Art. 32. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia. {Załącznik} {do ustawy z dnia 6 marca 1997 r.} 1. Wysokość należności dla osób, o których mowa w art. 3 pkt 1. +--------------------+----------------------------------+ | | Należności w zł za przepracowanie| | | w pełnym wymiarze czasu pracy{1)}| | +-----+----+-----+-----+-----+-----+ | Wyszczególnienie |jedne-|dwóch|trzech|czte-|pięciu|sześ-| | |go | | |rech | | ciu | | |pełne-|peł-|peł-|peł- |peł- |peł- | | |go |nych|nych |nych |nych |nych | | |miesią-|mie-|mie-|mie-|mie- |mie- | | |ca |sięcy|sięcy|sięcy|sięcy|sięcy| +--------------------+-----+----+-----+-----+-----+-----+ |1) Okres od 1 lipca | | | | | | | | - 31 grudnia 1991 r.|150| 300| 450 | 600 | 750 | 900 | +--------------------+-----+----+-----+-----+-----+-----+ |2) Okres od 1 stycznia -| | | | | | | | 28 czerwca 1992 r.{2)}|133|266|399|532 | 665 | 798 | +--------------------+-----+----+-----+-----+-----+-----+ {1)} w przypadku zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy, kwota należności ulega proporcjonalnemu zmniejszeniu. Wysokość należności podlega zaokrągleniu w górę do pełnego złotego. {2)} okres pracy od 1 czerwca do 28 czerwca 1992 r. równoznaczny jest z przepracowaniem jednego pełnego miesiąca. 2. Wysokość należności dla osób, o których mowa w art. 3 pkt 2: a) dla osób, którym przysługiwał wzrost albo dodatek do emerytury lub renty w wysokości 15% podstawy wymiaru{3)} +---------------+---------------------------------------+ | |Wysokość podstawy wymiaru przed rewaloryzacją| |Wiek uprawnionego| w zł | | w dniu+-----+-----+------+-----+------+-------+ | 14 listopada |do 100|100 -|150 -|200 -|250 - |300 i | | 1991 r. | |150 |200 |250 |300 |więcej | | (w latach) +-----+-----+------+-----+------+-------+ | | Należność w zł | +---------------+-----+-----+------+-----+------+-------+ | do 54 |2624 |3830 |5034 |7115 |8054 |10019 | | | | | | | | | | 55-64 |2562 |3545 |4509 |6279 |7269 | 9275 | | | | | | | | | | 65 i więcej|2311 |2776 |3762 |5641 |6064 | 7935 | +---------------+-----+-----+------+-----+------+-------+ b) dla osób, którym przysługiwał wzrost albo dodatek do emerytury lub renty w wysokości 10% podstawy wymiaru{3)} +---------------+---------------------------------------+ | |Wysokość podstawy wymiaru przed rewaloryzacją| |Wiek uprawnio- | w zł | | nego w dniu +-----+-----+------+-----+------+-------+ | 14 listopada |do 100|100-|150 - |200 -|250 - |300 i | | 1991 r. | |150 |200 |250 |300 |więcej | | (w latach) +-----+-----+------+-----+------+-------+ | | Należność w zł | +---------------+-----+-----+------+-----+------+-------+ | do 54 |1670 |2152 |3022 |4171 |4893 |6157 | | | | | | | | | | 55-64 |1610 |2000 |2868 |4038 |4749 |5965 | | | | | | | | | | 65 i więcej|1487 |1739 |2547 |3527 |4286 |5237 | +---------------+-----+-----+------+-----+------+-------+ c) dla osób, którym przysługiwał wzrost albo dodatek do emerytury lub renty inwalidzkiej w wysokości 5% podstawy wymiaru +-------------------------------------------------------+ | |Wysokość podstawy wymiaru przed rewaloryzacją| |Wiek uprawnio- | w zł | | nego w dniu +-----+-----+------+-----+------+-------+ | 14 listopada |do 100|100 -|150 -|200 -|250 - |300 i | | 1991 r. | |150 |200 |250 |300 |więcej | | (w latach) +-----+-----+------+-----+------+-------+ | | Należność w zł | +---------------+-----+-----+------+-----+------+-------+ | do 54 |811 |1071 |1663 |2024 |2496 |3198 | | | | | | | | | | 55-64 |725 | 961 |1346 |1772 |2174 |2624 | | | | | | | | | | 65 i więcej|659 | 774 |1240 |1709 |1908 |2340 | +---------------+-----+-----+------+-----+------+-------+ d) dla osób, którym przysługiwał wzrost do renty rodzinnej w wysokości 15% podstawy wymiaru{3)} +-------------------------------------------------------+ | |Wysokość podstawy wymiaru przed rewaloryzacją| |Wiek uprawnio- | w zł | | nego w dniu +-----+-----+------+-----+------+-------+ | 14 listopada |do 100|100 -|150 -|200 -|250 - |300 i | | 1991 r. | |150 |200 |250 |300 |więcej | | (w latach) +-----+-----+------+-----+------+-------+ | | Należność w zł | +---------------+-----+-----+------+-----+------+-------+ | do 8 |1425 |1853 |2636 |3420 |4275 |4988 | | | | | | | | | | 9 - 16 | 926 |1064 |1463 |1862 |2394 |2793 | | | | | | | | | | 17 - 27 | 964 |1309 |1860 |2411 |2893 |3444 | +---------------+-----+-----+------+-----+------+-------+ e) dla osób, którym przysługiwał wzrost do renty rodzinnej w wysokości 10% podstawy wymiaru{3)} +-------------------------------------------------------+ | |Wysokość podstawy wymiaru przed rewaloryzacją| |Wiek uprawnio- | w zł | | nego w dniu +-----+-----+------+-----+------+-------+ | 14 listopada |do 100|100 -|150 -|200 -|250 - |300 i | | 1991 r. | |150 |200 |250 |300 |więcej | | (w latach) +-----+-----+------+-----+------+-------+ | | Należność w zł | +---------------+-----+-----+------+-----+------+-------+ | do 8 |926 |1211 |1781 |2280 |2850 |3349 | | | | | | | | | | 9 - 16 |543 | 748 |1029 |1291 |1630 |1902 | | | | | | | | | | 17 - 27 |620 | 827 |1240 |1585 |1929 |2273 | +---------------+-----+-----+------+-----+------+-------+ f) dla osób, które wskutek upływu okresu, na jaki przyznano rentę inwalidzką lub rentę rodzinną, utraciły prawo jej pobierania{3)} +----------------+---------------------------------------+ | | Należność w zł | |Wysokość wzrostu+---------------------------------------+ | (dodatek) | Rok utraty prawa do pobierania renty | +----------------+-------+-------+-------+-------+-------+ | |1992 r.|1993 r.|1994 r.|1995 r.|1996 r.| | +-------+-------+-------+-------+-------+ | 15% | 281 | 721 | 1067 | 1323 | 1414 | | | | | | | | | 10% | 146 | 374 | 554 | 686 | 734 | | | | | | | | | 5% | 66 | 168 | 249 | 309 | 330 | +----------------+-------+-------+-------+-------+-------+ {3) w przypadku, gdy do renty rodzinnej uprawnionych jest więcej niż jedna osoba, } {liczbę rekompensacyjnych świadectw udziałowych przypadających na to świad}{czenie} ustala się według zasad korzystniejszych, a w przypadku, gdy do otrzy{mania} świadectw uprawnionych jest kilka osób, wysokość należności dla każdej {z osób podlega zaokrągleniu w górę do pełnego złotego.} 3. Wysokość należności do celów, o których mowa w art. 5 ust. 1 ustawy +------------------------------+---------------------+ | Wyszczególnienie | Należność {4)} | +------------------------------+---------------------+ | okres od 1 lipca 1991 r. - | | | 31 grudnia 1991 r. | 46 | +------------------------------+---------------------+ |okres od 1 stycznia 1992 r. - | | | 28 czerwca 1992 r. | 58 | +------------------------------+---------------------+ {4)} za każdy przepracowany w pełnym wymiarze czasu pracy miesiąc. W przypadku zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy, należność ulega proporcjonalnemu zmniejszeniu. Wysokość należności podlega zaokrągleniu w górę do pełnego złotego.


Ustawa z dnia 6 marca 1997 r. o zrekompensowaniu okresowego niepodwyższania płac w sferze budżetowej oraz utraty niektórych wzrostów lub dodatków do emerytur i rent Rozdział 1 Przepisy ogólne

Art. 4. Uprawnionemu przysługują świadectwa rekompensacyjne o łącznej wartości nominalnej równej należności ustalonej zgodnie z załącznikiem do ustawy.


Art. 5. 1. Przy ustalaniu podstawy wymiaru emerytury lub renty osobom, o których mowa w art. 3 pkt 1 lit a) i c), do wynagrodzenia, uposażenia lub dochodu, stanowiącego podstawę wymiaru emerytury lub renty, uzyskanego w okresie od dnia 1 lipca 1991 r. do dnia 28 czerwca 1992 r., dolicza się wartość należnych świadectw rekompensacyjnych, ustaloną zgodnie z załącznikiem do ustawy. 2. Przepis ust. 1 stosuje się również do osób, o których mowa w art. 3 pkt 1 lit b), jeżeli osoby te złożą wniosek o emeryturę lub rentę na podstawie przepisów ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin. 3. Wliczenia do podstawy wymiaru emerytury lub renty wartości świadectw rekompensacyjnych dokonują organy rentowe na wniosek osób uprawnionych. Jeżeli wniosek zostanie zgłoszony do dnia 31 grudnia 1997 r., emerytury i renty, podwyższone w wyniku doliczenia wartości świadectw rekompensacyjnych do podstawy wymiaru, wypłaca się od dnia wejścia w życie ustawy.


Art. 6. Prawo nieodpłatnego nabycia świadectw rekompensacyjnych jest niezbywalne.


Art. 7. Prawo nieodpłatnego nabycia świadectw rekompensacyjnych nie przysługuje osobom, których roszczenia z tytułów określonych w art. 1 zostały zaspokojone lub rozpoczęto je zaspokajać przed dniem wejścia w życie ustawy.


Art. 8. Prawo nieodpłatnego nabycia świadectw rekompensacyjnych stanowi zaspokojenie wszelkich roszczeń z tytułów określonych w art. 1. Rozdział 2 Świadectwo rekompensacyjne


Art. 9. 1. Świadectwo rekompensacyjne jest skarbowym papierem wartościowym na okaziciela. 2. Wartość nominalna świadectwa rekompensacyjnego wynosi 1 złoty. 3. Świadectwa rekompensacyjne emituje Skarb Państwa, za który działa Minister Skarbu Państwa. 4. Minister Skarbu Państwa, w porozumieniu z Ministrem Pracy i Polityki Socjalnej, na podstawie otrzymanych spisów uprawnionych, określa, w drodze rozporządzenia, wielkość emisji świadectw rekompensacyjnych.


Ustawa z dnia 6 marca 1997 r. o przekazaniu środków na jednorazowe wyrównanie poziomu wynagrodzeń pracownikom szkół podstawowych

Art. 1. Minister Finansów, w terminie do dnia 1 kwietnia 1997 r., przekaże gminom kwotę 66.646 tys. zł, przeznaczoną na sfinansowanie wypłat jednorazowego wyrównania poziomu wynagrodzeń pracownikom szkół podstawowych za drugie półrocze 1996 r., stanowiącą część subwencji na zadania oświatowe, o której mowa w art. 12a ust. 1 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o finansowaniu gmin (Dz.U. Nr 129, poz. 600, z 1994 r. Nr 105, poz. 509, z 1995 r. Nr 124, poz. 601 i Nr 154, poz. 794 oraz z 1996 r. Nr 149, poz. 704 i Nr 156, poz. 774).


Art. 2. Podziału kwoty wymienionej w art. 1 dokona Minister Edukacji Narodowej według algorytmu, o którym mowa w art. 12a ust. 2 pkt 2 ustawy o finansowaniu gmin, uwzględniającego sposób podziału środków przeznaczanych na wyrównanie poziomu wynagrodzeń pracowników szkół podstawowych.


Art. 3. Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.


Ustawa z dnia 8 kwietnia 1994 r. o ratyfikacji Protokołu Dodatkowego (nr 1) i Protokołu nr 4 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności

Art. 1. Upoważnia się Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej do ratyfikowania Protokołu Dodatkowego (nr 1), podpisanego w Paryżu dnia 20 marca 1952 r., oraz Protokołu nr 4, podpisanego w Strasburgu dnia 16 września 1963 r., do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.


Art. 2. Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.


Ustawa z dnia 21 lutego 1997 r. o zmianie ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych

Art. 1. W ustawie z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych (Dz.U. Nr 118, poz. 561 i Nr 156, poz. 775) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 2: a) w pkt 5 lit. a)-c) otrzymują brzmienie: "a) osoby będące w dniu wykreślenia z rejestru komercjalizowanego przedsiębiorstwa państwowego pracownikami tego przedsiębiorstwa lub osoby będące pracownikami przedsiębiorstwa państwowego w dniu zawarcia umowy rozporządzającej przedsiębiorstwem poprzez jego wniesienie do spółki, b) osoby fizyczne, które w dniu wykreślenia komercjalizowanego przedsiębiorstwa państwowego z rejestru przedsiębiorstw państwowych, lub osoby fizyczne, które w dniu zawarcia umowy rozporządzającej przedsiębiorstwem poprzez jego wniesienie do spółki były stroną umowy o zarządzanie przedsiębiorstwem państwowym, zawartej na podstawie przepisów rozdziału 8a ustawy z dnia 25 września 1981 r. o przedsiębiorstwach państwowych (Dz.U. z 1991 r. Nr 18, poz. 80, Nr 75, poz. 329, Nr 101, poz. 444 i Nr 107, poz. 464, z 1993 r. Nr 18, poz. 82 i Nr 60, poz. 280, z 1994 r. Nr 1, poz. 3, Nr 80, poz. 368 i Nr 113, poz. 547, z 1995 r. Nr 1, poz. 2, Nr 95, poz. 474 i Nr 154, poz. 791 oraz z 1996 r. Nr 90, poz. 405, Nr 106, poz. 496, Nr 118, poz. 561 i Nr 156, poz. 775), c) osoby, które przepracowały co najmniej dziesięć lat w komercjalizowanym przedsiębiorstwie państwowym lub w przedsiębiorstwie, które zostało sprywatyzowane poprzez wniesienie do spółki, a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło wskutek przejścia na emeryturę lub rentę albo z przyczyn określonych w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 1990 r. Nr 4, poz. 19, Nr 10, poz. 59 i Nr 51, poz. 298, z 1991 r. Nr 83, poz. 372, Nr 106, poz. 457 i Nr 113, poz. 491, z 1992 r. Nr 21, poz. 84, z 1994 r. Nr 1, poz. 1 oraz z 1996 r. Nr 24, poz. 110),", b) w pkt 5 dodaje się lit. d) w brzmieniu: "d) osoby, które po przepracowaniu dziesięciu lat w przedsiębiorstwie państwowym podlegającym prywatyzacji zostały przejęte przez inne zakłady pracy w trybie art. 23{1} Kodeksu pracy.", c) w pkt 6 wyrazy "rolników lub rybaków prowadzących" zastępuje się wyrazami "osoby fizyczne prowadzące", d) skreśla się pkt 7; 2) w art. 16: a) ust. 1 otrzymuje brzmienie: "1. W spółkach powstałych w drodze komercjalizacji, a także po zbyciu przez Skarb Państwa ponad połowy akcji spółki, pracownicy wybierają jednego członka zarządu, jeżeli średnioroczne zatrudnienie w spółce wynosi powyżej 500 pracowników. Zasady oraz tryb wyboru i odwołania przez pracowników członka zarządu określa statut.", b) w ust. 2 dodaje się zdanie drugie w brzmieniu: "Wynik wyborów jest wiążący dla walnego zgromadzenia."; 3) w art. 36: a) ust. 1 otrzymuje brzmienie: "1. Uprawnionym pracownikom przysługuje prawo do nieodpłatnego nabycia, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, do 15% akcji spółki należących do Skarbu Państwa według stanu sprzed zbycia pierwszych akcji na zasadach ogólnych określonych w rozdziale 1 działu IV.", b) w ust. 2 wyrazy "w którym następuje nabycie tych akcji przez pracowników" zastępuje się wyrazami "w którym Skarb Państwa zbył pierwsze akcje na zasadach ogólnych", c) ust. 4 otrzymuje brzmienie: "4. Akcje zbywa się nieodpłatnie w grupach wyodrębnionych ze względu na okresy zatrudnienia uprawnionych pracowników w komercjalizowanym przedsiębiorstwie państwowym i w spółce powstałej w wyniku komercjalizacji tego przedsiębiorstwa państwowego.", d) ust. 5 otrzymuje brzmienie: "5. Minister Skarbu Państwa określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady podziału uprawnionych pracowników na grupy i ustalenia liczby akcji przypadających na każdą z tych grup oraz tryb nabywania akcji przez uprawnionych pracowników."; 4) w art. 37: a) ust. 1 otrzymuje brzmienie: "1. Rolnikom lub rybakom przysługuje prawo do nieodpłatnego nabycia do 15% akcji spółki należących do Skarbu Państwa, według stanu sprzed zbycia pierwszych akcji na zasadach ogólnych. Przepisy art. 36 ust. 2 lub ust. 3 stosuje się odpowiednio.", b) skreśla się ust. 2, c) ust. 5 otrzymuje brzmienie: "5. Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej określi, w drodze rozporządzenia, sposób wykazania przez uprawnionych rolników i rybaków okoliczności, o których mowa w art. 2 pkt 6, oraz szczegółowy tryb nabywania przez nich akcji.", d) skreśla się ust. 6; 5) art. 38 otrzymuje brzmienie: "Art. 38. 1. Uprawnieni pracownicy oraz rolnicy lub rybacy mogą skorzystać z prawa do nabycia akcji nieodpłatnie, o ile w ciągu trzech miesięcy od dnia wpisania spółki do rejestru złożą pisemne oświadczenie o zamiarze nabycia akcji. Niezłożenie oświadczenia w powyższym terminie powoduje utratę prawa do nieodpłatnego nabycia akcji. 2. Prawo do nieodpłatnego nabycia akcji powstaje po upływie trzech miesięcy od dnia zbycia przez Skarb Państwa pierwszych akcji na zasadach ogólnych i wygasa z upływem sześciu miesięcy od dnia powstania tego prawa. Jeżeli zbycie akcji Skarbu Państwa na zasadach ogólnych nastąpiło w okresie, o którym mowa w ust. 1, prawo do nieodpłatnego nabycia akcji powstaje po trzech miesiącach od upływu terminu na złożenie oświadczenia o zamiarze nabycia akcji. 3. Akcje nabyte nieodpłatnie przez uprawnionych pracowników oraz przez rolników lub rybaków nie mogą być przedmiotem obrotu przed upływem dwóch lat od dnia zbycia przez Skarb Państwa pierwszych akcji na zasadach ogólnych, z tym że akcje nabyte przez pracowników pełniących funkcję członków zarządu spółki - przed upływem trzech lat od dnia zbycia przez Skarb Państwa pierwszych akcji na zasadach ogólnych. 4. Umowa mająca za przedmiot zbycie akcji nabytych nieodpłatnie, zawarta przed upływem terminów określonych w ust. 3, jest nieważna. 5. Prawo do nieodpłatnego nabycia akcji może być wykorzystane przez uprawnionych pracowników tylko w jednej spółce; uprawniony przed nabyciem akcji składa oświadczenie, że nie skorzystał z prawa do nieodpłatnego nabycia akcji w innej spółce. 6. Jeżeli umowa zbycia akcji na zasadach ogólnych przewiduje, że nabywca akcji będący stroną tej umowy po wykonaniu określonych w niej zobowiązań będzie mógł nabyć kolejne akcje, a termin ich wykonania przypada po upływie okresów, o których mowa w ust. 3, akcje nabyte nieodpłatnie mogą być przedmiotem obrotu po trzech i odpowiednio po sześciu miesiącach od dnia wykonania tych zobowiązań."; 6) w art. 49: a) w ust. 3 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje wyrazy "o ile nie narusza to przyznanego akcjonariuszom prawa pierwszeństwa nabycia.", b) ust. 4 otrzymuje brzmienie: "4. Uprawnionym pracownikom oraz rolnikom lub rybakom przysługuje prawo do nieodpłatnego nabycia do 15% akcji należących do Skarbu Państwa w spółce, o której mowa w ust. 1, według stanu z dnia objęcia przez Skarb Państwa akcji w spółce. Przepisy art. 36-38 stosuje się odpowiednio, z tym że prawo do nieodpłatnego nabycia akcji spółek, których Skarb Państwa nie jest jedynym akcjonariuszem, powstaje po upływie trzech miesięcy od wniesienia przedsiębiorstwa do spółki i wygasa z upływem sześciu miesięcy od dnia powstania tego prawa."; 7) w art. 63: a) w ust. 1 wyrazy "pracowników oraz rolników lub rybaków" zastępuje się wyrazami "pracowników przedsiębiorstwa przekształconego w spółkę oraz przez producentów rolnych na trwałe związanych z przedsiębiorstwem poprzez kontraktację lub kooperację", b) ust. 2 otrzymuje brzmienie: "2. Jeżeli przed dniem wejścia w życie ustawy Skarb Państwa nie rozpoczął udostępniania akcji na zasadach preferencyjnych, ich nabywanie przez uprawnionych pracowników oraz rolników lub rybaków odbywa się na zasadach określonych w ustawie", c) ust. 3 otrzymuje brzmienie: "3. Uprawnionym pracownikom zatrudnionym w przedsiębiorstwie w dniu zawarcia umowy rozporządzającej, na podstawie której Skarb Państwa wniósł to przedsiębiorstwo lub zorganizowaną część jego mienia do spółki według dotychczasowych zasad, przysługuje prawo do nieodpłatnego nabycia do 15% akcji stanowiących własność Skarbu Państwa według stanu na dzień wejścia ustawy w życie. Przepisy art. 36 i 38 stosuje się odpowiednio.", d) dodaje się ust. 4-6 w brzmieniu: "4. Rolnikom lub rybakom przysługuje prawo do nieodpłatnego nabycia do 15% akcji stanowiących własność Skarbu Państwa, według stanu na dzień wejścia w życie ustawy, w spółkach, do których Skarb Państwa wniósł, na podstawie przepisów dotychczasowych, przedsiębiorstwo lub zorganizowane części mienia przedsiębiorstwa państwowego. Przepisy art. 36-38 stosuje się odpowiednio. 5. Bieg terminu, o którym mowa w art. 38 ust. 1 i art. 49 ust. 4, rozpoczyna się z dniem wejścia w życie ustawy. Pozostałe terminy określone w przepisach rozdziału 2 działu IV oblicza się odpowiednio. 6. Jeżeli Skarb Państwa przed dniem wejścia w życie ustawy zbył akcje na zasadach ogólnych, a nie rozpoczął udostępniania akcji na zasadach preferencyjnych, prawo do nieodpłatnego nabycia akcji powstaje w dniu upływu terminu, o którym mowa w ust. 5, natomiast z okresu sześciu miesiący poprzedzających ten dzień oblicza się średnią wynagrodzeń miesięcznych stanowiących podstawę określenia łącznej wartości nominalnej akcji przeznaczonych do nieodpłatnego nabycia, o której mowa w art. 36 ust. 2 i 3."; 8) w art. 64 ust. 1 otrzymuje brzmienie: "1. W sprawach wszczętych na podstawie przepisów rozdziału 4 ustawy, o której mowa w art. 74, stosuje się przepisy dotychczasowe.".


Art. 2. Ustawa wchodzi w życie z dniem 8 kwietnia 1997 r.


Ustawa z dnia 21 listopada 1996 r. o muzeach Rozdział 1 Przepisy ogólne

Art. 1. 1. Muzeum jest jednostką organizacyjną, nie nastawioną na osiąganie zysku, której celem jest trwała ochrona dóbr kultury, informowanie o wartościach i treściach gromadzonych zbiorów, upowszechnianie podstawowych wartości historii, nauki i kultury polskiej oraz światowej, kształtowanie wrażliwości poznawczej i estetycznej oraz umożliwianie kontaktu ze zbiorami przez działania określone w art. 2. 2. Muzealiami są rzeczy ruchome i nieruchomości wpisane do inwentarza muzealiów. Muzealia stanowią dobro ogólnospołeczne.


Art. 10. 1. Wstęp do muzeów, z zastrzeżeniem ust. 2, jest odpłatny, chyba że właściwy podmiot, o którym mowa w art. 5 ust. 1, postanowi o nieodpłatnym wstępie do muzeum. 2. Jeden dzień w tygodniu wstęp do muzeów jest nieodpłatny. 3. Wysokość opłat za wstęp do muzeum oraz dzień, w którym wstęp do muzeum jest nieodpłatny, ustala dyrektor. 4. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, grupy osób, którym przysługuje ulga w opłacie lub zwolnienie z opłaty za wstęp do muzeów państwowych, z zastrzeżeniem ust. 5. 5. Minister Kultury i Sztuki, po zasięgnięciu opinii Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, ustala, w drodze zarządzenia, wykaz państwowych muzeów martyrologicznych, do których wstęp jest bezpłatny.


Art. 11. 1. Przy muzeum państwowym i komunalnym działa rada muzeum, której członków powołuje właściwy podmiot, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lub 3. 2. Rada muzeum: 1) sprawuje nadzór nad wypełnianiem przez muzeum jego powinności wobec zbiorów i społeczeństwa, w szczególności nad realizacją celów określonych w art. 2, 2) ocenia, co najmniej raz do roku, działalność muzeum oraz zatwierdza przedłożony przez dyrektora roczny plan działalności, wraz z planem finansowym, a także sprawozdanie roczne z działalności muzeum, 3) w razie niezatwierdzenia planu, o którym mowa w pkt 2, sprawę rozstrzyga właściwy podmiot, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lub 3. 3. Kadencja członków rady muzeum trwa cztery lata z zastrzeżeniem art. 18 ust. 1. 4. Członków rady nie przekraczającej 15 osób powołuje i odwołuje właściwy podmiot, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lub 3. Rada wybiera ze swojego grona przewodniczącego. 5. W skład rady muzeum powoływane są osoby spośród kandydatów wskazanych przez: 1) właściwy podmiot, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lub 3, 2) właściwy ze względu na siedzibę muzeum organ samorządu terytorialnego, jeżeli nie jest podmiotem, o którym mowa w art. 5 ust. 3, 3) stowarzyszenia naukowe i twórcze, 4) fundacje i inne instytucje wspierające działalność muzeum, 5) Radę Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa w muzeach prowadzących działalność w zakresie jej właściwości, 6) dyrektora muzeum, 7) samą radę muzeum. 6. Przedstawiciele podmiotów, o których mowa w art. 5 ust. 2 i 3, stanowią nie więcej niż 1/4 składu rady. 7. Dyrektor muzeum i sekretarz rady muzeum uczestniczą w jej zebraniach; sekretariat rady zapewnia muzeum. 8. Szczegółowy tryb pracy rady muzeum określa uchwalony przez nią regulamin. 9. Rada muzeum w razie ogłoszenia konkursu na stanowisko dyrektora wyznacza minimum 1/3 składu osobowego komisji konkursowej. 10. Konkursu na stanowisko dyrektora nie ogłasza się, jeżeli właściwy podmiot, o którym mowa w art. 5 ust. 2 i 3, na wniosek rady muzeum, powołał dyrektora po raz kolejny na czas określony.


Art. 12. 1. W muzeum mogą działać kolegia doradcze utworzone przez dyrektora, z jego inicjatywy lub na wniosek co najmniej połowy zatrudnionych w nim muzealników. 2. Tryb działania kolegiów doradczych, skład osobowy i organizację określa statut muzeum. Rozdział 3 Muzeum rejestrowane


Art. 13. 1. Dla potwierdzenia wysokiego poziomu merytorycznej działalności i znaczenia zbiorów oraz w celu ewidencjonowania muzeów spełniających te warunki Minister Kultury i Sztuki prowadzi Państwowy Rejestr Muzeów, zwany dalej "Rejestrem". 2. Minister Kultury i Sztuki uzależnia wpis do Rejestru, w szczególności od znaczenia posiadanych przez muzeum zbiorów, zespołu kwalifikowanych pracowników, pomieszczeń i stałego źródła finansowania - zapewniających spełnianie statutowych celów muzeum. 3. Minister Kultury i Sztuki określi, w drodze zarządzenia: 1) zasady i tryb prowadzenia Rejestru, 2) warunki i tryb dokonywania wpisów w Rejestrze, 3) okoliczności, w jakich można zarządzić kontrolę w celu ustalenia, czy muzeum spełnia nadal warunki wpisu do Rejestru. 4. Z dniem wpisu do Rejestru muzeum jest uprawnione do używania nazwy "muzeum rejestrowane" . 5. Muzeum rejestrowane korzysta ze szczególnej ochrony i pomocy finansowej państwa.


Art. 14. 1. Jeżeli muzeum rejestrowane przestało spełniać warunki wpisu do Rejestru, Minister Kultury i Sztuki wyznacza muzeum termin do ich spełnienia, a po jego bezskutecznym upływie skreśla z Rejestru. 2. O wszczęciu postępowania w sprawie skreślenia z Rejestru oraz o jego wyniku Minister Kultury i Sztuki zawiadamia podmiot, o którym mowa w art. 5 ust. 1, i podaje ten fakt do publicznej wiadomości w sposób zwyczajowo przyjęty.


Art. 15. Rozstrzygnięcie w sprawach wpisu i skreślenia z Rejestru następuje w drodze decyzji administracyjnej.


Art. 16. Minister Kultury i Sztuki, po zasięgnięciu opinii Rady do Spraw Muzeów, może w muzeach rejestrowanych, bezpośrednio mu podległych, powierzyć swoje uprawnienia radzie powierniczej, w zakresie: 1) nadzoru nad wypełnianiem przez muzeum jego powinności wobec zbiorów i społeczeństwa, 2) bezpośredniego nadzoru nad realizacją celów określonych w art. 1 ust. 1 i art. 2, 3) oceny i zatwierdzania, przedstawionego przez dyrektora, projektu rocznego planu finansowego, 4) powoływania i odwoływania dyrektora muzeum.


Art. 17. Właściwe naczelne i centralne organy administracji rządowej, wojewodowie oraz organy gmin lub związków komunalnych mogą w muzeach rejestrowanych bezpośrednio im podległych powierzyć - za zgodą Ministra Kultury i Sztuki, po zasięgnięciu opinii Rady do Spraw Muzeów - swoje uprawnienia radzie powierniczej, w zakresie określonym w art. 16.


Art. 18. 1. W muzeum, w którym działa rada powiernicza, nie powołuje się rady muzeum, a dotychczasowa rada ulega rozwiązaniu. 2. Przekazanie uprawnień, o których mowa w art. 16 i 17, wymaga zasięgnięcia opinii Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, w zakresie jej właściwości.


Art. 19. 1. Rada powiernicza składa się z 9-15 członków. Pracami rady kieruje przewodniczący. Członków rady oraz przewodniczącego powołuje i odwołuje organ, o którym mowa w art. 16 i art. 17. 2. Szczegółowy tryb pracy rady powierniczej określa regulamin uchwalany przez radę i zatwierdzany przez organ, o którym mowa w art. 16 i art. 17. 3. Kadencja rady powierniczej trwa 5 lat. 4. Członkostwo w radzie powierniczej wygasa przed upływem kadencji w razie: 1) śmierci, 2) zrzeczenia się, 3) skazania prawomocnym wyrokiem na utratę praw publicznych, 4) ubezwłasnowolnienia, 5) odwołania z powodu niewykonywania obowiązków członka rady wynikających z przepisów ustawy lub regulaminu.


Art. 2. Muzeum realizuje cele określone w art. 1 w szczególności przez: 1) gromadzenie dóbr kultury w statutowo określonym zakresie, 2) katalogowanie i naukowe opracowywanie zgromadzonych muzealiów, 3) przechowywanie gromadzonych dóbr kultury, w warunkach zapewniających im właściwy stan zachowania i bezpieczeństwo, oraz magazynowanie ich, w sposób dostępny do celów naukowych, 4) zabezpieczanie i konserwację muzealiów oraz, w miarę możliwości, zabezpieczanie stanowisk archeologicznych oraz innych nieruchomych obiektów kultury materialnej i przyrody, 5) urządzanie wystaw, 6) organizowanie i prowadzenie badań, ekspedycji naukowych oraz prac wykopaliskowych, 7) prowadzenie działalności edukacyjnej, 8) udostępnianie zbiorów do celów naukowych i edukacyjnych, 9) zapewnianie właściwych warunków zwiedzania i korzystania ze zbiorów, 10) prowadzenie działalności wydawniczej.


Art. 20. Muzeum rejestrowanemu, przy nabywaniu dóbr kultury, przysługuje: 1) prawo pierwszeństwa zakupu od podmiotów prowadzących działalność polegającą na oferowaniu do sprzedaży dóbr kultury - w terminie 14 dni od dnia zgłoszenia przez muzeum gotowości zakupu, 2) prawo pierwokupu bezpośrednio na aukcjach, po cenie wylicytowanej. Rozdział 4 Muzealia


Art. 21. 1. Muzealia wchodzące w skład muzeum muszą być zinwentaryzowane. 2. Minister Kultury i Sztuki określi, w drodze rozporządzenia, zasady i sposób ewidencjonowania dóbr kultury w muzeach.


Art. 22. Muzealia stanowiące własność muzeum wpisuje się do inwentarza.


Art. 23. 1. Muzea państwowe i komunalne mogą dokonywać zamiany muzealiów, a także zbywać je w inny sposób, za zgodą Ministra Kultury i Sztuki. Zgoda na zbycie muzealiów może być udzielona tylko w wyjątkowych i uzasadnionych przypadkach. Środki uzyskane ze sprzedaży muzealiów mogą być przeznaczone wyłącznie na uzupełnienie zbiorów muzeum. 2. Minister Kultury i Sztuki może wyrazić zgodę na zamianę muzealiów, określoną w ust. 1, na wniosek dyrektora muzeum, zgłoszony za pośrednictwem właściwego podmiotu, o którym mowa w art. 5 ust. 2 i 3. 3. Minister Kultury i Sztuki może wyrazić zgodę na sprzedaż muzealiów, określoną w ust. 1, na wniosek dyrektora muzeum, złożony za pośrednictwem właściwego podmiotu, o którym mowa w art. 5 ust. 2 i 3, zaopiniowany przez kolegium doradcze, jeżeli takie zostało powołane - po zasięgnięciu opinii Rady do Spraw Muzeów. 4. W sprawach z zakresu działania Rady Ochrony Pamięci Walki i Męczeństwa czynności, o których mowa w ust. 1-3, wymagają zasięgnięcia jej opinii.


Art. 24. 1. Minister Kultury i Sztuki, na wniosek dyrektora muzeum państwowego lub komunalnego, wyraża zgodę na skreślenie z inwentarza, w razie zmiany statusu prawnego muzealium lub błędu w zapisie inwentarzowym. 2. W razie stwierdzenia błędów w zapisie inwentarzowym, skreślenie może być nakazane decyzją Ministra Kultury i Sztuki, po uzgodnieniu z Radą do Spraw Muzeów.


Art. 25. 1. Muzeum może pobierać opłaty za przygotowanie i udostępnianie zbiorów w celu kopiowania muzealiów albo sporządzania reprodukcji lub fotografii, a także za wypożyczenie do ekspozycji muzealiów znajdujących się w jego posiadaniu. 2. Nie pobiera się opłat za użyczenia muzealiów między muzeami krajowymi.


Art. 26. 1. W razie likwidacji muzeum komunalnego, podmiot, o którym mowa w art. 5 ust. 3, zapewnia muzealiom warunki należytego przechowywania. 2. W przypadku określonym w ust. 1 wojewoda ma prawo pierwszeństwa nabycia muzealiów. Jeżeli likwidowane muzeum utworzono w drodze komunalizacji mienia państwowego, nabycie następuje nieodpłatnie. 3. Jeżeli wojewoda nie skorzystał z prawa pierwszeństwa nabycia, podmiot, o którym mowa w art. 5 ust. 3, po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków, podejmuje decyzję o dalszym przeznaczeniu muzealiów.


Art. 27. Szczegółowe zasady postępowania z muzealiami, w razie likwidacji muzeum państwowego, określa każdorazowo Minister Kultury i Sztuki, w drodze decyzji, po zasięgnięciu opinii Rady do Spraw Muzeów.


Art. 28. Muzealia, będące nieruchomościami, w momencie likwidacji muzeum podlegają bezzwłocznie wpisowi do rejestru zabytków, chyba że wejdą w skład innego muzeum.


Art. 29. 1. Muzealia mogą być przenoszone poza teren muzeum, w którym wpisane są do inwentarza, w przypadkach: 1) wypożyczenia innym muzeom, 2) potrzeby konserwacji, badań lub zapewnienia bezpieczeństwa, 3) ekspozycji na wystawach, 4) innych, uzasadnionych - za zgodą podmiotu, o którym mowa w art. 5 ust. 1. 2. Minister Kultury i Sztuki określi, w drodze zarządzenia, warunki przenoszenia muzealiów w przypadkach, o których mowa w ust. 1.


Art. 3. Muzea mogą być tworzone dla jednej lub wielu dziedzin działalności człowieka oraz tworów natury.


Art. 30. Muzealia wpisane do inwentarzy muzeów państwowych lub komunalnych nie podlegają egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego w sądowym lub administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym.


Art. 31. Przepisy rozdziału 4 nie naruszają przepisów dotyczących ochrony narodowego zasobu archiwalnego oraz przepisów regulujących zasady zbywania mienia komunalnego. Rozdział 5 Pracownicy muzeów


Art. 32. 1. Pracownicy zatrudnieni na stanowiskach związanych z działalnością podstawową muzeów tworzą zawodową grupę muzealników, do której wchodzą asystenci, adiunkci, kustosze i kustosze dyplomowani. 2. Pracownicy, o których mowa w ust. 1, powinni posiadać kwalifikacje muzealnicze. 3. W muzeach mogą być zatrudnieni specjaliści w innych zawodach związanych z działalnością muzealną. 4. Minister Kultury i Sztuki określi, w drodze rozporządzenia, wymagania kwalifikacyjne uprawniające do zajmowania stanowisk w muzeach oraz tryb ich stwierdzania.


Art. 33. Muzea prowadzące lub koordynujące prace naukowe mogą zatrudniać pracowników naukowych i badawczo-technicznych, na zasadach określonych w ustawie z dnia 25 lipca 1985 r. o jednostkach badawczo-rozwojowych (Dz.U. z 1991 r. Nr 44, poz. 194 i Nr 107, poz. 464, z 1992 r. Nr 54, poz. 254, z 1994 r. Nr 1, poz. 3 i Nr 43, poz. 163 oraz z 1996 r. Nr 41, poz. 175 i Nr 89, poz. 402). Do pracowników tych przepis art. 34 stosuje się odpowiednio.


Art. 34. Muzealnik w czasie pozostawania w stosunku pracy w muzeum przestrzega ogólnie przyjętych norm etyki zawodowej, a w szczególności nie prowadzi handlu przedmiotami pozostającymi w zakresie zainteresowania muzeum i nie podejmuje działań, jak kolekcjonerskich, wykonywania ekspertyz i wycen przedmiotów, mogących powodować konflikt interesów z zatrudniającym go muzeum. Rozdział 6 Zmiany w przepisach obowiązujących, przepisy przejściowe i końcowe


Art. 35. W ustawie z dnia 15 lutego 1962 r. o ochronie dóbr kultury i o muzeach (Dz.U. Nr 10, poz. 48, z 1983 r. Nr 38, poz. 173, z 1989 r. Nr 35, poz. 192 oraz z 1990 r. Nr 34, poz. 198 i Nr 56, poz. 322 oraz z 1996 r. Nr 106, poz. 496) wprowadza się następujące zmiany: 1) w tytule ustawy skreśla się wyrazy "i o muzeach"; 2) w art. 4 pkt 2 otrzymuje brzmienie: "2) wpisane w muzeach do inwentarza i wchodzące w skład bibliotek, z wyjątkiem materiałów wchodzących w skład narodowego zasobu archiwalnego, których ochronę regulują odrębne przepisy,"; 3) w tytule rozdziału III skreśla się wyrazy "i nadzoru nad muzeami"; 4) w art. 7 skreśla się wyrazy "i wszystkimi muzeami"; 5) art. 9 otrzymuje brzmienie: "Art. 9. Bezpośredni nadzór nad państwowymi kolekcjami i zbiorami pozamuzealnymi sprawują Minister Kultury i Sztuki, inni ministrowie (kierownicy urzędów centralnych), osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej, stosownie do swojego zakresu działania."; 6) skreśla się art. 45-54 oraz oznaczenie rozdziału VIII; 7) skreśla się art. 61-66 oraz oznaczenie rozdziału X; 8) w tytule rozdziału XI skreśla się wyrazy "i zbiorach muzealnych"; 9) w art. 67 wyrazy "Muzea i zabytki nieruchome" zastępuje się wyrazami "Zabytki nieruchome"; 10) skreśla się art. 69.


Art. 36. W ustawie z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127, Nr 103, poz. 446 i Nr 107, poz. 464, z 1993 r. Nr 47, poz. 212 i Nr 131, poz. 629, z 1994 r. Nr 27, poz. 96, Nr 31, poz. 118, Nr 84, poz. 384, Nr 85, poz. 388, Nr 89, poz. 415 i Nr 123, poz. 601, z 1995 r. Nr 99, poz. 486 oraz z 1996 r. Nr 5, poz. 33, Nr 90, poz. 405, Nr 106, poz. 496 i Nr 156, poz. 775) w art. 40 po ust. 4 dodaje się ust. 4a w brzmieniu: "4a. Muzeum rejestrowane zwolnione jest od opłat z tytułu użytkowania wieczystego, użytkowania i zarządu gruntami i budynkami, stanowiącymi własność Skarbu Państwa.".


Art. 37. W ustawie z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. Nr 9, poz. 31 i Nr 101, poz. 444, z 1992 r. Nr 21, poz. 86, z 1994 r. Nr 123, poz. 600 oraz z 1996 r. Nr 91, poz. 409 i Nr 149, poz. 704) w art. 7 w ust. 1 po pkt 10 dodaje się pkt 10a w brzmieniu: "10a) budynki i grunty we władaniu muzeów rejestrowanych,".


Art. 38. W ustawie z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz.U. Nr 114, poz. 493, z 1994 r. Nr 121, poz. 591 oraz z 1996 r. Nr 90, poz. 407) art. 40 otrzymuje brzmienie: "Art. 40. Przepisy ustawy nie naruszają przepisów ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o ochronie dóbr kultury (Dz.U. Nr 10, poz. 48, z 1983 r. Nr 38, poz. 173, z 1989 r. Nr 35, poz. 192, z 1990 r. Nr 34, poz. 198 i Nr 56, poz. 322, z 1996 r. Nr 106, poz. 496 oraz z 1997 r. Nr 5, poz. 24), ustawy z dnia 9 kwietnia 1968 r. o bibliotekach (Dz.U. Nr 12, poz. 63, z 1984 r. Nr 26, poz. 129, z 1989 r. Nr 29, poz. 155 i Nr 35, poz. 192, z 1990 r. Nr 34, poz. 198 oraz z 1996 r. Nr 152, poz. 722) oraz ustawy z dnia 21 listopada 1996 r. o muzeach (Dz.U. z 1997 r. Nr 5, poz. 21) w zakresie prowadzenia działalności kulturalnej w formach określonych w tych ustawach.".


Art. 39. Do czasu wydania przepisów wykonawczych na podstawie niniejszej ustawy zachowują moc dotychczasowe przepisy wykonawcze dotyczące muzeów, wydane na podstawie ustawy wymienionej w art. 35, nie dłużej jednak niż przez okres 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, jeżeli nie są z nią sprzeczne.


Art. 4. W sprawach nie uregulowanych w ustawie mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz.U. Nr 114, poz. 493, z 1994 r. Nr 121, poz. 591 oraz z 1996 r. Nr 90, poz. 407). Rozdział 2 Organizacja muzeów


Art. 40. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.


Art. 5. 1. Muzea mogą być tworzone przez naczelne i centralne organy administracji rządowej, wojewodów, gminy, związki komunalne, osoby fizyczne, osoby prawne lub jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej. 2. Muzeami państwowymi są muzea utworzone przez naczelne i centralne organy administracji rządowej lub wojewodów. 3. Muzeami komunalnymi są muzea utworzone albo przejęte przez gminy lub związki komunalne. 4. Podmioty, o których mowa w ust. 1, tworzące muzea są obowiązane: 1) zapewnić środki potrzebne do utrzymania i rozwoju muzeum, 2) zapewnić bezpieczeństwo zgromadzonym zbiorom, 3) sprawować nadzór nad muzeum. 5. Minister Kultury i Sztuki, w porozumieniu z Ministrem Spraw Wewnętrznych i Administracji, określi, w drodze rozporządzenia, zasady zabezpieczania zbiorów przed pożarami, kradzieżami i innymi niebezpieczeństwami grożącymi zniszczeniem lub utratą muzealiów oraz sposoby przygotowania zbiorów do ewakuacji w razie powstania zagrożenia.


Art. 6. 1. Muzeum działa na podstawie statutu nadanego przez podmiot, o którym mowa w art. 5 ust. 1, w uzgodnieniu z Ministrem Kultury i Sztuki. 2. Statut określa w szczególności: 1) nazwę, teren działania i siedzibę muzeum, 2) zakres działania, 3) rodzaj i zakres gromadzonych zbiorów, 4) organy zarządzające i nadzorujące oraz sposób ich powoływania, 5) sposób uzyskiwania środków finansowych, 6) zasady dokonywania zmian w statucie, 7) zasady prowadzenia działalności, o której mowa w art. 9, jeżeli muzeum zamierza taką działalność prowadzić. 3. Uzgodnień, o których mowa w ust. 1, dokonuje także, w zakresie swojej właściwości, Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa.


Art. 7. 1. Przy Ministrze Kultury i Sztuki działa Rada do Spraw Muzeów jako organ opiniodawczo-doradczy w sprawach zarządzania, finansowania oraz polityki kulturalnej w zakresie muzealnictwa. 2. Członków Rady, o której mowa w ust. 1, powołuje i odwołuje Minister Kultury i Sztuki. Rada wybiera przewodniczącego ze swojego grona. 3. Szczegółowy zakres działania Rady, o której mowa w ust. 1, jej skład, liczbę i sposób powoływania członków określi Minister Kultury i Sztuki, w drodze rozporządzenia.


Art. 8. 1. Minister Kultury i Sztuki sprawuje nadzór nad muzeami. W tym celu może dokonywać kontroli ich działalności. 2. W razie rażącego naruszania przepisów ustawy i statutu muzeum, gdy bezskuteczne okazały się zalecenia usunięcia stwierdzonych uchybień w działalności muzeum, Minister Kultury i Sztuki, po wysłuchaniu podmiotu, o którym mowa w art. 5 ust. 1, oraz rady muzeum lub rady powierniczej, po zapoznaniu się z opinią Rady do Spraw Muzeów, może, w drodze decyzji administracyjnej, zakazać jego dalszej działalności. Decyzję tę podaje się do publicznej wiadomości w sposób zwyczajowo przyjęty. 3. W decyzji, o której mowa w ust. 2, Minister Kultury i Sztuki wskazuje sposób zabezpieczenia muzealiów.


Art. 9. Muzeum może prowadzić, jako dodatkową, działalność gospodarczą w celu finansowania działalności określonej w art. 2.


Ustawa z dnia 20 lutego 1997 r. o stosunku Państwa do gmin wyznaniowych żydowskich w Rzeczypospolitej Polskiej Rozdział 1 Przepisy ogólne

Art. 1. 1. Ustawa określa stosunki między Państwem a gminami wyznaniowymi żydowskimi w Rzeczypospolitej Polskiej, zwanymi dalej "gminami żydowskimi", oraz ich sytuację prawną i majątkową. 2. W sprawach odnoszących się do gmin żydowskich, nie uregulowanych w ustawie, stosuje się powszechnie obowiązujące przepisy prawa. 3. Wszelkie zmiany ustawy wymagają uprzedniej opinii zarządu Związku Gmin Wyznaniowych Żydowskich.


Art. 10. Religijne uroczystości pogrzebowe i nabożeństwa żałobne mogą odbywać się na cmentarzach komunalnych przy zachowaniu obowiązujących przepisów porządkowych.


Art. 11. 1. Osoby należące do gmin żydowskich mają prawo do zwolnień od pracy lub nauki na czas obejmujący następujące święta religijne, nie będące dniami ustawowo wolnymi od pracy: 1) Nowy Rok - 2 dni, 2) Dzień Pojednania - 1 dzień, 3) Święto Szałasów - 2 dni, 4) Zgromadzenie Ósmego Dnia - 1 dzień, 5) Radość Tory - 1 dzień, 6) Pesach - 4 dni, 7) Szawuot - 2 dni. 2. Terminy świąt, o których mowa w ust. 1, określane są według kalendarza żydowskiego. 3. Osobom należącym do gmin żydowskich przysługuje prawo zwolnienia od pracy lub nauki na czas szabasu trwającego od zachodu słońca w piątek do zachodu słońca w sobotę oraz w święta, o których mowa w ust. 1, na zasadach określonych w odrębnych przepisach.


Art. 12. 1. Gminy żydowskie mają prawo do prowadzenia katechezy i nauczania religii na zasadach i w trybie przewidzianym w odrębnych przepisach. 2. Oceny z religii wystawiane przez gminy żydowskie są umieszczane na świadectwach wydawanych przez szkoły publiczne.


Art. 13. Gminy żydowskie mają prawo zakładać i prowadzić szkoły oraz inne placówki oświatowo-wychowawcze i opiekuńczo-wychowawcze na zasadach określonych w odrębnych przepisach.


Art. 14. Żołnierzom pełniącym czynną służbę wojskową zapewnia się możliwość uczestniczenia, poza terenem jednostek wojskowych, w nabożeństwach i czynnościach religijnych w dni świąteczne, jeżeli w miejscowości stacjonowania jednostki wojskowej lub w jej pobliżu znajduje się synagoga lub dom modlitwy i jeżeli nie koliduje to z ważnymi obowiązkami służbowymi.


Art. 15. 1. Przepisy dotyczące odraczania zasadniczej służby wojskowej ze względu na odbywanie nauki mają zastosowanie również do osób uczących się w szkołach rabinackich w kraju i za granicą. 2. Rabini i podrabini są przenoszeni do rezerwy. Nie są oni powoływani do odbywania ćwiczeń wojskowych w czasie pokoju, z wyjątkiem przeszkolenia, za zgodą zarządu gminy żydowskiej, do pełnienia funkcji kapelana wojskowego. 3. W razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny, osoby, o których mowa w ust. 1 i 2, przeznacza się, stosownie do potrzeb Sił Zbrojnych: 1) duchownych - do pełnienia funkcji kapelanów wojskowych, 2) osoby uczące się w szkołach rabinackich - do służby sanitarnej lub służby w obronie cywilnej. 4. W przypadku ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny właściwe organy wojskowe, w porozumieniu z zarządem Związku Gmin, zapewnią pozostawienie do duszpasterskiej obsługi ludności niezbędnej liczby duchownych spośród tych, którzy podlegają mobilizacji.


Art. 16. Duchowni, stosownie do przepisów prawa wewnętrznego, mogą udzielać posług religijnych współwyznawcom przebywającym w zakładach opiekuńczych i wychowawczych, zakładach opieki zdrowotnej, domach pomocy społecznej oraz w zakładach karnych.


Art. 17. 1. W oparciu o uchwały zarządu Związku Gmin i zarządów gmin żydowskich w celu prowadzenia zgodnej z ich misją działalności wyznaniowej, oświatowo-wychowawczej, charytatywno-opiekuńczej i społeczno-kulturalnej, w szczególności w zakresie zachowania dziedzictwa tradycji i kultury Żydów w Polsce oraz upowszechniania wiedzy o historii i zasadach religii mojżeszowej - mogą być tworzone organizacje wyznaniowe żydowskie. 2. Do organizacji wyznaniowych żydowskich w rozumieniu ustawy stosuje się przepisy prawa o stowarzyszeniach, z tym że: 1) zarządowi Związku Gmin lub gminy żydowskiej przysługuje prawo uchylenia uchwały, o której mowa w ust. 1, z równoczesnym wystąpieniem do sądu z wnioskiem o rozwiązanie stowarzyszenia, 2) wystąpienie do sądu o rozwiązanie stowarzyszenia przez organ właściwy w rozumieniu przepisów prawa o stowarzyszeniach następuje po zasięgnięciu opinii zarządu Związku Gmin, 3) w przypadku likwidacji organizacji wyznaniowej żydowskiej jej majątek przechodzi na własność Związku Gmin lub właściwej gminy żydowskiej.


Art. 18. Gminy żydowskie oraz inne osoby prawne, działające na podstawie ustawy, mogą prowadzić działalność charytatywną, a w szczególności zakłady wychowawcze, opiekuńcze i opieki zdrowotnej.


Art. 19. Nie pobiera się opłat za użytkowanie wieczyste gruntów oddanych na potrzeby zakładów charytatywno-opiekuńczych oraz placówek zajmujących się religijnym wychowaniem młodzieży.


Art. 2. 1. Gminy żydowskie zrzeszają pełnoletnie osoby wyznania mojżeszowego, posiadające obywatelstwo polskie, zamieszkałe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. 2. Gminy żydowskie tworzą Związek Gmin Wyznaniowych Żydowskich w Rzeczypospolitej Polskiej, zwany dalej "Związkiem Gmin".


Art. 20. 1. Związek Gmin ma prawo emitowania w publicznych środkach masowego przekazu nabożeństw oraz programów religijno-społecznych, religijno-moralnych i kulturalnych. 2. Sposób realizacji uprawnień, o których mowa w ust. 1, regulują porozumienia między właściwymi jednostkami publicznej radiofonii i telewizji a Związkiem Gmin.


Art. 21. Instytucje państwowe, samorządowe i wyznaniowe współdziałają w ochronie, konserwacji, udostępnianiu i upowszechnianiu zabytków architektury i sztuki oraz ich dokumentacji, muzeów i archiwów będących własnością gmin żydowskich, a także dzieł kultury i sztuki o motywach religijnych, na zasadach określonych w odrębnych przepisach. Rozdział 4 Sprawy majątkowe


Art. 22. 1. Wyznaniowym żydowskim osobom prawnym, o których mowa w art. 5, przysługuje prawo nabywania, posiadania i zbywania mienia ruchomego i nieruchomego, nabywania i zbywania innych praw oraz swobodnego zarządzania swoim majątkiem. 2. Gminy żydowskie i Związek Gmin prawa, o których mowa w ust. 1, mogą realizować samodzielnie, a także przez utworzoną w tym celu fundację z udziałem innych krajowych osób prawnych i fizycznych oraz zagranicznych organizacji Żydów pochodzących z Polski i Światowej Żydowskiej Organizacji Restytucji (World Jewish Restitution Organisation).


Art. 23. 1. Cmentarze wyznaniowe żydowskie stanowiące własność gmin żydowskich lub Związku Gmin nie podlegają wywłaszczeniu. 2. Cmentarze stanowiące własność Skarbu Państwa albo jednostek samorządu terytorialnego, w stosunku do których wszczęto postępowanie, o którym mowa w art. 30, podlegają ochronie polegającej w szczególności na zakazie ich zbywania na rzecz osób trzecich oraz zakazie przeznaczania na inne cele.


Art. 24. W przypadku zniesienia gminy żydowskiej lub innej osoby prawnej utworzonej na mocy ustawy, jej majątek przechodzi na własność Związku Gmin.


Art. 25. 1. Majątek i przychody gmin żydowskich oraz Związku Gmin podlegają ogólnym przepisom podatkowym, z wyjątkami określonymi w ust. 2-5. 2. Gminy żydowskie i Związek Gmin są zwolnione od opodatkowania podatkiem od nieruchomości - nieruchomości lub ich części przeznaczonych na cele niemieszkalne, z wyjątkiem części przeznaczonej na wykonywanie działalności gospodarczej. 3. Zwolnienie od podatku od nieruchomości obejmuje nieruchomości lub ich części przeznaczone na cele mieszkalne duchownych, jeżeli: 1) są one wpisane do rejestru zabytków, 2) służą jako internaty przy szkołach prowadzonych przez osoby prawne działające na podstawie ustawy, 3) znajdują się w budynkach stanowiących siedziby: a) zarządu gmin żydowskich, które istniały w dniu wejścia w życie ustawy, b) Związku Gmin. 4. Nabywanie i zbywanie rzeczy i praw majątkowych przez gminy żydowskie i Związek Gmin w drodze czynności prawnych oraz spadkobrania, zapisu i zasiedzenia jest zwolnione od opłaty skarbowej, jeżeli ich przedmiotem są: 1) rzeczy i prawa nie przeznaczone do działalności gospodarczej, 2) sprowadzone z zagranicy maszyny, urządzenia i materiały poligraficzne oraz papier. 5. Nabywanie i zbywanie rzeczy oraz praw majątkowych, o których mowa w ust. 4, jest zwolnione od opłat sądowych, z wyłączeniem opłat kancelaryjnych.


Art. 26. Wolne od opłat celnych są przesyłane z zagranicy dla gmin żydowskich lub Związku Gmin dary: 1) przeznaczone na cele kultowe i rytualne, charytatywno-opiekuńcze i oświatowo-wychowawcze, z wyjątkiem wyrobów akcyzowych oraz samochodów osobowych, 2) maszyny, urządzenia i materiały poligraficzne oraz papier.


Art. 27. 1. Gminy żydowskie i Związek Gmin mają prawo do zbierania ofiar na cele religijne, działalność charytatywno-opiekuńczą, naukową, oświatowo-wychowawczą oraz na utrzymanie duchownych. 2. Zbiórki, o których mowa w ust. 1, nie wymagają zezwolenia terenowego organu rządowej administracji ogólnej, jeżeli odbywają się w obiektach kultu religijnego oraz w miejscach i okolicznościach zwyczajowo przyjętych i w sposób tradycyjnie ustalony. Rozdział 5 Przepisy przejściowe i końcowe


Art. 28. 1. Istniejące w dniu wejścia w życie ustawy gminy żydowskie oraz Związek Gmin Wyznaniowych Żydowskich, działające na podstawie obowiązujących dotychczas przepisów, stają się z mocy prawa gminami żydowskimi i Związkiem Gmin w rozumieniu ustawy. 2. Wykaz gmin żydowskich, o których mowa w ust. 1, stanowi załącznik do ustawy.


Art. 29. 1. Nieruchomości lub ich części pozostające w dniu wejścia w życie ustawy we władaniu gmin żydowskich lub Związku Gmin stają się z mocy prawa ich własnością. 2. Stwierdzenie przejścia własności nieruchomości lub ich części, o których mowa w ust. 1, następuje w drodze decyzji właściwego miejscowo wojewody, wydanej na wniosek gminy żydowskiej lub Związku Gmin.


Art. 3. 1. Gminy żydowskie swobodnie wykonują zasady wyznania mojżeszowego oraz zarządzają swoimi sprawami. 2. Gminy żydowskie rządzą się w swoich sprawach własnym prawem wewnętrznym, określającym w szczególności organizację gmin żydowskich, uchwalanym przez walne zebranie Związku Gmin w porozumieniu z Radą Religijną Związku Gmin.


Art. 30. 1. Na wniosek gminy żydowskiej lub Związku Gmin wszczyna się postępowanie, zwane dalej "postępowaniem regulacyjnym" w przedmiocie przeniesienia na rzecz gminy żydowskiej lub Związku Gmin własności nieruchomości lub ich części przejętych przez Państwo, a które w dniu 1 września 1939 r. były własnością gmin żydowskich lub innych wyznaniowych żydowskich osób prawnych, działających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli: 1) w tym dniu znajdowały się na nich cmentarze żydowskie lub synagogi, 2) w dniu wejścia w życie ustawy znajdują się na nich budynki stanowiące uprzednio siedziby gmin żydowskich oraz budynki służące uprzednio celom kultu religijnego, działalności oświatowo-wychowawczej i charytatywno-opiekuńczej. 2. Na wniosek określony w ust. 1, wszczyna się również postępowanie regulacyjne w przedmiocie przekazania własności nieruchomości lub ich części, stanowiących na Ziemiach Zachodnich i Północnych w dniu 30 stycznia 1933 r. własność gmin synagogalnych, działających na podstawie tytułu II ustawy z dnia 23 lipca 1847 r. o stosunkach Żydów (Zbiór ustaw pruskich Nr 30), i innych wyznaniowych żydowskich osób prawnych lub nieruchomości i ich części, których stan prawny nie jest ustalony: 1) jeżeli w dniu 30 stycznia 1933 r. znajdowały się na nich cmentarze żydowskie lub synagogi, 2) które stanowiły uprzednio siedziby gmin synagogalnych w miejscowościach będących w dniu wejścia w życie ustawy siedzibami gmin żydowskich, 3) w celu przywrócenia kultu religijnego, działalności oświatowo-wychowawczej i charytatywno-opiekuńczej. 3. Majątek nieruchomy przekazany na własność gminie w trybie ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz.U. Nr 32, poz. 191, Nr 43, poz. 253 i Nr 92, poz. 541, z 1991 r. Nr 34, poz. 151, z 1992 r. Nr 6, poz. 20, z 1993 r. Nr 40, poz. 180, z 1994 r. Nr 1, poz. 3 i Nr 65, poz. 285, z 1996 r. Nr 23, poz. 102 i Nr 106, poz. 496 oraz z 1997 r. Nr 9, poz. 43) podlega postępowaniu, o którym mowa w ust. 1 i 2. 4. Regulacje, o których mowa w ust. 1 i 2, nie mogą naruszać praw nabytych przez osoby trzecie.


Art. 31. 1. W odniesieniu do nieruchomości określonych w art. 30 ust. 1 regulacja może polegać, z zastrzeżeniem ust. 2, na: 1) przeniesieniu własności nieruchomości lub ich części, 2) przyznaniu odpowiedniej nieruchomości zamiennej, gdyby przeniesienie własności natrafiało na trudne do przezwyciężenia przeszkody, 3) przyznaniu odszkodowania ustalonego według przepisów o wywłaszczaniu nieruchomości, w razie niemożności dokonania regulacji przewidzianych w pkt 1 i 2. 2. W odniesieniu do cmentarzy żydowskich oraz nieruchomości określonych w art. 30 ust. 2 regulacja może polegać wyłącznie na przekazaniu nieruchomości lub ich części. W razie niemożności dokonania takiej regulacji postępowanie podlega umorzeniu.


Art. 32. 1. Postępowanie regulacyjne, o którym mowa w art. 30, przeprowadza Komisja Regulacyjna do Spraw Gmin Wyznaniowych Żydowskich, zwana dalej "Komisją", złożona z przedstawicieli wyznaczonych w równej liczbie przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Zarząd Związku Gmin. 2. Uczestnikami postępowania regulacyjnego są, oprócz wnioskodawcy, wszystkie zainteresowane jednostki państwowe, samorządowe i wyznaniowe. 3. Wnioski w sprawie wszczęcia postępowania regulacyjnego zgłasza się w terminie pięciu lat od dnia wejścia w życie ustawy. Roszczenia nie zgłoszone w tym terminie wygasają. 4. Postępowanie sądowe lub administracyjne dotyczące nieruchomości, o których mowa w art. 30, ulega zawieszeniu, a sądy oraz organy administracji rządowej i samorządowej przekazują ich akta do Komisji Regulacyjnej. 5. Komisja rozpatruje sprawy w zespołach orzekających, w których skład wchodzi po dwóch członków spośród wyznaczonych przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Zarząd Związku Gmin. 6. Postępowanie regulacyjne jest wolne od opłat. 7. Liczebność Komisji, szczegółowy tryb postępowania regulacyjnego oraz wynagrodzenie dla członków Komisji i personelu pomocniczego określi Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w porozumieniu z Zarządem Związku Gmin.


Art. 33. 1. Zespół orzekający po otrzymaniu wniosku o wszczęcie postępowania regulacyjnego bada, czy jest ono dopuszczalne, a wniosek niedopuszczalny odrzuca. 2. Uczestnicy postępowania mogą zawrzeć ugodę przed zespołem orzekającym. Jeżeli ugoda nie została zawarta, zespół wydaje orzeczenie. Ugody i orzeczenia mają moc sądowych tytułów egzekucyjnych. 3. Orzeczenia uwzględniające wniosek, jak i ugody zawarte przed zespołem orzekającym powinny określać: 1) stan prawny nieruchomości, 2) związane z tym stanem obowiązki uczestników postępowania, a w szczególności obowiązek wydania w oznaczonym terminie nieruchomości, jeżeli nie znajduje się ona we władaniu wnioskodawcy, 3) w razie przyznania odszkodowania, obowiązek i termin zapłaty należnej z tego tytułu kwoty. 4. Orzeczenie jak i ugoda stanowią podstawę do dokonania wpisów w księgach wieczystych i w ewidencji gruntów. 5. Od orzeczenia zespołu orzekającego nie przysługuje odwołanie. 6. Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określi, z mienia których państwowych jednostek organizacyjnych lub jednostek samorządu terytorialnego może być wyłączona nieruchomość w celu jej przekazania jako nieruchomość zamienna lub na którą państwową jednostkę organizacyjną może być nałożony obowiązek zapłaty odszkodowania.


Art. 34. 1. Jeżeli zespół orzekający lub Komisja w jej pełnym składzie nie uzgodni orzeczenia, zawiadamia o tym pisemnie uczestników postępowania regulacyjnego. 2. Uczestnicy postępowania regulacyjnego mogą w terminie sześciu miesięcy od otrzymania zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, wystąpić o podjęcie zawieszonego postępowania sądowego lub administracyjnego, a jeżeli nie było ono wszczęte - wystąpić na drogę sądową pod rygorem wygaśnięcia roszczenia. Przy rozpoznawaniu sprawy sąd stosuje zasady określone w art. 31.


Art. 35. Przejście własności nieruchomości lub ich części, o których mowa w art. 29 i 30, oraz wynikające z niego wpisy do ksiąg wieczystych i ich zakładanie są wolne od podatków i opłat związanych z tym przejściem.


Art. 36. Traci moc rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 14 października 1927 r. o uporządkowaniu stanu prawnego w organizacji gmin wyznaniowych żydowskich na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej z wyjątkiem województwa śląskiego (Dz.U. z 1928 r. Nr 52, poz. 500 i z 1945 r. Nr 48, poz. 271) oraz wszelkie inne przepisy dotyczące spraw unormowanych w ustawie.


Art. 37. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia. Załącznik do ustawy z dnia 20 lutego 1997 r. (poz. 251) Wykaz Gmin Wyznaniowych Żydowskich posiadających osobowość prawną Gmina Wyznaniowa Żydowska w Bielsku-Białej Gmina Wyznaniowa Żydowska w Gdańsku Gmina Wyznaniowa Żydowska w Katowicach Gmina Wyznaniowa Żydowska w Krakowie Gmina Wyznaniowa Żydowska w Legnicy Gmina Wyznaniowa Żydowska w Łodzi Gmina Wyznaniowa Żydowska w Szczecinie Gmina Wyznaniowa Żydowska w Warszawie Gmina Wyznaniowa Żydowska we Wrocławiu


Art. 4. Gminy żydowskie oraz Związek Gmin są niezależne organizacyjnie od jakiejkolwiek zagranicznej władzy religijnej i świeckiej. Rozdział 2 Osoby prawne i ich organy


Art. 5. 1. Osobowość prawną posiadają: 1) gminy żydowskie, 2) Związek Gmin. 2. Organami osób prawnych, o których mowa w ust. 1, są: 1) dla gminy żydowskiej - zarząd gminy, 2) dla Związku Gmin - zarząd Związku Gmin. 3. Do składania oświadczeń woli w imieniu osób prawnych, o których mowa w ust. 1, są uprawnieni działający łącznie dwaj członkowie zarządu, w tym przewodniczący.


Art. 6. Inne jednostki organizacyjne mogą, na wniosek zarządu Związku Gmin, uzyskać osobowość prawną w drodze rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji.


Art. 7. 1. Tworzenie nowych gmin żydowskich oraz znoszenie lub przekształcanie już istniejących następuje w trybie przewidzianym w prawie wewnętrznym. 2. O faktach, o których mowa w ust. 1, zarząd Związku Gmin powiadamia niezwłocznie wojewodę, właściwego ze względu na siedzibę gminy żydowskiej. 3. Nowo utworzone gminy żydowskie nabywają osobowość prawną z chwilą pisemnego powiadomienia właściwego wojewody. Odpis powiadomienia, z umieszczonym na nim potwierdzeniem odbioru, jest dowodem uzyskania osobowości prawnej. 4. Powiadomienie powinno zawierać informację o siedzibie gminy żydowskiej, jej zasięgu terytorialnym oraz wskazanie osób wchodzących w skład zarządu gminy. 5. Odpowiednio powiadamia się również: 1) Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji - w przypadku powołania lub odwołania osoby wchodzącej w skład zarządu Związku Gmin, 2) właściwego wojewodę - w przypadku powołania lub odwołania osoby wchodzącej w skład zarządu gminy.


Art. 8. Osoby prawne, o których mowa w art. 5 ust. 1, nie odpowiadają za zobowiązania innych osób prawnych. Rozdział 3 Działalność gmin żydowskich


Art. 9. 1. Organizowanie i sprawowanie kultu publicznego oraz udzielanie posług religijnych podlega gminom żydowskim zgodnie z prawem wewnętrznym. 2. W celu realizacji prawa do sprawowania obrzędów i czynności rytualnych związanych z kultem religijnym - gminy żydowskie dbają o zaopatrzenie w koszerną żywność, o stołówki i łaźnie rytualne oraz o ubój rytualny.


Ustawa z dnia 16 listopada 1994 r. o zmianie ustaw: Prawo budżetowe oraz o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych

Art. 1. W ustawie z dnia 5 stycznia 1991 r. - Prawo budżetowe (Dz.U. z 1993 r. Nr 72, poz. 344 oraz z 1994 r. Nr 76, poz. 344 i Nr 121, poz. 591) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 3: a) w ust. 1 w pkt 7 po wyrazie "poręczeń" dodaje się wyrazy "i gwarancji", b) w ust. 2: - pkt 1 otrzymuje brzmienie: "1) wydatki bieżące naczelnych organów władzy państwowej, naczelnych i centralnych organów administracji państwowej, innych naczelnych i centralnych organów państwowych oraz terenowych organów rządowej administracji ogólnej,", - pkt 10 otrzymuje brzmienie: "10) wypłaty wynikające z poręczeń i gwarancji, udzielonych na podstawie art. 23 i 23a,", - pkt 12 otrzymuje brzmienie: "12) subwencje dla gmin,"; 2) w art. 4 po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu: "1a. Odrębna rezerwa budżetowa na wydatki nieprzewidziane, w wysokości do 1% wydatków, może być również tworzona w częściach budżetu państwa, których dysponentami są wojewodowie."; 3) w art. 5 po ust. 2 dodaje się ust. 3 w brzmieniu: "3. Ustawa budżetowa określa również źródła sfinansowania pożyczek udzielanych z budżetu państwa oraz spłat długoterminowych zobowiązań Skarbu Państwa, których spłata przypada w danym roku budżetowym."; 4) w art. 6 w ust. 1 wyrazy "oraz z części zbiorczej obejmującej budżety wojewodów" zastępuje się wyrazami "i wojewodowie"; 5) w art. 7 w ust. 1 w pkt 5 skreśla się wyraz "ogólne"; 6) w art. 9: a) w ust. 2 w pkt 2 po wyrazie "nauki" stawia się przecinek i dodaje się wyrazy "terenowe organy rządowej administracji ogólnej", b) w ust. 4: - w pkt 2 wyrazy "obligacji i bonów Skarbu Państwa oraz akcji i innych papierów wartościowych" zastępuje się wyrazami "skarbowych papierów wartościowych oraz papierów wartościowych, emitowanych przez gminy i związki gmin", - w pkt 3 po wyrazie "zagranicznymi" dodaje się wyrazy "oraz innymi zobowiązaniami Skarbu Państwa lub gminy"; 7) w art. 20 ust. 3 otrzymuje brzmienie: "3. Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa: 1) rodzaje zadań państwowych, które mogą być zlecone jednostkom niepaństwowym, 2) ogólne warunki i tryb zlecania zadań, o których mowa w pkt 1, oraz zasady ustalania i rozliczania dotacji, o których mowa w ust. 1, 3) tryb dokonywania ocen oraz sprawowania nadzoru i kontroli realizacji zadań, o których mowa w pkt 1."; 8) art. 23 otrzymuje brzmienie: "Art. 23. 1. Poręczenia spłaty ze środków budżetu państwa części lub całości kredytu bankowego, na wniosek banku lub kredytobiorcy, może udzielać w imieniu Skarbu Państwa wyłącznie Rada Ministrów lub Minister Finansów. 2. Poręczenie, o którym mowa w ust. 1, może dotyczyć również spłaty odsetek od kredytu bankowego. 3. Ustawa budżetowa określa łączną kwotę zobowiązań, które mogą być objęte poręczeniami określonymi w ust. 1 i 2. 4. Udzielenie poręczenia, o którym mowa w ust. 1 i 2, jest uzależnione od wniesienia opłaty od poręczenia. 5. Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa warunki i tryb udzielania poręczeń, o których mowa w ust. 1, oraz opłaty od tych poręczeń. 6. Rada Ministrów lub Minister Finansów mogą również, w ramach kwoty, o której mowa w ust. 3, w innej formie niż poręczenie, gwarantować bankom zagranicznym oraz międzynarodowym instytucjom finansowym spłatę kredytów lub pożyczek zagranicznych, wraz z odsetkami i innymi kosztami, jeżeli wymagają tego zasady lub zwyczaje międzynarodowe. Do zobowiązań, o których mowa, stosuje się przepisy wydane na podstawie ust. 5. 7. Skarbowi Państwa przysługuje prawo dochodzenia zwrotu środków przekazanych z budżetu państwa na spłatę kredytów oraz pożyczek, wraz z odsetkami i innymi kosztami, o których mowa w ust. 1, 2 i 6."; 9) w art. 24 pkt 1 i 2 otrzymują brzmienie: "1) należności Skarbu Państwa z tytułu udzielonych kredytów zagranicznych i pożyczek oraz poręczeń i gwarancji, 2) zobowiązań Skarbu Państwa z tytułu: a) zaciągniętych kredytów i pożyczek krajowych i zagranicznych, b) poręczeń oraz gwarancji, udzielonych na podstawie art. 23 i 23a, c) emisji skarbowych papierów wartościowych."; 10) w art. 27 po ust. 2 dodaje się ust. 2a i 2b w brzmieniu: "2a. Środki z budżetu państwa, przeznaczone na finansowanie inwestycji centralnych, ujęte w wykazie, o którym mowa w ust. 2, nie mogą być, z zastrzeżeniem ust. 2b, wykorzystywane na inne cele. 2b. Minister Finansów w porozumieniu z Ministrem-Kierownikiem Centralnego Urzędu Planowania, po zaopiniowaniu przez komisję sejmową właściwą do spraw budżetu, może wyrazić zgodę na zmianę wykorzystania środków budżetowych, przeznaczonych uprzednio na finansowanie inwestycji centralnej."; 11) w art. 31 w ust. 3: - w pkt 2 po wyrazach "Najwyższej Izby Kontroli" dodaje się przecinek i wyrazy "Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, Krajowego Biura Wyborczego", - w pkt 5 po wyrazie "poręczeniami" dodaje się wyraz "i gwarancjami"; 12) w art. 34: a) w ust. 1 pkt 7 otrzymuje brzmienie: "7) kierunki prywatyzacji majątku państwowego.", b) ust. 3 otrzymuje brzmienie: "3. Do projektu ustawy budżetowej załącza się uzasadnienie zawierające: 1) przewidywane wykonanie budżetu państwa za rok poprzedzający rok, którego dotyczy projekt ustawy budżetowej, 2) prognozy dotyczące podstawowych wielkości makroekonomicznych (produkcja, produkt krajowy brutto i składniki jego ostatecznego podziału, obroty handlu zagranicznego, ceny, zatrudnienie, poziom bezrobocia, wskaźniki charakteryzujące dochody ludności i sytuację finansową przedsiębiorstw), 3) objaśnienia założeń projektu budżetu państwa, 4) bilans finansów sektora publicznego, obejmujący dochody i wydatki: a) budżetu państwa, b) państwowych jednostek gospodarki pozabudżetowej, c) państwowych funduszy celowych, d) budżetów gmin, e) gminnych jednostek gospodarki pozabudżetowej, 5) bilans płatniczy, 6) prognozę stanu należności i zobowiązań Skarbu Państwa na początek i koniec roku budżetowego oraz szacunek zaangażowania budżetu państwa, związanego z inwestycjami, finansowanymi ze środków budżetowych i z tytułu poręczeń i gwarancji, udzielonych na podstawie art. 23 i 23a, 7) kryteria określania wydatków budżetów wojewodów."; 13) po art. 37 dodaje się art. 37a w brzmieniu: "Art. 37a. 1. Rada gminy określa szczegółowość układu wykonawczego budżetu, z zastrzeżeniem, iż szczegółowość ta nie może być mniejsza od określonej w art. 36 ust. 4. 2. Zarząd gminy opracowuje układ wykonawczy budżetu gminy i przekazuje poszczególnym jednostkom informacje w szczegółowości określonej przez radę gminy."; 14) w art. 39 w ust. 3 na końcu zdania dodaje się wyrazy "oraz realizacją zadań, o których mowa w art. 20 ust. 1, i rozliczeniami dotacji z budżetu państwa na te zadania."; 15) po art. 39 dodaje się art. 39a w brzmieniu: "Art. 39a. Rada Ministrów może: 1) zwiększyć planowane w ustawie budżetowej dochody i wydatki, w przypadku otrzymania, przeznaczonych na sfinansowanie zadań państwa: a) środków bezzwrotnej pomocy zagranicznej, b) darowizn, 2) określić szczególne zasady wykorzystywania i rozliczania środków, o których mowa w pkt 1."; 16) po art. 40 dodaje się art. 40a w brzmieniu: "Art. 40a. 1. Upoważnia się Ministra Finansów do przekazywania Ministrowi Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej środków na przejściowe zasilanie w środki gospodarstw pomocniczych (rolnych) przy szkołach rolniczych. Środki te Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej obowiązany jest zwrócić w danym roku budżetowym. 2. Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej przekaże otrzymane środki gospodarstwom pomocniczym (rolnym) przy szkołach rolniczych w formie oprocentowanych pożyczek. 3. Minister Finansów w porozumieniu z Ministrem Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej określa, w drodze zarządzenia: 1) tryb i terminy przekazywania i zwrotu środków wymienionych w ust. 1, 2) zasady i warunki udzielania oraz terminy spłaty pożyczek wymienionych w ust. 2."; 17) w art. 41 w ust. 2 po wyrazach "jednostki organizacyjne" dodaje się wyrazy "a także zadań, o których mowa w art. 20 ust. 1,"; 18) w art. 42 w ust. 1: - pkt 2 otrzymuje brzmienie: "2) ustalanie, pobieranie i odprowadzanie dochodów budżetowych następuje na zasadach i w terminach wynikających z obowiązujących przepisów,", - pkt 3 otrzymuje brzmienie: "3) dokonywanie wydatków budżetowych następuje w granicach kwot określonych w budżecie, z uwzględnieniem prawidłowo dokonanych przeniesień i zgodnie z planowanym przeznaczeniem, w sposób celowy i oszczędny,", - w pkt 9 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 10 w brzmieniu: "10) dotacje udzielone ze środków budżetowych, wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem lub pobrane w nadmiernej wysokości, podlegają zwrotowi do budżetu, najpóźniej do końca lutego następnego roku, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej."; 19) w art. 46 ust. 4 otrzymuje brzmienie: "4. Rezerwą celową na wzrost wynagrodzeń w sferze budżetowej dysponuje Rada Ministrów."; 20) w art. 47 dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i dodaje się ust. 2 w brzmieniu: "2. Ograniczenia wynikające z ust. 1 nie mają zastosowania do przeniesień wydatków z rezerw budżetowych, o których mowa w art. 4 ust. 1 i 2, jeżeli rada gminy upoważniła zarząd gminy do dysponowania tymi rezerwami."; 21) w art. 50 w ust. 1 po wyrazach "budżetu państwa" dodaje się wyrazy "- z wyłączeniem rachunków państwowych jednostek budżetowych, mających siedzibę poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej -"; 22) w art. 55 ust. 1-3 otrzymują brzmienie: "1. Zarząd gminy opracowuje: 1) roczne zbiorcze sprawozdanie z wykonania budżetu gminy według działów, rozdziałów i paragrafów, 2) odrębne roczne zbiorcze sprawozdanie z wykonania planów finansowych zadań z zakresu administracji rządowej zleconych gminie w układzie według działów, rozdziałów i paragrafów. 2. Sprawozdanie, o którym mowa: 1) w ust. 1 pkt 1, wójt lub burmistrz (prezydent miasta) przesyła regionalnej izbie obrachunkowej i wojewódzkiemu urzędowi statystycznemu, 2) w ust. 1 pkt 2, wójt lub burmistrz (prezydent miasta) przesyła regionalnej izbie obrachunkowej i wojewodzie. 3. Zbiorcze roczne sprawozdanie z wykonania budżetów gminy opracowuje Główny Urząd Statystyczny, a zbiorcze roczne sprawozdanie z wykonania planów finansowych zadań z zakresu administracji rządowej zleconych gminom opracowuje Ministerstwo Finansów."; 23) w art. 57 w ust. 1: - w pkt 1 po wyrazie "budżetowych" dodaje się wyrazy "lub funduszów celowych", - w pkt 14 kropkę zastępuje się przecinkiem, - dodaje się pkt 15 w brzmieniu: "15) wykazanie w sprawozdaniu budżetowym danych niezgodnych z danymi wynikającymi z ewidencji księgowej."; 24) w art. 59: a) pkt 1 otrzymuje brzmienie: "1) łączna kwota należności uszczuplonych wskutek naruszeń określonych w art. 57 nie przekracza przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia ogłoszonego przez Główny Urząd Statystyczny, stosownie do przepisów art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 października 1991 r. o rewaloryzacji emerytur i rent, o zasadach ustalania emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 104, poz. 450, z 1992 r. Nr 21, poz. 84, z 1993 r. Nr 127, poz. 583 i Nr 129, poz. 602 oraz z 1994 r. Nr 84, poz. 385), przed dniem wydania orzeczenia przez komisję orzekającą,", b) w pkt 2 wyrazy "w gospodarce uspołecznionej" zastępuje się wyrazami "o którym mowa w pkt 1"; 25) w art. 62 w ust. 1 wyrazy "w gospodarce uspołecznionej" zastępuje się wyrazami "o którym mowa w art. 59 pkt 1"; 26) w art. 70 po ust. 2 dodaje się ust. 3 w brzmieniu: "3. Minister Finansów w porozumieniu z Ministrami Spraw Zagranicznych i Współpracy Gospodarczej z Zagranicą ustali szczególne zasady wykonywania budżetu jednostek budżetowych mających siedzibę poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej.".


Art. 2. W ustawie z dnia 13 lipca 1990 r. o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych (Dz.U. Nr 51, poz. 298, z 1991 r. Nr 60, poz. 253 i Nr 111, poz. 480 oraz z 1994 r. Nr 121, poz. 591) w art. 2 ust. 1 otrzymuje brzmienie: "1. Sejm ustala corocznie podstawowe kierunki prywatyzacji. Ustaleń tych Sejm dokonuje w załączniku do ustawy budżetowej."


Art. 3. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.


Ustawa z dnia 20 lutego 1997 r. o stosunku Państwa do Kościoła Starokatolickiego Mariawitów w Rzeczypospolitej Polskiej Rozdział 1 Przepisy ogólne

Art. 1. 1. Ustawa określa stosunek Państwa do Kościoła Starokatolickiego Mariawitów w Rzeczypospolitej Polskiej, zwanego dalej "Kościołem", oraz jego sytuację prawną i majątkową. 2. W sprawach odnoszących się do Kościoła, nie uregulowanych w ustawie, stosuje się powszechnie obowiązujące przepisy prawa. 3. Wszelkie zmiany niniejszej ustawy wymagają uprzedniej opinii Rady Kościoła.


Art. 10. 1. Kościół prowadzi konfesyjne nauczanie religii w szkołach publicznych na zasadach i w trybie przewidzianych w odrębnych przepisach. 2. Oceny z religii wystawiane w punktach katechetycznych są umieszczane na świadectwach wydawanych przez szkoły publiczne.


Art. 11. 1. Kościelne osoby prawne mają prawo zakładać i prowadzić szkoły oraz inne placówki oświatowo-wychowawcze i opiekuńczo-wychowawcze na zasadach określonych w odrębnych przepisach. Mają one charakter mariawicki i podlegają władzy kościelnej. 2. Do nauczycieli, wychowawców i pracowników zatrudnionych w szkołach i innych placówkach oświatowo-wychowawczych i opiekuńczo-wychowawczych, a także seminariach duchownych i instytutach misyjnych prowadzonych przez Kościół stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące uprawnień nauczycieli, wychowawców i pracowników zatrudnionych w szkołach i placówkach publicznych. 3. Uczącym się w szkołach wymienionych w ust. 1 i 2 przysługują świadczenia publicznych zakładów opieki zdrowotnej oraz ulgi w opłatach za przejazdy środkami publicznego transportu zbiorowego na równi z uczniami szkół publicznych.


Art. 12. 1. Kościół ma prawo do zakładania i prowadzenia seminariów duchownych i instytutów misyjnych, w których kształci według własnego programu kandydatów na duchownych oraz osoby świeckie przygotowujące się do realizacji misji Kościoła. 2. Wyższe Seminarium Duchowne Kościoła Starokatolickiego Mariawitów w Płocku jest wyższą szkołą teologiczną uprawnioną do nadawania absolwentom tytułu zawodowego licencjata teologii mariawickiej. Tytuł ten jest równoważny z tytułem zawodowym licencjata nadawanym przez państwowe szkoły wyższe.


Art. 13. Poręcza się Kościołowi prawo kształcenia kadr duchownych w Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej w Warszawie w zakresie teologii starokatolickiej, w ramach istniejącej jednostki naukowo-dydaktycznej.


Art. 14. 1. Studenci teologii otrzymują na czas studiów odroczenie odbywania zasadniczej służby wojskowej, w razie zaś ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny mogą być przeznaczeni, stosownie do potrzeb sił zbrojnych, do służby sanitarnej lub służby w obronie cywilnej. 2. Nie powołuje się absolwentów studiów, o których mowa w ust. 1, do odbywania przeszkolenia wojskowego w okresie przygotowań do święceń, w ciągu dwóch lat od zakończenia studiów. 3. Duchowni po otrzymaniu święceń są przenoszeni do rezerwy i nie odbywają ćwiczeń wojskowych w czasie pokoju. W razie ogłoszenia mobilizacji oraz w czasie wojny mogą być oni powołani jedynie do pełnienia funkcji kapelanów wojskowych. 4. W razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny właściwe organy wojskowe, w porozumieniu z Biskupem Naczelnym, zapewnią pozostawienie do duszpasterskiej obsługi ludności niezbędnej liczby duchownych spośród tych, którzy podlegają mobilizacji.


Art. 15. 1. Żołnierzom pełniącym czynną służbę wojskową zapewnia się możliwość uczestniczenia - poza terenem jednostek wojskowych - w nabożeństwach i czynnościach religijnych w niedziele i w święta, jeżeli w miejscowości stacjonowania jednostki wojskowej lub w jej pobliżu znajduje się kościół mariawicki i jeżeli nie koliduje to z ważnymi obowiązkami służbowymi. 2. Opiekę duszpasterską na terenie jednostek wojskowych dla żołnierzy, o których mowa w ust. 1, zapewniają duchowni Kościoła w terminach uzgodnionych z dowódcami jednostek. 3. Duchownych, o których mowa w ust. 2, wyznacza Rada Kościoła w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej.


Art. 16. 1. Wiernym przebywającym w szpitalach, prewentoriach i sanatoriach, w zakładach wychowawczo-opiekuńczych, poprawczych i karnych oraz osobom tymczasowo aresztowanym zapewnia się prawo do wykonywania praktyk religijnych oraz korzystania z posług religijnych. 2. Przepis ust. 1 stosuje się również do dzieci i młodzieży korzystających ze zorganizowanych form wypoczynku. 3. W celu realizacji uprawnień, o których mowa w ust. 1 i 2, kierownicy właściwych zakładów zapewniają duchownym swobodny dostęp do tych osób.


Art. 17. 1. Kościół może tworzyć własne organizacje kościelne w celu realizacji zadań wynikających z jego misji. 2. Organizacje, o których mowa w ust. 1, mają na celu w szczególności działalność na rzecz formacji religijnej, kultu publicznego, nauki mariawickiej, działalność charytatywno-opiekuńczą oraz kształtowanie postaw religijno-etycznych dzieci i młodzieży. 3. Władze kościelne czuwają nad zgodnością działania organizacji z ich celami religijnymi i etycznymi. 4. Do organizacji, o których mowa w ust. 1, nie stosuje się prawa o stowarzyszeniach. 5. Organizacje, o których mowa w ust. 1, mogą uzyskiwać osobowość prawną w trybie określonym w art. 4.


Art. 18. Kościelne osoby prawne mają prawo prowadzenia właściwej dla każdej z nich działalności charytatywno-opiekuńczej.


Art. 19. 1. Kościelne osoby prawne mogą realizować inwestycje sakralne i kościelne. 2. Parafie mają prawo posiadania cmentarzy grzebalnych, poszerzania ich, zakładania i zarządzania nimi. 3. Na wniosek kościelnej osoby prawnej miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego obejmują także inwestycje sakralne i kościelne oraz mariawickie cmentarze wyznaniowe.


Art. 2. 1. Kościół rządzi się w swoich sprawach własnym prawem wewnętrznym, uchwalanym przez Synod, swobodnie wykonuje władzę duchowną i jurysdykcyjną oraz samodzielnie zarządza swoimi sprawami. 2. Kościół może należeć do krajowych i międzynarodowych organizacji o charakterze ekumenicznym i międzywyznaniowym. Rozdział 2 Osoby prawne Kościoła i ich organy


Art. 20. Grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub własność gminy, przeznaczone w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego na potrzeby Kościoła, na wniosek kościelnych osób prawnych mogą być im oddawane w wieczyste użytkowanie lub sprzedawane.


Art. 21. Nie pobiera się opłat za użytkowanie wieczyste gruntów oddanych na potrzeby zakładów charytatywno-opiekuńczych i punktów katechetycznych.


Art. 22. 1. Kościół ma prawo emitowania w publicznych środkach masowego przekazu nabożeństw oraz swoich programów religijno-moralnych, społecznych i kulturalnych. 2. Sposób realizacji uprawnień, o których mowa w ust. 1, określa porozumienie między Radą Kościoła a właściwą jednostką publicznej radiofonii i telewizji.


Art. 23. Osoby prawne Kościoła mają prawo zakładania i prowadzenia własnych archiwów, muzeów i zbiorów bibliotecznych.


Art. 24. Instytucje państwowe, samorządowe i kościelne współdziałają w ochronie, konserwacji, udostępnianiu i upowszechnianiu zabytków architektury kościelnej i sztuki sakralnej oraz ich dokumentacji, muzeów, archiwów i bibliotek będących własnością kościelną, a także dzieł kultury i sztuki o motywach religijnych, stanowiących ważną część dziedzictwa kultury polskiej. Rozdział 4 Sprawy majątkowe Kościoła


Art. 25. Kościołowi i jego osobom prawnym przysługuje prawo nabywania, posiadania i zbywania mienia ruchomego i nieruchomego, nabywania i zbywania innych praw oraz swobodnego zarządzania swoim majątkiem.


Art. 26. 1. Majątek i przychody kościelnych osób prawnych podlegają ogólnym przepisom podatkowym, z wyjątkami określonymi w ust. 2-5. 2. Kościelne osoby prawne są zwolnione od opodatkowania podatkiem od nieruchomości - nieruchomości lub ich części przeznaczonych na cele niemieszkalne, z wyjątkiem części przeznaczonej na wykonywanie działalności gospodarczej. 3. Zwolnienie od opodatkowania podatkiem od nieruchomości obejmuje nieruchomości lub ich części przeznaczone na cele mieszkalne duchownych i członków zgromadzeń zakonnych, jeżeli: 1) są one wpisane do rejestru zabytków, 2) służą jako internaty przy szkołach i seminariach duchownych, klasztory oraz domy duchownych emerytów, 3) znajdują się w budynkach diecezji i Rady Kościoła. 4. Nabywanie i zbywanie rzeczy i praw majątkowych przez kościelne osoby prawne w drodze czynności prawnych oraz spadkobrania, zapisu i zasiedzenia jest zwolnione od opłaty skarbowej, jeżeli ich przedmiotem są: 1) rzeczy i prawa nie przeznaczone do działalności gospodarczej, 2) sprowadzane z zagranicy maszyny, urządzenia i materiały poligraficzne oraz papier. 5. Darowizny na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą pochodzące od osób fizycznych są wyłączone z podstawy opodatkowania darczyńców podatkiem dochodowym, jeżeli kościelna osoba prawna przedstawi darczyńcy pokwitowanie odbioru oraz - w okresie dwóch lat od dnia przekazania darowizny - sprawozdanie o przeznaczeniu jej na tę działalność. 6. Nabywanie i zbywanie rzeczy oraz praw majątkowych, o których mowa w ust. 4, jest zwolnione od opłat sądowych, z wyłączeniem opłat kancelaryjnych.


Art. 27. Wolne od opłat celnych są przesyłane z zagranicy dla Kościoła i jego osób prawnych dary: 1) przeznaczone na cele kultowe, charytatywno-opiekuńcze i oświatowo-wychowawcze, z wyjątkiem wyrobów akcyzowych oraz samochodów osobowych, 2) maszyny, urządzenia i materiały poligraficzne oraz papier.


Art. 28. 1. Kościół i jego osoby prawne mają prawo do zbierania ofiar na cele religijne, kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą, naukową, oświatową i wychowawczą, utrzymanie duchownych i ich rodzin oraz członków zgromadzeń zakonnych. 2. Zbiórki wymienione w ust. 1 nie wymagają zezwolenia, jeżeli odbywają się w obrębie terenów kościelnych, kaplic oraz w miejscach i okolicznościach zwyczajowo przyjętych, w sposób tradycyjnie ustalony.


Art. 29. 1. Kościelne osoby prawne mogą zakładać fundacje. Do fundacji tych stosuje się ogólnie obowiązujące przepisy o fundacjach ze zmianami wynikającymi z przepisów ust. 2-5. 2. Niezależnie od nadzoru państwowego, nadzór nad działalnością fundacji sprawuje kościelna osoba prawna będąca fundatorem lub wskazana w statucie fundacji. 3. W razie stwierdzenia nieprawidłowości w zarządzaniu fundacją, właściwy organ państwowy zwraca się do kościelnej osoby prawnej sprawującej nadzór nad fundacją, wyznaczając termin nie krótszy niż 3 miesiące na spowodowanie usunięcia nieprawidłowości. Po bezskutecznym upływie tego terminu można zastosować środki określone w przepisach o fundacjach. 4. W razie konieczności poddania fundacji zarządowi przymusowemu, w myśl przepisów o fundacjach, zarząd ten będzie sprawowała kościelna osoba prawna wyznaczona przez Radę Kościoła. 5. Jeżeli statut fundacji nie stanowi inaczej, w razie jej likwidacji, o przeznaczeniu jej majątku zadecyduje Rada Kościoła.


Art. 3. 1. Strukturę i organizację Kościoła określają przepisy prawa wewnętrznego. 2. Osobowość prawną posiadają: 1) Kościół jako całość, 2) diecezje, 3) parafie, 4) zgromadzenia zakonne, 5) seminaria duchowne. 3. Organami osób prawnych wymienionych w ust. 2 są: 1) dla Kościoła jako całości: a) Synod, b) Kapituła Generalna, c) Rada Kościoła, d) Biskup Naczelny, 2) dla diecezji - Biskup Ordynariusz, 3) dla parafii - rada parafialna reprezentowana przez proboszcza lub administratora parafii, 4) dla zgromadzeń zakonnych - przełożony lub przełożona, 5) dla seminariów duchownych - Rektor. 4. W sprawach majątkowych Kościół jako całość reprezentuje Rada Kościoła. Do składania oświadczeń woli uprawnieni są dwaj członkowie Rady Kościoła działający łącznie, w tym jej Przewodniczący. 5. Zmiana nazwy grup osób prawnych, o których mowa w ust. 2 pkt 2-5, może być dokonana przepisami wewnątrzkościelnymi. Zmiany te, na wniosek Rady Kościoła, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji ogłasza w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski".


Art. 30. W razie zniesienia kościelnej osoby prawnej, jej majątek przechodzi na własność Kościoła jako całości.


Art. 31. Niezależnie od ustawowego ubezpieczenia duchownych, kościelne osoby prawne mogą prowadzić wewnętrzną działalność ubezpieczeniową na rzecz duchownych, która w rozumieniu ustawy nie jest działalnością gospodarczą. Rozdział 5 Przepisy przejściowe i końcowe


Art. 32. 1. Nieruchomości lub ich części pozostające w dniu wejścia w życie ustawy we władaniu Kościoła i jego osób prawnych stają się z mocy prawa, ich własnością, o ile nie narusza to praw niepaństwowych i niesamorządowych osób trzecich jeżeli: 1) były we władaniu Kościoła i jego osób prawnych, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 2-5, lub 2) znajdują się na nich obiekty sakralne wraz z obiektami towarzyszącymi lub cmentarze; dotyczy to także obiektów położonych na obszarze miasta stołecznego Warszawy. 2. Nieruchomości lub ich części, na których znajdują się cmentarze grzebalne użytkowane wspólnie przez Kościół Starokatolicki Mariawitów i Kościół Katolicki Mariawitów stają się z mocy prawa ich współwłasnością niepodzielną. 3. Stwierdzenie przejścia własności nieruchomości lub ich części, o których mowa w ust. 1 i 2, następuje w drodze decyzji wojewody. 4. Nabycie własności nieruchomości lub ich części na podstawie ust. 1 jest wolne od podatków i opłat związanych z tym nabyciem, a wynikające z niego wpisy do ksiąg wieczystych i ich zakładanie są wolne od opłat.


Art. 33. 1. Przyznaje się Kościołowi prawo nieodpłatnego użytkowania wieczystego działki gruntu położonego w Warszawie przy ul. Szarej 8, oznaczonej hip. nr N-6062. 2. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji określi, w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, sposób wykonania przepisu ust. 1.


Art. 34. 1. Kościelne osoby prawne istniejące w dniu wejścia w życie ustawy pozostają osobami prawnymi w rozumieniu niniejszej ustawy. 2. Wykaz kościelnych osób prawnych istniejących w dniu wejścia w życie ustawy określa załącznik do ustawy.


Art. 35. Do czasu zwołania Synodu, prawo wewnętrzne Kościoła jest uchwalane przez Kapitułę Generalną.


Art. 36. Traci moc dekret z dnia 5 września 1947 r. o uregulowaniu położenia prawnego Kościoła Ewangelicko-Reformowanego w Rzeczypospolitej Polskiej, Kościoła Mariawickiego i Kościoła Starokatolickiego (Dz.U. Nr 59, poz. 316, z 1994 r. Nr 73, poz. 324).


Art. 37. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia. Załącznik do ustawy z dnia 20 lutego 1997 r. (poz. 253) Wykaz osób prawnych Kościoła Starokatolickiego Mariawitów w Rzeczypospolitej Polskiej I. DIECEZJE I PARAFIE 1. Diecezja warszawsko-płocka Parafia Błonie Parafia Filipów Parafia Leszno Parafia Lutkówka Parafia Pepłowo Parafia Płock Parafia Radzyminek Parafia Raszewo Parafia Warszawa Parafia Wierzbica Parafia Żyrardów 2. Diecezja lubelsko-podlaska Parafia Cegłów Parafia Dąbrówka-Stany Parafia Gózd Parafia Kamionka Parafia Lublin Parafia Łany Parafia Mińsk Mazowiecki Parafia Piaseczno Parafia Wiśniew Parafia Żarnówka Parafia Żeliszew 3. Diecezja śląsko-łódzka Parafia Dobra Parafia Gniazdów Parafia Grzmiąca Parafia Kadzidłowa Parafia Koziegłowy Parafia Lipka Parafia Łowicz Parafia Łódź Parafia Pabianice Parafia Piątek Parafia Sobótka Parafia Sosnowiec Parafia Starcza Parafia Stryków Parafia Wola Cyrusowa Parafia Zgierz II. ZGROMADZENIA ZAKONNE Zgromadzenie Kapłanów Mariawitów Zgromadzenie Sióstr Mariawitek III. SEMINARIA Wyższe Seminarium Duchowne Kościoła Starokatolickiego Mariawitów w Płocku


Art. 4. Inne jednostki organizacyjne Kościoła mogą, na wniosek Rady Kościoła, uzyskać osobowość prawną w drodze rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji.


Art. 5. 1. Kościół samodzielnie tworzy, przekształca i znosi jednostki organizacyjne, w tym także posiadające osobowość prawną. 2. O faktach wymienionych w ust. 1 władza kościelna powiadamia niezwłocznie właściwy organ administracji rządowej: 1) odnośnie osób wymienionych w art. 3 ust. 2 pkt 2, 4 i 5 oraz jednostek, które otrzymały osobowość prawną na zasadzie określonej w art. 4 - Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, 2) w pozostałych przypadkach - wojewodę. 3. Nowo utworzone jednostki organizacyjne, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 2-5, nabywają osobowość prawną z chwilą pisemnego powiadomienia właściwego organu administracji rządowej. Odpis powiadomienia, z umieszczonym na nim potwierdzeniem odbioru, jest dowodem uzyskania osobowości prawnej. 4. Powiadomienie, o którym mowa w ust. 2 i 3, powinno zawierać nazwę i siedzibę kościelnej osoby prawnej, a w odniesieniu do diecezji i parafii - także ich zasięg terytorialny. 5. Odpowiednie powiadomienie następuje również w przypadku powołania lub odwołania osób sprawujących funkcję organu lub członka organu osoby prawnej, uprawnionych do składania w imieniu osób prawnych oświadczeń woli. Powiadomienie obejmuje imię i nazwisko, obywatelstwo oraz miejsce zamieszkania.


Art. 6. Jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej działają w ramach tych kościelnych osób prawnych, które je powołały.


Art. 7. Kościelna osoba prawna nie odpowiada za zobowiązania innej kościelnej osoby prawnej. Rozdział 3 Działalność Kościoła


Art. 8. 1. Kościół swobodnie organizuje i sprawuje kult publiczny. 2. Organizowanie imprez o charakterze religijnym na drogach publicznych wymaga uzgodnienia, w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego, z właściwymi organami administracji rządowej bądź organami samorządu terytorialnego. 3. Przepisu ust. 2 nie stosuje się do konduktów pogrzebowych odbywających się stosownie do miejscowego zwyczaju. 4. Religijne uroczystości pogrzebowe i nabożeństwa za zmarłych mogą być sprawowane na cmentarzach komunalnych przy zachowaniu obowiązujących przepisów porządkowych.


Art. 9. Wierni Kościoła mają prawo do zwolnień od pracy lub nauki, na zasadach określonych w odrębnych przepisach, na czas święta religijnego w dniu 2 sierpnia, będącego pamiątką objawienia Dzieła Wielkiego Miłosierdzia.


Ustawa z dnia 20 lutego 1997 r. o stosunku Państwa do Kościoła Zielonoświątkowego w Rzeczypospolitej Polskiej Rozdział 1 Przepisy ogólne

Art. 1. 1. Ustawa określa stosunek Państwa do Kościoła Zielonoświątkowego w Rzeczypospolitej Polskiej, zwanego dalej "Kościołem", oraz jego sytuację prawną i majątkową. 2. W sprawach odnoszących się do Kościoła, nie uregulowanych w ustawie, stosuje się powszechnie obowiązujące przepisy prawa. 3. Wszelkie zmiany niniejszej ustawy wymagają uprzedniej opinii Prezydium Naczelnej Rady Kościoła.


Art. 10. Przed utworzeniem jednostki organizacyjnej Kościoła poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej Naczelna Rada Kościoła zasięga opinii Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Niezgłoszenie zastrzeżeń w terminie 60 dni od daty powiadomienia uważa się za wyrażenie zgody. Rozdział 3 Działalność Kościoła


Art. 11. 1. Kościół swobodnie organizuje i sprawuje kult publiczny. 2. Organizowanie imprez o charakterze religijnym na drogach publicznych wymaga uzgodnienia, w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego, z właściwymi organami administracji rządowej bądź organami samorządu terytorialnego. 3. Przepisu ust. 2 nie stosuje się do konduktów pogrzebowych odbywających się stosownie do miejscowego zwyczaju. 4. Religijne uroczystości pogrzebowe i nabożeństwa za zmarłych mogą być sprawowane na cmentarzach komunalnych przy zachowaniu obowiązujących przepisów porządkowych.


Art. 12. 1. Wierni Kościoła mają prawo do zwolnień od pracy i nauki na czas obejmujący następujące święta religijne nie będące dniami ustawowo wolnymi od pracy: 1) Wielki Piątek, 2) Wniebowstąpienie Pańskie, 3) drugi dzień Pięćdziesiątnicy. 2. Zwolnienie od pracy lub nauki, w odniesieniu do świąt religijnych, o których mowa w ust. 1, następuje na zasadach określonych w powszechnie obowiązujących przepisach prawa.


Art. 13. 1. Kościół prowadzi konfesyjne nauczanie religii w szkołach publicznych na zasadach i w trybie przewidzianych w odrębnych przepisach. 2. Oceny z religii wystawiane w punktach katechetycznych są umieszczane na świadectwach wydawanych przez szkoły publiczne.


Art. 14. 1. Kościelne osoby prawne mają prawo zakładać i prowadzić szkoły oraz inne placówki oświatowo-wychowawcze i opiekuńczo-wychowawcze na zasadach określonych w odrębnych przepisach. Mają one charakter wyznaniowy i podlegają władzy kościelnej. 2. Do nauczycieli, wychowawców i pracowników zatrudnionych w szkołach i innych placówkach oświatowo-wychowawczych i opiekuńczo-wychowawczych, a także seminariach duchownych i instytutach misyjnych prowadzonych przez Kościół stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące uprawnień nauczycieli, wychowawców i pracowników zatrudnionych w szkołach i placówkach publicznych. 3. Uczącym się w szkołach wymienionych w ust. 1 i 2 przysługują świadczenia publicznych zakładów opieki zdrowotnej oraz ulgi w opłatach za przejazdy środkami publicznego transportu zbiorowego na równi z uczniami szkół publicznych.


Art. 15. 1. Kościół ma prawo do zakładania i prowadzenia seminariów teologicznych i instytutów misyjnych, w których kształci według własnego programu kandydatów na duchownych oraz osoby świeckie przygotowujące się do realizacji misji Kościoła. 2. Warszawskie Seminarium Teologiczne jest wyższą szkołą teologiczną uprawnioną do nadawania absolwentom tytułu zawodowego licencjata teologii. Tytuł ten jest równoważny z tytułem zawodowym licencjata nadawanym przez państwowe szkoły wyższe.


Art. 16. 1. Kościół ma prawo do zakładania i prowadzenia szkół wyższych. Status prawny tych szkół, a także tryb i zakres uznawania przez Państwo stopni i tytułów nadawanych przez te szkoły regulują umowy między Ministrem Edukacji Narodowej a Naczelną Radą Kościoła. 2. Studentom szkół, o których mowa w ust. 1 oraz w art. 15 ust. 2, przysługują świadczenia publicznych zakładów opieki zdrowotnej oraz ulgi w opłatach za przejazdy środkami publicznego transportu zbiorowego na równi ze studentami państwowych szkół wyższych. 3. Osobom pozostającym w stosunku pracy w szkołach, o których mowa w ust. 1 oraz w art. 15 ust. 2, przysługują na równi z odpowiednimi pracownikami państwowych szkół wyższych świadczenia: 1) publicznych zakładów opieki zdrowotnej, 2) ubezpieczenia społecznego oraz 3) zaopatrzenia emerytalnego pracowników i ich rodzin. Nauczycielom przysługują ponadto ulgi w opłatach za przejazdy środkami publicznego transportu zbiorowego na równi z nauczycielami akademickimi. 4. Poręcza się Kościołowi prawo do kształcenia kadr duchownych w Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej w Warszawie w zakresie teologii zielonoświątkowej.


Art. 17. 1. Studenci teologii otrzymują na czas studiów odroczenie odbywania zasadniczej służby wojskowej, w razie zaś ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny mogą być przeznaczeni, stosownie do potrzeb sił zbrojnych, do służby sanitarnej lub służby w obronie cywilnej. 2. Nie powołuje się absolwentów studiów, o których mowa w ust. 1, do odbywania przeszkolenia wojskowego w okresie przygotowań do ordynacji w ciągu dwóch lat od zakończenia studiów. 3. Ordynowani duchowni są przenoszeni do rezerwy i nie odbywają ćwiczeń wojskowych w czasie pokoju. W razie ogłoszenia mobilizacji oraz w czasie wojny mogą być oni powołani jedynie do pełnienia funkcji kapelanów wojskowych. 4. W razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny właściwe organy wojskowe, w porozumieniu z Naczelną Radą Kościoła, zapewnią pozostawienie do duszpasterskiej obsługi ludności niezbędnej liczby duchownych spośród tych, którzy podlegają mobilizacji.


Art. 18. 1. Żołnierzom pełniącym czynną służbę wojskową zapewnia się możliwość uczestniczenia - poza terenem jednostek wojskowych - w nabożeństwach i czynnościach religijnych w niedziele i w dni świąteczne Kościoła, jeżeli w miejscowości stacjonowania jednostki wojskowej lub w jej pobliżu znajduje się zbór i jeżeli nie koliduje to z ważnymi obowiązkami służbowymi. 2. Opiekę duszpasterską na terenie jednostek wojskowych dla żołnierzy, o których mowa w ust. 1, zapewniają duchowni Kościoła w terminach uzgodnionych z dowódcami jednostek. 3. Duchownych, o których mowa w ust. 2, wyznacza Naczelna Rada Kościoła w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej.


Art. 19. 1. Wiernym przebywającym w szpitalach, prewentoriach i sanatoriach, w zakładach wychowawczo-opiekuńczych, poprawczych i karnych oraz osobom tymczasowo aresztowanym zapewnia się prawo do wykonywania praktyk religijnych oraz korzystania z posług religijnych. 2. Przepis ust. 1 stosuje się również do dzieci i młodzieży korzystających ze zorganizowanych form wypoczynku. 3. W celu realizacji uprawnień, o których mowa w ust. 1 i 2, kierownicy właściwych zakładów zapewniają duchownym swobodny dostęp do tych osób. 4. Nabożeństwa dla osób, o których mowa w ust. 1, odbywają się w odpowiednio przystosowanych pomieszczeniach udostępnianych na ten cel przez kierowników właściwych instytucji prowadzonych przez administrację rządową lub samorządową. 5. Minister Edukacji Narodowej oraz Ministrer Zdrowia i Opieki Społecznej w porozumieniu z Naczelną Radą Kościoła określą, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady organizowania nauczania kościelnego, nabożeństw i wykonywania innych praktyk religijnych właściwych dla wyznania zielonoświątkowego dzieciom i młodzieży przebywającym w zakładach opiekuńczych i wychowawczych, w sanatoriach, prewentoriach i szpitalach oraz korzystającym z zorganizowanego odpoczynku.


Art. 2. Kościół rządzi się w swoich sprawach własnym Prawem Wewnętrznym, uchwalanym przez Synod Kościoła, swobodnie wykonuje władzę duchowną i jurysdykcyjną i samodzielnie zarządza swoimi sprawami.


Art. 20. 1. Organizacjami zielonoświątkowymi w rozumieniu ustawy są organizacje założone za aprobatą władzy kościelnej, która zatwierdza im opiekuna kościelnego. Działają one w łączności z władzami Kościoła. 2. Organizacje zielonoświątkowe mogą mieć na celu w szczególności zgodną z nauką Kościoła działalność społeczno-kulturalną, oświatowo-wychowawczą i charytatywno-opiekuńczą. 3. Do organizacji zielonoświątkowych stosuje się przepisy prawa o stowarzyszeniach, z tym że: 1) władzy kościelnej przysługuje prawo cofnięcia aprobaty, o której mowa w ust. 1, 2) wystąpienie do sądu z wnioskiem o rozwiązanie stowarzyszenia wymaga opinii władzy kościelnej, 3) w przypadku likwidacji organizacji zielonoświątkowej do jej majątku stosuje się odpowiednio przepisy Prawa Wewnętrznego Kościoła.


Art. 21. Kościelne osoby prawne mają prawo prowadzenia właściwej dla każdej z nich działalności charytatywno-opiekuńczej.


Art. 22. 1. Kościelne osoby prawne mogą realizować inwestycje sakralne i kościelne. 2. Zbory mają prawo posiadania cmentarzy grzebalnych, poszerzania ich, zakładania i zarządzania nimi. 3. Na wniosek kościelnej osoby prawnej miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego obejmują także inwestycje sakralne i kościelne oraz zielonoświątkowe cmentarze wyznaniowe.


Art. 23. Grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub własność gminy, przeznaczone w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego na potrzeby Kościoła, na wniosek kościelnych osób prawnych mogą być im oddawane w wieczyste użytkowanie lub sprzedawane.


Art. 24. Nie pobiera się opłat za użytkowanie wieczyste gruntów oddanych na potrzeby zakładów charytatywno-opiekuńczych i punktów katechetycznych.


Art. 25. 1. Kościół ma prawo emitowania w publicznych środkach masowego przekazu nabożeństw oraz swoich programów religijno-moralnych, społecznych i kulturalnych. 2. Sposób realizacji uprawnień, o których mowa w ust. 1, określa porozumienie między Naczelną Radą Kościoła a właściwą jednostką publicznej radiofonii i telewizji. 3. Kościół może zakładać własne stacje radiowe i telewizyjne. Rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych wymaga uzyskania koncesji na zasadach określonych w powszechnie obowiązujących przepisach prawa.


Art. 26. Osoby prawne Kościoła mają prawo zakładania i prowadzenia własnych archiwów, muzeów i zbiorów bibliotecznych.