Art. 41. 1. W przypadku wystąpienia oszczędności w wydatkach planowanych na obsługę zadłużenia zagranicznego i długu krajowego, upoważnia się ministra właściwego do spraw finansów do ich przeznaczenia w pierwszej kolejności w równych częściach na zwiększenie dotacji dla Funduszu Pracy oraz na zwiększenie subwencji ogólnej w części oświatowej dla jednostek samorządu terytorialnego, o kwoty nieprzekraczające 150.000 tys. zł. Pozostałe zaś oszczędności w równych kwotach przeznaczyć na: 1) zwiększenie do kwoty 100.000 tys. zł kwoty rezerwy celowej poz. 12 zasiłki z pomocy społecznej, dotacje i subwencje, 2) zwiększenie do kwoty 100.000 tys. zł w części 46 zdrowie, dział 851, rozdział 85149 program polityki zdrowotnej, wydatki bieżące jednostek budżetowych. 2. W terminie 30 dni po zakończeniu każdego kwartału minister właściwy do spraw finansów dokonuje oszacowania kwoty oszczędności na obsługę zadłużenia zagranicznego i długu krajowego. Zwiększenie wydatków na cele określone w ust. 1 nie może przekroczyć: 1) 70% kwoty oszczędności oszacowanych na dzień 31 marca i 30 czerwca 2001 r., 2) 90% kwoty oszczędności oszacowanych na dzień 30 września 2001 r. 3. Minister właściwy do spraw finansów w terminie 45 dni po zakończeniu każdego kwartału informuje komisję sejmową właściwą do spraw budżetu o kwotach szacunkowych oszczędności i ich rozdysponowania.


Ustawa BUDŻETOWA NA ROK 2001 z dnia 1 marca 2001 r.

Art. 42. W przypadku wystąpienia oszczędności w rezerwie celowej na wydatki związane z wymianą dokumentów osobistych upoważnia się ministra właściwego do spraw finansów do ich przeznaczenia na zwiększenie wydatków na organizację kolonii i obozów dla dzieci i młodzieży.


Art. 43. Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, z mocą od dnia 1 stycznia 2001 r. Załącznik nr 1 Załącznik nr 2 Załącznik nr 3 Załącznik nr 4 Załącznik nr 5 Załącznik nr 6 Załącznik nr 7 Załącznik nr 8 Załącznik nr 9 Załącznik nr 10 Załącznik nr 11 Załącznik nr 12


Art. 5. 1. Przyrost zadłużenia na dzień 31 grudnia 2001 r. z tytułu emisji i wykupu skarbowych papierów wartościowych na rynku krajowym, według wartości nominalnej, nie może przekroczyć kwoty 30.000.000 tys. zł. 2. Przyrost zadłużenia na dzień 31 grudnia 2001 r. z tytułu zaciągniętych kredytów i uzyskanych pożyczek zagranicznych oraz z tytułu emisji skarbowych papierów wartościowych na rynki zagraniczne, nie może przekroczyć kwoty 9.400.000 tys. zł, w tym z tytułu emisji skarbowych papierów wartościowych na rynki zagraniczne, według wartości nominalnej, nie może przekroczyć kwoty 4.700.000 tys. zł. 3. Limity określone w ust. 1 i 2 nie mają zastosowania do kredytów i pożyczek zagranicznych oraz emisji skarbowych papierów wartościowych na rynku krajowym i na rynkach zagranicznych przeznaczonych na przedterminowy wykup lub zamianę zobowiązań Skarbu Państwa, a także na spłatę zobowiązań Skarbu Państwa wynikających z ustaw, orzeczeń sądów lub innych tytułów, z wyjątkiem spłaty kredytów i pożyczek zagranicznych oraz wykupu skarbowych papierów wartościowych, z zastrzeżeniem ust. 4. 4. Wartość nominalna nowo zaciągniętych zobowiązań na cele, o których mowa w ust. 3, nie przekroczy kwoty 65.000.000 tys. zł.


Art. 6. Poręczenia i gwarancje mogą być udzielane przez Skarb Państwa w 2001 r. do kwoty 15.000.000 tys. zł, w tym gwarancje naprawienia szkód - do kwoty 1.000.000 tys. zł.


Art. 7. Ustala się w 2001 r. limit łącznych zobowiązań Korporacji Ubezpieczeń Kredytów Eksportowych S.A. z tytułu ubezpieczeń eksportowych oraz gwarancji ubezpieczeniowych, które są gwarantowane przez Skarb Państwa - w wysokości 3.400.000 tys. zł.


Art. 8. Upoważnia się ministra właściwego do spraw finansów do udzielania ze środków budżetu państwa: 1) kredytów i pożyczek rządom innych krajów na sfinansowanie importu z Rzeczypospolitej Polskiej towarów i usług - do kwoty 1.142.971 tys. zł, 2) pożyczek Korporacji Ubezpieczeń Kredytów Eksportowych S.A. - na wypłatę gwarantowanych przez Skarb Państwa odszkodowań z tytułu ubezpieczania kontraktów eksportowych - do kwoty 129.312 tys. zł, 3) pożyczek funkcjonującym w Rzeczypospolitej Polskiej bankom, określonym w umowie "Protokół finansowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Francuskiej w sprawie współpracy", ze środków uzyskanych od Rządu Republiki Francuskiej, na pokrywanie, ustalonej w trybie wynikającym z umowy, części potrzeb finansowania inwestycji w Rzeczypospolitej Polskiej przedsiębiorstw o kapitale mieszanym polskofrancuskim - do kwoty 30.000 tys. zł, 4) pożyczki Bankowi Gospodarstwa Krajowego na zwiększenie środków Krajowego Funduszu Mieszkaniowego, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1995 r. o niektórych formach popierania budownictwa mieszkaniowego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1070 i z 2001 r. Nr 4, poz. 27) - do kwoty 400.000 tys. zł.


Art. 9. Przychody, wydatki i rozliczenia z budżetem państwa państwowych zakładów budżetowych, gospodarstw pomocniczych państwowych jednostek budżetowych i środków specjalnych państwowych jednostek budżetowych, w podziale na części budżetowe, określa załącznik nr 5.


Ustawa z dnia 3 lutego 2001 r. o zmianie ustawy o ochronie informacji niejawnych

Art. 1. W ustawie z dnia 22 stycznia 1999 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz.U. Nr 11, poz. 95 oraz z 2000 r. Nr 12, poz. 136 i Nr 23, poz. 462) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 1: a) w ust. 1 w pkt 6 wyrazy "ankiecie bezpieczeństwa przemysłowego" zastępuje się wyrazami "kwestionariuszu bezpieczeństwa przemysłowego", b) w ust. 2: - w pkt 2 po wyrazach "Rzeczypospolitej Polskiej" dodaje się wyrazy "i ich jednostek organizacyjnych", - pkt 5 otrzymuje brzmienie: "5) przedsiębiorców, jednostek naukowych lub badawczo-roz-wojowych, ubiegających się o zawarcie lub wykonujących umowy związane z dostępem do informacji niejawnych albo wykonujących na podstawie przepisów prawa zadania na rzecz obronności i bezpieczeństwa państwa, związane z dostępem do informacji niejawnych."; 2) w art. 2 dodaje się pkt 7a w brzmieniu: "7a) jednostką naukową " jest jednostka naukowa w rozumieniu ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o utworzeniu Komitetu Badań Naukowych (Dz. U. Nr 8, poz. 28, z 1993 r. Nr 52, poz. 240, z 1995 r. Nr 30, poz. 152, z 1996 r. Nr 106, poz. 496, z 1997 r. Nr 24, poz. 118, Nr 75, poz. 469, Nr 80, poz. 500, Nr 96, poz. 590 i Nr 121, poz. 770, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 oraz z 2000 r. Nr 62, poz. 718 i Nr 91, poz. 1008),"; 3) w art. 18: a) w ust. 3 pkt 3 otrzymuje brzmienie: "3) posiada odpowiednie poświadczenie bezpieczeństwa wydane przez służbę ochrony państwa po przeprowadzeniu postępowania sprawdzającego, o którym mowa w art. 36 ust. 1,", b) w ust. 5 pkt 2 otrzymuje brzmienie: "2) posiada odpowiednie poświadczenie bezpieczeństwa wydane po przeprowadzeniu postępowania sprawdzającego, o którym mowa w art. 36 ust. 1,"; 4) w art. 24 skreśla się wyraz "ratyfikowanych"; 5) w art. 25: a) ust. 3 otrzymuje brzmienie: "3. Z zastrzeżeniem ust. 3a, informacje niejawne stanowiące tajemnicę służbową podlegają ochronie w sposób określony ustawą przez okres: 1) 5 lat - oznaczone klauzulą "poufne", 2) 2 lat - oznaczone klauzulą "zastrzeżone".", b) ust. 3a otrzymuje brzmienie: "3a. Osoba, o której mowa w art. 21 ust. 1, może: 1) określić krótszy okres ochrony informacji niejawnych stanowiących tajemnicę służbową, 2) po dokonaniu przeglądu materiałów zawierających informacje niejawne stanowiące tajemnicę służbową, przedłużać okres ochrony tych informacji na kolejne okresy nie dłuższe niż 5 lat " dla oznaczonych klauzulą "poufne" i 2 lata " dla oznaczonych klauzulą "zastrzeżone", nie dłużej jednak niż na okres do 50 lat od daty wytworzenia tych informacji."; 6) w art. 27: a) ust. 2 otrzymuje brzmienie: "2. Postępowania sprawdzającego nie przeprowadza się wobec osób sprawujących urzędy: Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej, Marszałka Senatu Rzeczypospolitej Polskiej i Prezesa Rady Ministrów.", b) dodaje się ust. 2a w brzmieniu: "2a. Postępowania sprawdzającego nie przeprowadza się wobec kandydatów na członków Rady Ministrów powoływanych w trybie art. 154 i 155 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.", c) w ust. 6 po wyrazach "członków Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji" dodaje się wyrazy " , Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej " Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu", d) ust. 7 otrzymuje brzmienie: "7. W stosunku do kandydatów na stanowiska, o których mowa w ust. 6, z wyłączeniem kandydatów powoływanych w trybie art. 154 i 155 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, postępowanie sprawdzające przeprowadza właściwa służba ochrony państwa na wniosek organu uprawnionego do powołania na to stanowisko. Jeżeli do powołania jest uprawniony Sejm albo Senat z wnioskiem tym występuje odpowiednio Marszałek Sejmu albo Marszałek Senatu. Postępowanie powinno być zakończone przed upływem 14 dni od dnia złożenia wniosku o przeprowadzenie tego postępowania wraz z wypełnioną ankietą, przekazaniem opinii z uzasadnieniem właściwej służby ochrony państwa Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej, Marszałkowi Sejmu albo Marszałkowi Senatu. Przekazanie opinii jest równoznaczne z zakończeniem postępowania sprawdzającego w rozumieniu art. 36 ust. 2."; 7) w art. 29: a) wyrazy "w art. 38 i 39" zastępuje się wyrazami "w art. 36 ust. 1 pkt 2 i 3", b) w pkt 1w lit. a) skreśla się wyrazy "w Siłach Zbrojnych"; 8) w art. 35: a) w ust. 2: - w pkt 4 kropkę zastępuje się przecinkiem, - dodaje się pkt 5 w brzmieniu: "5) właściwego postępowania z informacjami niejawnymi.", b) dodaje się ust. 5 w brzmieniu: "5. W razie niedających się usunąć wątpliwości, o których mowa w ust. 2 lub 3, interes ochrony informacji niejawnych ma pierwszeństwo przed innymi prawnie chronionymi interesami."; 9) w art. 36 dodaje się ust. 5 w brzmieniu: "5. Odmowa wydania poświadczenia bezpieczeństwa powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności i terminie wniesienia: 1) odwołania odpowiednio do Prezesa Rady Ministrów albo Szefa Urzędu Ochrony Państwa lub Szefa Wojskowych Służb Informacyjnych, z zastrzeżeniem art. 48m, 2) skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego."; 10) w art. 37: a) ust. 1 otrzymuje brzmienie: "1. Zwykłe postępowanie sprawdzające przeprowadza, z zastrzeżeniem art. 74a ust. 1, pełnomocnik ochrony na pisemne polecenie kierownika jednostki organizacyjnej.", b) w ust. 3 dodaje się zdanie drugie w brzmieniu: "Do ankiety załącza się aktualną fotografię.", c) w ust. 7 dodaje się zdanie drugie w brzmieniu: "W przypadku negatywnego wyniku zwykłego postępowania sprawdzającego pełnomocnik ochrony odmawia wydania poświadczenia bezpieczeństwa i doręcza tę odmowę osobie sprawdzanej, zawiadamiając o tym osobę upoważnioną do obsady stanowiska.", d) ust. 10 otrzymuje brzmienie: "10. Doręczenie odmowy wydania poświadczenia bezpieczeństwa następuje według zasad określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego."; 11) w art. 38 dodaje się ust. 1a w brzmieniu: "1a. We wniosku, o którym mowa w ust. 1, należy podać rozstrzygnięcie dotyczące wyniku wcześniejszego zwykłego postępowania sprawdzającego, jeżeli postępowanie takie było prowadzone."; 12) w art. 39 dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i dodaje się ust. 2 w brzmieniu: "2. Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, przepis art. 38 ust. 1a stosuje się odpowiednio."; 13) w art. 40: a) w ust. 3 wyrazy "art. 37 ust. 7"10" zastępuje się wyrazami "art. 37 ust. 7, 9 i 10", b) dodaje się ust. 4 w brzmieniu: "4. Służba ochrony państwa odmawia wydania poświadczenia bezpieczeństwa, jeżeli nie zostaną usunięte wątpliwości, o których mowa w art. 35 ust. 2 i 3."; 14) w art. 41: a) w ust. 2 skreśla się wyrazy "lub dopuszczenia do informacji niejawnych stanowiących tajemnicę państwową", b) dodaje się ust. 2a w brzmieniu: "2a. Osoba upoważniona do obsady stanowiska jest obowiązana, niezwłocznie po otrzymaniu zawiadomienia o odmowie wydania poświadczenia bezpieczeństwa, uniemożliwić dostęp do informacji niejawnych osobie, której odmowa dotyczy."; 15) w art. 42: a) dodaje się ust. 1a w brzmieniu: "1a. Do postępowania sprawdzającego, z zastrzeżeniem art. 37 ust. 10, nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.", b) w ust. 3 w pkt 2 po wyrazie "karnego" dodaje się wyrazy "albo Prezesowi Rady Ministrów, Szefowi Urzędu Ochrony Państwa, Szefowi Wojskowych Służb Informacyjnych, Komendantowi Głównemu Policji, Komendantowi Głównemu Straży Granicznej lub Dyrektorowi Generalnemu Służby Więziennej, w celu rozpatrzenia odwołania oraz Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu w związku z rozpatrywaniem skargi", c) ust. 5 otrzymuje brzmienie "5. Służby ochrony państwa, każda w zakresie swojego działania, prowadzą ewidencję osób, które uzyskały poświadczenie bezpieczeństwa, a także osób, które zajmują stanowiska lub wykonują prace, z którymi łączy się dostęp do informacji niejawnych oznaczonych klauzulą "poufne" lub stanowiących tajemnicę państwową oraz ewidencję osób, którym odmówiono wydania poświadczenia bezpieczeństwa. Dane z ewidencji oraz akta postępowań sprawdzających mogą być udostępnione wyłącznie na żądanie sądu lub prokuratora w celu ścigania karnego lub służbom ochrony państwa dla celów postępowania sprawdzającego, a także Prezesowi Rady Ministrów, Szefowi Urzędu Ochrony Państwa, Szefowi Wojskowych Służb Informacyjnych, Komendantowi Głównemu Policji, Komendantowi Głównemu Straży Granicznej lub Dyrektorowi Generalnemu Służby Więziennej w celu rozpatrzenia odwołania oraz Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu w związku z rozpatrywaniem skargi."; 16) art. 43 skreśla się; 17) w art. 44 w ust. 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie: "1) "zastrzeżone" i "poufne" " co 10 lat,"; 18) w art. 45 w ust. 1 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się wyrazy "i obowiązku wypełnienia nowej ankiety bezpieczeństwa osobowego przez osobę sprawdzaną."; 19) art. 48 otrzymuje brzmienie: "Art. 48. 1. Pełnomocnik ochrony prowadzi wykaz stanowisk i prac zleconych oraz osób dopuszczonych do pracy lub służby na stanowiskach, z którymi wiąże się dostęp do informacji niejawnych. 2. Pełnomocnik ochrony jest obowiązany przekazać właściwej służbie ochrony państwa dane wymagane do ewidencji osób dopuszczonych do pracy lub służby na stanowiskach, z którymi wiąże się dostęp do informacji niejawnych stanowiących tajemnicę służbową oznaczonych klauzulą "poufne", a także do ewidencji osób, którym odmówiono wydania poświadczenia bezpieczeństwa. 3. W sprawach, o których mowa w ust. 1 i 2, stosuje się odpowiednio przepisy art. 42 ust. 5 i 6 oraz przepisy wydane na podstawie art. 42 ust. 7."; 20) po art. 48 dodaje się rozdział 5a w brzmieniu: "Rozdział 5a Postępowanie odwoławcze i skargowe


Art. 2. 1. Przepisy ustawy stosuje się również do postępowań sprawdzających niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy. 2. Osobom, którym przed dniem wejścia w życie ustawy odmówiono wydania poświadczenia bezpieczeństwa przysługuje prawo wniesienia odwołania i skargi według zasad określonych w ustawie z tym, że termin na wniesienie odwołania biegnie od dnia wejścia ustawy w życie.


Art. 3. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z tym że: 1) art. 1 pkt 9 i 20 wchodzą w życie z mocą od dnia 1 lutego 2001 r., 2) art. 1 pkt 1 lit. b) tiret drugi wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, 3) art. 1 pkt 23 w zakresie dotyczącym urządzeń i narzędzi kryptograficznych wchodzących w skład systemów i sieci teleinformatycznych, służących do przekazywania informacji niejawnych stanowiących tajemnicę służbową oznaczonych klauzulą "poufne" wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.


Art. 48a. 1. Od odmowy wydania poświadczenia bezpieczeństwa służy osobie sprawdzanej odwołanie do Prezesa Rady Ministrów, z zastrzeżeniem art. 48i ust. 1. 2. Odwołanie nie wymaga uzasadnienia. 3. Odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia odmowy wydania poświadczenia bezpieczeństwa osobie sprawdzanej, za pośrednictwem właściwej służby ochrony państwa.


Art. 48b. 1. Służba ochrony państwa jest obowiązana przesłać odwołanie wraz z aktami postępowania sprawdzającego Prezesowi Rady Ministrów w terminie 14 dni od dnia, w którym otrzymała odwołanie. 2. Rozpatrzenie odwołania powinno nastąpić nie później niż w ciągu 3 miesięcy od dnia otrzymania odwołania.


Art. 48c. 1. Prezes Rady Ministrów stwierdza, w drodze postanowienia, niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. 2. Postanowienie powinno zawierać w szczególności datę jego wydania, oznaczenie osoby sprawdzanej, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne oraz pouczenie o dopuszczalności i terminie wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego.


Art. 48d. Prezes Rady Ministrów może na żądanie osoby sprawdzanej lub z urzędu zlecić służbie ochrony państwa przeprowadzenie dodatkowych czynności w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w postępowaniu sprawdzającym.


Art. 48e. Osoba sprawdzana może cofnąć odwołanie przed wydaniem decyzji przez Prezesa Rady Ministrów. Prezes Rady Ministrów nie uwzględnia jednak cofnięcia odwołania, jeżeli prowadziłoby to do, naruszającego prawo lub interes bezpieczeństwa państwa, utrzymania w mocy odmowy wydania poświadczenia bezpieczeństwa.


Art. 48f. 1. Prezes Rady Ministrów wydaje decyzję, w której: 1) utrzymuje w mocy odmowę wydania poświadczenia bezpieczeństwa albo 2) nakazuje służbie ochrony państwa wydanie poświadczenia bezpieczeństwa. 2. Decyzja powinna zawierać w szczególności: datę jej wydania, oznaczenie osoby sprawdzanej, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie oraz pouczenie o dopuszczalności i terminie wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego. 3. Decyzja nie wymaga uzasadnienia.


Art. 48g. Po wydaniu decyzji lub postanowienia Prezes Rady Ministrów niezwłocznie zwraca właściwej służbie ochrony państwa akta, o których mowa w art. 48b ust. 1.


Art. 48h. Decyzje i postanowienia doręcza się na piśmie osobie sprawdzanej i właściwej służbie ochrony państwa, zawiadamiając o rozstrzygnięciu zawartym w decyzji lub postanowieniu osobę upoważnioną do obsady stanowiska. Przepis art. 37 ust. 10 stosuje się odpowiednio.


Art. 48i. 1. Od wydanej przez pełnomocnika ochrony odmowy wydania poświadczenia bezpieczeństwa w wyniku zwykłego postępowania sprawdzającego, osobie sprawdzanej służy odwołanie odpowiednio do Szefa Urzędu Ochrony Państwa lub Szefa Wojskowych Służb Informacyjnych. 2. Do postępowania odwoławczego przed Szefem Urzędu Ochrony Państwa lub Szefem Wojskowych Służb Informacyjnych stosuje się odpowiednio przepisy ustawy dotyczące postępowania odwoławczego przed Prezesem Rady Ministrów, z zastrzeżeniem ust. 3. 3. Odwołanie do Szefa Urzędu Ochrony Państwa lub Szefa Wojskowych Służb Informacyjnych składa się za pośrednictwem pełnomocnika ochrony, który odmówił wydania poświadczenia bezpieczeństwa.


Art. 48j. Na: 1) odmowę wydania poświadczenia bezpieczeństwa utrzymaną w mocy na podstawie decyzji, o której mowa w art. 48f ust. 1 pkt 1, 2) postanowienie, o którym mowa w art. 48c ust. 1 oraz 3) odmowę wydania poświadczenia bezpieczeństwa utrzymaną w mocy w wyniku rozpatrzenia odwołania w trybie art. 48i, - osobie sprawdzanej przysługuje skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji lub postanowienia.


Art. 48k. 1. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę na posiedzeniu niejawnym. 2. Przepisów art. 39, art. 47, art. 52 ust. 2 oraz art. 54 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 i Nr 104, poz. 515, z 1997 r. Nr 75, poz. 471, Nr 106, poz. 679, Nr 114, poz. 739 i Nr 144, poz. 971, z 1998 r, Nr 162, poz. 1126 oraz z 2000 r. Nr 2, poz. 5, Nr 48, poz. 552, Nr 60, poz. 704 i Nr 91, poz. 1008) nie stosuje się. 3. Wyrok wydany na posiedzeniu niejawnym uzasadnia się tylko w przypadku uwzględnienia skargi. Odpis wyroku z uzasadnieniem doręcza się tylko właściwej służbie ochrony państwa. Skarżącemu oraz osobie upoważnionej do obsady stanowiska doręcza się odpis wyroku.


Art. 48l. Po wydaniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny niezwłocznie zwraca właściwej służbie ochrony państwa akta postępowania sprawdzającego.


Art. 48m. W zakresie postępowania odwoławczego i skargowego dotyczącego postępowania sprawdzającego przeprowadzonego w trybie art. 30, przepisy niniejszego rozdziału dotyczące: 1) służby ochrony państwa stosuje się do Policji, Straży Granicznej lub Służby Więziennej, 2) Szefa Urzędu Ochrony Państwa lub Szefa Wojskowych Służb Informacyjnych stosuje się do Komendanta Głównego Policji, Komendanta Głównego Straży Granicznej lub Dyrektora Generalnego Służby Więziennej."; 21) w art. 49 w ust. 1 po wyrazie "rządowej" dodaje się wyrazy " , Prezesa Narodowego Banku Polskiego"; 22) w art. 53 ust. 2 otrzymuje brzmienie: "2. Minister Obrony Narodowej, ministrowie właściwi: do spraw wewnętrznych, administracji publicznej, spraw zagranicznych, finansów publicznych, budżetu i instytucji finansowych oraz Minister Sprawiedliwości, Prezes Narodowego Banku Polskiego, Prezes Najwyższej Izby Kontroli, Szefowie Kancelarii: Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, Sejmu, Senatu oraz Prezesa Rady Ministrów, a także Szef Urzędu Ochrony Państwa określą, w drodze zarządzenia, każdy w zakresie swojego działania, szczególne zasady organizacji kancelarii tajnych, stosowanie środków ochrony fizycznej oraz obiegu informacji niejawnych."; 23) w art. 60 dodaje się ust. 2a w brzmieniu: "2a. Urządzenia i narzędzia kryptograficzne wchodzące w skład systemów i sieci teleinformatycznych, służące do wytwarzania, przechowywania, przetwarzania lub przekazywania informacji niejawnych stanowiących tajemnicę służbową oznaczonych klauzulą "poufne" podlegają także certyfikacji."; 24) w art. 61: a) w ust. 1 wyrazy "służbom ochrony państwa" zastępuje się wyrazami "służbie ochrony państwa", b) w ust. 2 wyrazy "służby ochrony państwa" zastępuje się wyrazami "służbę ochrony państwa", c) w ust. 3: - w zdaniu pierwszym wyrazy "służbom ochrony państwa" zastępuje się wyrazami "służbie ochrony państwa", - w zdaniu drugim wyrazy "służby ochrony państwa" zastępuje się wyrazami "służbę ochrony państwa"; 25) dodaje się art. 62a w brzmieniu: "Art. 62a. 1. Za przeprowadzenie czynności, o których mowa w art. 60 ust. 2 i 2a i art. 62, oraz wydanie certyfikatu pobiera się opłaty. Z opłat za przeprowadzenie czynności, o których mowa w art. 62, zwolnione są jednostki organizacyjne będące jednostkami budżetowymi. 2. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wysokość opłat, o których mowa w ust. 1, za przeprowadzenie czynności oraz wydanie certyfikatu, z uwzględnieniem kosztów ponoszonych na ten cel."; 26) w art. 63 w ust. 1 w pkt 2 po wyrazie "ochrony" dodaje się wyrazy "pełniącego funkcję inspektora bezpieczeństwa teleinformatycznego"; 27) w art. 65: a) ust. 1 otrzymuje brzmienie: "1. Przedsiębiorca, jednostka naukowa lub badawczo-rozwojowa, ubiegający się o zawarcie lub wykonujący umowę związaną z dostępem do informacji niejawnych, zwaną dalej "umową", albo wykonujący zadania na rzecz obronności i bezpieczeństwa państwa, związane z dostępem do informacji niejawnych mają obowiązek ochrony tych informacji.", b) dodaje się ust. 1a w brzmieniu: "1a. W przypadku gdy z wykonaniem umowy lub zadania, o których mowa w ust. 1, łączy się dostęp do informacji niejawnych stanowiących tajemnicę państwową, przedsiębiorca, jednostka naukowa lub badawczorozwojowa są obowiązani uzyskać świadectwo bezpieczeństwa przemysłowego. Obowiązek uzyskania takiego świadectwa istnieje bez względu na to kiedy umowa została zawarta lub zadanie powierzone, a także wtedy, gdy umowa międzynarodowa na podstawie której udzielane są informacje niejawne, tego wymaga."; 28) w art. 66 po wyrazie "umowę," dodaje się wyrazy "lub nadzorująca wykonywanie zadań na rzecz obronności i bezpieczeństwa państwa,"; 29) w art. 67: a) ust. 1 otrzymuje brzmienie: "1. U przedsiębiorcy oraz w jednostce naukowej lub badawczo-rozwojowej, o których mowa w art. 65 ust. 1a, na wniosek jednostki organizacyjnej, o której mowa w art. 66, właściwa służba ochrony państwa, przeprowadza postępowanie sprawdzające. Art. 14 ust. 3 stosuje się odpowiednio, z tym że sprawdzenie rękojmi zachowania tajemnicy obejmuje również sprawdzenie zdolności finansowej i organizacyjnej do zapewnienia ochrony informacji niejawnych.", b) dodaje się ust. 1a i 1b w brzmieniu: "1a. We wniosku, o którym mowa w ust. 1, należy: 1) podać adres jednostki organizacyjnej składającej wniosek, 2) określić przedmiot umowy lub zadanie oraz podać nazwę i adres przedsiębiorcy, jednostki naukowej lub badawczo-rozwojowej, której jednostka organizacyjna zamierza zlecić albo zleciła wykonanie umowy lub zadania, 3) określić najwyższą konieczną klauzulę tajności informacji niejawnych, do których dostęp będzie łączyć się z wykonaniem umowy lub zadania. 1b. Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się ankiety bezpieczeństwa osób określonych w ust. 2 lub kopie posiadanych przez te osoby poświadczeń bezpieczeństwa i kwestionariusz bezpieczeństwa przemysłowego, o którym mowa w art. 68.", c) ust. 4 otrzymuje brzmienie: "4. Do osób, o których mowa w ust. 2 pkt 1-3, z wyjątkiem osoby zajmującej stanowisko pełnomocnika ochrony, nie stosuje się wymogu określonego w art. 28 ust. 1 pkt 1.", d) dodaje się ust. 5 w brzmieniu: "5. Postępowanie sprawdzające, o którym mowa w ust. 1, może być przeprowadzone przez właściwą służbę ochrony państwa z urzędu."; 30) w art. 68 w ust. 3 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się wyrazy "zwłaszcza w zakresie danych, o których mowa w art. 67 ust. 3, także odnośnie: 1) ogłoszenia upadłości, likwidacji lub rozwiązania jednostki organizacyjnej albo zakończenia przez nią działalności, 2) potrzeby zawarcia umowy z podwykonawcą, 3) wypowiedzenia umowy."; 31) w art. 69 dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i dodaje się ust. 2 w brzmieniu: "2. Świadectwo bezpieczeństwa przemysłowego dotyczy wyłącznie umowy lub zadania, w związku z którymi przeprowadzono postępowanie sprawdzające."; 32) w art. 71 w ust. 2 wyrazy "w art. 65 ust. 1" zastępuje się wyrazami "w art. 65 ust. 1a"; 33) w art. 72 w pkt 3 wyrazy "w art. 65 ust. 1" zastępuje się wyrazami "w art. 65 ust. 1a"; 34) dodaje się art. 73a w brzmieniu: "Art. 73a. 1. Za przeprowadzenie postępowania sprawdzającego, o którym mowa w art. 67, i wydanie świadectwa bezpieczeństwa przemysłowego pobiera się opłaty. 2. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wysokość opłat, o których mowa w ust. 1, za przeprowadzenie postępowania sprawdzającego i wydanie świadectwa bezpieczeństwa przemysłowego, z uwzględnieniem kosztów ponoszonych na ten cel."; 35) dodaje się art. 74a w brzmieniu: "Art. 74a. 1. Na wniosek przedsiębiorcy albo jednostki naukowej lub badawczo-rozwojowej, o których mowa w art. 65 ust. 1, zwykłe postępowanie sprawdzające wobec osób określonych w art. 67 ust. 2, z wyjątkiem osoby pełnomocnika ochrony, może przeprowadzić pełnomocnik ochrony jednostki organizacyjnej, która zawiera umowę lub zleca zadanie, z wykonaniem których łączy się dostęp do informacji niejawnych stanowiących tajemnicę służbową. 2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, przedsiębiorca albo jednostka naukowa lub badawczo-rozwojowa, składa do kierownika jednostki organizacyjnej, która zawiera z nimi umowę lub zleca zadanie."; 36) w Załączniku nr 1 do ustawy: a) w części I: - pkt 16 otrzymuje brzmienie: "16. Szczegółowe informacje dotyczące organizacji, metod i środków służących do ochrony informacji niejawnych stanowiących tajemnicę państwową oznaczonych klauzulą "ściśle tajne", których ujawnienie może spowodować brak ich skuteczności.", - w pkt 21 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się wyrazy "a także świadków koronnych i osób dla nich najbliższych oraz świadków, o których mowa w art. 184 Kodeksu postępowania karnego.", b) w części II: - pkt 1 otrzymuje brzmienie: "1. Planowanie, rozmieszczenie i stan rezerw państwowych na szczeblu centralnym i wojewódzkim.", - w pkt 25 po wyrazie "państwową" dodaje się wyrazy "oznaczonych klauzulą "tajne",", - w pkt 33 po wyrazach "Straży Granicznej" dodaje się wyrazy " , Żandarmerii Wojskowej", c) w części III: - pkt 4 otrzymuje brzmienie: "4. System zabezpieczania wartości pieniężnych w Narodowym Banku Polskim, bankach państwowych i przedsiębiorstwach produkujących znaki pieniężne.", - w pkt 6 po wyrazie "przez" dodaje się wyrazy "Narodowy Bank Polski lub", - pkt 7 otrzymuje brzmienie: "7. Technologia produkcji i system zabezpieczeń znaków akcyzy w przedsiębiorstwach wytwarzających te znaki.", - w pkt 9 skreśla się wyraz "inne", - w pkt 12 po wyrazie "zabezpieczenia" dodaje się wyrazy "Narodowego Banku Polskiego i ".


Art. 48ł. Do rewizji nadzwyczajnej stosuje się odpowiednio art. 48k ust. 1 i 3 oraz art. 48l ustawy.


Ustawa z dnia 16 lutego 2001 r. o zmianie ustawy o Polskiej Organizacji Turystycznej

Art. 1. W ustawie z dnia 25 czerwca 1999 r. o Polskiej Organizacji Turystycznej (Dz.U. Nr 62, poz. 689 i z 2000 r. Nr 22, poz. 273) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 3: a) w ust. 1 dodaje się pkt 5 w brzmieniu: "5) inspirowanie tworzenia regionalnych organizacji turystycznych, obejmujących swoim zakresem działania obszar jednego lub więcej województw oraz lokalnych organizacji turystycznych obejmujących swoim zakresem działania obszar jednej lub więcej jednostek samorządu lokalnego, a także z nimi współdziałanie.", b) w ust. 2 dodaje się pkt 1a w brzmieniu: "1a) regionalnymi i lokalnymi organizacjami turystycznymi,"; 2) art. 4 otrzymuje brzmienie: "Art. 4. 1. W celu wykonania zadania, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 5, mogą być tworzone regionalne i lokalne organizacje turystyczne. 2. Do tworzenia i działania regionalnych i lokalnych organizacji turystycznych stosuje się przepisy ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. - Prawo o stowarzyszeniach (Dz.U. Nr 20, poz. 104, z 1990 r. Nr 14, poz. 86, z 1996 r. Nr 27, poz. 118, 1997 r. Nr 121, poz. 769 oraz z 1998 r. Nr 106, poz. 668), z tym że:. 1) członkiem tych organizacji mogą być osoby fizyczne i osoby prawne, w szczególności podmioty, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2, 2) nadzór nad tymi organizacjami sprawuje minister właściwy do spraw turystyki, 3) organizacje te mogą prowadzić działalność gospodarczą w rozmiarach służących realizacji ich celów i w przedmiocie określonym w ich statutach. 3. Do zadań regionalnych i lokalnych organizacji turystycznych należy: 1) promocja turystyczna obszaru ich działania, 2) wspomaganie funkcjonowania i rozwoju informacji turystycznej, 3) inicjowanie, opiniowanie i wspieranie planów rozwoju i modernizacji infrastruktury turystycznej, 4) współpraca z Polską Organizacją Turystyczną. 4. Minister właściwy do spraw turystyki może, w drodze rozporządzenia, przekazać nadzór nad regionalnymi organizacjami turystycznymi lub lokalnymi organizacjami turystycznymi właściwym wojewodom.".


Art. 2. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.


Ustawa z dnia 15 grudnia 2000 r. o zasadach zbywania mieszkań będących własnością przedsiębiorstw państwowych, niektórych spółek handlowych z udziałem Skarbu Państwa, państwowych osób prawnych oraz niektórych mieszkań będących własnością Skarbu Państwa

Art. 1. 1. Ustawa reguluje zasady i tryb zbywania mieszkań wchodzących w skład budynków mieszkalnych, będących własnością przedsiębiorstw państwowych, niektórych spółek handlowych z udziałem Skarbu Państwa, państwowych osób prawnych oraz niektórych mieszkań będących własnością Skarbu Państwa, osobom uprawnionym, na warunkach preferencyjnych. 2. Mieszkania, o których mowa w ust. 1, nie wchodzą w skład przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 Kodeksu cywilnego.


Art. 10. 1. Mieszkanie stanowiące własność Skarbu Państwa, będące w trwałym zarządzie jednostki organizacyjnej nie mającej osobowości prawnej, może być zbyte osobie uprawnionej na jej wniosek po cenie pomniejszonej stosownie do art. 6. 2. Uprawnienie, o którym mowa w ust. 1, wygasa, jeżeli wniosek o nabycie nie zostanie złożony organowi reprezentującemu Skarb Państwa w terminie 3 lat od dnia wejścia w życie ustawy.


Art. 11. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.


Art. 2. Ilekroć w ustawie jest mowa o: 1) zbywcy - należy przez to rozumieć: a) przedsiębiorstwa państwowe, z wyłączeniem przedsiębiorstwa państwowego Polskie Koleje Państwowe, b) spółki handlowe, w odniesieniu do których Skarb Państwa jest podmiotem dominującym w rozumieniu art. 4 pkt 16 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi (Dz.U. Nr 118, poz. 754, Nr 141, poz. 945, z 1998 r. Nr 107, poz. 669, Nr 113, poz. 715 oraz z 2000 r. Nr 22, poz. 270 i Nr 60, poz. 702 i 703), c) inne państwowe osoby prawne, z wyłączeniem Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, 2) osobie uprawnionej - należy przez to rozumieć: a) pracownika lub byłego pracownika zbywcy, który zajmuje mieszkanie na podstawie umowy najmu zawartej na czas nieoznaczony lub administracyjnej decyzji o przydziale, b) osobę bliską pracownikowi lub byłemu pracownikowi, której przysługuje wstąpienie w stosunek najmu mieszkania na podstawie przepisów ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali i dodatkach mieszkaniowych (Dz.U z 1998 r. Nr 120, poz. 787, Nr 162, poz. 1119, z 1999 r. Nr 111, poz. 1281 oraz z 2000 r. Nr 3, poz. 46, Nr 5, poz. 67 i Nr 83, poz. 946), 3) mieszkaniu - należy przez to rozumieć: a) lokal mieszkalny - w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903) będący własnością zbywcy lub będący we władaniu państwowej osoby prawnej, która wykonuje prawo własności na rzecz Skarbu Państwa, b) zabudowaną jednorodzinnym budynkiem mieszkalnym nieruchomość gruntową, będącą własnością zbywcy lub oddaną mu w użytkowanie wieczyste; działka nie powinna przekraczać rozmiarów niezbędnych do prawidłowego i racjonalnego korzystania z budynku i urządzeń z nimi związanych.


Art. 3. Mieszkania, których najemcami są osoby uprawnione oraz osoby, o których mowa w art. 4 ust. 2, mogą być zbywane wyłącznie, pod rygorem nieważności, na zasadach określonych w niniejszej ustawie.


Art. 4. 1. W stosunku do mieszkań przeznaczonych przez zbywcę na sprzedaż, osobie uprawnionej przysługuje prawo pierwszeństwa w nabyciu mieszkania w rozumieniu ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543) na zasadach preferencyjnych, o których mowa w art. 6. 2. Prawo pierwszeństwa w nabyciu mieszkania przysługuje również osobie nie będącej osobą uprawnioną, lecz zajmującej to mieszkanie na podstawie umowy najmu zawartej ze zbywcą na czas nieoznaczony. 3. Zbywca może także sprzedać mieszkanie na wniosek osoby uprawnionej według zasad określonych w ust. 1.


Art. 5. 1. O przeznaczeniu na sprzedaż mieszkań zbywca zawiadamia na piśmie osoby, o których mowa w art. 4 wyznaczając trzymiesięczny termin do złożenia pisemnego oświadczenia o zamiarze nabycia lokalu mieszkalnego, liczony od dnia doręczenia zawiadomienia osobie zainteresowanej. 2. Wykazy mieszkań przeznaczonych na sprzedaż są wywieszane w siedzibach jednostek organizacyjnych zbywcy prowadzących ich sprzedaż, na okres nie krótszy niż trzy miesiące. 3. W razie nie złożenia oświadczenia w terminie, o którym mowa w ust. 1, stosuje się przepisy dotyczące przekazania mieszkań, określone w ustawie z dnia 12 października 1994 r. o zasadach przekazywania zakładowych budynków mieszkalnych przez przedsiębiorstwa państwowe (Dz.U. Nr 119, poz. 557, z 1996 r. Nr 52, poz. 236, z 1997 r. Nr 6, poz. 32 oraz z 2000 r. Nr 39, poz. 442).


Art. 6. 1. Sprzedaż mieszkania następuje po cenie ustalonej na zasadach określonych w przepisach ustawy, o której mowa w art. 4 ust. 1 pomniejszonej o: 1) 6% za każdy rok pracy u zbywcy, oraz 2) 3% za każdy rok najmu tego mieszkania od zbywcy przy czym łączna obniżka nie może przekraczać 95% ceny sprzedaży mieszkania. 2. Do okresu pracy, od którego zależy pomniejszenie ceny sprzedaży, wlicza się również okres pracy w podmiotach utworzonych z zakładów i jednostek organizacyjnych wydzielonych z przedsiębiorstw po dniu 1 sierpnia 1990 r. 3. Na wniosek osoby, o której mowa w art. 2 pkt 2 lit. b), uwzględnia się zamiast zaliczonego jej okresu pracy lub najmu, okres pracy tego najemcy u zbywcy po dniu 1 sierpnia 1990 r., jeżeli jest on korzystniejszy.


Art. 7. W ustawie z dnia 21 czerwca 1990 r. o zwrocie korzyści uzyskanych niesłusznie kosztem Skarbu Państwa lub innych państwowych osób prawnych (Dz.U. Nr 44, poz. 255, z 1991 r. Nr 75, poz. 331 oraz z 1993 r. Nr 16, poz. 67 i Nr 134, poz. 647) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 2 w ust. 1 w pkt 5 na końcu kropkę zastępuje się przecinkiem oraz dodaje się nowy pkt 6 w brzmieniu: "6) w sprawach dotyczących sprzedaży budynków i lokali mieszkalnych: a) najemca, którego interes prawny został naruszony, b) organizacja społeczna reprezentująca tego najemcę."; 2) w art. 2a i art. 3a wyrazy "art. 2 ust. 1 pkt 1-4" zastępuje się wyrazami "art. 2 ust. 1 pkt 1-4 i pkt 6".


Art. 8. W ustawie z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (Dz.U. z 1995 r. Nr 57, poz. 299, Nr 101, poz. 504, z 1996 r. Nr 59, poz. 268, Nr 156, poz. 775, z 1997 r. Nr 54, poz. 349, Nr 79, poz. 484, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 1999 r. Nr 49, poz. 484, z 2000 r. Nr 6, poz. 70, Nr 12, poz. 136 i Nr 48, poz. 550) art. 42 otrzymuje brzmienie: "Art. 42. 1. Agencja może przeznaczyć do sprzedaży najemcom domy, lokale mieszkalne i budynki gospodarcze wraz z niezbędnymi gruntami. 2. Sprzedaż następuje przy zastosowaniu przepisów ustawy z dnia ... o zasadach zbywania mieszkań będących własnością przedsiębiorstw państwowych, niektórych spółek handlowych z udziałem Skarbu Państwa, państwowych osób prawnych oraz niektórych mieszkań będących własnością Skarbu Państwa (Dz.U. Nr ..., poz. ...), z wyjątkiem art. 5 tej ustawy i z zastrzeżeniem ust. 3-4. 3. Okresem pracy i najmu, od którego zależy pomniejszenie ceny sprzedaży, jest okres pracy i najmu w przedsiębiorstwach, o których mowa w art. 2a, lub okres pracy i najmu w zlikwidowanym zakładzie pracy, którego mienie zostało przejęte przez przedsiębiorstwa, o których mowa w art. 2a. 4. Na wniosek osoby, która w chwili śmierci najemcy stale z nim mieszkała, cenę sprzedaży mieszkania pomniejsza się uwzględniając, zamiast okresu pracy i najmu tej osoby, okres pracy i najmu zmarłego najemcy, ustalony według zasad określonych w ust. 3. 5. Uprawnienie, o którym mowa w ust. 4, przysługuje stale zamieszkałym z najemcą zstępnym, wstępnym, pełnoletniemu rodzeństwu najemcy, osobom go przysposabiającym albo przez niego przysposobionym oraz osobie, która pozostawała z nim we wspólnym pożyciu małżeńskim. 6. Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do sprzedaży ogródków przydomowych położonych na obszarach przeznaczonych na cele rolne i garaży osobom, które z nich korzystają.".


Art. 9. W ustawie z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 1995 r. Nr 86, poz. 433, z 1996 r. Nr 106, poz. 496, z 1997 r. Nr 6, poz. 31, Nr 80, poz. 506, Nr 106, poz. 678, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 1999 r. Nr 86, poz. 964, Nr 93, poz. 1063, z 2000 r. Nr 6, poz. 70, Nr 48, poz. 550) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 23 w ust. 2 na końcu zdania skreśla się wyrazy "uprawnieni do wojskowej renty rodzinnej"; 2) w art. 56 w ust. 1: a) pkt 2 otrzymuje brzmienie: "2) pracownikom wojska lub byłym pracownikom wojska, z wyjątkiem pracowników, którym przydzielono lokal mieszkalny na czas pracy na określonym stanowisku,", b) po pkt 2 dodaje się pkt 2a w brzmieniu: "2a) osobom innym, niż wymienione w pkt 1 i 2, które zajmują lokal mieszkalny na podstawie decyzji o przydziale lokalu lub umowy najmu na czas nie oznaczony,", c) pkt 3 otrzymuje brzmienie: "3) w razie śmierci osób, o których mowa w pkt 2, ich zstępnym, wstępnym, pełnoletniemu rodzeństwu, osobom przyspasabiającym albo przysposobionym oraz osobie, która pozostawała we wspólnym pożyciu małżeńskim, o ile w chwili śmierci mieszkały stale z pracownikiem lub byłym pracownikiem."; 3) w art. 58: a) w ust. 1 skreśla się zdanie drugie, b) ust. 2 otrzymuje brzmienie: "2. Cenę sprzedaży dla osoby uprawnionej pomniejsza się o: 1) 6% za każdy rok podlegający zaliczeniu do wysługi lat, od której uzależniona jest wysokość uposażenia według stopnia wojskowego, 2) 3% za każdy rok zajmowania kwatery (lokalu mieszkalnego) na podstawie decyzji o przydziale lub umowy najmu - przy czym łączna obniżka nie może przekroczyć 95% tej ceny.", c) skreśla się ust. 2a, d) ust. 3 i 4 otrzymują brzmienie: "3. Kwota odpowiadająca wysokości pomniejszenia, o którym mowa w ust. 2, nie może być niższa niż 75% ceny sprzedaży z tym, że do czasu spełnienia przez żołnierza warunków uzyskania świadczeń emerytalnych kwota ta podlega zabezpieczeniu. 4. Dla osób, o których mowa w art. 23 ust. 1 i 2 oraz w art. 56 ust. 1 pkt 1 przyjmuje się wysługę lat ustaloną na dzień zwolnienia z zawodowej służby wojskowej lub śmierci żołnierza zawodowego."; 4) art. 59 otrzymuje brzmienie: "Art. 59. 1. W przypadku nabycia lokalu przez osoby o których mowa w art. 56 ust. 1 pkt 3 cenę ustaloną na podstawie wartości rynkowej wyszacowanej przez rzeczoznawcę pomniejsza się o ulgi jakie stosuje się przy sprzedaży najemcom mieszkań zakładowych na podstawie przepisów ustawy z dnia ............ o zasadach zbywania mieszkań będących własnością przedsiębiorstw państwowych, niektórych spółek handlowych z udziałem Skarbu Państwa, państwowych osób prawnych oraz niektórych mieszkań będących własnością Skarbu Państwa (Dz. U. Nr ..., poz. ....). 2. Dla potrzeb stosowania ustawy, o której mowa w ust. 1, za okres pracy, od którego jest uzależniona wysokość ulgi przyjmuje się okres pracy pracownika wojska w jednostce organizacyjnej Sił Zbrojnych.".


Ustawa z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej Rozdział 1 Przepisy ogólne

Art. 1. 1. Inspekcja Handlowa, zwana dalej "Inspekcją", jest organem kontroli powołanym do ochrony interesów i praw konsumentów oraz interesów gospodarczych państwa. 2. Ustawa reguluje zadania i organizację Inspekcji, prawa i obowiązki przedsiębiorców, zasady postępowania organów Inspekcji oraz prawa i obowiązki pracowników Inspekcji. 3. Do postępowania przed organami Inspekcji w zakresie nieuregulowanym ustawą stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.


Art. 10. Do zakresu działania Głównego Inspektora należy w szczególności: 1) organizowanie i koordynowanie kontroli o znaczeniu krajowym, 2) sprawowanie kontroli realizacji przez wojewódzkich inspektorów zadań i kompetencji określonych w ustawie i przepisach odrębnych, 3) wydawanie wytycznych i zaleceń zapewniających jednolitość postępowania Inspekcji oraz nadzór nad ich realizacją, 4) organizowanie szkolenia inspektorów, 5) opracowywanie projektów aktów prawnych regulujących problematykę należącą do zakresu działania Inspekcji, 6) dokonywanie dla potrzeb organów administracji rządowej analiz i ocen funkcjonowania rynku oraz stanu ochrony interesów i praw konsumentów, 7) sygnalizowanie Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów potrzeby zmian przepisów prawa regulujących zasady prowadzenia działalności gospodarczej oraz ochrony interesów i praw konsumentów, 8) prowadzenie laboratoriów kontrolno-analitycznych Inspekcji, 9) współpraca z zagranicznymi służbami kontrolnymi o podobnym charakterze, 10) sporządzanie rocznych sprawozdań z działalności Inspekcji i przedkładanie ich Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, 11) wykonywanie zadań i kompetencji określonych w przepisach odrębnych.


Art. 11. 1. Do zakresu działania wojewódzkich inspektorów należy wykonywanie zadań i kompetencji określonych w art. 3 ustawy lub w przepisach odrębnych, a także sporządzanie rocznych sprawozdań z działalności Inspekcji i przedkładanie ich Głównemu Inspektorowi i wojewodom. 2. Wojewódzki inspektor prowadzi listę rzeczoznawców do spraw jakości produktów lub usług. 3. Rzeczoznawcy, o których mowa w ust. 2, są powołani do wydawania opinii o jakości produktów lub usług na zlecenie konsumenta, przedsiębiorcy, stałego polubownego sądu konsumenckiego, Głównego Inspektora, wojewódzkiego inspektora, powiatowego (miejskiego) rzecznika konsumentów albo organizacji społecznej, do której zadań statutowych należy ochrona konsumentów. 4. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, warunki prowadzenia list rzeczoznawców do spraw jakości produktów lub usług. 5. Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 3, powinno określać w szczególności: 1) warunki i tryb wpisu na listę rzeczoznawców oraz skreślenia z niej rzeczoznawców, 2) tryb weryfikacji rzeczoznawców oraz nadzoru nad ich działalnością.


Art. 12. 1. Inspekcja współdziała z powiatowym (miejskim) rzecznikiem konsumentów, organami administracji rządowej i samorządowej, organami kontroli oraz organizacjami pozarządowymi reprezentującymi interesy konsumentów. 2. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób współdziałania organów Inspekcji z powiatowym (miejskim) rzecznikiem konsumentów oraz organami i organizacjami, o których mowa w ust. 1. 3. Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 2, powinno określać zasady i formy współdziałania organów Inspekcji z podmiotami, o których mowa w ust. 1. Rozdział 3 Postępowanie kontrolne


Art. 13. 1. Postępowanie kontrolne wszczyna i prowadzi inspektor na podstawie pisemnego upoważnienia imiennego wydanego przez wojewódzkiego inspektora. 2. Upoważnienie, o którym mowa w ust. 1, zawiera: 1) imię i nazwisko, stanowisko służbowe oraz numer legitymacji służbowej inspektora przeprowadzającego kontrolę, 2) podstawę prawną do przeprowadzenia kontroli, 3) dane identyfikujące kontrolowanego, 4) termin przeprowadzenia kontroli, 5) pouczenie o skutkach prawnych uniemożliwiania albo utrudniania inspektorowi przeprowadzenia czynności kontrolnych.


Art. 14. Przed przystąpieniem do kontroli inspektor jest obowiązany okazać kontrolowanemu lub jego przedstawicielowi legitymację służbową oraz upoważnienie imienne do przeprowadzenia kontroli.


Art. 15. 1. Kontrolę przeprowadza się w siedzibie kontrolowanego oraz w miejscach i w czasie wykonywania jego działalności, w obecności kontrolowanego lub jego przedstawiciela, z zastrzeżeniem ust. 2. 2. Czynności kontrolne mogą być przeprowadzane w siedzibie organu Inspekcji, jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśnienia okoliczności sprawy. 3. Przeprowadzający kontrole mają obowiązek przeprowadzać je w sposób sprawny i możliwie nie zakłócający funkcjonowania kontrolowanego.


Art. 16. 1. W toku postępowania kontrolnego inspektor w szczególności może: 1) badać akta, dokumenty, ewidencje i informacje w zakresie objętym kontrolą oraz żądać od kontrolowanego lub jego przedstawiciela sporządzenia niezbędnych kopii oraz urzędowego tłumaczenia na język polski dokumentów sporządzonych w języku obcym, 2) dokonywać oględzin terenów, obiektów, pomieszczeń, środków przewozowych, produktów i innych rzeczy w zakresie objętym kontrolą, 3) badać przebieg określonych czynności, 4) legitymować osoby w celu stwierdzenia ich tożsamości, jeżeli jest to niezbędne dla potrzeb kontroli, 5) żądać od kontrolowanego lub jego przedstawiciela niezwłocznego usunięcia uchybień porządkowych i organizacyjnych, 6) żądać od kontrolowanego oraz jego przedstawiciela udzielenia w wyznaczonym terminie pisemnych i ustnych wyjaśnień w sprawach objętych zakresem kontroli, 7) przesłuchiwać osoby w charakterze strony, świadka lub biegłego, jeżeli jest to niezbędne dla wyczerpującego wyjaśnienia okoliczności sprawy, 8) zasięgać opinii biegłych, jeżeli jest to niezbędne dla potrzeb kontroli, 9) zabezpieczać dowody, produkty, pomieszczenia i środki przewozowe, 10) pobierać nieodpłatnie próbki produktów do badań, 11) sprawdzić rzetelność obsługi poprzez dokonanie zakupu produktu lub usługi, 12) zbierać inne niezbędne materiały w zakresie objętym kontrolą. 2. Kontrolowany jest obowiązany umożliwić inspektorowi dokonanie czynności kontrolnych, o których mowa w ust. 1. 3. Zgodność kopii z oryginałami akt, dokumentów, ewidencji i informacji potwierdza kontrolowany lub jego przedstawiciel. 4. Produkt nabyty w ramach zakupu, o którym mowa w ust. 1 pkt 11, podlega zwrotowi w toku kontroli, jeżeli jest w stanie nienaruszonym; należność za zwrócony produkt podlega zwrotowi. 5. Uzyskane w trakcie kontroli informacje dotyczące stosowanej przez kontrolowanego technologii lub stanowiące tajemnicę handlową są objęte tajemnicą służbową; nie dotyczy to informacji, których ujawnienie jest niezbędne ze względu na konieczność usunięcia zagrożeń związanych z produktem lub usługą.


Art. 17. 1. Inspektor jest uprawniony do wstępu oraz poruszania się w obiektach, pomieszczeniach i na terenie jednostki kontrolowanej za okazaniem legitymacji służbowej, bez obowiązku uzyskiwania przepustki przewidzianej w regulaminie wewnętrznym, oraz nie podlega rewizji osobistej. 2. Inspektor podlega przepisom bezpieczeństwa i higieny pracy, obowiązującym w jednostce kontrolowanej.


Art. 18. 1. Wojewódzki Inspektor może zarządzić w toku kontroli, w drodze decyzji, ograniczenie wprowadzania do obrotu, wstrzymanie wprowadzania do obrotu lub wycofanie z obrotu produktów albo wstrzymanie świadczenia usług bądź niezwłoczne usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, jeżeli jest to konieczne ze względu na bezpieczeństwo lub interes konsumentów albo interes gospodarczy państwa. 2. Wojewódzki inspektor może upoważnić inspektora do wydania w jego imieniu w toku kontroli decyzji, o której mowa w ust. 1. 3. Decyzja, o której mowa w ust. 1, podlega natychmiastowemu wykonaniu.


Art. 19. 1. Wojewódzki inspektor może wystąpić z wnioskiem do właściwego miejscowo komendanta Policji o jej pomoc, jeżeli jest to niezbędne do przeprowadzenia czynności kontrolnych. 2. Na wniosek wojewódzkiego inspektora właściwy miejscowo komendant Policji jest obowiązany do zapewnienia inspektorowi pomocy Policji w toku wykonywania czynności kontrolnych.


Art. 2. Ilekroć w ustawie jest mowa o: 1) przedsiębiorcy " należy przez to rozumieć przedsiębiorcę w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 101, poz. 1178), 2) produkcie " należy przez to rozumieć dostarczaną przez przedsiębiorcę, zarówno odpłatnie jak i nieodpłatnie, rzecz ruchomą przeznaczoną do użytku konsumentów lub nadającą się do takiego użytku; produktem jest zarówno rzecz nowa, jak i używana lub naprawiana bądź regenerowana; w rozumieniu ustawy produktem nie są jednak rzeczy używane wprowadzane na rynek jako antyki albo rzeczy wymagające naprawy lub remontu przed użyciem, jeżeli dostarczający powiadomił konsumenta o właściwościach rzeczy, 3) usługach " należy przez to rozumieć czynności świadczone przez przedsiębiorców na rzecz ludności, przeznaczone dla celów konsumpcji indywidualnej lub zbiorowej, 4) dokumentach normalizacyjnych - należy przez to rozumieć normy i specyfikacje techniczne ustalające zasady, wytyczne lub charakterystyki odnoszące się do różnych rodzajów działalności lub jej wyników oraz środki i kryteria sprawdzania zgodności z nimi produktów i usług, 5) jakości " należy przez to rozumieć ogół właściwości produktów lub usług, które wiążą się z ich zdolnością do zaspokajania stwierdzonych lub przewidywanych potrzeb konsumenta, 6) konsumencie " należy przez to rozumieć osobę, która zawiera umowę z przedsiębiorcą w celu bezpośrednio niezwiązanym z działalnością gospodarczą, 7) kontroli " należy przez to rozumieć zespół czynności wykonywanych w toku postępowania kontrolnego w celu realizacji zadań i kompetencji określonych w ustawie lub w przepisach odrębnych, 8) kontrolowanym - należy przez to rozumieć przedsiębiorcę, którego działalność jest kontrolowana, 9) zabezpieczeniu " należy przez to rozumieć czynności wykonywane w celu zachowania w niezmienionym stanie rzeczy lub dokumentów objętych kontrolą albo w celu zabezpieczenia nienaruszalności pomieszczeń kontrolowanego i środków przewozowych, 10) inspektorze " należy przez to rozumieć pracownika Inspekcji upoważnionego do przeprowadzenia kontroli, 11) przedstawicielu " należy przez to rozumieć osobę uprawnioną do reprezentowania kontrolowanego lub przez niego zatrudnioną przy wykonywaniu czynności związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.


Art. 20. 1. Ustalenia kontroli inspektor dokumentuje w protokole kontroli. 2. Kontrolowany może zgłosić uwagi bezpośrednio do protokołu kontroli lub w terminie 7 dni od dnia przedstawienia protokołu do podpisu wnieść je na piśmie. 3. Wojewódzki inspektor jest obowiązany ustosunkować się do uwag zgłoszonych do protokołu kontroli niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich otrzymania.


Art. 21. W przypadku zabezpieczenia produktów, dokumentów i innych rzeczy, pobrania próbek, dokonania oględzin lub przeprowadzenia innych dowodów sporządza się odrębny protokół.


Art. 22. Pracownicy Inspekcji w związku z wykonywaniem czynności kontrolnych korzystają z ochrony przewidzianej w Kodeksie karnym dla funkcjonariuszy publicznych. Rozdział 4 Postępowanie kontrolne uproszczone


Art. 23. Główny Inspektor lub wojewoda może zlecić wojewódzkiemu inspektorowi przeprowadzenie kontroli uproszczonej w celu zbadania występujących na rynku zagrożeń praw lub interesów konsumentów albo zagrożeń dla interesu gospodarczego państwa.


Art. 24. 1. Z przeprowadzonej kontroli uproszczonej inspektor sporządza raport służbowy. 2. W postępowaniu kontrolnym uproszczonym stosuje się przepisy art. 13, art. 14, art. 15, art. 16 ust. 1 pkt 1"6, ust. 2, 3 i 5 oraz art. 17. Rozdział 5 Zabezpieczenie dowodów


Art. 25. 1. Wojewódzki inspektor może, w drodze postanowienia, dokonać zabezpieczenia dowodów na czas niezbędny dla realizacji zadań kontroli. 2. Zabezpieczeniu, o którym mowa w ust. 1, podlegają dokumenty, ewidencje, informacje oraz produkty i inne rzeczy, jeżeli stanowią lub mogą stanowić dowód nieprawidłowości stwierdzonych w toku kontroli, z wyłączeniem produktów łatwo psujących się lub ulegających innym szybkim zmianom biochemicznym. 3. Wojewódzki inspektor może upoważnić inspektora do wydania w jego imieniu postanowienia, o którym mowa w ust. 1. 4. Na postanowienie, o którym mowa w ust. 1, przysługuje zażalenie.


Art. 26. 1. Wojewódzki inspektor może, w drodze postanowienia, zabezpieczyć produkt w celu ustalenia jego rzeczywistej jakości, jeżeli zachodzi uzasadnione podejrzenie, że jakość produktu nie odpowiada jakości deklarowanej przez producenta lub wymaganiom określonym w przepisach odrębnych albo dokumentach normalizacyjnych bądź produkt jest nieprawidłowo oznaczony. Przepis art. 25 ust. 3 stosuje się odpowiednio. 2. Zabezpieczenie, o którym mowa w ust. 1, uchyla się, jeżeli produkt został wyłączony z obrotu lub przeklasyfikowany albo uzyskał właściwą jakość. Rozdział 6 Pobieranie i badanie próbek produktów


Art. 27. 1. Próbki produktów pobiera się w celu ustalenia czy produkt spełnia wymagania jakościowe i bezpieczeństwa określone w przepisach odrębnych lub dokumentach normalizacyjnych lub czy jego jakość odpowiada jakości deklarowanej przez przedsiębiorcę. 2. Próbki produktów pobiera się w celu poddania badaniom, w ilościach i w sposób określony w przepisach odrębnych albo dokumentach normalizacyjnych, a w razie braku takiego określenia - w ilościach niezbędnych do przeprowadzenia badań. 3. Pobranie próbki produktu stwierdza się poprzez sporządzenie protokołu. 4. Po przeprowadzeniu badań wykonujący badania sporządza sprawozdanie z badań.


Art. 28. 1. Równocześnie z pobraniem próbki produktu należy, z zastrzeżeniem ust. 3, pobrać i zabezpieczyć dodatkową próbkę produktu z tej samej partii w ilości odpowiadającej ilości pobranej do badań (próbka kontrolna). Przepis art. 27 ust. 2 stosuje się odpowiednio. 2. Próbka kontrolna jest przechowywana przez kontrolowanego do czasu jej zwolnienia przez wojewódzkiego inspektora, w warunkach uniemożliwiających zmianę jakości lub cech charakterystycznych produktu; w tym czasie nie może być wprowadzana do obrotu. 3. Próbki kontrolnej nie pobiera się, jeżeli : 1) pobranie próbki byłoby utrudnione z uwagi na wartość, rodzaj lub niewielką ilość produktu, 2) przechowanie próbki w warunkach uniemożliwiających zmianę jakości lub cech charakterystycznych produktu jest niemożliwe, 3) próbka produktu została poddana badaniom organoleptycznym w toku kontroli, chyba że wyniki tych badań uzasadniają podejrzenie, że produkt nie spełnia wymagań określonych w przepisach prawa lub dokumentach normalizacyjnych albo jego jakość nie odpowiada jakości deklarowanej.


Art. 29. 1. Badania pobranych próbek produktów i próbek kontrolnych przeprowadzają, z zastrzeżeniem ust. 2, laboratoria kontrolno-analityczne Inspekcji. 2. W przypadku, gdy laboratoria Inspekcji nie mogą wykonać badań organ Inspekcji może zawrzeć umowę o wykonanie badań pobranej próbki z innym wyspecjalizowanym laboratorium. 3. Badanie próbki kontrolnej przeprowadza się na wniosek lub z urzędu.


Art. 3. 1. Do zadań Inspekcji należy: 1) kontrola legalności i rzetelności działania przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów odrębnych w zakresie produkcji, handlu i usług, 2) kontrola produktów znajdujących się w obrocie handlowym lub przeznaczonych do wprowadzenia do takiego obrotu, z zastrzeżeniem ust. 2, w tym w zakresie oznakowania i zafałszowań, oraz kontrola usług, 3) podejmowanie mediacji w celu ochrony interesów i praw konsumentów, 4) organizowanie i prowadzenie stałych polubownych sądów konsumenckich, 5) prowadzenie poradnictwa konsumenckiego, 6) wykonywanie innych zadań określonych w ustawie lub przepisach odrębnych. 2. Kontrola, o której mowa w ust. 1 pkt 2, nie obejmuje kontroli jakości handlowej artykułów rolno"spożywczych u producentów i w obrocie hurtowym oraz kontroli jakości zdrowotnej środków spożywczych i używek określonych w przepisach odrębnych.


Art. 30. 1. Jeżeli przeprowadzone badania wykazały, że produkt nie spełnia wymagań określonych w przepisach odrębnych lub w deklaracji, kontrolowany jest obowiązany do uiszczenia wojewódzkiemu inspektorowi kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań. 2. Do należności pieniężnych, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.


Art. 31. 1. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb pobierania i badania próbek produktów przez organy Inspekcji. 2. Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, powinno określać w szczególności: 1) tryb pobierania i badania próbek produktów, 2) wzór protokołu pobrania próbki produktu lub próbki kontrolnej, 3) sposób zabezpieczenia próbek produktów i próbek kontrolnych, 4) wzór sprawozdania z badań, 5) sposób postępowania z pozostałościami po próbkach, 6) sposób ustalania wysokości należności pieniężnych, o których mowa w art. 30 ust. 1, oraz ich uiszczania. Rozdział 7 Postępowanie pokontrolne


Art. 32. Jeżeli jest to niezbędne dla usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, wojewódzki inspektor wyda, w drodze decyzji, zarządzenie pokontrolne. Kontrolowany jest obowiązany poinformować wojewódzkiego inspektora, w wyznaczonym terminie, o sposobie wykonania zarządzenia.


Art. 33. 1. Wojewódzki inspektor kieruje do kontrolowanego lub jednostki nadrzędnej wystąpienie pokontrolne, informujące o innych stwierdzonych uchybieniach, zawierające wnioski o ich usunięcie. 2. Kontrolowany lub jednostka nadrzędna są obowiązani udzielić odpowiedzi na wystąpienie pokontrolne w wyznaczonym terminie.


Art. 34. Wojewódzki inspektor na podstawie wyników postępowania kontrolnego kieruje wystąpienie pokontrolne do producenta lub importera produktów badanych w toku kontroli, jeżeli jest to niezbędne do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Przepis art. 33 ust 2 stosuje się odpowiednio.


Art. 35. 1. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb postępowania organów Inspekcji, wzór legitymacji służbowej pracowników Inspekcji oraz tryb ich wydawania i wymiany. 2. Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, powinno określać w szczególności: 1) sposób dokumentowania wyników kontroli, a w szczególności wzory formularzy protokołów stosowanych w toku postępowania kontrolnego oraz przed polubownym sądem konsumenckim, 2) sposób zabezpieczania dowodów i produktów, 3) wzór legitymacji służbowej pracowników Inspekcji oraz tryb ich wydawania i wymiany. Rozdział 8 Postępowanie mediacyjne


Art. 36. 1. Jeżeli przemawia za tym charakter sprawy, wojewódzki inspektor podejmuje działania mediacyjne w celu polubownego zakończenia sporu cywilnoprawnego między konsumentem a przedsiębiorcą. 2. Postępowanie mediacyjne wszczyna się na wniosek konsumenta lub z urzędu, jeżeli wymaga tego ochrona interesu konsumenta. 3. W toku postępowania mediacyjnego wojewódzki inspektor zapoznaje przedsiębiorcę z roszczeniem konsumenta, przedstawia stronom sporu przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie oraz ewentualne propozycje polubownego zakończenia sporu. 4. Wojewódzki inspektor może wyznaczyć stronom termin do polubownego zakończenia sprawy. 5. Wojewódzki inspektor odstępuje od postępowania mediacyjnego, jeżeli w wyznaczonym terminie sprawa nie została polubownie zakończona oraz w razie oświadczenia przez co najmniej jedną ze stron, że nie wyraża zgody na polubowne zakończenie sprawy. Rozdział 9 Stałe polubowne sądy konsumenckie


Art. 37. 1. Stałe polubowne sądy konsumenckie przy wojewódzkich inspektorach, zwane dalej "sądami", tworzone są na podstawie umów o zorganizowaniu takich sądów zawartych przez wojewódzkich inspektorów z organizacjami pozarządowymi reprezentującymi konsumentów lub przedsiębiorców oraz innymi zainteresowanymi jednostkami organizacyjnymi. 2. Umowy, o których mowa w ust. 1, określają w szczególności zasady pokrywania kosztów wynagrodzenia arbitrów oraz zwrotu kosztów poniesionych w związku z wykonywaniem czynności arbitra. 3. Sądy rozpatrują spory o prawa majątkowe wynikłe z umów sprzedaży produktów i świadczenia usług zawartych pomiędzy konsumentami i przedsiębiorcami na podstawie regulaminu. 4. Minister Sprawiedliwości określi, po zasięgnięciu opinii Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w drodze rozporządzenia, regulamin organizacji i działania stałych polubownych sądów konsumenckich. 5. Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 4, powinno określać w szczególności: 1) wewnętrzną organizację stałych polubownych sądów konsumenckich, 2) tryb funkcjonowania stałych polubownych sądów konsumenckich, 3) czynności jurysdykcyjne i administracyjne stałych polubownych sądów konsumenckich i ich organów. 6. W postępowaniu przed sądami polubownymi w zakresie nieuregulowanym ustawą stosuje się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego. Rozdział 10 Przepisy karne


Art. 38. Kto wbrew obowiązkowi nie wykonuje decyzji, o których mowa w art. 18 i art. 32, wydanych przez organ Inspekcji lub z jego upoważnienia przez inspektora albo usuwa dowody lub produkty zabezpieczone w toku kontroli, podlega grzywnie w wysokości do 360 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat 2.


Art. 39. 1. Kto uniemożliwia albo utrudnia inspektorowi przeprowadzenie czynności kontrolnych, podlega karze aresztu do 30 dni albo grzywny w wysokości do 5.000 zł. 2. Kto wbrew żądaniu inspektora nie usuwa niezwłocznie uchybień porządkowych lub organizacyjnych stwierdzonych w toku kontroli, podlega karze grzywny w wysokości do 5000 zł. Rozdział 11 Przepisy przejściowe i końcowe


Art. 4. Przepisów ustawy nie stosuje się do: 1) przedsiębiorców działających na terenach zamkniętych, podlegających ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, Ministrowi Obrony Narodowej i Ministrowi Sprawiedliwości, 2) przedsiębiorców produkujących energię lub prowadzących hurtowy i detaliczny handel energią, 3) przedsiębiorców produkujących paliwa, 4) banków oraz prowadzonej przez nie działalności bankowej, 5) ubezpieczeń oraz działalności ubezpieczeniowej, 6) usług pocztowych i telekomunikacyjnych, 7) usług pośrednictwa finansowego, 8) usług informatycznych, 9) usług naukowo " badawczych, 10) usług w zakresie edukacji, 11) usług w zakresie ochrony zdrowia i opieki społecznej. Rozdział 2 Organizacja Inspekcji


Art. 40. Do czasu wydania przepisów wykonawczych na podstawie ustawy pozostają w mocy odpowiednie przepisy dotychczasowe, jeżeli nie są sprzeczne z przepisami ustawy, jednak nie dłużej niż rok od dnia wejścia w życie ustawy.


Art. 41. Postępowania wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy podlegają rozpatrzeniu według przepisów dotychczasowych.


Art. 42. 1. Z dniem wejścia w życie ustawy Główny Inspektor przejmie z mocy prawa wojewódzkie laboratoria kontrolno-analityczne prowadzone dotychczas przez wojewódzkich inspektorów. 2. Pracownicy zatrudnieni w laboratoriach, o których mowa w ust. 1, z dniem wejścia w życie ustawy stają się pracownikami Głównego Inspektoratu. 3. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób przejęcia przez Głównego Inspektora laboratoriów, o których mowa w ust. 1. 4. Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, powinno określać w szczególności: 1) tryb przejęcia laboratoriów, 2) rodzaje przejmowanych składników mienia oraz etaty i środki finansowe niezbędne do prowadzenia tych laboratoriów.


Art. 43. Stałe polubowne sądy konsumenckie przy wojewódzkich inspektorach Inspekcji Handlowej zorganizowane na podstawie przepisów dotychczasowych stają się stałymi polubownymi sądami konsumenckimi w rozumieniu ustawy.


Art. 44. Traci moc ustawa z dnia 25 lutego 1958 r. o Inspekcji Handlowej (Dz.U. z 1999 r. Nr 105, poz. 1205).


Art. 45. Ustawa wchodzi w życie w dniu 1 kwietnia 2001 r.


Art. 5. 1. Zadania Inspekcji określone w art. 1 ust. 1 i art. 3 ust. 1 wykonują następujące organy: 1) Główny Inspektor Inspekcji Handlowej, zwany dalej "Głównym Inspektorem", 2) wojewoda przy pomocy wojewódzkiego inspektora inspekcji handlowej, zwanego dalej "wojewódzkim inspektorem", jako kierownika wojewódzkiej inspekcji handlowej wchodzącej w skład zespolonej administracji rządowej w województwie. 2. W rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji organem właściwym jest wojewódzki inspektor i jako organ wyższego stopnia Główny Inspektor.


Art. 6. 1. Inspekcja podlega Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. 2. Głównego Inspektora powołuje i odwołuje Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. 3. Zastępców Głównego Inspektora, na wniosek Głównego Inspektora, powołuje i odwołuje Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.


Art. 7. 1. Główny Inspektor kieruje działalnością Inspekcji przy pomocy Głównego Inspektoratu Inspekcji Handlowej, zwanego dalej "Głównym Inspektoratem". 2. Główny Inspektorat jest jednostką budżetową. 3. Organizację Głównego Inspektoratu określi statut nadany, w drodze rozporządzenia, przez Prezesa Rady Ministrów. 4. Statut Głównego Inspektoratu, o którym mowa w ust. 3, powinien określać w szczególności rodzaje komórek organizacyjnych wchodzących w skład Głównego Inspektoratu.


Art. 8. 1. Wojewódzkiego inspektora powołuje i odwołuje wojewoda za zgodą Głównego Inspektora. 2. Zastępców wojewódzkiego inspektora powołuje i odwołuje wojewoda na wniosek wojewódzkiego inspektora, po zasięgnięciu opinii Głównego Inspektora. 3. Wojewódzki inspektor kieruje działalnością wojewódzkiego inspektoratu inspekcji handlowej, zwanego dalej "wojewódzkim inspektoratem". 4. Wojewódzki inspektorat jest jednostką budżetową. 5. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, zasady organizacji wojewódzkich inspektoratów. 6. Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 5, powinno określać w szczególności rodzaje komórek organizacyjnych wchodzących w skład wojewódzkich inspektoratów i ich delegatur.


Art. 9. 1. Organy Inspekcji wykonują zadania określone w ustawie na podstawie okresowych planów kontroli; mogą też podejmować kontrole nieplanowane, jeżeli wymaga tego interes konsumentów lub interes gospodarczy państwa. 2. Główny Inspektor może, na wniosek Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów lub z własnej inicjatywy, zlecić wojewódzkiemu inspektorowi przeprowadzenie dodatkowej kontroli, jeżeli jest to niezbędne do zbadania zjawisk lub procesów gospodarczych zachodzących na rynku. 3. Główny Inspektor opracowuje kierunki działania Inspekcji oraz okresowe plany kontroli o znaczeniu krajowym, zatwierdzane przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. 4. Wojewódzki inspektor ustala plany pracy uwzględniające kierunki działania i plany, o których mowa w ust. 3, oraz potrzeby określone przez wojewodę.


Ustawa z dnia 15 grudnia 2000 r. o zmianie ustawy o zasadach wykonywania uprawnień przysługujących Skarbowi Państwa

Art. 1. W ustawie z dnia 8 sierpnia 1996 r. o zasadach wykonywania uprawnień przysługujących Skarbowi Państwa (Dz.U. Nr 106, poz. 493 i Nr 156, poz. 775, z 1997 r. Nr 106, poz. 673, Nr 115, poz. 741 i Nr 141, poz. 943, z 1998 r. Nr 155, poz. 1014 oraz z 2000 r. Nr 48, poz. 550) po art. 7 dodaje się art. 7a w brzmieniu: "Art. 7a. 1. Tworzy się następujące delegatury terenowe ministra właściwego do spraw Skarbu Państwa: 1) Delegaturę w Białymstoku - dla województwa podlaskiego, 2) Delegaturę w Ciechanowie - dla województwa mazowieckiego, 3) Delegaturę w Gdańsku - dla województw: pomorskiego i warmińskomazurskiego, 4) Delegaturę w Katowicach - dla województwa śląskiego, 5) Delegaturę w Kielcach - dla województwa świętokrzyskiego, 6) Delegaturę w Krakowie - dla województwa małopolskiego, 7) Delegaturę w Lublinie - dla województwa lubelskiego, 8) Delegaturę w Łodzi - dla województwa łódzkiego, 9) Delegaturę w Poznaniu - dla województw: wielkopolskiego i lubuskiego, 10) Delegaturę w Rzeszowie - dla województwa podkarpackiego, 11) Delegaturę w Szczecinie - dla województwa zachodniopomorskiego, 12) Delegaturę w Toruniu - dla województwa kujawsko-pomorskiego, 13) Delegaturę we Wrocławiu - dla województw: dolnośląskiego i opolskiego. 2. Delegaturą kieruje dyrektor delegatury, do którego należy wykonywanie w imieniu ministra właściwego do spraw Skarbu Państwa następujących zadań i kompetencji: 1) wyrażanie zgody na oddanie przedsiębiorstwa do odpłatnego korzystania na podstawie art. 41 ust. 2 oraz 51 ust. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych (Dz.U. Nr 118, poz. 561 i Nr 156, poz. 775, z 1997 r. Nr 32, poz. 184, Nr 98, poz. 603, Nr 106, poz. 673, Nr 121, poz. 770, Nr 137, poz. 926 i Nr 141, poz. 945, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 1999 r. Nr 40, poz. 400 i Nr 101, poz. 1178 oraz z 2000 r. Nr 15, poz. 180, Nr 26, poz. 306, Nr 31, poz. 383, Nr 60, poz. 703 i Nr 84, poz. 948), 2) wykonywanie, za zgodą ministra właściwego do spraw Skarbu Państwa, praw i obowiązków wynikających z umów o oddanie przedsiębiorstwa do odpłatnego korzystania i umów sprzedaży przedsiębiorstwa, zawartych w procesie likwidacji przedsiębiorstw państwowych w celu prywatyzacji oraz w procesie prywatyzacji bezpośredniej przedsiębiorstw państwowych, z wyłączeniem decyzji dotyczących zmniejszenia ceny lub wartości przedsiębiorstwa oraz umarzania odroczonych opłat dodatkowych, 3) nadzorowanie realizacji zobowiązań pozacenowych zapisanych w umowach sprzedaży akcji lub udziałów Skarbu Państwa w spółkach prawa handlowego oraz w statutach i umowach spółek powstałych w wyniku prywatyzacji bezpośredniej, 4) zgłaszanie sprzeciwu wobec wniosków organów założycielskich przedsiębiorstw państwowych o likwidację przedsiębiorstwa z przyczyn ekonomicznych na podstawie art. 19 ust. 2 ustawy z dnia 25 września 1981 r. o przedsiębiorstwach państwowych (Dz.U. z 1991 r. Nr 18, poz. 80, Nr 75, poz. 329, Nr 101, poz. 444 i Nr 107, poz. 464, z 1993 r. Nr 18, poz. 82 i Nr 60, poz. 280, z 1994 r. Nr 1, poz. 3, Nr 80, poz. 368 i Nr 113, poz. 547, z 1995 r. Nr 1, poz. 2, Nr 95, poz. 474 i Nr 154, poz. 791, z 1996 r. Nr 90, poz. 405, Nr 106, poz. 496, Nr 118, poz. 561 i Nr 156, poz. 775, z 1997 r. Nr 43, poz. 272, Nr 96, poz. 591, Nr 104, poz. 661, Nr 106, poz. 675, Nr 121, poz. 769 i 770 i Nr 123, poz. 777 oraz z 2000 r. Nr 26, poz. 306 i Nr 84, poz. 948), 5) zbieranie informacji o przebiegu procesów przekształceń własnościowych w województwach, 6) wykonywanie zatwierdzonych przez ministra właściwego do spraw Skarbu Państwa programów prywatyzacyjnych finansowanych z zagranicznych środków pomocowych, 7) zgłaszanie sprzeciwu, na zasadach określonych w art. 5, wobec czynności prawnej przedsiębiorstwa państwowego, której przedmiot nie przekracza równowartości kwoty 300.000 EURO oraz wobec czynności prawnej przedsiębiorstwa państwowego dotyczącej składników majątkowych niezwiązanych ze statutowym przedmiotem działalności przedsiębiorstwa, której przedmiot przekracza równowartość kwoty 300.000 EURO, 8) gospodarowanie mieniem pozostałym po zlikwidowanych państwowych jednostkach organizacyjnych lub spółkach z udziałem Skarbu Państwa, mieniem po rozwiązanych bądź wygasłych umowach o oddanie przedsiębiorstwa do odpłatnego korzystania oraz mieniem przejętym przez Skarb Państwa z innych tytułów, 9) wykonywanie uprawnień Skarbu Państwa w postępowaniu układowym na podstawie art. 21 § 4 i art. 24 § 4 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. - Prawo o postępowaniu układowym (Dz.U. Nr 93, poz. 836, z 1950 r. Nr 38, poz. 349, z 1990 r. Nr 55, poz. 320, z 1996 r. Nr 6, poz. 43 i Nr 43, poz. 189 oraz z 1997 r. Nr 96, poz. 592, Nr 121, poz. 770 i Nr 133, poz. 885) oraz w postępowaniu upadłościowym na podstawie art. 17 § 2, art. 114, art. 162 § 2, art. 176 § 1 i art. 181 § 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. - Prawo upadłościowe (Dz.U. z 1991 r. Nr 118, poz. 512, z 1994 r. Nr 1, poz. 1, z 1995 r. Nr 85, poz. 426, z 1996 r. Nr 6, poz. 43, Nr 43, poz. 189, Nr 106, poz. 496 i Nr 149, poz. 703, z 1997 r. Nr 28, poz. 153, Nr 54, poz. 349, Nr 117, poz. 751, Nr 121, poz. 770 i Nr 140, poz. 940, z 1998 r. Nr 117, poz. 756 oraz z 2000 r. Nr 26, poz. 306 i Nr 84, poz. 948), 10) reprezentowanie ministra właściwego do spraw Skarbu Państwa w postępowaniu egzekucyjnym, 11) prowadzenie ewidencji mienia Skarbu Państwa w zakresie określonym w rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 20 pkt 4 ustawy. 3. Zadania wymienione w ust. 2 delegatury wykonują na terenie objętym zakresem ich działania, określonym w ust. 1. 4. Delegatury oprócz spraw, o których mowa w ust. 2, wykonują inne zadania przekazane im przez ministra właściwego do spraw Skarbu Państwa.".


Art. 2. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.


Ustawa z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu Rozdział 1 Przepisy ogólne

Art. 1. 1. Tworzy się Biuro Ochrony Rządu jako jednolitą, umundurowaną, uzbrojoną formację, zwaną dalej "BOR", wykonującą zadania z zakresu ochrony osób, obiektów i urządzeń. 2. Nazwa Biuro Ochrony Rządu i jej skrót BOR przysługuje wyłącznie formacji, o której mowa w ust. 1.


Art. 10. Wydatki związane z funkcjonowaniem BOR są pokrywane z budżetu państwa w części dotyczącej urzędu ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Rozdział 3 Formy działania i zakres uprawnień BOR


Art. 100. 1. Funkcjonariuszowi przyjętemu do służby stałej przysługuje zasiłek na zagospodarowanie po objęciu stanowiska służbowego. 2. Zasiłek na zagospodarowanie przysługuje w wysokości jednomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym. 3. Zasiłek, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje funkcjonariuszowi, który podjął służbę w BOR po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej lub innej służby, w czasie której otrzymał taki zasiłek.


Art. 101. 1. Funkcjonariuszowi mogą być przyznawane nagrody roczne, a także zapomogi. 2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, określi, w drodze rozporządzenia, warunki tworzenia i wysokość funduszu na nagrody i zapomogi, o których mowa w ust. 1, oraz sposób jego podziału. 3. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, warunki przyznawania funkcjonariuszom nagród rocznych i zapomóg. Rozporządzenie określi w szczególności przypadki w których nagrody i zapomogi, o których mowa w ust. 1, przysługują, tryb ich przyznawania oraz podmioty uprawnione do ich przyznawania.


Art. 102. 1. Funkcjonariuszowi przysługuje nagroda jubileuszowa w wysokości: 1) po 20 latach służby - 75%, 2) po 25 latach służby - 100%, 3) po 30 latach służby - 150%, 4) po 35 latach służby - 200% - miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym. 2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, okresy wliczane do okresu służby, od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej, oraz sposób jej obliczania i wypłacania, z uwzględnieniem podstawy obliczania nagrody, daty nabycia do niej praw, a także terminu wypłacania nagrody.


Art. 103. 1. Funkcjonariuszowi z tytułu podróży służbowych przysługują należności pieniężne. 2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość należności pieniężnych z tytułu podróży służbowej i warunki ich przyznawania funkcjonariuszom. Rozporządzenie powinno w szczególności określić: 1) treść i zakres pojęcia podróży służbowej, 2) rodzaj i wysokość należności z tytułu podróży służbowej, 3) rodzaj środka transportu odpowiedniego do odbycia podróży służbowej.


Art. 104. 1. Funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby stałej przysługuje odprawa w wysokości trzymiesięcznego uposażenia zasadniczego, należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym wraz z dodatkami o charakterze stałym. 2. Wysokość odprawy ulega zwiększeniu o 20% miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym za każdy pełny rok wysługi ponad dziesięć lat nieprzerwanej służby - aż do wysokości sześciomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym. Okres służby przekraczający sześć miesięcy liczy się jako pełny rok. 3. Funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby przygotowawczej przysługuje odprawa w wysokości jednomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. 4. Odprawa nie przysługuje funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby wskutek utraty stopnia albo skazania na karę pozbawienia wolności. Szef BOR może ze względu na szczególne okoliczności przyznać temu funkcjonariuszowi albo jego rodzinie do 50% odprawy.


Art. 105. 1. Funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby, niezależnie od odprawy, przysługują następujące należności pieniężne: 1) uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym, należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, co miesiąc przez okres roku po zwolnieniu ze służby, 2) ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy nie wykorzystany w roku zwolnienia ze służby oraz za urlopy zaległe, 3) zryczałtowany ekwiwalent pieniężny za nie wykorzystany w roku zwolnienia ze służby przejazd, 4) zwrot kosztów jednorazowego przejazdu funkcjonariusza i członków jego rodziny oraz kosztów przewozu urządzenia domowego do obranego przez funkcjonariusza miejsca zamieszkania w kraju - według zasad przewidzianych przy przeniesieniach służbowych. 2. Należności, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 4, oraz przypadające za rok, w którym następuje zwolnienie ze służby, należności określone w ust. 1 pkt 2 i 3, nie przysługują funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby z przyczyn, o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz w ust. 2 pkt 2, albo ukarania przez organ właściwego samorządu zawodowego, do którego przynależność jest obowiązkowa ze względu na wykonywany przez funkcjonariusza zawód, karą zawieszenia lub pozbawienia prawa wykonywania zawodu (specjalności zawodowej), utraty stopnia albo skazania na karę pozbawienia wolności. 3. Uposażenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, nie przysługuje także funkcjonariuszowi, który został zwolniony ze służby w okresie przygotowawczym. 4. W przypadku zbiegu uprawnień do uposażenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, i zaopatrzenia emerytalnego, funkcjonariuszowi przysługuje według jego wyboru - tylko jedno z tych świadczeń. 5. Funkcjonariusz, który nie posiada uprawnień do zaopatrzenia emerytalnego lub zamiast tego zaopatrzenia wybrał uposażenie określone w ust. 1 pkt 1, może pobrać uposażenie za cały należny okres jednorazowo z góry.


Art. 106. 1. Osobie, która pokryła koszty pogrzebu funkcjonariusza, przysługuje zasiłek pogrzebowy: 1) małżonkowi, dzieciom, wnukom, rodzeństwu lub rodzicom albo innej osobie, która prowadziła z tym funkcjonariuszem wspólne gospodarstwo domowe - w wysokości trzymiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego funkcjonariuszowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, 2) innej osobie - w wysokości kosztów rzeczywiście poniesionych, nie większej jednak niż określona w pkt 1. 2. Osobie, która pokryła koszty pogrzebu małżonka, zstępnych, wstępnych i rodzeństwa funkcjonariusza, przysługuje zasiłek pogrzebowy: 1) funkcjonariuszowi- w wysokości dwumiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego mu na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, 2) innej osobie - w wysokości kosztów rzeczywiście poniesionych, nie większej jednak niż określona w pkt 1. 3. W przypadku zbiegu prawa do zasiłku pogrzebowego z prawem do takiego zasiłku przewidzianego w przepisach o ubezpieczeniu społecznym lub innych przepisach szczególnych przysługuje zasiłek wyższy, a jeżeli uprawniony pobrał zasiłek niższy - odpowiednie wyrównanie. 4. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, sposób dokumentowania prawa do zasiłków pogrzebowych oraz warunki pokrywania kosztów pogrzebu funkcjonariuszy i członków rodziny funkcjonariusza, z uwzględnieniem dokumentów wymaganych przy wypłacie zasiłku pogrzebowego.


Art. 107. 1. W razie śmierci funkcjonariusza pozostałej po nim rodzinie przysługują niezależnie od zasiłku pogrzebowego odprawa pieniężna w wysokości określonej w art. 104 ust. 1-3 oraz należności o których mowa w art. 105 ust. 1 pkt 2 i 3. 2. Należności, o których mowa w ust. 1, przysługują małżonkowi, który w dniu śmierci funkcjonariusza pozostawał z nim we wspólności małżeńskiej, a w razie braku małżonka - dzieciom, wnukom, rodzeństwu i rodzicom, jeżeli w dniu śmierci funkcjonariusza spełniali warunki wymagane do uzyskania renty rodzinnej określone przepisami ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin. 3. Szef BOR może przyznać, w drodze decyzji, należności, o których mowa w ust. 1, w przypadku zaginięcia funkcjonariusza. Zaginięcie funkcjonariusza oraz związek tego zaginięcia ze służbą stwierdza minister właściwy do spraw wewnętrznych w drodze decyzji.


Art. 108. W okresie choroby, urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych funkcjonariusz zachowuje prawo do pobieranego ostatnio uposażenia i innych należności pieniężnych, z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian mających wpływ na wysokość uposażenia zasadniczego lub na prawo do dodatków i innych należności pieniężnych.


Art. 109. 1. Funkcjonariuszowi, który został zawieszony w czynnościach służbowych w związku z wszczętym postępowaniem dyscyplinarnym, postępowaniem przed organem właściwego samorządu zawodowego albo postępowaniem karnym, zawiesza się od najbliższego terminu płatności wypłatę połowy uposażenia według stanowiska służbowego oraz wypłatę dodatków. 2. Funkcjonariuszowi, który został tymczasowo aresztowany w związku z wszczętym postępowaniem karnym, zawiesza się od najbliższego terminu płatności wypłatę połowy uposażenia zasadniczego oraz wypłatę dodatków. 3. W przypadku uchylenia zawieszenia w czynnościach służbowych lub tymczasowego aresztowania funkcjonariuszowi wypłaca się zawieszoną część uposażenia, chociażby nawet został już zwolniony ze służby, jeżeli: 1) postępowanie dyscyplinarne zostało zakończone, a funkcjonariuszowi nie została wymierzona kara dyscyplinarna wydalenia ze służby lub nie został obniżony stopień, 2) postępowanie przed organem właściwego samorządu zawodowego zostało zakończone, a funkcjonariuszowi nie została wymierzona kara zawieszenia lub pozbawienia prawa wykonywania zawodu lub specjalności zawodowej, 3) postępowanie karne zostało umorzone albo funkcjonariusz został uniewinniony prawomocnym wyrokiem sądu.


Art. 11. W celu zapewnienia ochrony, o której mowa w art. 2 ust. 1, BOR w szczególności: 1) planuje zabezpieczenie osób, obiektów i urządzeń, 2) rozpoznaje i analizuje potencjalne zagrożenia, 3) zapobiega powstawaniu zagrożeń, 4) koordynuje realizację działań ochronnych, 5) wykonuje bezpośrednią ochronę, 6) zabezpiecza obiekty i urządzenia, 7) doskonali metody pracy.


Art. 110. 1.Funkcjonariuszowi, który samowolnie opuścił swoje miejsce służbowe lub poza nim pozostaje, zawiesza się wypłatę uposażenia. W razie uznania nieobecności za usprawiedliwioną wypłaca się funkcjonariuszowi zawieszone uposażenie. 2. Za każdy dzień nie usprawiedliwionej nieobecności funkcjonariusz traci prawo do 1/30 części uposażenia miesięcznego. Odpowiednią kwotę potrąca się przy najbliższej wypłacie uposażenia. 3. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio w razie stwierdzenia zawinionej przez funkcjonariusza niemożności pełnienia obowiązków służbowych.


Art. 111. 1. Z uposażenia funkcjonariusza dokonuje się potrąceń na podstawie: 1) tytułów egzekucyjnych sądowych i administracyjnych, 2) prawomocnych orzeczeń o wymierzeniu kary pieniężnej oraz o ustaleniu kosztów postępowania, wydanych w postępowaniu dyscyplinarnym, 3) dobrowolnych obciążeń uposażenia z tytułu: a) zobowiązań do zapłaty odszkodowania, b) zobowiązań wobec koleżeńskich kas oszczędnościowo-pożyczkowych, c) świadczeń socjalnych, 4) odrębnych przepisów. 2. Przepis ust. 1 stosuje się również do potrąceń z uposażenia i innych należności pieniężnych przysługujących funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby.


Art. 112. 1. Egzekucja z uposażenia funkcjonariusza na podstawie tytułów egzekucyjnych sądowych i administracyjnych następuje odpowiednio według przepisów o egzekucji sądowej lub egzekucji administracyjnej. 2. Potrąceń na podstawie dobrowolnych obciążeń uposażenia, o których mowa w art. 111 ust. 1 pkt 3, i szczególnych przepisów ustawowych dokonuje się w wysokości ustalonej przez funkcjonariusza w jego zobowiązaniu lub w przepisach szczególnych, niezależnie od potrąceń dokonywanych na podstawie tytułów egzekucyjnych sądowych i administracyjnych. 3. Kwota uposażenia równa kwocie najniższego wynagrodzenia pracowników za pełny miesięczny wymiar czasu pracy ustalonego przez ministra właściwego do spraw pracy na podstawie Kodeksu pracy jest wolna od potrąceń, z wyjątkiem potrąceń z tytułu świadczeń alimentacyjnych.


Art. 113. 1. Z odprawy przysługującej funkcjonariuszowi mogą być dokonywane potrącenia na zaspokojenie: 1) zaległych świadczeń alimentacyjnych - na podstawie tytułów egzekucyjnych sądowych, 2) roszczeń z tytułu szkody - na podstawie tytułów egzekucyjnych sądowych lub administracyjnych albo dobrowolnych zobowiązań do zapłaty odszkodowania, 3) zobowiązań funkcjonariuszy wobec koleżeńskich kas oszczędnościowopożyczkowych - na podstawie dobrowolnego obciążenia uposażenia przez funkcjonariusza. 2. Przy zbiegu należności potrąceń dokonuje się w kolejności określonej w ust. 1. Potrącenia nie mogą przekraczać łącznie połowy należnej odprawy.


Art. 114. 1. Przepisów art. 111-113 nie stosuje się przy potrącaniu z przysługujących funkcjonariuszowi uposażenia lub odprawy: 1) zaliczek pobranych do rozliczenia, 2) należności z tytułu opłat za świadczenia w naturze. 2. Należności, o których mowa w ust. 1 pkt 2, potrąca się z uposażenia i odprawy w pełnej wysokości, niezależnie od potrąceń z innych tytułów.


Art. 115. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wysokość, warunki i tryb otrzymywania uposażenia i innych należności pieniężnych przez funkcjonariuszy i inne osoby uprawnione w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny. Rozdział 9 Odpowiedzialność dyscyplinarna funkcjonariuszy


Art. 116. Funkcjonariusz ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną za popełnione przestępstwa, niezależnie od odpowiedzialności karnej.


Art. 117. 1. Funkcjonariusz podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej za naruszenie dyscypliny służbowej oraz w innych przypadkach określonych w ustawie. 2. Jeżeli postępowanie dyscyplinarne zostało wszczęte na wniosek sądu lub prokuratora, osoby, o których mowa w art. 123 ust. 1-3, informują sąd lub prokuratora o wyniku postępowania. 3. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio, jeżeli sąd nakazał wymierzenie kary dyscyplinarnej funkcjonariuszowi, nie określając jednak jej rodzaju.


Art. 118. 1. Funkcjonariuszowi mogą być wymierzane kary dyscyplinarne: 1) upomnienie, 2) nagana, 3) nagana z ostrzeżeniem, 4) ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku, 5) wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe, 6) obniżenie stopnia, 7) ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby, 8) wydalenie ze służby. 2. Niezależnie od kar wymienionych w ust. 1 można funkcjonariuszowi wymierzyć karę zakazu prowadzenia pojazdów na okres od 6 miesięcy do 3 lat. Karę tę wymierza się tylko za czyn stanowiący wykroczenie, za który odrębna ustawa przewiduje orzeczenie takiego środka karnego. 3. W stosunku do funkcjonariuszy w służbie kandydackiej oprócz kar wymienionych w ust. 1 można stosować zakaz opuszczania miejsca zakwaterowania. 4. W uzasadnionych przypadkach można łączyć karę wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe oraz karę wydalenia ze służby z karą obniżenia stopnia, a w sprawach o wykroczenia przeciwko bezpieczeństwu i porządkowi w komunikacji - z zakazem prowadzenia pojazdów.


Art. 119. 1. Nie można wszcząć postępowania dyscyplinarnego po upływie 90 dni od dnia otrzymania przez przełożonego wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego uzasadniającego wszczęcie postępowania. 2. Nie można wymierzyć funkcjonariuszowi kary dyscyplinarnej po upływie 1 roku od dnia popełnienia czynu, o którym mowa w ust. 1. 3. W przypadku jeżeli czyn, o którym mowa w ust. 1, stanowi jednocześnie przestępstwo, przedawnienie karalności dyscyplinarnej następuje dopiero z upływem okresu przedawnienia karalności przestępstwa.


Art. 12. 1. W zakresie swoich zadań BOR wykonuje czynności administracyjnoporządkowe oraz podejmuje działania profilaktyczne. 2. Funkcjonariusz w toku wykonywania czynności służbowych jest obowiązany do respektowania godności ludzkiej oraz przestrzegania i ochrony praw człowieka. 3. BOR w zakresie koniecznym do wykonywania zadań, o których mowa w art. 2 ust. 1, korzysta z pomocy i informacji uzyskanych w szczególności przez: Policję, Urząd Ochrony Państwa, Straż Graniczną, Wojskowe Służby Informacyjne oraz Żandarmerię Wojskową. 4. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, zakres, warunki i tryb przekazywania BOR informacji uzyskanych przez podmioty, o których mowa w ust. 3, z uwzględnieniem: 1) sytuacji, w których informacje są przekazywane, 2) przypadków nie przekazania informacji lub ograniczenia ich zakresu, 3) sposobu udokumentowania tych informacji, oraz 4) podmiotów upoważnionych do ich przekazywania.


Art. 120. 1. Za wykroczenia funkcjonariusz ponosi wyłącznie odpowiedzialność dyscyplinarną, jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej. 2. Organy powołane do orzekania w sprawach o wykroczenia, a także inne właściwe organy lub instytucje kierują wnioski o ukaranie funkcjonariusza do Szefa BOR. 3. Za wykroczenia, za które stosownie do przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia lub innych przepisów szczególnych, właściwe organy określone w tych przepisach mogą nakładać grzywny w drodze mandatu karnego, funkcjonariusze podlegają odpowiedzialności w trybie postępowania mandatowego. Kary grzywny w drodze mandatu karnego wymierzają funkcjonariuszom te organy. 4. W razie odmowy uiszczenia lub nieuiszczenia w terminie grzywny wymierzonej w drodze mandatu karnego organ upoważniony do jej nałożenia kieruje wniosek o ukaranie funkcjonariusza do Szefa BOR. 5. Wniosek, o którym mowa w ust 2 i 4, dotyczący Szefa BOR lub jego zastępców kierowany jest do ministra właściwego do spraw wewnętrznych.


Art. 121. W przypadkach, o których mowa w art. 123, ukaranie dyscyplinarne nie może nastąpić po upływie terminu przedawnienia określonego dla danego wykroczenia w Kodeksie wykroczeń.


Art. 122. 1. Za czyny, za które w myśl odrębnych przepisów właściwe organy są uprawnione do nakładania kar porządkowych, funkcjonariusze ponoszą wyłącznie odpowiedzialność dyscyplinarną. 2. W przypadkach jeżeli właściwe organy są uprawnione do stosowania grzywny w celu przymuszenia, funkcjonariusze ponoszą wyłącznie odpowiedzialność dyscyplinarną. 3. O wszczęcie postępowania dyscyplinarnego organy, o których mowa w ust. 1 i 2, występują do Szefa BOR. Przepis art. 118 ust. 2 oraz art. 120 ust. 5 stosuje się odpowiednio.


Art. 123. 1. Szefowie komórek organizacyjnych BOR wymierzają kary dyscyplinarne, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. 2. Szef BOR wymierza kary dyscyplinarne w stosunku do oficerów . 3. Minister właściwy do spraw wewnętrznych wymierza kary dyscyplinarne w stosunku do Szefa BOR i jego zastępców. 4. Prawo do obrony obwinionego jest realizowane w szczególności przez powołanie obrońcy. Obrońcą może być funkcjonariusz lub pracownik BOR albo adwokat lub radca prawny. 5. Postępowanie dyscyplinarne jest jednoinstancyjne. 6. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, warunki i tryb przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego, z uwzględnieniem sposobu ustalania stanu faktycznego i oceniania materiału dowodowego, wymierzania kar i ich wykonywania oraz osób uprawnionych do wymierzania kar i ich wykonywania, a także z uwzględnieniem zatarcia i nadzoru nad orzecznictwem dyscyplinarnym. 7. Na orzeczenie kończące postępowanie dyscyplinarne funkcjonariuszowi przysługuje skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Rozdział 10 Przepisy karne


Art. 124. 1. Kto, odbywając służbę kandydacką w BOR, uporczywie nie wykonuje lub odmawia wykonania poleceń w sprawach służbowych albo wykonuje polecenie niezgodnie z jego treścią, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3. 2. Ściganie przestępstwa następuje na wniosek Szefa BOR.


Art. 125. 1. Kto, odbywając służbę kandydacką w BOR, samowolnie opuszcza wyznaczone miejsce wykonywania obowiązków służbowych lub samowolnie poza nim pozostaje, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3. 2. Kto, odbywając służbę kandydacką w BOR, samowolnie opuszcza wyznaczone miejsce wykonywania obowiązków służbowych na czas do czternastu dni kalendarzowych lub przez taki czas samowolnie poza nim pozostaje, podlega karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku. 3. Ściganie przestępstwa określonego w ust. 1 następuje na wniosek Szefa BOR.


Art. 126. Kto, odbywając służbę kandydacką w BOR, w celu trwałego uchylenia się od służby opuszcza wyznaczone miejsce wykonywania obowiązków służbowych lub w takim celu poza nim pozostaje, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. Rozdział 11 Ochrona Sejmu i Senatu


Art. 127. 1. Ochrona Sejmu i Senatu polega na: 1) ochronie obiektów i urządzeń pozostających w zarządzie Kancelarii Sejmu, 2) zapewnianiu - w zakresie nie zastrzeżonym dla BOR - bezpieczeństwa osób przebywających w obiektach, o których mowa w pkt 1, oraz w miejscach odbywania posiedzeń, 3) kontroli uprawnień do przebywania w obiektach, o których mowa w pkt 1, oraz wydawaniu przepustek uprawniających do przebywania w tych obiektach, a także zapewnianiu w nich porządku, 4) wykonywaniu zarządzeń porządkowych Marszałka Sejmu wydanych na podstawie regulaminu Sejmu, 5) współuczestnictwie w prowadzeniu działań w zakresie rozpoznania pirotechniczno-radiologicznego w obiektach, o których mowa w pkt 1, oraz podejmowaniu działań zmierzających do neutralizacji zagrożeń w tych obiektach, 6) wykonywaniu, zgodnie z odrębnymi przepisami, zadań w dziedzinie obrony cywilnej, a także ochrony przeciwpożarowej, 7) konwojowaniu wartości pieniężnych, mienia i dokumentów. 2. Zadania w zakresie ochrony Sejmu i Senatu wykonują strażnicy Straży Marszałkowskiej, umundurowanej formacji podległej Marszałkowi Sejmu. 3. Strażnicy Straży Marszałkowskiej wykonują również zadania reprezentacyjne, w szczególności w ceremoniale powitań i pożegnań podczas wizyt parlamentarnych oraz asystach honorowych. 4. Ochrona Senatu wykonywana jest przez Straż Marszałkowską w zakresie ustalonym przez Marszałka Sejmu z Marszałkiem Senatu.


Art. 128. 1. Przy wykonywaniu zadań w zakresie ochrony, o której mowa w art. 127, strażnikom Straży Marszałkowskiej przysługują odpowiednio uprawnienia funkcjonariuszy BOR określone w art. 13 ust. 1 pkt 1-5 oraz ust. 2-7 i w art. 14 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 i 3, stosowane w okolicznościach i na warunkach określonych w tych przepisach oraz przepisach wydanych na ich podstawie. 2. Przy wykonywaniu zadań w zakresie ochrony, o której mowa w art. 127 ust. 1 pkt 1, 2 i 7, strażnikom Straży Marszałkowskiej przysługują odpowiednio uprawnienia funkcjonariuszy BOR określone w art. 15, stosowane w okolicznościach i na warunkach określonych w tych przepisach oraz przepisach wydanych na ich podstawie. 3. Do strażników Straży Marszałkowskiej stosuje się odpowiednio przepisy art. 20 ust. 1 i 3 oraz art. 21, a także przepisy wydane na ich podstawie. 4. Strażnik Straży Marszałkowskiej podczas wykonywania czynności służbowych korzysta z ochrony prawnej przewidzianej dla funkcjonariuszy publicznych. 5. Strażnik Straży Marszałkowskiej podczas wykonywania czynności służbowych jest obowiązany nosić umundurowanie oraz odznakę strażnika. 6. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, po porozumieniu z Szefem Kancelarii Sejmu, określi w drodze rozporządzenia, wzór umundurowania oraz odznaki strażnika Straży Marszałkowskiej, przy wykorzystaniu tradycyjnych elementów ubioru oraz odznak i oznak stosowanych przez Straż Marszałkowską.


Art. 129. 1. Straż Marszałkowska jako komórka organizacyjna Kancelarii Sejmu jest bezpośrednio nadzorowana przez Szefa Kancelarii Sejmu. 2. Strażą Marszałkowską kieruje Komendant Straży Marszałkowskiej powoływany i odwoływany przez Szefa Kancelarii Sejmu. 3. Organizację wewnętrzną i szczegółowy tryb działania Straży Marszałkowskiej określi, w drodze zarządzenia, Marszałek Sejmu. 4. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, warunki posiadania, ewidencjonowania i przechowywania broni palnej oraz środków przymusu bezpośredniego przez Straż Marszałkowską, o których mowa w art. 14 ust. 1 pkt 1 i 2, z uwzględnieniem specyfiki działania Straży Marszałkowskiej oraz uniemożliwienia dostępu do broni oraz tych środków osobom trzecim. Rozdział 12 Zmiany w przepisach obowiązujących, przepisy przejściowe i końcowe