Art. 27. Instytucje państwowe, samorządowe i kościelne współdziałają w ochronie, konserwacji, udostępnianiu i upowszechnianiu zabytków architektury kościelnej i sztuki sakralnej oraz ich dokumentacji, muzeów, archiwów i bibliotek będących własnością kościelną, a także dzieł kultury i sztuki o motywach religijnych, stanowiących ważną część dziedzictwa kultury. Rozdział 4 Sprawy majątkowe Kościoła


Ustawa z dnia 20 lutego 1997 r. o stosunku Państwa do Kościoła Zielonoświątkowego w Rzeczypospolitej Polskiej Rozdział 1 Przepisy ogólne

Art. 28. Kościołowi i jego osobom prawnym przysługuje prawo nabywania, posiadania i zbywania mienia ruchomego i nieruchomego, nabywania i zbywania innych praw oraz swobodnego zarządzania swoim majątkiem.


Art. 29. 1. Majątek i przychody kościelnych osób prawnych podlegają ogólnym przepisom podatkowym, z wyjątkami określonymi w ust. 2-5. 2. Kościelne osoby prawne są zwolnione od opodatkowania podatkiem od nieruchomości - nieruchomości lub ich części przeznaczonych na cele niemieszkalne, z wyjątkiem części przeznaczonej na wykonywanie działalności gospodarczej. 3. Zwolnienie od opodatkowania podatkiem od nieruchomości obejmuje nieruchomości lub ich części przeznaczone na cele mieszkalne duchownych, jeżeli: 1) są one wpisane do rejestru zabytków, 2) służą jako internaty przy szkołach i seminariach teologicznych, domy duchownych emerytów i wdów po nich, 3) znajdują się w budynkach administracyjnych okręgów i Naczelnej Rady Kościoła. 4. Nabywanie i zbywanie rzeczy i praw majątkowych przez kościelne osoby prawne w drodze czynności prawnych oraz spadkobrania, zapisu i zasiedzenia jest zwolnione od opłaty skarbowej, jeżeli ich przedmiotem są: 1) rzeczy i prawa nie przeznaczone do działalności gospodarczej, 2) sprowadzane z zagranicy maszyny, urządzenia i materiały poligraficzne oraz papier. 5. Darowizny na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą pochodzące od osób fizycznych są wyłączone z podstawy opodatkowania darczyńców podatkiem dochodowym, jeżeli kościelna osoba prawna przedstawi darczyńcy pokwitowanie odbioru oraz - w okresie dwóch lat od dnia przekazania darowizny - sprawozdanie o przeznaczeniu jej na tę działalność. 6. Nabywanie i zbywanie rzeczy oraz praw majątkowych, o których mowa w ust. 4, jest zwolnione od opłat sądowych, z wyłączeniem opłat kancelaryjnych.


Art. 3. 1. Kościół jest niezależny od jakiejkolwiek zagranicznej władzy duchownej lub świeckiej. 2. Kościół, jako część składowa światowego nurtu zielonoświątkowego, jest członkiem Europejskiego Stowarzyszenia Zielonoświątkowego i Światowego Stowarzyszenia Zielonoświątkowych Zborów Bożych oraz uczestniczy w Światowej Konferencji Zielonoświątkowej. 3. Wypełniając swoje funkcje Kościół współdziała z innymi kościołami i organizacjami religijnymi w kraju i za granicą, może należeć do krajowych organizacji międzykościelnych, a także międzynarodowych organizacji wyznaniowych i międzywyznaniowych. 4. Państwo zapewnia Kościołowi, jego osobom prawnym i wyznawcom swobodę utrzymywania stosunków i komunikowania się z podmiotami, o których mowa w ust. 2 i 3, a także z innymi wspólnotami i instytucjami, organizacjami i osobami w kraju i za granicą. Rozdział 2 Osoby prawne Kościoła i ich organy


Art. 30. Wolne od opłat celnych są przesyłane z zagranicy dla Kościoła i jego osób prawnych dary: 1) przeznaczone na cele kultowe, charytatywno-opiekuńcze i oświatowo-wychowawcze, z wyjątkiem wyrobów akcyzowych oraz samochodów osobowych, 2) maszyny, urządzenia i materiały poligraficzne oraz papier,


Art. 31. 1. Kościelne osoby prawne mają prawo do zbierania ofiar na cele religijne, kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą, naukową, oświatową-wychowawczą oraz na utrzymanie duchownych i ich rodzin, a także komisji działających przy tych kościelnych osobach prawnych. 2. Zbiórki wymienione w ust. 1 nie wymagają zezwolenia, jeżeli odbywają się w obrębie terenów kościelnych, kaplic oraz w miejscach i okolicznościach zwyczajowo przyjętych, w sposób tradycyjnie ustalony.


Art. 32. 1. Kościelne osoby prawne mogą zakładać fundacje. Do fundacji tych stosuje się ogólnie obowiązujące przepisy o fundacjach ze zmianami wynikającymi z przepisów ust. 2-5. 2. Niezależnie od nadzoru państwowego, nadzór nad działalnością fundacji sprawuje kościelna osoba prawna będąca fundatorem lub wskazana w statucie fundacji. 3. W razie stwierdzenia nieprawidłowości w zarządzaniu fundacją, właściwy organ zwraca się do kościelnej osoby prawnej sprawującej nadzór nad fundacją, wyznaczając termin nie krótszy niż 3 miesiące na spowodowanie usunięcia nieprawidłowości. Po bezskutecznym upływie tego terminu można zastosować środki określone w przepisach o fundacjach. 4. W razie konieczności poddania fundacji zarządowi przymusowemu, w myśl przepisów o fundacjach, zarząd ten będzie sprawowała kościelna osoba prawna wyznaczona przez Naczelną Radę Kościoła. 5. Jeżeli statut fundacji nie stanowi inaczej, w razie jej likwidacji, o przeznaczeniu jej majątku zadecyduje Naczelna Rada Kościoła.


Art. 33. W razie zniesienia kościelnej osoby prawnej, jej majątek przechodzi na własność Kościoła jako całości.


Art. 34. Niezależnie od ustawowego ubezpieczenia duchownych, kościelne osoby prawne mogą prowadzić wewnętrzną działalność ubezpieczeniową na rzecz duchownych i ich rodzin, która w rozumieniu ustawy nie jest działalnością gospodarczą. Rozdział 5 Przepisy przejściowe i końcowe


Art. 35. 1. Nieruchomości lub ich części pozostające w dniu wejścia w życie ustawy we władaniu Kościoła i jego osób prawnych stają się z mocy prawa ich własnością, o ile nie narusza to praw niepaństwowych i niesamorządowych osób trzecich i jeżeli stanowiły własność Zjednoczonego Kościoła Ewangelicznego. 2. Stwierdzenie przejścia własności nieruchomości lub ich części, o których mowa w ust. 1, następuje w drodze decyzji wojewody. 3. Nabycie własności nieruchomości lub ich części na podstawie ust. 1 oraz wpis prawa własności w księdze wieczystej są wolne od podatków i opłat, z wyjątkiem opłat kancelaryjnych.


Art. 36. 1. Na wniosek kościelnych osób prawnych wojewoda lub inny organ wykonujący w imieniu Skarbu Państwa prawa wynikające z własności nieruchomości albo organy gmin w zakresie swoich właściwości - mogą nieodpłatnie przekazać Kościołowi lub jego osobom prawnym własność nieruchomości lub ich części: 1) jeżeli są one niezbędne do sprawowania kultu religijnego lub działalności kościelnych osób prawnych w zakresie charytatywno-opiekuńczym lub oświatowo-wychowawczym, 2) w celu utworzenia lub powiększenia gospodarstwa rolnego zborów działających na Ziemiach Zachodnich i Północnych o powierzchni do 15 ha użytków rolnych łącznie dla jednego zboru. 2. Przepis art. 35 ust. 3 stosuje się odpowiednio. 3. Wnioski, o których mowa w ust. 1, mogą być składane w terminie 2 lat od dnia wejścia w życie ustawy.


Art. 37. 1. Kościelne osoby prawne istniejące w dniu wejścia w życie ustawy pozostają osobami prawnymi w rozumieniu niniejszej ustawy. 2. Wykaz kościelnych osób prawnych istniejących w dniu wejścia w życie ustawy określa załącznik do ustawy.


Art. 38. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia. Załącznik do ustawy z dnia 20 lutego 1997 r. (poz. 264) Wykaz osób prawnych Kościoła Zielonoświątkowego w Rzeczypospolitej Polskiej I. OKRĘGI I ZBORY 1) Okręg Centralny Zbór "Betel" Aleksandrów Kujawski Zbór Konin Zbór Łódź Zbór "Immanuel" Łódź Zbór Pabianice Zbór Piotrków Trybunalski Zbór "Dobra Nowina" Pruszków Zbór "Zbór Romów" Warszawa Zbór Warszawa Wola Zbór "Nowe Życie" Warszawa Zbór Stołeczny Warszawa Zbór "Jezus Nadchodzi" Warszawa Zbór "Maranatha" Włocławek 2) Okręg Południowy Zbór Będzin Zbór "Filadelfia" Bielsko-Biała Zbór Busko-Zdrój Zbór "Elim" Cieszyn Zbór "Hosanna" Częstochowa Zbór "Betel" Dębica Zbór "Arka" Gliwice Zbór "Syloe" Gorlice Zbór Hażlach Zbór "Oaza Miłości" Jastrzębie Zdrój Zbór "Betel" Jaworzno Zbór "Betania" Katowice Zbór "Betlejem" Kraków Zbór "Zbór Boży" Kraków Zbór Kraków Nowa Huta Zbór "Słowo Życia" Krzeszowice Zbór Nowy Sącz Zbór "Elim" Nowy Targ Zbór "Arka" Olkusz Zbór "Salem" Oświęcim Zbór "Betezda" Racibórz Zbór "Betel" Rybnik Zbór "Jeruzalem" Skarżysko Kamienna Zbór "Syloe" Skawina Zbór "Betel" Starachowice Zbór Tarnowskie Góry Zbór Tarnów Zbór "Betel" Ustroń Zbór "Syloe" Wisła Czarne Zbór Wisła Głębce Zbór "Elim" Żory Zbór Żywiec 3) Okręg Zachodni Zbór "Dobra Nowina" Bolesławiec Zbór "Społeczność Zielonoświątkowa" Brzeg Zbór Bystrzyca Kłodzka Zbór Bytom Odrzański Zbór "Betezda" Dzierżoniów Zbór "Centrum Ewangelii" Głogów Zbór "Dobra Nowina" Głogów Zbór "Betel" Głubczyce Zbór Gryfów Śląski Zbór "Betlejem" Gubin Zbór Janowice Wielkie Zbór Jarocin Zbór Jawor Zbór Jelenia Góra Zbór Kalisz Zbór "Jeruzalem" Kamienna Góra Zbór Kędzierzyn-Koźle Zbór "Betlejem" Kietrz Zbór Kluczbork Zbór Kożuchów Zbór Krotoszyn Zbór "Anastasis" Legnica Zbór Leszno Zbór "Filadelfia" Lubań Śląski Zbór Lubin Zbór "Betania" Lwówek Śląski Zbór Łęknica Zbór Milicz Zbór "Kanaan" Namysłów Zbór Nowa Sól Zbór "Nowe Życie" Nowa Sól Zbór Nysa Zbór Oleśnica Zbór "Ostoja" Opole Zbór Ostrów Wielkopolski Zbór Poznań Zbór "Syloe" Prudnik Zbór Sobótka Zbór "Salem" Strzegom Zbór Sulechów Zbór Świdnica Zbór Świebodzin Zbór Wałbrzych Zbór Wierzbica Dolna Zbór "Na Miłej" Wrocław Zbór "Chrześcijańska Społeczność" Ząbkowice Śląskie Zbór "Nadzieja" Zdzieszowice Zbór "Emaus" Zielona Góra Zbór Żary 4) Okręg Pomorski Zbór "Genezaret" Barlinek Zbór Białogard Zbór Broczyna Zbór "Nowe Życie" Bytów Zbór Chodzież Zbór "Samaria" Człuchów Zbór Goleniów Zbór "Betezda" Gorzów Wielkopolski Zbór Gryfino Zbór "Nowe Życie" Kostrzyń Zbór "Betel" Koszalin Zbór Lębork Zbór Miastko Zbór "Betlejem" Piła Zbór Police Zbór "Syloe" Pyrzyce Zbór Słupsk Zbór Stargard Szczeciński Zbór "Betania" Szczecin Zbór "Betel" Szczecinek Zbór Świdwin Zbór Trzcianka Zbór Ustka 5) Okręg Północny Zbór "Słowo Życia" Biskupiec Zbór "Betel" Bydgoszcz Zbór "Nowe Życie" Elbląg Zbór Frombork Zbór Gdańsk Zbór "Nowe Życie" Gdańsk Zbór Gdynia Zbór "Eklezja" Gdynia Zbór Giżycko Zbór "Betel" Gołdap Zbór "Betezda" Iława Zbór Inowrocław Zbór "Betel" Kętrzyn Zbór Kościerzyna Zbór Kwidzyn Zbór "Słowo Życia" Łomża Zbór Malbork Zbór "Emaus" Mikołajki Zbór "Syloe" Morąg Zbór Mrągowo Zbór "Słowo Pojednania" Olsztyn Zbór Suwałki Zbór "Betel" Szczytno Zbór Tczew Zbór Toruń 6) Okręg Wschodni Zbór Białopole Zbór Białowieża Zbór Białystok Zbór "Dobra Nowina" Białystok Zbór Bielsk Podlaski Zbór Brylińce Zbór Brzeżawa Zbór Chełm Zbór Dubicze Cerkiewne Zbór Hajnówka Zbór Hniszów Zbór Jarosław Zbór "Logos" Krosno Zbór Lubartów Zbór "Oaza" Lublin Zbór Mielec Zbór Nowosady Zbór "Nazaret" Przemyśl Zbór "Emaus" Rzeszów Zbór "Agape" Siedlce Zbór Siedliszcze Zbór Stalowa Wola Zbór "Zwiastun" Tarnobrzeg Zbór Terespol Zbór Zamość II. SEMINARIA Warszawskie Seminarium Teologiczne Misyjne Seminarium Biblijne Seminarium Teologiczne w Ustroniu Chrześcijański Uniwersytet "Vision" Instytut Korespondencyjny "Uniwersytet ICI" III. DUSZPASTERSTWA Służba Katechetyczna Duszpasterstwo Młodzieży IV. MISJE Misja Krajowa Misja Zagraniczna Misja Wśród Uzależnionych Od Narkotyków "Teen Challenge" Misja "Chrześcijańska Rodzina" Misja Wśród Uzależnionych od Alkoholu "Nowa Nadzieja" Misja Więzienna Chrześcijańska Misja Społeczna Chrześcijańska Misja Kobiet Misja Charytatywna V. WYDAWNICTWA Miesięcznik "Chrześcijanin" Instytut Wydawniczy "Agape" Instytut im. T.B.Barratta VI. KOŚCIELNE STUDIA RADIOWE I TELEWIZYJNE Misja Radiowa "Słowo Ewangelii" Centrum Telewizyjne "Charyzma" VII. OŚRODKI Chrześcijański Ośrodek dla Osób Uzależnionych "En-Gedi" Broczyna Chrześcijański Ośrodek dla Osób Uzależnionych "Nowa Nadzieja" Janowice Wielkie Kościelny Ośrodek Rekolekcyjny "Patmos" Wiele Kościelny Ośrodek Rekolekcyjny Boguszów Gorce Dom Rekolekcjny "Betezda" Czchów Dom Rekolekcyjny "Betel" Szczytno


Art. 4. 1. Strukturę i organizację Kościoła określa Prawo Wewnętrzne. 2. Osobowość prawną posiadają: 1) Kościół jako całość, 2) okręgi, 3) zbory, 4) seminaria i szkoły teologiczne, 5) duszpasterstwa, 6) misje, 7) wydawnictwa, 8) kościelne studia radiowe i telewizyjne, 9) ośrodki kościelne. 3. Organami osób prawnych wymienionych w ust. 2 są: 1) dla Kościoła jako całości: a) Synod Kościoła, b) Naczelna Rada Kościoła, c) Prezydium Naczelnej Rady Kościoła, d) Prezbiter Naczelny, 2) dla okręgu: Prezbiter Okręgowy, 3) dla zboru: Pastor, 4) dla seminarium i szkoły teologicznej: Rektor, 5) dla osób prawnych wymienionych w ust. 2 pkt 5-9: Dyrektor. 4. W sprawach majątkowych Kościół jako całość reprezentuje Prezydium Naczelnej Rady Kościoła. Do składania oświadczeń woli są uprawnieni: Prezbiter Naczelny, jego Zastępca lub Członek Prezydium. 5. Zmiana nazwy grup osób prawnych, o których mowa w ust. 2 pkt 2-9, może być dokonana przepisami wewnętrznymi Kościoła. Zmiany te, na wniosek Naczelnej Rady Kościoła, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji ogłasza w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski".


Art. 5. Inne jednostki organizacyjne Kościoła mogą, na wniosek Naczelnej Rady Kościoła, uzyskać osobowość prawną w drodze rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji.


Art. 6. 1. Kościelne jednostki organizacyjne, o których mowa w art. 4 ust. 2 pkt 2-9, nabywają osobowość prawną z chwilą powiadomienia właściwego organu przez władzę kościelną. 2. Właściwym organem jest: 1) dla osób prawnych wymienionych w art. 4 ust. 2 pkt 2 i 4-9 - Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, 2) dla zborów- wojewoda. 3. Powiadomienie powinno zawierać nazwę kościelnej osoby prawnej, jej organów, siedzibę, a w odniesieniu do okręgów i zborów - także ich zasięg terytorialny. 4. Właściwa władza kościelna powiadamia niezwłocznie organ wymieniony w ust. 2, o: 1) zmianach dotyczących nazwy i siedziby kościelnej osoby prawnej oraz o zmianie jej granic, 2) połączeniu, podziale i zniesieniu kościelnych osób prawnych. 5. Odpis powiadomienia, o którym mowa w ust. 3 i 4, z umieszczonym na nim potwierdzeniem jego przyjęcia, jest dowodem uzyskania osobowości prawnej. 6. O powołaniu i odwołaniu osoby sprawującej funkcje organu osoby prawnej władza kościelna powiadamia właściwy organ administracji rządowej. Powiadomienie obejmuje imię i nazwisko, obywatelstwo oraz miejsce zamieszkania danej osoby.


Art. 7. Jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej działają w ramach tych kościelnych osób prawnych, które je powołały lub wskazanych uchwałą Naczelnej Rady Kościoła.


Art. 8. Kościelna osoba prawna nie odpowiada za zobowiązania innej kościelnej osoby prawnej.


Art. 9. Wydawnictwa kościelne, zakłady wytwórcze, usługowe i handlowe, zakłady charytatywno-opiekuńcze, szkoły, placówki oświatowo-wychowawcze oraz opiekuńczo-wychowawcze nie posiadające osobowości prawnej działają w ramach kościelnych osób prawnych, które je powołały lub wskazanych uchwałą Naczelnej Rady Kościoła.


Ustawa z dnia 21 lutego 1997 r. o zmianie ustawy o utworzeniu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa oraz o zmianie niektórych ustaw

Art. 1. W ustawie z dnia 29 grudnia 1993 r. o utworzeniu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz.U. z 1994 r. Nr 1, poz. 2, Nr 80, poz. 369 i Nr 98, poz. 473) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 3: a) ust. 1 otrzymuje brzmienie: "1. Do zadań Agencji należy wspieranie: 1) inwestycji w rolnictwie, w przetwórstwie rolno-spożywczym i usługach na rzecz rolnictwa, 2) przedsięwzięć warunkujących wykorzystanie posiadanej bazy produkcyjnej gospodarstw rolnych i działów specjalnych produkcji rolnej w celu rozpoczęcia, zwiększenia lub wznowienia produkcji, 3) poprawy struktury agrarnej, 4) przedsięwzięć tworzących nowe miejsca pracy dla mieszkańców wsi w obszarach gmin wiejskich i miejsko-wiejskich, a także miast do 20 tysięcy mieszkańców, 5) rozwoju infrastruktury techniczno-produkcyjnej miast do 5 tysięcy mieszkańców, wsi i rolnictwa, jak również inwestycji związanych z tworzeniem giełd i rynków hurtowych, 6) przedsięwzięć w zakresie oświaty rolniczej, doradztwa rolniczego, wdrażania i upowszechniania rachunkowości w gospodarstwach rolnych oraz informacji i szkoleń w dziedzinie rolnictwa, realizowanych przez organizacje rządowe, samorządowe i pozarządowe, 7) restrukturyzacji jednostek badawczo-rozwojowych działających na rzecz rolnictwa i gospodarki żywnościowej, 8) powstawania i rozwoju towarzystw ubezpieczeń wzajemnych w rolnictwie, 9) rozwoju infrastruktury informatycznej banków spółdzielczych, 10) realizacji innych zadań wynikających z polityki państwa w zakresie rolnictwa i przetwórstwa rolno-spożywczego."; b) w ust. 2 w pkt 4 wyraz "wykup" zastępuje się wyrazem "zakup", c) w ust. 3 wyrazy "określone w ust. 2 pkt 1 i 2" zastępuje się wyrazami "określone w ust. 2 pkt 1, 2 i 4", d) ust. 5 otrzymuje brzmienie: "5. Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres i kierunki działań w ramach zadań wyszczególnionych w ust. 1 oraz sposoby ich realizacji."; 2) w art. 4 po wyrazach "w drodze rozporządzenia, określającego" dodaje się wyrazy "w szczególności"; 3) w art. 5 ust. 3 otrzymuje brzmienie: "3. Prezes Agencji składa roczne sprawozdanie z działalności Agencji do dnia 15 maja każdego roku Prezesowi Rady Ministrów, Ministrowi Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej, Ministrowi Finansów oraz Komisji Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej."; 4) art. 6 otrzymuje brzmienie: "Art. 6. 1. Organem opiniodawczo-doradczym Prezesa Agencji jest Rada Agencji, zwana dalej "Radą". 2. Kadencja Rady trwa 4 lata. 3. Rada składa się z 15 członków, z których 5 jest przedstawicielami Ministrów Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej, Finansów, Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa, Pracy i Polityki Socjalnej oraz Prezesa Narodowego Banku Polskiego; pozostali członkowie są przedstawicielami związków zawodowych, organizacji społeczno-zawodowych rolników, rolniczych związków spółdzielczych o zasięgu krajowym oraz Krajowej Rady Izb Rolniczych. 4. Członków Rady Agencji powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów, na wniosek właściwego ministra lub Prezesa Narodowego Banku Polskiego albo na wniosek związków zawodowych lub organizacji, o których mowa w ust. 3. 5. Przewodniczącego Rady wybiera spośród swoich członków i odwołuje Rada."; 5) w art. 7 ust. 3 i 5 otrzymują brzmienie: "3. Roczny plan finansowy Agencji ustala jej Prezes po zasięgnięciu opinii Rady, w porozumieniu z Ministrem Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej oraz Ministrem Finansów. 5. Zasady wynagradzania pracowników Agencji określa regulamin wynagradzania, ustalany przez Prezesa Agencji za zgodą Ministrów Finansów oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej, po zasięgnięciu opinii Rady. Wysokość wynagrodzenia Prezesa Agencji ustala Prezes Rady Ministrów."; 6) art. 10 skreśla się; 7) po art. 10 dodaje się art. 10a i 10b w brzmieniu: "Art. 10a. 1. Za zgodą Ministrów Finansów oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej Agencja, może obejmować akcje w spółkach akcyjnych i udziały w spółkach z ograniczoną odpowiedzialnością realizujących przedsięwzięcia objęte, zaakceptowanym przez Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej, programem budowy rolniczych rynków hurtowych i giełd rolnych. 2. Objęte akcje i udziały, o których mowa w ust. 1, Agencja zbywa w pierwszej kolejności producentom rolnym, grupom producentów rolnych oraz związkom producentów rolnych.


Art. 10b. 1. Agencja może dokonywać sprzedaży wymagalnych wierzytelności powstałych w związku z realizacją zadań ustawowych, w przypadku trwałej utraty przez dłużników Agencji zdolności do spłaty zadłużenia. 2. Sprzedaży wierzytelności określonych w ust. 1, Agencja dokonuje, za pośrednictwem banków, na podstawie zawieranych umów. 3. Wymagalne wierzytelności są sprzedawane: 1) w drodze przetargu, 2) na podstawie oferty ogłoszonej publicznie, 3) w wyniku rokowań podjętych na podstawie publicznego zaproszenia. 4. Przy sprzedaży wierzytelności stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego o zmianie wierzyciela z następującymi wyjątkami: 1) nie jest wymagana zgoda dłużnika, 2) sprzedaż nie może być dokonana na rzecz dłużnika, jego zstępnych i wstępnych, podmiotu związanego stosunkiem zależności lub dominacji, w rozumieniu ustawy z dnia 22 marca 1991 r. - Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi i funduszach powierniczych (Dz.U. z 1994 r. Nr 58, poz. 239, Nr 71, poz. 313, Nr 121, poz. 591 oraz z 1996 r. Nr 45, poz. 199 i Nr 75, poz. 357). 5. Przy sprzedaży wierzytelności nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. - Prawo bankowe (Dz.U. z 1992 r. Nr 72, poz. 359, z 1993 r. Nr 6, poz. 29, Nr 28, poz. 127, Nr 134, poz. 646, z 1994 r. Nr80, poz. 369, nr 121, poz. 591, z 1995 r. Nr 4, poz. 18, Nr 133, poz. 654 oraz z 1996 r. Nr 10, poz. 61, Nr 75, poz. 357, Nr 90, poz. 406 i Nr 106, poz. 496) o przestrzeganiu tajemnicy obrotów i stanów rachunków bankowych w zakresie wierzytelności oferowanych do sprzedaży. 6. Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określi szczegółowy tryb sprzedaży wierzytelności Agencji."; 8) w art. 11 ust. 2 skreśla się; 9) w art. 12 dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i dodaje się ust. 2 w brzmieniu: "2. Agencja przejmuje zobowiązania i wierzytelności powstałe z tytułu zwrotnej pomocy budżetowej udzielonej przez Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej, przed powstaniem Funduszu Restrukturyzacji i Oddłużenia Rolnictwa, na restrukturyzację i modernizację rolnictwa oraz jego otoczenia.".


Art. 2. W ustawie z dnia 13 czerwca 1967 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. Nr 24, poz. 110, z 1982 r. Nr 31, poz. 215, z 1991 r. Nr 22, poz. 93, z 1994 r. Nr 79, poz. 362, z 1996 r. Nr 34, poz. 146, Nr 43, poz. 189) w art. 8 w ust. 3 skreśla się kropkę i dodaje wyrazy "oraz Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.".


Art. 3. W ustawie z dnia 7 października 1992 r. o regionalnych izbach obrachunkowych (Dz.U. Nr 85, poz. 428, z 1991 r. Nr 76, poz. 344, z 1995 r. Nr 124, poz. 601 oraz z 1996 r. Nr 58, poz. 262 i Nr 106, poz. 496) w art. 7 w ust. 2 skreśla się kropkę i dodaje wyrazy "oraz Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.".


Art. 4. W ustawie z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 1996 r. Nr 47, poz. 211, Nr 100, poz. 459, Nr 106, poz. 496 i Nr ..., poz. ...) w art. 57: a) dodaje się ust. 2a w brzmieniu: "2a. Środki Funduszu Pracy mogą być przekazywane Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, zwanej dalej "Agencją", w celu udzielania pożyczek na utworzenie miejsc pracy dla bezrobotnych zamieszkałych na terenie gmin wiejskich i miejsko-wiejskich, a także miast do 20 tysięcy mieszkańców.", b) w ust. 4 wyrazy "ust. 1 pkt 2-5, 7, 13, 26, 27 i 29" zastępuje się wyrazami "ust. 1 pkt 2-5, 7, 13, 22, 26, 27 i 29", c) dodaje się ust. 6a w brzmieniu: "6a. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady udzielania pożyczek, o których mowa w ust. 2a, wysokość oprocentowania, warunki spłaty oraz rozliczenia się Agencji z Krajowym Urzędem Pracy z otrzymanych środków Funduszu Pracy.".


Art. 5. Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.


Ustawa z dnia 20 lutego 1997 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania cywilnego

Art. 1. W ustawie z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. Nr 43, poz. 296, z 1965 r. Nr 15, poz. 113, z 1974 r. Nr 27, poz. 157 i Nr 39, poz. 231, z 1975 r. Nr 45, poz. 234, z 1982 r. Nr 11, poz. 82 i Nr 30, poz. 210, z 1983 r. Nr 5, poz. 33, z 1984 r. Nr 45, poz. 241 i 242, z 1985 r. Nr 20, poz. 86, z 1987 r. Nr 21, poz. 123, z 1988 r. Nr 41, poz. 324, z 1989 r. Nr 4, poz. 21 i Nr 33, poz. 175, z 1990 r. Nr 14, poz. 88, Nr 34, poz. 198, Nr 53, poz. 306, Nr 55, poz. 318 i Nr 79, poz. 464, z 1991 Nr 7, poz. 24, Nr 22 poz. 92 i Nr 115 poz. 496, z 1993 r. Nr 12, poz. 53, z 1994 r. Nr 105, poz. 509, z 1995 r. Nr 83, poz. 417 oraz z 1996 r. Nr 24, poz. 110, Nr 43, poz. 189, Nr 73, poz. 350 i Nr 149, poz. 703) w art. 87 w § 2 zdanie trzecie otrzymuje brzmienie: "Osoba prawna prowadząca, na podstawie odrębnych przepisów, obsługę prawną podmiotu gospodarczego, osoby prawnej lub innej jednostki organizacyjnej może udzielić pełnomocnictwa procesowego - w imieniu podmiotu, którego obsługę prawną prowadzi - adwokatowi lub radcy prawnemu, jeżeli została do tego upoważniona przez ten podmiot.".


Art. 2. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.


Ustawa z dnia 20 lutego 1997 r. o zmianie ustawy o ochronie granicy państwowej

Art. 1. W ustawie z dnia 12 października 1990 r. o ochronie granicy państwowej (Dz.U. Nr 78, poz. 461 oraz z 1997 r. Nr 6, poz. 31) art. 12 otrzymuje brzmienie: "Art. 12. 1. Strefa nadgraniczna obejmuje cały obszar gmin przyległych do granicy państwowej, a na odcinku morskim - do brzegu morskiego. Jeżeli szerokość strefy nadgranicznej nie osiąga w ten sposób 15 km, włącza się do strefy również obszar gmin bezpośrednio sąsiadujących z gminami przyległymi do granicy państwowej lub brzegu morskiego. 2. Komendant Główny Straży Granicznej wyznacza przebieg linii określającej zasięg strefy nadgranicznej oraz oznacza ją tablicami z napisem "Strefa nadgraniczna".".


Art. 2. Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.


Ustawa z dnia 18 czerwca 1998 r. o zmianie ustawy o ujawnieniu pracy lub służby w organach bezpieczeństwa państwa lub współpracy z nimi w latach 1944"1990 osób pełniących funkcje publiczne oraz o zmianie niektórych innych ustaworaz niektórych innych ustaw

Art. 17b. 1. Rzecznik i jego zastępcy nie mogą zajmować innego stanowiska z wyjątkiem stanowiska profesora szkoły wyższej, ani wykonywać innych zajęć zawodowych. 2. Rzecznik i jego zastępcy nie mogą należeć do partii politycznej, związku zawodowego ani prowadzić działalności publicznej nie dającej się pogodzić z godnością ich urzędu.


Art. 17c. 1. Kadencja Rzecznika i jego zastępców trwa 6 lat licząc od dnia powołania; po upływie kadencji Rzecznik pełni swoje obowiązki do czasu powołania nowego Rzecznika. 2. Kadencja Rzecznika i jego zastępców ustaje z chwilą ich śmierci lub odwołania. 3. Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego odwołuje Rzecznika lub jego zastępcę w przypadku: 1) zrzeczenia się stanowiska, 2) stwierdzenia prawomocnym orzeczeniem Sądu niezgodności z prawdą jego oświadczenia, 3) długotrwałej przeszkody uniemożliwiającej wykonywanie obowiązków związanych ze stanowiskiem, 4) skazania prawomocnym wyrokiem za przestępstwo.


Art. 17d. 1. Do zadań Rzecznika i jego zastępców należą w szczególności: 1) analiza oświadczeń wpływających do Sądu, 2) zbieranie informacji niezbędnych do prawidłowej oceny oświadczeń, 3) składanie wniosków do Sądu o wszczęcie postępowania lustracyjnego, 4) sygnalizowanie odpowiednim organom o niewywiązywaniu się organów pozasądowych z obowiązków nałożonych przez ustawę, 5) przedstawianie Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej, Sejmowi, Senatowi, Prezesowi Rady Ministrów i Pierwszemu Prezesowi Sądu Najwyższego corocznej informacji o swojej działalności wraz z wnioskami wynikającymi ze stanu przestrzegania przepisów niniejszej ustawy. 2. Rzecznik, w zakresie wykonywnia zadań określonych w ust. 1 pkt 2, może żądać nadesłania lub przedstawienia akt oraz dokumentów i pisemnych wyjaśnień, a w razie potrzeby przesłuchiwać świadków, zasięgać opinii biegłych oraz dokonywać przeszukań; w tym zakresie, a także w zakresie zadań określonych w art. 17 ust. 1 do Rzecznika stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego dotyczące prokuratora.


Art. 17e. Rzecznik, jego zastępcy oraz upoważnieni pracownicy Biura Rzecznika Interesu Publicznego mają pełny dostęp do dokumentacji, ewidencji i pomocy informacyjnych, bez względu na formę ich utrwalenia, zgromadzonych lub wytworzonych do dnia 10 maja 1990 r. przez: 1) Ministra Obrony Narodowej, Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, Ministra Sprawiedliwości oraz Ministra Spraw Zagranicznych, a także przez podległe, podporządkowane lub nadzorowane przez nich organy i jednostki organizacyjne, 2) Szefa Urzędu Ochrony Państwa.


Art. 17f. 1. Rzecznik wykonuje swoje zadania przy pomocy Biura Rzecznika Interesu Publicznego, zwanego dalej "Biurem". 2. W Biurze mogą być zatrudnione wyłącznie osoby, które zostały dopuszczone do tajemnicy państwowej w rozumieniu przepisów wynikających z ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o ochronie tajemnicy państwowej i służbowej (Dz.U. Nr 40, poz. 271, z 1989 r. Nr 34, poz. 178, z 1990 r. Nr 34, poz. 198, z 1996 r. Nr 106, poz. 496, z 1997 r. Nr 110, poz. 714). 3. Do pracowników Biura stosuje się odpowiednio przepisy o pracownikach urzędów państwowych. 4. Organizację oraz zasady działania Biura określa statut nadany, w drodze rozporządzenia, przez Prezesa Rady Ministrów w uzgodnieniu z Pierwszym Prezesem Sądu Najwyższego. 5. Działalność Biura finansowana jest ze środków budżetowych Sądu Najwyższego.


Art. 17g. W sprawach wynagrodzeń Rzecznika oraz jego zastępców stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące wynagrodzenia sędziów Sądu Najwyższego."; 11) tytuł rozdziału 4 otrzymuje brzmienie "Postępowanie lustracyjne"; 12) art. 18 otrzymuje brzmienie: "Art. 18. Dostęp do akt i innych materiałów związanych z postępowaniem lustracyjnym i postępowaniem kasacyjnym, o którym mowa w art. 24 ust. 5, mają wyłącznie pracownicy Sądu oraz Sądu Najwyższego, którzy zostali dopuszczeni do tajemnicy państwowej w rozumieniu przepisów wynikających z ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o ochronie tajemnicy państwowej i służbowej."; 13) po art. 18 dodaje się art. 18a i 18b w brzmieniu: "Art. 18a. 1. Postępowanie lustracyjne wszczyna się na wniosek Rzecznika lub jego zastępcy, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 4 oraz art. 18b ust. 4, po ustaleniu, że przedłożone materiały wskazują na możliwość złożenia niezgodnego z prawdą oświadczenia. 2. Postępowanie wobec Rzecznika i jego zastępców Sąd wszczyna z urzędu. 3. Sąd wszczyna postępowanie z urzędu w przypadku złożenia oświadczenia przez osobę wymienioną w art. 8, a także w innych szczególnie uzasadnionych przypadkach. 4. Sąd wszczyna postępowanie również na wniosek osoby, która złożyła oświadczenie stwierdzające fakt jej pracy lub służby w organach bezpieczeństwa państwa lub współpracy z nimi, a domaga się ustalenia, że jej praca, służba lub współpraca była wymuszona poprzez groźbę utraty życia lub zdrowia przez nią lub osoby dla niej najbliższe w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego.


Art. 18b. 1. Poseł lub senator może zwrócić się pisemnie do Rzecznika lub jego zastępcy o wystąpienie przez niego z wnioskiem o wszczęcie postępowania lustracyjnego w stosunku do wskazanej osoby, która złożyła oświadczenie. 2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, Rzecznik lub jego zastępca występuje do sądu z wnioskiem o wszczęcie postępowania lustracyjnego, o czym informuje posła lub senatora, albo wydaje postanowienie o odmowie wystąpienia z wnioskiem. 3. Poseł lub senator może złożyć do Sądu zażalenie na postanowienie, o którym mowa w ust. 2, w terminie 14 dni od dnia doręczenia. 4. Sąd po rozpatrzeniu zażalenia wydaje orzeczenie o utrzymaniu postanowienia w mocy albo o jego uchyleniu; w przypadku uchylenia postanowienia Rzecznika, Sąd wszczyna postępowanie z urzędu."; 14) art. 19 otrzymuje brzmienie: "Art. 19. W postępowaniu lustracyjnym, kasacyjnym oraz w postępowaniu, o którym mowa w art. 18b, w zakresie nie uregulowanym przepisami niniejszej ustawy stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego."; 15) w art. 20 skreśla się zdanie drugie; 16) art. 21 i 22 otrzymują brzmienie: "Art. 21. 1. W celu rozpatrzenia sprawy Prezes Sądu Apelacyjnego w Warszawie wyznacza rozprawę. 2. Sprawę rozpoznaje 3 sędziów z udziałem protokolanta. 3. Prezes Sądu Apelacyjnego w Warszawie może zarządzić rozpoznanie sprawy przez 3 sędziów sądu wojewódzkiego delegowanych do Sądu. 4. Na wniosek strony lub z urzędu Sąd wyłącza w całości lub w części jawność postępowania.


Art. 1Art. 1. W ustawie z dnia 11 kwietnia 1997 r. o ujawnieniu pracy lub służby w organach bezpieczeństwa państwa lub współpracy z nimi w latach 1944"1990 osób pełniących funkcje publiczne (Dz.U. Nr 70, poz. 443) wprowadza się następujące zmiany: 1) art. 1 otrzymuje brzmienie:` "Art. 1. Sądem właściwym do orzekania o zgodności z prawdą oświadczeń dotyczących pracy lub służby w organach bezpieczeństwa państwa wymienionych w ustawie lub współpracy z tymi organami w okresie od dnia 22 lipca 1944 r. do dnia 10 maja 1990 r. jest Sąd Apelacyjny w Warszawie, zwany dalej "Sądem"."; 2) w art. 3 w ust. 1 po wyrazach "Sejm i Senat" dodaje się wyrazy " , Marszałka Sejmu, Marszałka Senatu", a wyrazy "oraz sędzia i prokurator" zastępuje się wyrazami "oraz sędzia, prokurator i adwokat"; 3) skreśla się art. 5; 4) w art. 7: a) w ust. 1: - w pkt 5 wyrazy "lub Sejm i Senat" zastępuje się wyrazami " , Sejm i Senat lub Marszałek Sejmu", - w pkt 6 po wyrazie "Senat" dodaje się wyrazy "lub Marszałek Senatu", - pkt 8 otrzymuje brzmienie: "8) kandydat na stanowisko sędziego Trybunału Konstytucyjnego lub sędziego Trybunału Stanu " Marszałkowi Sejmu,",wyraz "członek" zastępuje się wyrazem "sędzia", - po pkt 8 dodaje się pkt 8a i 8b w brzmieniu: "8a) osoba nie będąca sędzią, ubiegająca się o stanowisko sędziego Sądu Najwyższego " Pierwszemu Prezesowi Sądu Najwyższego, 8b) osoba nie będąca sędzią, ubiegająca się o stanowisko sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego - Prezesowi Naczelnego Sądu Administracyjnego,", - po pkt 10 dodaje się pkt 10a w brzmieniu: "10a) osoba ubiegająca się o wpis na listę adwokatów - Ministrowi Sprawiedliwości,", b) po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu: "2a. Złożenie oświadczenia powoduje wygaśnięcie obowiązku jego powtórnego złożenia w przypadku późniejszego kandydowania na funkcję publiczną, z którą związany jest obowiązek złożenia oświadczenia.", c) ust. 4 i 5 otrzymują brzmienie: "4. Organy, którym składane są oświadczenia przekazują je niezwłocznie, z zastrzeżeniem ust. 5, do Sądu celem rozpoznania w trybie określonym w rozdziale 4. 5. Oświadczenie kandydata na posła albo senatora przekazuje się jedynie w przypadku, gdy zostanie on wybrany."; 5) w art. 8, w art. 23 w ust. 1, w art. 24 w ust. 1 i 4, w art. 26, w art. 28 oraz w art. 30 użyty w różnych przypadkach wyraz "Lustracyjny" skreśla się; 6) w art. 11: a) w ust. 1 skreśla się wyrazy "lub art. 8", a wyrazy "o fakcie" zastępuje się wyrazami "stwierdzającego fakt", b) w ust. 2 wyrazy "o fakcie" zastępuje się wyrazami "stwierdzającego fakt"; 7) tytuł rozdziału 3 otrzymuje brzmienie "Rzecznik Interesu Publicznego"; 8) skreśla się art. 12-16; 9) art. 17 otrzymuje brzmienie: "Art. 17. 1. Stroną reprezentującą interes publiczny, w postępowaniu lustracyjnym i w postępowaniu kasacyjnym przewidzianym w art. 24 ust. 5, jest Rzecznik Interesu Publicznego zwany dalej "Rzecznikiem". 2. Rzecznika i jego zastępców powołuje i odwołuje Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego. 3. Na stanowisko Rzecznika lub jego zastępcy może być powołany ten, kto łącznie spełnia następujące warunki: 1) ma kwalifikacje wymagane do zajmowania stanowiska sędziego, 2) wyróżnia się wiedzą prawniczą, 3) nie pracował w organach bezpieczeństwa państwa, nie pełnił w nich służby, ani nie współpracował z nimi w okresie od dnia 22 lipca 1944 r. do dnia 10 maja 1990 r., 4) nie jest tajnym współpracownikiem Urzędu Ochrony Państwa lub Wojskowych Służb Informacyjnych. 4. Na stanowisko Rzecznika lub jego zastępcy można powołać sędziego w stanie spoczynku lub prokuratora w stanie spoczynku. W przypadku powołania na te stanowiska sędziego lub prokuratora pełniących czynną służbę, są oni delegowani do pełnienia tych funkcji przez organy właściwe według przepisów o ustroju sądów i o prokuraturze. 5. Niezwłocznie po wyrażeniu zgody na powołanie, kandydat na stanowisko Rzecznika lub jego zastępcy składa Pierwszemu Prezesowi Sądu Najwyższego oświadczenie; przepis art. 7 ust. 4 ma zastosowanie. W celu sprawdzenia warunku, o którym mowa w ust. 3 pkt 3, Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego zasięga informacji organów, o których mowa w art. 17e."; 10) po art. 17 dodaje się art. 17a-17g w brzmieniu: "Art. 17a. Rzecznik i jego zastępcy w zakresie wykonywania swoich zadań podlegają tylko Konstytucji i ustawom.


Art. 2. W ustawie z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (Dz.U. z 1982 r. Nr 31, poz. 214; z 1984 r. Nr 35, poz. 187; z 1988 r. Nr 19, poz. 132; z 1989 r. Nr 4, poz. 24, Nr 34, poz. 178 i 182; z 1990 r. Nr 20, poz. 121; z 1991 r. Nr 55, poz. 234, Nr 88, poz. 400, Nr 95, poz. 425; z 1992 r. Nr 54, poz. 254, Nr 90, poz. 451; z 1994 r. Nr 136, poz. 704; z 1995 r. Nr 132, poz. 640; z 1996 r. Nr 89, poz. 402, Nr 106, poz. 496; z 1997 r. Nr 98, poz. 604, Nr 133, poz. 882 i 883, Nr 141, poz. 943) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 1 po pkt 9 dodaje się pkt 9a w brzmieniu: "9a) Biurze Rzecznika Interesu Publicznego,"; 2) w art. 36 w ust. 5 po pkt 9 dodaje się pkt 9a w brzmieniu: "9a) Rzeczniku Interesu Publicznego - dla urzędników Biura Rzecznika Interesu Publicznego,".


Art. 22. 1. Postępowanie lustracyjne kończy się wydaniem orzeczenia na piśmie. Do orzeczenia stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące wyroku. 2. Sąd wydaje orzeczenie stwierdzające fakt złożenia przez osobę lustrowaną niezgodnego z prawdą oświadczenia lub stwierdzające, że oświadczenie było prawdziwe. W przprzypadku braku dostatecznych dowodów pozwalających na ocenę prawdziwości oświadczenia Sąd orzeka o umorzeniu postępowania. Orzeczenia Sądu wymagają uzasadnienia. 3. W przypadku, gdy w trakcie postępowania lustracyjnego zostanie stwierdzone, iż osoba lustrowana, podejmując pracę lub służbę w organach bezpieczeństwa państwa albo współpracę z nimi, działała pod przymusem w obawie utraty życia lub zdrowia przez nią lub przez osoby dla niej najbliższe w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, fakt ten podawany jest w orzeczeniu Sądu. 4. Prawomocne orzeczenie Sądu stwierdzające zgodność z prawdą oświadczenia osoby określonej w art. 8 podaje się do publicznej wiadomości na wniosek tej osoby, w trybie określonym w art. 28."; 17) w art. 23: a) w ust. 1 i 2 wyrazy "osobie lustrowanej" zastępuje się wyrazem "stronie", b) w ust. 2 wyrazy "7 dni" zastępuje się wyrazami "14 dni"; 18) w art. 24: a) ust. 1 otrzymuje brzmienie: "1. Sąd rozpoznaje odwołanie w składzie 3 sędziów, z wyłączeniem tych sędziów, którzy uczestniczyli w wydaniu orzeczenia w pierwszej instancji. W składzie tym zasiada co najmniej 2 sędziów sądu apelacyjnego, w tym przewodniczący.", b) ust. 3 otrzymuje brzmienie: "3. Sąd wyznacza termin rozprawy nie później niż na 30 dzień od dnia otrzymania odwołania.", c) ust. 5 otrzymuje brzmienie: "5. Od orzeczenia Sądu wydanego w drugiej instancji przysługuje kasacja. Kasacja wniesiona przez Rzecznika jest zwolniona od opłaty."; 19) skreśla się art. 25; 20) w art. 27 ust. 3 otrzymuje brzmienie: "3. Postępowanie lustracyjne może być wznowione z urzędu, lub na wniosek osoby, w sprawie której wydano prawomocne orzeczenie, Rzecznika lub Prezesa Sądu Apelacyjnego w Warszawie."; 21) skreśla się art. 29; 22) w art. 30: a) dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1, b) w ust. 1 wyraz "fałszywego" zastępuje się wyrazami "niezgodnego z prawdą", c) po ust. 1 dodaje się ust. 2 w brzmieniu: "2. Prawomocne orzeczenie Sądu stwierdzające fakt złożenia przez osobę lustrowaną niezgodnego z prawdą oświadczenia powoduje utratę zajmowanego stanowiska lub funkcji, do których pełnienia wymagane są cechy określone w ust. 1; nie dotyczy to sędziów, którzy w tym zakresie podlegają sądownictwu dyscyplinarnemu."; 23) w art. 31: a) ust. 1 otrzymuje brzmienie: "1. Minister Obrony Narodowej, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, Minister Sprawiedliwości, Minister Spraw Zagranicznych oraz Szef Urzędu Ochrony Państwa udzielą Sądowi i Rzecznikowi pomocy w realizacji ich zadań. W szczególności obowiązani są na żądanie Sądu lub Rzecznika udostępnić im wszelkie, łącznie z zawierającymi tajemnicę państwową, materiały operacyjne i archiwalne, a także inne dokumenty niezbędne do przeprowadzenia dowodów w związku z wykonywaniem ich zadań określonych w ustawie.", b) w ust. 2 wyrazy "Sądu Lustracyjnego" zastępuje się wyrazami "Sądu lub Rzecznika", c) ust. 3 i 4 otrzymują brzmienie: "3. Instytucje i organy państwowe obowiązane są na żądanie Sądu lub Rzecznika udzielić niezbędnej pomocy w związku z wykonywaniem ich zadań określonych w ustawie. Jeżeli instytucje i organy państwowe dysponują materiałami, które według ich oceny mogą mieć istotne znaczenie dowodowe w związku z wykonywanymi przez Sąd lub Rzecznika zadaniami, mają obowiązek poinformować ich o tym oraz niezwłocznie udostępnić im te materiały. 4. Inni niż wymienieni w ust. 1 i 3 dysponenci dokumentów bądź informacji, określonych w tych przepisach, obowiązani są do powiadomienia o fakcie ich posiadania Sądu lub Rzecznika oraz do udostępnienia im tych dokumentów, materiałów bądź informacji."; 24) art. 32 i 33 otrzymują brzmienie: "Art. 32. Prezes Sądu Apelacyjnego w Warszawie i Rzecznik uzgadniają z Ministrem Obrony Narodowej, Ministrem Spraw Wewnętrznych i Administracji, Ministrem Sprawiedliwości, Ministrem Spraw Zagranicznych, Szefem Urzędu Ochrony Państwa oraz Naczelnym Dyrektorem Archiwów Państwowych szczegółowy tryb udostępniania materiałów lub dokumentów, o których mowa w art. 31 ust. 1.


Art. 3. W ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Urzędzie Ochrony Państwa (Dz.U. Nr 30, poz. 180, z 1991 r. Nr 94, poz. 422 i Nr 107, poz. 461, z 1992 r. Nr 54, poz. 254, z 1994 r. Nr 53, poz. 214, z 1995 r. Nr 4, poz. 17, Nr 34, poz. 163 i Nr 104, poz. 515, z 1996 r. Nr 59, poz. 269, Nr 106, poz. 496 i Nr 156, poz. 775, z 1997 r. Nr 28, poz. 153, Nr 70, poz. 443, Nr 88, poz. 554 oraz Nr 141, poz. 943) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 11b: a) w ust. 2 w zdaniu drugim wyrazy "niezbędnych Sądowi Lustracyjnemu w postępowaniu lustracyjnym" zastępuje się wyrazami " , które Sąd Apelacyjny w Warszawie lub Rzecznik Interesu Publicznego uznają za niezbędne w związku z wykonywaniem przez nich zadań określonych w ustawie z dnia 11 kwietnia 1997 r. o ujawnieniu pracy lub służby w organach bezpieczeństwa państwa lub współpracy z nimi w latach 1944-1990 osób pełniących funkcje publiczne (Dz.U. Nr 70, poz. 443 i Nr ..., poz. ...)", b) ust. 5 otrzymuje brzmienie: "5. Szef Urzędu Ochrony Państwa na żądanie Sądu Apelacyjnego w Warszawie lub Rzecznika Interesu Publicznego udostępnia wszelkie posiadane dokumenty i materiały, o których mowa w ust. 2."; 2) w art. 12 w ust. 1 wyrazy "lub przeprowadzenia postępowania lustracyjnego" zastępuje się wyrazami "lub w celu wykonania przez Sąd Apelacyjny w Warszawie i Rzecznika Interesu Publicznego zadań, o których mowa w art. 11b ust. 2".


Art. 33. 1. W razie potrzeby Sąd, Rzecznik i jego zastępcy mają prawo, także z udziałem biegłych, wstępu do tych pomieszczeń organów wymienionych w art. 31, w których materiały lub dokumenty, określone w powołanym przepisie, są przechowywane bądź archiwizowane. 2. Biegłych powołanych przez Sąd lub Rzecznika dopuszcza się do tajemnicy państwowej, w rozumieniu przepisów wynikających z ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o ochronie tajemnicy państwowej i służbowej."; 25) skreśla się art. 34; 26) w art. 40: a) skreśla się ust. 2, b) ust. 3 i 4 otrzymują brzmienie: "3. Sąd podaje do wiadomości publicznej w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" treść oświadczenia, osoby, o której mowa w ust. 1, stwierdzającego fakt jej pracy lub służby w organach bezpieczeństwa państwa lub współpracy z nimi, w części A określonej wzorem stanowiącym załącznik do ustawy. 4. Postępowanie w stosunku do osoby, o której mowa w ust. 1, przeprowadza się na zasadach i w trybie przewidzianym w niniejszej ustawie."; 27) skreśla się art. 41 i 42; 28) część A załącznika do ustawy otrzymuje brzmienie: "Część A Ja ......................................................................... syn/córka ........................ (imię i nazwisko, nazwisko rodowe, inne nazwiska używane w latach 1944-1990) (imię ojca) urodzony/urodzona ..................................................................... zamieszkały/zamieszkała (data i miejsce urodzenia) ............................................................................. legitymujący się/legitymująca się (adres zamieszkania) .............................................................................................. świadom/świadoma (nazwa dokumentu stwierdzającego tożsamość, jego numer i numer PESEL) odpowiedzialności za złożenie niezgodnego z prawdą oświadczenia, po zapoznaniu się z treścią ustawy z dnia 11 kwietnia 1997 r. o ujawnieniu pracy lub służby w organach bezpieczeństwa państwa lub współpracy z nimi w latach 1944-1990 osób pełniących funkcje publiczne (Dz.U. Nr 70, poz. 443 i Nr ..., poz. ...), oświadczam, że nie pracowałem/nie pracowałam, nie pełniłem/nie pełniłam służby, ani nie byłem/nie byłam świadomym i tajnym współpracownikiem* organów bezpieczeństwa państwa w rozumieniu art. 1, art. 2 i art. 4 powołanej ustawy. .................................... (własnoręczny podpis) Ja .......................................................................... syn/córka ..................... (imię i nazwisko, nazwisko rodowe, inne nazwiska używane w latach 1944-1990) (imię ojca) urodzony/urodzona ................................................................... zamieszkały/zamieszkała (data i miejsce urodzenia) ........................................................................... legitymujący się/legitymująca się (adres zamieszkania) ............................................................................................ świadom/świadoma (nazwa dokumentu stwierdzającego tożsamość, jego numer i numer PESEL) odpowiedzialności za złożenie niezgodnego z prawdą oświadczenia, po zapoznaniu się z treścią ustawy z dnia 11 kwietnia 1997 r. o ujawnieniu pracy lub służby w organach bezpieczeństwa państwa lub współpracy z nimi w latach 1944-1990 osób pełniących funkcje publiczne (Dz.U. Nr 70, poz. 443 i Nr ..., poz. ...), oświadczam, że pracowałem/pracowałam, pełniłem/pełniłam służbę, byłem/byłam świadomym i tajnym współpracownikiem* organów bezpieczeństwa państwa w rozumieniu art. 1, art. 2 i art. 4 powołanej ustawy. ................................... (własnoręczny podpis) *Właściwe podkreślić".


Art. 4. W ustawie z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędzie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (Dz.U. Nr 106, poz. 491, z 1997 r. Nr 70, poz. 443 i Nr 141, poz. 943) w art. 9 w ust. 1 w zdaniu drugim wyrazy "niezbędnych Sądowi Lustracyjnemu w postępowaniu lustracyjnym" zastępuje się wyrazami " , które Sąd Apelacyjny w Warszawie lub Rzecznik Interesu Publicznego uznają za niezbędne w związku z wykonywaniem ich zadań, określonych w ustawie z dnia 11 kwietnia 1997 r. o ujawnieniu pracy lub służby w organach bezpieczeństwa państwa lub współpracy z nimi w latach 1944-1990 osób pełniących funkcje publiczne (Dz.U. Nr 70, poz. 443 i Nr ..., poz. ... )".


Art. 5. Osoba, o której mowa w art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 11 kwietnia 1997 r. o ujawnieniu pracy lub służby w organach bezpieczeństwa państwa lub współpracy z nimi w latach 1944 " 1990 osób pełniących funkcje publiczne (Dz.U. Nr 70, poz. 443), składa do Sądu Apelacyjnego w Warszawie oświadczenie, o którym mowa w art. 6 ust. 1 powołanej ustawy w terminie 14 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.


Art. 6. 1. Podmioty, które przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, otrzymały, na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 11 kwietnia 1997 r. o ujawnieniu pracy lub służby w organach bezpieczeństwa państwa lub współpracy z nimi w latach 1944-1990 osób pełniących funkcje publiczne (Dz.U. Nr 70, poz. 443), oświadczenia określone w art. 6 ust. 1 powołanej ustawy, obowiązane są do przesłania ich w terminie 14 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy do Sądu Apelacyjnego w Warszawie. 2. Postępowanie z oświadczeniami, określonymi w ust. 1, toczy się według przepisów ustawy, o której mowa w art. 1.


Art. 7. Minister Sprawiedliwości ogłosi w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej jednolity tekst ustawy o ujawnieniu pracy lub służby w organach bezpieczeństwa państwa lub współpracy z nimi w latach 1944-1990 osób pełniących funkcje publiczne z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem wydania jednolitego tekstu.


Art. 8. Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.


Ustawa z dnia 7 maja 1998 r. o zmianie ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych

Art. 1. W ustawie z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (Dz.U. z 1996 r. Nr 70, poz. 335, Nr 118, poz. 561, Nr 139, poz. 647, Nr 147, poz. 686, z 1997 r. Nr 82, poz. 518, Nr 121, poz. 770) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 1 w ust. 2 po wyrazach "Minister Spraw Wewnętrznych" dodaje się wyrazy "i Administracji"; 2) w art. 5 ust. 4 otrzymuje brzmienie: "4. Wysokość odpisu podstawowego może być zwiększona o 6,25% przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego, o którym mowa w ust. 2, na każdą zatrudnioną osobę, w stosunku do której orzeczono znaczny lub umiarkowany stopień niepełnosprawności."; 3) w art. 7: a) ust. 2 otrzymuje brzmienie: "2. Zwiększenia, o których mowa w ust. 1 pkt 7 i 8, nie dotyczą pracodawców postawionych w stan upadłości lub likwidacji, z wyłączeniem przedsiębiorstw państwowych likwidowanych w celu prywatyzacji.", b) ust. 3 otrzymuje brzmienie: "3. W razie przejścia zakładu pracy w trybie art. 231 Kodeksu pracy na pracodawcę zobowiązanego do tworzenia Funduszu, Fundusz pracodawcy przejmującego przejmuje środki pieniężne, należności i zobowiązania Funduszu pracodawcy przekazującego.", c) dodaje się ust. 3a-3d w brzmieniu: "3a. W razie przejścia zakładu pracy w trybie art. 231 Kodeksu pracy na pracodawcę, który nie jest zobowiązany do tworzenia Funduszu, pracodawca przejmujący przejmuje środki pieniężne, należności i zobowiązania Funduszu pracodawcy przekazującego. Nadwyżka przejętych środków pieniężnych wraz z odsetkami oraz przejętych należności wraz z odsetkami nad przejętymi zobowiązaniami wraz z odsetkami nie stanowi przychodu pracodawcy przejmującego, jest gromadzona na odrębnym rachunku bankowym lub wydzielonym subkoncie i podlega wydatkowaniu na zasadach określonych ustawą dla dokonywania wydatków z Funduszu. Art. 8 ust. 2 stosuje się odpowiednio. 3b. W razie przejścia części zakładu pracy w trybie art. 231 Kodeksu pracy na pracodawcę zobowiązanego do tworzenia Funduszu, Fundusz pracodawcy przejmującego zwiększa się, w części przypadającej na liczbę przejmowanych pracowników, o równowartość środków pieniężnych Funduszu pracodawcy przekazującego, skorygowanych odpowiednio o należności i zobowiązania Funduszu - według stanu na ostatni dzień miesiąca, w którym następuje przejście. 3c. Zasady podziału środków pieniężnych stanowiących równowartość odpisu podstawowego, obciążającego koszty pracodawcy przekazującego, dotyczącego roku, w którym następuje przejście części zakładu pracy, określa porozumienie między pracodawcami. 3d. Przekazanie środków, o których mowa w ust. 3b i 3c, następuje w terminie trzydziestu dni od daty przejścia części zakładu pracy, chyba że porozumienie, o którym mowa w ust. 3c stanowi inaczej.".


Art. 2. Ustawa wchodzi w życie w terminie 14 dni od dnia ogłoszenia.


Ustawa z dnia 11 kwietnia 1997 r. o zmianie ustawy o narodowych funduszach inwestycyjnych i ich prywatyzacji

Art. 1. W ustawie z dnia 30 kwietnia 1993 r. o narodowych funduszach inwestycyjnych i ich prywatyzacji (Dz.U. Nr 44, poz. 202, z 1994 r. Nr 84, poz. 385 i z 1997 r. Nr 30, poz. 164) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 31: a) ust. 1-4 otrzymują brzmienie: "1. Obywatele Rzeczypospolitej Polskiej, którzy stale przebywają na terytorium kraju i w dniu 31 grudnia roku poprzedzającego rok emisji świadectw udziałowych mają ukończone 18 lat, są uprawnieni do otrzymania jednakowej liczby świadectw udziałowych, zwanych dalej "powszechnymi świadectwami udziałowymi", podlegających wymianie na akcje funduszy innych niż te, o których mowa w art. 8. 2. Sporządzanie spisów osób uprawnionych do otrzymania powszechnych świadectw udziałowych, poza spisami osób uprawnionych, które nie są zameldowane na pobyt stały, należy do zadań zleconych gmin. Sporządzenie spisów osób uprawnionych do otrzymania powszechnych świadectw udziałowych, które nie są zameldowane na pobyt stały w kraju, należy do zadań Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. 3. W terminach przeznaczonych na wydawanie powszechnych świadectw udziałowych każdy obywatel może wnieść reklamację na nieprawidłowość sporządzenia spisu. Reklamację na nieprawidłowość sporządzenia spisu osób uprawnionych, które są zameldowane na pobyt stały, wnosi się do sporządzającego spis, zaś na nieprawidłowość sporządzenia spisu osób uprawnionych, które nie są zameldowane na pobyt stały, do wojewody właściwego według ostatniego miejsca zameldowania na pobyt stały osoby uprawnionej, a w jego braku - do wojewody właściwego według miejsca wydania dowodu osobistego osobie uprawnionej. 4. Wójt (burmistrz, prezydent), wojewoda obowiązany jest do rozpatrzenia reklamacji w ciągu 30 dni od jej wniesienia i do wydania decyzji w sprawie dokonania zmian w spisie osób uprawnionych.", b) ust. 6 otrzymuje brzmienie: "6. Na decyzję nie uwzględniającą reklamacji lub powodującą skreślenie ze spisu osób uprawnionych osoba mająca w tym interes prawny może wnieść w ciągu 14 dni od daty doręczenia decyzji skargę, za pośrednictwem organu rozpatrującego reklamację, do właściwego sądu rejonowego. Do skargi należy dołączyć zaskarżoną decyzję wraz z aktami sprawy."; 2) po art. 31 dodaje się art. 31a w brzmieniu: "Art. 31a. Powszechne świadectwa udziałowe wydawane są osobom uprawnionym na podstawie dowodów osobistych."; 3) w art. 32 ust. 1 otrzymuje brzmienie: "1. Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określi wzory powszechnych świadectw udziałowych, sposób sporządzania spisów osób uprawnionych, sposób wnoszenia i rozpatrywania reklamacji oraz tryb i terminy rozpoczęcia i zakończenia wydawania tych świadectw.".


Art. 2. Minister Skarbu Państwa przekaże z Funduszu Prywatyzacji, działającego na podstawie art. 39 ustawy, o której mowa w art. 1, odpowiednie środki finansowe Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji na sporządzanie spisów osób uprawnionych, które nie są zameldowane na pobyt stały w kraju, oraz wojewodom na czynności związane z rozpatrywaniem reklamacji na nieprawidłowość sporządzenia spisów osób uprawnionych. Wysokość kwot ustali Minister Skarbu Państwa w porozumieniu z Ministrem Spraw Wewnętrznych i Administracji.


Art. 3. Osoby, które kiedykolwiek w okresie od 22 listopada 1995 r. do 22 listopada 1996 r. były zameldowane na pobyt stały, a nie odebrały w tym terminie przysługujących im powszechnych świadectw udziałowych, są pozbawione prawa do odbioru tych świadectw, z wyjątkiem osób, o których mowa w art. 31 ust. 3 i 6 ustawy.


Art. 4. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.


Ustawa z dnia 25 kwietnia 1997 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne

Art. 1. W ustawie z dnia 24 października 1974 r. - Prawo wodne (Dz.U. Nr 38, poz. 230, z 1980 r. Nr 3, poz. 6, z 1983 r. Nr 44, poz. 201, z 1989 r. Nr 26, poz. 139 i Nr 35, poz. 192, z 1990 r. Nr 34, poz. 198 i Nr 39, poz. 222, z 1991 r. Nr 32, poz. 131 i Nr 77, poz. 335, z 1993 r. Nr 40, poz. 183, z 1994 r. Nr 27, poz. 96, z 1995 r. Nr 47, poz. 243 oraz z 1996 r. Nr 106, poz. 496) wprowadza się następujące zmiany: 1) art. 5 otrzymuje brzmienie: "Art. 5. Państwo prowadzi racjonalną gospodarkę zasobami wód powierzchniowych i podziemnych, realizowaną na obszarach zlewni hydrograficznych, zwanych dalej "dorzeczami"."; 2) po rozdziale 1 dodaje się rozdział 1a w brzmieniu: "Rozdział 1a Zarządzanie wodami


Art. 19a. 1. Zarządzanie wodami polega na kształtowaniu, ochronie i wykorzystywaniu zasobów wód podziemnych i powierzchniowych zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju, a w szczególności na: 1) ochronie zasobów wód powierzchniowych i podziemnych przed zanieczyszczeniem i nadmierną eksploatacją, 2) ochronie przed powodzią i suszą, 3) żeglugowym i energetycznym wykorzystaniu wód, 4) zapewnianiu ludności i gospodarce wody o odpowiedniej jakości, 5) zaspokajaniu potrzeb ludności w zakresie zdrowia, higieny i wypoczynku. 2. Instrumentami zarządzania wodami są w szczególności: 1) warunki korzystania z wód dorzeczy, 2) pozwolenia wodnoprawne, 3) opłaty za korzystanie z wód i urządzeń wodnych, 4) kataster gospodarki wodnej.


Art. 19b. 1. Warunki korzystania z wód dorzecza, zwane dalej "warunkami", określają w szczególności: 1) ograniczenia w korzystaniu z wód i urządzeń wodnych na obszarze dorzecza lub jego części, 2) kierunki działań w zakresie inwestycji gospodarki wodnej. 2. Warunki uwzględniają w szczególności: 1) bilans wodno-gospodarczy dorzecza, 2) wymagania ochrony środowiska, w tym także zawarte w wojewódzkich i regionalnych programach ochrony środowiska, 3) ustalenia aktualnych planów zagospodarowania przestrzennego, 4) ustalenia zawarte w zatwierdzonej dokumentacji hydrogeologicznej, 5) obowiązujące pozwolenia wodnoprawne, 6) charakterystykę fizjograficzno-przestrzenną i gospodarczą dorzecza. 3. Warunki są sporządzane przez jednostki organizacyjne, o których mowa z art. 19 ust. 4; projekt warunków wymaga zaopiniowania przez zainteresowane organy administracji rządowej oraz samorządu terytorialnego. 4. Projekt warunków, o których mowa w ust. 3, wymaga uzgodnienia z właściwymi sejmikami samorządowymi. 5. Minister Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa zatwierdza, w drodze zarządzenia, warunki korzystania z wód dorzecza. 6. Minister Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa może określić, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres i sposób sporządzania warunków korzystania z wód dorzecza.


Art. 19c. 1. Ustalenia zatwierdzonych warunków korzystania z wód dorzecza stają się wiążące dla miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. 2. Przepisy ust. 1 stosuje się do decyzji, o której mowa w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 89, poz. 415 i z 1996 r. Nr 106, poz. 496)."; 3) w art. 25 ust. 1 otrzymuje brzmienie: "1. Pozwolenia wodnoprawnego należy odmówić, jeżeli projektowany sposób korzystania z wody jest sprzeczny z warunkami korzystania z wód dorzecza albo z ochroną środowiska."; 4) w art. 33 ust. 1 otrzymuje brzmienie: "1. Pozwolenie wodnoprawne można cofnąć lub ograniczyć za odszkodowaniem, jeżeli jest to uzasadnione interesem ludności, ochroną środowiska albo ważnymi względami gospodarczymi."; 5) po art. 37 dodaje się art. 37a w brzmieniu: "Art. 37a. Jednostki organizacyjne, o których mowa w art. 19 ust. 4, są stronami postępowania wodnoprawnego."; 6) w art. 49: a) w ust. 1 skreśla się wyraz "indywidualnego", b) w ust. 3 po wyrazach "za pomocą deszczowni" kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się wyrazy "a także do korzystania z wody podziemnej, jeżeli pobór przekracza 5 m{3} na dobę lub wydajność eksploatacyjna ujęcia przekracza 0,5 m{3} na godzinę."; 7) art. 54 otrzymuje brzmienie: "Art. 54. Szczególne korzystanie z wód nie może naruszać, zatwierdzonych przez Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa, warunków korzystania z wód dorzecza."; 8) w art. 56: a) ust. 1 otrzymuje brzmienie: "1. Za szczególne korzystanie z wód, a także za korzystanie ze stanowiących własność państwa urządzeń wodnych pobiera się opłaty.", b) dodaje się ust. 1a w brzmieniu: "1a. Opłaty, o których mowa w ust. 1, stanowią dochód Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, wojewódzkich funduszy ochrony środowiska i gospodarki wodnej oraz gminnych funduszy ochrony środowiska i gospodarki wodnej.", c) skreśla się ust. 3; 9) art. 59 otrzymuje brzmienie: "Art. 59. 1. Źródła oraz ujęcia wody są chronione przez ustanawianie stref ochronnych. 2. Zbiorniki wód podziemnych są chronione przez ustanawianie, na koszt Skarbu Państwa, obszarów ochronnych. 3. Strefy ochronne źródeł ustanawia wojewoda, a strefy ochronne ujęć wody - organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego na pobór wody. 4. Ustanawia się z urzędu strefy ochronne źródeł na koszt wojewody oraz ujęć wody na koszt zakładu."; 10) po art. 60 dodaje się art. 60a w brzmieniu: "Art. 60a. 1. W akcie o ustanowieniu obszaru ochronnego zbiorników wód podziemnych można w szczególności zakazać: 1) lokalizowania zakładów przemysłowych lub obiektów budowlanych uciążliwych dla środowiska, 2) lokalizowania punktów przeładunkowych i dystrybucyjnych produktów ropopochodnych, 3) gromadzenia ścieków i składowania odpadów, które mogą zanieczyszczać wody podziemne. 2. Obszary ochronne zbiorników wód podziemnych ustanawia Rada Ministrów w drodze rozporządzenia. 3. Ustalenia aktu o ustanowieniu obszaru ochronnego zbiorników wód podziemnych stają się wiążące dla miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. 4. Przepis ust. 3 stosuje się do decyzji, o której mowa art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 89, poz. 425 i z 1996 r. Nr 106, poz. 496)."; 11) w art. 61: a) w ust. 1 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się wyrazy "a także ustanowieniem obszaru ochronnego.", b) ust. 2 otrzymuje brzmienie: "2. Jeżeli zmiana zagospodarowania gruntów lub ustanowienie strefy ochronnej związane jest z ochroną ujęcia wody, odszkodowanie wypłaca zakład, w pozostałych wypadkach - Skarb Państwa."; 12) art. 102 otrzymuje brzmienie: "Art. 102. 1. Wprowadzanie ścieków do urządzeń kanalizacyjnych wymaga zawarcia umowy z właścicielem lub wskazanym przez niego użytkownikiem tych urządzeń. 2. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, warunki wprowadzania ścieków do urządzeń kanalizacyjnych stanowiących mienie komunalne."; 13) art. 121 otrzymuje brzmienie: "Art. 121. Zakłady posiadające dane potrzebne do prowadzenia ksiąg wodnych i katastru gospodarki wodnej obowiązane są udostępnić je właściwym organom administracji państwowej oraz jednostkom organizacyjnym, o których mowa w art. 19 ust. 4."; 14) po art. 132 dodaje się art. 132a w brzmieniu: "Art. 132a. 1. Pozwolenia wodnoprawne, wydane przed dniem 1 stycznia 1975 r., wygasają z dniem 31 grudnia 2000 r. 2. Zakłady posiadające pozwolenia wodnoprawne, o których mowa w ust. 1, oraz zakłady, które pobierają wodę lub wprowadzają ścieki do wód albo do ziemi bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego, są zobowiązane złożyć wniosek o jego wydanie na zasadach określonych w ustawie w terminie od dnia 1 lipca 1997 r. do dnia 30 czerwca 2000 r. 3. W wypadku niezłożenia wniosku w terminie, zakłady, o których mowa w ust. 2, będą uiszczać, do czasu uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, podwyższone 10-krotnie opłaty za szczególne korzystanie z wód i urządzeń wodnych. 4. Organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego może, w drodze decyzji, nakazać zakładom, o których mowa w ust. 2, rozebranie urządzeń wodnych wykonanych bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego.".


Art. 2. Minister Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa ogłosi w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej jednolity tekst ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo wodne, z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem wydania jednolitego tekstu.


Art. 3. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.


Ustawa z dnia 21 listopada 1996 r. o ratyfikacji Umowy między Państwami-Stronami Traktatu Północnoatlantyckiego a innymi Państwami uczestniczącymi w Partnerstwie dla Pokoju dotyczącej statusu ich sił zbrojnych oraz jej Protokołu dodatkowego

Art. 1. Upoważnia się Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej do ratyfikowania Umowy między Państwami-Stronami Traktatu Północnoatlantyckiego a innymi Państwami uczestniczącymi w Partnerstwie dla Pokoju dotyczącej statusu ich sił zbrojnych oraz jej Protokołu dodatkowego, sporządzonych w Brukseli w dniu 19 czerwca 1995 r.


Art. 2. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.


Ustawa z dnia 24 kwietnia 1997 r. o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, badaniu zwierząt rzeźnych i mięsa oraz o Państwowej Inspekcji Weterynaryjnej Rozdział 1 Przepisy ogólne

Art. 1. Ustawa określa zasady zwalczania chorób zakaźnych zwierząt, badania zwierząt rzeźnych i mięsa oraz organizację, zasady i tryb działania Państwowej Inspekcji Weterynaryjnej.


Art. 10. Zabrania się: 1) przywozu z zagranicy lub przewozu przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zwierząt chorych, podejrzanych o zakażenie, zwłok zwierzęcych i ich części oraz innych rzeczy, które mogą przenosić chorobę zakaźną, 2) przywozu z zagranicy mięsa mechanicznie odkostnionego, mięsa niezdatnego lub o ograniczonej przydatności do spożycia, 3) przywozu z zagranicy mięsa przez inne przejścia graniczne niż określone w trybie przewidzianym w art. 14 ust. 6.


Art. 11. 1. Zwierzęta mogą być przywożone z zagranicy, jeżeli: 1) są zaopatrzone w świadectwa zdrowia wystawione w języku polskim i kraju ich pochodzenia oraz w języku angielskim przez właściwego urzędowego lekarza weterynarii państwa, z którego pochodzą, oraz w świadectwo transportowe, 2) w dniu wystawienia świadectwa zdrowia pochodzą z państw wpisanych do rejestru prowadzonego przez Głównego Lekarza Weterynarii, 3) importer uzyska decyzję rejonowego lekarza weterynarii o ustaleniu miejsca kwarantanny albo uboju zwierząt, 4) kopie świadectw zdrowia zwierząt będą dostarczone przez właściwego urzędowego lekarza weterynarii kraju wywozu właściwemu polskiemu granicznemu lekarzowi weterynarii oraz Głównemu Lekarzowi Weterynarii, nie później niż na 48 godzin przed przywozem. 2. Mięso, środki spożywcze pochodzenia zwierzęcego i materiał biologiczny mogą być przywożone z zagranicy, jeżeli: 1) są zaopatrzone w świadectwo zdrowia wystawione w języku polskim i kraju pochodzenia towaru oraz w języku angielskim przez właściwego urzędowego lekarza weterynarii państwa, z którego pochodzą, 2) w dniu wystawienia świadectwa zdrowia pochodzą z zakładów wpisanych do rejestru prowadzonego przez Głównego Lekarza Weterynarii oraz z państw wpisanych do rejestru, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, 3) importer uzyska decyzję rejonowego lekarza weterynarii o ustaleniu ich miejsca składowania, 4) kopie świadectw zdrowia mięsa chłodzonego i mrożonego będą dostarczone właściwemu polskiemu granicznemu lekarzowi weterynarii oraz Głównemu Lekarzowi Weterynarii nie później niż na 48 godzin przed przywozem. 3. Niejadalne surowce zwierzęce, pasze i surowce paszowe mogą być przywożone z zagranicy, jeżeli: 1) są zaopatrzone w świadectwo zdrowia wystawione w języku polskim i kraju pochodzenia towaru oraz w języku angielskim przez właściwego urzędowego lekarza weterynarii państwa, z którego pochodzą, 2) w dniu wystawienia świadectwa zdrowia pochodzą z państw wpisanych do rejestru, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, 3) importer uzyska decyzję rejonowego lekarza weterynarii o ustaleniu ich miejsca składowania. 4. Przywóz z zagranicy towarów pochodzących z państw i zakładów nie wpisanych do rejestrów, o których mowa w ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2 i ust. 3 pkt 2, wymaga zezwolenia Głównego Lekarza Weterynarii. Zezwolenie określa szczegółowe wymagania, jakim powinno odpowiadać świadectwo zdrowia, w które towar ma być zaopatrzony, oraz w zależności od rodzaju towaru inne wymagania, o których mowa w ust. 1-3, po spełnieniu których towar może być przywieziony. 5. Główny Lekarz Weterynarii ogłasza w Dzienniku Urzędowym Ministerstwa Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej: 1) rejestry państw i zakładów, o których mowa w ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2 i ust. 3 pkt 2, 2) wzory świadectw zdrowia, o których mowa w ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 1, oraz wzór świadectwa transportowego.


Art. 12. 1. Towary mogą być przewożone przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli zostały spełnione warunki: 1) o których mowa w art. 11 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 2 pkt 1 i 2 i ust. 3 pkt 1 i 2, lub 2) określone w zezwoleniu wydanym przez Głównego Lekarza Weterynarii. 2. Główny Lekarz Weterynarii może uzależnić wydanie zezwolenia na przewóz towarów, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, od dostarczenia przez przewoźnika deklaracji przyjęcia towarów przez kraj tranzytowy sąsiadujący z Rzecząpospolitą Polską.


Art. 13. Towary przewożone nie mogą być na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wyładowywane lub przeładowywane bez zgody właściwego rejonowego lekarza weterynarii.


Art. 14. 1. Towary przywożone z zagranicy oraz przewożone przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podlegają weterynaryjnej kontroli granicznej. 2. Weterynaryjna kontrola graniczna obejmuje: 1) sprawdzenie, czy nie zostały naruszone przepisy art. 10, 2) sprawdzenie dokumentów, o których mowa w art. 11 i 12, wymaganych przy przywozie lub przewozie towaru, 3) oględziny towaru, a w razie potrzeby jego badanie. 3. Graniczny lekarz weterynarii dokonuje w świadectwie zdrowia wpisu o przeprowadzeniu i wyniku kontroli. 4. Graniczny lekarz weterynarii zakaże przywozu z zagranicy lub przewozu towarów przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo nakaże zabicie lub ubój sanitarny zwierząt, zniszczenie towarów lub innych rzeczy, jeżeli kontrola wykaże, że: 1) towary nie spełniają warunków określonych w art. 11 i 12, 2) zostały naruszone przepisy art. 10, a w szczególności, jeżeli przywożone lub przewożone: a) zwierzęta są chore lub podejrzane o zakażenie, b) mięso jest niezdatne lub o ograniczonej przydatności do spożycia, c) towary i inne rzeczy przenoszą lub mogą przenosić chorobę zakaźną. 5. W razie potrzeby graniczny lekarz weterynarii może: 1) zastosować środki przewidziane w art. 22 pkt 1, 3-5, 9, 12 i 13, 2) nakazać przeprowadzenie uboju z konieczności zwierząt, które ze względu na stan zdrowia nie nadają się do dalszego transportu, a w szczególności zwierząt, które doznały urazów lub zranień. 6. Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej w porozumieniu z Ministrami Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Transportu i Gospodarki Morskiej określi, w drodze rozporządzenia, przejścia graniczne, na których będzie dokonywana weterynaryjna kontrola graniczna. 7. Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej ogłosi w Dzienniku Urzędowym Ministerstwa Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej wykaz towarów podlegających weterynaryjnej kontroli granicznej.


Art. 15. 1. Towary przywiezione z zagranicy podlegają badaniom w wyznaczonych miejscach, o których mowa w art. 11 ust. 1 pkt 3, ust. 2 pkt 3 i ust. 3 pkt 3, a zwierzęta przeznaczone do chowu lub hodowli podlegają kwarantannie. 2. Uboju zwierząt rzeźnych dokonuje się nie później niż w ciągu 72 godzin po przekroczeniu granicy. 3. W zależności od wyników badań, o których mowa w ust. 1, rejonowy lekarz weterynarii wydaje decyzję: 1) o dopuszczeniu towaru do obrotu w kraju, 2) nakazującą wywóz towaru za granicę, 3) nakazującą zniszczenie towaru, 4) nakazującą zabicie zwierzęcia lub ubój sanitarny w wyznaczonej rzeźni. 4. Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do towarów zaopatrzonych w polskie świadectwo zdrowia wywiezionych za granicę i stamtąd cofniętych do kraju. 5. Towary przywiezione z zagranicy mogą być zwolnione od kwarantanny i badań, o których mowa w ust. 1, jeżeli umowy międzynarodowe przewidują, na zasadach wzajemności, uproszczony tok postępowania w nadzorze weterynaryjnym nad towarami w obrocie z zagranicą.


Art. 16. W razie uzasadnionego niebezpieczeństwa przeniesienia z zagranicy choroby zakaźnej określonej w art. 3 lub innej choroby zwierząt stanowiącej szczególne zagrożenie dla zdrowia i życia zwierząt lub ludzi Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej może, w drodze rozporządzenia: 1) zakazać przywozu do kraju i przewozu przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej towarów oraz innych rzeczy mogących przenosić chorobę zakaźną, 2) określić postępowanie organu weterynaryjnej kontroli granicznej w stosunku do osób przybywających z zagranicy oraz ich rzeczy.


Art. 17. 1. Główny Lekarz Weterynarii prowadzi rejestr krajowych zakładów produkujących i przetwarzających mięso, środki spożywcze pochodzenia zwierzęcego, niejadalne surowce zwierzęce oraz produkujących materiał biologiczny, spełniających warunki weterynaryjne i sanitarne, określone przez właściwe władze weterynaryjne poszczególnych państw, do których jest przeznaczony towar. 2. Wpis zakładów do rejestru, o którym mowa w ust. 1, następuje na wniosek właściciela zakładu, po uzyskaniu pozytywnej opinii wojewódzkiego lekarza weterynarii oraz po akceptacji zakładu przez właściwe władze weterynaryjne państwa, do którego mają być eksportowane towary, jeżeli taka akceptacja jest wymagana. 3. Nadzór nad przestrzeganiem przez producenta warunków, o których mowa w ust. 1, sprawuje rejonowy lekarz weterynarii, który wydaje świadectwa zdrowia potwierdzające, że przeznaczone do wywozu za granicę towary odpowiadają tym warunkom.


Art. 18. 1. Weterynaryjna kontrola graniczna przy wywozie towarów za granicę obejmuje sprawdzenie dokumentów wymaganych przez władze weterynaryjne państwa, do którego towar jest wywożony, oględziny towaru, a w razie potrzeby jego badanie. 2. Przy przeprowadzaniu kontroli, o której mowa w ust. 1, przepisy art. 14 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 stosuje się odpowiednio. Rozdział 4 Zgłaszanie, wykrywanie i likwidowanie chorób zakaźnych zwierząt


Art. 19. 1. W razie podejrzenia wystąpienia choroby zakaźnej u zwierzęcia jego posiadacz jest obowiązany do: 1) niezwłocznego, nie później niż w ciągu 24 godzin, zawiadomienia o tym właściwego miejscowo organu Państwowej Inspekcji Weterynaryjnej lub wójta (burmistrza, prezydenta) albo najbliższego zakładu leczniczego dla zwierząt, 2) pozostawienia zwierząt w miejscu ich stałego przebywania i niewprowadzania tam innych zwierząt, 3) uniemożliwienia osobom postronnym dostępu do pomieszczeń lub miejsc, w których znajdują się zwierzęta podejrzane o zakażenie lub zwłoki zwierzęce, 4) wstrzymania się od wywożenia, wynoszenia i sprzedaży mięsa, środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego, niejadalnych surowców zwierzęcych, zwłok zwierzęcych, paszy, ściółki i innych przedmiotów znajdujących się w miejscu, w którym wystąpiła choroba, 5) udostępnienia zwierząt i zwłok zwierzęcych do badań i zabiegów weterynaryjnych, a także udzielania pomocy przy wykonywaniu badań i zabiegów, 6) udzielania organom Państwowej Inspekcji Weterynaryjnej oraz osobom działającym w imieniu tych organów wyjaśnień i podawania informacji, które mogą mieć znaczenie do wykrycia choroby i źródeł zakażenia lub zapobiegania jej szerzeniu. 2. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ciąży również na osobach mających styczność ze zwierzętami w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych lub zawodowych. Obowiązkiem lekarza weterynarii jest ponadto poinformowanie posiadacza zwierzęcia o obowiązkach określonych w ust. 1 i nadzorowanie ich wykonania do czasu przybycia rejonowego lekarza weterynarii lub osoby przez niego upoważnionej. 3. Wójt (burmistrz, prezydent) lub zakład leczniczy dla zwierząt niezwłocznie informuje organ Państwowej Inspekcji Weterynaryjnej o otrzymaniu zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1. 4. Rejonowy lekarz weterynarii po otrzymaniu zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ust. 2 i 3, podejmuje niezwłocznie czynności w celu wykrycia lub wykluczenia choroby zakaźnej. W razie uzasadnionego podejrzenia choroby zakaźnej lub jej stwierdzenia rejonowy lekarz weterynarii stosuje odpowiednio środki przewidziane w art. 22.


Art. 2. Użyte w ustawie określenia oznaczają: 1) zwierzęta - zwierzęta gospodarskie, zwierzęta domowe i udomowione, zwierzęta laboratoryjne, zwierzęta łowne i inne wolno żyjące zwierzęta, znajdujące się w parkach zwierzęcych, w ogrodach zoologicznych, cyrkach i w obrocie, 2) zwierzęta rzeźne - bydło, świnie, owce, kozy, zwierzęta jednokopytne, drób, króliki i nutrie, 3) choroby zakaźne - wywołane przez chorobotwórcze czynniki biologiczne choroby zwierząt, które ze względu na charakter, sposób powstawania i szerzenia się stanowią zagrożenie dla zdrowia zwierząt lub ludzi, 4) zwierzę chore - zwierzę, u którego organ Państwowej Inspekcji Weterynaryjnej stwierdził chorobę zakaźną lub inną chorobę mającą wpływ na ocenę przydatności mięsa do spożycia, 5) zwierzę podejrzane o zakażenie - zwierzę, u którego występują objawy wskazujące na chorobę zakaźną, lub zwierzę bez objawów takiej choroby, które mogło się zetknąć ze zwierzętami chorymi, albo zwierzę będące nosicielem zarazka lub podejrzane o takie nosicielstwo, 6) niejadalne surowce zwierzęce - nie przeznaczone do spożycia przez ludzi produkty w stanie naturalnym pochodzące ze zwierząt lub od zwierząt inne niż materiał biologiczny, pasze i surowce paszowe, 7) materiał biologiczny - nasienie, komórki jajowe, zarodki, jaja zapłodnione i ikra, 8) ubój - oszołomienie i zabicie zwierzęcia rzeźnego poprzez wykrwawienie w celu uzyskania mięsa do spożycia, 9) ubój z konieczności - ubój zwierzęcia rzeźnego w następstwie wypadku lub nagłego zagrożenia jego życia, nie związany z chorobą zakaźną, 10) ubój sanitarny - ubój zwierzęcia chorego na chorobę zakaźną lub podejrzanego o zakażenie, 11) mięso - części jadalne zwierząt rzeźnych, zwierząt łownych, a także ryb, mięczaków i skorupiaków, 12) zwłoki zwierzęce - zwierzęta padłe lub zabite nie w celu spożycia przez ludzi, 13) zwalczanie - zgłaszanie, zapobieganie, wykrywanie i likwidowanie chorób zakaźnych zwierząt, 14) rzeźnia - zakład, w którym dokonuje się uboju zwierząt i obróbki poubojowej w celu uzyskania mięsa do spożycia przez ludzi. 15) kwarantanna - odosobnienie zwierząt, ich obserwacja i badanie w celu wykluczenia możliwości przeniesienia się choroby zakaźnej na inne zwierzęta. 16) towary - zwierzęta, mięso, środki spożywcze pochodzenia zwierzęcego, materiał biologiczny, niejadalne surowce zwierzęce, pasze, surowce paszowe.


Art. 20. 1. Lekarze weterynarii leczący zwierzęta obowiązani są do prowadzenia dokumentacji z pełnionych czynności i stosowanych środków leczniczych. 2. Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Lekarsko-Weterynaryjnej, określi, w drodze rozporządzenia, zakres i sposób prowadzenia dokumentacji.


Art. 21. Główny Lekarz Weterynarii określa sposób postępowania terenowych organów Państwowej Inspekcji Weterynaryjnej wskazując, które ze środków przewidzianych w ustawie stosuje się do zwalczania poszczególnych chorób zakaźnych zwierząt.


Art. 22. W celu wykrywania i likwidowania chorób zakaźnych zwierząt rejonowy lekarz weterynarii może: 1) nakazać odosobnienie, strzeżenie lub obserwację zwierząt chorych albo podejrzanych o zakażenie, 2) zakazać wydawania świadectw miejsca pochodzenia zwierząt, 3) skierować do uboju sanitarnego albo nakazać zabicie zwierząt chorych lub podejrzanych o zakażenie, 4) nakazać oczyszczenie i odkażenie pomieszczeń, odkażenie, zniszczenie lub usunięcie w sposób wykluczający niebezpieczeństwo szerzenia choroby zakaźnej: paszy, surowców paszowych, ściółki, nawozu, narzędzi i innych przedmiotów, z którymi stykały się zwierzęta chore lub podejrzane o zakażenie, 5) zakazać osobom, które były lub mogły być w styczności ze zwierzętami chorymi na chorobę zakaźną lub podejrzanymi o zakażenie, czasowego opuszczania miejsca wystąpienia choroby zakaźnej, 6) nakazać odkażanie odzieży i rzeczy osób, które były lub mogły być w styczności ze zwierzętami chorymi lub podejrzanymi o zakażenie, 7) zakazać wstępu określonym osobom do miejsc przebywania zwierząt, 8) zakazać karmienia zwierząt określonymi paszami lub pojenia z określonych zbiorników i ujęć wody, 9) wyznaczyć określone miejsca, w których obowiązuje zakaz wprowadzania, przeprowadzania i wyprowadzania zwierząt lub sprowadzania i wywożenia mięsa, środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego i niejadalnych surowców zwierzęcych, zwłok zwierzęcych, pasz i surowców paszowych, 10) nakazać badanie oraz przeprowadzenie sekcji zwłok zwierzęcych, 11) nakazać leczenie i inne zabiegi na zwierzętach, 12) zakazać używania zwierząt w celu rozmnażania lub nakazać ich trzebienie, 13) określać sposób postępowania ze zwierzętami chorymi albo podejrzanymi o zakażenie, zwłokami zwierzęcymi, mięsem, środkami spożywczymi pochodzenia zwierzęcego i niejadalnymi surowcami zwierzęcymi oraz paszami i surowcami paszowymi zakażonymi lub podejrzanymi o zakażenie, 14) nakazać podmiotom zajmującym się ubojem zwierząt przeprowadzenie uboju sanitarnego za zwrotem kosztów związanych z tym ubojem, 15) nakazać na określonym obszarze odstrzał sanitarny zwierząt.


Art. 23. 1. Na obszarach, na których występuje choroba zakaźna lub bezpośrednie zagrożenie jej wystąpienia, wojewoda, na wniosek wojewódzkiego lekarza weterynarii, w drodze rozporządzenia, może: 1) wprowadzić czasowe ograniczenia w ruchu osobowym, 2) czasowo zakazać organizowania widowisk, zgromadzeń, pochodów lub nakazać czasowe zamknięcie zakładów pracy, 3) czasowo zakazać organizowania spędów, targów, wystaw zwierząt, polowań i odłowów zwierząt łownych, 4) ograniczyć albo zakazać obrotu towarami, zwłokami zwierzęcymi, surowcami i produktami rolnymi oraz innymi przedmiotami, które mogą spowodować szerzenie się choroby zakaźnej, 5) określić obszary, na których występuje choroba zakaźna lub zagrożenie wystąpieniem choroby zakaźnej, oraz sposób ich oznaczenia, 6) nakazać przegląd zwierząt, oczyszczanie, odkażanie, deratyzację i dezynfekcję miejsc przebywania zwierząt lub miejsc przechowywania i przerobu zwłok zwierzęcych, mięsa, środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego i niejadalnych surowców zwierzęcych, surowców paszowych i pasz, a także oczyszczanie i odkażanie środków transportu, 7) wyznaczać określone obszary, na których obowiązuje zakaz wprowadzania, przeprowadzania i wyprowadzania towarów, zwłok zwierzęcych, surowców i produktów rolnych oraz innych przedmiotów, które mogą spowodować szerzenie się choroby zakaźnej. 2. Rozporządzenie wojewody, wydane w związku z wystąpieniem choroby zakaźnej zwierząt lub bezpośrednim zagrożeniem jej wystąpienia, wchodzi w życie z dniem podania do wiadomości publicznej w sposób zwyczajowo przyjęty na danym terenie, a następnie jest ogłaszane w wojewódzkim dzienniku urzędowym.


Art. 24. 1. W razie wystąpienia choroby zakaźnej zwierząt lub bezpośredniego zagrożenia jej wystąpienia na terenie całego kraju lub jego części, Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej, w drodze rozporządzenia, może zarządzić środki przewidziane w art. 23 ust. 1, a ponadto nakazać przeprowadzenie powszechnych badań, szczepień, leczenia i innych zabiegów na zwierzętach wrażliwych na chorobę zakaźną. 2. Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej, w drodze rozporządzenia, w porozumieniu z Ministrem Spraw Wewnętrznych i Administracji, określi zasady wprowadzania czasowych zakazów opuszczania miejsca wystąpienia choroby zakaźnej, o których mowa w art. 22 pkt 5, oraz czasowych ograniczeń w ruchu osobowym, o których mowa w art. 23 ust. 1 pkt 1.


Art. 25. 1. Za konie, bydło, świnie, owce i kozy zabite z nakazu organów Państwowej Inspekcji Weterynaryjnej lub skierowane do uboju sanitarnego albo za wymienione zwierzęta padłe w wyniku zastosowania zabiegów nakazanych przez te organy - przysługuje odszkodowanie ze środków budżetu państwa. 2. Odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1, przysługuje w wysokości wartości rynkowej zwierzęcia. Wysokość odszkodowania pomniejsza się o kwotę otrzymaną ze sprzedaży mięsa i niejadalnych surowców zwierzęcych uzyskanych ze zwierząt poddanych ubojowi sanitarnemu lub ze sprzedaży zwłok zwierzęcych albo ich części. 3. Wartość rynkową zwierząt określa się na podstawie średniej z trzech kwot oszacowania przyjętych przez właściwego rejonowego lekarza weterynarii oraz dwóch rzeczoznawców wyznaczonych przez wójta (burmistrza, prezydenta). 4. Odszkodowanie nie przysługuje: 1) jeżeli posiadacz zwierzęcia nie zastosował się do przepisów art. 19 ust. 1 oraz obowiązków nałożonych na podstawie art. 22-24, 2) jeżeli posiadacz wprowadził do swojego gospodarstwa zwierzę, o którym wiedział, że jest chore lub podejrzane o zakażenie, albo zwierzę bez świadectwa miejsca pochodzenia i nie oznakowane lub bez świadectwa zdrowia, jeżeli takie warunki były wymagane na podstawie art. 7, 3) za zwierzęta: a) stanowiące własność podmiotów prowadzących działalność w zakresie: - handlu zwierzętami, mięsem, środkami spożywczymi pochodzenia zwierzęcego, niejadalnymi surowcami zwierzęcymi, paszami i surowcami paszowymi, - uboju zwierząt i przetwarzania mięsa, - skupu i przetwarzania zwłok zwierzęcych i niejadalnych surowców zwierzęcych, - transportu zwierząt, mięsa, zwłok zwierzęcych i niejadalnych surowców zwierzęcych, b) sprowadzone z zagranicy z naruszeniem art. 10 i 11 i 14-16. 5. Decyzję w sprawie odszkodowania wydaje rejonowy lekarz weterynarii. Decyzja o przyznaniu odszkodowania jest ostateczna. Posiadacz zwierzęcia niezadowolony z wysokości przyznanego odszkodowania może, w terminie miesiąca od daty doręczenia decyzji w tej sprawie, wnieść powództwo do sądu rejonowego. 6. Osobom, którym nie przysługuje odszkodowanie, a które przyczyniły się do szybkiej likwidacji choroby zakaźnej, Główny Lekarz Weterynarii, na wniosek wojewódzkiego lekarza weterynarii, może przyznać nagrodę. 7. Wypłacone odszkodowania, o których mowa w ust. 1, nie podlegają zajęciu na pokrycie należności publicznych, jeżeli zostaną wykorzystane na odtworzenie wcześniej posiadanego stanu zwierząt. 8. Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej w porozumieniu z Ministrem Finansów określi, w drodze rozporządzenia, tryb powoływania i odwoływania rzeczoznawców, ich kwalifikacje i zasady wynagradzania oraz szczegółowe zasady oszacowywania zwierząt. Rozdział 5 Badanie zwierząt rzeźnych i mięsa


Art. 26. 1. Badanie zwierząt rzeźnych i mięsa należy do rejonowego lekarza weterynarii. 2. Rejonowy lekarz weterynarii organizuje i nadzoruje badanie zwierząt rzeźnych i mięsa oraz ustala rzeźniane i terenowe obwody badania, wyznacza dla nich lekarzy weterynarii i inne osoby uprawnione do przeprowadzania badań.


Art. 27. 1. Ubój zwierząt rzeźnych, których mięso ma być wprowadzone do obrotu, wykonywany jest wyłącznie w rzeźni. 2. Do uboju w rzeźni mogą być dopuszczone zwierzęta rzeźne zaopatrzone w świadectwa miejsca pochodzenia i oznakowane, a drób rzeźny wyłącznie w świadectwo zdrowia, o których mowa w art. 7.


Art. 28. 1. Obowiązkiem badania są objęte: 1) przed ubojem - zwierzęta rzeźne, których mięso ma być wprowadzone do obrotu, 2) po uboju - mięso i narządy wewnętrzne zwierząt rzeźnych, z wyjątkiem nie przeznaczonego do obrotu mięsa królików i drobiu, 3) po odstrzeleniu - mięso i narządy wewnętrzne dzików oraz przeznaczone do obrotu mięso innych zwierząt łownych. 2. Nie podlegają badaniu przed ubojem zwierzęta poddawane ubojowi z konieczności. 3. W zależności od wyniku badania zwierzęcia przed ubojem, może być wydane: 1) zezwolenie na ubój, 2) zezwolenie na ubój z zachowaniem określonych warunków, 3) zakaz uboju. 4. Po uboju wszystkie części zwierzęcia powinny pozostać w miejscu uboju do czasu zbadania mięsa.


Art. 29. 1. W zależności od wyniku badania mięsa rozróżnia się i odpowiednio znakuje: 1) mięso zdatne do spożycia, 2) mięso o ograniczonej przydatności do spożycia, 3) mięso niezdatne do spożycia. 2. Mięso pozyskane ze zwierzęcia, którego uboju dokonano poza rzeźnią, uznane za: 1) zdatne do spożycia, 2) o ograniczonej przydatności do spożycia, z wyjątkiem mięsa, którego ocena wynika ze stwierdzenia podczas badania poubojowego zmian wskazujących na chorobę zakaźną lub jej podejrzenie - podlega dodatkowemu znakowaniu. Mięso takie może być użyte wyłącznie na własne potrzeby posiadacza zwierzęcia i nie może być wprowadzone do obrotu. 3. Mięso przeznaczone do spożycia może być wprowadzone do obrotu po zaopatrzeniu w świadectwo przydatności do spożycia, wystawione przez rejonowego lekarza weterynarii. 4. Lekarz weterynarii, który dokonał badania mięsa, określa sposób wykorzystania mięsa o ograniczonej przydatności do spożycia lub niezdatnego do spożycia albo nakazuje zniszczenie mięsa niezdatnego do spożycia.


Art. 3. 1. Obowiązkowi zwalczania podlegają choroby zakaźne zwierząt wyszczególnione w wykazie stanowiącym załącznik do ustawy. 2. Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej może określić, w drodze rozporządzenia, inne choroby zakaźne zwierząt nie wymienione w załączniku, o którym mowa w ust. 1, podlegające zwalczaniu na obszarze całego kraju lub jego części.


Art. 30. 1. Rejonowy lekarz weterynarii na wniosek posiadacza mięsa, złożony w ciągu 24 godzin po dokonaniu badania i oceny, może zmienić tę ocenę po przeprowadzeniu ponownego badania. 2. Wniosek o zmianę oceny mięsa, o którym mowa w ust. 1, składany jest lekarzowi weterynarii, który dokonał badania. 3. Koszty ponownego badania, o którym mowa w ust. 1, łącznie z kosztami dojazdu ponosi posiadacz, jeżeli wynik badania potwierdzi uprzednio wydaną ocenę mięsa.


Art. 31. 1. Podmioty zajmujące się ubojem zwierząt rzeźnych, rozbiorem i przetwórstwem mięsa, skupem i przetwórstwem mięsa zwierząt łownych oraz składowaniem mięsa i jego przetworów są obowiązane: 1) zgłosić właściwemu rejonowemu lekarzowi weterynarii zamiar rozpoczęcia działalności co najmniej na 7 dni przed jej rozpoczęciem i zaprzestanie działalności w terminie 7 dni od jej zaprzestania, 2) zapewnić warunki weterynaryjne. 2. W razie stwierdzenia, że działalność, o której mowa w ust. 1, prowadzona jest niezgodnie z warunkami weterynaryjnymi, rejonowy lekarz weterynarii wydaje decyzję nakazującą usunięcie uchybień albo wstrzymuje prowadzenie działalności do czasu usunięcia uchybień.


Art. 32. Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej określi, w drodze rozporządzenia: 1) sposób badania zwierząt rzeźnych, badania, oceny i znakowania mięsa, wykorzystania mięsa o ograniczonej przydatności do spożycia, mięsa niezdatnego do spożycia oraz prowadzenia dokumentacji z tym związanej, 2) szczegółowe warunki weterynaryjne wymagane przy prowadzeniu poszczególnych rodzajów działalności wymienionych w art. 31 ust. 1.


Art. 33. Wojewoda, na wniosek wojewódzkiego lekarza weterynarii, w drodze rozporządzenia, ustali wykaz rzeźni obowiązanych do skupu i przeprowadzania uboju zwierząt wymagających uboju z konieczności. Rozdział 6 Państwowa Inspekcja Weterynaryjna


Art. 34. 1. Tworzy się Państwową Inspekcję Weterynaryjną. 2. Państwową Inspekcją Weterynaryjną kieruje Główny Lekarz Weterynarii. 3. Głównego Lekarza Weterynarii powołuje i odwołuje Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej.


Art. 35. Do zadań Państwowej Inspekcji Weterynaryjnej należy zwalczanie chorób zakaźnych zwierząt, badanie zwierząt rzeźnych i mięsa oraz wykonywanie innych zadań wynikających z odrębnych przepisów, a w szczególności wykonywanie nadzoru nad: 1) jakością zdrowotną środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego, w tym nad warunkami sanitarnymi ich pozyskiwania, produkcji i przechowywania, 2) jakością zdrowotną niektórych środków żywienia zwierząt, 3) obrotem środkami farmaceutycznymi i materiałami medycznymi przeznaczonymi wyłącznie dla zwierząt, 4) zdrowiem zwierząt przeznaczonych do rozrodu oraz nad jakością materiału biologicznego.


Art. 36. 1. Organami Państwowej Inspekcji Weterynaryjnej są Główny Lekarz Weterynarii oraz wojewódzcy, rejonowi i graniczni lekarze weterynarii. 2. Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej w porozumieniu z Ministrem Spraw Wewnętrznych i Administracji określi, w drodze rozporządzenia, siedziby i terytorialny zakres działania rejonowych i granicznych lekarzy weterynarii. 3. Funkcję organów Państwowej Inspekcji Weterynaryjnej mogą pełnić wyłącznie osoby będące lekarzami weterynarii, posiadające prawo wykonywania zawodu.


Art. 37. 1. Wojewódzkiego lekarza weterynarii powołuje i odwołuje wojewoda w porozumieniu z Głównym Lekarzem Weterynarii. 2. Rejonowego i granicznego lekarza weterynarii powołuje i odwołuje wojewoda na wniosek właściwego wojewódzkiego lekarza weterynarii.


Art. 38. 1. Wojewódzki lekarz weterynarii wykonuje swoje zadania przy pomocy wojewódzkiego inspektoratu weterynarii. 2. Wojewódzki inspektorat weterynarii działa na zasadach określonych w Prawie budżetowym dla państwowych jednostek budżetowych. 3. Rejonowy i graniczny lekarz weterynarii wykonuje swoje zadania przy pomocy rejonowego i granicznego inspektoratu weterynarii, które są oddziałami wojewódzkiego inspektoratu weterynarii. 4. Szczegółową organizację Państwowej Inspekcji Weterynaryjnej określa statut nadany przez Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej.


Art. 39. Od decyzji wydanych w pierwszej instancji przez: 1) rejonowego lub granicznego lekarza weterynarii - służy odwołanie do wojewódzkiego lekarza weterynarii, 2) wojewódzkiego lekarza weterynarii - służy odwołanie do Głównego Lekarza Weterynarii.


Art. 4. Do postępowania w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji organów Państwowej Inspekcji Weterynaryjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Rozdział 2 Zapobieganie chorobom zakaźnym zwierząt


Art. 40. Organy Państwowej Inspekcji Weterynaryjnej przy wykonywaniu swoich zadań są obowiązane współpracować z właściwymi organami Państwowej Inspekcji Sanitarnej i organami samorządu terytorialnego.


Art. 41. 1. Pracownicy Państwowej Inspekcji Weterynaryjnej oraz osoby wyznaczone na podstawie art. 44, w zakresie wykonywania zadań określonych w ustawie, mają prawo: 1) wstępu do: a) wszelkich miejsc przebywania zwierząt, b) rzeźni i miejsc badania mięsa, c) miejsc, w których prowadzona jest działalność określona w art. 5 ust. 1 i art. 31 ust. 1, d) wszelkich środków transportu używanych do przewozu zwierząt, mięsa, środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego i niejadalnych surowców zwierzęcych, materiału biologicznego, pasz i surowców paszowych oraz obiektów, w których znajdują się te środki transportu, 2) żądania pisemnych lub ustnych informacji, 3) żądania okazywania i udostępniania dokumentów, 4) pobierania nieodpłatnie próbek do badań. 2. Pracownicy Państwowej Inspekcji Weterynaryjnej oraz osoby wyznaczone na podstawie art. 44, w zakresie wykonywania zadań określonych w ustawie, podlegają szczególnej ochronie prawnej, przewidzianej w odrębnych przepisach dla funkcjonariuszy publicznych.


Art. 42. 1. Tworzy się Radę Sanitarno-Epizootiologiczną, zwaną dalej "Radą", jako organ doradczo-opiniodawczy Głównego Lekarza Weterynarii. 2. Kadencja Rady trwa 4 lata. 3. Członków Rady powołuje i odwołuje Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej. 4. Członkowie Rady wybierają spośród siebie przewodniczącego i sekretarza. 5. Rada działa na podstawie uchwalonego przez siebie regulaminu, zatwierdzonego przez Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej. 6. Członkom Rady przysługuje zwrot kosztów przejazdu i zakwaterowania oraz diety na zasadach stosowanych przy podróżach służbowych na obszarze kraju. 7. Koszty obsługi Rady pokrywa Główny Lekarz Weterynarii.


Art. 43. 1. Dla oceny stanu epizootycznego na terytorium kraju lub jego części oraz oceny jakości zdrowotnej środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego organy Państwowej Inspekcji Weterynaryjnej przeprowadzają badania kontrolne występowania zakażeń zwierząt oraz pozostałości chemicznych, biologicznych, leków i skażeń promieniotwórczych w tkankach zwierząt, mięsie, środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego i niejadalnych surowcach zwierzęcych. 2. Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej w drodze rozporządzenia: 1) określi rodzaj prób, zakres badań i sposób prowadzenia dokumentacji, 2) może zakazać, na obszarach objętych badaniami kontrolnymi, przeprowadzania ochronnych szczepień zwierząt przeciwko określonym chorobom zakaźnym.


Art. 44. 1. Organ Państwowej Inspekcji Weterynaryjnej może: 1) wyznaczać lekarzy weterynarii do wykonywania niektórych czynności, w tym: a) ochronnych szczepień i badań rozpoznawczych, b) nadzoru nad spędami i innymi miejscami gromadzenia zwierząt, c) badania zwierząt w obrocie i wystawiania świadectw zdrowia, d) badania zwierząt rzeźnych i mięsa oraz wystawiania świadectw przydatności mięsa do spożycia, 2) w razie zagrożenia epizootycznego lub epidemicznego nakazywać lekarzom weterynarii wykonywanie czynności koniecznych do likwidacji zagrożenia, 3) wyznaczać inne osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje do wykonywania niektórych czynności pomocniczych. 2. W przypadkach, o których mowa w ust. 1, organ Państwowej Inspekcji Weterynaryjnej określa rodzaj i zakres czynności do wykonania. 3. Wyznaczanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i 3, może nastąpić po zawarciu umowy, określającej w szczególności sposób, zakres i miejsce wykonywania czynności, wysokość wynagrodzenia za ich wykonanie oraz termin płatności. 4. Wykonywanie czynności, o których mowa w ust. 1, nie stanowi zatrudnienia na podstawie stosunku pracy. 5. Pracownicy inspektoratów weterynarii oraz lekarze weterynarii i inne osoby wyznaczone do wykonywania czynności, o których mowa w ust. 1, są obowiązani przy wykonywaniu czynności posiadać upoważnienie i nosić na widocznym miejscu odznakę identyfikacyjną, których wzory określi Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej. 6. Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Lekarsko-Weterynaryjnej, określi szczegółowe kryteria obowiązujące przy wyznaczaniu i uchylaniu wyznaczenia, o którym mowa w ust. 1. 7. Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej, w drodze rozporządzenia, określi kwalifikacje osób wykonujących badanie zwierząt rzeźnych i mięsa. 8. Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej określi, w drodze rozporządzenia, w porozumieniu z Ministrem Finansów i po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Lekarsko-Weterynaryjnej szczegółowe zasady wynagradzania za wykonywanie czynności, o których mowa w ust. 1 i 2.


Art. 45. 1. Inspektoraty weterynarii w celu realizacji zobowiązań wynikających z umów, o których mowa w art. 44 ust. 3, mogą tworzyć środki specjalne o nazwie "inspekcja higieny mięsa i zwierząt w obrocie". 2. Źródłem dochodów środka specjalnego wymienionego w ust. 1 są opłaty za czynności, o których mowa w art. 49 ust. 1, wykonywane przez osoby nie będące pracownikami Państwowej Inspekcji Weterynaryjnej. 3. Z opłat gromadzonych na środku specjalnym pokrywane są wydatki na realizację wynagrodzeń osób wymienionych w ust. 2 oraz koszty wykonywania zadań określonych w art. 44.


Art. 46. Rejonowy lekarz weterynarii: 1) ustala dla każdej rzeźni niezbędną liczbę lekarzy weterynarii upoważnionych do badania zwierząt rzeźnych i mięsa, ich zastępców oraz personelu pomocniczego, zawiadamiając o tym zarząd rzeźni, 2) podaje do publicznej wiadomości, w sposób zwyczajowo przyjęty na danym terenie, nazwiska lekarzy weterynarii upoważnionych do badania zwierząt rzeźnych i mięsa poza rzeźniami, ich siedziby oraz obszar działania.


Art. 47. Podmioty zajmujące się działalnością, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2-4 i w art. 31 ust. 1, zarządzające obiektami, w których konieczne jest stałe wykonywanie obowiązków przez pracowników inspektoratów weterynarii lub inne osoby działające w imieniu organów Państwowej Inspekcji Weterynaryjnej, są obowiązane do nieodpłatnego: 1) udostępniania odpowiednich pomieszczeń biurowych, laboratoryjnych, socjalnych i magazynowych, 2) odpowiedniego zabezpieczenia i wyposażenia stanowisk pracy.