Art. 27c. Jeżeli oferent, którego oferta została wybrana, przedstawił nieprawdziwe dane, uchyla się od zawarcia umowy lub nie wnosi wymaganego zabezpieczenia należytego wykonania umowy, zamawiający wybiera tę spośród pozostałych ofert, która uzyskała najwyższą liczbę punktów, chyba że złożono tylko dwie ważne oferty lub upłynął termin, o którym mowa w art. 40 ust. 1."; 18) w art. 29 skreśla się ust. 2; 19) w art. 30 skreśla się ust. 2 oraz oznaczenie ust. 1; 20) skreśla się art. 31; 21) w art. 33: a) w ust. 3 skreśla się wyrazy "ust. 1", b) ust. 6 otrzymuje brzmienie: "6. Po upływie terminu, o którym mowa w ust. 4, zamawiający zaprasza do składania ofert dostawców lub wykonawców, którzy zgłosili zainteresowanie udziałem w przetargu, nie mniej jednak niż: 1) dwóch - w przypadku określonym w art. 32 pkt 1, 2) czterech - w przypadku określonym w art. 32 pkt 2.", c) skreśla się ust. 7; 22) w art. 35: a) po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu: "2a. Kosztorys inwestorski stanowi podstawę do określania wartości szacunkowej zamówienia na roboty budowlane.", b) ust. 3 otrzymuje brzmienie: "3. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji określi, w drodze rozporządzenia: 1) metody i podstawy sporządzania kosztorysu inwestorskiego, 2) kosztorysowe normy nakładów rzeczowych, ceny jednostkowe robót budowlanych oraz ceny czynników produkcji dla potrzeb sporządzania kosztorysu inwestorskiego.", c) ust. 4 otrzymuje brzmienie: "4. Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, dla poszczególnych rodzajów zamówień, wzory formularzy specyfikacji istotnych warunków zamówienia oraz dodatkowe informacje, które muszą zawierać te formularze."; 23) w art. 36 w ust. 1 zdanie drugie otrzymuje brzmienie: "Zamawiający zobowiązany jest niezwłocznie udzielić wyjaśnień, chyba że prośba o wyjaśnienie specyfikacji wpłynęła do zamawiającego na mniej niż 6 dni przed terminem otwarcia ofert."; 24) w art. 37: a) ust. 1 otrzymuje brzmienie: "1. Ofertę sporządza się w języku polskim, z zachowaniem formy pisemnej pod rygorem nieważności.", b) dodaje się ust. 3 w brzmieniu: "3. Każdy oferent może złożyć jedną ofertę."; 25) art. 38 otrzymuje brzmienie: "Art. 38. 1. Ofertę złożoną po terminie zwraca się bez otwierania po upływie terminu przewidzianego na wniesienie protestu. 2. Wyznaczony przez zamawiającego termin składania ofert nie może być krótszy niż: 1) 6 tygodni od dnia ogłoszenia przetargu nieograniczonego, 2) 4 tygodnie od daty wysłania zaproszeń w przetargu ograniczonym. 3. Zamawiający może wyznaczyć termin składania ofert krótszy niż określony w ust. 2, jednakże nie krótszy niż 3 tygodnie, jeżeli: 1) wyznaczenie terminu, o którym mowa w ust. 2, uniemożliwiłoby udzielenie i wykonanie zamówienia w danym roku budżetowym, 2) wyznaczenie terminu, o którym mowa w ust. 2, mogło spowodować powstanie szkody w znacznych rozmiarach, 3) uprzednio przeprowadzone postępowanie przetargowe w tej samej sprawie nie doprowadziło do zawarcia umowy, 4) przedmiotem zamówienia są dostawy, usługi lub roboty budowlane powszechnie dostępne o ustalonych standardach jakościowych. 4. W postępowaniu o zamówienie publiczne, którego wartość przekracza 50 000 ECU skrócenie terminu możliwe jest w okolicznościach określonych w ust. 3, za wcześniejszą zgodą Prezesa Urzędu."; 26) w art. 40 w ust. 1 liczbę "90" zastępuje się liczbą "45"; 27) w art. 41: a) ust. 2 otrzymuje brzmienie: "2. Wadium może być wnoszone w pieniądzu, poręczeniach oraz gwarancjach bankowych, gwarancjach ubezpieczeniowych, zastawach na papierach wartościowych emitowanych lub gwarantowanych przez Skarb Państwa,a za zgodą zamawiającego - w akcjach dopuszczonych do publicznego obrotu i notowań giełdowych lub wekslach.", b) po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu: "2a. Wadium wniesione w pieniądzu zamawiający przechowuje na rachunku bankowym."; 28) art. 42 otrzymuje brzmienie: "Art. 42. 1. Zamawiający zobowiązany jest niezwłocznie zwrócić wadium, jeżeli: 1) upłynął termin określony w art. 40 ust. 1, 2) zawarto umowę i wniesiono zabezpieczenie należytego wykonywania umowy, 3) zamawiający unieważnił przetarg. 2. Zamawiający zobowiązany jest zwrócić wadium, w ciągu 3 dni od zgłoszenia pisemnego wniosku przez dostawcę lub wykonawcę: 1) który wycofał ofertę przed upływem terminu do składania oferty, 2) którego oferta została uznana za nieważną, a dostawca lub wykonawca nie skorzystał z prawa do wniesienia protestu. 3. Jeżeli wadium wniesiono w pieniądzu zamawiający zwraca je wraz z odsetkami wynikającymi z umowy rachunku bankowego, na którym było ono przechowywane, pomniejszonym o koszty prowadzenia rachunku oraz prowizji bankowej za przelew pieniędzy na rachunek oferenta. 4. Oferent, którego oferta została wybrana, traci wadium na rzecz zamawiającego, w przypadku gdy: 1) odmówi podpisania umowy na warunkach określonych w ofercie, 2) odmówi wniesienia zabezpieczenia należytego wykonania umowy, 3) zawarcie umowy stało się niemożliwe z winy oferenta, 4) przedstawił w ofercie dane nieprawdziwe."; 29) skreśla się art. 45; 30) skreśla się art. 46; 31) art. 48 otrzymuje brzmienie: "Art. 48. 1. Przy dokonywaniu wyboru oferty stosuje się wyłącznie zasady i kryteria określone w zaproszeniu do udziału w postępowaniu albo specyfikacji istotnych warunków zamówienia.", 2. Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady ustalania kryteriów oceny i wyboru ofert przy udzielaniu zamówień publicznych."; 32) w art. 50: a) w ust. 1 wyrazy "O wyborze oferty" zastępuje się wyrazami "O wyniku przetargu", b) w ust. 2 po wyrazach "w siedzibie zamawiającego" dodaje się wyrazy "oraz wysyła się do uczestników postępowania"; 33) w art. 51 w ust. 1 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się wyrazy "nie później jednak niż przed upływem terminu związania ofertą, chyba że zachodzą przesłanki określone w art. 27b ust. 1 pkt 5."; 34) skreśla się art. 52; 35) w art. 54 w pkt 3 kropkę zastępuje się przecinkiem i po tym punkcie dodaje się pkt 4 w brzmieniu: "4) przedmiotem zamówienia jest zaprojektowanie i wykonanie robót budowlanych."; 36) art. 55 otrzymuje brzmienie: "Art. 55. Do przetargu dwustopniowego stosuje się przepisy art. 35 ust. 1, art. 36 i 37, art. 38 z wyjątkiem ust. 2 pkt 2, art. 39-43, art. 44 ust. 1 oraz art. 47-51."; 37) w art. 56 skreśla się ust. 3; 38) art. 63 otrzymuje brzmienie: "Art. 63. Negocjacje z zachowaniem konkurencji to tryb udzielenia zamówienia publicznego, w którym zamawiający negocjuje warunki umowy w sprawie zamówienia z odpowiednią, zapewniającą konkurencję, liczbą dostawców lub wykonawców, nie mniejszą niż dwóch."; 39) w art. 64 skreśla się pkt 1; 40) art. 65 otrzymuje brzmienie: "Art. 65. 1. Zamawiający zaprasza do udziału w negocjacjach z zachowaniem konkurencji wysyłając zaproszenie do co najmniej 2 oferentów. Jeżeli wartość zamówienia przekracza równowartość kwoty 200 000 ECU zamawiający ogłasza informację o zaproszeniu w Biuletynie Zamówień Publicznych. 2. Negocjacje z zachowaniem konkurencji mogą być poprzedzone wysłaniem do dostawców lub wykonawców zaproszenia do składania ofert wstępnych."; 41) w art. 66 ust. 4 otrzymuje brzmienie: "4. Do negocjacji z zachowaniem konkurencji stosuje się odpowiednio przepisy art. 30, art. 37, art. 47-51 oraz art. 59."; 42) w art. 68 dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i dodaje się ust. 2 i 3 w brzmieniu: "2. Zapytanie o cenę, którego wartość przekracza kwotę, o której mowa w art. 15 ust. 1, powinno zawierać: 1) określenie przedmiotu zamówienia łącznie z wyszczególnieniem wszelkich dodatkowych usług, które mają być wykonane w ramach umowy, 2) informację o dokumentach, jakie mają dostarczyć dostawcy i wykonawcy w celu potwierdzenia spełnienia wymaganych warunków, 3) określenie terminu wykonania umowy, 4) opis odpowiednich części zamówienia, jeżeli dopuszczalne jest składanie ofert częściowych, 5) określenie miejsca i terminu składania ofert, 6) wysokość zabezpieczenia należytego wykonania umowy - jeżeli zamawiający wymaga jego wniesienia. 3. Jeżeli wartość zamówienia przekracza równowartość kwoty 200 000 ECU zamawiający ogłasza informację o zapytaniu o cenę w Biuletynie Zamówień Publicznych."; 43) art. 69 otrzymuje brzmienie: "Art. 69. 1. Każdy z dostawców lub wykonawców może zaproponować tylko jedną cenę i nie może jej zmienić. Nie prowadzi się żadnych negocjacji w sprawie ceny. 2. Zamawiający udziela zamówienia dostawcy lub wykonawcy, który zaoferował najniższą cenę. 3. Jeżeli nie można dokonać wyboru najkorzystniejszej oferty ze względu na to, że zostały złożone oferty o takiej samej cenie, zamawiający wzywa oferentów, którzy złożyli te oferty do złożenia ofert dodatkowych. 4. Jeżeli wartość zamówienia przekracza równowartość kwoty 20 000 ECU zamawiający zawiadamia niezwłocznie o wyborze oferty pozostałych oferentów, wskazując nazwę i siedzibę tego, którego ofertę wybrano, oraz cenę. 5. Jeżeli informacja o zapytaniu o cenę opublikowana została w Biuletynie Zamówień Publicznych, zawiadomienie, o którym mowa w ust. 4, publikuje się w Biuletynie."; 44) w art. 71: a) w ust. 1: - w pkt 1 wyrazy "15% wartości" zastępuje się wyrazami "20% wartości", - w pkt 7 wyrazy "1 000 ECU" zastępuje się wyrazami "3 000 ECU", b) po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu: "1a. Jeżeli wartość zamówienia przekracza równowartość kwoty 20 000 ECU zastosowanie trybu zamówienia z wolnej ręki wymaga zatwierdzenia przez Prezesa Urzędu.", c) dodaje się ust. 3 w brzmieniu: "3. Zamówienie publiczne na twórcze prace projektowe oraz na prace z zakresu działalności twórczej w dziedzinie kultury i sztuki o wartości przekraczającej 100 000 ECU udziela się w trybie zamówienia z wolnej ręki poprzedzonego konkursem z zachowaniem przepisu ust. 2."; 45) w art. 72 dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i dodaje się ust. 2-4 w brzmieniu: "2. Umowa w sprawie zamówienia publicznego jest nieważna, jeżeli w postępowaniu o zamówienie publiczne poprzedzającym jej zawarcie doszło do naruszenia przepisów, określonych w ustawie lub aktach wykonawczych wydanych na jej podstawie, i jeżeli to naruszenie miało wpływ na wynik postępowania o udzielenie zamówienia publicznego. W szczególności umowa w sprawie zamówienia publicznego jest nieważna, jeżeli zamawiający: 1) nie dopełnił obowiązku zamieszczenia ogłoszenia w Biuletynie Zamówień Publicznych, 2) udzielił zamówienia bez uzyskania wymaganej decyzji administracyjnej, 3) dokonał wyboru oferty z rażącym naruszeniem ustawy, 4) zawarł umowę bez wymaganej zgody przed ostatecznym rozstrzygnięciem protestu. 3. Umowa w sprawie zamówienia publicznego jest nieważna w części wykraczającej poza określenie przedmiotu zamówienia zawarte odpowiednio w specyfikacji istotnych warunków zamówienia lub zaproszeniu. 4. W przypadkach określonych w ust. 2-3 Prezes Urzędu może wystąpić do sądu o stwierdzenie nieważności umowy w sprawie zamówienia publicznego w całości lub w części."; 46) art. 73 otrzymuje brzmienie: "Art. 73. Umowy w sprawach zamówień publicznych nie mogą być zawierane na czas nieoznaczony. Zawarcie umowy na czas dłuższy niż 3 lata wymaga wcześniejszej zgody Prezesa Urzędu."; 47) art. 74 otrzymuje brzmienie: "Art. 74. Umowy w sprawach zamówień publicznych, o wartości powyżej 3 000 ECU, wymagają pod rygorem nieważności zachowania formy pisemnej, chyba że przepisy odrębne wymagają innej formy szczególnej."; 48) w art. 75: a) ust. 2 otrzymuje brzmienie: "2. Zabezpieczenie należytego wykonania umowy może być wnoszone w pieniądzu, obligacjach państwowych, poręczeniach oraz gwarancjach bankowych, gwarancjach ubezpieczeniowych, zastawach na papierach wartościowych emitowanych lub gwarantowanych przez Skarb Państwa, a za zgodą zamawiającego - w akcjach dopuszczonych do obrotu i notowań giełdowych lub wekslach oraz poręczeniach osób fizycznych lub osób prawnych. Zabezpieczenie należytego wykonania umowy nie może przekraczać dwukrotnej wartości zastrzeżonych kar umownych lub 10% wartości zamówienia.", b) po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu: "2a. Jeżeli zabezpieczenie należytego wykonania umowy wniesiono w pieniądzu zamawiający zwraca je wraz z odsetkami wynikającymi z umowy rachunku bankowego, na którym było ono przechowywane, pomniejszonym o koszty prowadzenia rachunku oraz prowizji bankowej za przelew pieniędzy na rachunek dostawcy lub wykonawcy.", c) ust. 3 otrzymuje brzmienie: "3. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wartość zamówień, co do których konieczne jest zabezpieczenie należytego wykonania umowy, wysokość zabezpieczenia oraz szczegółowe zasady jego zwrotu."; 49) skreśla się art. 78; 50) w art. 81 dodaje się ust. 3 w brzmieniu: "3. Wniesienie protestu przerywa bieg terminu związania ofertą."; 51) w art. 84 dodaje się ust. 5 w brzmieniu: "5. O powtórzeniu czynności zamawiający informuje niezwłocznie wszystkich dostawców i wykonawców."; 52) w art. 86 po ust. 2 dodaje się ust. 3 w brzmieniu: "3. Złożenie odwołania w polskim urzędzie pocztowym jest równoznaczne z wniesieniem go do Prezesa Urzędu."; 53) po art. 86 dodaje się art. 86a w brzmieniu: "Art. 86a. 1. Od odwołania pobiera się wpis. Wysokość wpisu nie może przekraczać kosztów postępowania. 2. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wysokość oraz szczegółowe zasady pobierania wpisu."; 54) w art. 88 dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i dodaje się ust. 2-4 w brzmieniu: "2. Arbiter przy rozpatrywaniu odwołania pełni swą funkcję z najwyższą starannością w sposób bezstronny; nie jest reprezentantem żadnego z uczestników postępowania ani też Prezesa Urzędu. 3. Arbiter podlega ochronie prawnej przewidzianej dla funkcjonariuszy publicznych. 4. Jeżeli zachodzą okoliczności uniemożliwiające wykonanie przez arbitra jego obowiązku Prezes Urzędu wzywa uczestnika postępowania do wyznaczenia w określonym terminie, innego arbitra albo, jeżeli jest to osoba przez niego wyznaczona, wyznacza innego arbitra."; 55) po art. 89 dodaje się art. 89a w brzmieniu: "Art. 89a. 1. Odwołujący się może cofnąć odwołanie. 2. W razie cofnięcia odwołania przed rozprawą, odwołującemu zwraca się połowę wpisu."; 56) w art. 90: a) w ust. 1 wyrazy "od jego złożenia" zastępuje się wyrazami "od jego doręczenia", b) ust. 3 otrzymuje brzmienie: "3. Uwzględniając odwołanie zespół arbitrów może nakazać dokonanie lub powtórzenie czynności zamawiającego albo ją unieważnić, z wyjątkiem podpisania umowy w sprawie zamówienia publicznego."; 57) po art. 91 dodaje się art. 91a w brzmieniu: "Art. 91a. Uczestnikom postępowania przysługuje skarga do sądu powszechnego na zasadach określonych w Kodeksie postępowania cywilnego. Skargę wnosi się do sądu w ciągu tygodnia od dnia doręczenia orzeczenia.".


Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy o zamówieniach publicznych

Art. 3. Postępowania o udzielenie zamówienia publicznego wszczęte przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy prowadzone są na zasadach dotychczasowych, z wyjątkiem unieważnienia postępowania oraz formy zawarcia umowy, do których stosuje się przepisy niniejszej ustawy.


Art. 4. Umowy w sprawach zamówień publicznych zawarte przed dniem wejścia w życie ustawy pozostają w mocy, z tym że rozszerzenie ich zakresu przedmiotowego lub zmiana stron umowy nie są możliwe.


Art. 5. Dotychczasowe przepisy wykonawcze zachowują moc do czasu wydania nowych przepisów wykonawczych, jeżeli nie są sprzeczne z niniejszą ustawą.


Art. 6. Prezes Rady Ministrów ogłosi w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej jednolity tekst ustawy z dnia 10 czerwca 1994 r. o zamówieniach publicznych, z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem wydania jednolitego tekstu.


Art. 7. Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z tym że przepisy art. 15 ust. 2, art. 19 ust. 1 pkt 3, art. 38 i art. 71 ust. 1 pkt 7 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu ustalonym niniejszą ustawą wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.


Ustawa z dnia 19 lutego 1998 r. o zasadach użycia Sił Zbrojnych poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej w 1998 r.

Art. 1. Ustawa określa zasady użycia poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej związków taktycznych, oddziałów i pododdziałów wydzielonych z Sił Zbrojnych, zwanych dalej "jednostkami wojskowymi".


Art. 2. Jednostki wojskowe mogą być użyte poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej w celu utrzymania międzynarodowego pokoju, przeciwdziałania zagrożeniu bezpieczeństwa, aktom terroryzmu oraz w celu niesienia pomocy humanitarnej.


Art. 3. O użyciu jednostek wojskowych poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej wydaje postanowienie na wniosek Rady Ministrów. Postanowienie Prezydenta wymaga kontrasygnaty Prezesa Rady Ministrów.


Art. 4. Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określi: 1) szczegółowe zasady finansowania działań jednostek wojskowych poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej i pokrywania kosztów ubezpieczeń, świadczeń odszkodowawczych oraz świadczeń rentowych dla żołnierzy pełniących służbę w tych jednostkach, 2) szczegółowe uprawnienia i obowiązki żołnierzy pełniących służbę w jednostkach wojskowych poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, wynikające z obowiązujących ustaw.


Art. 5. Przepisy ustawy stosuje się także do żołnierzy Sił Zbrojnych pełniących służbę poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej w dniu wejścia w życie ustawy.


Art. 6. Przepisy ustawy nie dotyczą użycia Sił Zbrojnych poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie ratyfikowanych umów międzynarodowych.


Art. 7. Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia i obowiązuje do dnia 31 grudnia 1998 r.


Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o finansowaniu dróg publicznych

Art. 1. 1. Ustawa reguluje ogólne zasady finansowania budowy, modernizacji, utrzymania i ochrony dróg publicznych oraz zarządzania nimi. 2. Przepisy ustawy nie mają zastosowania do autostrad płatnych budowanych i eksploatowanych na zasadach określonych przepisami o autostradach płatnych.


Art. 10. W ustawie z dnia 24 listopada 1995 r. o zmianie zakresu działania niektórych miast oraz o miejskich strefach usług publicznych (Dz.U. z 1997 r. Nr 36, poz. 224) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 2 ust. 3 otrzymuje brzmienie: "3. Gminy, o których mowa w art. 1 pkt 1 i 2, przejmują od wojewodów, do prowadzenia jako zadania własne, zadania określone w art. 2 ust. 3 pkt 1 lit. b) i pkt 2 lit. b) ustawy z dnia ... o finansowaniu dróg publicznych (Dz.U. Nr ..., poz. ...), a także w art. 22 ust. 1 pkt 1 i w art. 40 ust. 1, 2 i 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. Nr 14, poz. 60, z 1988 r. Nr 19, poz. 132, z 1989 r. Nr 35, poz. 192, z 1990 r. Nr 34, poz. 198, z 1991 r. Nr 75, poz. 332, z 1993 r. Nr 47, poz. 212, z 1994 r. Nr 127, poz. 627 oraz z 1997 r. Nr 6, poz. 31 i Nr ..., poz. ...)."; 2) w art. 5: a) w ust. 1 pkt 3 otrzymuje brzmienie: "3) art. 2 ust. 3 pkt 1 lit. a) i pkt 2 lit. a) ustawy z dnia ... o finansowaniu dróg publicznych (Dz.U. Nr ..., poz. ...),", b) w ust. 2 skreśla się wyrazy "i 3".


Art. 11. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1998 r., z wyjątkiem wchodzących w życie z dniem ogłoszenia: 1) art. 3, art. 4 i art. 9, które mają zastosowanie do projektów ustaw budżetowych począwszy od projektu na 1998 r., 2) art. 7 pkt 3 i 5, które stosuje się do wydania aktów wykonawczych do ustawy, o której mowa w art. 7.


Art. 2. 1. Zadania w zakresie budowy, modernizacji, utrzymania i ochrony dróg oraz zarządzania nimi finansowane są przez: 1) Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej, za pośrednictwem Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych, w odniesieniu do: a) dróg krajowych poza granicami miast, w których przewodniczącym zarządu jest prezydent miasta, b) odcinków dróg krajowych o przeważającym ruchu tranzytowym i obwodnic położonych w granicach miast, w których przewodniczącym zarządu jest prezydent miasta, 2) wojewodę, w odniesieniu do: a) dróg wojewódzkich poza granicami miast, b) dróg wojewódzkich w granicach miast, z wyłączeniem dróg, o których mowa w ust. 3 pkt 1 lit. b), c) dróg krajowych w granicach miast, w których przewodniczącym zarządu jest prezydent miasta, z wyłączeniem dróg, o których mowa w pkt 1 lit. b), wyłącznie w zakresie budowy i modernizacji, d) dróg krajowych w granicach miast, w których przewodniczącym zarządu jest prezydent miasta, z wyłączeniem dróg, o których mowa w pkt 1 lit. b) oraz dróg, o których mowa w ust. 3 pkt 2 lit. b), wyłącznie w zakresie utrzymania i ochrony. 2. Zadania w zakresie finansowania budowy, modernizacji, utrzymania i ochrony dróg gminnych i lokalnych miejskich oraz dróg, o których mowa w ust. 3 pkt 1 lit. b) i pkt 2 lit. b) oraz zarządzania nimi, jako zadania własne, finansowane są z budżetów gmin. 3. Zadania w zakresie finansowania budowy, modernizacji, utrzymania i ochrony dróg, w granicach miast, określonych przepisami o zmianie zakresu działania niektórych miast oraz o miejskich strefach usług publicznych oraz zarządzania nimi, finansowane są przez gminę, w odniesieniu do: 1) dróg wojewódzkich w granicach miast, jako: a) zadania zlecone, wyłącznie w zakresie budowy i modernizacji, b) zadania własne, wyłącznie w zakresie utrzymania i ochrony, 2) dróg krajowych w granicach miast, z wyłączeniem dróg, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b) oraz autostrad i dróg ekspresowych, jako: a) zadania zlecone, wyłącznie w zakresie budowy i modernizacji, b) zadania własne, wyłącznie w zakresie utrzymania i ochrony. 4. Zadania w zakresie budowy, modernizacji, utrzymania i ochrony dróg zakładowych oraz zarządzania nimi finansowane są ze środków podmiotów zarządzających tymi drogami. 5. Budowa, modernizacja, utrzymanie i ochrona dróg publicznych mogą być realizowane przy udziale środków rzeczowych i pieniężnych świadczonych przez osoby fizyczne i osoby prawne, krajowe i zagraniczne oraz jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej.


Art. 3. 1. Wydatki związane z budową, modernizacją, utrzymaniem i ochroną dróg, o których mowa w art. 2 ust. 1, oraz zarządzaniem nimi, ustala się w ustawie budżetowej w wysokości nie mniejszej niż 30% planowanych na dany rok wpływów z podatku akcyzowego od paliw silnikowych. 2. Subwencję drogową w pełni rekompensującą gminom utracone dochody z tytułu częściowej likwidacji podatku od środków transportowych, ustala się w ustawie budżetowej w wysokości nie mniejszej niż 6,66% planowanych na dany rok wpływów z podatku akcyzowego od paliw silnikowych.


Art. 4. 1. Środki finansowe, o których mowa w art. 3 ust. 1, przeznacza się na finansowanie: 1) dróg krajowych, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 1, w wysokości 54%, 2) dróg krajowych, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c), w wysokości 14%, 3) dróg krajowych i wojewódzkich, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. a), b) i d), w wysokości 32%. 2. Środki finansowe, o których mowa w ust. 1, mogą być również przeznaczone na finansowanie zadań w zakresie zwiększenia bezpieczeństwa ruchu drogowego, wynikających z przepisów o drogach publicznych. 3. Rada Ministrów może zmienić, w drodze rozporządzenia, wysokość środków przeznaczonych na finansowanie dróg, o których mowa w ust. 1, w granicach do pięciu punktów procentowych. 4. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób podziału na województwa środków finansowych przeznaczonych na drogi, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. a), b) i d). 5. Minister Transportu i Gospodarki Morskiej określi, w drodze rozporządzenia, corocznie podział środków finansowych na drogi, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c).


Art. 5. Źródłem finansowania dróg publicznych są również środki finansowe określone przepisami o drogach publicznych i przepisami o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego.


Art. 6. W ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. Nr 14, poz. 60, z 1988 r. Nr 19, poz. 132, z 1989 r. Nr 35, poz. 192, z 1990 r. Nr 34, poz. 198, z 1991 r. Nr 75, poz. 332, z 1993 r. Nr 47, poz. 212, z 1994 r. Nr 127, poz. 627 oraz z 1997 r. Nr 6, poz. 31 i Nr 80, poz. 497) wprowadza się następujące zmiany: 1) skreśla się art. 14; 2) art. 15 otrzymuje brzmienie: "Art. 15. 1. Podmioty prowadzące działalność gospodarczą są obowiązane do udziału w kosztach budowy, modernizacji oraz utrzymania dróg, jeżeli użytkowanie tych dróg jest związane bezpośrednio z potrzebami tych podmiotów. 2. Udział podmiotów prowadzących działalność gospodarczą w kosztach utrzymania dróg następuje w wypadku, gdy obciążenie ruchem drogowym, wywołanym działalnością tego podmiotu, przekracza 20% ogólnego obciążenia drogi. 3. Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady udziału podmiotów prowadzących działalność gospodarczą w kosztach, o których mowa w ust. 1 i 2. 4. Koszty, o których mowa w ust. 1, są kosztami uzyskania przychodów dla podmiotów gospodarczych obowiązanych do ich poniesienia."; 3) w art. 17: a) w ust. 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie: "2) dróg krajowych poza granicami miast, w których przewodniczącym zarządu gminy jest prezydent miasta oraz dróg krajowych o przeważającym ruchu tranzytowym i obwodnic położonych w granicach tych miast,", b) w ust. 2 pkt 1 otrzymuje brzmienie: "1) dróg krajowych w granicach miast, w których przewodniczącym zarządu gminy jest prezydent miasta, z wyłączeniem odcinków dróg krajowych o przeważającym ruchu tranzytowym i obwodnic położonych w granicach tych miast,"; 4) skreśla się art. 19; 5) w art. 23 w ust. 2 wyrazy "art. 14 ust. 1 pkt 1 lit. c)" zastępuje się wyrazami "art. 2 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia.... o finansowaniu dróg publicznych (Dz.U. Nr ..., poz. ...)"; 6) w art. 39 w ust. 3 w pkt 1 wyrazy "art. 14 ust. 1 pkt 1" zastępuje się wyrazami "art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia .... o finansowaniu dróg publicznych (Dz.U. Nr ..., poz. ...)".


Art. 7. W ustawie z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. Nr 9, poz. 31 i Nr 101, poz. 444, z 1992 r. Nr 21, poz. 86, z 1994 r. Nr 123, poz. 600, z 1996 r. Nr 91, poz. 409 i Nr 149, poz. 704 oraz z 1997 r. Nr 5, poz. 24) wprowadza się następujące zmiany: 1) art. 8 otrzymuje brzmienie: "Art. 8. Opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają: 1) samochody ciężarowe o ładowności od 2 ton do 12 ton, 2) samochody ciężarowe o ładowności powyżej 12 ton, 3) ciągniki siodłowe i balastowe, 4) przyczepy i naczepy o ładowności powyżej 5 ton, 5) autobusy."; 2) w art. 9: a) w ust. 1 skreśla się wyrazy "lub wpisany do rejestru", b) po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu: "1a. Jeżeli środek transportowy stanowi współwłasność dwóch lub więcej osób fizycznych lub prawnych, obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach.", c) w ust. 2 skreśla się wyrazy "lub wpisanego do rejestru", d) w ust. 3: - po wyrazach "w ust. 1" dodaje się wyrazy "i ust. 1a", - skreśla się wyrazy "lub wpisany do rejestru" oraz wyrazy "lub wpisanego do rejestru", e) w ust. 4 i 5 po wyrazach "ust. 1" dodaje się wyrazy "i ust. 1a", f) w ust. 6 skreśla się wyrazy ", a w odniesieniu do jachtów, promów i łodzi - na której terenie są zarejestrowane"; 3) art. 10 otrzymuje brzmienie: "Art. 10. Rada gminy określa, w drodze uchwały, wysokość stawek podatku od środków transportowych, z tym że roczna stawka podatku od jednego środka transportowego nie może przekroczyć: 1) od samochodu ciężarowego o ładowności powyżej 12 ton oraz ciągnika siodłowego i balastowego - 1.500 zł, 2) od samochodu ciężarowego o ładowności od 2 ton do 12 ton, przyczepy i naczepy o ładowności powyżej 5 ton oraz autobusu - 1.159,87 zł."; 4) w art. 11 w ust. 3 wyrazy "w art. 10 ust. 1" zastępuje się wyrazami "w art. 10"; 5) w art. 12: a) w ust. 1 skreśla się pkt 3, b) skreśla się ust. 2 i 3; 6) w art. 20 w ust. 1 po wyrazach "w art. 10" skreśla się wyrazy "ust. 1".


Art. 8. W ustawie z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50, Nr 28, poz. 127 i Nr 129, poz. 599, z 1994 r. Nr 132, poz. 670, z 1995 r. Nr 44, poz. 231 i Nr 142, poz. 702 i 703 oraz z 1996 r. Nr 137, poz. 640) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 37 w ust. 3 w pkt 1 wyrazy "17 i 19" zastępuje się wyrazami "17, 19 i 21"; 2) w załączniku Nr 6 dodaje się poz. 21 w brzmieniu: ÉÍÍÍÍÍÍÍÂÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÂÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍť ş Poz. ş Symbol SWW ş Nazwa towaru (grupy towarów)ş ĂÍÍÍÍÍÍÍĹÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍĹÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍ´ ş "21 şbez względu na symbol şGaz wykorzystywany do napędu ş ş şSWW şpojazdów samochodowych oraz ş ş ş şnapełniania butli turystycznychş ş ş şo masie do 5 kg" ş ČÍÍÍÍÍÍÍÁÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÁÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍź


Art. 9. W ustawie z dnia 10 grudnia 1993 r. o finansowaniu gmin (Dz.U. Nr 129, poz. 600, z 1994 r. Nr 105, poz. 509, z 1995 r. Nr 101, poz. 504, Nr 124, poz. 601 i Nr 154, poz. 794 oraz z 1996 r. Nr 149, poz. 704 i Nr 156, poz. 774) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 4 pkt 6 otrzymuje brzmienie: "6) subwencja ogólna i subwencja drogowa ustalone według zasad określonych w niniejszej ustawie."; 2) art. 11 otrzymuje brzmienie: "Art. 11. Każda gmina otrzymuje z budżetu państwa subwencję ogólną oraz subwencję drogową."; 3) art. 12 otrzymuje brzmienie: "Art. 12. 1. Łączną kwotę subwencji ogólnej dla gmin ustala się jako sumę nie mniejszą niż 7,5% planowanych dochodów budżetu państwa oraz kwot wpłat gmin, ustalonych według zasad określonych w art. 15a. 2. Kwotę subwencji drogowej ustala się w wysokości nie mniejszej niż 6,66% planowanych w ustawie budżetowej wpływów z podatku akcyzowego od paliw silnikowych."; 4) po art. 12a dodaje się art. 12b w brzmieniu: "Art. 12b. Subwencję, o której mowa w art. 12 ust. 2, Minister Finansów, przekazuje gminom w dwóch ratach w terminach do dnia 31 maja i 31 października każdego roku."; 5) w art. 15b w ust. 1 po pkt 3 dodaje się pkt 3a w brzmieniu: "3a) rocznej kwocie subwencji drogowej przyjętej do projektu ustawy budżetowej w terminie do dnia 31 października roku poprzedzającego rok budżetowy,"; 6) po art. 27e dodaje się art. 27f w brzmieniu: "Art. 27f. 1. Minister Finansów określi, w drodze rozporządzenia, w porozumieniu ze stroną samorządową Komisji Wspólnej Rządu i Samorządu Terytorialnego, zasady i tryb przyznawania gminom subwencji drogowej, o której mowa w art. 12 ust. 2. 2. Wysokość subwencji, o której mowa w ust. 1, dla każdej gminy w 1998 r. nie może być niższa od utraconej kwoty dochodu z tytułu częściowej likwidacji podatku od środków transportowych z roku 1997 zwaloryzowanej wskaźnikiem, o którym mowa w art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. Nr 9, poz. 31 i Nr 101, poz. 444, z 1992 r. Nr 21, poz. 86, z 1994 r. Nr 123, poz. 600, z 1996 r. Nr 91, poz. 409 i Nr 149, poz. 704 oraz z 1997 r. Nr 5, poz. 24 i Nr ..., poz. ...).".


Ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali Rozdział 1 Przepisy ogólne

Art. 1. 1. Ustawa określa sposób ustanawiania odrębnej własności samodzielnych lokali mieszkalnych, lokali o innym przeznaczeniu, prawa i obowiązki właścicieli tych lokali oraz zarząd nieruchomością wspólną. 2. W zakresie nieuregulowanym ustawą do własności lokali stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego.


Art. 10. Właściciel nieruchomości może ustanawiać odrębną własność lokali dla siebie, na mocy jednostronnej czynności prawnej. W takim wypadku stosuje się odpowiednio przepisy o ustanowieniu odrębnej własności w drodze umowy.


Art. 11. 1. Przepisy o ustanowieniu odrębnej własności lokali w drodze umowy stosuje się również odpowiednio do wyodrębnienia własności lokalu z mocy orzeczenia sądu znoszącego współwłasność nieruchomości. 2. Jeżeli uczynienie zadość przesłance samodzielności lokali wymaga wykonania robót adaptacyjnych, sąd może w postanowieniu wstępnym, uznającym żądanie ustanowienia odrębnej własności lokali w zasadzie za usprawiedliwione, upoważnić zainteresowanego uczestnika postępowania do ich wykonania - tymczasowo na jego koszt. W razie przeszkód stawianych przez innych uczestników, sąd - w postanowieniu wstępnym lub w postanowieniu oddzielnym - może wydać stosowne nakazy lub zakazy. Rozdział 3 Prawa i obowiązki właścicieli lokali


Art. 12. 1. Właściciel lokalu ma prawo do współkorzystania z nieruchomości wspólnej zgodnie z jej przeznaczeniem. 2. Pożytki i inne przychody z nieruchomości wspólnej służą pokrywaniu wydatków związanych z jej utrzymaniem, a w części przekraczającej te potrzeby przypadają właścicielom lokali w stosunku do ich udziałów. W takim samym stosunku właściciele lokali ponoszą wydatki i ciężary związane z utrzymaniem nieruchomości wspólnej w części nie znajdującej pokrycia w pożytkach i innych przychodach. 3. Uchwała zebrania właścicieli może ustalić zwiększenie obciążenia z tego tytułu właścicieli lokali użytkowych, jeżeli uzasadnia to sposób korzystania z tych lokali.


Art. 13. 1. Właściciel ponosi wydatki związane z utrzymaniem jego lokalu, jest obowiązany utrzymywać swój lokal w należytym stanie, przestrzegać porządku domowego, uczestniczyć w kosztach zarządu związanych z utrzymaniem nieruchomości wspólnej, korzystać z niej w sposób nie utrudniający korzystania przez innych współwłaścicieli oraz współdziałać z nimi w ochronie wspólnego dobra. 2. Na żądanie zarządu właściciel lokalu jest obowiązany zezwalać na wstęp do lokalu, ilekroć jest to niezbędne do przeprowadzenia konserwacji, remontu albo usunięcia awarii w nieruchomości wspólnej, a także w celu wyposażenia budynku, jego części lub innych lokali w dodatkowe instalacje.


Art. 14. Na koszty zarządu nieruchomością wspólną składają się w szczególności: 1) wydatki na remonty i bieżącą konserwację, 2) opłaty za dostawę energii elektrycznej i cieplnej, gazu i wody, w części dotyczącej nieruchomości wspólnej, oraz opłaty za antenę zbiorczą i windę, 3) ubezpieczenia, podatki i inne opłaty publicznoprawne, chyba że są pokrywane bezpośrednio przez właścicieli poszczególnych lokali, 4) wydatki na utrzymanie porządku i czystości, 5) wynagrodzenie członków zarządu lub zarządcy.


Art. 15. 1. Na pokrycie kosztów zarządu właściciele lokali uiszczają zaliczki w formie bieżących opłat, płatne z góry do dnia 10 każdego miesiąca. 2. Należności z tytułu kosztów zarządu mogą być dochodzone w postępowaniu upominawczym, bez względu na ich wysokość.


Art. 16. 1. Jeżeli właściciel lokalu zalega długotrwale z zapłatą należnych od niego opłat lub wykracza w sposób rażący lub uporczywy przeciwko obowiązującemu porządkowi domowemu albo przez swoje niewłaściwe zachowanie czyni korzystanie z innych lokali lub nieruchomości wspólnej uciążliwym, wspólnota mieszkaniowa może w trybie procesu żądać sprzedaży lokalu w drodze licytacji na podstawie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego o egzekucji z nieruchomości. 2. Właścicielowi, którego lokal został sprzedany, nie przysługuje prawo do lokalu zamiennego.


Art. 17. Za zobowiązania dotyczące nieruchomości wspólnej odpowiada wspólnota mieszkaniowa bez ograniczeń, a każdy właściciel lokalu - w części odpowiadającej jego udziałowi w tej nieruchomości. Rozdział 4 Zarząd nieruchomością wspólną


Art. 18. 1. Właściciele lokali mogą w umowie o ustanowieniu odrębnej własności lokali albo w umowie zawartej później w formie aktu notarialnego określić sposób zarządu nieruchomością wspólną, a w szczególności mogą powierzyć zarząd osobie fizycznej albo prawnej. 2. W razie sukcesywnego wyodrębniania lokali przyjęty przez dotychczasowych współwłaścicieli sposób zarządu nieruchomością wspólną odnosi skutek także do każdego kolejnego nabywcy lokalu. 3. Jeżeli sposobu zarządu nie określono w umowie, obowiązują zasady uregulowane w niniejszym rozdziale.


Art. 19. Jeżeli liczba lokali wyodrębnionych i lokali należących nadal do dotychczasowego właściciela nie jest większa niż dziesięć, do zarządu wspólną nieruchomością mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu cywilnego i Kodeksu postępowania cywilnego o współwłasności.


Art. 2. 1. Samodzielny lokal mieszkalny, a także lokal o innym przeznaczeniu, zwane dalej "lokalami", mogą stanowić odrębne nieruchomości. 2. Samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. 3. Spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 2, stwierdzają w formie zaświadczenia organy właściwe w sprawach nadzoru architektoniczno-budowlanego. 4. Pomieszczenia przynależne do lokalu, a w szczególności piwnica, strych lub magazyn, są jego częścią składową, choćby nawet do tego lokalu bezpośrednio nie przylegały, chyba że czynność prawna lub orzeczenie sądu dotyczące odrębnej własności lokalu stanowią inaczej.


Art. 20. 1. Jeżeli lokali wyodrębnionych, wraz z lokalami niewyodrębnionymi, jest więcej niż dziesięć, właściciele lokali są obowiązani podjąć uchwałę o wyborze jednoosobowego lub kilkuosobowego zarządu. Członkiem zarządu może być zarówno właściciel lokalu, jak i osoba nie należąca do grona właścicieli lokali. 2. Zarząd lub poszczególni jego członkowie mogą być w każdej chwili na mocy uchwały właścicieli lokali zawieszeni w czynnościach lub odwołani.


Art. 21. 1. Zarząd kieruje sprawami wspólnoty mieszkaniowej i reprezentuje ją na zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą a poszczególnymi właścicielami lokali. 2. Gdy zarząd jest kilkuosobowy, oświadczenia woli za wspólnotę mieszkaniową składają przynajmniej dwaj jego członkowie.


Art. 22. 1. Czynności zwykłego zarządu podejmuje zarząd samodzielnie. 2. Do podjęcia przez zarząd czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu potrzebna jest uchwała właścicieli lokali wyrażająca zgodę na dokonanie tej czynności. 3. Czynnościami przekraczającymi zakres zwykłego zarządu są w szczególności: 1) ustalenie wynagrodzenia zarządu, 2) przyjęcie rocznego planu gospodarczego, 3) ustalenie wysokości opłat na pokrycie kosztów zarządu, 4) zmiana przeznaczenia części nieruchomości wspólnej, 5) udzielenie zgody na nadbudowę lub przebudowę nieruchomości wspólnej oraz na zmianę wysokości udziałów w następstwie powstania odrębnej własności lokalu nadbudowanego lub przebudowanego, 6) dokonanie podziału nieruchomości wspólnej, o której mowa w art. 5, 7) wytoczenie powództwa, o którym mowa w art. 16, 8) udzielanie zarządowi pełnomocnictw do zawierania umów stanowiących czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu w formie prawem przewidzianej. 4. Połączenie dwóch lokali stanowiących odrębne nieruchomości w jedną nieruchomość lub podział lokalu wymaga zgody właścicieli wyrażonej w uchwale. W razie odmowy zainteresowany właściciel może żądać rozstrzygnięcia przez sąd.


Art. 23. 1. Uchwały właścicieli lokali są podejmowane bądź na zebraniu, bądź w drodze indywidualnego zbierania głosów przez zarząd; uchwała może być wynikiem głosów oddanych częściowo na zebraniu, częściowo w drodze indywidualnego ich zbierania. 2. Uchwały zapadają większością głosów właścicieli lokali, liczoną według wielkości udziałów, chyba że w umowie lub w uchwale podjętej w tym trybie postanowiono, że w określonej sprawie na każdego właściciela przypada jeden głos. 3. O treści uchwały, która została podjęta z udziałem głosów zebranych indywidualnie, każdy właściciel lokalu powinien zostać powiadomiony na piśmie.


Art. 24. W razie braku zgody większości właścicieli lokali zarząd może żądać rozstrzygnięcia przez sąd, który orzeknie mając na względzie cel zamierzonej czynności oraz interesy wszystkich właścicieli. Sprawę sąd rozpoznaje w postępowaniu nieprocesowym.


Art. 25. 1. Właściciel lokalu może zaskarżyć uchwałę do sądu z powodu jej niezgodności z przepisami prawa lub z umową właścicieli lokali w terminie 6 tygodni od dnia jej podjęcia na zebraniu ogółu właścicieli lokali albo od dnia powiadomienia go o treści uchwały podjętej w trybie indywidualnego zbierania głosów. Powództwo należy wytoczyć przeciwko wspólnocie mieszkaniowej. 2. Zaskarżona uchwała podlega wykonaniu, chyba że sąd wstrzyma jej wykonanie do czasu zakończenia sprawy.


Art. 26. Jeżeli zarząd nie został powołany lub pomimo powołania nie wypełnia swoich obowiązków albo narusza zasady prawidłowej gospodarki, każdy właściciel może żądać ustanowienia zarządcy przymusowego przez sąd, który określi zakres jego uprawnień oraz należne mu wynagrodzenie. Sąd odwoła zarządcę, gdy ustaną przyczyny jego powołania.


Art. 27. Każdy właściciel lokalu ma prawo i obowiązek współdziałania w zarządzie nieruchomością wspólną. Nie uchybia to jednak przepisom art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1.


Art. 28. Właściciel lokalu pełniący obowiązki członka zarządu może żądać od wspólnoty wynagrodzenia odpowiadającego uzasadnionemu nakładowi pracy.


Art. 29. 1. Zarząd jest obowiązany prowadzić dla nieruchomości wspólnej odpowiednią księgowość finansową, dokonywać rozliczeń poprzez rachunek bankowy oraz składać ze swojej działalności roczne sprawozdanie. 2. Właściciele podejmują uchwałę w przedmiocie udzielenia absolutorium zarządowi z prowadzonej przez niego działalności. Na żądanie właściciela lokalu zarząd jest obowiązany udzielić mu stosownych informacji.


Art. 3. 1. W razie wyodrębnienia własności lokali, grunt oraz wszelkie części budynku i inne urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali lub dotychczasowego właściciela nieruchomości ze względu na należące do niego niewyodrębnione lokale, stanowią ich współwłasność w częściach ułamkowych odpowiadających stosunkowi powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej budynku; w obydwu wypadkach powierzchnię tę liczy się wraz z powierzchnią pomieszczeń przynależnych. 2. Udział właściciela lokalu we współwłasności nieruchomości, zwanej dalej "nieruchomością wspólną", jest prawem związanym z własnością lokalu. Nie można żądać zniesienia współwłasności nieruchomości dopóki, trwa odrębna własność lokali. 3. Jeżeli w skład nieruchomości wchodzi kilka budynków, udział właściciela lokalu we współwłasności nieruchomości wspólnej wyznacza stosunek powierzchni użytkowej lokalu do łącznej powierzchni użytkowej tych budynków, liczonej w obu wypadkach wraz z powierzchnią pomieszczeń przynależnych.


Art. 30. 1. Zarząd jest obowiązany zwołać zebranie ogółu właścicieli co najmniej raz w roku, nie później niż w pierwszym kwartale każdego roku. Gdy zarząd tego w terminie nie uczyni, zebranie coroczne może zwołać każdy z właścicieli. 2. Przedmiotem zebrania, o którym mowa w ust. 1, powinny być w szczególności: 1) uchwalenie rocznego planu gospodarczego zarządu nieruchomością wspólną i opłat na pokrycie kosztów zarządu, 2) ocena pracy zarządu, 3) sprawozdanie zarządu i podjęcie uchwały w przedmiocie udzielenia mu absolutorium.


Art. 31. W razie potrzeby, zebrania właścicieli mogą być także zwoływane na wniosek zarządu lub jednej dziesiątej ogółu właścicieli.


Art. 32. O terminie i proponowanym porządku zebrania ogółu właścicieli właściciele powinni być powiadomieni na piśmie.


Art. 33. W razie powierzenia zarządu osobie fizycznej lub prawnej, w braku odmiennych postanowień umowy, stosuje się odpowiednio przepisy niniejszego rozdziału. Rozdział 5 Zmiany w przepisach obowiązujących, przepisy przejściowe i końcowe


Art. 34. W Kodeksie cywilnym skreśla się art. 136 i art. 137.


Art. 35. W ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Przepisy wprowadzające Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 16, poz. 94, z 1974 r. Nr 24, poz. 142, z 1982 r. Nr 19, poz. 147 i z 1990 r. Nr 55, poz. 321) skreśla się art. XIX.


Art. 36. W ustawie z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe (Dz.U. z 1987 r. Nr 30, poz. 165, z 1989 r. Nr 10, poz. 57, Nr 20, poz. 108, Nr 34, poz. 178 i Nr 35, poz. 192, z 1990 r. Nr 4, poz. 19, Nr 32, poz. 190 i Nr 34, poz. 198 oraz z 1991 r. Nr 115, poz. 496) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 2 w ust. 1 dodaje się pkt 5 w brzmieniu: "5) lokale stanowiące odrębne nieruchomości.", 2) w art. 3 skreśla się ust. 2, 3) skreśla się art. 4, 4) w art. 23: a) skreśla się ust. 3, b) ust. 8 otrzymuje brzmienie: "8. Przepisy ust. 6 i 7 stosuje się odpowiednio do osób zajmujących lokale w domach spółdzielni mieszkaniowej.", 5) w art. 24 dodaje się ust. 4 w brzmieniu: "4. Przepisów ust. 1-3 nie stosuje się do budynków mieszkalnych, w których wyodrębniono własność wszystkich lub części lokali.", 6) w art. 25: a) ust. 1 otrzymuje brzmienie: "1. Budynkami mieszkalnymi oraz innymi budynkami związanymi z wykonywaniem zarządu i eksploatacją budynków mieszkalnych, stanowiącymi w całości własność Skarbu Państwa lub własność gminy, wraz z przynależnymi gruntami, które nie zostały oddane w zarząd lub użytkowanie, zarządzają organy gminy lub utworzone w tym celu przedsiębiorstwa bądź inne państwowe lub komunalne jednostki organizacyjne.", b) dodaje się ust. 6 w brzmieniu: "6. Przepisów ust. 2-4 oraz wydanych na podstawie art. 26 nie stosuje się do domów, w których wyodrębniono własność wszystkich lub części lokali.", 7) w art. 65 w ust. 5 w zdaniu drugim skreśla się wyraz "własność".


Art. 37. W ustawie z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz.U. Nr 19, poz. 147 oraz z 1991 r. Nr 22, poz. 92 i Nr 115, poz. 496) art. 24 otrzymuje brzmienie: "Art. 24. 1. Dla każdej nieruchomości prowadzi się odrębną księgę wieczystą, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Dotyczy to także nieruchomości lokalowych oraz nieruchomości, w których nieruchomości lokalowe zostały wyodrębnione. 2. W księdze wieczystej prowadzonej dla nieruchomości, w której własność lokali została wyodrębniona, ujawnia się sposób zarządu tą nieruchomością określony w umowie, a w razie nieujawnienia domniemywa się sposób zarządu wynikający z ustawy. 3. Minister Sprawiedliwości, w drodze rozporządzenia, określa zakładanie i prowadzenie ksiąg wieczystych dla lokali stanowiących odrębne nieruchomości oraz dla nieruchomości, w których wyodrębnienia dokonano."


Art. 38. W ustawie z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127, Nr 103, poz. 446 i Nr 107, poz. 464, z 1993 r. Nr 47, poz. 212 i Nr 131, poz. 629 oraz z 1994 r. Nr 27, poz. 96, Nr 31, poz. 118 i Nr 84, poz. 384) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 21 skreśla się ust. 1-6 i ust. 10; 2) w art. 31: a) ust. skreśla się 1-4, b) ust. 5 otrzymuje brzmienie: "5. Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa szczegółowe zasady i tryb oddawania w użytkowanie wieczyste gruntów, sprzedaży nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa lub własność gminy, sposób zapłaty ceny sprzedaży, rozliczeń z tytułu rozwiązania umowy użytkowania wieczystego i sprzedaży.".


Art. 39. 1. Minister Sprawiedliwości dostosuje do niniejszej ustawy rozporządzenie z dnia 18 marca 1992 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o księgach wieczystych i hipotece (Dz.U. Nr 29, poz. 128). 2. Minister Sprawiedliwości, w drodze rozporządzenia, określa tryb egzekucji z lokali stanowiących odrębne nieruchomości.


Art. 4. 1. Dotychczasowemu właścicielowi nieruchomości przysługują co do niewyodrębnionych lokali oraz co do nieruchomości wspólnej, takie same uprawnienia jakie przysługują właścicielom lokali wyodrębnionych; odnosi się to także do jego obowiązków. 2. Jeżeli do wyodrębniania własności lokali dochodzi sukcesywnie, właściciele lokali już wyodrębnionych nie są stronami umów o wyodrębnieniu dalszych lokali. 3. Jeżeli budynek został wzniesiony na gruncie oddanym w użytkowanie wieczyste, przedmiotem wspólności jest to prawo, a dalsze przepisy o własności lub współwłasności gruntu stosuje się odpowiednio do prawa użytkowania wieczystego.


Art. 40. 1. Państwowe lub komunalne jednostki organizacyjne, sprawujące na podstawie przepisów dotychczasowych zarząd nieruchomościami wspólnymi, są obowiązane zapewnić dla każdej z zarządzanych nieruchomości wspólnych ewidencję umożliwiającą najpóźniej od dnia 1 października 1994 r., ustalenie kosztów i przychodów dla każdej wspólnej nieruchomości oraz powiadomić współwłaścicieli, nie później niż do dnia 30 listopada 1994 r. o zmianach, jakie wprowadza niniejsza ustawa co do sposobu zarządzania nieruchomością wspólną oraz co do ponoszenia jego kosztów. 2. Do czasu uregulowania tych spraw przez właścicieli do zarządu, o którym mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy niniejszej ustawy dotyczące zarządu zleconego przez właścicieli osobie fizycznej lub prawnej.


Art. 41. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1995 r., z wyjątkiem przepisu art. 40 ust. 1, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.


Art. 5. Jeżeli powierzchnia gruntu zabudowanego budynkiem, w którym wyodrębniono własność lokali, jest większa niż powierzchnia niezbędna do korzystania z niego, współwłaściciele mogą dokonać podziału tej nieruchomości.


Art. 6. Ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy wspólnotę mieszkaniową. Wspólnota mieszkaniowa może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozywana. Rozdział 2 Ustanowienie własności lokalu


Art. 7. 1. Odrębną własność lokalu można ustanowić w drodze umowy, a także jednostronnej czynności prawnej właściciela nieruchomości albo orzeczenia sądu znoszącego współwłasność. 2. Umowa o ustanowieniu odrębnej własności lokalu powinna być dokonana w formie aktu notarialnego; do powstania tej własności niezbędny jest wpis do księgi wieczystej.


Art. 8. 1. Umowa o ustanowieniu odrębnej własności lokalu powinna określać w szczególności: 1) rodzaj, położenie i powierzchnię lokalu oraz pomieszczeń do niego przynależnych, 2) wielkość udziałów przypadających właścicielom poszczególnych lokali w nieruchomości wspólnej. 2. Współwłaściciele mogą w umowie określić także sposób zarządu nieruchomością wspólną. 3. Umowa o ustanowieniu odrębnej własności lokalu może być zawarta albo przez współwłaścicieli nieruchomości, albo przez właściciela nieruchomości i nabywcę lokalu.


Art. 9. 1. Odrębna własność lokalu może powstać także w wykonaniu umowy zobowiązującej właściciela gruntu do wybudowania na tym gruncie domu oraz do ustanowienia - po zakończeniu budowy - odrębnej własności lokali i przeniesienia tego prawa na drugą stronę umowy lub na inną wskazaną w umowie osobę. 2. Do ważności umowy, o której mowa w ust. 1, niezbędne jest, aby strona podejmująca się budowy była właścicielem gruntu, na którym dom ma być wzniesiony, oraz aby uzyskała pozwolenie na budowę, a roszczenie o ustanowienie odrębnej własności lokalu i o przeniesienie tego prawa zostało ujawnione w księdze wieczystej. 3. W wypadku wykonywania umowy w sposób wadliwy albo sprzeczny z umową, na wniosek każdego nabywcy, sąd może powierzyć, w trybie postępowania nieprocesowego, dalsze wykonywanie umowy innemu wykonawcy na koszt i niebezpieczeństwo właściciela gruntu.


Ustawa z dnia 23 lipca 1998 r. o ratyfikacji Statutu Funduszu Rozwoju Społecznego Rady Europy, przyjętego rezolucją nr 247 (1993) Organu Zarządzającego Funduszu

Art. 1. Wyraża się zgodę na dokonanie przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej ratyfikacji Statutu Funduszu Rozwoju Społecznego Rady Europy, przyjętego rezolucją nr 247 (1993) Organu Zarządzającego Funduszu.


Art. 2. Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.


Ustawa z dnia 23 sierpnia 2001 r. o środkach żywienia zwierząt

Art. 1. 1. Ustawa określa: 1) zasady wytwarzania i stosowania następujących środków żywienia zwierząt: pasz, dodatków paszowych i premiksów oraz obrotu nimi, 2) zasady sprawowania nadzoru przez Inspekcję Weterynaryjną i Inspekcję Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w zakresie, o którym mowa w pkt 1, 3) wymagania co do jakości środków żywienia zwierząt w zakresie, o którym mowa w pkt 1. 2. Ustawa nie narusza przepisów dotyczących organizmów genetycznie zmodyfikowanych, zwanych dalej "GMO", w tym zwłaszcza przepisów o wprowadzaniu do obrotu produktów GMO oraz ich oznakowaniu.


Art. 10. 1. Przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania środków żywienia zwierząt jest obowiązany do: 1) pobierania próbek do badań z każdej serii wytworzonego środka żywienia zwierząt, zwanych dalej "próbkami archiwalnymi", 2) przechowywania próbek archiwalnych co najmniej do dnia, w którym upływa okres trwałości środka żywienia zwierząt, 3) udostępniania próbek archiwalnych na każde żądanie organów sprawujących nadzór nad wytwarzaniem i stosowaniem środków żywienia zwierząt oraz obrotem nimi. 2. Próbki archiwalne powinny być umieszczone w zapieczętowanym opakowaniu, oznakowanym w sposób umożliwiający ich identyfikację i przechowywane w warunkach uniemożliwiających wystąpienie zmian w ich składzie i właściwościach. 3. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady pobierania, znakowania i przechowywania próbek archiwalnych, mając na względzie: 1) rodzaj środka żywienia zwierząt, 2) zapewnienie, aby pobierana próbka była reprezentatywna dla serii środka żywienia zwierząt, 3) możliwość właściwego przeprowadzenia badań jakościowych próbek archiwalnych przez organy sprawujące nadzór nad wytwarzaniem i stosowaniem środków żywienia zwierząt oraz obrotem nimi.


Art. 11. Przepisy art. 5-7, art. 8 pkt 3 i art. 9 stosuje się odpowiednio do wytwarzania nieprzeznaczonych do obrotu mieszanek paszowych, składających się z materiałów paszowych zawierających substancje niepożądane w ilości przekraczającej ich dopuszczalną zawartość.


Art. 12. 1. Podjęcie działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania: 1) dodatków paszowych, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1, 2) materiałów paszowych, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 3, 3) premiksów zawierających dodatki paszowe z grup: a) antybiotyków, b) kokcydiostatyków i innych środków farmaceutycznych, c) stymulatorów wzrostu, d) witamin A lub D i innych chemicznie zdefiniowanych substancji o podobnym działaniu, e) pierwiastków śladowych - miedzi lub selenu, 4) mieszanek paszowych zawierających premiksy, o których mowa w pkt 3 lit. a)-c), 5) mieszanek paszowych otrzymanych z materiałów paszowych zawierających substancje niepożądane w ilości przekraczającej ich dopuszczalną zawartość - wymaga zezwolenia wydanego w drodze decyzji administracyjnej przez właściwego powiatowego lekarza weterynarii. 2. Wytwarzanie mieszanek paszowych nieprzeznaczonych do obrotu z materiałów paszowych zawierających substancje niepożądane w ilości przekraczającej ich dopuszczalną zawartość - wymaga zezwolenia wydanego w drodze decyzji administracyjnej przez właściwego powiatowego lekarza weterynarii.


Art. 13. Zezwolenia, o których mowa w art. 12, wydaje się po stwierdzeniu, że wnioskodawca spełnia warunki weterynaryjne, o których mowa w przepisach o zwalczaniu chorób zakaźnych, badaniu zwierząt rzeźnych i mięsa oraz o Inspekcji Weterynaryjnej, a także po uzyskaniu pozytywnej opinii wojewódzkiego inspektora jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, że wnioskodawca spełnia wymagania techniczne i organizacyjne obowiązujące w zakresie wytwarzania środków żywienia zwierząt.


Art. 14. 1. Wnioskodawca celem uzyskania zezwolenia, o którym mowa w art. 12, składa wniosek do właściwego powiatowego lekarza weterynarii. 2. Powiatowy lekarz weterynarii przekazuje wniosek do właściwego wojewódzkiego inspektora jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania. 3. Wojewódzki inspektor jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych obowiązany jest wyrazić opinię, o której mowa w art. 13, niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia wystąpienia powiatowego lekarza weterynarii.


Art. 15. 1. Wniosek o wydanie zezwolenia, o którym mowa w art. 12 ust. 1, poza wymaganiami określonymi w przepisach o działalności gospodarczej, powinien zawierać: 1) określenie zakresu wykonywanej działalności gospodarczej z podaniem rodzaju środków żywienia zwierząt, 2) wskazanie miejsca wytwarzania środków żywienia zwierząt. 2. Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, należy dołączyć: 1) dokumentację dotyczącą wewnętrznego systemu kontroli jakości, o którym mowa w art. 6 ust. 2 pkt 1, 2) dokumenty, o których mowa w art. 6 ust. 2 pkt 2 i 4, 3) dokumenty potwierdzające posiadanie wymaganych kwalifikacji zawodowych przez osoby, o których mowa w art. 7.


Art. 16. 1. Wniosek o wydanie zezwolenia na wytwarzanie mieszanek paszowych, o których mowa w art. 12 ust. 2, powinien zawierać: 1) imię, nazwisko i adres albo nazwę i adres siedziby wnioskodawcy, 2) określenie rodzaju mieszanek paszowych, 3) wskazanie miejsca wytwarzania mieszanek paszowych. 2. Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, należy dołączyć: 1) dokumentację dotycząca wewnętrznego systemu kontroli jakości, o którym mowa w art. 6 ust. 2 pkt 1, 2) dokumenty, o których mowa w art. 6 ust. 2 pkt 2 i 4, 3) dokumenty potwierdzające posiadanie wymaganych kwalifikacji zawodowych przez osoby, o których mowa w art. 7 pkt 2.


Art. 17. 1. Zezwolenia, o których mowa w art. 12, zawierają w szczególności: 1) imię, nazwisko i adres albo nazwę i adres siedziby wytwórcy, 2) określenie zakresu wykonywanej działalności gospodarczej z podaniem materiałów paszowych, dodatków paszowych, premiksów lub mieszanek paszowych, 3) określenie miejsca prowadzenia działalności. 2. Zezwolenie wydaje się niezwłocznie, lecz nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku. 3. Powiatowy lekarz weterynarii odmawia wydania zezwolenia, w drodze decyzji administracyjnej, jeżeli wnioskodawca nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 13.


Art. 18. Zezwolenia, o których mowa w art. 12, mogą być cofnięte przez powiatowego lekarza weterynarii, z własnej inicjatywy lub na wniosek wojewódzkiego inspektora jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, jeżeli wytwarzanie środków żywienia zwierząt odbywa się niezgodnie z przepisami prawa.


Art. 19. 1. Podjęcie działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania: 1) dodatków paszowych, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2, 2) premiksów zawierających: a) witaminy i chemicznie zdefiniowane substancje o podobnym działaniu, inne niż witaminy A i D, b) pierwiastki śladowe inne niż miedź i selen, c) karotenoidy i ksantofile, d) enzymy, e) mikroorganizmy, f) przeciwutleniacze, dla których została ustalona maksymalna zawartość w mieszankach paszowych pełnoporcjowych, 3) mieszanek paszowych z udziałem premiksów zawierających: a) witaminy i inne chemicznie zdefiniowane substancje o podobnym działaniu, b) pierwiastki śladowe, c) karotenoidy i ksantofile, d) enzymy, e) mikroorganizmy, f) przeciwutleniacze, dla których została ustalona maksymalna zawartość w mieszankach paszowych pełnoporcjowych, g) substancje, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. a)-c) - jest dozwolone po uprzednim zgłoszeniu zamiaru jej rozpoczęcia do właściwego powiatowego lekarza weterynarii. 2. Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 1, dokonywane jest w terminie co najmniej 7 dni przed dniem rozpoczęcia działalności gospodarczej. 3. Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 1, zawiera: 1) imię, nazwisko i adres zgłaszającego, 2) określenie przedmiotu działalności gospodarczej z podaniem rodzaju wytwarzanych środków żywienia zwierząt, 3) wskazanie miejsca wytwarzania środków żywienia zwierząt. 4. Zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej, o której mowa w ust. 1, należy zgłosić powiatowemu lekarzowi weterynarii w terminie 7 dni od dnia jej zaprzestania. 5. Powiatowy lekarz weterynarii, który przyjął zgłoszenia o rozpoczęciu lub zaprzestaniu działalności, o których mowa w ust. 1 i 4, przekazuje te zgłoszenia do właściwego terenowo wojewódzkiego inspektora jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych w terminie 7 dni od dnia ich otrzymania.


Art. 2. Użyte w ustawie określenia oznaczają: 1) środki żywienia zwierząt - pasze, dodatki paszowe i premiksy, 2) pasze - materiały paszowe i mieszanki paszowe, 3) materiały paszowe - produkty pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego w stanie naturalnym, świeże lub konserwowane albo przetworzone, oraz inne substancje organiczne, a także substancje nieorganiczne, przeznaczone do bezpośredniego żywienia zwierząt lub do sporządzania mieszanek paszowych albo premiksów, 4) dodatki paszowe - substancje przetworzone lub nieprzetworzone oraz ich mieszaniny dodawane do pasz w celu: a) poprawy cech materiałów paszowych, mieszanek paszowych lub środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego, b) zaspokojenia potrzeb żywieniowych zwierząt lub poprawienia cech użytkowych zwierząt w wyniku wpływu na florę żołądkowo-jelitową lub na strawność paszy, c) wprowadzenia składników pokarmowych umożliwiających osiągnięcie szczególnych celów żywieniowych lub zaspokojenie szczególnych potrzeb żywieniowych w danym okresie, d) zapobiegania szkodliwemu wpływowi odchodów zwierzęcych na środowisko lub zmniejszenia tego wpływu, 5) premiks - mieszaninę dodatków paszowych lub mieszaninę jednego lub więcej dodatków paszowych z materiałem paszowym, przeznaczoną do wytwarzania pasz, 6) mieszanki paszowe - mieszaniny: a) materiałów paszowych bez zawartości albo z zawartością dodatku paszowego lub premiksu, b) materiału paszowego z dodatkiem paszowym lub premiksem, 7) mieszanka paszowa pełnoporcjowa - mieszankę paszową przeznaczoną do bezpośredniego żywienia zwierząt, o składzie wystarczającym do zapewnienia składników pokarmowych niezbędnych do zaspokojenia dziennych potrzeb żywieniowych zwierząt danego gatunku, w określonym wieku lub użytkowanych w określony sposób, 8) mieszanka paszowa uzupełniająca - mieszankę paszową przeznaczoną do stosowania wraz z innymi paszami, zawierającą składniki pokarmowe lub dodatki paszowe w ilości mniejszej lub większej niż wymagana w odniesieniu do mieszanki paszowej pełnoporcjowej, 9) mieszanka paszowa dietetyczna - mieszankę paszową zaspokajającą szczególne potrzeby żywieniowe, która ze względu na specjalny skład fizykochemiczny lub sposób przygotowania różni się od powszechnie stosowanych mieszanek paszowych i przeznaczona jest dla zwierząt: a) u których procesy trawienia i metabolizmu są tymczasowo zakłócone lub uległy nieodwracalnym zmianom, b) dla których ze względu na stan fizjologiczny wskazane jest kontrolowanie spożycia określonych substancji w paszach, 10) jakość środka żywienia zwierząt - ogół cech i kryteriów, za pomocą których charakteryzuje się środki żywienia zwierząt pod względem ich wartości odżywczej, właściwości organoleptycznych, mikrobiologicznych, fizykochemicznych, składu, wytwarzania, opakowania, prezentacji i oznakowania oraz prawidłowości procesów technologicznych wpływających na bezpieczeństwo zdrowia zwierząt, ludzi i środowiska, wartość pokarmową, a także prawidłowości obrotu, 11) seria - określoną ilość środka żywienia zwierząt wytworzoną w czasie zmiany produkcyjnej według tej samej receptury, 12) obrót - przechowywanie w celu sprzedaży, oferowanie do sprzedaży, sprzedaż i inną odpłatną lub nieodpłatną formę zbycia, 13) okres karencji - minimalny czas, jaki powinien upłynąć od dnia zakończenia karmienia zwierząt paszami zawierającymi określone dodatki paszowe do dnia uboju tych zwierząt lub wytworzenia środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego o wymaganych cechach jakościowych, 14) substancje niepożądane - substancje lub produkty, które mogą niekorzystnie wpływać na zdrowie i cechy użytkowe zwierząt lub obniżać jakość środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego, 15) okres trwałości - oznaczony okres od daty wytworzenia, w czasie którego prawidłowo przechowywane środki żywienia zwierząt zachowują wymagane właściwości jakościowe, 16) zwierzęta - zwierzęta gospodarskie, zwierzęta domowe oraz inne zwierzęta karmione paszami, 17) zwierzęta gospodarskie - zwierzęta utrzymywane przez ludzi w celu pozyskania surowców zwierzęcych oraz konie, 18) zwierzęta domowe - zwierzęta utrzymywane przez ludzi nie w celu pozyskania surowców zwierzęcych.


Art. 20. 1. Wytworzone i wprowadzone do obrotu pasze nie mogą zawierać w nadmiarze wody, substancji wiążących, zanieczyszczeń roślinnych oraz zanieczyszczeń mineralnych. 2. Z zastrzeżeniem ust. 3, dopuszcza się wprowadzanie do obrotu mieszanek paszowych wytworzonych z materiałów paszowych zawierających substancje niepożądane w ilości przekraczającej ich dopuszczalną zawartość, określoną na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 3, o ile łączna zawartość substancji niepożądanych w wytworzonej mieszance nie będzie przekraczała ich dopuszczalnej zawartości. 3. Zabrania się wytwarzania mieszanek paszowych z następujących materiałów paszowych: 1) orzechów ziemnych, kopry, rdzenia palmowego, nasion bawełny, bobassu, kukurydzy oraz produktów powstałych w wyniku ich przetworzenia, zawierających aflatoksynę B1 w ilości większej niż 0,2 mg w 1 kg tych materiałów paszowych, 2) fosforanów zawierających w 1kg: a) więcej niż 10 mg kadmu, b) więcej niż 20 mg arsenu, 3) pulpy cytrusowej zawierającej dioksyny w ilości większej niż 500 pikogramów w 1 kg tego materiału paszowego. 4. Zawartość substancji niepożądanych w materiałach paszowych, o których mowa w ust. 3, odnosi się do materiałów paszowych zawierających wodę w ilości stanowiącej 12%. 5. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, dopuszczalną zawartość wody, substancji wiążących, zanieczyszczeń roślinnych oraz zanieczyszczeń mineralnych w paszach w zależności od rodzaju paszy, mając na względzie zapewnienie ich trwałości oraz zaspokojenie potrzeb żywieniowych zwierząt.


Art. 21. 1. Dodatki paszowe oraz następujące materiały paszowe: 1) białko uzyskiwane z mikroorganizmów należących do grupy bakterii, drożdży, glonów i grzybów, 2) produkty uboczne uzyskane w procesie wytwarzania aminokwasów w drodze fermentacji, 3) aminokwasy i ich sole, 4) hydroksyanalogi aminokwasów, 5) niebiałkowe związki azotowe, zwane dalej "produktami", mogą być wprowadzone do obrotu po ich wpisaniu do odpowiednich rejestrów produktów. 2. Zabrania się sprowadzania z zagranicy produktów, które nie są wpisane do rejestrów produktów, oraz sprowadzania z zagranicy mieszanek paszowych zawierających takie produkty. 3. Rejestry produktów prowadzi minister właściwy do spraw rolnictwa. 4. Rejestry produktów prowadzi się odrębnie dla: 1) dodatków paszowych, 2) materiałów paszowych. 5. Rejestry produktów zawierają: 1) numer wpisu, 2) oznaczenie przedsiębiorcy wytwarzającego produkt, 3) nazwę grupy produktów, 4) nazwę produktu oraz jego postać, 5) określenie składu produktu oraz: a) w odniesieniu do produktów określonych chemicznie - nazwę substancji czynnej i jej wzór chemiczny, b) w odniesieniu do pozostałych produktów - opis substancji czynnej, 6) określenie przeznaczenia produktu oraz gatunku i wieku zwierząt, dla których produkt jest przeznaczony, 7) określenie okresu trwałości produktu, 8) oznaczenie minimalnej i maksymalnej zawartości w mieszance paszowej pełnoporcjowej L - winianu potasowego kwasu metylopropionowego oraz dodatków paszowych z grup: a) antybiotyków, b) kokcydiostatyków i innych środków farmaceutycznych, c) mikroorganizmów, 9) oznaczenie maksymalnej zawartości w mieszance paszowej pełnoporcjowej dodatków paszowych niewymienionych w pkt 8, 10) określenie okresu karencji, 11) określenie przeciwwskazań i specjalnych wymagań dotyczących stosowania produktu, 12) określenie okresu ważności wpisu. 6. Oprócz danych, o których mowa w ust. 5: 1) rejestr dodatków paszowych zawiera: a) informacje dotyczące występowania organizmów zmodyfikowanych genetycznie i ich produktów wraz z charakterystyką tych organizmów, b) w grupie mikroorganizmów - opis mikroorganizmów wraz z podaniem liczby jednostek formujących kolonie na 1 g, c) w grupie enzymów - nazwę substancji czynnej zgodnie z jej główną aktywnością enzymatyczną, określenie pochodzenia biologicznego i aktywności wyrażonej w jednostkach aktywności na 1 g, 2) rejestr materiałów paszowych powinien zawierać dodatkowo określenie rodzaju i wymagań dotyczących podłoża materiałów paszowych, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a)-c).


Art. 22. 1. Do rejestru dodatków paszowych nie wpisuje się substancji oraz ich mieszanin, które: 1) są przeznaczone, w zalecanych dawkach, do wyłącznego stosowania w leczeniu ludzi lub zwierząt, 2) mają działanie profilaktyczne lub lecznicze, z zastrzeżeniem ust. 2. 2. Przepis ust. 1 pkt 2 nie ma zastosowania do dodatków paszowych z grupy kokcydiostatyków i innych środków farmaceutycznych.


Art. 23. 1. Decyzję w sprawie wpisu do rejestrów produktów wydaje minister właściwy do spraw rolnictwa. 2. Decyzja, o której mowa w ust. 1, wydawana jest na podstawie wyników badań potwierdzających, że produkt jest przydatny w żywieniu zwierząt, a w szczególności, że nie powoduje zagrożeń dla zdrowia ludzi, zwierząt i dla środowiska, przeprowadzonych w jednostkach organizacyjnych określonych przez ministra właściwego do spraw rolnictwa zgodnie z art. 25 pkt 2. 3. Minister właściwy do spraw rolnictwa może uznać za wystarczające w całości lub w części wyniki badań przeprowadzonych za granicą, dołączone do wniosku przez wytwórcę lub importera. 4. Decyzja, o której mowa w ust. 1, powinna być wydana bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu roku od dnia złożenia wniosku.


Art. 24. 1. Wniosek o wpis produktów do rejestrów produktów składa producent lub importer. 2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać: 1) imię, nazwisko i adres albo nazwę i adres siedziby wnioskodawcy, 2) informacje, o których mowa w art. 21 ust. 5 i 6, 3) informacje dotyczące skuteczności działania produktów, 4) uzasadnienie obecności w produktach każdego ze składników, jeżeli dodatek paszowy jest mieszaniną substancji czynnych, 5) opis metodyki postępowania analitycznego mającego na celu określenie zawartości substancji czynnej w produkcie, a także w premiksach i mieszankach paszowych zawierających ten produkt. 3. Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, należy dołączyć wyniki badań, o których mowa w art. 23 ust. 2 lub 3.


Art. 25. Minister właściwy do spraw rolnictwa, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw środowiska oraz ministrem właściwym do spraw zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia: 1) zakres badań, o których mowa w art. 23 ust. 2, uwzględniając przydatność badanych produktów w żywieniu zwierząt, ochronę zdrowia ludzi i zwierząt, a także ochronę środowiska, 2) jednostki organizacyjne uprawnione do przeprowadzania badań, o których mowa w pkt 1, uwzględniając kwalifikacje kadr i wyposażenie w specjalistyczny sprzęt do przeprowadzania badań.


Art. 26. Wpis do rejestrów produktów ważny jest przez okres w nim określony, nie dłużej jednak niż 5 lat.


Art. 27. Rejestry produktów są dostępne dla osób mających w tym interes prawny, z wyłączeniem danych objętych tajemnicą państwową i służbową oraz ochroną własności przemysłowej wytwórcy.


Art. 28. Minister właściwy do spraw rolnictwa może, w drodze decyzji, skreślić produkt z rejestru: 1) na wniosek przedsiębiorcy, który wystąpił o wpis do rejestru, 2) jeżeli produkt przestał spełniać wymagania warunkujące wpis do rejestru.


Art. 29. Minister właściwy do spraw rolnictwa na podstawie prowadzonych rejestrów produktów ogłasza corocznie do dnia 30 listopada, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" wykazy produktów dopuszczonych do obrotu.


Art. 3. Środki żywienia zwierząt powinny być właściwej jakości, dostosowane do potrzeb żywieniowych zwierząt, dla których są przeznaczone, i nie mogą szkodliwie wpływać na zdrowie zwierząt, jakość środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego i środowisko.


Art. 30. 1. W obrocie mogą znajdować się wyłącznie produkty, których skład i postać są zgodne z danymi w tym zakresie, zawartymi w rejestrach produktów. 2. Produkt może być wprowadzony do obrotu po upływie okresu trwałości po przeprowadzeniu dodatkowych badań przez jednostkę organizacyjną, która przeprowadziła badania przed wpisaniem produktu do odpowiedniego rejestru produktów, albo przez inną jednostkę organizacyjną upoważnioną do przeprowadzenia badań oraz po określeniu przez tę jednostkę nowego okresu przydatności produktu do stosowania w żywieniu zwierząt. 3. Przy wytwarzaniu premiksów i mieszanek paszowych pełnoporcjowych z udziałem produktów, o których mowa w art. 21 ust. 1, należy przestrzegać wymagań określonych dla nich w rejestrach produktów.


Art. 31. 1. Nazwa materiału paszowego, dodatku paszowego, premiksu lub mieszanki paszowej powinna informować nabywcę o tym, jaki stanowią one rodzaj środka żywienia zwierząt, oraz powinna umożliwiać ich odróżnienie od podobnych środków żywienia zwierząt. 2. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, materiały paszowe inne niż wymienione w art. 21 ust. 1, które mogą być wprowadzane do obrotu wyłącznie pod nazwą określoną w tym rozporządzeniu, z uwzględnieniem opisu tych materiałów i rodzaju procesów technologicznych stosowanych do ich wytwarzania oraz obowiązujących w tym zakresie przepisów Unii Europejskiej.


Art. 32. 1. Mieszanka paszowa uzupełniająca może być wprowadzona do obrotu, jeżeli zawartość witaminy D oraz dodatków paszowych z grup antybiotyków, stymulatorów wzrostu, kokcydiostatyków i innych środków farmaceutycznych oraz przeciwutleniaczy nie przekracza pięciokrotności ustalonej w rejestrze produktów maksymalnej zawartości tych dodatków w mieszance paszowej pełnoporcjowej. 2. Minister właściwy do spraw rolnictwa może określić, w drodze rozporządzenia, inne niż ustalone w ust. 1 zawartości dodatków paszowych w określonych mieszankach paszowych uzupełniających, jeżeli ich zastosowanie w połączeniu z innymi paszami nie będzie stwarzać zagrożenia dla zdrowia zwierząt oraz ujemnie wpływać na jakość środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego.


Art. 33. 1. Przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą w zakresie obrotu: 1) dodatkami paszowymi, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 i 2, 2) materiałami paszowymi, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 3, 3) premiksami zawierającymi dodatki paszowe, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4, obowiązany jest zapewnić spełnianie wymagań technicznych i organizacyjnych odpowiednich ze względu na rodzaj i zakres prowadzonej działalności. 2. Do wymagań technicznych i organizacyjnych, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy art. 5, art. 6 ust. 2 pkt 1, 3 i 7, art. 8 pkt 1 i 2, z tym, że wymóg określony w art. 6 ust. 2 pkt 1 dotyczy wewnętrznego systemu kontroli jakości przechowywanych dodatków paszowych, materiałów paszowych lub premiksów. 3. Jeżeli przedsiębiorca, o którym mowa w ust. 1, dokonuje pakowania lub przepakowywania dodatków paszowych, materiałów paszowych lub premiksów, obowiązany jest dodatkowo zapewnić spełnianie wymagań technicznych i organizacyjnych określonych w art. 6 ust. 2 pkt 2 i pkt 4-7. 4. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe wymagania techniczne i organizacyjne w zakresie prowadzenia obrotu dodatkami paszowymi, materiałami paszowymi i premiksami, o których mowa w ust. 1, odpowiednio do zakresu prowadzonej działalności, mając na względzie zapewnienie ich właściwej jakości.


Art. 34. 1. Podjęcie działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia obrotu: 1) dodatkami paszowymi, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1, 2) materiałami paszowymi, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 3, 3) premiksami, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 3, wymaga, z zastrzeżeniem ust. 3, zezwolenia wydanego w drodze decyzji administracyjnej przez właściwego powiatowego lekarza weterynarii. 2. Przepisy art. 14-18 stosuje się odpowiednio. 3. Przepis ust. 1 nie dotyczy przedsiębiorcy, który uzyskał zezwolenie, o którym mowa w art. 12 ust. 1.


Art. 35. 1. Podjęcie działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia obrotu: 1) dodatkami paszowymi, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2, 2) premiksami, o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 2, wymaga, z zastrzeżeniem ust. 3, zgłoszenia do właściwego powiatowego lekarza weterynarii w terminie co najmniej 7 dni przed rozpoczęciem działalności. 2. Przepisy art. 19 ust. 2-5 stosuje się odpowiednio. 3. Przepis ust. 1 nie dotyczy przedsiębiorcy, który dokonał zgłoszenia, o którym mowa w art. 19 ust. 1 pkt 1 i 2.


Art. 36. 1. Główny Lekarz Weterynarii prowadzi ewidencję przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania środków żywienia zwierząt oraz obrotu nimi, a także podmiotów wytwarzających mieszanki paszowe, o których mowa w art. 12 ust. 2; ewidencja jest jawna. 2. Do ewidencji wpisuje się: 1) oznaczenie przedsiębiorcy i adres siedziby, a w przypadku podmiotu wytwarzającego mieszanki paszowe, o których mowa w art. 12 ust. 2, jego imię, nazwisko i adres albo nazwę i adres siedziby, 2) numer zezwolenia lub zgłoszenia, 3) zakres działalności objętej zezwoleniem lub zgłoszeniem. 3. Organ, o którym mowa w ust. 1, obowiązany jest corocznie w terminie do dnia 30 września przekazywać ministrowi właściwemu do spraw rolnictwa dane, o których mowa w ust. 2, dotyczące: 1) przedsiębiorców, o których mowa w art. 12 ust. 1, 2) przedsiębiorców prowadzących obrót: a) dodatkami paszowymi, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1, b) materiałami paszowymi, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 3, c) premiksami zawierającymi dodatki paszowe z grup antybiotyków, kokcydiostatyków i innych środków farmaceutycznych, stymulatorów wzrostu oraz witaminy A lub D i miedź lub selen, 3) podmiotów, o których mowa w art. 12 ust. 2. 4. Minister właściwy do spraw rolnictwa na podstawie informacji, o których mowa ust. 3, corocznie w terminie do dnia 30 listopada ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" wykaz: 1) przedsiębiorców, o których mowa w art. 12 ust. 1, 2) przedsiębiorców prowadzących obrót: a) dodatkami paszowymi, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1, b) materiałami paszowymi, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 3, c) premiksami zawierającymi dodatki paszowe z grup antybiotyków, kokcydiostatyków i innych środków farmaceutycznych, stymulatorów wzrostu oraz witaminy A lub D i miedź lub selen, 3) podmiotów, o których mowa w art. 12 ust. 2.


Art. 37. 1. Środki żywienia zwierząt powinny być wprowadzane do obrotu w szczelnych i odpowiednio zamkniętych opakowaniach lub pojemnikach tak, aby po otworzeniu opakowania lub pojemnika zamknięcie ulegało zniszczeniu, a opakowanie nie mogło być użyte ponownie. 2. Mieszanki paszowe mogą być wprowadzane do obrotu luzem albo w niezamkniętych opakowaniach lub pojemnikach w przypadku: 1) dostawy mieszanek paszowych pomiędzy ich wytwórcami, 2) dostawy mieszanek paszowych przez ich wytwórców do przedsiębiorców zajmujących się ich pakowaniem, 3) dostawy mieszanek paszowych bezpośrednio od ich wytwórców do posiadaczy zwierząt gospodarskich, 4) mieszanek paszowych uzyskiwanych przez zmieszanie całych ziaren zbóż, 5) bloków lub lizawek, 6) sprzedaży mieszanek paszowych w ilości nieprzekraczającej 50 kg z uprzednio zamkniętych opakowań lub pojemników, 7) mieszanek paszowych melasowanych, zawierających nie więcej niż 3 materiały paszowe, 8) mieszanek paszowych granulowanych.


Art. 38. 1. Wprowadzane do obrotu środki żywienia zwierząt powinny być oznakowane. 2. Oznakowanie, o którym mowa w ust. 1, polega na umieszczeniu w sposób widoczny, czytelny i nieusuwalny na każdym opakowaniu środka żywienia zwierząt lub dołączonej do opakowania etykiecie informacji w języku polskim, określającej w szczególności: 1) rodzaj, nazwę, a w przypadku produktu także numer wpisu do odpowiedniego rejestru produktów, 2) wytwórcę i numer zezwolenia na wytwarzanie, o ile jest ono wymagane, 3) masę netto, a dla płynów objętość albo masę netto, 4) okres trwałości oraz okres karencji, o ile jest przewidywany, 5) przeznaczenie z uwzględnieniem gatunku i wieku zwierząt, dla których środek żywienia zwierząt jest przeznaczony, 6) materiały paszowe lub kategorie grupujące kilka materiałów paszowych charakteryzujących się tym samym źródłem pochodzenia, 7) zawartość składników pokarmowych, 8) datę produkcji albo numer serii, 9) sposób stosowania, w tym zasady bezpiecznego użycia. 3. W przypadku, o którym mowa w art. 37 ust. 2, informacje wymienione w ust. 2 powinny być dołączone do dokumentów przewozowych i przekazane odbiorcy. 4. Oznakowanie środków żywienia zwierząt nie może wprowadzać w błąd nabywcy, w szczególności odnośnie do ich tożsamości, w tym rodzaju, właściwości, pochodzenia, składu, ilości oraz sposobu produkcji, lub sugerować, że posiadają one specjalne właściwości, jeżeli ich nie posiadają albo jeżeli inne pasze, dodatki paszowe lub premiksy posiadają również takie właściwości. 5. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia: 1) szczegółowe zasady dotyczące oznakowania środków żywienia zwierząt, w tym zakres informacji, które powinny być umieszczone na ich opakowaniu lub etykiecie dołączonej do opakowania albo dołączone do dokumentów przewozowych, 2) kategorie grupujące materiały paszowe charakteryzujące się jednakowym źródłem pochodzenia, 3) limity tolerancji zawartości składników pokarmowych i dodatków paszowych, mając na względzie zapewnienie ochrony interesów nabywców i obiektywnych kryteriów kontroli. 6. Minister właściwy do spraw rolnictwa może określić, w drodze rozporządzenia, zakres dodatkowych informacji, które mogą być umieszczane na opakowaniu środków żywienia zwierząt lub etykiecie dołączonej do opakowania albo w dokumentach przewozowych, uwzględniając obowiązujące w tym zakresie przepisy Unii Europejskiej.


Art. 39. 1. W razie stwierdzenia, że środek żywienia zwierząt nie spełnia warunków określonych w ustawie, powiatowy lekarz weterynarii lub wojewódzki inspektor jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych w zakresie właściwości, o których mowa w art. 44 ust. 1, może w drodze decyzji administracyjnej: 1) nakazać jego uzdatnienie albo zniszczenie, 2) określić inne jego przeznaczenie niż zastosowanie w żywieniu zwierząt, 3) nakazać jego wycofanie z obrotu. 2. Decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt 3, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.


Art. 4. 1. Zabrania się wytwarzania, wprowadzania do obrotu i stosowania w żywieniu zwierząt: 1) substancji o działaniu hormonalnym, tyreostatycznym i betaagonistycznym, 2) substancji szkodliwie wpływających na zdrowie zwierząt, jakość środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego i środowisko, 3) w wypadku zwierząt gospodarskich - materiałów paszowych zawierających źródło białka, pochodzące z tkanek zwierząt, z zastrzeżeniem ust. 2 pkt 2, 4) pasz zawierających substancje niepożądane w ilości przekraczającej dopuszczalną ich zawartość, 5) pasz zepsutych, w szczególności o zmienionym smaku, zapachu i wyglądzie, w wyniku procesów fermentacyjnych, gnilnych i innych, spowodowanych działaniem drobnoustrojów, grzybów, roztoczy, temperatury, światła, wilgotności i upływem czasu. 2. Minister właściwy do spraw rolnictwa, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw środowiska oraz ministrem właściwym do spraw zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia: 1) wykaz substancji, o których mowa w ust. 1 pkt 2, 2) wykaz materiałów paszowych pochodzących z tkanek zwierząt, które mogą być stosowane w żywieniu zwierząt gospodarskich, 3) dopuszczalne zawartości substancji niepożądanych w paszach - mając na względzie ochronę zdrowia ludzi i zwierząt, ochronę środowiska oraz właściwą jakość środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego.


Art. 40. 1. Dodatki paszowe i premiksy mogą być stosowane w żywieniu zwierząt wyłącznie jako składniki mieszanek paszowych. 2. Minister właściwy do spraw rolnictwa, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw środowiska oraz ministrem właściwym do spraw zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady stosowania dodatków paszowych i premiksów w zależności od ich rodzaju, mając na względzie zapewnienie właściwej jakości mieszanek paszowych oraz ochronę zdrowia ludzi i zwierząt, właściwą jakość środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego i ochronę środowiska.


Art. 41. Mieszanka paszowa uzupełniająca może być stosowana w żywieniu zwierząt tylko w połączeniu z inną paszą.


Art. 42. 1. Mieszanka paszowa dietetyczna, o której mowa w art. 2 pkt 9, powinna zawierać materiały paszowe w ilości i proporcjach zapewniających właściwe wykorzystanie jej przez zwierzęta, u których wystąpiły zakłócenia procesów trawiennych i przemian metabolicznych. 2. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje mieszanek paszowych dietetycznych wraz z określeniem ich przeznaczenia, właściwości pokarmowych, gatunków lub kategorii zwierząt, wymagań w zakresie oznakowania oraz zleceń dotyczących stosowania mając na uwadze szczególne przeznaczenie tych mieszanek paszowych oraz wymagania dotyczące kontroli środków żywienia zwierząt.


Art. 43. 1. Środki żywienia zwierząt niespełniające warunków określonych w ustawie mogą być stosowane w żywieniu zwierząt wyłącznie w celach doświadczalnych, po powiadomieniu powiatowego lekarza weterynarii, właściwego ze względu na miejsce prowadzenia doświadczenia. 2. Zwierzęta gospodarskie użyte do celów doświadczalnych, o których mowa w ust. 1, ani produkty od nich pozyskane nie mogą być wprowadzane do obrotu.


Art. 44. 1. Nadzór nad wytwarzaniem i stosowaniem środków żywienia zwierząt oraz nad obrotem nimi sprawują: 1) Inspekcja Weterynaryjna w zakresie: a) warunków weterynaryjnych, o których mowa w przepisach o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, badaniu zwierząt rzeźnych i mięsa oraz o Inspekcji Weterynaryjnej, b) mikrobiologicznej oceny oraz zawartości substancji niepożądanych, z wyłączeniem substancji niepożądanych pochodzenia roślinnego lub substancji pochodzenia roślinnego, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2, 2) Inspekcja Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w zakresie: a) wartości pokarmowej środków żywienia zwierząt, b) zawartości substancji niepożądanych pochodzenia roślinnego lub substancji pochodzenia roślinnego, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2, c) wymagań technicznych i organizacyjnych obowiązujących w zakresie wytwarzania i wprowadzania do obrotu środków żywienia zwierząt, d) prawidłowości oznakowania środków żywienia zwierząt wprowadzonych do obrotu. 2. W razie stwierdzenia, że działalność podmiotu wytwarzającego środki żywienia zwierząt lub prowadzącego obrót tymi środkami jest niezgodna z przepisami ustawy, powiatowy lekarz weterynarii lub wojewódzki inspektor jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, w zależności od zakresu sprawowanego nadzoru, może w drodze decyzji: 1) nakazać usunięcie uchybień w określonym terminie, 2) wstrzymać prowadzenie działalności do czasu usunięcia uchybień. 3. Decyzjom, o których mowa w ust. 2, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. 4. Graniczny lekarz weterynarii i wojewódzki inspektor jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych przeprowadzają kontrolę graniczną wprowadzanych na polski obszar celny środków żywienia zwierząt. 5. Organy, o których mowa w ust. 4, zakażą wprowadzenia na polski obszar celny produktów oraz mieszanek paszowych z udziałem produktów niespełniających wymagań określonych w ustawie. 6. Organy Inspekcji Weterynaryjnej oraz Inspekcji Handlowej Jakości Artykułów Rolno-Spożywczych obowiązane są współdziałać w zakresie nadzoru, o którym mowa w ust. 1, w szczególności poprzez uzgadnianie planów pracy, w tym kontroli, oraz wzajemne przekazywanie informacji i dokumentów. 7. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia: 1) szczegółowe zasady pobierania próbek do badań, 2) metodykę postępowania analitycznego w zakresie określania zawartości składników pokarmowych i dodatków paszowych w materiałach paszowych, premiksach i mieszankach paszowych, 3) wykaz laboratoriów upoważnionych do prowadzenia tych badań w ramach nadzoru, o którym mowa w ust. 1.


Art. 45. 1. Przedsiębiorcy, u których zostaną pobrane w ramach nadzoru sprawowanego przez Inspekcję Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych próbki środków żywienia zwierząt, są obowiązani uiścić opłaty za przeprowadzenie badań tych próbek w upoważnionych laboratoriach, jeśli w ich wyniku zostanie stwierdzone, że pasze, dodatki paszowe lub premiksy nie spełniają wymagań określonych w ustawie. 2. Należności pieniężne z tytułu opłat, o których mowa w ust. 1, stanowią dochód budżetu państwa i stosuje się do nich przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 i Nr 160, poz. 1083, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 1999 r. Nr 11, poz. 95 i Nr 92, poz. 1062, z 2000 r. Nr 94, poz. 1037, Nr 116, poz. 1216, Nr 120, poz. 1268 i Nr 122, poz. 1315 oraz z 2001 r. Nr 16, poz. 166, Nr 39, poz. 459 i Nr 42, poz. 475). 3. Minister właściwy do spraw rolnictwa, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość opłat, o których mowa w ust. 1, uwzględniając koszty pobrania próbek, koszty dojazdu osób pobierających te próbki, a także koszty przeprowadzanych analiz.


Art. 46. 1. Kto: 1) wytwarza, wprowadza do obrotu lub stosuje w żywieniu zwierząt pasze, dodatki paszowe lub premiksy niespełniające warunków określonych w ustawie, 2) wytwarza, wprowadza do obrotu lub stosuje w żywieniu zwierząt pasze, dodatki paszowe lub premiksy zawierające substancje, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 lub 2, 3) wytwarza, wprowadza do obrotu lub stosuje w żywieniu zwierząt gospodarskich materiały paszowe, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3, 4) wytwarza, wprowadza do obrotu lub stosuje w żywieniu zwierząt pasze, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 4 i 5, lub wytwarza i wprowadza do obrotu pasze, o których mowa w art. 20 ust. 1, 5) prowadzi działalność gospodarczą, o której mowa w art. 5, w nieprzystosowanych do tego celu pomieszczeniach oraz nie przechowuje pasz, dodatków paszowych i premiksów w specjalnie do tego celu przeznaczonych pomieszczeniach lub zbiornikach, o których mowa w art. 9, 6) dopuszcza, aby procesem produkcji pasz, dodatków paszowych lub premiksów wymienionych w art. 6 ust. 1 kierowała osoba nie mająca kwalifikacji, o których mowa w art. 7, 7) nie prowadzi spisu, o którym mowa w art. 6 ust. 2 pkt 7, lub prowadzi go niezgodnie z przepisami ustawy, 8) nie pobiera próbek archiwalnych wytworzonych środków żywienia zwierząt lub postępuje z tymi próbkami niezgodnie z wymaganiami, o których mowa w art. 10 ust. 2, 9) prowadzi działalność, o której mowa w art. 12 i 34, bez wymaganych zezwoleń, 10 prowadzi działalność, o której mowa w art. 19 i 35, bez uprzedniego zgłoszenia zamiaru jej rozpoczęcia, 11) wytwarza mieszanki paszowe z materiałów paszowych, o których mowa w art. 20 ust. 3, 12) wytwarza, wprowadza do obrotu i stosuje w żywieniu zwierząt produkty bez uprzedniego wpisania ich do odpowiednich rejestrów produktów, o których mowa w art. 21 ust 1, 13) wprowadza do obrotu materiały paszowe, mieszanki paszowe, dodatki paszowe i premiksy niezgodnie z wymaganiami, o których mowa w art. 37 ust. 1 i 2, 14) nie znakuje wprowadzanych do obrotu pasz, dodatków paszowych lub premiksów zgodnie z wymaganiami, o których mowa w art. 38 ust. 1-4, lub znakuje je niezgodnie z przepisami ustawy, 15) wprowadza do obrotu zwierzęta użyte do celów eksperymentalnych, o których mowa w art. 43 ust. 2, podlega karze grzywny. 2. W sprawach, o których mowa w ust. 1, orzeka się na podstawie przepisów o postępowaniu w sprawach o wykroczenia.


Art. 47. W ustawie z dnia 10 października 1991 r. o środkach farmaceutycznych, materiałach medycznych, aptekach, hurtowniach i Inspekcji Farmaceutycznej (Dz.U. Nr 105, poz. 452, z 1993 r. Nr 16, poz. 68 i Nr 47, poz. 211, z 1996 r. Nr 106, poz. 496, z 1997 r. Nr 28, poz. 152, Nr 43, poz. 272, Nr 60, poz. 369, Nr 88, poz. 554 i Nr 121, poz. 770, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 1999 r. Nr 70, poz. 778 oraz z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 50, poz. 599, Nr 96, poz. 1056 i Nr 120, poz. 1268) w art. 2 w ust. 1 w pkt 2 wyrazy "a także w celu poprawy cech użytkowych zwierząt, z wyjątkiem preparatów stosowanych poza organizmem żywym" zastępuje się wyrazami "z wyjątkiem preparatów stosowanych poza organizmem żywym, a także dodatków paszowych i premiksów w rozumieniu przepisów o środkach żywienia zwierząt".


Art. 48. W ustawie z dnia 24 kwietnia 1997 r. o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, badaniu zwierząt rzeźnych i mięsa oraz o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz.U. z 1999 r. Nr 66, poz. 752 oraz z 2001 r. Nr 29, poz. 320) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 2: a) w pkt 6 wyrazy " , pasze i surowce paszowe" zastępuje się wyrazami "oraz środki żywienia zwierząt", b) w pkt 16 wyrazy "pasze, surowce paszowe" zastępuje się wyrazami "środki żywienia zwierząt"; 2) w art. 5 w ust. 1 w pkt 4 wyrazy " , pasz oraz dodatków do pasz" zastępuje się wyrazami "oraz środków żywienia zwierząt"; 3) w art. 11 w ust. 3 w zdaniu wstępnym wyrazy " , pasze i surowce paszowe" zastępuje się wyrazami "oraz środki żywienia zwierząt"; 4) w art. 19 w ust. 1 w pkt 4 wyraz "paszy" zastępuje się wyrazami "środków żywienia zwierząt"; 5) w art. 22: a) w pkt 4 wyrazy "paszy, surowców paszowych" zastępuje się wyrazami "środków żywienia zwierząt", b) w pkt 8 wyraz "paszami" zastępuje się wyrazami "środkami żywienia zwierząt", c) w pkt 9 wyrazy " , pasz i surowców paszowych" zastępuje się wyrazami "oraz środków żywienia zwierząt", d) w pkt 13 wyrazy "paszami i surowcami paszowymi" zastępuje się wyrazami "środkami żywienia zwierząt"; 6) w art. 23 w ust. 1 w pkt 6 wyrazy "surowców paszowych i pasz" zastępuje się wyrazami "środków żywienia zwierząt"; 7) w art. 25 w ust. 4 w pkt 3 w lit. a) w tiret pierwszym wyrazy "paszami i surowcami paszowymi" zastępuje się wyrazami "środkami żywienia zwierząt"; 8) w art. 41 w ust. 1 w pkt 1 w lit. d) wyrazy "pasz i surowców paszowych" zastępuje się wyrazami "środków żywienia zwierząt"; 9) w art. 48 w ust. 1 wyrazy " , pasz i surowców paszowych" zastępuje się wyrazami "oraz środków żywienia zwierząt"; 10) w art. 49 w ust. 1 w pkt 1 w lit. b) wyrazy "pasz i surowców paszowych" zastępuje się wyrazami "środków żywienia zwierząt".


Art. 49. W ustawie z dnia 11 stycznia 2001 r. o substancjach i preparatach chemicznych (Dz.U. Nr 11, poz. 84) w art. 1 w ust. 3 w pkt 3 lit. c) otrzymuje brzmienie: "c) środkami żywienia zwierząt w rozumieniu przepisów o środkach żywienia zwierząt,".


Art. 5. Działalność gospodarcza w zakresie wytwarzania środków żywienia zwierząt powinna być prowadzona w specjalnie do tego celu przystosowanych pomieszczeniach.


Art. 50. 1. Przedsiębiorcy, którzy w dniu wejścia w życie ustawy prowadzą działalność dotyczącą wytwarzania środków żywienia zwierząt lub obrotu nimi, która wymaga zgłoszenia powiatowemu lekarzowi weterynarii, obowiązani są do dokonania tego zgłoszenia w terminie 7 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. 2. Przedsiębiorcy, którzy w dniu wejścia w życie ustawy prowadzą działalność dotyczącą wytwarzania środków żywienia zwierząt lub obrotu nimi, która wymaga zezwolenia powiatowego lekarza weterynarii, obowiązani są do przedłożenia odpowiedniego wniosku w terminie miesiąca od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. 3. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, wykaz produktów, które w ciągu roku od dnia wejścia w życie ustawy mogą być wytwarzane i wprowadzane do obrotu bez uprzedniego ich wpisania do odpowiednich rejestrów produktów, uwzględniając obowiązujące w tym zakresie przepisy Unii Europejskiej.


Art. 51. Traci moc ustawa z dnia 13 lipca 1939 r. o nadzorze nad niektórymi środkami żywienia zwierząt (Dz.U. Nr 63, poz. 419, z 1990 r. Nr 34, poz. 198, z 1997 r. Nr 60, poz. 369, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 oraz z 2000 r. Nr 120, poz. 1268).


Art. 52. Ustawa wchodzi w życie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia.


Art. 6. 1. Przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania: 1) dodatków paszowych z grup: a) antybiotyków, b) kokcydiostatyków i innych środków farmaceutycznych, c) stymulatorów wzrostu, d) witamin i innych chemicznie zdefiniowanych substancji o podobnym działaniu, e) pierwiastków śladowych, f) karotenoidów i ksantofili, g) enzymów, h) mikroorganizmów, i) przeciwutleniaczy, dla których jest określona maksymalna zawartość w mieszankach paszowych pełnoporcjowych, 2) dodatków paszowych innych niż określone w pkt 1, dla których została ustalona ich maksymalna zawartość w mieszankach paszowych pełnoporcjowych, 3) materiałów paszowych: a) białka uzyskiwanego z mikroorganizmów należących do grupy bakterii, drożdży, glonów i grzybów, z wyjątkiem drożdży hodowanych na substancjach pochodzenia zwierzęcego lub roślinnego, b) produktów ubocznych uzyskiwanych w procesie wytwarzania aminokwasów w drodze fermentacji, c) aminokwasów i ich soli, d) hydroksyanalogów aminokwasów, 4) premiksów zawierających dodatki paszowe, o których mowa w pkt 1, 5) mieszanek paszowych zawierających premiksy, o których mowa w pkt 4, 6) mieszanek paszowych z materiałów paszowych zawierających substancje niepożądane w ilości przekraczającej ich dopuszczalną zawartość - jest obowiązany zapewnić spełnianie wymagań technicznych i organizacyjnych przewidzianych dla określonego rodzaju i zakresu prowadzonej działalności. 2. Przedsiębiorca, o którym mowa w ust. 1, w zakresie spełniania wymagań technicznych i organizacyjnych jest obowiązany w szczególności: 1) wdrożyć system wewnętrznej kontroli jakości wytwarzanych środków żywienia zwierząt, obejmujący zwłaszcza: a) częstotliwość i sposób pobierania próbek do badań w miejscach, w których może nastąpić pogorszenie jakości produktów, b) metody badań, c) sposób postępowania z produktami niespełniającymi wymagań jakościowych, 2) dysponować planem zakładu, obejmującym w szczególności pomieszczenia produkcyjne, magazynowe, socjalne i sanitarne, z zaznaczeniem: a) linii technologicznej wraz z miejscami, o których mowa w pkt 1 lit. a), b) dróg przemieszczania środków żywienia zwierząt, c) stanowisk pracy, 3) wyznaczyć osobę odpowiedzialną za kontrolę jakości wytwarzanych środków żywienia zwierząt, 4) określić zakres obowiązków pracowników zatrudnionych na stanowiskach pracy związanych z procesem technologicznym, 5) prowadzić działalność przy użyciu urządzeń, których konstrukcja i rozmieszczenie: a) uniemożliwią zanieczyszczenie środków żywienia zwierząt, b) uniemożliwią zmianę kolejności lub pominięcie określonego etapu cyklu produkcyjnego, c) umożliwią ich czyszczenie po zakończeniu produkcji każdego asortymentu, 6) zapewnić, aby procesem produkcji kierowała osoba posiadająca kwalifikacje, o których mowa w art. 7, 7) prowadzić spis wytwarzanych środków żywienia zwierząt. 3. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe wymagania techniczne i organizacyjne, o których mowa w ust. 2, dotyczące wytwarzania środków żywienia zwierząt, o których mowa w ust. 1, w zależności od rodzaju i zakresu prowadzonej działalności.


Art. 7. W ramach prowadzenia działalności gospodarczej, o której mowa w art. 6 ust. 1: 1) w zakresie wytwarzania dodatków paszowych i premiksów procesem produkcji powinna kierować osoba, która: a) ukończyła studia wyższe na jednym z kierunków: biologia, biotechnologia, chemia, farmacja, inżynieria chemiczna i procesowa, rolnictwo, technologia żywności i żywienie człowieka, weterynaria, zootechnika lub na kierunku lekarskim, b) ma co najmniej 3-letni staż pracy w zakresie wytwarzania dodatków paszowych lub środków farmaceutycznych, 2) w zakresie wytwarzania pasz procesem produkcji powinna kierować osoba, która: a) ukończyła studia wyższe na jednym z kierunków, o których mowa w pkt 1 lit. a), i ma co najmniej 2-letni staż pracy w zakresie wytwarzania pasz lub b) posiada średnie wykształcenie rolnicze, weterynaryjne lub o kierunku: technologia żywności oraz ma co najmniej 3-letni staż pracy w zakresie wytwarzania pasz.