3, mogą zawrzeć umowę z otwartym funduszem emerytalnym w terminie do dnia 31 grudnia 1999 r., z zastrzeżeniem ust. 6. 5. Przystąpienie przez ubezpieczonych, o których mowa w ust. 3, do otwartego funduszu emerytalnego jest nieodwołalnym oświadczeniem woli o wyborze ubezpieczenia emerytalnego na zasadach określonych dla osób urodzonych po dniu 31 grudnia 1968 r. 6. Termin, o którym mowa w ust. 4, uważa się za zachowany, jeżeli osoba urodzona w okresie określonym w ust. 3 nie podlegała obowiązkowi ubezpieczeń społecznych w 1999 r., lecz przystąpiła do otwartego funduszu emerytalnego w ciągu 6 miesięcy od powstania obowiązku ubezpieczenia po dniu 31 grudnia 1999 r. oraz w dniu powstania tego obowiązku nie ukończyła 50 lat. 7. Cała składka na ubezpieczenie emerytalne ubezpieczonych, którzy nie przystąpili do otwartego funduszu emerytalnego przekazywana jest na FUS. 8. Składka, o której mowa w art. 22 ust. 3 podlega przekazaniu na rzecz otwartego funduszu emerytalnego, począwszy od najbliższej płatności składek na ubezpieczenie emerytalne, dokonanej po otrzymaniu przez Zakład od otwartego funduszu emerytalnego zawiadomienia o zawarciu umowy członkowskiej przez ubezpieczonego. 9. Składka ubezpieczonych, o których mowa w ust. 1, podlega przekazaniu do otwartych funduszy emerytalnych na zasadach określonych w ust. 8, jednakże w przypadku gdyby ubezpieczony nie zawarł umowy w terminie, o którym mowa w ust. 2, składka począwszy od składki z tytułu zatrudnienia w październiku 1999 r. przeznaczona na otwarty fundusz emerytalny podlega przekazaniu do otwartego funduszu emerytalnego, niezwłocznie po nabyciu członkostwa w otwartym funduszu emerytalnym. Przepis art. 39 ust. 4 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.


Art. 112. 1. Uruchomienie środków FRD może nastąpić nie wcześniej niż w 2009 r. 2. Stopa procentowa, o której mowa w art. 22 ust 1 pkt 1 i ust. 4, ulega obniżce o 1 % podstawy wymiaru składki od roku kalendarzowego, o którym mowa w ust.1.


Art. 113. Kadencja dotychczasowych rad nadzorczych Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, powołanych na podstawie art. 20 i 21 ustawy, o której mowa w art. 122 ust. 1 pkt 1, ustaje z dniem powołania Rady Nadzorczej Zakładu, o której mowa w art. 75.


Art. 114. 1. Z dniem wejścia w życie ustawy majątek pozostający w zarządzie Zakładu, stanowiący własność Skarbu Państwa, staje się nieodpłatnie własnością Zakładu. 2. Nabycie z mocy prawa własności nieruchomości w ramach majątku, o którym mowa w ust. 1, stwierdza w formie decyzji wojewoda. 3. Ostateczna decyzja stwierdzająca nabycie własności nieruchomości stanowi podstawę wpisu w księdze wieczystej. 4. W zakresie prowadzonej działalności określonej w ustawie Zakład nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, nie ponosi opłat skarbowych i sądowych.


Art. 115. Zakład jest następcą prawnym działających do 1950 r. Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, ubezpieczalni społecznych i funduszy ubezpieczeniowych w zakresie ubezpieczeń społecznych i jest uprawniony, jeżeli nie narusza to praw osób trzecich, do występowania o zwrot nieruchomości stanowiących w podanym okresie własność tych osób prawnych.


Art. 116. 1. Fundusz Ubezpieczeń Społecznych utworzony na podstawie ustawy, o której mowa w art. 122 ust. 1 pkt 1 z dniem 1 stycznia 1999 r. likwiduje się, a jego środki pieniężne, wierzytelności i zobowiązania przejmuje fundusz emerytalny wyodrębniony z FUS zgodnie z art. 55. 2. Aktywa i pasywa w zakresie działalności bieżącej i inwestycyjnej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych działającego na podstawie ustawy, o której mowa w ust. 1, stają się z dniem 1 stycznia 1999 r. aktywami i pasywami Zakładu. 3. Fundusz emerytalny sfinansuje przejściowo koszty Zakładu. Zwrot kosztów funduszowi emerytalnemu następuje po uzyskaniu przez fundusze, o których mowa w art. 55, przychodów ze składek na ubezpieczenia społeczne.


Art. 117. 1. Zakład przejmuje kolejowe jednostki organizacyjne właściwe do ustalenia i wypłaty świadczeń działające na podstawie ustawy z dnia 28 kwietnia 1983 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników kolejowych i ich rodzin (Dz.U. Nr 23, poz. 99, z 1985 r. Nr 20, poz. 85, z 1990 r. Nr 36, poz. 206, z 1997 r. Nr 43, poz. 272 oraz z 1998 r. Nr 66, poz. 431). 2. Kolejowe jednostki organizacyjne, o których mowa w ust. 1, dokonają wypłaty świadczeń w 1998 r. oraz przekażą dokumentację niezbędną Zakładowi do wypłaty świadczeń, za okres od dnia wejścia w życie ustawy i dokumentację wymaganą do przyznania lub przeliczenia świadczeń, a także dokumentację niezbędną do dokonania rocznego rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 1998 r. 3. Minister właściwy do spraw transportu przekaże Zakładowi prawa majątkowe i środki rzeczowe w zakresie niezbędnym do przejęcia zadań, o których mowa w ust. 1. 4. Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i tryb przejęcia jednostek, o których mowa w ust. 1.


Art. 118. W 1999 r. termin , o którym mowa w art. 47 ust. 9, wynosi 5 dni roboczych, w 2000 r. " 4 dni robocze, a w 2001 r. " 3 dni robocze.


Art. 119 Banki są zobowiązane przygotować i zapewnić płatnikom składek dostęp do formularzy dokumentów płatniczych określonych ustawą, nie później niż do dnia 15 grudnia 1998 r.


Art. 12. 1. Obowiązkowo ubezpieczeniu wypadkowemu podlegają, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, osoby podlegające ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym. 2. Nie podlegają ubezpieczeniu wypadkowemu bezrobotni pobierający zasiłek dla bezrobotnych oraz osoby, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2, 11 i 13"20, art. 7 i 10. 3. Nie podlegają ubezpieczeniu wypadkowemu osoby, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4, jeżeli wykonują pracę poza siedzibą lub miejscem prowadzenia działalności zleceniodawcy.


Art. 120. Zadania określone w ustawie niezbędne do funkcjonowania Zakładu od dnia 1 stycznia 1999 r. przed tym dniem wykonuje Zakład Ubezpieczeń Społecznych wymieniony w art. 7 ustawy, o której mowa w art. 122 ust. 1 pkt 1.


Art. 121. Stopa procentowa składek na ubezpieczenie wypadkowe za okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 1999 r. wynosi 2,03% podstawy wymiaru.


Art. 122. 1. Tracą moc: 1) ustawa z dnia 25 listopada 1986 r. o organizacji i finansowaniu ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 1989 r. Nr 25, poz. 137 i Nr 74, poz. 441, z 1990 r. Nr 36, poz. 206, z 1991 r. Nr 7, poz. 24, Nr 104, poz. 450 i Nr 110, poz. 474, z 1994 r. Nr 84, poz. 385, z 1995 r. Nr 4, poz. 17, Nr 85, poz. 426, z 1997 r. Nr 121, poz. 770 oraz z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 108, poz. 684), 2) ustawa z dnia 27 września 1973 r. o zaopatrzeniu emerytalnym twórców i ich rodzin (Dz. U. z 1983 r. Nr 31, poz. 145, z 1986 r. Nr 42, poz. 202, z 1989 r. Nr 35 , poz. 190, z 1990 r. Nr 36, poz. 206, z 1995 r. Nr 4, poz. 17, z 1996 r. Nr 100, poz. 461 oraz z 1997 r. Nr 28, poz. 153), 3) art. 1"5 oraz art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 19 grudnia 1975 r. o ubezpieczeniu społecznym osób wykonujących pracę na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia (Dz. U. z 1995 r. Nr 65, poz. 333 i Nr 128 poz. 617; z 1996 r. Nr 100, poz. 461, oraz z 1997 r. Nr 28, poz. 153), 4) art. 1-4 oraz art. 26 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 18 grudnia 1976 r. o ubezpieczeniu społecznym osób prowadzących działalność gospodarczą oraz ich rodzin (Dz. U. z 1989 r. Nr 46, poz. 250, z 1990 r. Nr 36, poz. 206, z 1991 r. Nr 104, poz. 450 i Nr 110, poz. 474, z 1995 r. Nr 4, poz. 17, z 1996 r. Nr 100, poz. 461, Nr 124, poz. 585, z 1997 r. Nr 28 poz. 153 oraz z 1998 r. Nr 106, poz. 668), 5) rozdział 8 ustawy z dnia 28 kwietnia 1983 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników kolejowych i ich rodzin (Dz. U. Nr 23 poz. 99, z 1985 r. Nr 20, poz. 85, z 1990 r. Nr 36, poz. 206, z 1997 r. Nr 43, poz. 272 oraz z 1998 r. Nr 66, poz. 431), 6) ustawa z dnia 17 maja 1989r. o ubezpieczeniu społecznym duchownych (Dz. U. Nr 29, poz. 156, z 1990 r. Nr 36, poz. 206, z 1991 r. Nr 104, poz.450, z 1995r. Nr 4, poz. 17, z 1996 r. Nr 100, poz. 461 oraz z 1997 r. Nr 28, poz. 153). 2. Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w ustawie pozostają w mocy przepisy aktów wykonawczych wydane na podstawie ustawy wymienionej w ust. 1 pkt 1, jeżeli nie są sprzeczne z przepisami ustawy. 3. Ilekroć przepisy: 1) odsyłają do przepisów o organizacji i finansowaniu ubezpieczeń społecznych, do przepisów o ubezpieczeniach społecznych lub do przepisów o ubezpieczeniach społecznych pracowników - należy przez to rozumieć odesłanie do przepisów o systemie ubezpieczeń społecznych, 2) określają jako organ właściwy oddział Zakładu Ubezpieczeń Społecznych lub Biuro Rent Zagranicznych - należy przez to rozumieć jednostkę organizacyjną Zakładu.


Art. 123. W sprawach uregulowanych ustawą stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że ustawa stanowi inaczej.


Art. 124. Przepisy art. 50 ust. 1 w części dotyczącej informowania o danych zgromadzonych na koncie stosuje się od dnia 1 stycznia 2000 r.


Art. 125. Przepisy art. 32, art. 47 ust. 4 pkt 4, ust. 14 i 15, art. 68 pkt 1 lit. c) oraz art. 76 ust. 1 pkt 2 lit. c) i pkt 3 w części dotyczącej pobierania wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych stosuje się od dnia 1 stycznia 2000 r.


Art. 126. Przepisy art. 50 ust. 1 w części dotyczącej emerytury hipotetycznej stosuje się od dnia 1 stycznia 2004 r.


Art. 127. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., z wyjątkiem: 1) art. 24-31, 33, 73 ust. 2, art. 74 ust. 1 i 5, art. 75 ust. 1, ust. 2 pkt 1, 2, 9 i 10 oraz ust. 3, art. 109, 117 ust. 2-4, art. 119 i 120, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, 2) art. 108, który wchodzi w życie z dniem 1 grudnia 1998 r., 3) art. 39 ust. 1-4, który wchodzi w życie z dniem 1 października 1999 r., 4) art. 15 ust. 2, art. 22 ust. 1 pkt 4 i ust. 2, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2000 r., 5) art. 22 ust. 4, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.


Art. 13. Obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym, chorobowemu i wypadkowemu podlegają osoby fizyczne w następujących okresach: 1) pracownicy " od dnia nawiązania stosunku pracy do dnia ustania tego stosunku, 2) osoby wykonujące pracę nakładczą oraz zleceniobiorcy " od dnia oznaczonego w umowie jako dzień rozpoczęcia jej wykonywania do dnia rozwiązania lub wygaśnięcia tej umowy, 3) członkowie spółdzielni " od dnia rozpoczęcia wykonywania pracy na rzecz spółdzielni do dnia zakończenia jej wykonywania, 4) osoby prowadzące działalność pozarolniczą " od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności do dnia zaprzestania wykonywania tej działalności, 5) osoby współpracujące " od dnia rozpoczęcia współpracy przy prowadzeniu pozarolniczej działalności lub wykonywaniu umowy agencyjnej albo umowy zlecenia do dnia zakończenia tej współpracy, 6) posłowie i senatorowie " od dnia nabycia prawa do uposażenia do dnia utraty tego prawa, 7) stypendyści sportowi " od dnia spełnienia warunków, o których mowa w art. 8 ust. 12, do dnia zaprzestania spełniania tych warunków, 8) osoby wykonujące odpłatnie pracę, na podstawie skierowania do pracy, w czasie odbywania kary pozbawienia wolności lub tymczasowego aresztowania " od dnia rozpoczęcia wykonywania pracy do dnia zakończenia wykonywania tej pracy, 9) bezrobotni " od dnia nabycia prawa do zasiłku lub stypendium do dnia utraty prawa do nich, 10) duchowni " od dnia przyjęcia do stanu duchownego do dnia wystąpienia z tego stanu, 11) żołnierze niezawodowi w służbie czynnej oraz osoby odbywające zastępcze formy służby wojskowej " od dnia powołania lub skierowania do tej służby do dnia zwolnienia z tej służby, 12) osoby, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 13"18, od dnia nawiązania stosunku służbowego do dnia zwolnienia ze służby, 13) osoby pozostające na urlopach wychowawczych lub pobierające zasiłek macierzyński " od dnia spełnienia warunków, o których mowa w art. 9 ust. 6, do dnia zaprzestania spełniania tych warunków, 14) osoby, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 20 - od dnia nabycia prawa do świadczenia socjalnego lub zasiłku socjalnego do dnia utraty tego prawa.


Art. 14. 1 Objęcie dobrowolnie ubezpieczeniami emerytalnym, rentowymi i chorobowym następuje od dnia wskazanego we wniosku o objęcie tymi ubezpieczeniami, nie wcześniej jednak niż od dnia, w którym wniosek został zgłoszony. 2. Ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz chorobowe, o których mowa w ust. 1, ustają: 1) od dnia wskazanego we wniosku o wyłączenie z tych ubezpieczeń, nie wcześniej jednak niż od dnia, w którym wniosek został złożony, 2) z powodu nieopłacenia składek na te ubezpieczenia należnych za jeden pełny miesiąc; w uzasadnionych przypadkach, na wniosek zainteresowanego, Zakład może przywrócić termin do opłacenia składki, 3) od dnia ustania tytułu podlegania tym ubezpieczeniom. 3. Za okres opłacania składek uważa się także okres pobierania wynagrodzenia za czas niezdolności do pracy wskutek choroby lub odosobnienia w związku z chorobą zakaźną oraz zasiłków. Rozdział 3 Zasady ustalania składek na ubezpieczenia społeczne


Art. 15. 1. Wysokości składek na ubezpieczenia emerytalne, rentowe i chorobowe wyrażone są w formie stopy procentowej, jednakowej dla wszystkich ubezpieczonych. 2. Stopa procentowa składek na ubezpieczenie wypadkowe jest zróżnicowana dla poszczególnych płatników składek i ustalana w zależności od poziomu zagrożeń zawodowych i skutków tych zagrożeń.


Art. 16. 1. Składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe: 1) pracowników, 2) osób wykonujących pracę nakładczą, 3) członków spółdzielni, 4) zleceniobiorców, 5) posłów i senatorów, 6) stypendystów sportowych, 7) osób wykonujących odpłatnie pracę, na podstawie skierowania do pracy, w czasie odbywania kary pozbawienia wolności lub tymczasowego aresztowania, 8) osób współpracujących, 9) żołnierzy zawodowych, 10) funkcjonariuszy Policji, 11) funkcjonariuszy Urzędu Ochrony Państwa, 12) funkcjonariuszy Straży Granicznej, 13) funkcjonariuszy Państwowej Straży Pożarnej, 14) funkcjonariuszy Służby Więziennej finansują z własnych środków, w równych częściach, ubezpieczeni i płatnicy składek, z zastrzeżeniem ust. 7. 2. Składki na ubezpieczenie chorobowe podlegających temu ubezpieczeniu osób wymienionych w ust. 1 pkt 1"4, 7 i 8 finansują w całości, z własnych \rodków, sami ubezpieczeni. 3. Składki na ubezpieczenie wypadkowe osób wymienionych w ust. 1 pkt 1 i 38, osób współpracujących z osobami prowadzącymi pozarolniczą działalność oraz bezrobotnych pobierających stypendium finansują w całości, z własnych środków, płatnicy składek. 4. Składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe, chorobowe i wypadkowe: 1) osób prowadzących pozarolniczą działalność, 2) osób, o których mowa w art. 7 i 10, finansują w całości, z własnych środków, sami ubezpieczeni. 5. Składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe żołnierzy niezawodowych w służbie czynnej oraz osób odbywających zastępcze formy służby wojskowej oraz składki na ubezpieczenie chorobowe i wypadkowe osób odbywających zastępcze formy służby wojskowej finansuje w całości minister właściwy do spraw obrony narodowej, ze środków będących w jego dyspozycji. 6. Składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe osób pobierających zasiłek stały lub gwarantowany zasiłek okresowy z pomocy społecznej finansują w całości ośrodki pomocy społecznej. 7. Składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej oraz Państwowej Straży Pożarnej pełniących służbę kandydacką finansują w całości właściwe komendy główne ze środków będących w ich dyspozycji. 8. Składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe osób przebywających na urlopach wychowawczych lub pobierających zasiłek macierzyński finansuje w całości budżet państwa. 9. Składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe bezrobotnych finansują w całości powiatowe urzędy pracy z Funduszu Pracy. 10. Składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe i wypadkowe osób, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 10, finansują: 1) duchowni " w wysokości 20% składki, oraz Fundusz Kościelny " w wysokości 80% składki, 2) Fundusz Kościelny " w wysokości 100% składki za członków zakonów kontemplacyjnych-klauzurowych, misjonarzy w okresach pracy na terenach misyjnych. 11. Składki na ubezpieczenie chorobowe duchownych finansują w całości, z własnych środków, ubezpieczeni. 12. Składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe osób, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 20 i ust. 2, finansuje w całości budżet państwa. 13. Składki na ubezpieczenia społeczne niektórych zatrudnionych osób niepełnosprawnych finansowane są zgodnie z art. 25 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (Dz.U. Nr 123, poz. 776 i Nr 160 poz. 1082 oraz z 1998 r. Nr 99, poz. 628 i Nr 106, poz. 668). 14. Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw budżetu określi, w drodze rozporządzenia, rodzaj dokumentacji będącej podstawą rozliczeń finansowania składek, o którym mowa w ust. 13.


Art. 17. 1. Składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe, wypadkowe oraz chorobowe za ubezpieczonych, o których mowa w art. 16 ust. 1"3 i 5"13, obliczają, rozliczają i przekazują co miesiąc do Zakładu w całości płatnicy składek. 2. Płatnicy składek, o których mowa w ust. 1, obliczają części składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz chorobowe finansowane przez ubezpieczonych i po potrąceniu ich ze środków ubezpieczonych przekazują do Zakładu. 3. Składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe, chorobowe i wypadkowe ubezpieczeni nie wymienieni w ust. 1 sami obliczają i przekazują co miesiąc do Zakładu.