Ustawa z dnia 17 października 2003 r. o zmianie ustawy o regulacji rynku mleka i przetworów mlecznych

Art. 1. W ustawie z dnia 6 września 2001 r. o regulacji rynku mleka i przetworów mlecznych (Dz.U. Nr 129, poz. 1446 i Nr 154, poz. 1797 oraz z 2002 r. Nr 107, poz. 937) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 2: a) pkt 5 otrzymuje brzmienie: "5) dostawca bezpośredni - osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, prowadzącą produkcję mleka w posiadanym gospodarstwie rolnym i wprowadzającą do obrotu mleko lub przetwory mleczne przeznaczone do bezpośredniego spożycia,", b) pkt 8 otrzymuje brzmienie: "8) indywidualna reprezentatywna zawartość tłuszczu - średnią ważoną zawartość tłuszczu w mleku wyprodukowanym i wprowadzonym do obrotu przez dostawcę hurtowego w roku referencyjnym,", c) pkt 11 otrzymuje brzmienie: "11) przetwory mleczne - mleko spożywcze z dodatkami lub bez dodatków smakowych, odtłuszczone mleko w proszku, mleko fermentowane z dodatkami lub bez dodatków smakowych, śmietanę i śmietankę, masło, bezwodny tłuszcz mleczny, sery, maślankę w proszku, kazeinę, kazeiniany,", d) w pkt 12 kropkę na końcu zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 13 i 14 w brzmieniu: "13) krajowy współczynnik przydziału indywidualnej kwoty mlecznej przeznaczonej dla dostawców bezpośrednich - iloraz krajowej kwoty mlecznej przeznaczonej dla dostawców bezpośrednich i ilości mleka wprowadzonego do obrotu w roku referencyjnym jako mleko lub przetwory mleczne przez dostawców bezpośrednich, 14) krajowy współczynnik przydziału indywidualnej kwoty mlecznej przeznaczonej dla dostawców hurtowych - iloraz krajowej kwoty mlecznej przeznaczonej dla dostawców hurtowych i ilości mleka wprowadzonego do obrotu w roku referencyjnym przez dostawców hurtowych."; 2) w art. 3 ust. 3 otrzymuje brzmienie: "3. Do przetargów przeprowadzanych przez Agencję na podstawie przepisów rozdziałów 3 i 4 ustawy nie stosuje się przepisów o zamówieniach publicznych."; 3) w art. 4: a) ust. 3 otrzymuje brzmienie: "3. Kwotowanie, o którym mowa w ust. 1, polega na określeniu: 1) maksymalnej ilości mleka w kilogramach o zawartości tłuszczu 3,90%, jaka może być wyprodukowana w kraju i wprowadzona do obrotu w roku kwotowym, zwanej dalej "krajową kwotą mleczną", 2) maksymalnej ilości mleka w kilogramach o indywidualnej reprezentatywnej zawartości tłuszczu, jaka może być wyprodukowana i wprowadzona do obrotu w roku kwotowym przez poszczególnych dostawców hurtowych oraz maksymalnej ilości mleka w kilogramach, jaka może być wyprodukowana i wprowadzona do obrotu przez poszczególnych dostawców bezpośrednich w roku kwotowym jako mleko lub przetwory mleczne przeznaczone do bezpośredniego spożycia, zwanej dalej "indywidualną kwotą mleczną".", b) po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu: "3a. Ilość mleka w kilogramach określa się, dzieląc ilość mleka wyrażoną w litrach przez 0,971.", c) ust. 4 otrzymuje brzmienie: "4. Minister właściwy do spraw rynków rolnych określi, w drodze rozporządzenia: 1) krajową kwotę mleczną z podziałem na kwotę mleczną przeznaczoną dla dostawców hurtowych i dla dostawców bezpośrednich, 2) krajową rezerwę krajowej kwoty mlecznej przeznaczonej dla dostawców hurtowych i dla dostawców bezpośrednich, 3) krajowy współczynnik przydziału indywidualnej kwoty mlecznej przeznaczonej dla dostawców hurtowych i dla dostawców bezpośrednich - mając na względzie informacje o ilości mleka wyprodukowanego w kraju i wprowadzonego do obrotu w roku referencyjnym.", d) dodaje się ust. 5 i 6 w brzmieniu: "5. W przypadku gdy krajowa kwota mleczna przeznaczona dla dostawców bezpośrednich jest większa niż ilość mleka wprowadzona do obrotu w roku referencyjnym jako mleko lub przetwory mleczne, krajowy współczynnik przydziału indywidualnej kwoty mlecznej przeznaczonej dla dostawców bezpośrednich przyjmuje się jako równy 1. 6. W przypadku gdy krajowa kwota mleczna przeznaczona dla dostawców hurtowych jest większa niż ilość mleka wprowadzona do obrotu w roku referencyjnym, krajowy współczynnik przydziału indywidualnej kwoty mlecznej przeznaczonej dla dostawców hurtowych przyjmuje się jako równy 1."; 4) po art. 4 dodaje się art. 4a w brzmieniu: "Art. 4a. Prezes Agencji do dnia 15 grudnia 2003 r. pisemnie informuje ministra właściwego do spraw rynków rolnych o: 1) ilości mleka wyprodukowanego przez dostawców hurtowych i wprowadzonego do obrotu w roku referencyjnym oraz o średniej ważonej zawartości tłuszczu w tym mleku, 2) ilości mleka wyprodukowanego przez dostawców bezpośrednich i wprowadzonego do obrotu w roku referencyjnym jako mleko lub przetwory mleczne przeznaczone do bezpośredniego spożycia, 3) łącznej ilości mleka, o przyznanie której wnioskowali dostawcy hurtowi i dostawcy bezpośredni."; 5) art. 5 otrzymuje brzmienie: "Art. 5. Mleko lub przetwory mleczne mogą być wprowadzone do obrotu wyłącznie w ramach przyznanej indywidualnej kwoty mlecznej."; 6) w art. 6 ust. 1-5 otrzymują brzmienie: "1. Indywidualną kwotę mleczną przyznaje się: 1) dostawcy hurtowemu - w wysokości proporcjonalnej do ilości mleka o średniej ważonej zawartości tłuszczu w tym mleku, sprzedanego podmiotom skupującym w roku referencyjnym, 2) dostawcy bezpośredniemu - w wysokości proporcjonalnej do: a) ilości mleka wprowadzonego do obrotu lub mleka wykorzystanego do produkcji przetworów mlecznych przeznaczonych do bezpośredniego spożycia, wprowadzonych do obrotu w roku referencyjnym albo b) ilości krów mlecznych posiadanych w gospodarstwie rolnym w roku referencyjnym oraz średniej wydajności mleka od krowy w kraju za rok 2002, opublikowanej przez Główny Urząd Statystyczny, z wyłączeniem ilości mleka sprzedanego podmiotom skupującym i mleka przeznaczonego na potrzeby własne gospodarstwa rolnego, w tym na cele żywienia zwierząt, albo c) ilości krów mlecznych posiadanych w gospodarstwie rolnym w roku referencyjnym oraz średniej wydajności mleka od krowy w stadzie, obliczonej w wyniku oceny przeprowadzonej przez Krajowe Centrum Hodowli Zwierząt, z wyłączeniem ilości mleka sprzedanego podmiotom skupującym i mleka przeznaczonego na potrzeby własne gospodarstwa rolnego, w tym na cele żywienia zwierząt. 2. Dostawcy bezpośredniemu, który nie posiada dowodów sprzedaży potwierdzających wprowadzenie do obrotu w roku referencyjnym mleka lub przetworów mlecznych przeznaczonych do bezpośredniego spożycia, indywidualną kwotę mleczną przyznaje się w wysokości proporcjonalnej do ilości krów posiadanych w gospodarstwie rolnym. 3. W przypadku przeniesienia posiadania gospodarstwa rolnego w okresie od dnia 1 kwietnia 2002 r. do dnia 31 października 2003 r. następcy prawnemu posiadacza, który zaprzestał prowadzenia produkcji mleka, indywidualną kwotę mleczną przyznaje się w wysokości proporcjonalnej do: 1) ilości mleka o średniej ważonej zawartości tłuszczu, sprzedanego przez niego oraz poprzedniego posiadacza gospodarstwa rolnego podmiotom skupującym w roku referencyjnym, 2) ilości mleka wprowadzonego do obrotu lub mleka wykorzystanego do produkcji przetworów mlecznych przeznaczonych do bezpośredniego spożycia, wprowadzonych do obrotu w roku referencyjnym przez niego oraz poprzedniego posiadacza gospodarstwa rolnego. 4. Indywidualne kwoty mleczne zostaną przyznane po uwzględnieniu wielkości krajowej kwoty mlecznej przeznaczonej dla dostawców hurtowych i dla dostawców bezpośrednich oraz z uwzględnieniem krajowego współczynnika przydziału indywidualnej kwoty mlecznej przeznaczonej dla dostawców hurtowych oraz krajowego współczynnika przydziału indywidualnej kwoty mlecznej przeznaczonej dla dostawców bezpośrednich. 5. Wniosek o przyznanie indywidualnych kwot mlecznych składa do dyrektora oddziału terenowego Agencji, właściwego ze względu na położenie gospodarstwa rolnego, w którym prowadzona jest produkcja mleka: 1) dostawca hurtowy - w terminie do 31 października 2003 r., 2) dostawca bezpośredni - w terminie do 30 listopada 2003 r."; 7) po art. 6 dodaje się art. 6a w brzmieniu: "Art. 6a. 1. Decyzje w sprawie przyznania indywidualnych kwot mlecznych wydają dyrektorzy oddziałów terenowych Agencji do dnia 29 lutego 2004 r. 2. Od decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje odwołanie do Prezesa Agencji. 3. W przypadku niedołączenia przez dostawcę hurtowego dowodów sprzedaży, o których mowa w art. 6 ust. 7, dyrektor oddziału terenowego Agencji może zażądać, w postępowaniu wyjaśniającym prowadzonym w celu wydania decyzji w sprawie przyznania indywidualnej kwoty mlecznej, przedłożenia oświadczenia podmiotu skupującego o ilości sprzedanego mleka przez dostawcę hurtowego w roku referencyjnym wraz z podaniem średniej ważonej zawartości tłuszczu w tym mleku. 4. W przypadku, o którym mowa w art. 6 ust. 3, dyrektor oddziału terenowego Agencji może zażądać, w postępowaniu wyjaśniającym prowadzonym w celu wydania decyzji w sprawie przyznania indywidualnej kwoty mlecznej, przedłożenia: 1) dokumentów potwierdzających przeniesienie tytułu prawnego do posiadanego gospodarstwa rolnego, 2) oświadczenia posiadacza o zaprzestaniu prowadzenia produkcji mleka oraz o ilości mleka bądź przetworów mlecznych sprzedanych przez niego w roku referencyjnym."; 8) w art. 7: a) ust. 3 otrzymuje brzmienie: "3. Wniosek o wpis do rejestru podmiotów skupujących obejmuje: 1) imię i nazwisko, numer PESEL lub numer dokumentu potwierdzającego tożsamość albo nazwę, numer NIP oraz adres miejsca zamieszkania albo adres siedziby wnioskodawcy, 2) wskazanie województwa lub województw, na obszarze których wnioskodawca wykonuje lub będzie wykonywać działalność w zakresie skupu mleka, 3) opis systemu informatycznego, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, 4) zaświadczenia o spełnianiu przez wnioskodawcę warunków weterynaryjnych i sanitarnych określonych w odrębnych przepisach.", b) po ust. 4 dodaje się ust. 4a-4c w brzmieniu: "4a. W celu ustalenia ilości mleka skupionego od poszczególnych dostawców hurtowych o indywidualnej reprezentatywnej zawartości tłuszczu średnią ważoną zawartość tłuszczu w skupionym mleku porównuje się z indywidualną reprezentatywną zawartością tłuszczu. 4b. Jeżeli średnia ważona zawartość tłuszczu w skupionym mleku jest wyższa niż indywidualna reprezentatywna zawartość tłuszczu, ilość mleka skupionego powinna być powiększona o 0,18% za każde dodatkowe 0,1 g tłuszczu w 1 kilogramie mleka. 4c. Jeżeli średnia ważona zawartość tłuszczu w skupionym mleku jest niższa niż indywidualna reprezentatywna zawartość tłuszczu, ilość mleka skupionego powinna być pomniejszona o 0,18% za każde brakujące 0,1 g tłuszczu w 1 kilogramie mleka.", c) ust. 5 otrzymuje brzmienie: "5. Podmioty skupujące są obowiązane do: 1) prowadzenia ewidencji ilości mleka skupowanego od poszczególnych dostawców hurtowych i zawartości tłuszczu w tym mleku oraz ewidencji wartości łącznej ilości skupionego od dostawców mleka, 2) przesyłania dyrektorom oddziałów terenowych Agencji, właściwych ze względu na miejsce położenia gospodarstwa rolnego dostawcy hurtowego, w terminie do 25 dnia każdego miesiąca informacji za poprzedni miesiąc o: a) ilości mleka skupionego od poszczególnych dostawców hurtowych, z podaniem średniej ważonej zawartości tłuszczu w tym mleku, przeliczonego na mleko o indywidualnej reprezentatywnej zawartości tłuszczu, b) łącznej ilości mleka skupionego od dostawców, c) stosunku ilości mleka skupionego od początku roku kwotowego od poszczególnych dostawców, przeliczonego na mleko o indywidualnej reprezentatywnej zawartości tłuszczu, do aktualnie posiadanych przez dostawców indywidualnych kwot mlecznych, d) zaprzestaniu lub rozpoczęciu przez dostawców dostaw mleka do podmiotu skupującego, 3) przekazywania dostawcy hurtowemu, za każdy miesiąc, w terminie do 25 dnia następnego miesiąca, informacji o ilości mleka skupionego od dostawcy od początku roku kwotowego, z podaniem średniej ważonej zawartości tłuszczu w tym mleku, przeliczonego na mleko o indywidualnej reprezentatywnej zawartości tłuszczu."; 9) po art. 7 dodaje się art. 7a w brzmieniu: "Art. 7a. 1. Laboratoria wykonujące badania zawartości tłuszczu i białka w mleku, uwzględnianej przy rozliczeniu wykorzystania indywidualnych kwot mlecznych: 1) uczestniczą w międzylaboratoryjnych badaniach porównawczych prowadzonych przez jednostkę organizacyjną określoną przez ministra właściwego do spraw rynków rolnych, zwaną dalej "laboratorium referencyjnym", 2) stosują do sprawdzania metod badawczych próby wzorcowe przygotowane przez laboratorium referencyjne. 2. Minister właściwy do spraw rynków rolnych określi, w drodze rozporządzenia, laboratorium referencyjne do badań zawartości tłuszczu i białka w mleku, mając na względzie zapewnienie uzyskiwania w laboratoriach wiarygodnych wyników badań zawartości tłuszczu i białka w mleku."; 10) w art. 8: a) ust. 1 otrzymuje brzmienie: "1. Podmiot skupujący może kupować mleko wyłącznie od dostawców hurtowych posiadających przyznane indywidualne kwoty mleczne lub od innego podmiotu skupującego.", b) ust. 5 i 6 otrzymują brzmienie: "5. Dostawca hurtowy, w terminie 7 dni od dnia rozpoczęcia sprzedaży mleka nowemu podmiotowi skupującemu, jest obowiązany przedstawić temu podmiotowi zaświadczenie, wydane przez dotychczasowy podmiot skupujący, o ilości mleka skupionego od tego dostawcy hurtowego w danym roku kwotowym, przeliczonego na mleko o indywidualnej reprezentatywnej zawartości tłuszczu. 6. Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 5, podmiot skupujący jest obowiązany wydać dostawcy hurtowemu, na jego wniosek, w terminie nie dłuższym niż 5 dni od dnia zakończenia przez tego dostawcę dostaw mleka."; 11) w art. 9: a) ust. 1 otrzymuje brzmienie: "1. Prezes Agencji przydziela limity z krajowej rezerwy krajowej kwoty mlecznej przeznaczonej dla dostawców hurtowych albo dla dostawców bezpośrednich oddziałom terenowym Agencji, zgodnie z zasadami określonymi przez Komisję Porozumiewawczą.", b) uchyla się ust. 2 , c) ust. 3 otrzymuje brzmienie: "3. Krajowa rezerwa krajowej kwoty mlecznej przeznaczonej dla dostawców hurtowych albo dla dostawców bezpośrednich może być przeznaczona w szczególności na: 1) przyznanie lub zwiększenie indywidualnych kwot mlecznych rolnikom rozpoczynającym lub rozwijającym produkcję mleka w posiadanych przez nich gospodarstwach rolnych, 2) przyznanie lub zwiększenie indywidualnych kwot mlecznych dostawcom hurtowym lub dostawcom bezpośrednim specjalizującym się w produkcji mleka, 3) uwzględnienie odwołań, o których mowa w art. 6a ust. 2, 4) zabezpieczenie przed ewentualnym przekroczeniem krajowej kwoty mlecznej przeznaczonej dla dostawców hurtowych i krajowej kwoty mlecznej przeznaczonej dla dostawców bezpośrednich."; 12) po art. 9 dodaje się art. 9a w brzmieniu: "Art. 9a. 1. Wnioski o przyznanie indywidualnych kwot mlecznych z krajowej rezerwy krajowej kwoty mlecznej przeznaczonej dla dostawców hurtowych albo dla dostawców bezpośrednich mogą być składane przez tych dostawców od dnia 1 stycznia 2004 r. 2. Decyzję w sprawie przyznania indywidualnej kwoty mlecznej z krajowej rezerwy krajowej kwoty mlecznej przeznaczonej dla dostawców hurtowych albo dla dostawców bezpośrednich wydaje dyrektor oddziału terenowego Agencji właściwego ze względu na miejsce położenia gospodarstwa rolnego dostawcy. 3. Od decyzji, o której mowa w ust. 2, przysługuje odwołanie do Prezesa Agencji. 4. W okresie dwóch lat od dnia wydania decyzji w sprawie przyznania indywidualnej kwoty mlecznej z krajowej rezerwy krajowej kwoty mlecznej przeznaczonej dla dostawców hurtowych albo dla dostawców bezpośrednich nie można dokonać zbycia kwoty mlecznej przyznanej z rezerwy, z zastrzeżeniem art. 10 ust. 1."; 13) art. 10 otrzymuje brzmienie: "Art. 10. 1. W przypadku zbycia gospodarstwa rolnego przez dostawcę hurtowego lub dostawcę bezpośredniego przyznane im prawo do indywidualnej kwoty mlecznej przechodzi na nabywcę tego gospodarstwa. 2. W przypadku zawarcia umowy dzierżawy lub innej umowy, z którą wiąże się przeniesienie posiadania zależnego gospodarstwa rolnego, dzierżawca lub inny posiadacz zależny uzyskuje prawo do indywidualnej kwoty mlecznej przyznanej dotychczasowemu dostawcy hurtowemu lub bezpośredniemu na czas trwania umowy dzierżawy lub na czas trwania innej umowy. 3. Jeżeli przejście prawa do indywidualnej kwoty mlecznej następuje w trakcie roku kwotowego, wysokość kwoty, którą może wykorzystać nabywca, dzierżawca lub inny posiadacz zależny do końca tego roku, jest równa wysokości kwoty niewykorzystanej przez osoby, którym przyznano indywidualną kwotę mleczną. 4. Nabywca, dzierżawca lub inny posiadacz zależny przesyła dyrektorowi oddziału terenowego Agencji, właściwego ze względu na miejsce położenia gospodarstwa rolnego, wypis aktu notarialnego albo kopię zawartej umowy w terminie miesiąca od dnia jej zawarcia. 5. Dyrektor oddziału terenowego Agencji, na podstawie wypisu aktu notarialnego albo kopii umowy, dokonuje wpisu do rejestru dostawców hurtowych lub dostawców bezpośrednich o przejściu prawa do indywidualnej kwoty mlecznej na nabywcę, dzierżawcę lub innego posiadacza zależnego gospodarstwa rolnego."; 14) po art. 10 dodaje się art. 10a w brzmieniu: "Art. 10a. 1. W przypadku wygaśnięcia umowy dzierżawy lub innej umowy, z którą wiąże się przeniesienie posiadania zależnego gospodarstwa rolnego, którego posiadanie stanowiło podstawę do uzyskania prawa do indywidualnej kwoty mlecznej, indywidualna kwota mleczna przechodzi do krajowej rezerwy krajowej kwoty mlecznej przeznaczonej dla dostawców hurtowych albo dla dostawców bezpośrednich, chyba że dzierżawca lub inny posiadacz zależny posiada inne gospodarstwo rolne lub najpóźniej do dnia wygaśnięcia umowy wejdzie w posiadanie gospodarstwa rolnego, w którym będzie prowadzić produkcję mleka, na podstawie umowy przenoszącej własność lub innej umowy przenoszącej posiadanie gospodarstwa rolnego. 2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się jeżeli umowa, o której mowa w ust. 1, obejmowała również przeniesienie prawa do indywidualnej kwoty mlecznej. W przypadku wygaśnięcia takiej umowy prawo do indywidualnej kwoty mlecznej wraca do właściciela gospodarstwa rolnego, chyba że strony umowy postanowiły inaczej."; 15) w art. 11 ust. 3 i 4 otrzymują brzmienie: "3. Umowa zbycia może być zawarta, nie później niż do końca lutego danego roku kwotowego, wyłącznie z posiadaczem gospodarstwa rolnego, które jest położone na obszarze działania oddziału terenowego Agencji, w którym jest zarejestrowany dostawca zbywający kwotę. 4. Umowa dzierżawy na dany rok kwotowy jest zawierana, nie później niż do dnia 31 stycznia tego roku kwotowego, między: 1) dostawcami hurtowymi sprzedającymi mleko temu samemu podmiotowi skupującemu i posiadającymi gospodarstwa rolne na terenie tego samego oddziału terenowego Agencji albo 2) dostawcami bezpośrednimi posiadającymi gospodarstwa rolne na terenie tego samego oddziału terenowego Agencji."; 16) w art. 12: a) ust. 1 otrzymuje brzmienie: "1. Prawo do przyznanej indywidualnej kwoty mlecznej jest przedmiotem dziedziczenia, z tym że dziedziczy je osoba, która odziedziczyła gospodarstwo rolne. Jeżeli spadek przypada Skarbowi Państwa, indywidualna kwota mleczna przechodzi do krajowej rezerwy krajowej kwoty mlecznej przeznaczonej dla dostawców hurtowych albo dla dostawców bezpośrednich.", b) ust. 4 otrzymuje brzmienie: "4. W terminie 3 miesięcy od dnia uprawomocnienia się postanowienia sądu o stwierdzeniu nabycia spadku osoba, o której mowa w ust. 1, przesyła dyrektorowi oddziału terenowego Agencji, właściwego ze względu na miejsce położenia gospodarstwa rolnego, kopię postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku.", c) dodaje się ust. 5 w brzmieniu: "5. Dyrektor oddziału terenowego Agencji, na podstawie kopii postanowienia, o której mowa w ust. 4, dokonuje wpisu do rejestru dostawców hurtowych lub bezpośrednich o przejściu prawa do indywidualnej kwoty mlecznej na rzecz osoby, która odziedziczyła gospodarstwo rolne."; 17) art. 13 otrzymuje brzmienie: "Art. 13. 1. Następca prawny osoby prawnej będącej dostawcą hurtowym lub dostawcą bezpośrednim informuje dyrektora oddziału terenowego Agencji, właściwego ze względu na miejsce położenia gospodarstwa rolnego tej osoby, o nabyciu prawa do indywidualnej kwoty mlecznej i przesyła kopię dokumentu potwierdzającego to nabycie w terminie miesiąca od dnia nabycia tego prawa. 2. Dyrektor oddziału terenowego Agencji, na podstawie dokumentu, o którym mowa w ust. 1, dokonuje wpisu do rejestru dostawców hurtowych lub bezpośrednich o przejściu prawa do indywidualnej kwoty mlecznej na rzecz następcy prawnego, o którym mowa w ust. 1."; 18) art. 14 otrzymuje brzmienie: "Art. 14. 1. W przypadku wykorzystania przez dostawcę hurtowego lub dostawcę bezpośredniego przyznanej mu indywidualnej kwoty mlecznej poniżej 70%, dyrektor oddziału terenowego Agencji, w drodze decyzji, może zmniejszyć indywidualną kwotę mleczną o jej niewykorzystaną część, chyba że niewykorzystanie kwoty było spowodowane działaniem siły wyższej lub innymi niezależnymi od dostawcy hurtowego lub dostawcy bezpośredniego przyczynami albo prawo do indywidualnej kwoty mlecznej zostało wydzierżawione. 2. W przypadku gdy dostawca hurtowy lub dostawca bezpośredni w ogóle nie wykorzysta przyznanej mu indywidualnej kwoty mlecznej, dyrektor oddziału terenowego Agencji wydaje decyzję o uchyleniu decyzji, o której mowa w art. 6a ust. 1, chyba że niewykorzystanie kwoty było spowodowane działaniem siły wyższej lub innymi niezależnymi od dostawcy hurtowego lub dostawcy bezpośredniego przyczynami. 3. Od decyzji, o których mowa w ust. 1 i 2, przysługuje odwołanie do Prezesa Agencji. 4. Kwota mleczna określona w decyzji o uchyleniu decyzji, o której mowa w art. 6a ust. 1, oraz niewykorzystana część kwoty mlecznej, o którą zmniejszono indywidualną kwotę mleczną, zgodnie z decyzją, o której mowa w ust. 1, powiększają krajową rezerwę krajowej kwoty mlecznej przeznaczonej dla dostawców hurtowych albo dla dostawców bezpośrednich. 5. W przypadku wydania decyzji, o których mowa w ust. 1 i 2, dostawca hurtowy lub bezpośredni nie może ubiegać się o zwiększenie indywidualnej kwoty mlecznej z krajowej rezerwy krajowej kwoty mlecznej przeznaczonej dla dostawców hurtowych albo dla dostawców bezpośrednich w okresie dwóch lat od dnia wydania decyzji."; 19) po art. 14 dodaje się art. 14a w brzmieniu: "Art. 14a. 1. Jeżeli wysokość indywidualnej kwoty mlecznej przyznanej dostawcy hurtowemu zostaje zwiększona w wyniku przyznania mu dodatkowej kwoty mlecznej z krajowej rezerwy krajowej kwoty mlecznej, to indywidualna reprezentatywna zawartość tłuszczu w mleku objętym kwotą nie ulega zmianie. 2. Jeżeli wysokość indywidualnej kwoty mlecznej zostaje zwiększona w sposób inny niż określony w ust. 1, to indywidualną reprezentatywną zawartość tłuszczu powstałą po zwiększeniu kwoty ustala się jako średnią ważoną indywidualnej reprezentatywnej zawartości tłuszczu w mleku objętym kwotą mleczną przed jej zwiększeniem i indywidualnej reprezentatywnej zawartości tłuszczu w ilości mleka, o którą zwiększono indywidualną kwotę mleczną. 3. Jeżeli indywidualna kwota mleczna przyznana dostawcy hurtowemu rozpoczynającemu produkcję mleka pochodzi z krajowej rezerwy krajowej kwoty mlecznej, to indywidualna reprezentatywna zawartość tłuszczu w mleku objętym kwotą mleczną jest równa średniej ważonej zawartości tłuszczu w mleku dostarczonym przez tego dostawcę do podmiotu skupującego w okresie pierwszych 12 miesięcy produkcji mleka."; 20) art. 15 otrzymuje brzmienie: "Art. 15. 1. W przypadku przekroczenia krajowej kwoty mlecznej przeznaczonej dla dostawców hurtowych albo dla dostawców bezpośrednich dostawca hurtowy lub dostawca bezpośredni, który wprowadził do obrotu mleko lub przetwory mleczne w ilości przekraczającej przysługującą mu indywidualną kwotę mleczną w danym roku kwotowym, jest obowiązany do wniesienia na wyodrębniony rachunek Agencji kwoty pieniężnej, zwanej dalej "opłatą", w wysokości stanowiącej iloczyn: 1) ilości mleka wprowadzonego do obrotu ponad przysługującą mu indywidualną kwotę mleczną, przeliczonego na mleko o indywidualnej reprezentatywnej zawartości tłuszczu - w przypadku dostawcy hurtowego, 2) ilości mleka wprowadzonego do obrotu łącznie z mlekiem zużytym do wyprodukowania przetworów mlecznych wprowadzonych do obrotu i przeznaczonych do bezpośredniego spożycia ponad przysługującą mu indywidualną kwotę mleczną - w przypadku dostawcy bezpośredniego, 3) różnicy liczby 1 i krajowego współczynnika realokacji określonego na podstawie art. 19 ust. 2, 4) 115% docelowej ceny mleka określonej na podstawie art. 29 ust. 1. 2. Na poczet opłaty dostawca hurtowy jest obowiązany do wnoszenia zaliczki w wysokości 30 groszy za każdy kilogram mleka przeliczonego na mleko o indywidualnej reprezentatywnej zawartości tłuszczu wprowadzony do obrotu ponad przysługującą mu indywidualną kwotę mleczną zadeklarowaną do sprzedaży danemu podmiotowi skupującemu."; 21) art. 16 otrzymuje brzmienie: "Art. 16. 1. Zaliczka, o której mowa w art. 15 ust. 2, jest obliczana przez podmiot skupujący i potrącana przy zapłacie należności za mleko sprzedane przez dostawcę hurtowego od dnia stwierdzenia przez podmiot skupujący przekroczenia przez danego dostawcę przysługującej mu indywidualnej kwoty mlecznej albo części indywidualnej kwoty mlecznej zadeklarowanej do sprzedaży danemu podmiotowi skupującemu. 2. Podmioty skupujące przekazują kwoty pobranych zaliczek na poczet opłaty, w terminie do 14 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na wyodrębniony rachunek oddziału terenowego Agencji właściwego ze względu na miejsce położenia gospodarstwa rolnego, w którym jest prowadzona produkcja mleka."; 22) art. 17 otrzymuje brzmienie: "Art. 17. 1. W terminie określonym w art. 16 ust. 2 podmioty skupujące są obowiązane przesłać: 1) dostawcom hurtowym - informacje o ilości skupionego od nich mleka, przeliczonego na mleko o indywidualnej reprezentatywnej zawartości tłuszczu, ponad przysługującą im indywidualną kwotę mleczną oraz o łącznej kwocie potrąconych zaliczek, 2) dyrektorowi oddziału terenowego Agencji, właściwego ze względu na miejsce położenia gospodarstwa rolnego, w którym jest prowadzona produkcja mleka - zbiorcze zestawienia, które zawierają dane o łącznej ilości mleka, przeliczonego na mleko o indywidualnej reprezentatywnej zawartości tłuszczu, skupionego od poszczególnych dostawców hurtowych ponad przysługujące im indywidualne kwoty mleczne oraz łączną kwotę potrąconych zaliczek. 2. W terminie do dnia 15 maja roku następującego po roku kwotowym podmioty skupujące są obowiązane przesłać: 1) dostawcom hurtowym - informacje o łącznej ilości mleka skupionego od nich w danym roku kwotowym, z podaniem średniej ważonej zawartości tłuszczu w tym mleku, przeliczonego na mleko o indywidualnej reprezentatywnej zawartości tłuszczu, a także o pobranych i przekazanych na rachunek oddziału terenowego Agencji, właściwego ze względu na miejsce położenia gospodarstwa rolnego, zaliczkach na poczet opłaty, 2) dyrektorowi oddziału terenowego Agencji, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, informacje o: łącznej ilości mleka skupionego w danym roku kwotowym od dostawców hurtowych, z podaniem średniej ważonej zawartości tłuszczu w tym mleku, przeliczonego na mleko o indywidualnej reprezentatywnej zawartości tłuszczu, a także o pobranych i przekazanych na rachunek oddziału terenowego Agencji, właściwego ze względu na miejsce położenia gospodarstwa rolnego, zaliczkach na poczet opłaty."; 23) w art. 18 ust. 1-4 otrzymują brzmienie: "1. Dostawcy bezpośredni prowadzą rejestr, w którym wpisują w każdym miesiącu informacje o: 1) ilości mleka wyprodukowanego w gospodarstwie rolnym, 2) ilości mleka zużytego w gospodarstwie rolnym na własne potrzeby, 3) ilości mleka sprzedanego podmiotom skupującym, 4) ilości mleka wprowadzonego do obrotu, 5) ilości mleka wykorzystanego do produkcji przetworów mlecznych, przeznaczonych do bezpośredniego spożycia, wprowadzonych do obrotu, 6) ilości przetworów mlecznych wprowadzonych do obrotu, 7) wysokości posiadanej indywidualnej kwoty mlecznej oraz stopniu jej wykorzystania. 2. W terminie do dnia 15 maja po upływie danego roku kwotowego dostawcy bezpośredni są obowiązani do przekazywania dyrektorom oddziałów terenowych Agencji, właściwych ze względu na miejsce położenia gospodarstwa rolnego, w którym jest prowadzona produkcja mleka, rocznych informacji, o których mowa w ust. 1 pkt 1-6, oraz informacji o ilości mleka wprowadzonego do obrotu i wykorzystanego do produkcji przetworów mlecznych przeznaczonych do bezpośredniego spożycia, ponad przysługującą indywidualną kwotę mleczną. 3. Dostawca bezpośredni jest obowiązany do przechowywania dowodów sprzedaży potwierdzających wprowadzenie do obrotu mleka i przetworów mlecznych przez okres 3 lat od dnia wystawienia dowodu sprzedaży. 4. Dostawca bezpośredni traci prawo do indywidualnej kwoty mlecznej, jeżeli nie spełnił obowiązków, o których mowa w ust. 2 lub 3."; 24) art. 19 otrzymuje brzmienie: "Art. 19. 1. Prezes Agencji na podstawie informacji, o których mowa w art. 17 ust. 2 pkt 2 oraz w art. 18 ust. 2, ustala stopień wykorzystania krajowej kwoty mlecznej przeznaczonej dla dostawców hurtowych oraz stopień wykorzystania krajowej kwoty mlecznej przeznaczonej dla dostawców bezpośrednich i do dnia 1 czerwca pisemnie informuje o tym ministra właściwego do spraw rynków rolnych oraz Komisję Porozumiewawczą. 2. W przypadku przekroczenia krajowej kwoty mlecznej przeznaczonej dla dostawców hurtowych lub dla dostawców bezpośrednich, minister właściwy do spraw rynków rolnych określi, w drodze rozporządzenia: 1) krajowy współczynnik realokacji stanowiący iloraz sumy niewykorzystanych indywidualnych kwot mlecznych przeznaczonych dla dostawców hurtowych i krajowej rezerwy krajowej kwoty mlecznej przeznaczonej dla dostawców hurtowych na dzień 31 marca oraz sumy przekroczeń indywidualnych kwot mlecznych przeznaczonych dla dostawców hurtowych lub 2) krajowy współczynnik realokacji stanowiący iloraz sumy niewykorzystanych indywidualnych kwot mlecznych przeznaczonych dla dostawców bezpośrednich i krajowej rezerwy krajowej kwoty mlecznej przeznaczonej dla dostawców bezpośrednich na dzień 31 marca oraz sumy przekroczeń indywidualnych kwot mlecznych przeznaczonych dla dostawców bezpośrednich."; 25) w art. 22 ust. 3 i 4 otrzymują brzmienie: "3. Rejestr dostawców zawiera: 1) imię i nazwisko oraz numer PESEL lub numer dokumentu potwierdzającego tożsamość albo nazwę i numer NIP dostawcy hurtowego albo dostawcy bezpośredniego, 2) adres miejsca zamieszkania lub adres siedziby, 3) numery dostawców hurtowych i numery dostawców bezpośrednich niepowtarzalne w skali kraju, nadane przez dyrektora oddziału terenowego Agencji przy wpisie do rejestru dostawców, 4) wielkość indywidualnych kwot mlecznych przysługujących poszczególnym dostawcom hurtowym i dostawcom bezpośrednim, 5) numery decyzji, na podstawie których przyznano indywidualne kwoty mleczne, 6) informacje o podstawie, z której wynika prawo dostawcy hurtowego lub dostawcy bezpośredniego do indywidualnej kwoty mlecznej, jeżeli prawo to nie wynika z decyzji, o której mowa w pkt 5, 7) nazwy i adresy podmiotów skupujących, z którymi dostawca podpisał umowy na sprzedaż mleka w ramach przyznanej mu indywidualnej kwoty mlecznej, wraz z określeniem ilości mleka dla każdego z podmiotów skupujących, 8) wielkość powierzchni użytków rolnych gospodarstwa rolnego w hektarach, 9) status prawny posiadanego gospodarstwa rolnego. 4. Wszelkie zmiany danych, o których mowa w ust. 3, dostawca jest obowiązany zgłosić w terminie 14 dni od dnia ich powstania, z zastrzeżeniem art. 10 ust. 4 i art. 12 ust. 4, do dyrektora oddziału terenowego Agencji, właściwego ze względu na miejsce położenia gospodarstwa rolnego."; 26) w art. 24 ust. 3 otrzymuje brzmienie: "3. Minister właściwy do spraw rynków rolnych określi, w drodze rozporządzenia, wymagania co do jakości przetworów mlecznych, o których mowa w ust. 1, oraz metody badań tych przetworów, mając na względzie zapewnienie interwencyjnego zakupu przetworów najwyższej jakości."; 27) w art. 30 pkt 4 otrzymuje brzmienie: "4) śmietanki o zawartości tłuszczu od 35% do 65%,"; 28) w art. 31 ust. 2 otrzymuje brzmienie: "2. Program, o którym mowa w ust. 1, jest sporządzany przez Agencję i zawiera w szczególności: 1) rodzaje przetworów mlecznych objętych dopłatami do przechowywania, z podaniem ich ilości i jakości, 2) minimalny i maksymalny okres przechowywania przetworów mlecznych, 3) maksymalną jednostkową wysokość dopłat do przechowywania 1 tony przetworów mlecznych przez okres jednej doby, 4) wielkość środków finansowych przeznaczonych na dopłaty do przechowywania przetworów mlecznych."; 29) w art. 33 ust. 1 otrzymuje brzmienie: "1. Agencja może stosować dopłaty do: 1) mleka spożywczego z dodatkami lub bez dodatków smakowych oraz mleka fermentowanego z dodatkami lub bez dodatków smakowych, spożywanych przez uczniów szkół podstawowych i gimnazjów, 2) masła lub bezwodnego tłuszczu mlecznego wykorzystanego do produkcji wyrobów cukierniczych, piekarniczych lub lodów, 3) masła zakupionego przez szkoły, przedszkola, żłobki, domy pomocy społecznej, placówki opiekuńczo-wychowawcze, ośrodki adaptacyjnoopiekuńcze, 4) bezwodnego tłuszczu mlecznego zakupionego przez zakłady żywienia zbiorowego, 5) odtłuszczonego mleka w proszku i maślanki w proszku przeznaczonych do karmienia zwierząt lub do produkcji mieszanek paszowych, 6) odtłuszczonego mleka przeznaczonego do produkcji kazeiny i kazeinianów."; 30) w art. 37: a) ust. 3 otrzymuje brzmienie: "3. Komisja Porozumiewawcza składa się z 18 członków, w tym: 1) 8 członków reprezentujących dostawców hurtowych lub bezpośrednich, powoływanych spośród kandydatów zgłoszonych przez ogólnokrajowe branżowe organizacje zrzeszające dostawców hurtowych lub bezpośrednich, 2) 8 członków reprezentujących podmioty skupujące i zakłady przetwórcze niebędące podmiotami skupującymi, powoływanych spośród kandydatów zgłoszonych przez ogólnokrajowe branżowe organizacje zrzeszające zakłady przetwórcze oraz podmioty skupujące niebędące zakładami przetwórczymi, 3) 2 członków reprezentujących samorząd rolniczy, powoływanych spośród kandydatów zgłoszonych przez krajową reprezentację izb rolniczych.", b) ust. 8 otrzymuje brzmienie: "8. Koszty działania Komisji Porozumiewawczej pokrywają organizacje, których kandydaci zostali powołani do Komisji, przy czym koszty obsługi techniczno-biurowej oraz koszty obsługi prawnej dotyczącej Funduszu Promocji Mleczarstwa ponosi Agencja."; 31) w art. 38: a) ust. 1 otrzymuje brzmienie: "1. Do zadań Komisji Porozumiewawczej należy: 1) reprezentowanie interesów dostawców, zakładów przetwórczych i podmiotów skupujących niebędących zakładami przetwórczymi wobec ministra właściwego do spraw rynków rolnych lub innych organów administracji rządowej oraz Prezesa Agencji, a w szczególności opiniowanie: a) propozycji ceny docelowej mleka oraz cen interwencyjnych masła i odtłuszczonego mleka w proszku, b) programów stosowania dopłat do przechowywania, przetwórstwa i konsumpcji produktów mleczarskich, o których mowa w art. 31 i 34, c) decyzji o sprzedaży masła i odtłuszczonego mleka w proszku z zapasów interwencyjnych Agencji na rynek krajowy, d) projektów regulacji prawnych dotyczących rynku mleka i przetworów mlecznych, 2) ustalanie szczegółowych zasad rozdysponowania krajowej rezerwy krajowej kwoty mlecznej, 3) ustalanie zasad współdziałania w warunkach rynkowych między dostawcami, zakładami przetwórczymi i podmiotami skupującymi niebędącymi zakładami przetwórczymi, 4) ustalanie szczegółowych zasad gospodarowania funduszem promocji, o którym mowa w art. 39, a w szczególności coroczne ustalanie planu finansowego tego funduszu.", b) po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu: "1a. Minister właściwy do spraw rynków rolnych zatwierdza szczegółowe zasady ustalone przez Komisję Porozumiewawczą, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 4."; 32) w art. 39 w ust. 1: a) pkt 2 i 3 otrzymują brzmienie: "2) promocja produktów mleczarskich w kraju i za granicą, 3) pomoc w organizacji wystaw lub udziału w targach, związanych z hodowlą bydła mlecznego, produkcją lub przetwórstwem mleka w kraju i za granicą,", b) w pkt 5 kropkę na końcu zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 6 i 7 w brzmieniu: "6) wspieranie działalności krajowych mleczarskich organizacji branżowych we współpracy z branżowymi organizacjami międzynarodowymi, 7) dofinansowywanie szkoleń dostawców oraz podmiotów skupujących.".


Art. 2. Podmioty skupujące, które nie złożyły wniosku o wpis do rejestru podmiotów skupujących na podstawie art. 43 ust. 1 ustawy wymienionej w art. 1, mogą złożyć ten wniosek na podstawie art. 7 ustawy, o której mowa w art. 1.


Art. 3. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt 9, który wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2004 r.


Ustawa z dnia 12 września 2003 r. o zmianie ustawy o zasadach uznawania nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej kwalifikacji do wykonywania zawodów regulowanych oraz o zmianie niektórych ustaw[1]

Art. 1. W ustawie z dnia 26 kwietnia 2001 r. o zasadach uznawania nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej kwalifikacji do wykonywania zawodów regulowanych (Dz.U. Nr 87, poz. 954 oraz z 2002 r. Nr 71, poz. 655) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 2: a) pkt 4 otrzymuje brzmienie: "4) państwie wnioskodawcy - oznacza to państwo, w którym wnioskodawca uzyskał kwalifikacje do wykonywania zawodu,", b) w pkt 7: - lit. b otrzymuje brzmienie: "b) dokumenty wydane przez uprawnioną instytucję, potwierdzające ukończenie studiów wyższych o co najmniej trzyletnim okresie kształcenia lub odpowiednio dłuższym, w przypadku nauki w niepełnym wymiarze, a także ukończenie szkolenia zawodowego, o ile jest wymagane - stanowiące jednocześnie potwierdzenie posiadania kwalifikacji do wykonywania zawodu, niebędącego w państwie wniosko dawcy zawodem regulowanym, oraz dodatkowo dokumenty poświadczające wykonywanie w państwie członkowskim Unii Europejskiej przez wniosko dawcę zawodu przez dwa lata w czasie odpowiadającym pełnemu wymiarowi czasu pracy w okresie ostatnich dziesięciu lat, z tym że wykonywanie zawodu przez dwa lata nie jest wymagane, jeżeli wnioskodawca posiada dokument potwierdzający ukończenie kształcenia regulowanego, albo", - po lit. b dodaje się lit. c w brzmieniu: "c) dokument potwierdzający ukończenie w państwie członkowskim Unii Europejskiej kształcenia regulowanego, świadczący o posiadaniu kwalifikacji na poziomie trzecim,", c) w pkt 8 lit. b otrzymuje brzmienie: "b) dokumenty wydane przez uprawnioną instytucję, potwierdzające ukończenie nauki o okresie kształcenia co najmniej rocznym, lecz krótszym niż trzy lata, lub odpowiednio dłuższym w przypadku nauki w niepełnym wymiarze, podejmowanej na podstawie świadectwa uprawniającego do kształcenia w systemie szkolnictwa wyższego, a także dodatkowo ukończenie szkolenia zawodowego, o ile jest to wymagane - stanowiące jednocześnie potwierdzenie posiadania kwalifikacji do wykonywania zawodu, który w państwie wnioskodawcy nie jest zawodem regulowanym, oraz dodatkowo dokumenty poświadczające wykonywanie w państwie członkowskim Unii Europejskiej przez wnioskodawcę zawodu przez dwa lata w czasie odpowiadającym pełnemu wymiarowi czasu pracy lub odpowiednio dłużej w przypadku wykonywania zawodu w niepełnym wymiarze czasu pracy, w okresie ostatnich dziesięciu lat, albo", d) w pkt 9 lit. a i b otrzymują brzmienie: "a) dokumenty potwierdzające wykształcenie lub szkolenie, wydane przez uprawnioną instytucję, poświadczające, po zakończeniu nauki z zakresu szkoły średniej ogólnej, technicznej lub zawodowej, ukończenie: - kształcenia lub szkolenia innego niż wymienione w pkt 8 lit. a pierwsze tiret, w instytucji szkolnictwa lub w zakładzie pracy, uzupeł nionego dodatkowo okresem próbnym lub okresem praktyki zawodowej, o ile jest to wymagane, lub - okresu próbnego lub praktyki zawodowej uzupełniającej naukę z zakresu szkoły średniej, stanowiące jednocześnie potwierdzenie posiadania kwalifikacji wymaganych do podjęcia i wykonywania zawodu regulowanego w państwie wnioskodawcy, jeżeli ponad połowę kształcenia i szkolenia odbyto w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub poza obszarem Unii Europejskiej w instytucji prowadzącej kształcenie i szkolenie na podstawie przepisów państwa członkowskiego Unii Europejskiej, albo gdy wnioskodawca uzyskał dwuletnie doświadczenie zawodowe poświadczone przez państwo członkowskie Unii Europejskiej, które uznało dokumenty uzyskane w państwie innym niż państwo członkowskie Unii Europejskiej, albo b) dokumenty wydane przez uprawnioną instytucję po zakończeniu nauki z zakresu szkoły średniej ogólnej, technicznej lub zawodowej, świadczące o ukończeniu: - kształcenia lub szkolenia odbytego w instytucji szkolnictwa lub zakładzie pracy, uzupełnionego dodatkowo okresem próbnym lub okresem praktyki zawodowej, o ile jest to wymagane, lub - okresu próbnego lub praktyki zawodowej uzupełniającej naukę z zakresu szkoły średniej, stanowiące jednocześnie potwierdzenie posiadania kwalifikacji do wykonywania zawodu, który w państwie wnioskodawcy nie jest zawodem regulowanym, oraz dodatkowo dokumenty poświadczające wykonywanie w państwie członkowskim Unii Europejskiej przez wnioskodawcę zawodu przez dwa lata w czasie odpowiadającym pełnemu wymiarowi czasu pracy lub odpowiednio dłużej w przypadku wykonywania zawodu w niepełnym wymiarze czasu pracy, w okresie ostatnich dziesięciu lat, albo", e) pkt 15 otrzymuje brzmienie: "15) doświadczeniu zawodowym - oznacza to wykonywanie przez wnioskodawcę zawodu w państwie członkowskim Unii Europejskiej,"; 2) w art. 5 dodaje się ust. 3 w brzmieniu: "3. W przypadku wnioskodawcy, który odbywa staż adaptacyjny lub przystępuje do testu umiejętności, bieg terminu, o którym mowa w ust. 2, ulega zawieszeniu do dnia uzyskania przez właściwy organ oceny, o której mowa w art. 15."; 3) w art. 7 ust. 3 otrzymuje brzmienie: "3. Wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie uznania kwalifikacji powinien zawierać w szczególności: 1) imię, nazwisko, datę i miejsce urodzenia wnioskodawcy, 2) nazwę państwa wnioskodawcy, 3) określenie zawodu regulowanego, dla którego wykonywania mają być uznane kwalifikacje wnioskodawcy, 4) informację o posiadanych kwalifikacjach, w tym o wykształceniu i doświadczeniu zawodowym wnioskodawcy, 5) informacje o odbytym kształceniu regulowanym."; 4) w art. 10 pkt 2 otrzymuje brzmienie: "2) odpowiednio, posiadanie kwalifikacji na poziomie trzecim lub kwalifikacji na poziomie drugim, a właściwy organ stwierdzi, że okres praktyki zawodowej odbywanej z udziałem wykwalifikowanego przedstawiciela zawodu, składającej się na posiadane kwalifikacje, jest krótszy o co najmniej rok od okresu praktyki zawodowej wymaganej przepisami regula cyjnymi, może uzależnić decyzję od udokumentowania przez wnioskodawcę posiadania doświadczenia zawodowego o okresie nie dłuższym niż okres, o który krócej trwała praktyka zawodowa wnioskodawcy, z uwzględnieniem doświadczenia zawodowego w przypadku, o którym mowa w art. 2 pkt 7 lit. b i pkt 8 lit. b, z tym że udokumentowania doświadczenia zawodowego nie wymaga się, jeżeli wnioskodawca posiada dokument potwierdzający ukończenie kursu wymienionego w załączniku nr 2 lub 3 do ustawy."; 5) w art. 11: a) ust. 1 otrzymuje brzmienie: "1. W przypadku gdy program kształcenia i szkolenia odbytego przez wnioskodawcę w jego państwie różni się znacząco od programu kształcenia i szkolenia wymaganego w Rzeczypospolitej Polskiej albo jeżeli zakres wykonywanego przez wnioskodawcę w jego państwie zawodu różni się od zakresu tego zawodu w Rzeczypospolitej Polskiej, właściwy organ może uzależnić decyzję o uznaniu kwalifikacji od odbycia przez wnioskodawcę stażu adaptacyjnego albo przystąpienia do testu umiejętności, jeżeli wiedza nabyta przez wnioskodawcę podczas zdobywania doświadczenia zawodowego nie pozwoliła na zrównoważenie różnic programowych kształcenia i szkolenia wymaganego w Rzeczypospolitej Polskiej.", b) dodaje się ust. 4 w brzmieniu: "4. Wnioskodawca ponosi koszty odbywania stażu adaptacyjnego albo przeprowadzania testu umiejętności."; 6) art. 13 otrzymuje brzmienie: "Art. 13. 1. Uprawnienie do wyboru stażu adaptacyjnego albo testu umiejętności, o którym mowa w art. 11 ust. 3, może zostać wyłączone w przypadku zawodów regulowanych: 1) których wykonywanie wymaga dokładnej znajomości prawa polskiego, a ich zasadniczą i trwałą cechą jest udzielanie porad i pomocy związanej z prawem polskim, albo 2) w stosunku do których Komisja Europejska pozytywnie rozpatrzyła wniosek Rzeczypospolitej Polskiej w sprawie wyłączenia uprawnienia wyboru zastrzeżonego dla wnioskodawcy. 2. Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego oraz minister właściwy do spraw oświaty i wychowania określą, w drodze roz porządzenia, zawody, o których mowa w ust. 1 pkt 1, a także określą dla każdego z zawodów obowiązek odbywania stażu adaptacyjnego albo przystąpienia do testu umiejętności. 3. Prezes Rady Ministrów ogłasza w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", w drodze obwieszczenia, zawody, o których mowa w ust. 1 pkt 2."; 7) w art. 14 ust. 3 otrzymuje brzmienie: "3. Wnioskodawca, o którym mowa w ust. 1, ma prawo posługiwać się także tytułem uzyskanym w systemie szkolnictwa, albo jego skrótem, w oryginalnym brzmieniu wraz z podaniem nazwy i siedziby instytucji, która nadała ten tytuł."; 8) art. 15 otrzymuje brzmienie: "Art. 15. Ministrowie kierujący działami administracji rządowej, właściwi w sprawach uznawania kwalifikacji w zawodach regulowanych należących do danego działu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw szkolnictwa wyższego oraz ministrem właściwym do spraw oświaty i wychowania, określą, w drodze rozporządzenia: 1) warunki, sposób i tryb odbywania stażu adaptacyjnego, sposób i tryb wykonywania nadzoru nad odbywaniem stażu oraz oceny nabytych przez wnioskodawcę umiejętności, a także sposób ustalania kosztów odbywania stażu adaptacyjnego oraz tryb ich ponoszenia, 2) warunki, sposób i tryb przeprowadzania testu umiejętności oraz oceny wykazanych przez wnioskodawcę umiejętności, a także sposób ustalania kosztów przeprowadzania testu umiejętności oraz tryb ich ponoszenia - kierując się odrębnościami w wykonywaniu zawodów w państwach członkowskich Unii Europejskiej oraz specyfiką i szczególnymi wymaganiami dotyczącymi wykonywania zawodów regulowanych w Rzeczypospolitej Polskiej."; 9) po art. 16 dodaje się art. 16a i 16b w brzmieniu: "Art. 16a. Ilekroć przepisy regulacyjne lub przepisy odrębne uzależniają podjęcie lub kontynuowanie wykonywania zawodu regulowanego od określonej sytuacji finansowej wnioskodawcy - właściwy organ, ustalając spełnienie tej przesłanki, uznaje zaświadczenie wydane przez bank prowadzący działalność w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej, z którego pochodzi lub przybywa wnioskodawca, jako równorzędne zaświadczeniu wydanemu przez bank prowadzący działalność na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej.


Art. 16b. Ilekroć przepisy regulacyjne lub przepisy odrębne przewidują obowiązek ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej osoby wykonującej zawód regulowany, w przypadku gdy osoba ta zawrze umowę ubezpieczenia z zakładem ubezpieczeń z innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, obowiązek ten będzie uważany za spełniony, jeżeli osoba ta przedstawi dowód zawarcia umowy ubezpieczenia spełniającej warunki określone w tych przepisach.".


Art. 2. W ustawie z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dz.U. z 1999 r. Nr 82, poz. 928, z późn. zm.)[2] w art. 4a ust. 3 otrzymuje brzmienie: "3. Minister kierujący działem administracji rządowej może, w drodze rozporządzenia, upoważnić do wykonywania zadania określonego w ust. 1, organ lub jednostkę organizacyjną podległą ministrowi, organ samorządu zawodowego, organizację gospodarczą lub organ rejestrowy.".


Art. 3. W ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. Nr 137, poz. 887, z późn. zm.)[3] w art. 7 dodaje się pkt 6 w brzmieniu: "6) odbywającym na podstawie nieodpłatnych umów cywilnoprawnych staż adaptacyjny wnioskodawcom-obywatelom państwa członkowskiego Unii Europejskiej w postępowaniu w sprawie uznania kwalifikacji do wykonywania zawodu regulowanego lub działalności regulowanej - w rozumieniu odpowiednio przepisów o zasadach uznawania nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej kwalifikacji do wykonywania zawodów regulowanych lub przepisów o zasadach uznawania nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej kwalifikacji do podejmowania lub wykonywania niektórych działalności.".


Art. 4. W ustawie z dnia 9 września 2000 r. o opłacie skarbowej (Dz.U. Nr 86, poz. 960, z późn. zm.)[4] w załączniku wprowadza się następujące zmiany: 1) w części II po ust. 15 dodaje się ust. 15a w brzmieniu: 15a. Od decyzji w sprawie uznania kwalifikacji: 1. do wykonywania zawodu regulowanego w rozumieniu przepisów o zasadach uznawania nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej 500 zł kwalifikacji do wykonywania zawodów regulowanych, 2. do podejmowania lub wykonywania działalności regulowanej w rozumieniu przepisów o zasadach 500 zł uznawania nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej kwalifikacji do podejmowania lub wykonywania niektórych działalności 2) w części IV uchyla się ust. 40.


Art. 5. W ustawie z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów (Dz.U. z 2001 r. Nr 5, poz. 42, z 2002 r. Nr 23, poz. 221, Nr 153, poz. 1271 i Nr 240 poz. 2052 oraz z 2003 r. Nr 124, poz. 1152) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 8 pkt 4 otrzymuje brzmienie: "4) nadawanie i pozbawianie uprawnień budowlanych w specjalnościach, o których mowa w art. 14 ust. 1 pkt 1-5 ustawy - Prawo budowlane, zwanych dalej "uprawnieniami budowlanymi", uznawanie kwalifikacji zawodowych cudzoziemców, z zastrzeżeniem art. 8a, oraz nadawanie tytułu rzeczoznawcy budowlanego,"; 2) po art. 8 dodaje się art. 8a w brzmieniu: "Art. 8a. Zasady uznawania nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej kwalifikacji do wykonywania zawodów regulowanych określają odrębne przepisy.".


Art. 6. W ustawie z dnia 10 maja 2002 r. o zasadach uznawania nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej kwalifikacji do podejmowania lub wykonywania niektórych działalności (Dz.U. Nr 71, poz. 655) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 2 pkt 7 otrzymuje brzmienie: "7) państwie wnioskodawcy - oznacza to państwo, w którym wnioskodawca wykonywał działalność, lub państwo, w którym wnioskodawca uzyskał formalne kwalifikacje,"; 2) w art. 5 dodaje się ust. 3 w brzmieniu: "3. W przypadku wnioskodawcy, który odbywa staż adaptacyjny lub przystępuje do testu umiejętności, bieg terminu, o którym mowa w ust. 2, ulega zawieszeniu do dnia uzyskania przez właściwy organ oceny, o której mowa w art. 10 ust. 5."; 3) w art. 10: a) ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie: "1. Jeżeli wnioskodawca nie posiada dokumentów świadczących o spełnieniu wymagań, o których mowa w art. 9, właściwy organ nie może wydać decyzji o nieuznaniu kwalifikacji wnioskodawcy bez rozpatrzenia formalnych kwalifikacji, jeżeli wnioskodawca przedstawi je wraz z wnioskiem lub dołączy do wniosku na wezwanie właściwego organu. 2. Jeżeli wnioskodawca posiada formalne kwalifikacje do podjęcia lub wykonywania działalności, o których mowa w ust. 1, właściwy organ przeprowadza postępowanie w sprawie uznania kwalifikacji zgodnie z zasadami określonymi w art. 11 i 14 ustawy z dnia 26 kwietnia 2001 r. o zasadach uznawania nabytych w państwach członkowskich Unii Euro pejskiej kwalifikacji do wykonywania zawodów regulowanych (Dz.U. Nr 87, poz. 954, z 2002 r. Nr 71, poz. 655 oraz z 2003 r. Nr ..., poz. ...).", b) ust. 5 otrzymuje brzmienie: "5. Ministrowie kierujący działami administracji rządowej, właściwi w sprawach uznawania kwalifikacji w działalnościach należących do danego działu, określą w drodze rozporządzenia: 1) warunki, sposób i tryb odbywania stażu adaptacyjnego, sposób i tryb wykonywania nadzoru nad odbywaniem stażu oraz oceny nabytych przez wnioskodawcę umiejętności, a także sposób ustalania kosztów odbywania stażu adaptacyjnego oraz tryb ich ponoszenia, 2) warunki, sposób i tryb przeprowadzania testu umiejętności oraz oceny wykazanych przez wnioskodawcę umiejętności, a także sposób ustalania kosztów przeprowadzania testu umiejętności oraz tryb ich ponoszenia - kierując się odrębnościami w wykonywaniu działalności w państwach członkowskich Unii Europejskiej oraz specyfiką i szczególnymi wymaganiami dotyczącymi podejmowania lub wykonywania działalności w Rzeczypospolitej Polskiej."; 4) w załączniku: a) w Liście nr I w Dziale 36 w Grupie 366 Opis otrzymuje brzmienie: "Produkcja instalacji i wyposażenia dla kopalń, odlewni żeliwa i staliwa (zlokalizowanych przy hutach) i dla budownictwa; produkcja urządzeń do mechanicznego podawania", b) w Liście nr V dodaje się pkt 8 w brzmieniu: "8. Działalności wykonywane na własny rachunek w handlu hurtowym, z wyjątkiem handlu hurtowego w zakresie produktów medycznych i farmaceutycznych, produktów toksycznych i patogenicznych oraz węgla (ex grupa 611).".


Art. 7. W ustawie z dnia 23 stycznia 2003 r. o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia (Dz.U. Nr 45, poz. 391, Nr 73, poz. 660, Nr 96, poz. 874, Nr 122, poz. 1143, Nr 128, poz. 1176 i Nr 135, poz. 1268) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 5 dodaje się pkt 30 w brzmieniu: "30) odbywającym staż adaptacyjny - rozumie się przez to odbywającego staż adaptacyjny wnioskodawcę w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 26 kwietnia 2001 r. o zasadach uznawania nabytych w państwach członkowskich Unii Euro pejskiej kwalifikacji do wykonywania zawodów regulowanych (Dz.U. Nr 87, poz. 954, z 2002 r. Nr 71, poz. 655 oraz z 2003 r. Nr ..., poz. ...) lub odbywającego staż adaptacyjny wnioskodawcę w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 10 maja 2002 r. o zasadach uznawania nabytych w państwach człon kowskich Unii Europejskiej kwalifikacji do podejmowania lub wykonywania niektórych działalności (Dz.U. Nr 71, poz. 655 oraz z 2003 r. Nr ..., poz. ...),"; 2) w art. 7 ust. 1 otrzymuje brzmienie: "1. Ubezpieczonymi w Funduszu są również: 1) cudzoziemcy - studenci i uczestnicy studiów doktoranckich, którzy studiują w Rzeczypospolitej Polskiej, oraz absolwenci, którzy odbywają w Rzeczypospolitej Polskiej obowiązkowy staż; 2) cudzoziemcy - członkowie zakonów oraz alumni wyższych seminariów duchownych i teologicznych, postulanci, nowicjusze i junioryści zakonów i ich odpowiednicy przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy, zezwolenia na osiedlenie się lub zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony; 3) cudzoziemcy - odbywający staż adaptacyjny - jeżeli ubezpieczają się dobrowolnie."; 3) w art. 11 w ust. 3 dodaje się pkt 3 w brzmieniu: "3) osobę, o której mowa w art. 7 ust. 1 pkt 3, stanowi kwota deklarowanego miesięcznego dochodu, jednakże nie niższa od kwoty minimalnego wynagrodzenia.".


Art. 8. Akty wykonawcze wydane na podstawie: 1) art. 13 ust. 2 i art. 15 ustawy wymienionej w art. 1 - zachowują moc do czasu wydania aktów wykonawczych na podstawie art. 13 ust. 2 i art. 15 ustawy wymienionej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą; 2) art. 4a ust. 3 ustawy wymienionej w art. 2 - zachowują moc do czasu wydania aktów wykonawczych na podstawie art. 4a ust. 3 ustawy wymienionej w art. 2, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.


Art. 9. Ustawa wchodzi w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej, z wyjątkiem art. 2, który wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia. _______________________________ [1] Niniejszą ustawą zmienia się ustawy: ustawę z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej, ustawę z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, ustawę z dnia 9 września 2000 r. o opłacie skarbowej, ustawę z dnia 15 grudnia 2001 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów, ustawę z dnia 10 maja 2002 r. o zasadach uznawania nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej kwalifikacji do podejmowania lub wykonywania niektórych działalności, ustawę z dnia 23 stycznia 2003 r. o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia. [2] Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz.U. z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 43, poz. 489, Nr 48, poz. 550, Nr 62, poz. 718, Nr 70, poz. 816, Nr 73, poz. 852, Nr 109, poz. 1158 i Nr 122, poz. 1314 i 1321, z 2001 r. Nr 3, poz. 18, Nr 5, poz. 43 i 44, Nr 42, poz. 475, Nr 63, poz. 634, Nr 73, poz. 761, Nr 76, poz. 811, Nr 87, poz. 954, Nr 102, poz. 1116, Nr 113, poz. 1207, Nr 115, poz. 1229, Nr 123, poz. 1353, Nr 125, poz. 1371, Nr 126, poz. 1382, Nr 129, poz. 1441, Nr 130, poz. 1450 i Nr 154, poz. 1800, z 2002 r. Nr 25, poz. 253, Nr 41, poz. 365, Nr 71, poz. 655, Nr 74, poz. 676, Nr 89, poz. 804, Nr 93, poz. 820, Nr 130, poz. 1112 i Nr 135, poz. 1145 oraz z 2003 r. Nr 52, poz. 450, Nr 64, poz. 592, Nr 65, poz. 595, Nr 84, poz. 774, Nr 96, poz. 874 i Nr 137, poz. 1302. [3] Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz.U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 i 1126, z 1999 r. Nr 26, poz. 228, Nr 60, poz. 636, Nr 72, poz. 802, Nr 78, poz. 875 i Nr 110, poz. 1256, z 2000 r. Nr 9, poz. 118, Nr 95, poz. 1041, Nr 104, poz. 1104 i Nr 119, poz. 1249, z 2001 r. Nr 8, poz. 64, Nr 27, poz. 298, Nr 39, poz. 459, Nr 72, poz. 748, Nr 100, poz. 1080, Nr 110, poz. 1189, Nr 111, poz. 1194, Nr 130, poz. 1452 i Nr 154, poz. 1792, z 2002 r. Nr 25, poz. 253, Nr 41, poz. 365, Nr 74, poz. 676, Nr 155, poz. 1287, Nr 169, poz. 1387, Nr 199, poz. 1673, Nr 200, poz. 1679, Nr 241, poz. 2074 oraz z 2003 r. Nr 56, poz. 498, Nr 65, poz. 595, Nr 135, poz. 1268 i Nr 149, poz. 1450. [4] Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz.U. z 2001 r. Nr 5, poz. 43, Nr 60, poz. 610, Nr 76, poz. 811, Nr 87, poz. 954, Nr 100, poz. 1085 i Nr 129, poz. 1441, z 2002 r. Nr 71, poz. 655, Nr 135, poz. 1143, Nr 141, poz. 1178 i poz. 1180 i Nr 216, poz. 1824 oraz z 2003r. Nr 7, poz. 78, Nr 96, poz. 874, Nr 124, poz. 1154 i Nr 128, poz. 1176.


Ustawa z dnia 29 czerwca 2007 r. o zmianie ustawy o muzeach

Art. 1. W ustawie z dnia 21 listopada 1996 r. o muzeach (Dz. U. z 1997 r. Nr 5, poz. 24, z późn. zm.[1])) wprowadza się następujące zmiany: 1) art. 1 otrzymuje brzmienie: „Art. 1. Muzeum jest jednostką organizacyjną nienastawioną na osiąganie zysku, której celem jest gromadzenie i trwała ochrona dóbr naturalnego i kulturalnego dziedzictwa ludzkości o charakterze materialnym i niematerialnym, informowanie o wartościach i treściach gromadzonych zbiorów, upowszechnianie podstawowych wartości historii, nauki i kultury polskiej oraz światowej, kształtowanie wrażliwości poznawczej i estetycznej oraz umożliwianie korzystania ze zgromadzonych zbiorów.”; 2) w art. 2: a) pkt 2 otrzymuje brzmienie: „2) katalogowanie i naukowe opracowywanie zgromadzonych zbiorów,”, b) pkt 4 i 5 otrzymują brzmienie: „4) zabezpieczanie i konserwację zbiorów oraz, w miarę możliwości, zabezpieczanie zabytków archeologicznych nieruchomych oraz innych nieruchomych obiektów kultury materialnej i przyrody, 5) urządzanie wystaw stałych i czasowych,”, c) po pkt 7 dodaje się pkt 7a w brzmieniu: „7a) popieranie i prowadzenie działalności artystycznej i upowszechniającej kulturę,”, d) pkt 8 i 9 otrzymują brzmienie: „8) udostępnianie zbiorów do celów edukacyjnych i naukowych, 9) zapewnianie właściwych warunków zwiedzania oraz korzystania ze zbiorów i zgromadzonych informacji,”; 3) w art. 5: a) ust. 5 otrzymuje brzmienie: „5. Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych, określi w drodze rozporządzenia: 1) szczegółowy zakres i tryb zabezpieczania zbiorów przed pożarem, kradzieżą i innym niebezpieczeństwem grożącym zniszczeniem lub utratą zbiorów, 2) sposoby przygotowania zbiorów do ewakuacji w razie powstania zagrożenia – mając na względzie niedopuszczenie do sytuacji, w której zbiory mogą być utracone, uszkodzone lub zniszczone, oraz ochronę miejsca przechowywania i eksponowania zbiorów oraz ich ochronę w czasie transportu.”, b) dodaje się ust. 6 w brzmieniu: „6. Muzea państwowe i rejestrowane muzea samorządowe mają prawo używania okrągłej pieczęci z wizerunkiem orła ustalonym dla godła Rzeczypospolitej Polskiej oraz nazwą muzeum w otoku.”; 4) art. 6 otrzymuje brzmienie: „Art. 6. 1. Muzeum działa na podstawie statutu nadanego przez podmiot, o którym mowa w art. 5 ust. 1, w uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, z zastrzeżeniem ust. 5. 2. Statut określa w szczególności: 1) nazwę, teren działania i siedzibę muzeum, 2) zakres działania, 3) rodzaj i zakres gromadzonych zbiorów, 4) organ zarządzający i nadzorujący oraz organy doradcze i sposób ich powoływania, 5) sposób uzyskiwania środków finansowych, 6) zasady dokonywania zmian w statucie, 7) zasady prowadzenia działalności, o której mowa w art. 9, jeżeli muzeum zamierza taką działalność prowadzić. 3. Pierwszy statut nadany muzeum, statut muzeum w organizacji, zawiera postanowienia regulujące proces organizowania muzeum i obowiązuje do czasu jego zakończenia. Za dzień zakończenia organizowania muzeum przyjmuje się dzień otwarcia wystawy stałej. 4. Po dniu zakończenia organizowania muzeum nadaje się muzeum statut zgodnie z wymogami określonymi w ust. 2. 5. Uzgodnień, o których mowa w ust. 1, dokonuje także, w zakresie swojej właściwości, Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa. 6. Muzeum nieposiadające osobowości prawnej, w tym muzeum funkcjonujące w ramach struktury jednostki organizacyjnej, działa na podstawie regulaminu nadanego przez podmiot, o którym mowa w art. 5 ust. 1. Przepisy ust. 1-4 stosuje się odpowiednio do regulaminu. 7. Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego prowadzi spis uzgodnionych regulaminów, o których mowa w ust. 6.”; 5) art. 7 otrzymuje brzmienie: „Art. 7. 1. Przy ministrze właściwym do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego działa Rada do Spraw Muzeów jako organ opiniodawczo-doradczy w sprawach zarządzania, finansowania oraz polityki kulturalnej w zakresie muzealnictwa. 2. Rada do Spraw Muzeów składa się z 21 członków, w tym 10 wskazanych przez ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego oraz 11 wybranych na zjeździe muzeów rejestrowanych. 3. Kadencja Rady do Spraw Muzeów trwa 3 lata. 4. Członków Rady do Spraw Muzeów powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego. Rada wybiera Przewodniczącego ze swojego grona. 5. Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres działania Rady do Spraw Muzeów, sposób powoływania jej członków oraz Przewodniczącego, uwzględniając przy tym ich wiedzę merytoryczną, niezbędną przy pełnionej w niej funkcji.”; 6) art. 10 otrzymuje brzmienie: „Art. 10. 1. Wstęp do muzeów jest odpłatny, chyba że właściwy podmiot, o którym mowa w art. 5 ust. 1, postanowi o nieodpłatnym wstępie do muzeum. 2. W jednym dniu tygodnia wstęp na wystawy stałe muzeów jest nieodpłatny. 3. Dyrektor muzeum ustala i podaje do publicznej wiadomości, w sposób zwyczajowo przyjęty, wysokość opłat za wstęp do muzeum oraz dzień, o którym mowa w ust. 2. Dyrektor muzeum może zwolnić z opłat za wstęp. 4. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, grupy osób, którym przysługuje ulga w opłacie lub zwolnienie z opłaty za wstęp do muzeów państwowych, oraz rodzaje dokumentów potwierdzających ich uprawnienia, uwzględniając przy tym odpowiednio przepisy obowiązujące w państwach członkowskich Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej oraz w państwach członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym. 5. Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, po zasięgnięciu opinii Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, ustali, w drodze rozporządzenia, wykaz państwowych muzeów martyrologicznych, do których wstęp jest bezpłatny, ze względu na szczególny charakter historyczny i edukacyjny tych muzeów.”; 7) w art. 11: a) ust. 2 otrzymuje brzmienie: „2. Rada muzeum: 1) sprawuje nadzór nad wypełnianiem przez muzeum jego powinności wobec zbiorów i społeczeństwa, w szczególności nad realizacją celów określonych w art. 1, 2) ocenia, na podstawie przedłożonego przez dyrektora muzeum sprawozdania rocznego z działalności, działalność muzeum oraz opiniuje przedłożony przez dyrektora roczny plan działalności.”, b) ust. 4 otrzymuje brzmienie: „4. Rada muzeum liczy od 5 do 15 członków. Członków rady muzeum powołuje i odwołuje właściwy podmiot, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lub 3. Rada muzeum wybiera ze swojego grona przewodniczącego.”, c) w ust. 5 pkt 2 otrzymuje brzmienie: „2) właściwe ze względu na siedzibę muzeum organy jednostek samorządu terytorialnego, z wyjątkiem jednostki samorządu terytorialnego, o której mowa w art. 5 ust. 3,”, d) ust. 6 otrzymuje brzmienie: „6. Członkowie rady muzeum wskazani przez podmiot, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lub 3, stanowią nie więcej niż 1/3 składu rady muzeum.”, e) po ust. 7 dodaje się ust. 7a i 7b w brzmieniu : „7a. Członkom rady muzeum mogą przysługiwać diety oraz zwrot kosztów przejazdów i noclegów na zasadach określonych w przepisach regulujących należności przysługujące pracownikowi, zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju, o ile nie otrzymują ich z innego tytułu. Wydatki te pokrywa muzeum. 7b. Dyrektor muzeum przyznaje należności, o których mowa w ust. 7a, jeżeli środki na ten cel są ujęte w planie finansowym muzeum na dany rok.”, f) ust. 9 otrzymuje brzmienie: „9. Rada muzeum, w przypadku ogłoszenia konkursu na stanowisko dyrektora, wyznacza do składu komisji konkursowej określonej w art. 16 ust. 4 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2001 r. Nr 13, poz. 123, z późn. zm.[2])) dwóch dodatkowych członków.”, g) uchyla się ust. 10; 8) art. 13 otrzymuje brzmienie: „Art. 13. 1. W celu potwierdzenia wysokiego poziomu merytorycznej działalności i znaczenia zbiorów oraz w celu ewidencjonowania muzeów spełniających te warunki, minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego prowadzi Państwowy Rejestr Muzeów, zwany dalej „Rejestrem”. 2. Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego uzależnia wpis do Rejestru, w szczególności od znaczenia posiadanych przez muzeum zbiorów, zespołu wykwalifikowanych pracowników, pomieszczeń i stałego źródła finansowania – zapewniających spełnienie statutowych celów muzeum. 3. Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego określi, w drodze rozporządzenia: 1) sposób prowadzenia Rejestru, 2) wzór wniosku o wpis do Rejestru, 3) warunki i tryb dokonywania wpisów w Rejestrze, 4) okoliczności, w jakich można zarządzić kontrolę w celu ustalenia, czy muzeum spełnia nadal warunki wpisu do Rejestru – biorąc pod uwagę uprawnienia nadzorcze ministra nad muzeami. 4. Z dniem wpisu do Rejestru muzeum jest uprawnione do używania nazwy „muzeum rejestrowane”. 5. Muzeum rejestrowane korzysta ze szczególnej ochrony i pomocy finansowej państwa. 6. Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej wykaz muzeów rejestrowanych.”; 9) art. 16 otrzymuje brzmienie: „Art. 16. Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, po zasięgnięciu opinii Rady do Spraw Muzeów, może w muzeach rejestrowanych, bezpośrednio mu podległych, powierzyć swoje uprawnienia radzie powierniczej, w zakresie: 1) nadzoru nad wypełnianiem przez muzeum jego powinności wobec zbiorów i społeczeństwa, 2) bezpośredniego nadzoru nad realizacją celów określonych w art. 1, 3) powoływania i odwoływania dyrektora muzeum.”; 10) po art. 19 dodaje się art. 19a w brzmieniu: „Art. 19a. 1. Członkom rady powierniczej może przysługiwać zwrot kosztów przejazdów na zasadach określonych w przepisach regulujących należności przysługujące pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju oraz wynagrodzenie za udział w posiedzeniu rady powierniczej. Wydatki te pokrywa muzeum. 2. Dyrektor muzeum przyznaje zwrot kosztów przejazdów, jeżeli środki na ten cel są ujęte w planie finansowym muzeum na dany rok. 3. Podmiot, o którym mowa w art. 16 lub 17, przyznaje wynagrodzenie, o którym mowa w ust 1, oraz ustala jego wysokość. 4. W przypadku przyznania wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 1, nie może być ono wyższe niż: 1) dla przewodniczącego rady – 50%, 2) dla pozostałych członków rady – 45%, – minimalnego wynagrodzenia przewidzianego w przepisach o minimalnym wynagrodzeniu za pracę.”; 11) w art. 21: a) ust. 1 otrzymuje brzmienie: „1. Muzealiami są rzeczy ruchome i nieruchomości stanowiące własność muzeum i wpisane do inwentarza muzealiów. Muzealia stanowią dobro narodowe.”, b) po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu: „1a. W przypadku muzeum nieposiadającego osobowości prawnej, muzealiami są rzeczy ruchome i nieruchomości stanowiące własność podmiotu, który utworzył muzeum oraz wpisane do inwentarza muzealiów.”; 12) uchyla się art. 22; 13) w art. 23: a) ust. 1 otrzymuje brzmienie: „1. Muzea państwowe i samorządowe mogą dokonywać zamiany, sprzedaży lub darowizny muzealiów, po uzyskaniu pozwolenia ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego. Pozwolenie na zamianę, sprzedaż lub darowiznę muzealiów może być udzielone tylko w wyjątkowych i uzasadnionych przypadkach. Środki uzyskane ze sprzedaży muzealiów mogą być przeznaczone wyłącznie na uzupełnienie zbiorów muzeum.”, b) uchyla się ust. 2, c) ust. 3 otrzymuje brzmienie: „3. Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego może wydać pozwolenie na zamianę, sprzedaż lub darowiznę muzealiów na wniosek dyrektora muzeum zaopiniowany przez radę muzeum i złożony za pośrednictwem właściwego podmiotu, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lub 3 – po zasięgnięciu opinii Rady do Spraw Muzeów.”; 14) w art. 24 ust. 1 otrzymuje brzmienie: „1. Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, na wniosek dyrektora muzeum państwowego lub samorządowego, wydaje pozwolenie na skreślenie z inwentarza, w razie zmiany statusu prawnego muzealium lub błędu w zapisie inwentarzowym.”; 15) art. 25 otrzymuje brzmienie: „Art. 25. 1. Muzeum pobiera opłaty za przygotowanie i udostępnianie zbiorów do celów innych niż zwiedzanie, w szczególności za kopiowanie, sporządzanie reprodukcji lub fotografii, przygotowywanie zbiorów do wypożyczenia oraz ich wypożyczenie. 2. Wysokość opłat, o których mowa w ust. 1, ustala dyrektor muzeum. W uzasadnionych przypadkach dyrektor muzeum może ustalić opłatę ulgową lub zwolnić z opłaty. 3. Nie pobiera się opłat za wypożyczenia muzealiów między muzeami krajowymi oraz, pod warunkiem wzajemności, między muzeami z siedzibą w państwach członkowskich Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej oraz w państwach członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym.”; 16) art. 25a otrzymuje brzmienie: „Art. 25a. 1. Wizerunki muzealiów mogą być utrwalone i przechowywane na informatycznych nośnikach danych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. Nr 64, poz. 565 oraz z 2006 r. Nr 12, poz. 65 i Nr 73, poz. 501). 2. Muzeum pobiera opłaty za udostępnianie wizerunków muzealiów, z wykorzystaniem informatycznych nośników danych. Bezpośredni dostęp do wizerunków muzealiów drogą elektroniczną jest bezpłatny. 3. Wysokość opłat, o których mowa w ust. 2, ustala dyrektor muzeum. W uzasadnionych przypadkach dyrektor muzeum może ustalić opłatę ulgową lub zwolnić z opłaty.”; 17) art. 29 otrzymuje brzmienie: „Art. 29. 1. Muzealia mogą być przenoszone, za zgodą dyrektora muzeum, poza teren muzeum, w którym są wpisane do inwentarza: 1) w przypadku wypożyczenia innym muzeom, 2) w przypadku potrzeby konserwacji, badań lub zapewnienia bezpieczeństwa, 3) w przypadku ekspozycji na wystawach, 4) w innych uzasadnionych przypadkach – za zgodą podmiotu, o którym mowa w art. 5 ust. 1. 2. Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego określi, w drodze rozporządzenia, warunki, sposób i tryb przenoszenia muzealiów, z uwzględnieniem w szczególności warunków i sposobu przenoszenia, przechowywania ich w nowym miejscu oraz opracowywania dla nich dokumentacji naukowo-konserwatorskiej.”; 18) w art. 32 ust. 4 otrzymuje brzmienie: „4. Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego określi, w drodze rozporządzenia, wymagania kwalifikacyjne uprawniające do zajmowania w muzeach stanowisk, o których mowa w ust. 1, oraz sposób ich stwierdzania, mając na celu zapewnienie profesjonalnego wykonywania zadań.”; 19) użyte w art. 8, 14, 17, 24 i 27 w różnych przypadkach wyrazy „Minister Kultury i Sztuki” zastępuje się użytymi w odpowiednim przypadku wyrazami „minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego”.


Art. 2. Statut nadany muzeum, które zostało utworzone po dniu 1 stycznia 2005 r. przez podmiot, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lub 3 ustawy, o której mowa w art. 1 niniejszej ustawy, dotychczas nieposiadającemu wystawy stałej, staje się statutem muzeum w organizacji, w rozumieniu przepisu art. 6 ust. 3 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.


Art. 3. Statuty muzeów nieposiadających osobowości prawnej stają się regulaminami w rozumieniu przepisu art. 6 ust. 6 ustawy, o której mowa w art. 1 niniejszej ustawy, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.


Art. 4. Rada do Spraw Muzeów, powołana przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, oraz jej Przewodniczący działają do końca okresu, na który zostali powołani.


Art. 5. Przepisy wykonawcze wydane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy na podstawie art. 5 ust. 5, art. 7 ust. 3, art. 10 ust. 4 i 5, art. 13 ust. 3, art. 29 ust. 2, art. 32 ust. 4 ustawy, o której mowa w art. 1 niniejszej ustawy, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych na podstawie art. 5 ust. 5, art. 7 ust. 5, art. 10 ust. 4 i 5, art. 13 ust. 3, art. 29 ust. 2, art. 32 ust. 4 tej ustawy, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż przez 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.


Art. 6. Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia. MARSZAŁEK SEJMU /-/ Ludwik Dorn [1]) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 2002 r. Nr 113, poz. 984, z 2003 r. Nr 162, poz. 1568 oraz z 2005 r. Nr 64, poz. 565. [2]) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2002 r. Nr 41, poz. 364, z 2003 r. Nr 96, poz. 874, Nr 162, poz. 1568 i Nr 213, poz. 2081, z 2004 r. Nr 11, poz. 96 i Nr 261, poz. 2598, z 2005 r. Nr 131, poz. 1091 i Nr 132, poz. 1111 oraz z 2006 r. Nr 227, poz. 1658.


Ustawa z dnia 18 września 2001 r. o zmianie ustawy - Kodeks pracy oraz niektórych innych ustaw

Art. 1. W ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz.U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, Nr 106, poz. 668 i Nr 113, poz. 717, z 1999 r. Nr 99, poz. 1152, z 2000 r. Nr 19, poz. 239, Nr 43, poz. 489, Nr 107, poz. 1127 i Nr 120, poz. 1268 oraz z 2001 r. Nr 11, poz. 84, Nr 28, poz. 301 i Nr 52, poz. 538) wprowadza się następujące zmiany: 1) art. 11 otrzymuje brzmienie: "Art. 11. §1. Nawiązanie stosunku pracy oraz ustalenie warunków pracy i płacy wymaga zgodnego oświadczenia woli pracodawcy i pracownika, bez względu na podstawę prawną tego stosunku. §2. Zatrudnienie pracownika w niepełnym wymiarze czasu pracy, z naruszeniem zasady dobrowolności z jego strony, narusza przepis § 1."; 2) w art. 11{3} po wyrazach "przynależność związkową" dodaje się wyrazy " , a także zatrudnienie w niepełnym wymiarze czasu pracy"; 3) w art. 18{4} w § 2 wyrazy "Państwowa Inspekcja Sanitarna" zastępuje się wyrazami "Inspekcja Sanitarna"; 4) po art. 22 dodaje się art. 22{1} w brzmieniu: "Art. 22{1} . §1. Pracodawca ma prawo żądać od osoby ubiegającej się o zatrudnienie podania danych osobowych obejmujących: 1) imię (imiona) i nazwisko, 2) imiona rodziców, 3) datę urodzenia, 4) miejsce zamieszkania (adres do korespondencji), 5) wykształcenie, 6) przebieg dotychczasowego zatrudnienia. §2. Pracodawca ma prawo żądać od pracownika podania, niezależnie od danych osobowych podlegających podaniu zgodnie z § 1, także danych osobowych obejmujących: 1) imiona i nazwiska dzieci pracownika oraz daty ich urodzenia, a także inne dane osobowe, których podanie warunkuje korzystanie przez pracownika ze szczególnych uprawnień przewidzianych w prawie pracy, 2) numer PESEL nadany przez Rządowe Centrum Informatyczne Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (RCI PESEL). §3. Udostępnienie pracodawcy danych osobowych następuje w formie oświadczenia osoby, której one dotyczą. Pracodawca ma prawo żądać udokumentowania danych osobowych osób, o których mowa w § 1 i 2. §4. Pracodawca może żądać podania innych danych osobowych, niż określone w § 1 i 2, jeżeli obowiązek ich podania wynika z odrębnych ustaw. §5. W zakresie nie uregulowanym w § 1-4 do danych osobowych, o których mowa w tych przepisach, stosuje się przepisy o ochronie danych osobowych."; 5) art. 29 otrzymuje brzmienie: "Art. 29. §1. Umowa o pracę określa strony umowy, rodzaj umowy, datę jej zawarcia oraz warunki pracy i płacy, w szczególności: 1) rodzaj pracy, 2) miejsce wykonywania pracy, 3) wynagrodzenie za pracę odpowiadające rodzajowi pracy, ze wskazaniem składników tego wynagrodzenia i ich wysokości, 4) wymiar czasu pracy, 5) termin rozpoczęcia pracy. §2. Umowę o pracę zawiera się na piśmie. Jeżeli umowa o pracę nie została zawarta na piśmie, pracodawca powinien, nie później niż w ciągu 7 dni od dnia rozpoczęcia pracy przez pracownika, potwierdzić pracownikowi na piśmie rodzaj umowy oraz jej warunki. §3. Pracodawca jest obowiązany poinformować pracownika na piśmie, nie później niż w ciągu 7 dni od dnia zawarcia umowy o pracę, o obowiązującej dobowej i tygodniowej normie czasu pracy, częstotliwości i terminie wypłaty wynagrodzenia za pracę, urlopie wypoczynkowym oraz długości okresu wypowiedzenia umowy."; 6) po art. 29 dodaje się art. 29{1} i 29{2} w brzmieniu: "Art. 29{1}. §1. Zawarcie z pracownikiem umowy o pracę przewidującej zatrudnienie w niepełnym wymiarze czasu pracy nie może powodować ustalenia jego warunków pracy i płacy w sposób mniej korzystny w stosunku do pracowników wykonujących pracę w pełnym wymiarze czasu pracy, z uwzględnieniem jednak proporcjonalności wynagrodzenia za pracę i innych świadczeń związanych z pracą do wymiaru jego czasu pracy. §2. Pracodawca powinien, w miarę możliwości, uwzględnić wniosek pracownika dotyczący zmiany wymiaru czasu pracy określonego w umowie o pracę.


Art. 10. Przepisy wykonawcze wydane przed dniem wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1, na podstawie upoważnień zmienionych niniejszą ustawą zachowują moc do czasu wejścia w życie rozporządzeń wydanych na podstawie upoważnień zawartych w ustawie zmienionej przez art. 1.


Art. 11. Traci moc ustawa z dnia 1 marca 2001 r. o zmianie ustawy - Kodeks pracy (Dz.U. Nr 28, poz. 301).


Art. 12. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r., z tym że: 1) art. 1 pkt 3, 8-14, 22-24, 35, 38-41 i 42 lit. b), 43, 44, 46, 48-52, 55, 56 lit. b) i 57 oraz art. 2, 3 i 6, wchodzą w życie z upływem 14 dni od dnia ogłoszenia; 2) art. 1 pkt 20, 27, 28, 30, 33, 36 i 54 oraz art. 5, 9 i 11, wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.


Art. 128. §1. Czasem pracy jest czas, w którym pracownik pozostaje w dyspozycji pracodawcy. §2. Ilekroć w przepisach działu jest mowa o: 1) pracownikach pracujących na zmiany - należy przez to rozumieć pracowników wykonujących pracę według ustalonego rozkładu czasu pracy przewidującego zmianę pory wykonywania pracy przez poszczególnych pracowników po upływie określonej liczby godzin, dni lub tygodni, 2) pracownikach zarządzających w imieniu pracodawcy zakładem pracy należy przez to rozumieć pracowników kierujących jednoosobowo zakładem pracy i ich zastępców lub wchodzących w skład kolegialnego organu zarządzającego zakładem pracy oraz głównych księgowych. §3. Do celów rozliczania czasu pracy pracownika, przez dobę należy rozumieć 24 kolejne godziny, poczynając od godziny, w której pracownik rozpoczyna pracę zgodnie z obowiązującym go rozkładem czasu pracy. Rozdział II Normy i ogólny wymiar czasu pracy


Art. 129. §1. Czas pracy nie może przekraczać 8 godzin na dobę i przeciętnie 40 godzin w pięciodniowym tygodniu pracy w przyjętym okresie rozliczeniowym nie przekraczającym 3 miesięcy, z zastrzeżeniem przepisów art. 136 § 1-3, art. 137 § 1, art. 138 § 13 oraz art. 142, 143 i 148. §2. Praca w granicach nie przekraczających 8 godzin na dobę i przeciętnie 40 godzin na tydzień w przyjętym okresie rozliczeniowym nie stanowi pracy w godzinach nadliczbowych. §3. W razie rozwiązania umowy o pracę przed upływem okresu rozliczeniowego, pracownikowi przysługuje prawo do dodatkowego wynagrodzenia, obliczonego jak za pracę w godzinach nadliczbowych przy odpowiednim zastosowaniu przepisu § 2 - za czas przepracowany od początku okresu rozliczeniowego do dnia rozwiązania umowy o pracę.


Art. 130. Obowiązujący pracownika wymiar czasu pracy w okresie rozliczeniowym, ustalony zgodnie z art. 129, stanowi iloczyn 8 godzin i przypadającej w tym okresie liczby dni kalendarzowych, z wyłączeniem niedziel, świąt i dni wolnych od pracy wynikających z rozkładu czasu pracy w pięciodniowym tygodniu pracy, z zastrzeżeniem przepisów art. 138 § 4.


Art. 131. Czas pracy pracownika w okresie rozliczeniowym, ustalony zgodnie z obowiązującymi go normami czasu pracy, ulega w tym okresie obniżeniu o liczbę godzin usprawiedliwionej nieobecności pracownika w pracy przypadających do przepracowania w okresie tej nieobecności, zgodnie z przyjętym rozkładem czasu pracy.


Art. 132. §1. Tygodniowy czas pracy, bez względu na obowiązujące pracownika normy czasu pracy, łącznie z godzinami nadliczbowymi (łączony tygodniowy wymiar czasu pracy), nie może przekraczać przeciętnie 48 godzin w przyjętym okresie rozliczeniowym. §2. Ograniczenie przewidziane w § 1 nie dotyczy: 1) pracowników zarządzających w imieniu pracodawcy zakładem pracy, 2) przypadków konieczności prowadzenia akcji ratowniczej w celu ochrony życia lub zdrowia ludzkiego, ochrony mienia lub środowiska albo usunięcia awarii. Rozdział III Okresy odpoczynku


Art. 133. §1. Pracownikowi przysługuje w każdej dobie prawo do co najmniej 11 godzin nieprzerwanego odpoczynku, z zastrzeżeniem przepisu art. 137 § 2 i art. 148. §2. Przepis § 1 nie dotyczy: 1) pracowników zarządzających w imieniu pracodawcy zakładem pracy, 2) przypadków konieczności prowadzenia akcji ratowniczej w celu ochrony życia lub zdrowia ludzkiego, ochrony mienia lub środowiska albo usunięcia awarii, 3) pracowników pracujących na zmiany w przypadku konieczności pracy na kolejnej zmianie, jednakże tylko przez czas niezbędny pracodawcy w celu zapewnienia zastępstwa pracownika nieobecnego w pracy.


Art. 134. §1. Pracownikowi przysługuje w każdym tygodniu prawo do nieprzerwanego okresu 35 godzin odpoczynku, w tym 11 godzin, o których mowa w art. 133 § 1. §2. W przypadkach określonych w art. 133 § 2 tygodniowy nieprzerwany odpoczynek może obejmować mniejszą liczbę godzin, niż określona w § 1, nie może być jednak krótszy niż 24 godziny. §3. Odpoczynek, o którym mowa w § 1 i 2, powinien przypadać w niedzielę. Niedziela obejmuje 24 kolejne godziny i rozpoczyna się w tym dniu od godziny 6.00, chyba że u danego pracodawcy została ustalona inna godzina. §4. W przypadkach dozwolonej pracy w niedzielę, odpoczynek, o którym mowa w § 1 i 2, może przypadać w innym dniu niż niedziela.


Art. 135. Jeżeli dobowy wymiar czasu pracy wynosi co najmniej 6 godzin, pracodawca jest obowiązany wprowadzić przerwę w pracy trwającą co najmniej 15 minut, wliczaną do czasu pracy. Rozdział IV Systemy czasu pracy


Art. 136. §1. Jeżeli jest to uzasadnione rodzajem pracy lub jej organizacją może być stosowany system równoważnego czasu pracy, w którym jest dopuszczalne przedłużenie czasu pracy do 12 godzin na dobę, przy zastosowaniu okresu rozliczeniowego nie przekraczającego 1 miesiąca. §2. W szczególnie uzasadnionych przypadkach, po wyrażeniu na to zgody przez zakładową organizację związkową, a jeżeli taka organizacja nie działa u danego pracodawcy - po uprzednim zawiadomieniu właściwego inspektora pracy, okres rozliczeniowy może być przedłużony, nie więcej niż do 3 miesięcy. §3. Przy pracach uzależnionych od pory roku lub warunków atmosferycznych okres rozliczeniowy może być przedłużony, w trybie określonym w § 2, nie więcej jednak niż do 6 miesięcy. §4. W systemie czasu pracy, o którym mowa w § 1-3, za pracę: 1) w godzinach przekraczających przedłużony dobowy wymiar czasu pracy, wynikający z obowiązującego pracownika rozkładu czasu pracy, 2) w godzinach przekraczających 8 godzin na dobę, jeżeli obowiązujący pracownika rozkład czasu pracy przewiduje w danej dobie pracę przez 8 godzin lub przez czas krótszy niż 8 godzin, 3) w godzinach przekraczających przeciętną tygodniową normę czasu pracy w przyjętym okresie rozliczeniowym, pracownikowi przysługuje oprócz normalnego wynagrodzenia, dodatek, o którym mowa w art. 150.


Art. 137. §1. Przy pracach polegających na dozorze urządzeń lub związanych z częściowym pozostawaniem w pogotowiu do pracy może być stosowany system równoważnego czasu pracy, w którym jest dopuszczalny, w poszczególnych dniach i tygodniach, dłuższy czas pracy niż określony w art. 129. Przepis art. 136 § 4 stosuje się odpowiednio. §2. W systemie czasu pracy, o którym mowa w § 1, pracownikowi przysługuje, bezpośrednio po każdym okresie wykonywania pracy w przedłużonym dobowym wymiarze czasu pracy, odpoczynek przez czas odpowiadający co najmniej liczbie przepracowanych godzin, niezależnie od odpoczynku przewidzianego w art. 134.


Art. 138. §1. Przy pracach, które ze względu na technologię produkcji nie mogą być wstrzymane (praca w ruchu ciągłym) może być stosowany system czasu pracy, w którym jest dopuszczalne przedłużenie czasu pracy do 45 godzin przeciętnie na tydzień w okresie rozliczeniowym nie przekraczającym 4 tygodni, a jednego dnia w niektórych tygodniach w tym okresie czas pracy może być przedłużony do 12 godzin. W dniu wykonywania pracy w przedłużonym wymiarze czasu pracy pracownikowi przysługuje, za każdą godzinę pracy powyżej 8 godzin na dobę, dodatek do wynagrodzenia, o którym mowa w art. 150 § 1 pkt 2. §2. Przepis § 1 stosuje się także w przypadku, gdy praca nie może być wstrzymana ze względu na konieczność ciągłego zaspokajania potrzeb ludności. §3. W ruchu ciągłym oraz w przypadkach uzasadnionych rodzajem pracy, może być wprowadzony system czasu pracy przewidujący wielobrygadową organizację pracy, w której czas pracy nie może przekraczać 8 godzin na dobę i przeciętnie 40 godzin na tydzień w okresie rozliczeniowym, nie przekraczającym 4 miesięcy. §4. W przypadkach określonych w § 1 i 2, obowiązujący pracownika wymiar czasu pracy w okresie rozliczeniowym stanowi iloczyn 8 godzin i liczby dni kalendarzowych w tym okresie, z wyłączeniem niedziel, świąt oraz dni wolnych od pracy wynikających z rozkładu czasu pracy w pięciodniowym tygodniu pracy, powiększony o liczbę godzin odpowiadającą przedłużonemu u danego pracodawcy tygodniowemu wymiarowi czasu pracy, nie przekraczającą jednak 4 godzin za każdy tydzień okresu rozliczeniowego, w którym następuje przedłużenie czasu pracy.


Art. 139. §1. Jeżeli jest to uzasadnione rodzajem pracy lub jej organizacją, w układzie zbiorowym pracy lub w regulaminie pracy może być wprowadzony system przerywanego czasu pracy według z góry ustalonego rozkładu przewidującego nie więcej niż jedną przerwę w pracy w ciągu doby trwającą nie dłużej niż 5 godzin. Przerwy nie wlicza się do czasu pracy, jednakże za czas tej przerwy pracownikowi przysługuje prawo do wynagrodzenia w wysokości połowy wynagrodzenia należnego za czas przestoju. §2. Przerywanego czasu pracy nie stosuje się do pracowników objętych systemem czasu pracy, o którym mowa w art. 136 § 1, art. 137 i 138 § 1"3.


Art. 140. W przypadkach uzasadnionych rodzajem pracy lub jej organizacją może być stosowany zadaniowy czas pracy, w którym zadania pracownika powinny być ustalone w takim wymiarze, aby mogły być wykonane w ramach czasu pracy określonego w art. 129. Rozkład czasu pracy ustala pracownik; rozkład czasu pracy wymaga uzgodnienia z pracodawcą w przypadku, gdy praca ma być wykonywana na terenie zakładu pracy.


Art. 141. Na wniosek pracownika, pracodawca może ustalić indywidualny rozkład jego czasu pracy w ramach systemu czasu pracy, którym pracownik jest objęty.


Art. 142. Za zgodą pracownika, może być stosowany do niego system skróconego tygodnia pracy. W tym systemie jest dopuszczalne wykonywanie pracy przez pracownika przez mniej niż 5 dni w ciągu tygodnia, przy równoczesnym przedłużeniu, w niektórych dniach tygodnia, dobowego wymiaru czasu pracy, nie więcej niż do 12 godzin; praca w tych granicach nie stanowi pracy w godzinach nadliczbowych. Przepis art. 136 § 4 stosuje się odpowiednio.


Art. 143. Za zgodą pracownika zatrudnionego w niepełnym wymiarze czasu pracy, może być stosowany do niego system czasu pracy, w którym praca jest świadczona wyłącznie w soboty lub inne dni wolne od pracy wynikające z rozkładu czasu pracy w pięciodniowym tygodniu pracy oraz w niedziele i święta. W tym systemie jest dopuszczalne przedłużenie dobowego wymiaru czasu pracy, nie więcej niż do 12 godzin; praca w tych granicach nie stanowi pracy w godzinach nadliczbowych. Przepis art. 136 § 4 stosuje się odpowiednio.


Art. 144. §1. Systemy czasu pracy oraz okresy rozliczeniowe określa się w układzie zbiorowym pracy. §2. Pracodawca, u którego nie działa zakładowa organizacja związkowa, wprowadza system czasu pracy, o którym mowa w art. 136-139, po uzyskaniu zgody właściwego inspektora pracy. §3. Rozkłady czasu pracy określa się w układzie zbiorowym pracy lub w regulaminie pracy.


Art. 145. W systemach czasu pracy, o których mowa w art. 136-139, jeżeli przewidują one rozkład czasu pracy obejmujący dozwoloną pracę w niedziele i święta, pracownikom zapewnia się łączną liczbę dni wolnych od pracy w okresie rozliczeniowym odpowiadającą co najmniej liczbie niedziel, świąt oraz dni wolnych od pracy wynikających z rozkładu czasu pracy w pięciodniowym tygodniu pracy, przypadających w tym okresie.


Art. 146. W systemach i rozkładach czasu pracy, o których mowa w art. 136, 137, 138 § 1 i 2, art. 142 i 143, czas pracy: 1) pracowników zatrudnionych na stanowiskach pracy, na których występują przekroczenia najwyższych dopuszczalnych stężeń lub natężeń czynników szkodliwych dla zdrowia, 2) pracownic w ciąży, 3) pracownic opiekujących się dzieckiem do lat czterech, bez ich zgody, nie może przekraczać 8 godzin. Pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenia za czas nieprzepracowany w związku ze zmniejszeniem z tego powodu wymiaru jego czasu pracy.


Art. 147. Pracodawca jest obowiązany prowadzić ewidencję czasu pracy pracownika do celów prawidłowego ustalenia jego wynagrodzenia i innych świadczeń związanych z pracą, pracodawca udostępnia tę ewidencję pracownikowi, na jego żądanie.


Art. 148. Jeżeli ze względu na szczególny charakter działalności pracodawcy nie jest możliwe zorganizowanie pracy przy zastosowaniu systemu czasu pracy przewidzianego w niniejszym rozdziale, w układzie zbiorowym pracy, a w odniesieniu do pracodawców prowadzących działalność w zakresie kultury także w regulaminie pracy, może być wprowadzony szczególny system czasu pracy przy zachowaniu jednak tygodniowej normy czasu pracy, określonej w art. 129, łączonego tygodniowego wymiaru czasu pracy, określonego w art. 132, okresu odpoczynku określonego w art. 134 oraz okresu odpoczynku bezpośrednio po każdym okresie wykonywania pracy, odpowiadającego co najmniej liczbie przepracowanych godzin, a także okresu rozliczeniowego nie przekraczającego 52 tygodni. W takim przypadku układ zbiorowy pracy nie może zawierać postanowień mniej korzystnych dla pracownika niż przewidziane w art. 146, 178, 202 i 203. Rozdział V Praca w godzinach nadliczbowych


Art. 149. §1. Praca wykonywana ponad obowiązujące pracownika normy czasu pracy stanowi pracę w godzinach nadliczbowych. Praca taka jest dopuszczalna w razie: 1) konieczności prowadzenia akcji ratowniczej w celu ochrony życia lub zdrowia ludzkiego, ochrony mienia lub środowiska albo usunięcia awarii, 2) szczególnych potrzeb pracodawcy. §2. Przepisu § 1 pkt 2 nie stosuje się do pracowników zatrudnionych na stanowiskach pracy, na których występują przekroczenia najwyższych dopuszczalnych stężeń lub natężeń czynników szkodliwych dla zdrowia. §3. Liczba godzin nadliczbowych przepracowanych w związku z okolicznościami określonymi w § 1 pkt 2 nie może przekroczyć dla poszczególnego pracownika 150 godzin w roku kalendarzowym. §4. Strony ustalają w umowie o pracę dopuszczalną liczbę godzin pracy ponad określony w umowie wymiar czasu pracy pracownika zatrudnionego w niepełnym wymiarze czasu pracy, których przekroczenie uprawnia pracownika oprócz normalnego wynagrodzenia do dodatku do wynagrodzenia, o którym mowa w art. 150.


Art. 150. §1. Za pracę w godzinach nadliczbowych z tytułu przekroczenia dobowej lub tygodniowej normy czasu pracy pracownikowi przysługuje, oprócz normalnego wynagrodzenia, dodatek w wysokości: 1) 50% wynagrodzenia " za pracę w dwóch pierwszych godzinach nadliczbowych na dobę, 2) 100% wynagrodzenia " za pracę w dalszych godzinach nadliczbowych oraz w godzinach nadliczbowych przypadających w nocy, w niedziele lub w święta, 3) 100% wynagrodzenia " za każdą godzinę nadliczbową przekraczającą przeciętną tygodniową normę czasu pracy w przyjętym okresie rozliczeniowym, chyba że przekroczenie tej normy nastąpiło w wyniku pracy w godzinach nadliczbowych, za które pracownikowi przysługuje prawo do dodatku określonego w pkt 1 i 2. §2. Wynagrodzenie stanowiące podstawę obliczania dodatków, o których mowa w § 1, obejmuje wynagrodzenie pracownika wynikające z jego osobistego zaszeregowania określonego stawką godzinową lub miesięczną, a jeżeli taki składnik wynagrodzenia nie został wyodrębniony przy określaniu warunków wynagradzania - 60% wynagrodzenia. §3. Dodatek, o którym mowa w § 1 pkt 2, nie przysługuje za pracę w normalnym wymiarze czasu pracy w niedzielę lub w święto, jeżeli pracownikowi został udzielony w zamian za pracę w takim dniu inny dzień wolny od pracy. §4. W stosunku do pracowników wykonujących stale pracę poza zakładem pracy, wynagrodzenie wraz z dodatkiem, o którym mowa w § 1, może być zastąpione ryczałtem, którego wysokość powinna odpowiadać przewidywanemu wymiarowi pracy w godzinach nadliczbowych.


Art. 151. W zamian za czas przepracowany ponad ustaloną normę pracodawca, na pisemny wniosek pracownika, może udzielić mu w tym samym wymiarze czasu wolnego od pracy. W takim przypadku pracownikowi nie przysługuje dodatek do wynagrodzenia z tytułu pracy w godzinach nadliczbowych.


Art. 151{1}. §1. Pracownicy zarządzający w imieniu pracodawcy zakładem pracy i kierownicy wyodrębnionych komórek organizacyjnych zakładu wykonują w razie konieczności pracę poza normalnymi godzinami bez prawa do wynagrodzenia oraz dodatku z tytułu pracy w godzinach nadliczbowych. §2. Pracownikom, o których mowa w § 1, z wyłączeniem pracowników zarządzających w imieniu pracodawcy zakładem pracy, przysługuje jednak prawo do wynagrodzenia oraz dodatku z tytułu pracy w godzinach nadliczbowych przypadających w niedzielę i święto, jeżeli za pracę w tym dniu nie otrzymali innego dnia wolnego od pracy.


Art. 151{3} . §1. Pora nocna obejmuje 8 godzin pomiędzy godzinami 21.00 i 7.00. §2. Pracownik, którego rozkład czasu pracy obejmuje w każdej dobie co najmniej 3 godziny pracy w porze nocnej lub którego 25% czasu pracy w okresie rozliczeniowym przypada na porę nocną, jest pracującym w nocy. §3. Czas pracy pracującego w nocy nie może przekraczać 8 godzin na dobę, jeżeli wykonuje prace szczególnie niebezpieczne albo związane z dużym wysiłkiem fizycznym lub umysłowym. §4. Wykaz prac, o których mowa w § 3, określi pracodawca w porozumieniu z zakładową organizacją związkową, a w przypadku gdy u pracodawcy nie działa zakładowa organizacja związkowa, z pracownikami wybranymi w tym celu przez załogę, w trybie przyjętym u danego pracodawcy oraz po zasięgnięciu opinii lekarza sprawującego opiekę zdrowotną nad pracownikami. §5. Przepis § 3 nie dotyczy: 1) pracowników zarządzających w imieniu pracodawcy zakładem pracy, 2) przypadków konieczności prowadzenia akcji ratowniczej w celu ochrony życia lub zdrowia ludzkiego, ochrony mienia lub środowiska albo usunięcia awarii, 3) pracowników pracujących na zmiany w przypadku konieczności pracy na kolejnej zmianie, jednakże tylko przez czas niezbędny pracodawcy w celu zorganizowania zastępstwa pracownika nieobecnego w pracy.


Art. 151{4}. Pracownikowi wykonującemu pracę w porze nocnej przysługuje dodatek do wynagrodzenia za każdą godzinę pracy w porze nocnej w wysokości 20% stawki godzinowej wynikającej z minimalnego wynagrodzenia za pracę, określonego w odrębnych przepisach. Rozdział VII Praca w niedziele i święta


Art. 151{5}. §1. Niedziele oraz święta określone odrębnymi przepisami są dniami wolnymi od pracy. §2. Za pracę w niedzielę i święto uważa się pracę wykonywaną pomiędzy godziną 6.00 w tym dniu a godziną 6.00 w następnym dniu, chyba że u danego pracodawcy została ustalona inna godzina.


Art. 151{6}. §1. Praca w niedziele i święta jest dozwolona: 1) w przypadkach określonych w art. 149 § 1 pkt 1, 2) w ruchu ciągłym, 3) w wielobrygadowej organizacji pracy, 4) przy niezbędnych remontach, 5) w transporcie i w komunikacji, 6) w zakładowych strażach pożarnych i w zakładowych służbach ratowniczych, 7) przy pilnowaniu mienia, 8) w rolnictwie i w hodowli, 9) przy wykonywaniu prac koniecznych ze względu na ich użyteczność społeczną i codzienne potrzeby ludności, w szczególności w: a) gastronomii, b) zakładach hotelarskich, c) jednostkach gospodarki komunalnej, d) zakładach opieki zdrowotnej i innych placówkach służby zdrowia przeznaczonych dla osób, których stan zdrowia wymaga całodobowych lub całodziennych świadczeń zdrowotnych, zgodnie z odrębnymi przepisami, e) jednostkach organizacyjnych pomocy społecznej oraz placówkach opiekuńczo-wychowawczych, zapewniających całodobową opiekę, zgodnie z odrębnymi przepisami, f) zakładach prowadzących działalność w zakresie kultury, oświaty, turystyki i wypoczynku, 10) w stosunku do pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy, których rozkład czasu pracy przewiduje pracę wyłącznie w soboty lub inne dni wolne od pracy wynikające z rozkładu czasu pracy w pięciodniowym tygodniu pracy oraz w niedziele i święta. §2. Praca w niedzielę i święta jest dozwolona również w placówkach handlowych i zakładach usługowych, zatrudniających nie więcej niż 5 pracowników, których działalność jest niezbędna do zaspokojenia codziennych potrzeb ludności. §3. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje placówek i zakładów, o których mowa w § 2.