Art. 95. 1. W razie śmierci członka rodziny funkcjonariuszowi przysługuje, z zastrzeżeniem ust. 3, zasiłek pogrzebowy w wysokości: 1) dwumiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym albo w ostatnim dniu pozostawania w dyspozycji Szefa SKW albo Szefa SWW, na podstawie art. 13 ust. 1 - jeżeli koszty pogrzebu ponosi funkcjonariusz; 2) kosztów rzeczywiście poniesionych, najwyżej jednak do wysokości określonej w pkt 1 jeżeli koszty pogrzebu ponosi inna osoba. 2. Zasiłek pogrzebowy, o którym mowa w ust. 1, przysługuje w razie śmierci członków rodziny funkcjonariusza: 1) małżonka; 2) dzieci własnych lub małżonka oraz dzieci przysposobionych; 3) dzieci wychowywanych w ramach rodziny zastępczej; 4) dzieci przyjętych na wychowanie przed osiągnięciem pełnoletności, jeżeli rodzice ich nie żyją albo nie mogą zapewnić im utrzymania bądź zostali pozbawieni lub ograniczeni w sprawowaniu władzy rodzicielskiej; 5) rodziców funkcjonariusza oraz jego małżonka, a także ich ojczyma, macochy oraz osób ich przysposabiających; 6) osób, których opiekunem prawnym został ustanowiony funkcjonariusz lub jego małżonek. 3. W razie zbiegu uprawnień do zasiłku pogrzebowego określonego w ust. 1 z uprawnieniami do zasiłku pogrzebowego na podstawie przepisów odrębnych funkcjonariuszowi przysługuje wyższy zasiłek, a jeżeli pobrał zasiłek niższy - odpowiednie wyrównanie.


Ustawa z dnia 9 czerwca 2006 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego Rozdział 1 Postanowienia ogólne

Art. 96. W razie choroby, urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania w dyspozycji Szefa SKW albo Szefa SWW, na podstawie art. 13 ust. 1, funkcjonariusz otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia o charakterze stałym i inne należności pieniężne przysługujące na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian mających wpływ na prawo do uposażenia i innych świadczeń pieniężnych lub na ich wysokość.


Art. 97. Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla SKW i SWW, wysokość oraz warunki wypłaty uposażenia i innych świadczeń funkcjonariuszom skierowanym do szkoły, na przeszkolenie lub na studia. Rozporządzenie powinno określać świadczenia przysługujące funkcjonariuszowi w związku z pobieraniem nauki, a także ich wysokość i warunki wypłaty.


Art. 98. W razie pobierania przez funkcjonariusza wynagrodzenia przewidzianego w przepisach o wynagrodzeniu osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe, funkcjonariuszowi oraz członkom jego rodziny przysługują świadczenia pieniężne z tytułu służby, określone w niniejszej ustawie, z wyjątkiem uposażenia oraz świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 48.


Art. 99. 1. Funkcjonariuszowi zawieszonemu w czynnościach służbowych zawiesza się od najbliższego terminu płatności 50% ostatnio należnego uposażenia. 2. W razie uchylenia zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusz otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki tego uposażenia, wprowadzone w okresie zawieszenia, chyba że został zwolniony ze służby z powodu skazania prawomocnym wyrokiem sądu albo ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby.


Ustawa z dnia 31 sierpnia 2012 r. o zmianie ustawy – Prawo celne

Art. 1. W ustawie z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622, z późn. zm.[1])) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 92 w ust. 1 uchyla się pkt 3 i 4; 2) w art. 93: a) po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu: „1a. W przypadku przechowywania w depozycie urzędu celnego towarów zajętych na podstawie art. 30 ust. 1 całkowita opłata za to przechowywanie nie może być niższa niż równowartość kwoty 10 euro i wyższa niż wartość celna towaru.”, b) ust. 2 otrzymuje brzmienie: „2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, stawki opłat oraz sposób ich obliczania za: 1) przechowywanie towarów w depozycie, w tym w depozycie, o którym mowa w ust. 1a, oraz w magazynie czasowego składowania prowadzonym przez organ celny, uwzględniając wartość celną tych towarów albo wartość rynkową towaru identycznego lub podobnego; 2) czynności przewidziane w przepisach prawa celnego, o których mowa w ust. 1 pkt 2, uwzględniając ich charakter.”.


Art. 2. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia. MARSZAŁEK SEJMU W/Z / – / Cezary Grabarczyk Wicemarszałek Sejmu [1]) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. Nr 273, poz. 2703, z 2008 r. Nr 209, poz. 1320 i Nr 215, poz. 1355, z 2009 r. Nr 168, poz. 1323, z 2010 r. Nr 106, poz. 673, z 2011 r. Nr 106, poz. 622 i Nr 254, poz. 1529 oraz z 2012 r. poz. 908.


Ustawa z dnia 29 kwietnia 2016 r. o zmianie ustawy o finansowaniu wspólnej polityki rolnej

Art. 1. W ustawie z dnia 27 maja 2015 r. o finansowaniu wspólnej polityki rolnej (Dz. U. poz. 1130) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 10: a) uchyla się ust. 2, b) ust. 3 otrzymuje brzmienie: „3. Środki, o których mowa w ust. 1, są przekazywane agencji płatniczej na wniosek ministra właściwego do spraw rozwoju wsi albo ministra właściwego do spraw rynków rolnych, sporządzony na podstawie zapotrzebowania składanego przez agencję płatniczą.”, c) ust. 5 otrzymuje brzmienie: „5. Środki odzyskane od beneficjentów pomocy w ramach wspólnej polityki rolnej są przekazywane przez agencje płatnicze na rachunek do obsługi wspólnej polityki rolnej lub pomniejszają zapotrzebowanie, o którym mowa w ust. 3.”; 2) w art. 11: a) ust. 4 otrzymuje brzmienie: „4. Środki w formie dotacji celowej, o której mowa w ust. 3, są przekazywane jednostce samorządu terytorialnego, o której mowa w ust. 1 i 2, na podstawie przekazanych właściwemu dysponentowi harmonogramów płatności wynikających z zawartych umów o przyznaniu pomocy lub zatwierdzonych przez właściwy podmiot wniosków o przyznanie pomocy.”, b) ust. 7 i 8 otrzymują brzmienie: „7. Jeżeli jednostka samorządu terytorialnego, o której mowa w ust. 1 i 2, nie otrzyma refundacji, o której mowa w ust. 5, zwraca środki, o których mowa w ust. 3: 1) pkt 1, w wysokości niezrefundowanej ze środków EFRROW, oraz 2) pkt 2, przeznaczone na: a) finansowanie operacji z zakresu pomocy technicznej, w wysokości niezrefundowanej ze środków EFRROW, oraz b) współfinansowanie wydatków realizowanych z udziałem środków EFRROW, w wysokości odpowiadającej proporcjonalnie – w stosunku do wysokości środków, o których mowa w lit. a i pkt 1 – udziałowi tego współfinansowania w finansowaniu operacji – w terminie 60 dni od dnia otrzymania informacji o odmowie wypłaty środków z tytułu tej refundacji. Przepis ust. 6 stosuje się odpowiednio. W przypadku gdy zwrot środków następuje z przyczyn leżących po stronie jednostki samorządu terytorialnego, środki są zwracane wraz z odsetkami liczonymi od dnia przekazania tych środków. 8. Środki w formie dotacji celowej, o których mowa w ust. 3, mogą zostać przekazane przed zawarciem umowy o przyznaniu pomocy na podstawie porozumienia zawartego z właściwym wojewodą, na wniosek jednostki samorządu terytorialnego, o której mowa w ust. 1 i 2.”; 3) w art. 12 dodaje się ust. 3 w brzmieniu: „3. W przypadku niedokonania w terminie zwrotu, o którym mowa w ust. 1, właściwy dysponent, o którym mowa w art. 11 ust. 3, wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki.”; 4) w art. 17: a) ust. 5 otrzymuje brzmienie: „5. Jeżeli wniosek, o którym mowa w ust. 1, nie został złożony w terminie lub nie zawiera informacji, o których mowa w ust. 4 pkt 1, i nie można ustalić tych informacji na podstawie posiadanych danych, agencja płatnicza, realizująca płatności z EFRROW, pozostawia wniosek bez rozpatrzenia, informując beneficjenta o przyczynach pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia oraz pouczając go o prawie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.”, b) po ust. 5 dodaje się ust. 5a i 5b w brzmieniu: „5a. W razie uchybienia terminu złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1, agencja płatnicza, realizująca płatności z EFRROW, na prośbę beneficjenta przywraca termin złożenia tego wniosku, jeżeli beneficjent: 1) wniósł prośbę o przywrócenie terminu, w terminie 21 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia; 2) jednocześnie z wniesieniem prośby o przywrócenie terminu złożył ten wniosek; 3) uprawdopodobnił, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. 5b. Przywrócenie terminu do wniesienia prośby, o której mowa w ust. 5a, jest niedopuszczalne.”; 5) w art. 18 w ust. 2 pkt 3 otrzymuje brzmienie: „3) na podstawie umowy o przyznaniu pomocy, która oprócz elementów określonych w art. 36 ust. 1 ustawy PROW 2014–2020 zawiera określenie warunków wypłaty i zasad rozliczania tych środków;”; 6) użyte w art. 20 ust. 2 i ust. 4 pkt 2 oraz art. 21 ust. 4, w różnym przypadku, wyrazy „umowa o przyznanie pomocy” zastępuje się użytymi w odpowiednim przypadku wyrazami „umowa o przyznaniu pomocy”; 7) w art. 20: a) ust. 3 otrzymuje brzmienie: „3. Wniosek, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, składa się na formularzu umieszczonym na stronie internetowej: 1) agencji płatniczej realizującej płatności z EFRROW – w przypadku działań i poddziałań wymienionych w ust. 1 pkt 1, 2 i 4, 2) Agencji Rynku Rolnego – w przypadku działania wymienionego w ust. 1 pkt 3, 3) samorządu województwa – w przypadku działania wymienionego w ust. 1 pkt 5 – w miejscu, w którym została zawarta umowa o przyznaniu pomocy, w terminie 30 dni od dnia zawarcia tej umowy.”, b) po ust. 4 dodaje się ust. 4a–4c w brzmieniu: „4a. Jeżeli wniosek, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, nie został złożony w terminie lub nie zawiera informacji, o których mowa w ust. 4 pkt 1, i nie można ustalić tych informacji na podstawie posiadanych danych: 1) agencja płatnicza realizująca płatności z EFRROW – w przypadku działań i poddziałań wymienionych w ust. 1 pkt 1, 2 i 4, 2) Agencja Rynku Rolnego – w przypadku działania wymienionego w ust. 1 pkt 3, 3) samorząd województwa – w przypadku działania wymienionego w ust. 1 pkt 5 – pozostawia wniosek bez rozpatrzenia, informując beneficjenta o przyczynach pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia oraz pouczając go o prawie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. 4b. W razie uchybienia terminu złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 2 pkt 2: 1) agencja płatnicza realizująca płatności z EFRROW – w przypadku działań i poddziałań wymienionych w ust. 1 pkt 1, 2 i 4, 2) Agencja Rynku Rolnego – w przypadku działania wymienionego w ust. 1 pkt 3, 3) samorząd województwa – w przypadku działania wymienionego w ust. 1 pkt 5 – na prośbę beneficjenta przywraca termin złożenia tego wniosku, jeżeli beneficjent wniósł prośbę o przywrócenie terminu, w terminie 21 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia, jednocześnie z wniesieniem prośby o przywrócenie terminu złożył ten wniosek oraz uprawdopodobnił, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. 4c. Przywrócenie terminu do wniesienia prośby, o której mowa w ust. 4b, jest niedopuszczalne.”, c) ust. 5 otrzymuje brzmienie: „5. Jeżeli wniosek, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, nie spełnia innych wymogów formalnych niż określone w ust. 4a: 1) agencja płatnicza realizująca płatności z EFRROW – w przypadku działań i poddziałań wymienionych w ust. 1 pkt 1, 2 i 4, 2) Agencja Rynku Rolnego – w przypadku działania wymienionego w ust. 1 pkt 3, 3) samorząd województwa – w przypadku działania wymienionego w ust. 1 pkt 5 – wzywa beneficjenta do usunięcia braków, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pouczając go o tym, że nieusunięcie tych braków we wskazanym terminie spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia oraz o prawie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.”, d) ust. 7 otrzymuje brzmienie: „7. W terminie 30 dni od dnia złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 2 pkt 2: 1) agencja płatnicza realizująca płatności z EFRROW – w przypadku działań i poddziałań wymienionych w ust. 1 pkt 1, 2 i 4, 2) Agencja Rynku Rolnego – w przypadku działania wymienionego w ust. 1 pkt 3, 3) samorząd województwa – w przypadku działania wymienionego w ust. 1 pkt 5 – informuje beneficjenta, w formie pisemnej, o terminie zawarcia umowy zmieniającej umowę o przyznaniu pomocy albo o przyczynach odmowy udzielenia zaliczki.”.


Art. 2. Środki na finansowanie płatności w ramach wspólnej polityki rolnej w części podlegającej refundacji ze środków Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji, o których przekazanie ubiegała się agencja płatnicza przed dniem wejścia w życie art. 1 pkt 1, są przekazywane na zasadach określonych w przepisach dotychczasowych.


Art. 3. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt 1, który wchodzi w życie po upływie 60 dni od dnia ogłoszenia. MARSZAŁEK SEJMU / – / Marek Kuchciński


Ustawa z dnia 7 lipca 2016 r. o zmianie ustawy o działach administracji rządowej oraz niektórych innych ustaw[1])

Art. 1. W ustawie z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dz. U. z 2016 r. poz. 543 i 749) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 9a w ust. 1 pkt 6 otrzymuje brzmienie: „6) rewitalizacji, z zastrzeżeniem art. 23a pkt 2;”; 2) w art. 23a: a) pkt 2 otrzymuje brzmienie: „2) programowania i realizacji polityki regionalnej, obejmującej również politykę miejską oraz koordynację programów i działań w zakresie rewitalizacji obszarów zdegradowanych społecznie i gospodarczo;”, b) uchyla się pkt 2a i 2b.


Art. 10. W ustawie z dnia 26 października 1995 r. o niektórych formach popierania budownictwa mieszkaniowego (Dz. U. z 2015 r. poz. 2071 oraz z 2016 r. poz. 195 i 615) użyte w art. 15c w ust. 4 oraz w art. 15g w różnych przypadkach wyrazy „minister właściwy do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa” zastępuje się użytymi w odpowiednich przypadkach wyrazami „minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa”.


Art. 11. W ustawie z dnia 30 listopada 1995 r. o pomocy państwa w spłacie niektórych kredytów mieszkaniowych, udzielaniu premii gwarancyjnych oraz refundacji bankom wypłaconych premii gwarancyjnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 763, z 2015 r. poz. 1582, 1830 i 1854 oraz z 2016 r. poz. 195) w art. 3c, w art. 4 w ust. 3 oraz w art. 7 w ust. 2a wyrazy „minister właściwy do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa” zastępuje się wyrazami „minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa”.


Art. 12. W ustawie z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2016 r. poz. 250) w art. 2 w ust. 4 wyrazy „Minister właściwy do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa” zastępuje się wyrazami „Minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa”.


Art. 13. W ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, z późn. zm.[5])) w art. 140d w pkt 4 wyrazy „budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa” zastępuje się wyrazami „budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa”.


Art. 14. W ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r. poz. 1774 i 1777 oraz z 2016 r. poz. 65) użyte w art. 3 w ust. 1, w art. 173a, w art. 173b, w art. 175 w ust. 5 i 6, w art. 177 w ust. 4, w art. 178 w ust. 5, w art. 181 w ust. 4, w art. 186 w ust. 4, w art. 191 w ust. 1, 4 i 8, w art. 193 w ust. 1, 10 i 12, w art. 194 w ust. 1a, 1c, 3 i 4, w art. 195 w ust. 3 i 4, w art. 195a, w art. 196 w ust. 1 i 3 oraz w art. 197 w różnych przypadkach wyrazy „minister właściwy do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa” zastępuje się użytymi w odpowiednich przypadkach wyrazami „minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa”.


Art. 15. W ustawie z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów oraz inżynierów budownictwa (Dz. U. z 2014 r. poz. 1946 oraz z 2016 r. poz. 65) użyte w art. 5 w ust. 5, w art. 6 w ust. 3, w art. 12, w art. 29 w ust. 6, w art. 33 w pkt 17, w art. 34 oraz w art. 56 w różnych przypadkach wyrazy „minister właściwy do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa” zastępuje się użytymi w odpowiednich przypadkach wyrazami „minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa”.


Art. 16. W ustawie z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. z 2016 r. poz. 552, 904 i 960) w art. 86 w ust. 5 wyrazy „ministrem właściwym do spraw mieszkalnictwa i rozwoju miast” zastępuje się wyrazami „ministrem właściwym do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa”.


Art. 17. W ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2016 r. poz. 672 i 831) w art. 72 w ust. 6, w art. 73a oraz w art. 110a w ust. 2 wyrazy „ministrem właściwym do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa” zastępuje się wyrazami „ministrem właściwym do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa”.


Art. 18. W ustawie z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2015 r. poz. 139 i 1893) w art. 11, w art. 17 w ust. 2, w art. 23, w art. 25 oraz w art. 27 w ust. 2 i 3 wyrazy „minister właściwy do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa” zastępuje się wyrazami „minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa”.


Art. 19. W ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 966 i 984, z 2015 r. poz. 693 oraz z 2016 r. poz. 195) w art. 7 w ust. 15 wyrazy „Minister właściwy do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa” zastępuje się wyrazami „Minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa”.


Art. 2. W ustawie z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych (Dz. U. z 2015 r. poz. 2126 i 2281 oraz z 2016 r. poz. 749) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 12 w ust. 4 wyrazy „Minister właściwy do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa” zastępuje się wyrazami „Minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa”; 2) w art. 20 w ust. 1 wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie: „Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa oraz z ministrem właściwym do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wymagania, jakie muszą spełniać cmentarze, groby i inne miejsca grzebania zwłok, z uwzględnieniem wymagań techniczno-budowlanych:”; 3) w art. 21 ust. 2 otrzymuje brzmienie: „2. Ogólny nadzór nad sprawami objętymi niniejszą ustawą sprawują według właściwości minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa oraz minister właściwy do spraw zdrowia.”.


Art. 20. W ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2014 r. poz. 150, z 2015 r. poz. 1322 i 1777 oraz z 2016 r. poz. 8) w art. 4a w ust. 4 wyrazy „Minister właściwy do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa” zastępuje się wyrazami „Minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa”.


Art. 21. W ustawie z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (Dz. U. z 2015 r. poz. 469, 1590, 1645 i 2295 oraz z 2016 r. poz. 352) w art. 43 w ust. 4a wyrazy „ministrem właściwym do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa” zastępuje się wyrazami „ministrem właściwym do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa”.


Art. 22. W ustawie z dnia 1 marca 2002 r. o zmianach w organizacji i funkcjonowaniu centralnych organów administracji rządowej i jednostek im podporządkowanych oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. poz. 253, z późn. zm.[6])) w art. 63 w pkt 3 wyrazy „ministra właściwego do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa” zastępuje się wyrazami „ministra właściwego do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa”.


Art. 23. W ustawie z dnia 21 czerwca 2002 r. o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego (Dz. U. z 2015 r. poz. 1100 i 1893 oraz z 2016 r. poz. 544) w art. 18 w ust. 1d wyrazy „ministrem właściwym do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa” zastępuje się wyrazami „ministrem właściwym do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa”.


Art. 24. W ustawie z dnia 5 grudnia 2002 r. o dopłatach do oprocentowania kredytów mieszkaniowych o stałej stopie procentowej (Dz. U. z 2014 r. poz. 711, z 2015 r. poz. 1582 oraz z 2016 r. poz. 615) użyte w art. 5 w ust. 5, w art. 11 w ust. 4 oraz w art. 12 w ust. 2 w różnych przypadkach wyrazy „minister właściwy do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa” zastępuje się użytymi w odpowiednich przypadkach wyrazami „minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa”.


Art. 25. W ustawie z dnia 14 marca 2003 r. o Banku Gospodarstwa Krajowego (Dz. U. z 2014 r. poz. 510, z późn. zm.[7])) w art. 8 w ust. 4 w pkt 3 wyrazy „ministra właściwego do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa” zastępuje się wyrazami „ministra właściwego do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa”.


Art. 26. W ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r. poz. 778, 904 i 960) wprowadza się następujące zmiany: 1) użyte w art. 8 w ust. 1 i 2, w art. 10 w ust. 4, w art. 16 w ust. 2, w art. 37m, w art. 40, w art. 45, w art. 49d w ust. 5, w art. 61 w ust. 6 oraz w art. 67 w ust. 2 i 3 w różnych przypadkach wyrazy „minister właściwy do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa” oraz „minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego” zastępuje się użytymi w odpowiednich przypadkach wyrazami „minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa”; 2) w art. 16 uchyla się ust. 3; 3) w art. 41 w ust. 1: a) po pkt 6 dodaje się pkt 6a w brzmieniu: „6a) przedstawia projekt planu ministrowi właściwemu do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa w celu stwierdzenia jego zgodności z koncepcją przestrzennego zagospodarowania kraju;”, b) pkt 7 otrzymuje brzmienie: „7) przedstawia projekt planu ministrowi właściwemu do spraw rozwoju regionalnego w celu stwierdzenia jego zgodności z programami rządowymi, o których mowa w art. 48 ust. 1;”; 4) art. 46 otrzymuje brzmienie: „Art. 46. Minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa koordynuje zgodność planów zagospodarowania przestrzennego województw z koncepcją przestrzennego zagospodarowania kraju.”; 5) po art. 46 dodaje się art. 46a w brzmieniu: „Art. 46a. Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego koordynuje współpracę transgraniczną i przygraniczną w zakresie planowania i zagospodarowania przestrzennego.”; 6) w art. 47 w ust. 1: a) pkt 1 otrzymuje brzmienie: „1) we współpracy z ministrem właściwym do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa sporządza koncepcję przestrzennego zagospodarowania kraju, która uwzględnia zasady zrównoważonego rozwoju kraju w oparciu o przyrodnicze, kulturowe, społeczne i ekonomiczne uwarunkowania, o których mowa w przepisach odrębnych;”, b) po pkt 1 dodaje się pkt 1a w brzmieniu: „1a) prowadzi współpracę zagraniczną w zakresie zadania, o którym mowa w pkt 1;”; 7) uchyla się art. 47a.


Art. 27. W ustawie z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2015 r. poz. 1297, z późn. zm.[8])) w art. 9q w ust. 5 wyrazy „minister właściwy do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa” zastępuje się wyrazami „minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa”.


Art. 28. W ustawie z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 2031) w art. 11g w ust. 1 w pkt 2 wyrazy „minister właściwy do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa” zastępuje się wyrazami „minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa”.


Art. 29. W ustawie z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 2164 oraz z 2016 r. poz. 831) w art. 31 w ust. 4 oraz w art. 33 w ust. 3 wyrazy „Minister właściwy do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa” zastępuje się wyrazami „Minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa”.


Art. 3. W ustawie z dnia 16 września 1982 r. – Prawo spółdzielcze (Dz. U. z 2016 r. poz. 21) w art. 93a w § 1 wyrazy „Minister właściwy do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa” zastępuje się wyrazami „Minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa”.


Art. 30. W ustawie z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych (Dz. U. z 2014 r. poz. 883, z 2015 r. poz. 1165 oraz z 2016 r. poz. 542) użyte w art. 3 w ust. 2 w pkt 4 i w ust. 3, w art. 6b w ust. 1 i 6, w art. 8 w ust. 6 i 8, w art. 9 w ust. 6, 7, 9, 11, 16 i 17, w art. 14 w ust. 4, w art. 15 w ust. 6, w art. 24 oraz w art. 27 w ust. 1 w różnych przypadkach wyrazy „minister właściwy do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa” zastępuje się użytymi w odpowiednich przypadkach wyrazami „minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa”.


Art. 31. W ustawie z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 168 oraz z 2012 r. poz. 1529) w art. 49 w pkt 1 lit. b otrzymuje brzmienie: „b) budownictwo, planowanie i zagospodarowanie przestrzenne oraz mieszkalnictwo,”.


Art. 32. W ustawie z dnia 8 września 2006 r. o finansowym wsparciu rodzin i innych osób w nabywaniu własnego mieszkania (Dz. U. z 2012 r. poz. 90 i 951 oraz z 2014 r. poz. 1198) użyte w art. 10 w ust. 4 i 5, w art. 11 w ust. 1 oraz w art. 12 w różnych przypadkach wyrazy „minister właściwy do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa” zastępuje się użytymi w odpowiednich przypadkach wyrazami „minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa”.


Art. 33. W ustawie z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2016 r. poz. 383) w art. 3a: 1) pkt 1 otrzymuje brzmienie: „1) koordynacja oraz programowanie strategiczne, a także podejmowanie inicjatyw w zakresie polityki rozwoju, obejmujących wymiar społeczny, gospodarczy i przestrzenny;”; 2) uchyla się pkt 3a.


Art. 34. W ustawie z dnia 8 grudnia 2006 r. o finansowym wsparciu tworzenia lokali socjalnych, mieszkań chronionych, noclegowni i domów dla bezdomnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 833 i 1815) użyte w art. 19 oraz w art. 20 w różnych przypadkach wyrazy „minister właściwy do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa” zastępuje się użytymi w odpowiednich przypadkach wyrazami „minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa”.


Art. 35. W ustawie z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1166, z 2015 r. poz. 1485 oraz z 2016 r. poz. 266 i 904) w art. 8 w ust. 3 w pkt 1 lit. b otrzymuje brzmienie: „b) budownictwo, planowanie i zagospodarowanie przestrzenne oraz mieszkalnictwo,”.


Art. 36. W ustawie z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (Dz. U. z 2010 r. poz. 133 i 857 oraz z 2012 r. poz. 441 i 951) w art. 24 w ust. 5 wyrazy „minister właściwy do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa” zastępuje się wyrazami „minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa”.


Art. 37. W ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 353 i 831) w art. 52 w ust. 3 wyrazy „Minister właściwy do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa” zastępuje się wyrazami „Minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa”.


Art. 38. W ustawie z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów (Dz. U. z 2014 r. poz. 712 oraz z 2016 r. poz. 615) użyte w art. 18, w art. 26 w pkt 1, w art. 27 w ust. 1 i 3 w różnych przypadkach wyrazy „minister właściwy do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa” zastępuje się użytymi w odpowiednich przypadkach wyrazami „minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa”.


Art. 39. W ustawie z dnia 12 lutego 2009 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie lotnisk użytku publicznego (Dz. U. z 2015 r. poz. 2143) w art. 12 w ust. 1 wyrazy „ministra właściwego do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa” zastępuje się wyrazami „ministra właściwego do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa”.


Art. 4. W ustawie z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r. poz. 520, z późn. zm.[2])) wprowadza się następujące zmiany: 1) użyte w art. 6 w ust. 2, w art. 6a w ust. 6, w art. 6b w ust. 1, 2, 6 i 9, w art. 6c, w art. 7 w ust. 2, w art. 7a w ust. 1 w pkt 17, w art. 8 w ust. 3, w art. 10 w ust. 1a, w art. 12d, w art. 17, w art. 19 w ust. 1, w art. 26 w ust. 2, w art. 27 w ust. 5, w art. 32 w ust. 6, w art. 40 w ust. 3f, 5 i 8, w art. 40g, w art. 40j w ust. 2, w art. 45h oraz w art. 47b w ust. 5 w różnych przypadkach wyrazy „minister właściwy do spraw administracji publicznej” zastępuje się użytymi w odpowiednich przypadkach wyrazami „minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa”; 2) w art. 40 w ust. 5 w pkt 2 wyrazy „ministrem właściwym do spraw kultury” zastępuje się wyrazami „ministrem właściwym do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego”.


Art. 40. W ustawie z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 2139) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 17 wyrazy „ministrem właściwym do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa” zastępuje się wyrazami „ministrem właściwym do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa”; 2) w art. 17a ust. 2 otrzymuje brzmienie: „2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa oraz ministrem właściwym do spraw kultury fizycznej określi, w drodze rozporządzenia, wymogi techniczne infrastruktury sektorów, na których udostępniane są miejsca stojące, biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia bezpieczeństwa uczestnikom meczów piłki nożnej.”.


Art. 41. W ustawie z dnia 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Świnoujściu (Dz. U. z 2014 r. poz. 1501, z 2015 r. poz. 1045 i 1777 oraz z 2016 r. poz. 266) w art. 5 w ust. 3, w art. 7 w ust. 1 oraz w art. 29 wyrazy „minister właściwy do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa” zastępuje się wyrazami „minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa”.


Art. 42. W ustawie z dnia 4 marca 2010 r. o infrastrukturze informacji przestrzennej (Dz. U. z 2010 r. poz. 489 oraz z 2012 r. poz. 951) w art. 3 w pkt 7 w lit. a wyrazy „ministra właściwego do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa” zastępuje się wyrazami „ministra właściwego do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa”.


Art. 43. W ustawie z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2016 r. poz. 713, 904 i 960) w art. 191 wyrazy „ministrem właściwym do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa” zastępuje się wyrazami „ministrem właściwym do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa”.


Art. 44. W ustawie z dnia 30 kwietnia 2010 r. o Narodowym Centrum Badań i Rozwoju (Dz. U. z 2016 r. poz. 900) w art. 12 w ust. 3 wyrazy „budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa” zastępuje się wyrazami „budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa”.


Art. 45. W ustawie z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 880, 1045, 1777 i 2281) użyte w art. 50 w ust. 3 i 4, w art. 58 w ust. 1 oraz w art. 81 w ust. 3 w różnych przypadkach wyrazy „minister właściwy do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa” zastępuje się użytymi w odpowiednich przypadkach wyrazami „minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa”.


Art. 46. W ustawie z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 966 i 1777) w art. 5 w ust. 2 wyrazy „minister właściwy do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa” zastępuje się wyrazami „minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa”.


Art. 47. W ustawie z dnia 29 października 2010 r. o rezerwach strategicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1229 i 1926 oraz z 2016 r. poz. 266) w art. 61 w ust. 4 wyrazy „minister właściwy do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa” zastępuje się wyrazami „minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa”.


Art. 48. W ustawie z dnia 5 stycznia 2011 r. – Kodeks wyborczy (Dz. U. poz. 112, z późn. zm.[9])) w art. 186 w § 2 wyrazy „Minister właściwy do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa” zastępuje się wyrazami „Minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa”.


Art. 49. W ustawie z dnia 15 kwietnia 2011 r. o efektywności energetycznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 2167 i 2359 oraz z 2016 r. poz. 266) w art. 9 w ust. 2 oraz w art. 11 w ust. 1 wyrazy „minister właściwy do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa” zastępuje się wyrazami „minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa”.


Art. 5. W ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r. poz. 355, z późn. zm.[3])) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 20 w ust. 2b we wprowadzeniu do wyliczenia wyrazy „ust. 2” zastępuje się wyrazami „ust. 2a”; 2) w art. 97 w ust. 1 i 2 wyrazy „ministrem właściwym do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa” zastępuje się wyrazami „ministrem właściwym do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa”.


Art. 50. W ustawie z dnia 29 czerwca 2011 r. o przygotowaniu i realizacji inwestycji w zakresie obiektów energetyki jądrowej oraz inwestycji towarzyszących (Dz. U. poz. 789, z późn. zm.[10])) w art. 4 w ust. 4 oraz w art. 33 w ust. 1 wyrazy „minister właściwy do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa” zastępuje się wyrazami „minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa”.


Art. 51. W ustawie z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe (Dz. U. poz. 1529 oraz z 2015 r. poz. 1830) w art. 40 w ust. 5 wyrazy „ministrem właściwym do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa” zastępuje się wyrazami „ministrem właściwym do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa”.


Art. 52. W ustawie z dnia 27 września 2013 r. o pomocy państwa w nabyciu pierwszego mieszkania przez młodych ludzi (Dz. U. z 2015 r. poz. 1865) użyte w art. 18, w art. 18a w ust. 1, w art. 19, w art. 21 w ust. 8, w art. 36 w ust. 3 oraz w art. 37 w ust. 8 w różnych przypadkach wyrazy „minister właściwy do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa” zastępuje się użytymi w odpowiednich przypadkach wyrazami „minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa”.


Art. 53. W ustawie z dnia 5 czerwca 2014 r. o zmianie ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. poz. 897) w art. 15 w ust. 2–4 wyrazy „Minister właściwy do spraw administracji publicznej” zastępuje się wyrazami „Minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa”.


Art. 54. W ustawie z dnia 29 sierpnia 2014 r. o charakterystyce energetycznej budynków (Dz. U. poz. 1200 oraz z 2015 r. poz. 151) użyte w art. 15, w art. 18 w ust. 1, w art. 19, w art. 20 w ust. 1 w pkt 3 i w ust. 2, w art. 21, w art. 24 w ust. 2, w art. 25, w art. 26, w art. 30, w art. 31 w ust. 1 i 3, w art. 33 w ust. 1, w art. 36 w ust. 1, w art. 37, w art. 39 w ust. 1 i 4 oraz w art. 40 w różnych przypadkach wyrazy „minister właściwy do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa” zastępuje się użytymi w odpowiednich przypadkach wyrazami „minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa”.


Art. 55. W ustawie z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1265 i 1753 oraz z 2016 r. poz. 266) w art. 5 w ust. 4 oraz w art. 6 w ust. 1 wyrazy „minister właściwy do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa” zastępuje się wyrazami „minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa”.


Art. 56. W ustawie z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji (Dz. U. z 2015 r. poz. 1777) wprowadza się następujące zmiany: 1) po art. 16 dodaje się art. 16a w brzmieniu: „Art. 16a. Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa może określić, w drodze rozporządzenia, kryteria i wskaźniki dla obszarów rewitalizacji umożliwiające finansowanie gminnych programów rewitalizacji ze środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej lub budżetu państwa, uwzględniając występowanie na tych obszarach negatywnych zjawisk, o których mowa w art. 9 ust. 1.”; 2) w art. 29 w ust. 3 wyrazy „ministra właściwego do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa” zastępuje się wyrazami „ministra właściwego do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa”.


Art. 57. 1. Postępowania administracyjne wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy toczą się nadal przed organami, które przejęły zadania i kompetencje na podstawie niniejszej ustawy. 2. Organy, które przejęły zadania i kompetencje na podstawie niniejszej ustawy, przejmują wszystkie związanie z tymi zadaniami i kompetencjami prawa i obowiązki organów, które utraciły te zadania i kompetencje. 3. Organy, które utraciły zadania i kompetencje na podstawie niniejszej ustawy, przekazują niezwłocznie akta spraw administracyjnych oraz inne dokumenty organom, które przejęły te zadania i kompetencje.


Art. 58. 1. Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy członkowie korpusu służby cywilnej zatrudnieni w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego i realizujący przed dniem 27 listopada 2015 r. zadania, które zostają przekazane niniejszą ustawą ministrowi właściwemu do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa, stają się członkami korpusu służby cywilnej zatrudnionymi w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa. 2. Dotychczasowy pracodawca jest obowiązany, w terminie 14 dni od dnia ogłoszenia niniejszej ustawy, zawiadomić na piśmie członków korpusu służby cywilnej, o których mowa w ust. 1, o zmianach, jakie mają nastąpić w zakresie ich stosunków pracy. Przepis art. 231 § 4 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 2014 r. poz. 1502, z późn. zm.[11])) stosuje się odpowiednio. 3. Przepisu ust. 2 zdanie drugie nie stosuje się do urzędników służby cywilnej, do których stosuje się przepisy ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (Dz. U. z 2014 r. poz. 1199, z późn. zm.[12])).


Art. 59. 1. Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy członkowie korpusu służby cywilnej zatrudnieni w urzędzie obsługującym Głównego Geodetę Kraju, realizujący przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zadania w zakresie geodezji i kartografii, które pozostają w zakresie właściwości ministra właściwego do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa, stają się członkami korpusu służby cywilnej zatrudnionymi w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa. 2. Dotychczasowy pracodawca jest obowiązany, w terminie 14 dni od dnia ogłoszenia niniejszej ustawy, zawiadomić na piśmie członków korpusu służby cywilnej, o których mowa w ust. 1, o zmianach, jakie mają nastąpić w zakresie ich stosunków pracy. Przepis art. 231 § 4 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy stosuje się odpowiednio. 3. Przepisu ust. 2 zdanie drugie nie stosuje się do urzędników służby cywilnej, do których stosuje się przepisy ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej.


Art. 6. W ustawie z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2014 r. poz. 1402, z późn. zm.[4])) w art. 101 w ust. 1 i 2 wyrazy „ministrem właściwym do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa” zastępuje się wyrazami „ministrem właściwym do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa”.


Art. 60. W celu wykonania przepisów niniejszej ustawy Prezes Rady Ministrów dokona, w drodze rozporządzenia, przeniesienia planowanych dochodów i wydatków budżetowych, w tym wynagrodzeń, między częściami, działami i rozdziałami budżetu państwa.


Art. 61. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze zarządzenia, przeznaczenie składników majątkowych: 1) będących przed dniem 27 listopada 2015 r. w posiadaniu ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego, przeznaczonych do realizacji zadań, które zostają przekazane niniejszą ustawą ministrowi właściwemu do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa; 2) będących w posiadaniu Głównego Geodety Kraju przeznaczonych do realizacji zadań przekazanych ministrowi właściwemu do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa na mocy ustawy z dnia 19 listopada 2015 r. o zmianie ustawy o działach administracji rządowej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1960) w zakresie geodezji i kartografii.


Art. 62. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 58 ust. 2 i art. 59 ust. 2, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia. MARSZAŁEK SEJMU / – / Marek Kuchciński [1]) Niniejszą ustawą zmienia się ustawy: ustawę z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych, ustawę z dnia 16 września 1982 r. – Prawo spółdzielcze, ustawę z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne, ustawę z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, ustawę z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej, ustawę z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, ustawę z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, ustawę z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym, ustawę z dnia 26 października 1995 r. o niektórych formach popierania budownictwa mieszkaniowego, ustawę z dnia 30 listopada 1995 r. o pomocy państwa w spłacie niektórych kredytów mieszkaniowych, udzielaniu premii gwarancyjnych oraz refundacji bankom wypłaconych premii gwarancyjnych, ustawę z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, ustawę z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, ustawę z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, ustawę z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów oraz inżynierów budownictwa, ustawę z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu, ustawę z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska, ustawę z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, ustawę z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych, ustawę z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, ustawę z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne, ustawę z dnia 1 marca 2002 r. o zmianach w organizacji i funkcjonowaniu centralnych organów administracji rządowej i jednostek im podporządkowanych oraz o zmianie niektórych ustaw, ustawę z dnia 21 czerwca 2002 r. o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, ustawę z dnia 5 grudnia 2002 r. o dopłatach do oprocentowania kredytów mieszkaniowych o stałej stopie procentowej, ustawę z dnia 14 marca 2003 r. o Banku Gospodarstwa Krajowego, ustawę z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawę z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym, ustawę z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, ustawę z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień publicznych, ustawę z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych, ustawę z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych, ustawę z dnia 8 września 2006 r. o finansowym wsparciu rodzin i innych osób w nabywaniu własnego mieszkania, ustawę z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, ustawę z dnia 8 grudnia 2006 r. o finansowym wsparciu tworzenia lokali socjalnych, mieszkań chronionych, noclegowni i domów dla bezdomnych, ustawę z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym, ustawę z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012, ustawę z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, ustawę z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów, ustawę z dnia 12 lutego 2009 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie lotnisk użytku publicznego, ustawę z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych, ustawę z dnia 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Świnoujściu, ustawę z dnia 4 marca 2010 r. o infrastrukturze informacji przestrzennej, ustawę z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej, ustawę z dnia 30 kwietnia 2010 r. o Narodowym Centrum Badań i Rozwoju, ustawę z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, ustawę z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych, ustawę z dnia 29 października 2010 r. o rezerwach strategicznych, ustawę z dnia 5 stycznia 2011 r. – Kodeks wyborczy, ustawę z dnia 15 kwietnia 2011 r. o efektywności energetycznej, ustawę z dnia 29 czerwca 2011 r. o przygotowaniu i realizacji inwestycji w zakresie obiektów energetyki jądrowej oraz inwestycji towarzyszących, ustawę z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe, ustawę z dnia 27 września 2013 r. o pomocy państwa w nabyciu pierwszego mieszkania przez młodych ludzi, ustawę z dnia 5 czerwca 2014 r. o zmianie ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, ustawę z dnia 29 sierpnia 2014 r. o charakterystyce energetycznej budynków, ustawę z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych, ustawę z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji. [2]) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r. poz. 831, 1137, 1433 i 2281 oraz z 2016 r. poz. 65, 352, 585 i 903. [3]) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r. poz. 529, 1045, 1066, 1217, 1268, 1890, 2023 i 2281 oraz z 2016 r. poz. 147, 437, 669, 862, 904 i 960. [4]) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2014 r. poz. 1822, z 2015 r. poz. 529, 1045, 1066, 1217, 1268, 1322, 1336, 1607, 1642, 1830, 1890, 2023 i 2281 oraz z 2016 r. poz. 147, 437, 615, 669, 904 i 960. [5]) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2012 r. poz. 1448, z 2013 r. poz. 700, 991, 1446 i 1611, z 2014 r. poz. 312, 486, 529, 768, 822 i 970 oraz z 2015 r. poz. 211, 541, 591, 933, 1038, 1045, 1273, 1326, 1335, 1359, 1649, 1830, 1844, 1893, 2183 i 2281 oraz z 2016 r. poz. 266 i 352. [6]) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2002 r. poz. 820, 1689, 1923 i 2055, z 2003 r. poz. 594, z 2004 r. poz. 2703, z 2006 r. poz. 1592 oraz z 2012 r. poz. 951. [7]) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2014 r. poz. 1146, z 2015 r. poz. 1513 oraz z 2016 r. poz. 266, 615 i 888. [8]) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r. poz. 1741, 1753, 1777 i 1893 oraz z 2016 r. poz. 542. [9]) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2011 r. poz. 134, 550, 777, 881, 889, 1016 i 1281, z 2012 r. poz. 849, 951 i 1529, z 2014 r. poz. 179, 180 i 1072 oraz z 2015 r. poz. 1043, 1044, 1045, 1923 i 2281. [10]) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2012 r. poz. 951, z 2014 r. poz. 40, z 2015 r. poz. 1045, 1777, 1893 i 1936 oraz z 2016 r. poz. 266. [11]) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2014 r. poz. 1662, z 2015 r. poz. 1066, 1224, 1240, 1268 i 1735 oraz z 2016 r. poz. 868, 910 i 960. [12]) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r. poz. 211, 1220 i 1269 oraz z 2016 r. poz. 34.


Art. 7. W ustawie z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2013 r. poz. 934 i 1044, z 2015 r. poz. 1642 oraz z 2016 r. poz. 266 i 542) wprowadza się następujące zmiany: 1) użyte w art. 26 w ust. 2 oraz w art. 37a w ust. 1 w różnych przypadkach wyrazy „minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego” zastępuje się użytymi w odpowiednich przypadkach wyrazami „minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa”; 2) w art. 37b ust. 4 otrzymuje brzmienie: „4. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej oraz minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw rybołówstwa oraz ministrem właściwym do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wymagany zakres planów zawarty w części tekstowej oraz części graficznej sporządzanej w formie cyfrowego opracowania kartograficznego tworzonego na podstawie baz danych, określając w szczególności materiały planistyczne, rodzaj opracowań kartograficznych, skalę opracowań kartograficznych, stosowane oznaczenia, nazewnictwo, standardy oraz sposób dokumentowania prac planistycznych, mając na względzie czytelność i przejrzystość planów oraz wytyczne przyjęte przez Komisję Ochrony Środowiska Morskiego Morza Bałtyckiego oraz organy Unii Europejskiej w zakresie planowania przestrzennego obszarów morskich.”; 3) w art. 37e w ust. 1: a) pkt 13 otrzymuje brzmienie: „13) przedstawia projekt planu ministrowi właściwemu do spraw rozwoju regionalnego w celu stwierdzenia jego zgodności z celami i kierunkami określonymi w długookresowej strategii rozwoju kraju, ustaleniami średniookresowej strategii rozwoju kraju i innymi strategiami rozwoju;”, b) po pkt 13 dodaje się pkt 13a w brzmieniu: „13a) przedstawia projekt planu ministrowi właściwemu do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa w celu stwierdzenia jego zgodności z koncepcją przestrzennego zagospodarowania kraju oraz programami określającymi zadania rządowe, o których mowa w art. 48 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;”; 4) w art. 37i w ust. 3 wyrazy „budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa” zastępuje się wyrazami „budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa”.


Art. 8. W ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 i 961) użyte w art. 7 w ust. 2 i 3, w art. 16, w art. 19 w ust. 2, w art. 21a w ust. 4, w art. 31 w ust. 2a, w art. 32 w ust. 1 w pkt 3 i w ust. 5, w art. 34 w ust. 6, w art. 43 w ust. 4, w art. 45 w ust. 4, w art. 59d w ust. 3, w art. 64 w ust. 4, w art. 72 w ust. 1 i 2, w art. 82b w ust. 8, w art. 84 w ust. 5, w art. 88 w ust. 3, 3d, 3g i 9 oraz w art. 88a w ust. 6 w różnych przypadkach wyrazy „minister właściwy do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa” zastępuje się użytymi w odpowiednich przypadkach wyrazami „minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa”.


Art. 9. W ustawie z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (Dz. U. z 2015 r. poz. 641 i 901 oraz z 2016 r. poz. 615 i 770) w art. 2 w ust. 1 wyrazy „ministra właściwego do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa” zastępuje się wyrazami „ministra właściwego do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa”.


Ustawa z dnia 6 lipca 2001 r. o usługach detektywistycznych Rozdział 1 Przepisy ogólne

Art. 1. 1. Ustawa określa zasady wykonywania działalności gospodarczej w zakresie usług detektywistycznych, prawa i obowiązki detektywów, oraz zasady i tryb nabywania uprawnień do wykonywania usług detektywistycznych. 2. Przepisów ustawy nie stosuje się wobec osób lub instytucji, które na podstawie odrębnych przepisów mogą podejmować, w ramach wykonywania obowiązków zawodowych, działania posiadające charakter czynności, o których mowa w art. 2 ust. 1, lub działania o zbliżonym charakterze.


Art. 10. Detektyw podczas wykonywania czynności obowiązany jest posiadać przy sobie licencję oraz okazywać ją na żądanie osoby, której czynności dotyczą, w taki sposób, aby zainteresowany miał możliwość odczytać i zanotować imię i nazwisko detektywa oraz nazwę organu, który wydał licencję.


Art. 11. Detektyw jest obowiązany: 1) ustalić tożsamość osoby zlecającej wykonanie czynności, o których mowa w art. 2 ust. 1, 2) zachować należytą staranność w wykonywaniu czynności, o których mowa w art. 2 ust. 1, 3) przestrzegać przy wykonywaniu czynności, o których mowa w art. 2 ust. 1, przepisów prawa oraz odmówić wykonania czynności nieetycznej lub niezgodnej z prawem.


Art. 12. 1. Detektyw jest obowiązany zachować w tajemnicy źródła informacji oraz okoliczności sprawy, o których powziął wiadomość w trakcie wykonywania zlecenia. 2. Obowiązek zachowania tajemnicy ciąży na detektywie także po zaprzestaniu wykonywania działalności w zakresie usług detektywistycznych. 3. Detektyw może zostać zwolniony z zachowania tajemnicy na zasadach określonych w Kodeksie postępowania karnego.


Art. 13. 1. Detektyw ma obowiązek sporządzić końcowe pisemne sprawozdanie z wykonanych czynności, obejmujące ustalony stan faktyczny, które powinno zawierać w szczególności: 1) datę zawarcia umowy, 2) opis przedmiotu umowy, 3) określenie zakresu i przebiegu przeprowadzonych czynności, 4) opis stanu faktycznego, 5) datę zakończenia czynności w sprawie. 2. Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, sporządza się w jednym egzemplarzu i wraz z materiałami dokumentującymi opis stanu faktycznego przekazuje zleceniodawcy.


Art. 14. Detektyw ponosi odpowiedzialność za szkody wyrządzone podczas wykonywania czynności, o których mowa w art. 2 ust. 1, oraz wskutek podania nieprawdziwych informacji, na zasadach określonych w Kodeksie cywilnym. Rozdział 3 Zasady wykonywania działalności gospodarczej w zakresie usług detektywistycznych


Art. 15. 1. Organem właściwym do wydania, odmowy wydania oraz cofnięcia zezwolenia na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie usług detektywistycznych, zwanego dalej "zezwoleniem", jest minister właściwy do spraw wewnętrznych, zwany dalej "organem zezwalającym". 2. Wydanie zezwolenia następuje po zasięgnięciu opinii wojewody właściwego ze względu na siedzibę lub miejsce zamieszkania przedsiębiorcy ubiegającego się o zezwolenie.


Art. 16. Zezwolenie wydaje się na wniosek: 1) przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną, jeżeli posiada licencję, 2) przedsiębiorcy innego niż osoba fizyczna, jeżeli licencję posiada co najmniej jeden członek organu zarządzającego przedsiębiorcy, - zwanego dalej "wnioskodawcą".


Art. 17. 1. O zezwolenie może ubiegać się wnioskodawca, o którym mowa w art. 16, jeżeli nie jest wpisany do rejestru dłużników niewypłacalnych Krajowego Rejestru Sądowego i nie zalega z wpłatami należności budżetowych oraz z opłacaniem składek na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. 2. Wnioskodawca, o którym mowa w art. 16 pkt 2, może ubiegać się o zezwolenie, jeżeli osoby nie posiadające licencji, wchodzące w skład organu zarządzającego przedsiębiorcy oraz ustanowieni przez ten organ prokurenci i pełnomocnicy nie byli karani za przestępstwa popełnione z winy umyślnej.


Art. 18. 1. Wniosek o wydanie zezwolenia, zwany dalej "wnioskiem", powinien zawierać w szczególności: 1) oznaczenie wnioskodawcy i jego siedziby oraz jego adres, 2) numer wnioskodawcy w rejestrze przedsiębiorców, 3) wskazanie adresów stałych miejsc wykonywania działalności gospodarczej, 4) określenie zasięgu terytorialnego świadczenia usług detektywistycznych, 5) datę podjęcia działalności gospodarczej, 6) dane osobowe wnioskodawcy, o którym mowa w art. 16 pkt 1, a w przypadku wnioskodawcy, o którym mowa w art. 16 pkt 2, dane członków organu zarządzającego przedsiębiorcy oraz ustanowionych przez ten organ prokurentów i pełnomocników, zawierające: imię i nazwisko, datę i miejsce urodzenia, obywatelstwo, numer PESEL, a w przypadku osoby posiadającej obywatelstwo innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej serię i numer paszportu, oraz adresy zameldowania tych osób na pobyt stały i czasowy. 2. Wnioskodawca może wystąpić o wydanie zezwolenia na czas oznaczony. 3. Do wniosku należy dołączyć następujące dokumenty: 1) określające formę prawną wnioskodawcy, w szczególności umowę spółki lub inny przewidziany przepisami prawa dokument dotyczący ustanowienia działalności i organizacji przedsiębiorcy, 2) odpis z rejestru przedsiębiorców, 3) listę udziałowców albo akcjonariuszy posiadających nie mniej niż 30% akcji lub udziałów, 4) określające proporcje udziału kapitału polskiego i zagranicznego w spółce oraz jego wysokość, z oznaczeniem adresów siedziby lub miejsca zamieszkania wspólnika lub wspólników zagranicznych, gdy spółka jest podmiotem z udziałem zagranicznym, 5) dokument potwierdzający posiadanie licencji przez osoby, o których mowa w art. 16 pkt 1 lub 2, 6) zaświadczenia o niekaralności wszystkich osób wymienionych we wniosku, 7) zaświadczenie właściwego organu podatkowego stwierdzające, że przedsiębiorca nie zalega z wpłatami należności budżetowych, oraz zaświadczenie z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o niezaleganiu z opłaceniem składek, 8) odpis z rejestru dłużników niewypłacalnych Krajowego Rejestru Sądowego.


Art. 19. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór wniosku o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług detektywistycznych, uwzględniając w nim dane niezbędne do wydania decyzji administracyjnej w sprawie zezwolenia.


Art. 2. 1. Usługami detektywistycznymi są czynności, polegające na uzyskiwaniu informacji o osobach, przedmiotach i zdarzeniach, realizowane na podstawie umowy zawartej ze zleceniodawcą, w formach i w zakresie niezastrzeżonych dla organów i instytucji państwowych na mocy odrębnych przepisów, a w szczególności: 1) zbieranie informacji w sprawach cywilnych, 2) zbieranie informacji dotyczących majątku, zdolności płatniczych oraz wiarygodności w stosunkach gospodarczych osób i jednostek organizacyjnych, 3) zbieranie informacji dotyczących bezprawnego wykorzystywania w działalności gospodarczej nazw handlowych i znaków towarowych, nieuczciwej konkurencji oraz ujawnienia wiadomości stanowiących tajemnicę handlową, 4) sprawdzanie wiarygodności informacji dotyczących szkód zgłaszanych zakładom ubezpieczeniowym, 5) poszukiwanie osób zaginionych lub ukrywających się, 6) poszukiwanie mienia, 7) zbieranie informacji w sprawie, w której toczy się postępowanie karne, postępowanie w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe i inne, jeśli w toku postępowania można zastosować przepisy prawa karnego. 2. Zleceniodawcą czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 7, nie mogą być organy prowadzące i nadzorujące postępowania w tych sprawach.


Art. 20. 1. Zezwolenie zawiera: 1) imię i nazwisko oraz numer licencji przedsiębiorcy lub osób wymienionych w art. 16 pkt 2, 2) oznaczenie przedsiębiorcy i jego siedziby oraz jego adres, 3) wskazanie adresu stałego miejsca wykonywania działalności gospodarczej, 4) określenie terminu ważności zezwolenia, 5) określenie zasięgu terytorialnego wykonywania działalności gospodarczej w zakresie świadczenia usług detektywistycznych, 6) datę wydania zezwolenia. 2. W zezwoleniu zamieszcza się pouczenie o obowiązku podjęcia działalności gospodarczej w terminie 6 miesięcy od daty wydania zezwolenia. 3. Przedsiębiorca jest obowiązany powiadomić organ zezwalający, w terminie 14 dni, o zmianach stanu faktycznego i prawnego w zakresie danych zawartych we wniosku i w dokumentach stanowiących załączniki do wniosku powstałych po dacie wydania zezwolenia.


Art. 21. Organ zezwalający odmawia wydania zezwolenia: 1) jeżeli przedsiębiorcy uprzednio cofnięto zezwolenie z przyczyn, o których mowa w art. 26 pkt 2 lit. a)-f) lub pkt 3, a od dnia cofnięcia zezwolenia do dnia złożenia następnego wniosku nie upłynęły 3 lata, 2) jeżeli przedsiębiorca nie spełnia warunków, o których mowa w art. 16 lub 17, 3) ze względu na zagrożenie bezpieczeństwa powszechnego i porządku publicznego.


Art. 22. Przedsiębiorca jest obowiązany podjąć działalność gospodarczą w zakresie usług detektywistycznych w terminie 6 miesięcy od daty wydania zezwolenia.


Art. 23. 1. Przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą w zakresie usług detektywistycznych jest obowiązany: 1) powiadomić organ zezwalający o podjęciu działalności, w terminie 14 dni od dnia jej podjęcia, nie później jednak niż w ciągu 6 miesięcy od daty wydania zezwolenia, 2) zachowywać formę pisemną umów dotyczących prowadzonej działalności gospodarczej, 3) prowadzić i przechowywać dokumentację dotyczącą zatrudnianych detektywów oraz zawieranych i realizowanych umów, a także sprawozdań sporządzanych po zakończeniu spraw, 4) przedstawiać dokumentację, o której mowa w pkt 3, na żądanie organu upoważnionego do kontroli, z wyłączeniem sprawozdania, o którym mowa w art. 13 ust. 1, które nie podlega kontroli organu zezwalającego. 2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, rodzaj dokumentacji, o której mowa w ust. 1 pkt 3, formy jej prowadzenia oraz okres przechowywania, uwzględniając w szczególności wykaz zatrudnionych przez przedsiębiorcę detektywów, rejestr zawartych umów wraz z opisem ich realizacji, a także sprawozdanie kończące postępowanie w sprawie.


Art. 24. 1. Przedsiębiorca jest obowiązany do zawarcia umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone podczas wykonywania czynności detektywa. 2. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych, po zasięgnięciu opinii Polskiej Izby Ubezpieczeń, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady spełnienia obowiązku ubezpieczenia, o którym mowa w ust. 1, w tym w szczególności termin powstania obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia oraz minimalną sumę gwarancyjną. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, wydając rozporządzenie, uwzględnia konieczność zapewnienia gwarancji spełnienia obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia.


Art. 25. Przedsiębiorca jest obowiązany, niezwłocznie po zawarciu umowy, o której mowa w art. 2 ust. 1, powiadomić na piśmie o jej zawarciu organ prowadzący postępowanie karne lub postępowanie w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe, jeżeli z treści tej umowy wynika, że może się ona wiązać ze sprawą, w której prowadzone jest postępowanie.


Art. 26. Zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług detektywistycznych cofa się, jeżeli: 1) upłynął termin 6 miesięcy od dnia wydania zezwolenia, a przedsiębiorca nie podjął lub nie powiadomił organu zezwalającego o podjęciu działalności gospodarczej, 2) przedsiębiorca: a) przestał spełniać warunki, o których mowa w art. 16 lub 17, b) poprzez swoje działanie stwarza zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo zagrożenie dla bezpieczeństwa lub dóbr osobistych obywateli, c) wykonuje czynności zastrzeżone dla organów i instytucji państwowych, d) nie wykonuje obowiązków, o których mowa w art. 23 ust. 1, bądź uniemożliwia przeprowadzenie kontroli swojej działalności przez uprawnione organy, e) nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 24 ust. 1, f) nie usunął innych stwierdzonych uchybień w terminie wyznaczonym przez organ zezwalający w wezwaniu do ich usunięcia, g) powiadomił organ zezwalający o zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu albo jeżeli okoliczności faktyczne wskazują na zaprzestanie jej prowadzenia, 3) wobec przedsiębiorcy wydane zostało prawomocne orzeczenie sądu zakazujące prowadzenia działalności gospodarczej.


Art. 27. 1. Kontrolę działalności gospodarczej w zakresie usług detektywistycznych przeprowadza organ zezwalający. 2. Organ zezwalający może upoważnić do przeprowadzenia kontroli działalności gospodarczej w zakresie usług detektywistycznych inny organ państwowy wyspecjalizowany w kontroli danego rodzaju działalności.


Art. 28. W sprawach wydania, odmowy wydania lub cofnięcia zezwolenia oraz kontroli działalności gospodarczej w zakresie usług detektywistycznych nieuregulowanych w ustawie, stosuje się przepisy ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 101, poz. 1178, z 2000 r. Nr 86, poz. 958 i Nr 114, poz. 1193 oraz z 2001 r. Nr 49, poz. 509). Rozdział 4 Wymagania kwalifikacyjne detektywów


Art. 29. 1. O wydanie licencji może ubiegać się osoba, jeżeli: 1) posiada obywatelstwo polskie lub obywatelstwo innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej oraz biegłą znajomość języka polskiego, 2) ukończyła 21 lat, 3) posiada wykształcenie co najmniej średnie, 4) ma pełną zdolność do czynności prawnych, 5) nie toczy się przeciwko niej postępowanie karne lub postępowanie w sprawach o przestępstwa skarbowe popełnione z winy umyślnej, 6) nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe popełnione z winy umyślnej, 7) nie została zwolniona dyscyplinarnie z Policji, Straży Granicznej, Urzędu Ochrony Państwa, wojska, prokuratury, sądu lub z innego urzędu administracji publicznej w Rzeczypospolitej Polskiej lub innym państwie członkowskim Unii Europejskiej w ciągu ostatnich 5 lat, 8) posiada nienaganną opinię wydaną przez komendanta powiatowego (miejskiego) Policji właściwego ze względu na jej miejsce zamieszkania. 2. Okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 4 - 7, potwierdzają odpowiednio: pisemne oświadczenie osoby ubiegającej się o wydanie licencji, zaświadczenie o niekaralności oraz świadectwo pracy. Dokumenty te osoba ubiegająca się o wydanie licencji jest obowiązana złożyć wraz z wnioskiem o wydanie licencji. 3. Licencję wydaje się osobie, która spełnia warunki określone w ust. 1, oraz: 1) posiada zdolność fizyczną i psychiczną do wykonywania czynności w zakresie usług detektywistycznych, stwierdzoną orzeczeniem lekarskim, 2) złożyła egzamin przed właściwą komisją. 4. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb składania wniosku o wydanie licencji oraz dokumenty potwierdzające spełnienie wymogów, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3, uwzględniając potrzebę zapewnienia sprawności postępowania.


Art. 3. Podjęcie działalności gospodarczej w zakresie usług detektywistycznych wymaga uzyskania zezwolenia.


Art. 30. 1. Egzamin dla osób ubiegających się o wydanie licencji, zwany dalej "egzaminem", przeprowadza nie rzadziej niż raz na 6 miesięcy komisja, powoływana przez komendanta wojewódzkiego Policji. 2. Członkowie komisji za udział w jej pracach otrzymują wynagrodzenie w wysokości nieprzekraczającej 50 % przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia z ostatniego kwartału ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski".


Art. 31. Za egzamin pobiera się opłatę od osoby składającej egzamin w wysokości zapewniającej pokrycie kosztów egzaminu.


Art. 32. 1. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia: 1) tryb wnoszenia opłaty, o której mowa w art. 31, 2) jej wysokość, 3) stawki wynagrodzenia egzaminatorów. 2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, należy uwzględnić w szczególności podmiot uprawniony do pobierania opłaty, termin jej wnoszenia, kalkulację kosztów egzaminów obejmującą ich koszty organizacyjno-techniczne, a także funkcje pełnione przez egzaminatorów w komisji egzaminacyjnej i czas trwania egzaminów.


Art. 33. Egzamin obejmuje zagadnienia z zakresu Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz przepisów dotyczących Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, ochrony danych osobowych, ochrony informacji niejawnych, a także z zakresu prawa cywilnego i karnego (materialnego i procesowego), kryminalistyki, kryminologii i wiktymologii oraz psychologii sądowej.


Art. 34. 1. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw oświaty i wychowania, określi, w drodze rozporządzenia: 1) zakres obowiązujących tematów egzaminacyjnych, 2) skład komisji egzaminacyjnej i sposób przeprowadzania egzaminów, 3) tryb, formę i terminy powoływania komisji egzaminacyjnych oraz przeprowadzania egzaminów. 2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, należy uwzględnić w szczególności podstawowe bloki tematyczne z zakresu znajomości dziedzin, o których mowa w art. 33, a także wskazać instytucje i organizacje, z których będą powoływani członkowie komisji, reprezentujący w szczególności sąd, prokuraturę, Policję, ministra właściwego do spraw wewnętrznych, ministra właściwego do spraw oświaty i wychowania oraz środowiska naukowe z dziedziny kryminalistyki, kryminologii, wiktymologii i psychologii sądowej.


Art. 35. 1. Licencję wydaje, odmawia jej wydania, zawiesza lub cofa w drodze decyzji administracyjnej, komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania osoby ubiegającej się o wydanie licencji. 2. Licencję wydaje się na czas nieoznaczony. 3. Za wydanie licencji pobiera się opłatę. 4. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość opłaty za licencję oraz tryb jej wnoszenia, uwzględniając w szczególności termin wnoszenia opłaty i podmiot uprawniony do jej pobierania, a także okoliczność, że opłata powinna zapewniać pokrycie kosztów związanych z wydaniem licencji.


Art. 36. 1. Licencja zawiera: 1) imię i nazwisko posiadacza, 2) fotografię posiadacza, 3) datę i miejsce urodzenia, 4) numer ewidencyjny PESEL - w przypadku obywateli polskich, 5) numer licencji, datę jej wystawienia i oznaczenie organu wystawiającego. 2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór i tryb wydawania licencji.


Art. 37. 1. Komendant wojewódzki Policji odmawia wydania licencji, jeżeli osoba ubiegająca się o jej wydanie nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 29 ust. 1 i 3. 2. Komendant wojewódzki Policji cofa i zatrzymuje licencję, jeżeli detektyw: 1) przestał spełniać choćby jeden z warunków, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 4-6 lub w ust. 3 pkt 1, 2) wniósł zawiadomienie na piśmie o zaprzestaniu wykonywania czynności detektywa.


Art. 38. 1. Komendant wojewódzki Policji, w przypadku powzięcia wiadomości o wszczęciu postępowania karnego przeciwko detektywowi o przestępstwo przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej, życiu, zdrowiu, mieniu, obrotowi gospodarczemu lub wolności, zawiesza prawa wynikające z licencji do czasu wydania prawomocnego orzeczenia w sprawie. 2. Komendant wojewódzki Policji, w przypadku powzięcia wiadomości o wszczęciu postępowania karnego przeciwko detektywowi o przestępstwo umyślne inne niż wymienione w ust. 1 lub postępowania w sprawie o umyślne przestępstwo skarbowe może zawiesić prawa wynikające z licencji do czasu wydania prawomocnego orzeczenia w sprawie. 3. Komendant wojewódzki Policji, w przypadku zawieszenia praw wynikających z licencji, zatrzymuje licencję.


Art. 39. Organy uprawnione do prowadzenia postępowań karnych oraz postępowań w sprawach o przestępstwa skarbowe mają obowiązek powiadomić komendanta wojewódzkiego Policji właściwego ze względu na miejsce zamieszkania detektywa o wszczęciu postępowania karnego przeciwko osobie posiadającej licencję.


Art. 4. 1. Wykonywanie czynności, o których mowa w art. 2 ust. 1, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, wymaga posiadania licencji detektywa, zwanej dalej "licencją". 2. Detektywem w rozumieniu ustawy jest osoba posiadająca licencję. 3. Tytułu zawodowego "detektyw" może używać wyłącznie osoba posiadająca licencję.


Art. 40. 1. Minister właściwy do spraw wewnętrznych prowadzi rejestr osób, którym wydano licencje, zwane dalej "rejestrem detektywów". 2. Rejestr detektywów obejmuje następujące dane: 1) imię i nazwisko, 2) adres zamieszkania , 3) numer licencji i datę jej wydania, 4) datę zawieszenia lub cofnięcia licencji. 3. Rejestr detektywów jest jawny.


Art. 41. Osoby posiadające licencję są obowiązane poddawać się okresowym badaniom lekarskim i psychologicznym.


Art. 42. 1. Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia: 1) zakres badań lekarskich i psychologicznych, którym jest obowiązana poddać się osoba ubiegająca się o wydanie licencji, oraz zakres i częstotliwość przeprowadzania tych badań w odniesieniu do osób posiadających licencję, 2) kwalifikacje oraz dodatkowe wymogi dotyczące lekarzy i psychologów upoważnionych do przeprowadzania badań oraz wydawania orzeczeń, o których mowa w art. 29 ust. 3 pkt 1, 3) warunki i tryb: a) odwoływania się od orzeczeń lekarskich, b) uzyskiwania i utraty przez lekarzy i psychologów uprawnień do przeprowadzania badań lekarskich i psychologicznych, c) kontroli wykonywania i dokumentowania badań lekarskich i psychologicznych oraz wydawania orzeczeń lekarskich, 4) sposób postępowania z dokumentacją związaną z badaniami lekarskimi i psychologicznymi oraz wzory stosowanych dokumentów, 5) maksymalne stawki opłat za badania lekarskie i psychologiczne. 2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, należy uwzględnić okoliczność, aby wyniki badań odzwierciedlały stan zdrowia fizycznego i psychicznego osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1, oraz kwalifikacje lekarzy odpowiednio do rodzaju badań, a także okoliczność, że stawki opłat, o których mowa w ust. 1 pkt 6, powinny zapewniać zwrot kosztów przeprowadzonych badań.


Art. 43. Koszty związane z przeprowadzeniem badań potwierdzających zdolność fizyczną i psychiczną do wykonywania czynności detektywa ponosi osoba poddana badaniu. Rozdział 5 Przepisy karne


Art. 44. Kto, wbrew obowiązkowi, o którym mowa w art. 25, nie wypełnia obowiązku zawiadomienia organu prowadzącego postępowanie karne lub postępowanie w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe o zawarciu umowy mającej związek ze sprawą, w której prowadzone jest postępowanie karne lub postępowanie w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo karze pozbawienia wolności do lat 2.


Art. 45. Kto podczas świadczenia usług detektywistycznych wykonuje czynności ustawowo zastrzeżone dla organów i instytucji państwowych, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo karze pozbawienia wolności do lat 3.


Art. 46. 1. Kto prowadzi działalność gospodarczą w zakresie usług detektywistycznych bez wymaganego zezwolenia, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo karze pozbawienia wolności do lat 2. 2. Tej samej karze podlega osoba wykonująca czynności detektywa w ramach prowadzonej działalności gospodarczej bez wymaganej licencji. Rozdział 6 Przepisy przejściowe i końcowe


Art. 47. 1. Koncesje na działalność gospodarczą w zakresie usług detektywistycznych, udzielone przed dniem 1 stycznia 2001 r., które na podstawie art. 96 ust. 2 pkt 2 lit. b) w związku z ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 101, poz. 1178, z 2000 r. Nr 86, poz. 958 i Nr 114, poz. 1193 oraz z 2001 r. Nr 49, poz. 509) stały się zezwoleniami, po spełnieniu przez przedsiębiorcę warunków określonych w niniejszej ustawie, podlegają wymianie na zezwolenia wydawane w trybie tej ustawy, w terminie do dnia 30 czerwca 2003 r., a po upływie tego terminu tracą moc. 2. Przedsiębiorcy ubiegający się o wymianę zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, są obowiązani złożyć organowi zezwalającemu wniosek o wymianę zezwolenia, w terminie do dnia 31grudnia 2002 r. 3. Do wniosku o wymianę zezwolenia stosuje się odpowiednio przepisy art. 18, dotyczące wydania zezwolenia.


Art. 48. Postępowania wszczęte w sprawach wydania zezwoleń i niezakończone do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy ostateczną decyzją administracyjną, podlegają umorzeniu.


Art. 49. Osoby wykonujące czynności detektywa przed dniem wejścia w życie ustawy, są obowiązane uzyskać licencję w terminie do dnia 30 czerwca 2003 r., a w przypadku nieuzyskania licencji do tego dnia - zaprzestać wykonywania tych czynności, nie później niż do dnia 1 lipca 2003 r.


Art. 5. Czynności, o których mowa w art. 2 ust. 1, mogą być wykonywane przez detektywa: 1) przedsiębiorcę, we własnym imieniu, pod warunkiem posiadania zezwolenia na wykonywanie usług detektywistycznych, 2) na podstawie stosunku pracy lub umowy zlecenia z przedsiębiorcą posiadającym zezwolenie, o którym mowa w pkt 1. Rozdział 2 Prawa i obowiązki detektywa


Art. 50. Przepisy art. 29 ust. 1 pkt 1 i 7 w zakresie, w jakim dotyczą obywateli innych państw członkowskich Unii Europejskiej, stosuje się od dnia uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską statusu członka Unii Europejskiej.


Art. 51. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2001 r.


Art. 6. Detektyw przy wykonywaniu usługi detektywistycznej winien kierować się powszechnie obowiązującymi zasadami etyki, lojalnością wobec zlecającego usługę i szczególną starannością, by nie naruszyć wolności i praw człowieka i obywatela.


Art. 7. Wykonując usługi detektywistyczne, o których mowa w art. 2 ust. 1, detektyw nie może stosować środków technicznych oraz metod i czynności operacyjnorozpoznawczych, zastrzeżonych dla upoważnionych organów na mocy odrębnych przepisów.


Art. 8. 1. Detektyw jest uprawniony do przetwarzania danych osobowych, zebranych w toku wykonywanych przez niego czynności detektywa, bez zgody osób, których dane dotyczą. 2. Detektyw uprawniony do przetwarzania danych osobowych, w związku z wykonywaniem przez niego czynności detektywa, nie może powierzać przetwarzania danych innemu podmiotowi. 3. Detektyw ma obowiązek zniszczyć przetwarzane dane osobowe, zebrane w toku wykonywania czynności detektywa, najpóźniej bezpośrednio po zaprzestaniu korzystania z uprawnień detektywa. 4. Detektyw jest obowiązany przy przetwarzaniu danych osobowych, stosować przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz.U. Nr 133, poz. 883, z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 50, poz. 580 i Nr 116, poz. 1216 oraz z 2001 r. Nr 42, poz. 474 i Nr 49, poz. 509), z wyłączeniem art. 25 ust. 1 i art. 32-35.


Art. 9. O ile przepisy innych ustaw nie stanowią inaczej, detektyw, w trakcie wykonywania czynności, o których mowa w art. 2 ust. 1, może uzyskiwać informacje od osób fizycznych, przedsiębiorców, instytucji, a także organów administracji rządowej lub samorządowej.


Ustawa z dnia 14 września 2012 r. o obowiązkach w zakresie informowania o zużyciu energii przez produkty wykorzystujące energię[1]), [2]) Rozdział 1 Przepisy ogólne

Art. 1. Ustawa określa: 1) obowiązki w zakresie informowania o zużyciu energii oraz innych podstawowych zasobów przez produkty wykorzystujące energię lub wpływie tych produktów na zużycie energii; 2) zasady organizacji i działania systemu kontroli wykonywania obowiązków w zakresie informowania, o którym mowa w pkt 1.


Art. 10. 1. System kontroli tworzą wojewódzcy inspektorzy Inspekcji Handlowej oraz Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej, zwani dalej „organami kontrolującymi”. 2. Organy kontrolujące: 1) przedstawiają Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwanemu dalej „Prezesem UOKiK”: a) w zakresie działania wojewódzkich inspektorów Inspekcji Handlowej – okresowe plany pracy sporządzone na podstawie planów kontroli, o których mowa w art. 11 ust. 2 pkt 4, b) w zakresie działania Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej – okresowe plany kontroli produktów wykorzystujących energię wprowadzonych do obrotu lub oddanych do użytku; 2) informują Prezesa UOKiK o wynikach przeprowadzonych kontroli; 3) sporządzają i przekazują Prezesowi UOKiK roczne sprawozdania z przeprowadzonych kontroli do dnia 31 marca roku następnego. 3. Prezes UOKiK może zgłaszać uwagi do planów, o których mowa w ust. 2 pkt 1 lit. b.


Art. 11. 1. Prezes UOKiK jest organem monitorującym system kontroli. 2. Do zadań Prezesa UOKiK należy: 1) monitorowanie stosowania przepisów dotyczących informowania o zużyciu energii oraz innych podstawowych zasobów przez produkty wykorzystujące energię; 2) współpraca z organami kontrolującymi; 3) gromadzenie informacji o wynikach kontroli produktów wykorzystujących energię; 4) przygotowywanie, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1219, z późn. zm.[5])), okresowych planów kontroli przeprowadzanych przez wojewódzkich inspektorów Inspekcji Handlowej. 3. Prezes UOKiK na podstawie wyników monitorowania, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, sporządza co cztery lata sprawozdanie z wykonania obowiązków określonych w ustawie i przekazuje je Komisji Europejskiej w terminie do dnia 30 czerwca roku, w którym sprawozdanie to sporządzono.


Art. 12. Kontrola może być prowadzona u dostawcy lub dystrybutora, zwanych dalej „kontrolowanymi”.


Art. 13. 1. Do prowadzenia kontroli stosuje się odpowiednio przepisy art. 40 ust. 1, 2 i 3, art. 40b ust. 2 i 3, art. 40c, art. 40d, art. 40e, art. 40f oraz art. 40i ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (Dz. U. z 2010 r. Nr 138, poz. 935, z późn. zm. [6])). 2. Do pobierania i badania próbek produktów wykorzystujących energię stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej oraz akty delegowane. 3. Do czynności kontrolnych oraz badań przeprowadzanych podczas wykonywania czynności kontrolnych stosuje się przepisy o ochronie informacji niejawnych, a także o ochronie danych osobowych.


Art. 14. 1. W przypadku stwierdzenia niewykonania obowiązków, o których mowa w art. 4, art. 5 lub art. 7 ust. 1, lub nieprzestrzegania zakazów, o których mowa w art. 6, organ kontrolujący może zwrócić się do kontrolowanego o: 1) usunięcie niezgodności lub 2) wstrzymanie sprzedaży produktu wykorzystującego energię, lub 3) wycofanie produktu wykorzystującego energię z obrotu lub z użytku, lub 4) wstrzymanie się z udostępnianiem produktu wykorzystującego energię, lub 5) zaprzestanie reklamowania produktu wykorzystującego energię – oraz przedstawienie dowodów podjętych działań w terminie określonym przez organ kontrolujący. 2. Jeżeli kontrolowany nie przedstawi dowodów podjętych działań, w terminie ustalonym przez organ kontrolujący lub w wyniku kontroli stwierdzono, że działania takie nie zostały podjęte, organ kontrolujący może wydać decyzję: 1) nakazującą dystrybutorowi wstrzymanie sprzedaży produktów wykorzystujących energię, 2) nakazującą dostawcy wycofanie z obrotu lub użytku produktu wykorzystującego energię, 3) zakazującą udostępniania produktu wykorzystującego energię, 4) zakazującą reklamowania produktu wykorzystującego energię – w terminie określonym przez organ kontrolujący. 3. Organ kontrolujący może przeprowadzić kontrolę w celu ustalenia, czy kontrolowany wykonał decyzję, o której mowa w ust. 2.


Art. 15. 1. Organ kontrolujący informuje Prezesa UOKiK o wydanych decyzjach, o których mowa w art. 14 ust. 2. 2. Prezes UOKiK niezwłocznie informuje Komisję Europejską oraz inne państwa członkowskie Unii Europejskiej o decyzji wydanej przez organ kontrolujący, o której mowa w art. 14 ust. 2.


Art. 16. 1. W przypadku stwierdzenia, że produkt wykorzystujący energię nie spełnia wymagań określonych w etykiecie lub w karcie, opłaty za badania, o których mowa w art. 13 ust. 2 lub 3, ponosi dostawca. 2. Wysokość opłat, o których mowa w ust. 1, organ kontrolujący ustala, w drodze decyzji, na podstawie kosztów poniesionych w związku z badaniami produktu wykorzystującego energię. 3. Opłaty, o których mowa w ust. 1, stanowią dochód budżetu państwa. Rozdział 4 Kary pieniężne


Art. 17. 1. Karze pieniężnej podlega ten, kto: 1) nie dopełnia obowiązku, o którym mowa w art. 4 oraz w art. 5; 2) nie przestrzega zakazu, o którym mowa w art. 6; 3) uniemożliwia lub utrudnia organowi kontrolującemu przeprowadzenie kontroli, o której mowa w art. 12; 4) nie wykonał decyzji, o której mowa w art. 14 ust. 2, w terminie określonym przez organ kontrolujący. 2. W przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 1–3, kara pieniężna wynosi od pięciokrotnego do dwudziestokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, zwanego dalej „przeciętnym wynagrodzeniem”. 3. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, kara pieniężna wynosi od pięciokrotnego do piętnastokrotnego przeciętnego wynagrodzenia. 4. Kary pieniężne, o których mowa w ust. 1, wymierza, w drodze decyzji, organ kontrolujący. 5. Wysokość kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, ustala się, uwzględniając w szczególności stopień oraz okoliczności naruszenia obowiązków. 6. Termin zapłaty kary pieniężnej wynosi 30 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu kary pieniężnej stała się ostateczna. 7. Należności pieniężne z tytułu kar pieniężnych stanowią dochód budżetu państwa. 8. Egzekucja kary pieniężnej następuje w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zakresie egzekucji należności pieniężnych. 9. W zakresie nieuregulowanym w ustawie do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749).


Art. 18. Właściwość miejscową organu kontrolującego w sprawach, o których mowa w art. 14 ust. 2 i w art. 17, ustala się według miejsca przeprowadzenia kontroli. Rozdział 5 Zmiany w przepisach obowiązujących


Art. 19. W ustawie z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1219, z późn. zm. [7])) w art. 3 w ust. 1 po pkt 1c dodaje się pkt 1d w brzmieniu: „1d) kontrola produktów wykorzystujących energię wprowadzanych do obrotu lub oddawanych do użytku w zakresie wymienionym w następujących aktach delegowanych: a) rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) nr 1059/2010 z dnia 28 września 2010 r. uzupełniającym dyrektywę 2010/30/UE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do etykiet efektywności energetycznej dla zmywarek do naczyń dla gospodarstw domowych (Dz. Urz. UE L 314 z 30.11.2010, str. 1), b) rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) nr 1060/2010 z dnia 28 września 2010 r. uzupełniającym dyrektywę 2010/30/UE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do etykiet efektywności energetycznej dla urządzeń chłodniczych dla gospodarstw domowych (Dz. Urz. UE L 314 z 30.11.2010, str. 17), c) rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) nr 1061/2010 z dnia 28 września 2010 r. uzupełniającym dyrektywę 2010/30/UE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do etykiet efektywności energetycznej dla pralek dla gospodarstw domowych (Dz. Urz. UE L 314 z 30.11.2010, str. 47), d) rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) nr 626/2011 z dnia 4 maja 2011 r. uzupełniającym dyrektywę 2010/30/UE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do etykiet efektywności energetycznej dla klimatyzatorów (Dz. Urz. UE L 178 z 06.07.2011, str. 1);”.


Art. 2. 1. Przepisy ustawy stosuje się do produktów wykorzystujących energię, dla których wymagania dotyczące sporządzania dokumentacji technicznej oraz stosowania etykiet i kart określają akty Komisji Europejskiej wydane na podstawie kompetencji delegowanych przez Parlament Europejski i Radę, zwane dalej „aktami delegowanymi”. 2. Minister właściwy do spraw gospodarki ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, wykaz aktów delegowanych. 3. Przepisów ustawy nie stosuje się do: 1) produktów używanych; 2) środków przewozu osób lub rzeczy; 3) tabliczek znamionowych lub ich odpowiedników umieszczanych ze względów bezpieczeństwa na produktach wykorzystujących energię; 4) urządzeń i instalacji oraz obiektów związanych z obronnością lub bezpieczeństwem państwa, stanowiących integralne części systemów techniki wojskowej lub uzbrojenia, ratowniczo-gaśniczych oraz ochrony granic, lub stosowanych w więziennictwie, należących do jednostek, o których mowa w art. 21a ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (Dz. U. z 2006 r. Nr 89, poz. 625, z późn. zm.[3])).


Art. 20. W ustawie z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800, z późn. zm.[8])) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 199 po ust. 1a dodaje się ust. 1b w brzmieniu: „1b. Prezes UKE, jako organ kontrolujący w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 września 2012 r. o obowiązkach w zakresie informowania o zużyciu energii przez produkty wykorzystujące energię (Dz. U. poz. …), jest uprawniony do kontroli wprowadzanych do obrotu lub oddawanych do użytku produktów wykorzystujących energię, o których mowa w rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) nr 1062/2010 z dnia 28 września 2010 r. uzupełniającym dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/30/UE w odniesieniu do etykiet efektywności energetycznej dla telewizorów (Dz. Urz. UE L 314 z 30.11.2010, str. 64); 2) w art. 200: a) w ust. 1 po pkt 6a dodaje się pkt 6b w brzmieniu: „6b) nieodpłatnego pobierania próbek wprowadzanych do obrotu lub oddawanych do użytku produktów, o których mowa w art. 199 ust. 1b, oraz zatrzymania próbek do czasu prawomocnego zakończenia postępowania;”, b) ust. 1a otrzymuje brzmienie: „1a. Czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 3, 5, 6, 6a i 7, dotyczą urządzeń w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o kompatybilności elektromagnetycznej.”, c) po ust. 4 dodaje się ust. 4a w brzmieniu: „4a. Do pobierania i badania próbek produktów, o których mowa w art. 199 ust. 1b, stosuje się odpowiednio przepisy art. 27–31 ustawy, o której mowa w ust. 4, oraz akty delegowane w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 199 ust. 1b.”.


Art. 21. W ustawie z dnia 15 kwietnia 2011 r. o efektywności energetycznej (Dz. U. Nr 94, poz. 551 oraz z 2012 r. poz. 951) wprowadza się następujące zmiany: 1) odnośnik do tytułu ustawy otrzymuje brzmienie: „Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia: 1) dyrektywy 2006/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie efektywności końcowego wykorzystania energii i usług energetycznych oraz uchylającej dyrektywę Rady 93/76/EWG (Dz. Urz. UE L 114 z 27.04.2006, str. 64); 2) art. 3 ust. 1 lit. c oraz art. 9 dyrektywy 2010/30/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 maja 2010 r. w sprawie wskazania poprzez etykietowanie oraz standardowe informacje o produkcie, zużycia energii oraz innych zasobów przez produkty związane z energią (Dz. Urz. UE L 153 z 18.06.2010, str. 1).”; 2) w art. 11 po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu: „1a. Minister właściwy do spraw gospodarki prowadzi działania informacyjno-edukacyjne o zużyciu energii przez produkty wykorzystujące energię w rozumieniu ustawy z dnia 14 września 2012 r. o obowiązkach w zakresie informowania o zużyciu energii przez produkty wykorzystujące energię (Dz. U. poz. ...).”. Rozdział 6 Przepisy przejściowe i końcowe


Art. 22. 1. Maksymalny limit wydatków budżetu państwa przeznaczonych na realizację zadań z zakresu kontroli i monitorowania systemu kontroli, na lata 2013–2022 wynosi 51 208 tys. zł, z tym że w roku: 1) 2013 – 5639 tys. zł; 2) 2014 – 4843 tys. zł; 3) 2015 – 4893 tys. zł; 4) 2016 – 4946 tys. zł; 5) 2017 – 5000 tys. zł; 6) 2018 – 5057 tys. zł; 7) 2019 – 5115 tys. zł; 8) 2020 – 5175 tys. zł; 9) 2021 – 5238 tys. zł; 10) 2022 – 5302 tys. zł. 2. W przypadku zagrożenia przekroczenia limitu wydatków, o którym mowa w ust. 1, na dany rok budżetowy, zastosowany zostanie mechanizm korygujący polegający na racjonalizacji częstotliwości wykonywania czynności w ramach kontroli sprawowanej przez organy kontrolujące. 3. Organem właściwym do wdrożenia mechanizmu korygującego, o którym mowa w ust. 2, jest odpowiednio Prezes UOKiK lub Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej. 4. Organem właściwym do monitorowania wykorzystania limitu wydatków, o którym mowa w ust. 1, jest odpowiednio Prezes UOKiK lub Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej.


Art. 23. Wymagania dotyczące sporządzania dokumentacji technicznej oraz stosowania etykiet i kart dla urządzeń wykorzystujących energię, określone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy w przepisach wydanych na podstawie art. 52 ust. 5 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne zachowują moc do dnia wejścia w życie aktu delegowanego.


Art. 24. Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia. MARSZAŁEK SEJMU / – / Ewa Kopacz [1]) Niniejsza ustawa w zakresie swojej regulacji wdraża dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/30/UE z dnia 19 maja 2010 r. w sprawie wskazania poprzez etykietowanie oraz standardowe informacje o produkcie, zużycia energii oraz innych zasobów przez produkty związane z energią (Dz. Urz. UE L 153 z 18.06.2010, str. 1). [2]) Niniejszą ustawą dokonuje się zmiany ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej, ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne oraz ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o efektywności energetycznej. [3]) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2006 r. Nr 104, poz. 708, Nr 158, poz. 1123 i Nr 170, poz. 1217, z 2007 r. Nr 21, poz. 124, Nr 52, poz. 343, Nr 115, poz. 790 i Nr 130, poz. 905, z 2008 r. Nr 180, poz. 1112 i Nr 227, poz. 1505, z 2009 r. Nr 3, poz. 11, Nr 69, poz. 586, Nr 165, poz. 1316 i Nr 215, poz. 1664, z 2010 r. Nr 21, poz. 104 i Nr 81, poz. 530 oraz z 2011 r. Nr 94, poz. 551, Nr 135, poz. 789, Nr 205, poz. 1208, Nr 233, poz. 1381 i Nr 234, poz. 1392. [4]) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. Nr 96, poz. 959 i Nr 173, poz. 1808, z 2007 r. Nr 50, poz. 331, z 2008 r. Nr 171, poz. 1056 i Nr 216, poz. 1371, z 2009 r. Nr 201, poz. 1540 oraz z 2011 r. Nr 85, poz. 459 i Nr 134, poz. 779. [5]) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2010 r. Nr 182, poz. 1228 oraz z 2011 r. Nr 63, poz. 322, Nr 106, poz. 622 i Nr 153, poz. 903. [6]) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2010 r. Nr 107, poz. 679 i Nr 114, poz. 760 oraz z 2011 r. Nr 102, poz. 586 i Nr 227, poz. 1367. [7]) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2010 r. Nr 182, poz. 1228 oraz z 2011 r. Nr 63, poz. 322, Nr 106, poz. 622 i Nr 153, poz. 903. [8]) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. Nr 273, poz. 2703, z 2005 r. Nr 163, poz. 1362 i Nr 267, poz. 2258, z 2006 r. Nr 12, poz. 66, Nr 104, poz. 708 i 711, Nr 170, poz. 1217, Nr 220, poz. 1600, Nr 235, poz. 1700 i Nr 249, poz. 1834, z 2007 r. Nr 23, poz. 137, Nr 50, poz. 331 i Nr 82, poz. 556, z 2008 r. Nr 17, poz. 101 i Nr 227, poz. 1505, z 2009 r. Nr 11, poz. 59, Nr 18, poz. 97 i Nr 85, poz. 716, z 2010 r. Nr 81, poz. 530, Nr 86, poz. 554, Nr 106, poz. 675, Nr 182, poz. 1228, Nr 219, poz. 1443, Nr 229, poz. 1499 i Nr 238, poz. 1578, z 2011 r. Nr 102, poz. 586 i 587, Nr 134, poz. 779, Nr 153, poz. 903, Nr 171, poz. 1016, Nr 233, poz. 1381 i Nr 234, poz. 1390 oraz z 2012 r. poz. 908.