Art. 2. W ustawie z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2001 r. Nr 4, poz. 25, z późn. zm.[2])) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 2: a) pkt 1 otrzymuje brzmienie: „1) przedsiębiorcy – należy przez to rozumieć przedsiębiorcę w rozumieniu przepisów o swobodzie działalności gospodarczej,”, b) pkt 6 otrzymuje brzmienie: „6) konsumencie – należy przez to rozumieć konsumenta w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, z późn. zm.[3])),”; 2) w art. 3 w ust. 1 pkt 1a otrzymuje brzmienie: „1a) kontrola wyrobów wprowadzonych do obrotu w zakresie zgodności z zasadniczymi lub innymi wymaganiami określonymi w przepisach odrębnych z wyłączeniem produktów podlegających nadzorowi innych właściwych organów,”; 3) art. 5 otrzymuje brzmienie: „Art. 5. 1. Zadania Inspekcji określone w art. 1 ust. 1 i art. 3 ust. 1 wykonują: 1) Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwany dalej „Prezesem Urzędu”, 2) wojewoda przy pomocy wojewódzkiego inspektora inspekcji handlowej, zwanego dalej „wojewódzkim inspektorem”, jako kierownika wojewódzkiej Inspekcji Handlowej wchodzącej w skład zespolonej administracji rządowej w województwie. 2. W postępowaniu administracyjnym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji organem właściwym jest wojewódzki inspektor, jeżeli przepisy odrębne nie stanowią inaczej. Organem wyższego stopnia jest Prezes Urzędu.”; 4) uchyla się art. 6; 5) art. 7 otrzymuje brzmienie: „Art. 7. Prezes Urzędu kieruje działalnością Inspekcji przy pomocy Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.”; 6) użyte w art. 8 w ust. 1 i 2, w art. 10 w ust. 1 w zdaniu wstępnym, w art. 11 w ust. 1, w art. 22a w ust. 7 i 8 oraz w art. 23 w różnych przypadkach wyrazy „Główny Inspektor” zastępuje się użytymi w odpowiednich przypadkach wyrazami „Prezes Urzędu”; 7) w art. 8 po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu: „2a. Prezes Urzędu może zwrócić się do wojewody o odwołanie wojewódzkiego inspektora lub jego zastępcy. Przepisu ust. 1 nie stosuje się.”; 8) w art. 9 ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie: „2. Prezes Urzędu może zlecić wojewódzkiemu inspektorowi przeprowadzenie dodatkowej kontroli, jeżeli jest to niezbędne do zbadania: 1) zjawisk lub procesów gospodarczych zachodzących na rynku, 2) zgodności wyrobu z zasadniczymi lub innymi wymaganiami albo zgodności produktu z ogólnymi wymaganiami bezpieczeństwa określonymi w odrębnych ustawach. 3. Prezes Urzędu opracowuje kierunki działania Inspekcji oraz okresowe plany kontroli.”; 9) w art. 10: a) uchyla się pkt 7, b) po pkt 9 dodaje się pkt 9a w brzmieniu: „9a) współpraca z Szefem Krajowego Centrum Informacji Kryminalnych w zakresie niezbędnym do realizacji jego zadań ustawowych,”, c) uchyla się pkt 10 i 10a, d) dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i dodaje ust. 2 w brzmieniu: „2. Prezes Urzędu może podawać do publicznej wiadomości informacje o wynikach kontroli Inspekcji z pominięciem informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa, jak również innych tajemnic podlegających ochronie na podstawie odrębnych przepisów.”; 10) uchyla się art. 10a; 11) w art. 11 ust. 3 otrzymuje brzmienie: „3. Rzeczoznawcy, o których mowa w ust. 2, są powołani do wydawania opinii o jakości produktów lub usług na zlecenie konsumenta, przedsiębiorcy, stałego polubownego sądu konsumenckiego, wojewódzkiego inspektora, powiatowego (miejskiego) rzecznika konsumentów albo organizacji społecznej, do której zadań statutowych należy ochrona konsumentów.”; 12) w art. 22a ust. 1 otrzymuje brzmienie: „1. Pracownicy Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, wyznaczeni przez Prezesa Urzędu, są uprawnieni do nadzorowania, na podstawie legitymacji służbowej, kontroli przeprowadzanych na terenie kraju w celu sprawdzenia ich prawidłowości.”; 13) w art. 30 ust. 1 otrzymuje brzmienie: „1. Jeżeli przeprowadzone badania wykazały, że produkt nie spełnia wymagań określonych w przepisach odrębnych lub w deklaracji, kontrolowany jest obowiązany do uiszczenia, na wskazany przez odpowiedni organ Inspekcji rachunek Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów albo wojewódzkiego inspektoratu, kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań, którą następnie przekazuje się na rachunek dochodów budżetu państwa, o ile przepisy odrębne nie stanowią inaczej.”.


Ustawa z dnia 10 lipca 2008 r. o zniesieniu Głównego Inspektora Inspekcji Handlowej, o zmianie ustawy o Inspekcji Handlowej oraz niektórych innych ustaw[1])

Art. 20. 1. Osoby zajmujące w dniu likwidacji Głównego Inspektoratu Inspekcji Handlowej stanowisko Głównego Inspektora Inspekcji Handlowej, Zastępcy Głównego Inspektora Inspekcji Handlowej oraz dyrektora biura, jego zastępcy i kierownika laboratorium kontrolno-analitycznego w Głównym Inspektoracie Inspekcji Handlowej wchodzą w skład państwowego zasobu kadrowego, o którym mowa w ustawie z dnia 24 sierpnia 2006 r. o państwowym zasobie kadrowym i wysokich stanowiskach państwowych (Dz. U. Nr 170, poz. 1217, z późn. zm.[12])). 2. Osoby, o których mowa w ust. 1, podlegają wpisowi do ewidencji osób należących do państwowego zasobu kadrowego, prowadzonej przez Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.


Art. 21. Ustawa wchodzi w życie z dniem 31 grudnia 2008 r. MARSZAŁEK SEJMU / - / Bronisław Komorowski [1]) Niniejszą ustawą zmienia się ustawy: ustawę z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych, ustawę z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim, ustawę z dnia 11 stycznia 2001 r. o substancjach i preparatach chemicznych, ustawę z dnia 5 lipca 2001 r. o cenach, ustawę z dnia 6 lipca 2001 r. o gromadzeniu, przetwarzaniu i przekazywaniu informacji kryminalnych, ustawę z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności, ustawę z dnia 12 grudnia 2003 r. o ogólnym bezpieczeństwie produktów, ustawę z dnia 20 kwietnia 2004 r. o wyrobach stosowanych w medycynie weterynaryjnej, ustawę z dnia 20 kwietnia 2004 r. o wyrobach medycznych, ustawę z dnia 24 sierpnia 2006 r. o służbie cywilnej, ustawę z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, ustawę z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów oraz ustawę z dnia 16 lutego 2007 r. o zapasach ropy naftowej, produktów naftowych i gazu ziemnego oraz zasadach postępowania w sytuacjach zagrożenia bezpieczeństwa paliwowego państwa i zakłóceń na rynku naftowym. [2]) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2001 r. Nr 110, poz. 1189, z 2002 r. Nr 135, poz. 1145 i Nr 166, poz. 1360, z 2003 r. Nr 223, poz. 2220 i Nr 229, poz. 2275, z 2004 r. Nr 34, poz. 293, z 2005 r. Nr 180, poz. 1495 oraz z 2007 r. Nr 147, poz. 1033. [3]) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1971 r. Nr 27, poz. 252, z 1976 r. Nr 19, poz. 122, z 1982 r. Nr 11, poz. 81, Nr 19, poz. 147 i Nr 30, poz. 210, z 1984 r. Nr 45, poz. 242, z 1985 r. Nr 22, poz. 99, z 1989 r. Nr 3, poz. 11, z 1990 r. Nr 34, poz. 198, Nr 55, poz. 321 i Nr 79, poz. 464, z 1991 r. Nr 107, poz. 464 i Nr 115, poz. 496, z 1993 r. Nr 17, poz. 78, z 1994 r. Nr 27, poz. 96, Nr 85, poz. 388 i Nr 105, poz. 509, z 1995 r. Nr 83, poz. 417, z 1996 r. Nr 114, poz. 542, Nr 139, poz. 646 i Nr 149, poz. 703, z 1997 r. Nr 43, poz. 272, Nr 115, poz. 741, Nr 117, poz. 751 i Nr 157, poz. 1040, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 117, poz. 758, z 1999 r. Nr 52, poz. 532, z 2000 r. Nr 22, poz. 271, Nr 74, poz. 855 i 857, Nr 88, poz. 983 i Nr 114, poz. 1191, z 2001 r. Nr 11, poz. 91, Nr 71, poz. 733, Nr 130, poz. 1450 i Nr 145, poz. 1638, z 2002 r. Nr 113, poz. 984 i Nr 141, poz. 1176, z 2003 r. Nr 49, poz. 408, Nr 60, poz. 535, Nr 64, poz. 592 i Nr 124, poz. 1151, z 2004 r. Nr 91, poz. 870, Nr 96, poz. 959, Nr 162, poz. 1692, Nr 172, poz. 1804 i Nr 281, poz. 2783, z 2005 r. Nr 48, poz. 462, Nr 157, poz. 1316 i Nr 172, poz. 1438, z 2006 r. Nr 133, poz. 935 i Nr 164, poz. 1166 oraz z 2007 r. Nr 80, poz. 538, Nr 82, poz. 557 i Nr 181, poz. 1287. [4]) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2001 r. Nr 98, poz. 1071, Nr 123, poz. 1352 i Nr 128, poz. 1403, z 2002 r. Nr 1, poz. 18, Nr 153, poz. 1271 i Nr 240, poz. 2052, z 2005 r. Nr 10, poz. 71 i Nr 169, poz. 1417, z 2006 r. Nr 45, poz. 319, Nr 170, poz. 1218, Nr 218, poz. 1592 i Nr 220, poz. 1600 oraz z 2007 r. Nr 89, poz. 589. [5]) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2000 r. Nr 29, poz. 358, z 2002 r. Nr 144, poz. 1204, z 2003 r. Nr 73, poz. 661, z 2004 r. Nr 92, poz. 878 oraz z 2005 r. Nr 17, poz. 141, Nr 164, poz. 1365 i Nr 186, poz. 1567. [6]) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz.U. z 2001 r. Nr 100, poz. 1085, Nr 123, poz. 1350 i Nr 125, poz. 1367, z 2002 r. Nr 135, poz. 1145 i Nr 142, poz. 1187, z 2003 r. Nr 189, poz. 1852, z 2004 r. Nr 11, poz. 94, Nr 96, poz. 959 i Nr 121, poz. 1263, z 2005 r. Nr 179, poz. 1485, z 2006 r. Nr 171, poz. 1225 oraz z 2007 r. Nr 176, poz. 1238. [7]) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2002 r. Nr 144, poz. 1204, z 2003 r. Nr 137, poz. 1302 , z 2004 r. Nr 96, poz. 959 i Nr 210, poz. 2135 oraz z 2007 r. Nr 166, poz. 1172. [8]) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2006 r. Nr 220, poz. 1600 oraz z 2007 r. Nr 120, poz. 818 i Nr 165, poz. 1170. [9]) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2005 r. Nr 64, poz. 565 i Nr 267, poz. 2258, z 2006 r. Nr 170, poz. 1217, Nr 235, poz. 1700 i Nr 249, poz. 1832 i 1834 oraz z 2007 r. Nr 21, poz. 124 i Nr 192, poz. 1381. [10]) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2006 r. Nr 218, poz. 1592 i Nr 249, poz. 1832 oraz z 2007 r. Nr 123, poz. 847 i Nr 176, poz. 1242. [11]) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2006 r. Nr 218, poz. 1592 i Nr 249, poz. 1832 oraz z 2007 r. Nr 123, poz. 847 i Nr 176, poz. 1242. [12]) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2006 r. Nr 249, poz. 1832, z 2007 r. Nr 17, poz. 96, Nr 50, poz. 331, Nr 99, poz. 660, Nr 123, poz. 847 i Nr 176, poz. 1242 oraz z 2008 r. Nr 98, poz. 634.


Art. 24. 1. Jeżeli przeprowadzone badania wykazały, że paliwo nie spełnia wymagań jakościowych określonych w ustawie, Zarządzający zobowiązuje kontrolowanego, w drodze decyzji, do uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań. 2. W przypadku, o którym mowa w art. 22 ust. 3, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej pobiera od kontrolowanego zaliczkę w wysokości kosztów badania próbki kontrolnej. 3. Jeżeli badanie próbki kontrolnej nie wykaże naruszenia wymagań jakościowych określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 3 ust. 2 albo art. 4 ust. 2, albo art. 5 ust. 2, albo art. 6 ust. 3, uznaje się, że badane paliwo spełnia te wymagania. W takim przypadku zwraca się kontrolowanemu zaliczkę, o której mowa w ust. 2. 4. Zarządzający ustala wysokość należności pieniężnej, o której mowa w ust. 1, na podstawie faktury wystawionej przez kierownika akredytowanego laboratorium, w którym wykonano badania próbki, a w przypadku gdy badania próbki wykonano w laboratorium prowadzonym przez Inspekcję Handlową – na podstawie ustaleń kierownika tego laboratorium. 5. Kontrolowany jest obowiązany uiścić należność pieniężną, o której mowa w ust. 1, na rachunek Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. 6. Wpływy z tytułu należności, o których mowa w ust. 1, stanowią dochód budżetu państwa. 7. Należności, o których mowa w ust. 1, podlegają ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.”; 6) w art. 25 ust. 1 otrzymuje brzmienie: „1. Akredytowane laboratoria, które nie są prowadzone przez Inspekcję Handlową, przeprowadzają badania pobranych próbek na podstawie umowy zawartej z Zarządzającym, a badania próbek kontrolnych na podstawie umowy zawartej z wojewódzkim inspektorem Inspekcji Handlowej.”; 7) w art. 27 ust. 1 otrzymuje brzmienie: „1. Kierownik akredytowanego laboratorium jest obowiązany do przekazania właściwemu wojewódzkiemu inspektorowi Inspekcji Handlowej oraz Zarządzającemu, niezwłocznie po zakończeniu badań, protokołu zawierającego wyniki badań próbek z ich analizą.”; 8) w art. 28 ust. 2 otrzymuje brzmienie: „2. Wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej przekazuje Zarządzającemu dokumenty, o których mowa w ust. 1, zgodnie z wytycznymi zawartymi w programach kontroli, o których mowa w art. 12 ust. 2 pkt 11.”.


Art. 3. W ustawie z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (Dz. U. z 2001 r. Nr 86, poz. 953, z późn. zm.[4])) w art. 1 w ust. 2 uchyla się pkt 6.


Art. 4. W ustawie z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz. U. Nr 90, poz. 999, z późn. zm.[5])) w art. 13 ust. 1 otrzymuje brzmienie: „1. Rada, na wniosek ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, ministra właściwego do spraw oświaty i wychowania, ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego, Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, Prezesa Polskiej Akademii Nauk lub z własnej inicjatywy, wyraża, w drodze uchwały, opinie o używaniu języka polskiego w działalności publicznej oraz w obrocie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z udziałem konsumentów i przy wykonywaniu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przepisów z zakresu prawa pracy oraz ustala zasady ortografii i interpunkcji języka polskiego.”.


Art. 5. W ustawie z dnia 11 stycznia 2001 r. o substancjach i preparatach chemicznych (Dz.U. z 2001 r. Nr 11, poz. 84, z późn. zm.[6])) w art. 32 ust. 3 otrzymuje brzmienie: „3. Z wnioskiem o wydanie decyzji, o której mowa w ust. 1a, może wystąpić także Główny Inspektor Sanitarny, Główny Inspektor Ochrony Środowiska lub Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.”.


Art. 6. W ustawie z dnia 5 lipca 2001 r. o cenach (Dz. U. Nr 97, poz. 1050, z późn. zm.[7])) w art. 14 ust. 2 otrzymuje brzmienie: „2. Od decyzji, o której mowa w ust. 1, przedsiębiorcy służy odwołanie do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.”.


Art. 7. W ustawie z dnia 6 lipca 2001 r. o gromadzeniu, przetwarzaniu i przekazywaniu informacji kryminalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 216, poz. 1585, z późn. zm.[8])) w art. 20 w ust. 1 uchyla się pkt 16.


Art. 8. W ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2087, z późn. zm.[9])) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 38: a) ust. 1 otrzymuje brzmienie: „1. System kontroli wyrobów tworzą organy wymienione w ust. 2 i 3, zwane dalej „organami wyspecjalizowanymi.”, b) w ust. 3 pkt 1 otrzymuje brzmienie: „1) Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwany dalej „Prezesem UOKiK”;”; 2) art. 39 otrzymuje brzmienie: „Art. 39. 1. Prezes UOKiK jest także organem monitorującym funkcjonowanie systemu kontroli wyrobów. 2. Do zadań Prezesa UOKiK należy: 1) współpraca z organami wyspecjalizowanymi; 2) przekazywanie organom wyspecjalizowanym informacji wskazujących, że wyrób wprowadzony do obrotu lub oddany do użytku nie spełnia zasadniczych lub innych wymagań; 3) prowadzenie rejestru wyrobów niezgodnych z zasadniczymi lub innymi wymaganiami, zwanego dalej „rejestrem”, oraz gromadzenie informacji dotyczących kontroli wyrobów wprowadzonych do obrotu lub oddanych do użytku; 4) przygotowywanie, zgodnie z odrębnymi przepisami, okresowych planów kontroli przeprowadzanych przez Inspekcję Handlową. 3. Do zadań organów wyspecjalizowanych, o których mowa w art. 38 ust. 2 pkt 2-9 oraz ust. 3 pkt 2-9 należy także: 1) informowanie Prezesa UOKiK o wynikach przeprowadzonych kontroli w zakresie spełnienia przez wyroby zasadniczych lub innych wymagań; 2) przekazywanie Prezesowi UOKiK informacji o wszczęciu i zakończeniu postępowań w zakresie wprowadzonych do obrotu lub oddanych do użytku wyrobów niezgodnych z zasadniczymi lub innymi wymaganiami; 3) niezwłoczne przekazywanie Prezesowi UOKiK kopii wydanych decyzji; 4) współpraca z Prezesem UOKiK; 5) przedstawianie Prezesowi UOKiK okresowych planów kontroli wyrobów wprowadzonych do obrotu lub oddanych do użytku; 6) sporządzanie i przekazywanie Prezesowi UOKiK rocznych sprawozdań z przeprowadzanych kontroli. 4. Prezes UOKiK może zgłaszać uwagi do planów, o których mowa w ust. 3 pkt 5.”; 3) w art. 39b ust. 1 otrzymuje brzmienie: „1. Prezes UOKiK, jako organ monitorujący, gromadzi informacje dotyczące systemu, w szczególności dotyczące wyników kontroli i prowadzonych postępowań.”; 4) w art. 40 ust. 1 otrzymuje brzmienie: „1. Organy wyspecjalizowane prowadzą kontrolę spełniania przez wyroby zasadniczych lub innych wymagań, zwaną dalej „kontrolą”, z urzędu lub na wniosek Prezesa UOKiK działającego jako organ monitorujący.”; 5) art. 44 otrzymuje brzmienie: „Art. 44. Prezes UOKiK, jako organ monitorujący, niezwłocznie informuje Komisję Europejską o decyzjach, o których mowa w art. 41c ust. 3 pkt 1-3 oraz ust. 5.”.


Art. 9. W ustawie z dnia 12 grudnia 2003 r. o ogólnym bezpieczeństwie produktów (Dz. U. Nr 229, poz. 2275 oraz z 2007 r. Nr 35, poz. 215) wprowadza się następujące zmiany: 1) użyte w art. 11 w ust. 2 w pkt 1 i 2, w art. 12 w ust. 1, w art. 15 w pkt 1, w art. 16 w ust. 1, w art. 17 w ust. 1 i 3, w art. 18 w ust. 1, w art. 20a w pkt 3, w art. 24 w ust. 13, w art. 29 w ust. 3, w art. 30 w ust. 4a oraz w art. 33a w ust. 3 w pkt 2 i 3 w różnych przypadkach wyrazy „Inspekcja Handlowa” zastępuje się użytymi w odpowiednich przypadkach wyrazami „wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej”; 2) art. 13 otrzymuje brzmienie: „Art. 13. Organem sprawującym nadzór nad ogólnym bezpieczeństwem produktów w zakresie określonym ustawą jest Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwany dalej „organem nadzoru”.”; 3) w art. 14 pkt 2 otrzymuje brzmienie: „2) opracowywanie okresowych planów kontroli produktów w zakresie spełniania ogólnych wymagań dotyczących bezpieczeństwa i monitorowania ich realizacji;”; 4) w art. 17 ust. 4 otrzymuje brzmienie: „4. W przypadkach, o których mowa w art. 15 pkt 1, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej może podjąć czynności kontrolne. O podjęciu czynności kontrolnych wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej informuje organ nadzoru.”; 5) w art. 18 ust. 5 otrzymuje brzmienie: „5. Jeżeli zostało stwierdzone, że istnieje znaczne prawdopodobieństwo, że produkt nie jest bezpieczny, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej przekazuje organowi nadzoru protokół kontroli wraz z aktami kontroli, po upływie terminu do wniesienia uwag, niezwłocznie, nie później niż w terminie 7 dni.”; 6) w art. 19 ust. 3 otrzymuje brzmienie: „3. Kopie decyzji, o których mowa w ust. 1 i 2, są niezwłocznie przekazywane organowi nadzoru.”.


Ustawa z dnia 26 czerwca 2014 r. o ratyfikacji Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Brytyjskich Wysp Dziewiczych o wymianie informacji w sprawach podatkowych oraz Protokołu i Wspólnej Deklaracji Rządu Rzeczypospolitej Polskiej i Rządu Brytyjskich Wysp Dziewiczych, podpisanych w Londynie dnia 28 listopada 2013 r.

Art. 1. Wyraża się zgodę na dokonanie przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej ratyfikacji Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Brytyjskich Wysp Dziewiczych o wymianie informacji w sprawach podatkowych oraz Protokołu i Wspólnej Deklaracji Rządu Rzeczypospolitej Polskiej i Rządu Brytyjskich Wysp Dziewiczych, podpisanych w Londynie dnia 28 listopada 2013 r.


Art. 2. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia. MARSZAŁEK SEJMU /–/ Ewa Kopacz


Ustawa z dnia 26 listopada 2003 r. o ratyfikacji Konwencji Nr 159 Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącej rehabilitacji zawodowej i zatrudnienia osób niepełnosprawnych, przyjętej w Genewie dnia 20 czerwca 1983 r.

Art. 1. Wyraża się zgodę na dokonanie przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej ratyfikacji Konwencji Nr 159 Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącej rehabilitacji zawodowej i zatrudnienia osób niepełnosprawnych, przyjętej w Genewie dnia 20 czerwca 1983 r.


Art. 2. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.


Ustawa z dnia 24 listopada 2017 r. o zmianie ustawy o wykonywaniu mandatu posła i senatora

Art. 1. W ustawie z dnia 9 maja 1996 r. o wykonywaniu mandatu posła i senatora (Dz. U. z 2016 r. poz. 1510 i 2074 oraz z 2017 r. poz. 38) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 25 ust. 5 otrzymuje brzmienie: „5. Zasady obniżania uposażenia posłów i senatorów: 1) uniemożliwiających, poprzez rażące naruszanie przepisów odpowiednich regulaminów, pracę Sejmu, Senatu albo Zgromadzenia Narodowego, a także ich organów, 2) nieuczestniczących, bez usprawiedliwienia, w posiedzeniach Sejmu, Senatu albo Zgromadzenia Narodowego, a także ich organów, 3) naruszających swoim zachowaniem na sali posiedzeń powagę Sejmu, Senatu albo Zgromadzenia Narodowego – określają regulaminy Sejmu, Senatu i Zgromadzenia Narodowego.”; 2) w art. 42 ust. 4 otrzymuje brzmienie: „4. Zasady obniżania i utraty prawa do diety parlamentarnej posłów i senatorów: 1) uniemożliwiających, poprzez rażące naruszanie przepisów odpowiednich regulaminów, pracę Sejmu, Senatu albo Zgromadzenia Narodowego, a także ich organów, 2) nieuczestniczących, bez usprawiedliwienia, w posiedzeniach Sejmu, Senatu albo Zgromadzenia Narodowego, a także ich organów, 3) naruszających swoim zachowaniem na sali posiedzeń powagę Sejmu, Senatu albo Zgromadzenia Narodowego – określają regulaminy Sejmu, Senatu i Zgromadzenia Narodowego.”.


Art. 2. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia. MARSZAŁEK SEJMU / – / Marek Kuchciński


Ustawa z dnia 17 lipca 2009 r. o zmianie ustawy budżetowej na rok 2009

Art. 1. W ustawie budżetowej na rok 2009 z dnia 9 stycznia 2009 r. (Dz. U. Nr 10, poz. 58) wprowadza się następujące zmiany: 1) art. 1 i 2 otrzymują brzmienie: „Art. 1. 1. Ustala się, zgodnie z załącznikiem nr 1, łączne dochody budżetu państwa na kwotę 272.911.504 tys. zł, z tego: 1) podatkowe i niepodatkowe dochody budżetu państwa na kwotę 231.148.026 tys. zł; 2) środki z Unii Europejskiej i z innych źródeł niepodlegające zwrotowi na kwotę 41.763.478 tys. zł. 2. Ustala się, zgodnie z załącznikiem nr 2, wydatki budżetu państwa na kwotę nie większą niż 300.097.811 tys. zł. 3. Deficyt budżetu państwa ustala się na kwotę nie większą niż 27.186.307 tys. zł.


Art. 2. Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia. MARSZAŁEK SEJMU / - / Bronisław Komorowski Załącznik nr 1 Załącznik nr 2 Załącznik nr 3 Załącznik nr 4 Załącznik nr 5 Załącznik nr 6 Załącznik nr 7 Załącznik nr 8 Załącznik nr 9 Załącznik nr 10 Załącznik nr 11 Załącznik nr 12 Załącznik nr 13 Załącznik nr 14 Załącznik nr 15 Załącznik nr 16 Załącznik nr 17 Załącznik nr 18 Załącznik nr 19 Załącznik nr 20 Załącznik nr 21 Załącznik nr 22 Załącznik nr 23 Załącznik nr 24 Załącznik nr 25 [1]) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2007 r. Nr 17, poz. 95, Nr 21, poz. 125, Nr 112, poz. 769, Nr 115, poz. 791, 792 i 793 i Nr 176, poz. 1243, z 2008 r. Nr 63, poz. 394, Nr 67, poz. 411, Nr 141, poz. 888, Nr 171, poz. 1056, Nr 209, poz. 1318, Nr 220, poz. 1417 i 1418, Nr 227, poz. 1505, Nr 228, poz. 1507 i Nr 237, poz. 1654 i 1656 oraz z 2009 r. Nr 6, poz. 33, Nr 8, poz. 38, Nr 14, poz. 75, Nr 18, poz. 97, Nr 22, poz. 120, Nr 68, poz. 574 i Nr 71, poz. 609.


Art. 2. Ustala się przychody budżetu państwa na kwotę 262.416.061 tys. zł, a rozchody budżetu państwa na kwotę 235.229.754 tys. zł - z tytułów wymienionych w załączniku nr 3.”; 2) w art. 4 w ust. 1 zdanie wstępne otrzymuje brzmienie: „Przyrost zadłużenia na dzień 31 grudnia 2009 r. z tytułu zaciągniętych i spłaconych kredytów lub pożyczek oraz emisji i spłaty skarbowych papierów wartościowych nie może przekroczyć kwoty 80.000.000 tys. zł, przy czym przez spłatę:”; 3) art. 6 otrzymuje brzmienie: „Art. 6. Poręczenia i gwarancje mogą być udzielane przez Skarb Państwa do kwoty 55.000.000 tys. zł.”; 4) w art. 15 w ust. 4 w pkt 1 lit. a i b otrzymują brzmienie: „a) wynagrodzeń – w wysokości 1.000 tys. zł, b) limitów zatrudnienia dla 30 osób;”; 5) art. 18 otrzymuje brzmienie: „Art. 18. Ustala się etaty Policji w liczbie 100.397, w tym 100.309 etatów w jednostkach organizacyjnych Policji.”; 6) w art. 19: a) zdanie wstępne otrzymuje brzmienie: „Ustala się łączną kwotę dotacji przedmiotowych do wyrobów i usług w wysokości 413.962 tys. zł, z przeznaczeniem na dofinansowanie:”, b) pkt 2 otrzymuje brzmienie: „2) podręczników szkolnych do kształcenia zawodowego i kształcenia ogólnozawodowego oraz podręczników akademickich – w wysokości 10.062 tys. zł;”; 7) w art. 20 pkt 1 otrzymuje brzmienie: „1) korzystanie z usług w zakresie szkolenia sportowego, świadczonych przez „Centralny Ośrodek Sportu”, w łącznej kwocie 18.814 tys. zł;”; 8) art. 24 otrzymuje brzmienie: „Art. 24. Tworzy się ogólną rezerwę budżetową w wysokości 137.400 tys. zł.”; 9) art. 25 otrzymuje brzmienie: „Art. 25. Ustala się dla służby cywilnej: 1) limit mianowań urzędników – 1.000 osób; 2) limit środków na wynagrodzenia – w wysokości 6.298.349 tys. zł, w tym: a) wynagrodzenia zasadnicze – w wysokości 4.708.376 tys. zł, b) dodatki służby cywilnej – w wysokości 59.017 tys. zł, c) dodatki zadaniowe – w wysokości 14.039 tys. zł; 3) limit środków na szkolenia - w wysokości 61.165 tys. zł.”; 10) art. 28 otrzymuje brzmienie: „Art. 28. Wysokość odpisu, o którym mowa w art. 76 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 11, poz. 74, z późn. zm.[1])), wynosi 3.418.000 tys. zł.”; 11) art. 31 otrzymuje brzmienie: „Art. 31. Odpis od funduszu emerytalno-rentowego na fundusz administracyjny Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego wynosi 411.000 tys. zł.”; 12) art. 33 otrzymuje brzmienie: „Art. 33. Kwota środków przeznaczonych na finansowanie rent strukturalnych, o której mowa w art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 26 kwietnia 2001 r. o rentach strukturalnych w rolnictwie (Dz. U. Nr 52, poz. 539, z 2003 r. Nr 229, poz. 2273 oraz z 2004 r. Nr 91, poz. 873), wynosi 483 tys. zł.”; 13) uchyla się art. 47; 14) załącznik nr 1 „Dochody budżetu państwa w 2009 r.” otrzymuje brzmienie określone w załączniku nr 1 do niniejszej ustawy; 15) załącznik nr 2 „Wydatki budżetu państwa na rok 2009” otrzymuje brzmienie określone w załączniku nr 2 do niniejszej ustawy; 16) załącznik nr 3 „Przychody i rozchody budżetu państwa na 2009 r.” otrzymuje brzmienie określone w załączniku nr 3 do niniejszej ustawy; 17) w załączniku nr 4 „Zakłady budżetowe, gospodarstwa pomocnicze w 2009 r.” część 1. „Zakłady budżetowe” otrzymuje brzmienie określone w załączniku nr 4do niniejszej ustawy; 18) w załączniku nr 5 „Plany finansowe państwowych funduszy celowych” wprowadza się następujące zmiany: a) „Plan finansowy Funduszu Ubezpieczeń Społecznych” otrzymuje brzmienie określone w załączniku nr 5 do niniejszej ustawy, b) „Plan finansowy Funduszu Emerytalno-Rentowego” otrzymuje brzmienie określone w załączniku nr 6 do niniejszej ustawy, c) „Plan finansowy Funduszu Administracyjnego” otrzymuje brzmienie określone w załączniku nr 7 do niniejszej ustawy, d) „Plan finansowy Funduszu Promocji Twórczości” otrzymuje brzmienie określone w załączniku nr 8 do niniejszej ustawy; 19) załącznik nr 6 „Wykaz inwestycji wieloletnich w 2009 r.” otrzymuje brzmienie określone w załączniku nr 9 do niniejszej ustawy; 20) załącznik nr 8 „Dotacje celowe na finansowanie zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zleconych ustawami, realizowanych przez jednostki samorządu terytorialnego” otrzymuje brzmienie określone w załączniku nr 10 do niniejszej ustawy; 21) załącznik nr 9 „Wykaz jednostek, dla których zaplanowano dotacje podmiotowe w 2009 r.” otrzymuje brzmienie określone w załączniku nr 11 do niniejszej ustawy; 22) załącznik nr 10 „Zatrudnienie i wynagrodzenia w państwowych jednostkach budżetowych w 2009 r.” otrzymuje brzmienie określone w załączniku nr 12 do niniejszej ustawy; 23) załącznik nr 12 „Projekt budżetu państwa na 2009 r. Programy wieloletnie w układzie zadaniowym” otrzymuje brzmienie określone w załączniku nr 13 do niniejszej ustawy; 24) w załączniku nr 13 „Plany finansowe jednostek podsektora rządowego, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 12 ustawy o finansach publicznych” wprowadza się następujące zmiany: a) „Plan finansowy Wojskowej Agencji Mieszkaniowej” otrzymuje brzmienie określone w załączniku nr 14 do niniejszej ustawy, b) „Plan finansowy Agencji Rezerw Materiałowych” otrzymuje brzmienie określone w załączniku nr 15 do niniejszej ustawy, c) „Plan finansowy Agencji Rynku Rolnego” otrzymuje brzmienie określone w załączniku nr 16 do niniejszej ustawy, d) „Plan finansowy Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa” otrzymuje brzmienie określone w załączniku nr 17 do niniejszej ustawy, e) „Plan finansowy Agencji Nieruchomości Rolnych” otrzymuje brzmienie określone w załączniku nr 18 do niniejszej ustawy, f) „Plan finansowy Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości” otrzymuje brzmienie określone w załączniku nr 19 do niniejszej ustawy, g) „Plan finansowy Centrum Doradztwa Rolniczego z siedzibą w Brwinowie” otrzymuje brzmienie określone w załączniku nr 20 do niniejszej ustawy, h) „Plan finansowy Polskiej Organizacji Turystycznej” otrzymuje brzmienie określone w załączniku nr 21 do niniejszej ustawy, i) „Plan finansowy Transportowego Dozoru Technicznego” otrzymuje brzmienie - określone w załączniku nr 22 do niniejszej ustawy, j) „Plan finansowy Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej” otrzymuje brzmienie określone w załączniku nr 23 do niniejszej ustawy, k) „Plan finansowy Narodowego Centrum Badań i Rozwoju” otrzymuje brzmienie określone w załączniku nr 24 do niniejszej ustawy; 25) załącznik nr 16 „Wykaz Programów Operacyjnych realizowanych w ramach Narodowych Strategicznych Ram Odniesienia oraz Europejskiego Funduszu Rybackiego w latach 2007-2013” otrzymuje brzmienie określone w załączniku nr 25 do niniejszej ustawy.


Ustawa z dnia 14 marca 2014 r. o ratyfikacji Protokołu między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Korei o zmianie Konwencji między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Korei w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, podpisanej w Seulu dnia 21 czerwca 1991 roku, podpisanego w Seulu dnia 22 października 2013 r.

Art. 1. Wyraża się zgodę na dokonanie przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej ratyfikacji Protokołu między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Korei o zmianie Konwencji między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Korei w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, podpisanej w Seulu dnia 21 czerwca 1991 roku, podpisanego w Seulu dnia 22 października 2013 r.


Art. 2. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia. MARSZAŁEK SEJMU / – / Ewa Kopacz


Ustawa z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych

Art. 1. W ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 724) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 43: a) ust. 2 otrzymuje brzmienie: „2. Wnioski o wydanie świadectw autoryzacji, o których mowa w ust. 1, składa się do Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa w formie papierowej, na formularzach opracowanych przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, zwaną dalej „Agencją”, udostępnionych na stronach internetowych Agencji oraz Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa.”, b) w ust. 3 pkt 5 otrzymuje brzmienie: „5) numer w ewidencji producentów, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności;”; 2) w art. 48a w ust. 1 skreśla się wyrazy „Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, zwanej dalej „Agencją”,”; 3) w art. 49: a) w ust. 1 po wyrazie „Agencji” dodaje się wyrazy „właściwy ze względu na siedzibę organizacji producentów albo zrzeszenia organizacji producentów, albo organizacji międzybranżowej”, b) w ust. 2a po wyrazie „Rolnictwa” dodaje się wyrazy „właściwy ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę podmiotu skupującego, albo miejsce zamieszkania, albo siedzibę podmiotów wymienionych w art. 43”; 4) w art. 54o: a) ust. 1 otrzymuje brzmienie: „1. Dyrektor oddziału regionalnego Agencji właściwy ze względu na siedzibę uznanej organizacji producentów albo siedzibę uznanego zrzeszenia organizacji producentów, albo siedzibę uznanej organizacji międzybranżowej wydaje decyzję w sprawie wymierzenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 54nb–54nd.”, b) po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu: „1a. Dyrektor oddziału terenowego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa właściwy ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę podmiotu skupującego wydaje decyzję w sprawie wymierzenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 54ne.”, c) uchyla się ust. 2, d) w ust. 5 wyrazy „o której mowa w ust. 1” zastępuje się wyrazami „o której mowa w ust. 1 i 1a”; 5) w art. 55 w ust. 4: a) pkt 1 otrzymuje brzmienie: „1) dyrektorowi oddziału regionalnego Agencji i dyrektorowi oddziału terenowego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa – jako organom pierwszej instancji;”, b) w pkt 2 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 3 w brzmieniu: „3) Dyrektorowi Generalnemu Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa – jako organowi odwoławczemu od decyzji dyrektora oddziału terenowego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa.”; 6) w załączniku do ustawy pkt 14 otrzymuje brzmienie: „14) rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/1185 z dnia 20 kwietnia 2017 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 i (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do przekazywanych Komisji powiadomień o informacjach i dokumentach oraz zmieniające i uchylające niektóre rozporządzenia Komisji (Dz. Urz. UE L 171 z 04.07.2017, str. 113);”.


Art. 2. Do wniosków o wydanie świadectw autoryzacji, o których mowa w art. 43 ustawy zmienianej w art. 1, złożonych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1 przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.


Art. 3. 1. Wszczęte przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy i niezakończone decyzją ostateczną postępowania w sprawie wymierzenia kar pieniężnych za nieprzekazanie informacji określonych w art. 2a ustawy zmienianej w art. 1, prowadzone przez Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa i dyrektora oddziału regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, prowadzą, z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosownie do swojej właściwości, Dyrektor Generalny Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa i dyrektor oddziału terenowego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa. 2. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa i właściwy dyrektor oddziału regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa przekazują odpowiednio Dyrektorowi Generalnemu Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa i właściwemu dyrektorowi oddziału terenowego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa: 1) akta spraw dotyczących wymierzenia kar pieniężnych za nieprzekazanie informacji określonych w art. 2a ustawy zmienianej w art. 1, zakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, 2) akta spraw dotyczących wymierzenia kar pieniężnych za nieprzekazanie informacji określonych w art. 2a ustawy zmienianej w art. 1, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy – w terminie 7 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. 3. Dyrektor Generalny Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa i dyrektor oddziału terenowego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa, stosownie do swojej właściwości, są upoważnieni do uchylenia, zmiany, stwierdzenia nieważności decyzji, stwierdzenia wygaśnięcia decyzji albo wznowienia postępowania w sprawach, o których mowa w ust. 1, zakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.


Art. 4. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia. MARSZAŁEK SEJMU / – / Marek Kuchciński


Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. o ratyfikacji Konwencji sporządzonej na podstawie artykułu K.3 Traktatu o Unii Europejskiej w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Policji (Konwencji o Europolu), sporządzonej w Brukseli dnia 26 lipca 1995 r.

Art. 1. Wyraża się zgodę na dokonanie przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej ratyfikacji Konwencji sporządzonej na podstawie artykułu K.3 Traktatu o Unii Europejskiej w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Policji (Konwencji o Europolu), sporządzonej w Brukseli dnia 26 lipca 1995 r.


Ustawa z dnia 18 października 2006 r. o likwidacji niepodjętych depozytów[1])

Art. 1. Ustawa reguluje zasady i tryb likwidacji niepodjętych depozytów znajdujących się w dyspozycji jednostek sektora finansów publicznych.


Art. 10. Depozyt, który przeszedł na własność Skarbu Państwa, przechowujący depozyt przekazuje naczelnikowi właściwego urzędu skarbowego.


Art. 11. W ustawie z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, z późn. zm.[3])) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 5191 w § 4 kropkę na końcu zastępuje się przecinkiem oraz dodaje się pkt 5 w brzmieniu: „5) likwidacji niepodjętych depozytów.”; 2) w części pierwszej w księdze drugiej w tytule II dział V otrzymuje brzmienie: „Dział V. Sprawy depozytowe Rozdział 1. Złożenie przedmiotu świadczenia do depozytu sądowego


Art. 12. Do likwidacji niepodjętych depozytów istniejących w dniu wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy tej ustawy, przy czym na poczet terminu przewidzianego w art. 6 ust. 4 zalicza się okres, przez jaki depozyt znajdował się w dyspozycji przechowującego depozyt.


Art. 13. Traci moc dekret z dnia 18 września 1954 r. o likwidacji nie podjętych depozytów i nie odebranych rzeczy (Dz. U. Nr 41, poz. 184, z 1965 r. Nr 16, poz. 94 oraz z 2004 r. Nr 51, poz. 514).


Art. 14. Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia. MARSZAŁEK SEJMU Marek Jurek [1]) Niniejszą ustawą zmienia się ustawę z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego. [2]) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1965 r. Nr 15, poz. 113, z 1974 r. Nr 27, poz. 157 i Nr 39, poz. 231, z 1975 r. Nr 45, poz. 234, z 1982 r. Nr 11, poz. 82 i Nr 30, poz. 210, z 1983 r. Nr 5, poz. 33, z 1984 r. Nr 45, poz. 241 i 242, z 1985 r. Nr 20, poz. 86, z 1987 r. Nr 21, poz. 123, z 1988 r. Nr 41, poz. 324, z 1989 r. Nr 4, poz. 21 i Nr 33, poz. 175, z 1990 r. Nr 14, poz. 88, Nr 34, poz. 198, Nr 53, poz. 306, Nr 55, poz. 318 i Nr 79, poz. 464, z 1991 r. Nr 7, poz. 24, Nr 22, poz. 92 i Nr 115, poz. 496, z 1993 r. Nr 12, poz. 53, z 1994 r. Nr 105, poz. 509, z 1995 r. Nr 83, poz. 417, z 1996 r. Nr 24, poz. 110, Nr 43, poz. 189, Nr 73, poz. 350 i Nr 149, poz. 703, z 1997 r. Nr 43, poz. 270, Nr 54, poz. 348, Nr 75, poz. 471, Nr 102, poz. 643, Nr 117, poz. 752, Nr 121, poz. 769 i 770, Nr 133, poz. 882, Nr 139, poz. 934, Nr 140, poz. 940 i Nr 141, poz. 944, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 117, poz. 757, z 1999 r. Nr 52, poz. 532, z 2000 r. Nr 22, poz. 269 i 271, Nr 48, poz. 552 i 554, Nr 55, poz. 665, Nr 73, poz. 852, Nr 94, poz. 1037, Nr 114, poz. 1191 i 1193 i Nr 122, poz. 1314, 1319 i 1322, z 2001 r. Nr 4, poz. 27, Nr 49, poz. 508, Nr 63, poz. 635, Nr 98, poz. 1069, 1070 i 1071, Nr 123, poz. 1353, Nr 125, poz. 1368 i Nr 138, poz. 1546, z 2002 r. Nr 25, poz. 253, Nr 26, poz. 265, Nr 74, poz. 676, Nr 84, poz. 764, Nr 126, poz. 1069 i 1070, Nr 129, poz. 1102, Nr 153, poz. 1271, Nr 219, poz. 1849 i Nr 240, poz. 2058, z 2003 r. Nr 41, poz. 360, Nr 42, poz. 363, Nr 60, poz. 535, Nr 109, poz. 1035, Nr 119, poz. 1121, Nr 130, poz. 1188, Nr 139, poz. 1323, Nr 199, poz. 1939 i Nr 228, poz. 2255, z 2004 r. Nr 9, poz. 75, Nr 11, poz. 101, Nr 68, poz. 623, Nr 91, poz. 871, Nr 93, poz. 891, Nr 121, poz. 1264, Nr 162, poz. 1691, Nr 169, poz. 1783, Nr 172, poz. 1804, Nr 204, poz. 2091, Nr 210, poz. 2135, Nr 236, poz. 2356 i Nr 237, poz. 2384, z 2005 r. Nr 13, poz. 98, Nr 22, poz. 185, Nr 86, poz. 732, Nr 122, poz. 1024, Nr 143, poz. 1199, Nr 150, poz. 1239, Nr 167, poz. 1398, Nr 169, poz. 1413 i 1417, Nr 172, poz. 1438, Nr 178, poz. 1478, Nr 183, poz. 1538, Nr 264, poz. 2205 i Nr 267, poz. 2258 oraz z 2006 r. Nr 12, poz. 66, Nr 66, poz. 466 i Nr 104, poz. 708 i 711. [3]) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1965 r. Nr 15, poz. 113, z 1974 r. Nr 27, poz. 157 i Nr 39, poz. 231, z 1975 r. Nr 45, poz. 234, z 1982 r. Nr 11, poz. 82 i Nr 30, poz. 210, z 1983 r. Nr 5, poz. 33, z 1984 r. Nr 45, poz. 241 i 242, z 1985 r. Nr 20, poz. 86, z 1987 r. Nr 21, poz. 123, z 1988 r. Nr 41, poz. 324, z 1989 r. Nr 4, poz. 21 i Nr 33, poz. 175, z 1990 r. Nr 14, poz. 88, Nr 34, poz. 198, Nr 53, poz. 306, Nr 55, poz. 318 i Nr 79, poz. 464, z 1991 r. Nr 7, poz. 24, Nr 22, poz. 92 i Nr 115, poz. 496, z 1993 r. Nr 12, poz. 53, z 1994 r. Nr 105, poz. 509, z 1995 r. Nr 83, poz. 417, z 1996 r. Nr 24, poz. 110, Nr 43, poz. 189, Nr 73, poz. 350 i Nr 149, poz. 703, z 1997 r. Nr 43, poz. 270, Nr 54, poz. 348, Nr 75, poz. 471, Nr 102, poz. 643, Nr 117, poz. 752, Nr 121, poz. 769 i 770, Nr 133, poz. 882, Nr 139, poz. 934, Nr 140, poz. 940 i Nr 141, poz. 944, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 117, poz. 757, z 1999 r. Nr 52, poz. 532, z 2000 r. Nr 22, poz. 269 i 271, Nr 48, poz. 552 i 554, Nr 55, poz. 665, Nr 73, poz. 852, Nr 94, poz. 1037, Nr 114, poz. 1191 i 1193 i Nr 122, poz. 1314, 1319 i 1322, z 2001 r. Nr 4, poz. 27, Nr 49, poz. 508, Nr 63, poz. 635, Nr 98, poz. 1069, 1070 i 1071, Nr 123, poz. 1353, Nr 125, poz. 1368 i Nr 138, poz. 1546, z 2002 r. Nr 25, poz. 253, Nr 26, poz. 265, Nr 74, poz. 676, Nr 84, poz. 764, Nr 126, poz. 1069 i 1070, Nr 129, poz. 1102, Nr 153, poz. 1271, Nr 219, poz. 1849 i Nr 240, poz. 2058, z 2003 r. Nr 41, poz. 360, Nr 42, poz. 363, Nr 60, poz. 535, Nr 109, poz. 1035, Nr 119, poz. 1121, Nr 130, poz. 1188, Nr 139, poz. 1323, Nr 199, poz. 1939 i Nr 228, poz. 2255, z 2004 r. Nr 9, poz. 75, Nr 11, poz. 101, Nr 68, poz. 623, Nr 91, poz. 871, Nr 93, poz. 891, Nr 121, poz. 1264, Nr 162, poz. 1691, Nr 169, poz. 1783, Nr 172, poz. 1804, Nr 204, poz. 2091, Nr 210, poz. 2135, Nr 236, poz. 2356 i Nr 237, poz. 2384, z 2005 r. Nr 13, poz. 98, Nr 22, poz. 185, Nr 86, poz. 732, Nr 122, poz. 1024, Nr 143, poz. 1199, Nr 150, poz. 1239, Nr 167, poz. 1398, Nr 169, poz. 1413 i 1417, Nr 172, poz. 1438, Nr 178, poz. 1478, Nr 183, poz. 1538, Nr 264, poz. 2205 i Nr 267, poz. 2258 oraz z 2006 r. Nr 12, poz. 66, Nr 66, poz. 466 i Nr 104, poz. 708 i 711.


Art. 2. W rozumieniu ustawy: 1) depozytami są: a) środki pieniężne, papiery wartościowe i rzeczy złożone do depozytu albo depozytu sądowego, b) rzeczy stanowiące dowody rzeczowe oraz rzeczy zatrzymane, co do których zapadło prawomocne orzeczenie o wydaniu ich uprawnionemu lub złożeniu do depozytu sądowego, c) środki pieniężne, papiery wartościowe i rzeczy złożone do depozytu jako kaucje i wadia; 2) jednostką sektora finansów publicznych jest jednostka wymieniona w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249, poz. 2104 i Nr 169, poz. 1420 oraz z 2006 r. Nr 45, poz. 319); 3) likwidacją niepodjętego depozytu jest przejście praw do tego depozytu na rzecz Skarbu Państwa.


Art. 3. Ustawy nie stosuje się do rzeczy, pieniędzy i papierów wartościowych złożonych do depozytu, jeżeli przepisy szczególne regulują postępowanie związane ze złożeniem ich do depozytu i likwidacją w razie ich niepodjęcia.


Art. 4. 1. Likwidacja niepodjętego depozytu z mocy prawa następuje w razie niepodjęcia depozytu przez uprawnionego, mimo upływu terminu do odbioru depozytu. 2. Termin do odbioru depozytu wynosi 3 lata od dnia doręczenia wezwania do odbioru uprawnionemu lub wezwania, o którym mowa w art. 6 ust. 5.


Art. 5. 1. Z chwilą likwidacji niepodjętego depozytu na Skarb Państwa przechodzą wszelkie korzyści i ciężary, jakie przyniósł od dnia, w którym znalazł się w dyspozycji przechowującego depozyt. 2. Likwidacja niepodjętego depozytu nie uchyla skutków prawnych wynikających ze złożenia przedmiotu świadczenia do depozytu, określonych w odrębnych przepisach.


Art. 6. 1. Przechowujący depozyt jest obowiązany wezwać uprawnionego do odbioru depozytu w terminie, o którym mowa w art. 4 ust. 2, oraz pouczyć go o skutkach jego niepodjęcia. 2. Wezwanie do odbioru depozytu powinno nastąpić niezwłocznie po jego złożeniu lub uzyskaniu wiadomości o wystąpieniu okoliczności, która umożliwia odebranie tego depozytu. 3. W przypadku gdy nie jest znane miejsce zamieszkania lub siedziba uprawnionego, przechowujący depozyt występuje do organu prowadzącego właściwą ewidencję, rejestr lub zbiór danych o udzielenie informacji umożliwiających ustalenie tego miejsca. 4. W przypadku gdy uprawniony nie jest znany albo nie jest możliwe ustalenie jego miejsca zamieszkania albo siedziby na podstawie ewidencji, rejestrów lub zbiorów danych, wezwanie do odbioru może nastąpić po upływie 3 lat od dnia złożenia przedmiotu do depozytu. 5. W przypadku braku możliwości doręczenia wezwania do odbioru depozytu lub nieustalenia uprawnionego, przechowujący depozyt jest obowiązany dokonać wezwania poprzez jego wywieszenie na tablicy informacyjnej w swojej siedzibie na okres 6 miesięcy. Jeżeli szacunkowa wartość depozytu przekracza kwotę 5 000 zł, przechowujący depozyt zamieszcza również ogłoszenie w dzienniku poczytnym w danej miejscowości lub w Biuletynie Informacji Publicznej.


Art. 692. W sprawach o złożenie przedmiotu świadczenia do depozytu sądowego właściwy jest sąd miejsca wykonania zobowiązania. Jeżeli miejsca tego nie da się ustalić, właściwy jest sąd miejsca zamieszkania wierzyciela, a gdy wierzyciel jest nieznany lub gdy nie jest znane miejsce jego zamieszkania – sąd miejsca zamieszkania dłużnika. Jeżeli zobowiązanie jest zabezpieczone wpisem w księdze wieczystej, właściwy jest sąd miejsca położenia nieruchomości.


Art. 693. We wniosku o złożenie przedmiotu świadczenia do depozytu sądowego należy: 1) określić zobowiązanie, przy wykonaniu którego składa się przedmiot; 2) przytoczyć okoliczności uzasadniające złożenie; 3) dokładnie oznaczyć przedmiot, który ma być złożony; 4) wskazać osobę, której przedmiot ma być wydany, oraz warunki, pod którymi wydanie ma nastąpić.


Art. 6931. W postępowaniu o złożenie przedmiotu świadczenia do depozytu sądowego sąd nie bada prawdziwości twierdzeń zawartych we wniosku, ograniczając się do oceny, czy według przytoczonych okoliczności złożenie do depozytu jest prawnie uzasadnione.


Art. 69310. Po przyjęciu depozytu sąd wyda dłużnikowi pokwitowanie. Rozdział 2. Zwrot depozytu sądowego składającemu i wydanie depozytu sądowego uprawnionemu


Art. 69311. § 1. Na żądanie dłużnika sąd zwróci mu depozyt, jeżeli wierzyciel nie zażądał wydania depozytu. § 2. Jeżeli wniosek dłużnika o zwrot depozytu i wniosek wierzyciela o wydanie zostały zgłoszone równocześnie, sąd postanowi wydać depozyt wierzycielowi.


Art. 69312. W razie złożenia depozytu na skutek orzeczenia sądu lub innego organu, depozyt nie może być zwrócony dłużnikowi bez zezwolenia sądu lub innego organu, który wydał to orzeczenie, chyba że z orzeczenia wynika co innego.


Art. 69313. Jeżeli złożenie przedmiotu do depozytu nastąpiło w celu nadania klauzuli wykonalności tytułowi egzekucyjnemu, depozyt nie może być zwrócony dłużnikowi bez zgody wierzyciela, chyba że wniosek o nadanie klauzuli wykonalności został cofnięty.


Art. 69314. Na żądanie wierzyciela sąd postanowi wydać mu depozyt, jeżeli zachodzą warunki określone we wniosku o złożenie do depozytu.


Art. 69315. Jeżeli zobowiązanie było zabezpieczone wpisem w księdze wieczystej, a na skutek złożenia przedmiotu świadczenia do depozytu nastąpiło wykreślenie tego wpisu, dłużnik może żądać wydania mu depozytu tylko za zgodą wierzyciela, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.


Art. 69316. Na żądanie dłużnika, zgłoszone przed wydaniem przez sąd postanowienia o wydaniu depozytu, sąd przyzna mu od wierzyciela zwrot kosztów postępowania.


Art. 69317. Jeżeli złożenie do depozytu sądowego nastąpiło na żądanie właściwego organu, depozyt wydaje się osobie uprawnionej dopiero po wykazaniu przez nią, że warunki, pod którymi wydanie depozytu mogło nastąpić, zostały spełnione. Rozdział 3. Postępowanie w sprawach o stwierdzenie likwidacji niepodjętego depozytu


Art. 69318. § 1. Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się w sprawach o stwierdzenie likwidacji niepodjętych depozytów, o ile przepisy innych ustaw nie stanowią inaczej. § 2. W sprawach, o których mowa w § 1, właściwy jest sąd miejsca złożenia depozytu.


Art. 69319. § 1. We wniosku o stwierdzenie likwidacji niepodjętego depozytu należy: 1) wskazać okoliczności, w których nastąpiło złożenie depozytu; 2) dokładnie określić depozyt podlegający likwidacji; 3) wskazać osobę, która jest uprawniona do odbioru depozytu. § 2. W przypadku gdy nie jest znana osoba uprawniona do odbioru depozytu lub nie jest znane jej miejsce zamieszkania lub siedziba, wnioskodawca jest obowiązany przedstawić dowody potwierdzające dokonanie czynności mających na celu wyjaśnienie tych okoliczności.


Art. 6932. § 1. Złożenie przedmiotu świadczenia do depozytu sądowego może być dokonane dopiero po uzyskaniu zezwolenia sądu. § 2. Jeżeli jednak przedmiotem świadczenia są pieniądze polskie, złożenie do depozytu może być dokonane również przed uzyskaniem zezwolenia sądu. W takim wypadku dłużnik powinien równocześnie ze złożeniem pieniędzy zgłosić wniosek o zezwolenie na złożenie do depozytu. W razie uwzględnienia tego wniosku złożenie do depozytu uważa się za dokonane w chwili, w której rzeczywiście nastąpiło.


Art. 69320. W sprawie o stwierdzenie likwidacji niepodjętego depozytu sąd może wszcząć postępowanie z urzędu.


Art. 69321. Uczestników, którzy nie są znani lub których miejsce zamieszkania lub siedziba nie jest znane, sąd wzywa do udziału w postępowaniu przez obwieszczenie publiczne w budynku sądowym.


Art. 69322. Do wykonania orzeczenia o stwierdzeniu likwidacji niepodjętego depozytu jest obowiązany naczelnik właściwego urzędu skarbowego w trybie i na zasadach określonych w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.”.


Art. 6933. § 1. Jeżeli wierzyciel lub jego miejsce zamieszkania nie są znane, o zezwoleniu na złożenie przedmiotu świadczenia do depozytu sądowego sąd ogłosi publicznie w budynku sądowym oraz w lokalu organu gminy. Ponadto sąd zarządza umieszczenie ogłoszenia w dzienniku o zasięgu ogólnopolskim lub podaje je w inny sposób do wiadomości publicznej; może je również ogłosić w Monitorze Sądowym i Gospodarczym. § 2. Ogłoszenie powinno zawierać dane określone w art. 693 pkt 1, 3 i 4 oraz wezwanie wierzyciela do odbioru depozytu. § 3. Jeżeli wierzyciel lub jego miejsce zamieszkania nie są znane, sąd ustanawia kuratora. Przepis art. 510 § 2 stosuje się odpowiednio.


Art. 6934. § 1. Sąd może zażądać, aby depozyt został złożony w odpowiednim opakowaniu. § 2. Przed przyjęciem kosztowności do depozytu sądowego poddaje się je opisowi i oszacowaniu przez biegłego w obecności dłużnika lub wyznaczonej przez niego osoby.


Art. 6935. § 1. Jeżeli dłużnik jest zobowiązany do świadczeń powtarzających się, a zachodzą warunki do złożenia do depozytu sądowego świadczeń już wymagalnych, sąd może zezwolić dłużnikowi na składanie w przyszłości do depozytu dalszych świadczeń w chwili, gdy staną się wymagalne. O złożeniu każdego świadczenia sąd zawiadamia wierzyciela. § 2. Na wniosek wierzyciela sąd uchyli postanowienie o zezwoleniu dłużnikowi na składanie do depozytu świadczeń na zasadach określonych w § 1, jeżeli wierzyciel wyrazi gotowość przyjmowania i pokwitowania odbioru dalszych świadczeń wymagalnych.


Art. 6936. § 1. Pieniądze, kosztowności, książeczki oszczędnościowe, papiery wartościowe i inne dokumenty oraz przedmioty, które mają być przyjęte do depozytu sądowego na podstawie przepisów szczególnych, przechowuje się w sądzie lub w banku. Inne przedmioty przechowuje się w miejscu wyznaczonym przez sąd. § 2. Jeżeli przedmiotem świadczenia jest książeczka oszczędnościowa, a przechowanie nie następuje u jej wystawcy, o przyjęciu książeczki oszczędnościowej do depozytu sąd zawiadomi tego wystawcę.


Art. 6937. § 1. W celu sprawowania dozoru nad przedmiotami przechowywanymi w wyznaczonym miejscu sąd ustanowi dozorcę. Przed wydaniem postanowienia sąd wysłucha wniosku dłużnika co do osoby dozorcy. Na postanowienie sądu przysługuje zażalenie. § 2. Do dozorcy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące dozorcy w toku egzekucji sądowej.


Art. 6938. Dokumenty i inne depozyty rzeczowe przechowuje się w stanie niezmienionym.


Art. 6939. § 1. Jeżeli przedmiotem świadczenia, które ma być złożone do depozytu sądowego, jest rzecz ruchoma ulegająca łatwemu zepsuciu, jak również rzecz ruchoma, której przechowywanie byłoby związane z kosztami niewspółmiernie wysokimi w stosunku do jej wartości lub nadmiernymi trudnościami albo powodowałoby znaczne obniżenie jej wartości, sąd na wniosek dłużnika zarządzi postanowieniem sprzedaż rzeczy według przepisów o egzekucji z ruchomości. § 2. Uzyskaną ze sprzedaży kwotę komornik składa do depozytu sądowego.


Art. 7. 1. Depozyt ulegający łatwemu zepsuciu przechowujący depozyt jest obowiązany niezwłocznie sprzedać z wolnej ręki. 2. Depozyt, którego przechowywanie byłoby związane z kosztami niewspółmiernie wysokimi w stosunku do jego wartości lub nadmiernymi trudnościami albo powodowałoby znaczne obniżenie jego wartości, sąd, na wniosek przechowującego depozyt, postanowi sprzedać według przepisów ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, z późn. zm.[2])) o egzekucji z ruchomości. 3. Wniosek, o którym mowa w ust. 2, rozpoznaje sąd rejonowy właściwy ze względu na miejsce złożenia depozytu, stosując odpowiednio przepisy ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego o postępowaniu nieprocesowym. 4. Na postanowienie sądu przysługuje zażalenie. 5. Suma uzyskana ze sprzedaży wchodzi w miejsce depozytu, po potrąceniu kosztów sprzedaży.


Art. 8. 1. Koszty przechowywania i sprzedaży depozytu oraz utrzymania go w należytym stanie, a także koszty zawiadomień i poszukiwań ponosi uprawniony. 2. Depozyt może być wydany po uiszczeniu przez uprawnionego kosztów, o których mowa w ust. 1. 3. W przypadku gdy uprawniony nie jest znany albo nie jest możliwe ustalenie jego miejsca zamieszkania albo siedziby, koszty określone w ust. 1 ponosi Skarb Państwa.


Art. 9. 1. Likwidację niepodjętego depozytu stwierdza sąd na wniosek przechowującego depozyt. 2. Jeżeli przechowującym depozyt jest sąd, likwidację niepodjętego depozytu sąd stwierdza z urzędu.


Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. o zmianie ustawy o dopłatach do oprocentowania niektórych kredytów bankowych

Art. 1. W ustawie z dnia 5 stycznia 1995 r. o dopłatach do oprocentowania niektórych kredytów bankowych (Dz.U. Nr 13, poz. 60, Nr 83, poz. 418, z 1996 r. Nr 152, poz. 719, z 1997 r. Nr 80, poz. 504, Nr 107, poz. 690, Nr 121, poz. 770 i Nr 158, poz. 1044, z 1999 r. Nr 27, poz. 243, Nr 63, poz. 702 i Nr 70, poz. 778, z 2000 r. Nr 122, poz. 1315, z 2001 r. Nr 72, poz. 744 i 746 oraz z 2003 r. Nr 104, poz. 962 i Nr 188, poz. 1839) po art. 10b dodaje się art. 10c w brzmieniu : "Art. 10c. Dopłaty do oprocentowania kredytów zaciągniętych od dnia 1 lipca 2003 r. do dnia 30 kwietnia 2004 r. przez krajowych przedsiębiorców prowadzących produkcję rolniczą, z przeznaczeniem na: 1) zakup rzeczowych środków obrotowych do produkcji rolniczej, 2) zakup rzeczowych środków obrotowych do produkcji żywności metodami ekologicznymi i przystosowanie gospodarstw rolnych do tej produkcji, 3) postęp biologiczny w rolnictwie - mogą być stosowane za okres nie dłuższy niż 24 miesiące od dnia otrzymania kredytu.".


Art. 2. Ustawa wchodzi w życie z dniem 30 kwietnia 2004 r.


Tekst ustawy ustalony ostatecznie po rozpatrzeniu poprawek Senatu USTAWa z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw[1])

Art. 1. W ustawie z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 133) wprowadza się następujące zmiany: 1) po art. 9b dodaje się art. 9c w brzmieniu: „Art. 9c. Uprawnienia Ministra Sprawiedliwości dotyczące: 1) indywidualnych spraw sędziów, w szczególności delegacji oraz spraw związanych z odpowiedzialnością dyscyplinarną, z wyłączeniem przenoszenia sędziów na inne miejsca służbowe, 2) indywidualnych spraw referendarzy i asystentów, w szczególności ich przenoszenia na inne miejsce służbowe i delegacji, 3) realizowania zadań związanych z przydzielaniem, znoszeniem albo przenoszeniem stanowisk w sądach, 4) realizowania zadań związanych z organami sądów, z wyłączeniem powoływania do pełnienia funkcji prezesów i wiceprezesów sądów apelacyjnych i okręgowych oraz odwoływania z tych funkcji, 5) realizowania zadań związanych z samorządem sędziowskim, 6) realizowania zadań związanych z wykonywaniem zewnętrznego nadzoru administracyjnego nad działalnością sądów, 7) realizowania zadań związanych z przetwarzaniem danych osobowych i informatyzacją sądów, 8) spraw, o których mowa w art. 20a i art. 22 § 2a – mogą wykonywać także sekretarz stanu i podsekretarz stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości.”; 2) w art. 11: a) § 2a i 3 otrzymują brzmienie: „§ 2a. Przewodniczącym wydziału ksiąg wieczystych oraz wydziału gospodarczego do spraw rejestru zastawów może być referendarz sądowy. § 3. Funkcję przewodniczącego wydziału w sądzie apelacyjnym i sądzie okręgowym powierza prezes tego sądu, a w sądzie rejonowym, na wniosek prezesa tego sądu, prezes przełożonego sądu okręgowego. Przed powierzeniem funkcji przewodniczącego wydziału prezes zasięga opinii właściwego kolegium sądu.”, b) § 5 otrzymuje brzmienie: „§ 5. Prezes sądu może powierzyć sędziemu funkcję zastępcy przewodniczącego wydziału, jeżeli przemawiają za tym wielkość lub zakres zadań wydziału. W wydziale ksiąg wieczystych oraz w wydziale gospodarczym do spraw rejestrowych funkcję zastępcy przewodniczącego prezes sądu może powierzyć referendarzowi sądowemu. Przepisy § 3 i 3a stosuje się odpowiednio.”; 3) w art. 20: a) pkt 6 otrzymuje brzmienie: „6) może przekazać jednemu sądowi rejonowemu prowadzenie ksiąg wieczystych z właściwości lub części obszarów właściwości innych sądów rejonowych, działających na obszarze tej samej apelacji,”, b) pkt 8 otrzymuje brzmienie: „8) może przekazać jednemu sądowi rejonowemu rozpoznawanie wniosków o nadanie klauzuli wykonalności decyzjom wydanym przez Radę, Komisję Europejską, Europejski Bank Centralny, Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego i Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych oraz wyrokom Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z właściwości innych sądów rejonowych,”, c) po pkt 8 dodaje się pkt 9-11 w brzmieniu: „9) może przekazać jednemu sądowi rejonowemu rozpoznawanie spraw o przestępstwa, o których mowa w art. 47-49a ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. – Prawo prasowe (Dz. U. Nr 5, poz. 24, z późn. zm.[2])), oraz o przestępstwa popełnione w prasie z właściwości lub części obszarów właściwości innych sądów rejonowych, działających w tym samym okręgu sądowym, 10) wyznacza jeden sąd okręgowy właściwy do rozpoznawania spraw, o których mowa w art. 11014 ust. 1 i 3 oraz w art. 11017 ust. 6 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 90, poz. 631, z późn. zm.[3])), 11) może przekazać jednemu sądowi rejonowemu prowadzenie spraw o przestępstwa, o których mowa w art. 115-119 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych, z właściwości lub części obszarów właściwości innych sądów rejonowych, działających w tym samym okręgu sądowym”; 4) po art. 20 dodaje się art. 20a w brzmieniu: „Art. 20a. Minister Sprawiedliwości może powierzyć prezesowi sądu apelacyjnego prowadzenie dokumentacji dotyczącej spraw organizacyjnych i etatowych sędziów, asystentów sędziów, referendarzy i kuratorów zawodowych sądów działających na obszarze apelacji.”; 5) w art. 21: a) § 1a otrzymuje brzmienie: „§ 1a. Dyrektora sądu powołuje się w sądzie rejonowym, w którym jest co najmniej piętnaście stanowisk sędziowskich.”, b) dodaje się § 1c i 1d w brzmieniu: „§ 1c. Minister Sprawiedliwości może powołać dyrektora w sądzie rejonowym, w którym jest nie mniej niż dziesięć stanowisk sędziowskich, mając na względzie w szczególności zakres zadań sądu, odległość sądu od przełożonego sądu okręgowego oraz liczbę jednostek podległych przełożonemu sądowi okręgowemu. § 1d. W sądach rejonowych, w których jest mniej niż piętnaście stanowisk sędziowskich, w których nie powołano dyrektora sądu lub odwołano go w trybie określonym w art. 32b § 5, zadania dyrektora sądu wykonują dyrektorzy przełożonych sądów okręgowych, którzy przejmują także prowadzenie gospodarki finansowej tych sądów.”; 6) w art. 22 po § 2 dodaje się § 2a w brzmieniu: „§ 2a. Prezes sądu apelacyjnego, na żądanie Ministra Sprawiedliwości, przedstawia mu niezwłocznie informacje o toku postępowania w sprawach w zakresie dotyczącym nadzoru administracyjnego Ministra Sprawiedliwości nad administracyjną działalnością sądów.”; 7) w art. 22a § 6 otrzymuje brzmienie: „§ 6. Kolegium sądu niezwłocznie podejmuje uchwałę uwzględniającą albo oddalającą odwołanie sędziego, mając na uwadze względy, o których mowa w § 1. Przed podjęciem uchwały kolegium wysłucha sędziego, jeżeli odwołanie zawiera taki wniosek i sędzia może stawić się na posiedzenie kolegium. Do czasu podjęcia uchwały sędzia wykonuje obowiązki zgodne z zaskarżonym podziałem czynności.”; 8) w art. 22b § 2–6 otrzymują brzmienie: „§ 2. Jeżeli prezes sądu nie został powołany, funkcję prezesa sądu wykonuje, przez okres nie dłuższy niż sześć miesięcy, wiceprezes sądu. W sądzie, w którym powołano więcej niż jednego wiceprezesa sądu, funkcję prezesa sądu wykonuje wiceprezes sądu najstarszy służbą. Jeżeli w sądzie nie został powołany wiceprezes sądu, funkcję prezesa sądu, przez okres nie dłuższy niż sześć miesięcy, wykonuje najstarszy służbą w tym sądzie sędzia pełniący funkcję przewodniczącego wydziału. § 3. Liczbę wiceprezesów sądu apelacyjnego ustala Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii prezesa tego sądu, biorąc pod uwagę w szczególności liczbę stanowisk sędziowskich w tym sądzie, liczbę nadzorowanych sądów okręgowych i rejonowych oraz liczbę stanowisk sędziowskich i referendarskich w tych sądach. § 4. Liczbę wiceprezesów sądu okręgowego ustala Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii prezesa tego sądu oraz prezesa przełożonego sądu apelacyjnego, biorąc pod uwagę w szczególności liczbę stanowisk sędziowskich i referendarskich w tym sądzie, liczbę nadzorowanych sądów rejonowych oraz liczbę stanowisk sędziowskich i referendarskich w tych sądach. § 5. Liczbę wiceprezesów sądu rejonowego ustala prezes sądu apelacyjnego, po zasięgnięciu opinii prezesa sądu rejonowego oraz opinii prezesa przełożonego sądu okręgowego, biorąc pod uwagę w szczególności liczbę stanowisk sędziowskich i referendarskich w sądzie rejonowym. § 6. W przypadku zmiany w szczególności liczby stanowisk sędziowskich lub referendarskich w danym sądzie lub liczby i wielkości nadzorowanych sądów okręgowych lub rejonowych liczba wiceprezesów danego sądu może być ustalona ponownie.”; 9) w art. 28 § 4 otrzymuje brzmienie: „§ 4. Uchwały zapadają większością głosów. Do podjęcia uchwał jest wymagana obecność co najmniej połowy wszystkich członków kolegium sądu apelacyjnego. W przypadku równej liczby głosów rozstrzyga głos przewodniczącego kolegium.”; 10) w art. 31a: a) w § 1 pkt 3 otrzymuje brzmienie: „3) jest zwierzchnikiem służbowym i dokonuje czynności z zakresu prawa pracy oraz reprezentuje sąd w tym zakresie wobec pracowników sądu, z wyłączeniem sędziów, referendarzy sądowych, kuratorów zawodowych oraz asystentów sędziów;”, b) § 3 otrzymuje brzmienie: „§ 3. W terminie do końca maja każdego roku dyrektor sądu apelacyjnego, za pośrednictwem prezesa sądu apelacyjnego, po zasięgnięciu opinii zgromadzenia ogólnego sędziów apelacji, przedkłada Ministrowi Sprawiedliwości sprawozdanie za rok poprzedni.”; 11) w art. 32: a) § 7 otrzymuje brzmienie: „§ 7. W przypadku odmowy powołania na stanowisko dyrektora sądu kandydata, o którym mowa w § 2, prezes sądu może złożyć wniosek o powołanie na stanowisko dyrektora sądu wyłonionego w drodze konkursu kandydata z kolejnego miejsca albo ponownie zarządzić konkurs.”, b) po § 7 dodaje się § 7a w brzmieniu: „§ 7a. W sytuacjach, w których stanowisko dyrektora sądu nie jest obsadzone, osobę pełniącą obowiązki dyrektora sądu wyznacza Minister Sprawiedliwości spośród urzędników sądów działających na obszarze apelacji, na wniosek prezesa właściwego sądu. Osobę pełniącą obowiązki dyrektora sądu apelacyjnego Minister Sprawiedliwości może wyznaczyć także z urzędu spośród urzędników sądów działających na obszarze apelacji.”; 12) w art. 32b: a) § 1–3 otrzymują brzmienie: „§ 1. Dyrektora sądu odwołuje Minister Sprawiedliwości: 1) jeżeli zgromadzenie ogólne sędziów apelacji w okresie dwóch kolejnych lat negatywnie zaopiniuje sprawozdanie, o którym mowa w art. 31a § 2, w części dotyczącej działalności danego sądu; 2) na wniosek prezesa sądu apelacyjnego poparty negatywną opinią zgromadzenia ogólnego sędziów apelacji dotyczącą sprawozdania, o którym mowa w art. 31a § 2, w części dotyczącej działalności danego sądu. § 2. Uchwała zgromadzenia ogólnego sędziów apelacji w sprawie zaopiniowania sprawozdania, o którym mowa w art. 31a § 2, zostaje podjęta po wysłuchaniu właściwego dyrektora sądu. § 3. Minister Sprawiedliwości może odwołać dyrektora sądu z urzędu w przypadku stwierdzenia naruszenia przez dyrektora sądu obowiązków służbowych.”, b) dodaje się § 5 w brzmieniu: „§ 5. Minister Sprawiedliwości odwołuje dyrektora sądu rejonowego i likwiduje stanowisko dyrektora w przypadku zmniejszenia liczby stanowisk sędziowskich w sądzie poniżej piętnastu, chyba że zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 21 § 1c.”; 13) w art. 32c: a) § 2 otrzymuje brzmienie: „§ 2. Minister Sprawiedliwości może przyznać dyrektorowi sądu lub zastępcy dyrektora sądu dodatek specjalny z tytułu okresowego zwiększenia obowiązków lub zadań, a także nagrodę za szczególne osiągnięcia w pracy. Nagrodę za szczególne osiągnięcia w pracy może również przyznać prezes właściwego sądu apelacyjnego.”, b) w § 3 po pkt 1 dodaje się pkt 1a w brzmieniu: „1a) maksymalną wysokość dodatku specjalnego i nagrody za szczególne osiągnięcia w pracy, które mogą być przyznane dyrektorowi sądu lub zastępcy dyrektora sądu,”; 14) w art. 33 § 5 otrzymuje brzmienie: „§ 5. Do podjęcia uchwał zgromadzenia ogólnego sędziów apelacji jest wymagana obecność co najmniej połowy wszystkich członków zgromadzenia. Uchwały zapadają większością głosów. Bezwzględna większość jest wymagana w przypadkach, o których mowa w art. 34 pkt 2–4. Głosowanie jest tajne w sprawach, o których mowa w art. 34 pkt 1 i 2 oraz art. 112 § 3, a ponadto jeżeli żądanie takie zgłosi chociażby jeden z obecnych członków zgromadzenia.”; 15) w art. 35: a) § 1 otrzymuje brzmienie: „§ 1. Zgromadzenie ogólne sędziów okręgu składa się z sędziów sądu okręgowego oraz przedstawicieli sędziów sądów rejonowych, działających w okręgu sądowym, w liczbie odpowiadającej 2/3 liczby sędziów sądu okręgowego. Liczbę przedstawicieli sędziów poszczególnych sądów rejonowych ustala kolegium sądu okręgowego proporcjonalnie do liczby sędziów w danym sądzie.”, b) § 7 otrzymuje brzmienie: „§ 7. Do podjęcia uchwał zgromadzenia ogólnego sędziów okręgu jest wymagana obecność co najmniej połowy wszystkich członków zgromadzenia. Uchwały zapadają większością głosów. Bezwzględna większość głosów jest wymagana w przypadkach, o których mowa w art. 24 § 1. Głosowanie jest tajne w sprawach, o których mowa w art. 24 § 1, art. 33 § 7 oraz art. 58 § 2, a ponadto jeżeli żądanie takie zgłosi chociażby jeden z obecnych członków zgromadzenia.”; 16) w art. 36a § 4 otrzymuje brzmienie: „§ 4. Do podjęcia uchwał zebrania sędziów danego sądu jest wymagana obecność co najmniej połowy wszystkich członków zebrania. Uchwały zapadają większością głosów. Bezwzględna większość głosów jest wymagana w przypadkach, o których mowa w art. 25 § 1. Głosowanie jest tajne w sprawach, o których mowa w art. 25 § 1, a ponadto jeżeli żądanie takie zgłosi chociażby jeden z obecnych członków zebrania.”; 17) w dziale I tytuł rozdziału 5 otrzymuje brzmienie: „Nadzór administracyjny nad działalnością administracyjną sądów”; 18) w art. 37c uchyla się § 5; 19) art. 37d otrzymuje brzmienie: „Art. 37d. § 1. Sędziego wizytatora powołuje prezes sądu apelacyjnego, na czas określony, nie dłuższy niż cztery lata, spośród sędziów sądu apelacyjnego lub okręgowego. Przed powołaniem sędziego do pełnienia funkcji wizytatora prezes sądu apelacyjnego zasięga opinii kolegium tego sądu. § 2. Kandydatów do pełnienia funkcji sędziów wizytatorów spośród sędziów sądu okręgowego przedstawiają prezesi sądów okręgowych, działających na obszarze apelacji, po zasięgnięciu opinii kolegium sądu okręgowego.”; 20) w art. 37f § 2 otrzymuje brzmienie: „§ 2. Zewnętrzny nadzór administracyjny nad działalnością administracyjną sądów obejmuje ponadto wykonywanie czynności niezbędnych ze względu na wystąpienie uchybień w działalności administracyjnej sądów, a także czynności koniecznych do wykonywania zadań związanych z reprezentowaniem Rzeczypospolitej Polskiej przed Europejskim Trybunałem Praw Człowieka, komitetami traktatowymi ONZ, Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz międzynarodowymi sądami arbitrażowymi, w zakresie spraw dotyczących działalności sądów.”; 21) w art. 37g: a) w § 1 pkt 3 otrzymuje brzmienie: „3) kontroluje wykonywanie obowiązków nadzorczych przez prezesów sądów apelacyjnych oraz wydaje stosowne zarządzenia, a ponadto może żądać od prezesa sądu apelacyjnego przedstawienia, we wskazanym terminie, informacji lub dokumentów dotyczących wykonywania obowiązków nadzorczych, a gdy jest to konieczne do weryfikacji czynności podejmowanych w ramach wewnętrznego nadzoru administracyjnego – także żądać przesłania akt spraw sądowych.”, b) po § 1 dodaje się § 1a–1c w brzmieniu: „§ 1a. Przepisu § 1 pkt 3 w zakresie przesłania akt spraw sądowych nie stosuje się do akt rejestrowych oraz ksiąg wieczystych. § 1b. Ministrowi Sprawiedliwości przesyła się akta, jeżeli pozwala na to bieg sprawy. W przypadku gdy bieg sprawy nie pozwala na przesłanie akt, można przesłać odpisy akt. § 1c. Zarządzając przesłanie akt sprawy niezakończonej prezes właściwego sądu wskazuje termin zwrotu akt, uwzględniając czas potrzebny do dokonania odpowiednich czynności. Minister Sprawiedliwości zwraca akta w terminie wskazanym przez prezesa właściwego sądu.”, c) § 5 otrzymuje brzmienie: „§ 5. Minister Sprawiedliwości może zwrócić prezesowi lub wiceprezesowi sądu uwagę na piśmie, jeżeli stwierdzi uchybienia w kierowaniu sądem albo w sprawowaniu wewnętrznego nadzoru administracyjnego. Prezes lub wiceprezes sądu, którego dotyczy uwaga, może w terminie czternastu dni od dnia otrzymania uwagi złożyć pisemne zastrzeżenia Ministrowi Sprawiedliwości. W przypadku prezesa lub wiceprezesa sądu rejonowego lub okręgowego Minister Sprawiedliwości przekazuje kopię zastrzeżeń do wiadomości prezesowi przełożonego sądu apelacyjnego. Do zgłoszonej uwagi art. 37 § 6 i 7 stosuje się odpowiednio.”, d) dodaje się § 6 w brzmieniu: „§ 6. Minister Sprawiedliwości, w terminie czternastu dni od dnia otrzymania zastrzeżeń, może podtrzymać uwagę albo uchylić ją w całości lub w części.”; 22) w art. 37h: a) § 1 i 2 otrzymują brzmienie: „§ 1. Prezes sądu apelacyjnego sporządza informację roczną o działalności sądów działających na obszarze apelacji, w zakresie powierzonych mu zadań, którą po zaopiniowaniu przez zgromadzenie ogólne sędziów apelacji przedkłada Ministrowi Sprawiedliwości nie później niż do końca maja każdego roku. Rozpatrzenie informacji rocznej następuje nie później niż do końca września każdego roku. § 2. Jeżeli z informacji, o której mowa w § 1, wynika, że prezes sądu apelacyjnego nie podejmował w okresie sprawozdawczym niezbędnych czynności zmierzających do usunięcia uchybień w działalności administracyjnej sądów, Minister Sprawiedliwości odmawia przyjęcia informacji rocznej i zawiadamia o tym prezesa sądu, wskazując przyczyny odmowy. Prezes sądu, którego dotyczy odmowa przyjęcia informacji rocznej, może w terminie czternastu dni od dnia otrzymania odmowy złożyć pisemne zastrzeżenia Ministrowi Sprawiedliwości.”, b) po § 2 dodaje się § 2a w brzmieniu: „§ 2a. Minister Sprawiedliwości, w terminie czternastu dni od dnia otrzymania zastrzeżeń, może podtrzymać odmowę przyjęcia informacji rocznej albo od niej odstąpić.”; 23) w art. 41b uchyla się § 4; 24) w art. 53 § 2 otrzymuje brzmienie: „§ 2. Akta sprawy przechowuje się w sądzie lub w systemie teleinformatycznym przez okres niezbędny ze względu na rodzaj i charakter sprawy, terminy przedawnienia, interesy osób biorących udział w postępowaniu oraz znaczenie materiałów zawartych w aktach jako źródła informacji.”; 25) w art. 77: a) § 1 otrzymuje brzmienie: „§ 1. Minister Sprawiedliwości może delegować sędziego, za jego zgodą, do pełnienia obowiązków sędziego: 1) w innym sądzie równorzędnym lub niższym, a w szczególnie uzasadnionych przypadkach także w sądzie wyższym, mając na względzie racjonalne wykorzystanie kadr sądownictwa powszechnego oraz potrzeby wynikające z obciążenia zadaniami poszczególnych sądów, 2) w Sądzie Najwyższym – na wniosek Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego, 3) w sądzie administracyjnym – na wniosek Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego – na czas określony, nie dłuższy niż dwa lata, albo na czas nieokreślony.”, b) po § 1 dodaje się § 1a w brzmieniu: „§ 1a. Minister Sprawiedliwości może delegować sędziego, za jego zgodą, do pełnienia czynności administracyjnych w Ministerstwie Sprawiedliwości lub innej jednostce organizacyjnej podległej Ministrowi Sprawiedliwości albo przez niego nadzorowanej.”, c) po § 2a dodaje się § 2aa w brzmieniu: „§ 2aa. Delegowanie, o którym mowa w § 1a i 2a, może nastąpić wyłącznie na czas określony, nie dłuższy niż pięć lat. Minister Sprawiedliwości może w uzasadnionych przypadkach wydłużyć delegowanie sędziego na okres nie dłuższy niż kolejne pięć lat. Łączny okres delegowania nie może przekroczyć dziesięciu lat.”, d) § 4 otrzymuje brzmienie: „§ 4. Sędzia delegowany na podstawie § 1a na okres dłuższy niż rok może zostać odwołany z delegowania albo z niego ustąpić z trzymiesięcznym uprzedzeniem. Sędzia delegowany na podstawie § 1a na okres nie dłuższy niż rok może zostać odwołany z delegowania albo z niego ustąpić z miesięcznym uprzedzeniem. W pozostałych przypadkach delegowania sędziego odwołanie albo ustąpienie sędziego następuje bez zachowania okresu uprzedzenia.”, e) w § 6 pkt 1 otrzymuje brzmienie: „1) prawo do nieodpłatnego zakwaterowania, w warunkach odpowiadających godności urzędu, albo zwrot faktycznie poniesionych kosztów zamieszkania w miejscu delegowania – w wysokości miesięcznie nie wyższej niż 78% podstawy ustalenia wynagrodzenia zasadniczego sędziego, o której mowa w art. 91 § 1c;”, f) § 8 otrzymuje brzmienie: „§ 8. Prezes sądu apelacyjnego może delegować sędziego sądu apelacyjnego, za jego zgodą, do pełnienia obowiązków sędziego w sądzie niższym na obszarze apelacji na nieprzerwany okres, nie dłuższy jednak niż sześć miesięcy w roku.”, g) po § 8 dodaje się § 8a i 8b w brzmieniu: „§ 8a. Prezes sądu apelacyjnego może delegować sędziego sądu okręgowego albo sędziego sądu rejonowego, za jego zgodą, do pełnienia obowiązków sędziego w sądzie równorzędnym lub niższym na obszarze apelacji na czas określony, nie dłuższy niż dwa lata, albo na czas nieokreślony. § 8b. Prezes sądu okręgowego może delegować sędziego sądu rejonowego, za jego zgodą, do pełnienia obowiązków sędziego w sądzie równorzędnym na obszarze okręgu na czas określony, nie dłuższy niż dwa lata, albo na czas nieokreślony.”, h) § 9 otrzymuje brzmienie: „§ 9. W szczególnie uzasadnionych przypadkach prezes sądu okręgowego może delegować sędziego sądu rejonowego, a prezes sądu apelacyjnego sędziego sądu okręgowego do pełnienia obowiązków sędziego w sądzie wyższym, po uzyskaniu zgody sędziego i kolegium sądu, do którego ma nastąpić delegowanie, mając na względzie racjonalne wykorzystanie kadr sądownictwa powszechnego oraz potrzeby wynikające z obciążenia zadaniami poszczególnych sądów działających na obszarze apelacji; łączny okres delegowania nie może przekroczyć trzydziestu dni w roku.”; 26) w art. 78 § 5 otrzymuje brzmienie: „§ 5. Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Sądownictwa, określa, w drodze rozporządzenia: 1) tryb i szczegółowe warunki delegowania sędziów do pełnienia obowiązków w Ministerstwie Sprawiedliwości, a także pełnienia czynności administracyjnych lub prowadzenia zajęć szkoleniowych w Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, mając na względzie racjonalne wykorzystanie kadr sądownictwa powszechnego i potrzeby wynikające z obciążenia zadaniami poszczególnych sądów; 2) tryb i szczegółowe warunki realizacji prawa do nieodpłatnego zakwaterowania i zwrotu kosztów zamieszkania w miejscu delegowania oraz sposób dokumentowania poniesionych kosztów, z uwzględnieniem możliwości zróżnicowania wysokości zwrotu kosztów w zależności od miejscowości delegowania, a także tryb, szczegółowe warunki i zakres innych świadczeń, mając na względzie zakres świadczeń przysługujących pracownikom odbywającym podróże służbowe oraz czasowo przenoszonym.”; 27) w art. 78a § 1 otrzymuje brzmienie: „§ 1. Sędzia delegowany na podstawie art. 77 § 3 i 3a ma prawo do wynagrodzenia zasadniczego przysługującego mu na zajmowanym stanowisku sędziowskim oraz dodatku za długoletnią pracę, a także do świadczeń odszkodowawczych z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych, jeżeli zdarzenie powodujące powstanie prawa do tych świadczeń zaistniało w czasie pełnienia obowiązków lub funkcji poza granicami państwa. W okresie delegowania do pełnienia funkcji sędzia otrzymuje dodatek funkcyjny, określony w rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 91 § 8.”; 28) w art. 87 dodaje się § 9 w brzmieniu: „§ 9. Oświadczenie, o którym mowa w § 1, jest składane pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania.”; 29) w art. 92 dodaje się § 6 w brzmieniu: „§ 6. Gratyfikację jubileuszową wypłaca się w dniu przejścia sędziego w stan spoczynku, jeżeli w tym dniu brakuje mu do okresu pracy, od którego zależy nabycie prawa do gratyfikacji jubileuszowej, nie więcej niż dwanaście miesięcy.”; 30) w art. 95: a) § 3 otrzymuje brzmienie: „§ 3. W razie uzyskania zgody, o której mowa w § 2, sędziemu, który awansował na wyższe stanowisko sędziowskie, przysługuje zwrot kosztów przejazdu z miejsca zamieszkania do siedziby sądu, siedziby wydziału zamiejscowego lub siedziby ośrodka zamiejscowego utworzonego poza siedzibą sądu, ustalonych na zasadach obowiązujących przy ustalaniu wysokości należności przysługujących pracownikom z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju.”, b) dodaje się § 4 w brzmieniu: „§ 4. Zwrot kosztów, o których mowa w § 3, jednak nie przysługuje, jeżeli odległość od miejsca zamieszkania do siedziby sądu, siedziby wydziału zamiejscowego lub siedziby ośrodka zamiejscowego jest niższa niż 20 km lub jeżeli zmiana miejsca służbowego nastąpiła w wyniku orzeczenia kary dyscyplinarnej, o której mowa w art. 109 § 1 pkt 4, oraz orzeczenia sądu dyscyplinarnego o przeniesieniu sędziego na inne miejsce służbowe ze względu na powagę stanowiska.”; 31) w art. 98 § 6 otrzymuje brzmienie: „§ 6. Przepisów § 2–5 nie stosuje się do powołania sędziego na stanowisko podsekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości. W takim przypadku, na okres pełnienia tego stanowiska, sędziego deleguje się do Ministerstwa Sprawiedliwości na podstawie art. 77 § 1a; przepisu art. 77 § 2aa nie stosuje się.”; 32) art. 105 otrzymuje brzmienie: „Art. 105. Do sędziów w stanie spoczynku stosuje się odpowiednio przepisy art. 84 § 3 i art. 86.”; 33) w art. 108 § 2 otrzymuje brzmienie: „§ 2. W razie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego przed upływem terminu, o którym mowa w § 1, przedawnienie dyscyplinarne następuje z upływem pięciu lat od chwili popełnienia czynu.”; 34) w art. 109: a) w § 1 po pkt 2 dodaje się pkt 2a w brzmieniu: „2a) obniżenie wynagrodzenia zasadniczego sędziego o 5%–15% na okres od sześciu miesięcy do dwóch lat;”, b) § 3 otrzymuje brzmienie: „§ 3. Wymierzenie kary określonej w § 1 pkt 2–4 pociąga za sobą pozbawienie możliwości awansowania na wyższe stanowisko sędziowskie przez okres pięciu lat, niemożność udziału w tym okresie w kolegium sądu, orzekania w sądzie dyscyplinarnym oraz objęcia w sądzie funkcji prezesa sądu, wiceprezesa sądu, kierownika ośrodka zamiejscowego sądu.”; 35) w art. 114 po § 1 dodaje się § 1a w brzmieniu: „§ 1a. Minister Sprawiedliwości może żądać akt spraw sądowych prowadzonych przez sędziego przed żądaniem podjęcia czynności dyscyplinarnych przez rzecznika dyscyplinarnego wobec tego sędziego, gdy jest to celowe dla wszechstronnego zbadania sprawy i dla ustalenia istnienia podstaw do realizacji przez Ministra Sprawiedliwości uprawnienia określonego w § 1. Akta te podlegają ochronie takiej jak materiały zgromadzone podczas postępowania przygotowawczego. Do przekazania akt sprawy stosuje się odpowiednio art. 37g § 1a–1c.”; 36) w art. 151a: a) § 5 otrzymuje brzmienie: „§ 5. Minister Sprawiedliwości może delegować referendarza, za jego zgodą, do pełnienia czynności: 1) referendarza w innym sądzie na obszarze innej apelacji; 2) administracyjnych w Ministerstwie Sprawiedliwości lub innej jednostce organizacyjnej podległej Ministrowi Sprawiedliwości albo przez niego nadzorowanej; przepis art. 78 § 1b stosuje się odpowiednio.”, b) po § 5 dodaje się § 5a i 5b w brzmieniu: „§ 5a. Delegowanie, o którym mowa w § 5 pkt 1, może nastąpić na czas określony, nie dłuższy niż dwa lata, albo na czas nieokreślony. § 5b. Delegowanie, o którym mowa w § 5 pkt 2, może nastąpić wyłącznie na czas określony, nie dłuższy niż pięć lat. Minister Sprawiedliwości może w uzasadnionych przypadkach wydłużyć delegowanie referendarza sądowego na okres nie dłuższy niż kolejne pięć lat. Łączny okres delegowania nie może przekroczyć dziesięciu lat.”, c) § 7 otrzymuje brzmienie: „§ 7. W okresie delegowania, w przypadkach wskazanych w § 4–6, referendarz ma prawo do wynagrodzenia zasadniczego, przysługującego na jego stanowisku, oraz dodatku za wieloletnią pracę; przepisy art. 77 § 4 i 6 oraz art. 78 § 1, 1a i 3 stosuje się odpowiednio.”; 37) w art. 155e: a) § 2 otrzymuje brzmienie: „§ 2. Minister Sprawiedliwości może delegować asystenta sędziego, za jego zgodą, do pełnienia czynności: 1) asystenta sędziego w innym sądzie na obszarze innej apelacji; 2) administracyjnych w Ministerstwie Sprawiedliwości lub innej jednostce organizacyjnej podległej Ministrowi Sprawiedliwości albo przez niego nadzorowanej; przepis art. 78 § 1b stosuje się odpowiednio.”, b) po § 2 dodaje się § 2a i 2b w brzmieniu: „§ 2a. Delegowanie, o którym mowa w § 2 pkt 1, może nastąpić na czas określony, nie dłuższy niż dwa lata, albo na czas nieokreślony. § 2b. Delegowanie, o którym mowa w § 2 pkt 2, może nastąpić wyłącznie na czas określony, nie dłuższy niż pięć lat. Minister Sprawiedliwości może w uzasadnionych przypadkach wydłużyć delegowanie asystenta sędziego na okres nie dłuższy niż kolejne pięć lat. Łączny okres delegowania nie może przekroczyć dziesięciu lat.”; 38) w art. 162: a) § 2 otrzymuje brzmienie: „§ 2. Do zgłoszenia kandydata na ławnika dokonanego na karcie zgłoszenia dołącza się: 1) informację z Krajowego Rejestru Karnego uzyskaną przez zgłaszaną osobę; 2) oświadczenie kandydata, że nie jest prowadzone przeciwko niemu postępowanie o przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub przestępstwo skarbowe; 3) oświadczenie kandydata, że nie jest lub nie był pozbawiony władzy rodzicielskiej, a także że władza rodzicielska nie została mu ograniczona ani zawieszona; 4) oświadczenie kandydata, że nie zachodzi w stosunku do niego żadna z przesłanek wymienionych w art. 159; 5) zaświadczenie lekarskie o stanie zdrowia, wystawione przez lekarza podstawowej opieki zdrowotnej w rozumieniu przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, stwierdzające brak przeciwwskazań do wykonywania funkcji ławnika; 6) dwa zdjęcia zgodne z wymogami stosowanymi przy składaniu wniosku o wydanie dowodu osobistego.”, b) po § 2 dodaje się § 2a w brzmieniu: „§ 2a. Oświadczenia, o których mowa w § 2 pkt 2–4 są składane pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania.”; 39) dział IVa otrzymuje brzmienie: „DZIAŁ IVa Przetwarzanie danych osobowych oraz informatyzacja sądów Rozdział 1 Przetwarzanie danych osobowych


Art. 10. W ustawie z dnia 15 czerwca 2007 r. o lekarzu sądowym (Dz. U. Nr 123, poz. 849, z 2008 r. Nr 51, poz. 293 oraz z 2011 r. Nr 106, poz. 622) art. 7 i art. 8 otrzymują brzmienie: „Art. 7. 1. Tworzy się centralną listę lekarzy sądowych. 2. Centralna lista lekarzy sądowych jest prowadzona w systemie teleinformatycznym administrowanym i udostępnianym przez Ministra Sprawiedliwości. 3. Prezes sądu okręgowego prowadzi na centralnej liście lekarzy sądowych listę lekarzy sądowych dla obszaru właściwości danego sądu okręgowego. 4. Na centralnej liście lekarzy sądowych zamieszcza się: 1) imię i nazwisko lekarza sądowego; 2) numer PESEL lekarza sądowego; 3) numer telefonu lekarza sądowego; 4) numer prawa wykonywania zawodu lekarza sądowego; 5) informacje o specjalizacji lekarza sądowego, terminie rozpoczęcia i zakończenia wykonywania czynności lekarza sądowego; 6) informacje o miejscu, dniach i godzinach przyjęć lekarza sądowego; 7) adres poczty elektronicznej, na wniosek lekarza sądowego. 5. Prezes sądu okręgowego przekazuje listę lekarzy sądowych dla obszaru właściwości danego sądu okręgowego prezesom sądów rejonowych, prezesom sądów apelacyjnych oraz Pierwszemu Prezesowi Sądu Najwyższego, prokuraturze, komendom i komisariatom Policji, innym organom uprawnionym do prowadzenia dochodzeń oraz okręgowej radzie adwokackiej i radzie okręgowej izby radców prawnych, właściwym dla obszaru właściwości danego sądu okręgowego. 6. Minister Sprawiedliwości udostępnia sądom aktualne informacje z centralnej listy lekarzy sądowych za pośrednictwem systemu teleinformatycznego. 7. Minister Sprawiedliwości udostępnia również innym podmiotom za pośrednictwem systemu teleinformatycznego, informacje, o których mowa w ust. 4 pkt 1, 3 i 6. 8. Lekarz sądowy jest obowiązany niezwłocznie zgłosić prezesowi sądu okręgowego zmiany danych zamieszczonych na centralnej liście lekarzy sądowych. 9. Prezes sądu okręgowego dokonuje zmian danych zamieszczonych na centralnej liście lekarzy sądowych.


Art. 11. W ustawie z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2014 r. poz. 1415 i 1822) w art. 74 dodaje się ust. 4 w brzmieniu: „4. Delegowanie funkcjonariusza do instytucji krajowej może nastąpić wyłącznie na czas określony, nie dłuższy niż 5 lat. Dyrektor Generalny może w uzasadnionych przypadkach wydłużyć delegowanie funkcjonariusza na okres nie dłuższy niż kolejne 5 lat. Łączny okres delegowania nie może przekroczyć 10 lat.”.


Art. 12. 1. Łączny okres delegowania dla: 1) sędziów w rozumieniu art. 77 § 2aa ustawy zmienianej w art. 1, 2) referendarzy sądowych w rozumieniu art. 151a § 5b ustawy zmienianej w art. 1, 3) asystentów sędziów w rozumieniu art. 155e § 2b ustawy zmienianej w art. 1, 4) prokuratorów w rozumieniu art. 50 ust. 1aa ustawy zmienianej w art. 4, 5) pracowników sądów i prokuratury w rozumieniu art. 11a ust. 2a ustawy zmienianej w art. 7, 6) kuratorów zawodowych w rozumieniu art. 31 ust. 1a ustawy zmienianej w art. 8, 7) funkcjonariuszy Służby Więziennej w rozumieniu art. 74 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 11 – zaczyna swój bieg w dniu wejścia w życie ustawy. 2. Akty delegowania sędziów delegowanych do pełnienia czynności administracyjnych w Ministerstwie Sprawiedliwości lub innej jednostce organizacyjnej podległej Ministrowi Sprawiedliwości albo przez niego nadzorowanej oraz delegowanych do pełnienia czynności lub prowadzenia zajęć szkoleniowych w Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury wydane przed dniem wejścia w życie ustawy wygasają z upływem 5 lat od dnia jej wejścia w życie, chyba że wcześniej upłynie okres wskazany w akcie delegowania lub nastąpi odwołanie albo ustąpienie sędziego z delegowania. 3. Akty delegowania do Ministerstwa Sprawiedliwości referendarzy sądowych, asystentów sędziów, prokuratorów, kuratorów zawodowych, funkcjonariuszy Służby Więziennej oraz pracowników sądów i prokuratury wydane przed dniem wejścia w życie ustawy wygasają z upływem 5 lat od dnia jej wejścia w życie, chyba że wcześniej upłynie okres wskazany w akcie delegowania lub nastąpi odwołanie albo ustąpienie z delegowania.


Art. 13. 1. W terminie 2 lat od dnia wejścia w życie ustawy prezesi sądów okręgowych, prowadzący listy biegłych sądowych, listy mediatorów oraz listy lekarzy sądowych na dotychczasowych zasadach, są obowiązani dokonać wpisów danych biegłych sądowych, mediatorów oraz lekarzy sądowych odpowiednio na centralną listę biegłych sądowych, centralną listę mediatorów oraz centralną listę lekarzy sądowych. 2. Do czasu dokonania wpisów, o których mowa w ust. 1, pozostają w mocy listy lekarzy sądowych prowadzone zgodnie z przepisami dotychczasowymi.


Art. 14. 1. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 20 pkt 6 i 8 i art. 32c § 3 ustawy zmienianej w art. 1, art. 58 ustawy zmienianej w art. 2, art. 23a i art. 53 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 3, art. 11020 ust. 2 i art. 123 ustawy zmienianej w art. 5, zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych, wydanych na podstawie art. 20 pkt 6, 8, 9–11 i art. 32c § 3 ustawy zmienianej w art. 1 oraz art. 23a ustawy zmienianej w art. 3, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż przez okres 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. 2. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 78 § 5 ustawy zmienianej w art. 1 i art. 50 ust. 10 ustawy zmienianej w art. 4, zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych, wydanych na podstawie art. 78 § 5 ustawy zmienianej w art. 1, oraz art. 50 ust. 10 ustawy zmienianej w art. 4, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż przez okres 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.


Art. 15. Odwołania od zmiany podziału czynności sędziego skutkującej zmianą zakresu jego obowiązków, wniesione przed dniem wejścia w życie ustawy na podstawie art. 22a § 5 ustawy zmienianej w art. 1, podlegają rozpatrzeniu na podstawie przepisów dotychczasowych.


Art. 16. Do postępowań dyscyplinarnych wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.


Art. 17. Zgromadzenia ogólne sędziów okręgu utworzone na podstawie przepisów dotychczasowych działają w dotychczasowym składzie do czasu upływu kadencji ich obecnych członków.


Art. 175a. § 1. Minister Sprawiedliwości przetwarza dane osobowe: 1) sędziów i sędziów w stanie spoczynku, 2) referendarzy sądowych, asystentów sędziów, dyrektorów sądów oraz ich zastępców, kuratorów zawodowych, urzędników oraz innych pracowników sądów, 3) biegłych sądowych, lekarzy sądowych, mediatorów oraz ławników, 4) kandydatów na stanowiska wymienione w pkt 1 i 2 – w zakresie niezbędnym do prawidłowego realizowania obowiązków i praw pracodawcy wynikających ze stosunku pracy albo innych stosunków służbowych lub realizacji zadań z zakresu nadzoru administracyjnego nad działalnością administracyjną sądów. § 2. Minister Sprawiedliwości przetwarza dane stron, pełnomocników uczestników postępowań sądowych i innych osób uczestniczących w postępowaniach sądowych, zawarte w centralnych systemach teleinformatycznych obsługujących postępowanie sądowe lub sądy, na podstawie art. 175d § 1, oraz w rejestrach prowadzonych na podstawie przepisów odrębnych, w czasie niezbędnym do realizacji zadań wymienionych w art. 175d § 1 ustawy. § 3. Minister Sprawiedliwości, w ramach sprawowanego przez siebie nadzoru zewnętrznego nad sądami oraz w związku z uprawnieniem, o którym mowa w art. 114 § 1, może zbierać i wykorzystywać niezbędne informacje zawierające dane osobowe, oraz przetwarzać je w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1182 i 1662) także bez wiedzy i zgody osoby, której dane dotyczą. Dane, o których mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, mogą być zbierane i przetwarzane przez Ministra Sprawiedliwości wyłącznie, gdy jest to niezbędne ze względu na zakres lub charakter prowadzonego postępowania lub przeprowadzanych czynności. § 4. Minister Sprawiedliwości jest administratorem systemów teleinformatycznych służących do przetwarzania danych osobowych, o których mowa w § 1 i 2. Do przetwarzania danych osobowych, o których mowa w § 1 i 2, nie stosuje się art. 40 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych. § 5. Minister Sprawiedliwości ma dostęp do centralnych baz danych sądów i sądowych systemów teleinformatycznych w zakresie wykonywania zadań określonych w ustawie.


Art. 175b. Prezes sądu apelacyjnego i prezes sądu okręgowego przetwarzają dane osobowe: 1) sędziów i sędziów w stanie spoczynku, 2) referendarzy sądowych, asystentów sędziów, dyrektorów sądów oraz ich zastępców, kuratorów zawodowych, urzędników oraz innych pracowników sądów, 3) biegłych sądowych, lekarzy sądowych, mediatorów oraz ławników, 4) kandydatów na stanowiska wymienione w pkt 1 i 2 – w zakresie niezbędnym do prawidłowego realizowania obowiązków i praw wynikających ze stosunków służbowych lub realizacji zadań z zakresu nadzoru administracyjnego nad działalnością administracyjną sądów.


Art. 175c. Minister Sprawiedliwości wymienia dane dotyczące sędziów w stanie spoczynku, w zakresie określonym w art. 68a ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, w ramach Systemu Elektronicznej Wymiany Informacji dotyczących Zabezpieczenia Społecznego, o którym mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącym wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. UE L 284 z 30.10.2009, str. 1, z późn. zm.), za pośrednictwem punktu kontaktowego prowadzonego przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Rozdział 2 Informatyzacja sądów


Art. 175d. § 1. Minister Sprawiedliwości wykonuje zadania z zakresu informatyzacji sądów polegające na projektowaniu, wdrażaniu, eksploatacji, integracji, rozwoju i udostępnianiu systemów teleinformatycznych obsługujących postępowanie sądowe lub sądy, zabezpieczaniu danych osobowych przetwarzanych w tych systemach, koordynowaniu tych działań oraz zapewnieniu możliwości wymiany danych pomiędzy tymi systemami, w szczególności: 1) administruje systemem teleinformatycznym, w którym jest prowadzona centralna lista mediatorów, i udostępnia ten system; 2) administruje systemem teleinformatycznym, w którym jest prowadzona centralna lista biegłych sądowych, i udostępnia ten system; 3) administruje systemem teleinformatycznym, w którym jest prowadzona centralna lista lekarzy sądowych, i udostępnia ten system; 4) administruje systemem teleinformatycznym zapewniającym transkrypcję zapisu dźwięku z przebiegu posiedzenia jawnego i udostępnia ten system sądom; 5) administruje systemem teleinformatycznym zapewniającym sądom możliwość przechowywania i zabezpieczania akt spraw sądowych prowadzonych w całości lub w części w postaci elektronicznej i udostępnia ten system sądom; 6) administruje systemem teleinformatycznym, w którym jest prowadzony zbiór orzeczeń przesłanych przez prezesów sądów, i udostępnia ten system; 7) umożliwia identyfikację uczestników postępowań i ich pełnomocników w systemach teleinformatycznych obsługujących postępowanie sądowe lub sądy, jeżeli przepis szczególny tak stanowi; 8) świadczy usługi certyfikacyjne w rozumieniu art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym (Dz. U. z 2013 r. poz. 262 oraz z 2014 r. poz. 1662). § 2. Minister Sprawiedliwości może w celu określonym w § 1 utworzyć w sądzie apelacyjnym lub jednostce organizacyjnej podległej Ministrowi Sprawiedliwości lub przez niego nadzorowanej system teleinformatyczny lub bazę danych w rozumieniu ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o ochronie baz danych (Dz. U. Nr 128, poz. 1402, z późn. zm.[4])). § 3. Minister Sprawiedliwości może przekazać jednostce organizacyjnej podległej Ministrowi Sprawiedliwości lub przez niego nadzorowanej wykonywanie zadań z zakresu informatyzacji postępowania sądowego lub sądów. § 4. Minister Sprawiedliwości może wyznaczyć sąd lub sądy do wykonywania zadań wymienionych w § 1.


Art. 175e. § 1. Prezes sądu przekazuje sądowi wyznaczonemu na podstawie art. 175d § 4 treść orzeczeń za pośrednictwem systemu teleinformatycznego. § 2. Zbiór orzeczeń, o których mowa w art. 175d § 1 pkt 6, jest prowadzony i udostępniany w systemie teleinformatycznym przez sąd wyznaczony na podstawie art. 175d § 4. § 3. Minister Sprawiedliwości określa, w drodze rozporządzenia, kategorie spraw i rodzaje orzeczeń, podlegających obowiązkowemu udostępnieniu w Biuletynie Informacji Publicznej sądu, o którym mowa w § 1, oraz sposób i tryb ich anonimizacji i udostępniania, mając na względzie konieczność zapewnienia szerokiego dostępu do orzecznictwa sądów powszechnych i zapewnienia funkcji informacyjnej publikowanych orzeczeń oraz ochronę prywatności uczestników postępowań sądowych, a także konieczność właściwego zabezpieczenia informacji przed ich utratą, zniekształceniem, nieuprawnionym dostępem do nich, ich usunięciem lub inną nieuprawnioną zmianą i zapewnienia rozpoznawalności dokonanych zmian lub usunięć i identyfikacji osób dokonujących tych czynności oraz minimalne wymagania dla systemów teleinformatycznych używanych do realizacji zadań publicznych, określone w odrębnych przepisach.


Art. 175f. § 1. Tworzy się centralną listę biegłych sądowych. § 2. Centralna lista biegłych sądowych jest prowadzona w systemie teleinformatycznym administrowanym i udostępnianym przez Ministra Sprawiedliwości. § 3. Prezes sądu okręgowego prowadzi w ramach centralnej listy biegłych sądowych listę biegłych dla obszaru właściwości danego okręgu sądowego. § 4. Na centralnej liście biegłych sądowych zamieszcza się: 1) imię i nazwisko biegłego sądowego; 2) numer PESEL biegłego sądowego; 3) numer telefonu biegłego sądowego; 4) adres do korespondencji biegłego sądowego; 5) sąd okręgowy, przy którym biegły sądowy został ustanowiony; 6) termin, do którego biegły sądowy został ustanowiony; 7) dane dotyczące specjalizacji biegłego sądowego; 8) informacje o opiniach sporządzonych przez biegłego sądowego; 9) adres poczty elektronicznej, na wniosek biegłego sądowego. § 5. Minister Sprawiedliwości udostępnia sądom aktualne informacje z centralnej listy biegłych sądowych za pośrednictwem systemu teleinformatycznego. § 6. Minister Sprawiedliwości udostępnia również innym podmiotom informacje, o których mowa w § 4 pkt 1 i 5–7, za pośrednictwem systemu teleinformatycznego. § 7. Biegły sądowy jest obowiązany niezwłocznie zgłosić prezesowi sądu okręgowego zmiany danych zamieszczonych na centralnej liście biegłych sądowych. § 8. Minister Sprawiedliwości określa, w drodze rozporządzenia, tryb i sposób prowadzenia centralnej listy biegłych sądowych oraz udostępniania danych zamieszczonych na tej liście, uwzględniając potrzebę zapewnienia wiarygodnej informacji o biegłych sądowych oraz potrzebę efektywnego wyszukiwania takich biegłych.