Art. 10. 1. Podmiot skupujący jest obowiązany do: 1) prowadzenia ewidencji producentów dostarczających mleko podmiotom skupującym, zwanych dalej "dostawcami hurtowymi", dostarczających mleko do tego podmiotu, zawierającej: a) imię i nazwisko albo nazwę oraz miejsce zamieszkania i adres albo siedzibę i adres dostawcy hurtowego, b) miejsce położenia gospodarstwa dostawcy hurtowego, c) informacje o: - przysługujących dostawcom hurtowym indywidualnych ilościach referencyjnych, z uwzględnieniem zmian tych ilości związanych ze zbyciem, dzierżawą, konwersją, dziedziczeniem lub zwiększeniem tych ilości w związku z przyznaniem indywidualnych ilości referencyjnych z krajowej rezerwy krajowej ilości referencyjnej, zwanych dalej "indywidualnymi ilościami referencyjnymi przysługującymi na dany dzień roku", - ilości mleka dostarczonego przez poszczególnych dostawców hurtowych, z podaniem średniej ważonej zawartości tłuszczu w tym mleku, wyrażonej w gramach na kilogram mleka, oraz ilości mleka przeliczonego na mleko o referencyjnej zawartości tłuszczu, - procentowym wykorzystaniu indywidualnych ilości referencyjnych przysługujących na dany dzień roku przez poszczególnych dostawców hurtowych, wyrażonym jako iloraz ilości mleka dostarczonego przez dostawców hurtowych od początku każdego dwunastomiesięcznego okresu począwszy od dnia 1 kwietnia, zwanego dalej "rokiem kwotowym", przeliczonego na mleko o referencyjnej zawartości tłuszczu i posiadanych przez tych dostawców hurtowych indywidualnych ilości referencyjnych przysługujących na dany dzień roku, - terminie rozpoczęcia albo zaprzestania przez dostawcę hurtowego dostaw mleka do podmiotu skupującego, - pobranych od poszczególnych dostawców hurtowych i przekazanych na rachunek bankowy właściwego miejscowo oddziału terenowego Agencji zaliczkach na poczet opłaty, o których mowa w art. 33, - rozliczeniach z tytułu opłat, o których mowa w art. 33; 2) przekazywania do dyrektora właściwego miejscowo oddziału terenowego Agencji, w terminie do 25 dnia każdego miesiąca, informacji, o których mowa w pkt 1 lit. c tiret pierwsze - tiret piąte, za poprzedni miesiąc; 3) przekazywania dostawcy hurtowemu, w terminie do 25 dnia każdego miesiąca, informacji za poprzedni miesiąc o: a) wielkości indywidualnej ilości referencyjnej przysługującej na dany dzień roku, według stanu na ostatni dzień danego miesiąca, b) referencyjnej zawartości tłuszczu w mleku objętym indywidualną ilością referencyjną przysługującą na dany dzień roku, według stanu na ostatni dzień danego miesiąca, c) ilości mleka dostarczonego podmiotowi skupującemu w danym miesiącu przez dostawcę hurtowego, d) średniej ważonej zawartości tłuszczu w mleku dostarczonym podmiotowi skupującemu w danym miesiącu przez dostawcę hurtowego, e) ilości mleka przeliczonego na mleko o referencyjnej zawartości tłuszczu dostarczonego podmiotowi skupującemu w danym miesiącu przez dostawcę hurtowego, f) średniej ważonej zawartości tłuszczu w mleku dostarczonym podmiotowi skupującemu przez dostawcę hurtowego od początku roku kwotowego, g) ilości mleka przeliczonego na mleko o referencyjnej zawartości tłuszczu dostarczonego podmiotowi skupującemu przez dostawcę hurtowego od początku danego roku kwotowego, h) ilości mleka o referencyjnej zawartości tłuszczu pozostałej do wykorzystania do końca danego roku kwotowego przez dostawcę hurtowego w ramach indywidualnej ilości referencyjnej przysługującej na dany dzień roku; 4) przekazywania do dyrektora właściwego miejscowo oddziału terenowego Agencji, w terminie do dnia 15 maja, informacji za poprzedni rok kwotowy dotyczących: a) ilości mleka dostarczonego w danym roku kwotowym przez poszczególnych dostawców hurtowych, b) średniej ważonej zawartości tłuszczu w mleku dostarczonym w danym roku kwotowym przez poszczególnych dostawców hurtowych, c) ilości mleka przeliczonego na mleko o referencyjnej zawartości tłuszczu, dostarczonego w danym roku kwotowym przez poszczególnych dostawców hurtowych, d) pobranych i przekazanych na rachunek bankowy właściwego miejscowo oddziału terenowego Agencji zaliczkach na poczet opłaty, o których mowa w art. 33; 5) przekazywania dostawcy hurtowemu, w terminie do dnia 15 maja, informacji za poprzedni rok kwotowy dotyczących: a) ilości mleka dostarczonego w danym roku kwotowym przez dostawcę hurtowego, b) średniej ważonej zawartości tłuszczu w mleku dostarczonym w danym roku kwotowym przez dostawcę hurtowego, c) łącznej ilości mleka przeliczonego na mleko o referencyjnej zawartości tłuszczu, dostarczonego w danym roku kwotowym przez dostawcę hurtowego, d) pobranych i przekazanych na rachunek bankowy właściwego miejscowo oddziału terenowego Agencji zaliczkach na poczet opłaty, o których mowa w art. 33. 2. Minister właściwy do spraw rynków rolnych określi, w drodze rozporządzenia, wzory formularzy do przekazywania informacji, o których mowa w ust. 1 pkt 25, mając na uwadze potrzebę zapewnienia prawidłowego przekazywania informacji o stopniu wykorzystania przez dostawców hurtowych indywidualnych ilości referencyjnych przysługujących na dany dzień roku.


Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych[1] Rozdział 1 Przepisy ogólne

Art. 11. 1. Producenci wprowadzający do obrotu mleko lub przetwory mleczne przeznaczone do bezpośredniego spożycia, zwani dalej "dostawcami bezpośrednimi", prowadzą miesięczny rejestr mleka i przetworów mlecznych. 2. Rejestr poza informacjami określonymi w rozporządzeniu, o którym mowa w pkt 1 załącznika, zawiera informacje dotyczące: 1) ilości mleka: a) wyprodukowanego w gospodarstwie, b) zużytego w gospodarstwie na własne potrzeby, c) wykorzystanego do produkcji przetworów mlecznych wprowadzonych do obrotu, przeznaczonych do bezpośredniego spożycia; 2) wielkości indywidualnych ilości referencyjnych przysługujących na dany dzień roku oraz stopnia ich wykorzystania. 3. Dostawca bezpośredni jest obowiązany do przekazywania do dyrektora właściwego miejscowo oddziału terenowego Agencji, w terminie do dnia 15 maja, informacji, o których mowa w ust. 2, za poprzedni rok kwotowy oraz informacji dotyczących ilości mleka wprowadzonego do obrotu i wykorzystanego do produkcji przetworów mlecznych wprowadzonych do obrotu, przeznaczonych do bezpośredniego spożycia, w ilości przekraczającej indywidualną ilość referencyjną przysługującą na dany dzień roku, według stanu na ostatni dzień roku kwotowego. 4. Minister właściwy do spraw rynków rolnych określi, w drodze rozporządzenia, wzór rejestru, o którym mowa w ust. 1, sposób jego prowadzenia oraz wzór formularza do przekazywania informacji, o których mowa w ust. 3, mając na uwadze potrzebę zapewnienia prawidłowego przekazywania informacji o stopniu wykorzystania przez dostawców bezpośrednich indywidualnych ilości referencyjnych przysługujących na dany dzień roku, według stanu na ostatni dzień roku kwotowego.


Art. 12. 1. W przypadku niespełnienia przez dostawcę bezpośredniego obowiązków, o których mowa w art. 11 ust. 1-3, dyrektor właściwego miejscowo oddziału terenowego Agencji cofa, w drodze decyzji, przyznaną indywidualną ilość referencyjną. 2. Od decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje odwołanie do Prezesa Agencji.


Art. 13. 1. Dyrektor oddziału terenowego Agencji prowadzi rejestr producentów. 2. Rejestr producentów zawiera: 1) imiona i nazwiska, numery identyfikacji podatkowej (NIP), numery ewidencyjne powszechnego elektronicznego systemu ewidencji ludności (PESEL) lub innych dokumentów potwierdzających tożsamość oraz miejsca zamieszkania i adresy albo nazwy, numery identyfikacji podatkowej (NIP), numery Krajowego Rejestru Urzędowego Podmiotów Gospodarki Narodowej (REGON), o ile zostały nadane, oraz siedziby i adresy producentów; 2) numery identyfikacyjne z krajowego systemu ewidencji producentów nadane na podstawie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, przekazywane przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa; 3) miejsca położenia gospodarstw producentów; 4) numery siedzib stad krów mlecznych danego producenta w rozumieniu przepisów o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt; 5) wielkości indywidualnych ilości referencyjnych przysługujących na dany dzień roku poszczególnym producentom; 6) numery decyzji oraz informacje o tytule prawnym do przyznanych producentom indywidualnych ilości referencyjnych oraz ich wielkości; 7) deklarowane wielkości dostaw mleka do poszczególnych podmiotów skupujących. 3. Rejestr prowadzi się w formie elektronicznej w systemie teleinformatycznym Agencji. 4. Dyrektor oddziału terenowego Agencji gromadzi dokumenty: 1) stanowiące podstawę wpisu do rejestru producentów; 2) o których mowa w art. 23 ust. 1, art. 27 ust. 2 i art. 28 ust. 3; 3) inne składane przez producentów. 5. Producent informuje, w formie pisemnej, dyrektora właściwego miejscowo oddziału terenowego Agencji o zmianie danych, o których mowa w ust. 2 pkt 14, 6 i 7, w terminie 14 dni od dnia zaistnienia zmiany. 6. W przypadku zmiany podmiotu skupującego dostawca hurtowy jest obowiązany niezwłocznie powiadomić dyrektora właściwego miejscowo oddziału terenowego Agencji o wyborze podmiotu skupującego oraz o ilości mleka, jaką zamierza sprzedać temu podmiotowi. 7. Dostawca hurtowy, w terminie 3 dni od dnia rozpoczęcia sprzedaży mleka nowemu podmiotowi skupującemu, jest obowiązany przedłożyć temu podmiotowi zaświadczenie, wydane przez dotychczasowy podmiot skupujący, o ilości mleka skupionego od tego dostawcy hurtowego w danym roku kwotowym, przeliczonego na mleko o referencyjnej zawartości tłuszczu. 8. Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 7, podmiot skupujący jest obowiązany wydać dostawcy hurtowemu, na jego wniosek, w terminie 3 dni od dnia zaprzestania sprzedaży mleka temu podmiotowi.


Art. 14. 1. Tworzy się krajową rezerwę krajowej ilości referencyjnej, zwaną dalej "krajową rezerwą". 2. Krajowa rezerwa może być przeznaczona na: 1) zwiększenie indywidualnych ilości referencyjnych posiadanych przez producentów rozwijających produkcję mleka; 2) przyznanie indywidualnych ilości referencyjnych producentom rozpoczynającym produkcję mleka; 3) zwiększenie indywidualnych ilości referencyjnych w przypadku uwzględnienia odwołań od decyzji w sprawie przyznania indywidualnych ilości referencyjnych; 4) zabezpieczenie ewentualnego przekroczenia krajowej ilości referencyjnej.


Art. 15. 1. Decyzję w sprawie przyznania indywidualnej ilości referencyjnej z krajowej rezerwy wydaje, na wniosek producenta, dyrektor właściwego miejscowo oddziału terenowego Agencji. 2. Od decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje odwołanie do Prezesa Agencji. 3. Wniosek o przyznanie indywidualnej ilości referencyjnej z krajowej rezerwy zawiera: 1) imię i nazwisko, numer identyfikacji podatkowej (NIP), numer ewidencyjny powszechnego elektronicznego systemu ewidencji ludności (PESEL) lub innego dokumentu potwierdzającego tożsamość oraz miejsce zamieszkania i adres albo nazwę, numer identyfikacji podatkowej (NIP), numer Krajowego Rejestru Urzędowego Podmiotów Gospodarki Narodowej (REGON), o ile został nadany, oraz siedzibę i adres wnioskodawcy; 2) status prawny gospodarstwa wnioskodawcy; 3) miejsce położenia gospodarstwa wnioskodawcy; 4) wielkość powierzchni użytków rolnych; 5) wielkość indywidualnej ilości referencyjnej będącej przedmiotem wniosku; 6) ilość mleka, jaką producent zamierza dostarczać do poszczególnych podmiotów skupujących; 7) wielkość wzrostu sprzedaży mleka lub przetworów mlecznych w stosunku do posiadanej indywidualnej ilości referencyjnej; 8) wskazanie przeznaczenia indywidualnej ilości referencyjnej zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 1 i 2. 4. Wniosek składa się na formularzu opracowanym i udostępnianym przez Agencję. 5. Dostawca hurtowy lub bezpośredni, który otrzymał indywidualną ilość referencyjną przyznaną z krajowej rezerwy w okresie 2 lat od dnia wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, nie może dokonać zbycia części lub całości indywidualnej ilości referencyjnej. 6. W przypadku zbycia części lub całości indywidualnej ilości referencyjnej w okresie, o którym mowa w ust. 5, ilość pochodząca z krajowej rezerwy wraca do krajowej rezerwy.


Art. 16. 1. Producentowi rozpoczynającemu produkcję mleka, który będzie dostarczał mleko do podmiotów skupujących, w decyzji, o której mowa w art. 15 ust. 1, nie określa się referencyjnej zawartości tłuszczu. 2. Producentowi, o którym mowa w ust. 1, dyrektor właściwego miejscowo oddziału terenowego Agencji przyznaje, w drodze decyzji, referencyjną zawartość tłuszczu na podstawie średniej ważonej zawartości tłuszczu w mleku dostarczonym przez producenta podczas pierwszych 12 miesięcy dostaw, według stanu na ostatni dzień 12 miesiąca dostaw. Decyzję tę wydaje się z urzędu w terminie 14 dni od ostatniego dnia 12 miesiąca dostaw. 3. W przypadku gdy zakończenie roku kwotowego następuje przed dniem wydania decyzji, o której mowa w ust. 2, w celu rozliczenia wykorzystania indywidualnej ilości referencyjnej przysługującej na dany dzień roku, według stanu na ostatni dzień roku kwotowego, oraz ustalenia wysokości opłaty, o której mowa w art. 33, uwzględnia się wyłącznie ilość dostarczonego mleka w danym roku kwotowym. 4. Przeliczanie ilości mleka dostarczanego podmiotom skupującym przez producenta, o którym mowa w ust. 1, na mleko o referencyjnej zawartości tłuszczu, stosuje się począwszy od 1 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym została wydana decyzja, o której mowa w ust. 2.


Art. 17. Minister właściwy do spraw rynków rolnych określa corocznie, w drodze rozporządzenia, na dany rok kwotowy, wysokość krajowej rezerwy z podziałem na krajową rezerwę dla dostawców hurtowych i krajową rezerwę dla dostawców bezpośrednich, mając na względzie właściwe wykorzystanie krajowej ilości referencyjnej oraz restrukturyzację sektora mleczarskiego.


Art. 18. Minister właściwy do spraw rynków rolnych określa corocznie, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb rozdysponowania krajowej rezerwy, mając na względzie restrukturyzację sektora mleczarskiego, produkcję mleka w poszczególnych regionach kraju oraz wysokość krajowej rezerwy dla dostawców hurtowych i krajowej rezerwy dla dostawców bezpośrednich.


Art. 19. W zakresie określonym w rozporządzeniu, o którym mowa w pkt 2 załącznika, minister właściwy do spraw rynków rolnych jest organem właściwym do przekazywania Komisji Europejskiej informacji dotyczących zasad rozdysponowania krajowej rezerwy.


Art. 2. Do działalności prowadzonej przez Agencję Rynku Rolnego, zwaną dalej "Agencją", w zakresie zadań określonych w przepisach wymienionych w załączniku nie stosuje się przepisów o ochronie konsumentów i konkurencji oraz przepisów o zamówieniach publicznych, z wyłączeniem dysponowania przez Prezesa Agencji środkami Funduszu Promocji Mleczarstwa.


Art. 20. W zakresie określonym w rozporządzeniu, o którym mowa w pkt 1 załącznika, Prezes Agencji jest organem właściwym do przekazywania Komisji Europejskiej: 1) informacji dotyczących: a) zasad wdrożenia systemu kwotowania produkcji mleka w Rzeczypospolitej Polskiej, b) dokonanych konwersji indywidualnych ilości referencyjnych; 2) rocznego kwestionariusza dotyczącego wykorzystania krajowej ilości referencyjnej.


Art. 21. 1. Badania zawartości tłuszczu w mleku uwzględnianej przy rozliczeniu wykorzystania indywidualnej ilości referencyjnej wykonują laboratoria, które: 1) uczestniczą w międzylaboratoryjnych badaniach porównawczych prowadzonych przez jednostkę organizacyjną określoną przez ministra właściwego do spraw rynków rolnych, zwaną dalej "laboratorium referencyjnym"; 2) stosują do sprawdzania metod badawczych próby wzorcowe przygotowane przez laboratorium referencyjne. 2. Minister właściwy do spraw rynków rolnych określi, w drodze rozporządzenia, laboratorium referencyjne do badań zawartości tłuszczu w mleku, mając na względzie zapewnienie uzyskiwania wiarygodnych wyników badań. 3. Minister właściwy do spraw rynków rolnych określi, w drodze rozporządzenia, metody pobierania próbek mleka do badań zawartości tłuszczu w mleku oraz metody oznaczania zawartości tłuszczu w mleku, biorąc pod uwagę ich ujednolicenie i uzyskiwanie wiarygodnych wyników.


Art. 22. 1. Prawo do indywidualnej ilości referencyjnej lub jego część może być zbywane lub wydzierżawiane wyłącznie producentowi, w drodze umowy zawartej w formie pisemnej, która dla swojej ważności wymaga zarejestrowania przez dyrektora właściwego miejscowo oddziału terenowego Agencji przez dokonanie wpisu do rejestru producentów. 2. Umowa zbycia, o której mowa w ust. 1, jest zawierana do końca lutego danego roku kwotowego między producentami posiadającymi gospodarstwa na terenie tego samego oddziału terenowego Agencji. 3. Umowa dzierżawy na dany rok kwotowy jest zawierana do dnia 31 stycznia danego roku kwotowego między: 1) dostawcami hurtowymi sprzedającymi mleko temu samemu podmiotowi skupującemu i posiadającymi gospodarstwa na terenie tego samego oddziału terenowego Agencji albo 2) dostawcami bezpośrednimi posiadającymi gospodarstwa na terenie tego samego oddziału terenowego Agencji. 4. Prawo do indywidualnej ilości referencyjnej może być wydzierżawiane nie dłużej niż przez trzy kolejne lata kwotowe. 5. W przypadku zawarcia umowy, o której mowa w ust. 1, 5% indywidualnej ilości referencyjnej stanowiącej przedmiot umowy przechodzi do krajowej rezerwy.


Art. 23. 1. Umowę, o której mowa w art. 22 ust. 1, nabywca lub dzierżawca przedkłada dyrektorowi właściwego miejscowo oddziału terenowego Agencji w terminie 5 dni roboczych od dnia zawarcia umowy. 2. Na podstawie umowy, o której mowa w art. 22 ust. 1, dyrektor właściwego miejscowo oddziału terenowego Agencji stwierdza, w drodze decyzji, wielkość indywidualnej ilości referencyjnej przysługującej każdej ze stron umowy. 3. W przypadku gdy warunki określone w art. 22 ust. 1-4 nie zostały spełnione, dyrektor właściwego miejscowo oddziału terenowego Agencji odmawia, w drodze decyzji, stwierdzenia wielkości indywidualnej ilości referencyjnej przysługującej każdej ze stron umowy. 4. Od decyzji, o których mowa w ust. 2 i 3, przysługuje odwołanie do Prezesa Agencji. 5. Dostawca hurtowy jest obowiązany powiadomić, w terminie 3 dni od dnia zawarcia umowy, podmiot skupujący o zbyciu lub wydzierżawieniu prawa do indywidualnej ilości referencyjnej. 6. Zbywca prawa do indywidualnej ilości referencyjnej nie może otrzymać indywidualnej ilości referencyjnej z krajowej rezerwy przed upływem 5 lat od dnia zbycia tego prawa.


Art. 24. 1. Indywidualna ilość referencyjna może ulegać konwersji stałej lub tymczasowej, częściowo lub w całości, z dostaw na sprzedaż bezpośrednią oraz ze sprzedaży bezpośredniej na dostawy. 2. Konwersji, o której mowa w ust. 1, dokonuje się na wniosek właściciela indywidualnej ilości referencyjnej, składany do dyrektora właściwego miejscowo oddziału terenowego Agencji po upływie co najmniej roku kwotowego od dnia uzyskania prawa do indywidualnej ilości referencyjnej będącej przedmiotem konwersji. 3. Wniosek, o którym mowa w ust. 2, zawiera: 1) imię i nazwisko, numer identyfikacji podatkowej (NIP), numer ewidencyjny powszechnego elektronicznego systemu ewidencji ludności (PESEL) lub innego dokumentu potwierdzającego tożsamość oraz miejsce zamieszkania i adres albo nazwę, numer identyfikacji podatkowej (NIP), numer Krajowego Rejestru Urzędowego Podmiotów Gospodarki Narodowej (REGON), o ile został nadany, oraz siedzibę i adres producenta; 2) numer identyfikacyjny z krajowego systemu ewidencji producentów nadany na podstawie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności; 3) miejsce położenia gospodarstwa producenta; 4) numer siedziby stada krów mlecznych danego producenta w rozumieniu przepisów o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt; 5) numery decyzji oraz informacje o tytule prawnym do przyznananej producentowi indywidualnej ilości referencyjnej oraz jej wielkości; 6) stopień wykorzystania indywidualnej ilości referencyjnej przysługującej na dzień składania wniosku o konwersję; 7) wielkość indywidualnej ilości referencyjnej będącej przedmiotem wniosku o konwersję; 8) wskazanie przez wnioskodawcę podmiotu skupującego, do którego będzie dostarczał mleko w ilości objętej wnioskiem o konwersję - w przypadku konwersji sprzedaży bezpośredniej na dostawy. 4. Wniosek, o którym mowa w ust. 2, składa się na formularzu opracowanym i udostępnianym przez Agencję. 5. Wniosek, o którym mowa w ust. 2, składa się: 1) w przypadku konwersji stałej - do dnia 31 stycznia roku kwotowego poprzedzającego rok kwotowy, od którego konwersja zostanie zastosowana; 2) w przypadku konwersji tymczasowej - do dnia 31 stycznia danego roku kwotowego. 6. Na podstawie wniosku, o którym mowa w ust. 2, dyrektor właściwego miejscowo oddziału terenowego Agencji wydaje decyzję odpowiednio o przyznaniu indywidualnej ilości referencyjnej lub o zmianie wielkości indywidualnej ilości referencyjnej oraz dokonuje, w terminie 14 dni, wpisu o konwersji w rejestrze producentów. 7. W przypadku konwersji sprzedaży bezpośredniej na dostawy referencyjna zawartość tłuszczu dla mleka objętego dostawami po dokonaniu konwersji pozostaje bez zmian w stosunku do referencyjnej zawartości tłuszczu dla mleka objętego dostawami przed dokonaniem konwersji, jeżeli producent przedłoży dyrektorowi właściwego miejscowo oddziału terenowego Agencji dokument dotyczący oceny użytkowości krów mlecznych, za okres 12 miesięcy poprzedzających termin złożenia wniosku, potwierdzający wyższą niż 38g/kg zawartość tłuszczu w mleku objętym sprzedażą bezpośrednią, wydany przez Krajowe Centrum Hodowli Zwierząt.


Art. 25. 1. Producent jest obowiązany poinformować pisemnie dyrektora właściwego miejscowo oddziału terenowego Agencji o zmianie miejsca produkcji mleka, podając wielkość tej produkcji. 2. Na podstawie informacji, o której mowa w ust. 1, dyrektor właściwego miejscowo oddziału terenowego Agencji dokonuje wpisu do rejestru producentów.


Art. 26. Prawo do indywidualnej ilości referencyjnej jest dziedziczne, z tym że dziedziczy je osoba lub osoby, które odziedziczyły gospodarstwo i które będą kontynuowały produkcję mleka. Jeżeli spadek przypada Skarbowi Państwa indywidualna ilość referencyjna przechodzi do krajowej rezerwy.


Art. 27. 1. Spadkobierca, który dziedziczy gospodarstwo i który będzie kontynuować produkcję mleka, przesyła niezwłocznie kopię wniosku o stwierdzenie nabycia spadku dyrektorowi oddziału terenowego Agencji właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania spadkobiercy. 2. Dyrektor oddziału terenowego Agencji, o którym mowa w ust. 1, na podstawie kopii wniosku o stwierdzenie nabycia spadku dokonuje tymczasowego wpisu spadkobiercy do rejestru producentów i informuje dyrektora oddziału terenowego Agencji właściwego ze względu na miejsce zamieszkania spadkodawcy o dokonaniu tymczasowego wpisu. 3. W terminie 14 dni od uprawomocnienia się postanowienia sądu o stwierdzeniu nabycia spadku spadkobierca przesyła kopię tego postanowienia dyrektorowi oddziału terenowego Agencji, o którym mowa w ust. 1. 4. Dyrektor oddziału terenowego Agencji, o którym mowa w ust. 1, na podstawie kopii postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku, dokonuje wpisu do rejestru producentów o przejściu prawa do indywidualnej ilości referencyjnej na spadkobiercę.


Art. 28. 1. W przypadku gdy gospodarstwo dziedziczy więcej niż jedna osoba, w okresie od dnia otwarcia spadku do dnia złożenia dyrektorowi oddziału terenowego Agencji właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania spadkobiercy, kopii umowy o dziale spadku albo kopii postanowienia sądu o dziale spadku, uprawnienia spadkobierców do indywidualnej ilości referencyjnej, z wyłączeniem możliwości zbycia, dzierżawy lub konwersji, wykonuje upoważniony przez nich spadkobierca. 2. Upoważniony spadkobierca przedstawia niezwłocznie pisemne upoważnienie do wykonywania uprawnień, o których mowa w ust. 1, dyrektorowi oddziału terenowego Agencji, o którym mowa w ust. 1. 3. Na podstawie pisemnego upoważnienia, o którym mowa w ust. 2, dyrektor oddziału terenowego Agencji, o którym mowa w ust. 1, dokonuje tymczasowego wpisu upoważnionego spadkobiercy do rejestru producentów i informuje dyrektora oddziału terenowego Agencji właściwego ze względu na miejsce zamieszkania spadkodawcy o dokonaniu tymczasowego wpisu. 4. Do czasu wejścia w życie umowy o dziale spadku albo uprawomocnienia się postanowienia sądu o dziale spadku, spadkobiercy, o których mowa w ust. 1, ponoszą solidarną odpowiedzialność za zobowiązania związane z wykonywaniem prawa do indywidualnej ilości referencyjnej. 5. W terminie 14 dni od dnia wejścia w życie umowy o dziale spadku albo uprawomocnienia się postanowienia sądu o dziale spadku spadkobierca lub spadkobiercy przesyłają kopię umowy albo kopię postanowienia dyrektorowi oddziału terenowego Agencji, o którym mowa w ust. 1. 6. Dyrektor oddziału terenowego Agencji, o którym mowa w ust. 1, na podstawie kopii umowy o dziale spadku albo kopii postanowienia sądu o dziale spadku, dokonuje wpisu do rejestru producentów o przejściu prawa do indywidualnej ilości referencyjnej na spadkobiercę lub spadkobierców.


Art. 29. 1. Następca prawny osoby prawnej będącej producentem informuje dyrektora właściwego miejscowo oddziału terenowego Agencji o nabyciu prawa do indywidualnej ilości referencyjnej i przesyła kopię dokumentu potwierdzającego nabycie w terminie miesiąca od dnia nabycia tego prawa. 2. Dyrektor właściwego miejscowo oddziału terenowego Agencji na podstawie kopii dokumentu, o której mowa w ust. 1, dokonuje wpisu do rejestru producentów o przejściu prawa do indywidualnej ilości referencyjnej na następcę prawnego, o którym mowa w ust. 1.


Art. 3. Do postępowania w sprawach indywidualnych związanych z kwotowaniem produkcji mleka, rozstrzyganych przez Prezesa Agencji oraz dyrektora oddziału terenowego Agencji, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Rozdział 2 Kwotowanie produkcji mleka


Art. 30. 1. W przypadku zbycia gospodarstwa producenta przyznane mu prawo do indywidualnej ilości referencyjnej przechodzi na nabywcę gospodarstwa. 2. W przypadku dzierżawy lub innego posiadania zależnego gospodarstwa, dzierżawca lub inny posiadacz zależny uzyskuje prawo do indywidualnej ilości referencyjnej przyznane dotychczasowemu producentowi na czas trwania umowy dzierżawy lub innej umowy przenoszącej tytuł prawny. 3. Nabywca albo dzierżawca lub inny posiadacz zależny gospodarstwa przesyła dyrektorowi właściwego miejscowo oddziału terenowego Agencji wypis aktu notarialnego albo kopię zawartej umowy, w terminie miesiąca od dnia zawarcia umowy. 4. Dyrektor właściwego miejscowo oddziału terenowego Agencji na podstawie wypisu aktu notarialnego albo kopii zawartej umowy, dokonuje wpisu do rejestru producentów o przejściu prawa do indywidualnej ilości referencyjnej na nabywcę, dzierżawcę lub innego posiadacza zależnego gospodarstwa.


Art. 31. 1. W przypadku wygaśnięcia umowy dzierżawy lub innej umowy, z którą wiąże się powstanie posiadania zależnego gospodarstwa i którego posiadanie stanowiło podstawę do uzyskania przez posiadacza zależnego prawa do indywidualnej ilości referencyjnej, indywidualna ilość referencyjna przechodzi do krajowej rezerwy, chyba że dzierżawca lub inny posiadacz zależny posiada inne gospodarstwo lub najpóźniej do dnia 1 kwietnia następnego roku kwotowego wejdzie w posiadanie takiego gospodarstwa, na podstawie umowy przenoszącej tytuł prawny do gospodarstwa, w którym będzie prowadzić produkcję mleka. 2. Dzierżawca lub inny posiadacz zależny, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany do dnia 31 marca roku kwotowego, w którym nastąpiło wygaśnięcie umowy dzierżawy lub innej umowy, z którą wiąże się powstanie posiadania zależnego, poinformować pisemnie dyrektora właściwego miejscowo oddziału terenowego Agencji o wygaśnięciu umowy, wskazać miejsce kontynuowania działalności w zakresie produkcji mleka oraz dołączyć dokumenty potwierdzające własność lub inny tytuł prawny do gospodarstwa, w którym ta działalność będzie kontynuowana. 3. Na podstawie dokumentów, o których mowa w ust. 2, dyrektor właściwego miejscowo oddziału terenowego Agencji dokonuje wpisu do rejestru producentów. 4. W przypadku niespełnienia warunków, o których mowa w ust. 1, dyrektor właściwego miejscowo oddziału terenowego Agencji cofa, w drodze decyzji, przyznaną indywidualną ilość referencyjną oraz wykreśla producenta z rejestru producentów.


Art. 32. 1. W przypadku wprowadzenia przez producenta do obrotu w roku kwotowym mleka lub przetworów mlecznych w ilości mniejszej niż 70% przyznanej mu indywidualnej ilości referencyjnej, dyrektor właściwego miejscowo oddziału terenowego Agencji zmniejsza, w drodze decyzji, indywidualną ilość referencyjną o jej niewykorzystaną część, chyba że: 1) niewykorzystanie indywidualnej ilości referencyjnej spowodowane było działaniem siły wyższej lub innymi przyczynami niezależnymi od producenta albo 2) producent zbył prawo do indywidualnej ilości referencyjnej. 2. W przypadku gdy producent nie wprowadził do obrotu w roku kwotowym mleka lub przetworów mlecznych w ramach przyznanej indywidualnej ilości referencyjnej, dyrektor właściwego miejscowo oddziału terenowego Agencji cofa, w drodze decyzji, przyznaną indywidualną ilość referencyjną. 3. Od decyzji, o których mowa w ust. 1 i 2, przysługuje odwołanie do Prezesa Agencji. 4. Indywidualne ilości referencyjne określone w decyzjach, o których mowa w ust. 1 i 2, przechodzą do krajowej rezerwy. 5. W przypadku wydania decyzji, o których mowa w ust. 1 i 2, producent nie może ubiegać się o zwiększenie lub przyznanie indywidualnej ilości referencyjnej z krajowej rezerwy w okresie dwóch lat od dnia wydania decyzji.


Art. 33. 1. W przypadku przekroczenia krajowej ilości referencyjnej przeznaczonej dla dostawców hurtowych albo dla dostawców bezpośrednich producent, który w roku kwotowym wprowadził do obrotu mleko lub przetwory mleczne w ilości przekraczającej indywidualną ilość referencyjną przysługującą na dany dzień roku, według stanu na ostatni dzień roku kwotowego, jest obowiązany do wniesienia na wyodrębniony rachunek bankowy Agencji opłaty określonej w rozporządzeniu, o którym mowa w pkt 2 załącznika, zwanej dalej "opłatą". 2. Nabywca prawa do indywidualnej ilości referencyjnej nie ponosi opłaty, jeżeli do końca roku kwotowego, w którym nastąpiło nabycie tego prawa, wykorzysta indywidualną ilość referencyjną przysługującą na dany dzień roku w wysokości nie wyższej niż niewykorzystana przez poprzedniego posiadacza. 3. Zbywca prawa do indywidualnej ilości referencyjnej, który wprowadził do obrotu mleko lub przetwory mleczne w wysokości przekraczającej indywidualną ilość referencyjną przysługującą na dany dzień roku, jest obowiązany do wniesienia opłaty. 4. Na poczet opłaty dostawca hurtowy jest obowiązany do wnoszenia zaliczki w wysokości 20 groszy za każdy kilogram mleka przeliczonego na mleko o referencyjnej zawartości tłuszczu, wprowadzony do obrotu w ilości przekraczającej indywidualną ilość referencyjną przysługującą na dany dzień roku, zadeklarowaną w celu dostarczenia podmiotowi skupującemu. 5. Zaliczkę, o której mowa w ust. 4, podmiot skupujący oblicza za okres od dnia stwierdzenia przez podmiot skupujący przekroczenia przez dostawcę indywidualnej ilości referencyjnej przysługującej na dany dzień roku zadeklarowanej w celu dostarczenia podmiotowi skupującemu oraz potrąca przy zapłacie należności za mleko dostarczone przez dostawcę hurtowego. 6. Podmioty skupujące przekazują kwoty pobranych zaliczek na poczet opłaty, w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na wyodrębniony rachunek bankowy właściwego miejscowo oddziału terenowego Agencji.


Art. 34. 1. W terminie określonym w art. 33 ust. 6 podmioty skupujące są obowiązane przesłać: 1) dostawcom hurtowym - informacje o: a) ilości mleka dostarczonego przez dostawców, przeliczonego na mleko o referencyjnej zawartości tłuszczu, w ilości przekraczającej indywidualną ilość referencyjną przysługującą na dany dzień roku, b) łącznej kwocie potrąconych zaliczek; 2) dyrektorowi właściwego miejscowo oddziału terenowego Agencji - zbiorcze zestawienia, które zawierają dane o: a) łącznej ilości mleka przeliczonego na mleko o referencyjnej zawartości tłuszczu, dostarczonego przez poszczególnych dostawców hurtowych w ilości przekraczającej indywidualne ilości referencyjne przysługujące na dany dzień roku, b) łącznej kwocie potrąconych zaliczek. 2. Minister właściwy do spraw rynków rolnych określi, w drodze rozporządzenia, wzory formularzy do przekazywania informacji, o których mowa w ust. 1 pkt 1, oraz wzory zbiorczych zestawień, o których mowa w ust. 1 pkt 2, mając na uwadze potrzebę zapewnienia prawidłowego przekazywania informacji o stopniu wykorzystania przez dostawców hurtowych indywidualnych ilości referencyjnych przysługujących na dany dzień roku, według stanu na ostatni dzień roku kwotowego.


Art. 35. 1. Prezes Agencji na podstawie informacji, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 4 oraz art. 11 ust. 3, do dnia 15 czerwca ustala stopień wykorzystania w poprzednim roku kwotowym krajowej ilości referencyjnej przeznaczonej dla dostawców hurtowych oraz dla dostawców bezpośrednich. 2. W przypadku przekroczenia krajowej ilości referencyjnej przeznaczonej dla dostawców hurtowych lub dla dostawców bezpośrednich Prezes Agencji ustala: 1) krajowy współczynnik realokacji dla dostawców hurtowych stanowiący iloraz: a) sumy niewykorzystanych przez dostawców hurtowych indywidualnych ilości referencyjnych przysługujących na dany dzień roku, według stanu na ostatni dzień roku kwotowego, i pozostającej do dyspozycji części krajowej rezerwy przeznaczonej dla dostawców hurtowych, b) sumy przekroczonych przez dostawców hurtowych indywidualnych ilości referencyjnych przysługujących na dany dzień roku, według stanu na ostatni dzień roku kwotowego; 2) krajowy współczynnik realokacji dla dostawców bezpośrednich stanowiący iloraz: a) sumy niewykorzystanych przez dostawców bezpośrednich indywidualnych ilości referencyjnych przysługujących na dany dzień roku, według stanu na ostatni dzień roku kwotowego, i pozostającej do dyspozycji części krajowej rezerwy przeznaczonej dla dostawców bezpośrednich, b) sumy przekroczonych przez dostawców bezpośrednich indywidualnych ilości referencyjnych przysługujących na dany dzień roku, według stanu na ostatni dzień roku kwotowego. 3. Prezes Agencji informuje niezwłocznie o wysokości krajowych współczynników, o których mowa w ust. 2, dyrektorów oddziałów terenowych Agencji, którzy niezwłocznie przekazują te informacje podmiotom skupującym.


Art. 36. 1. Podmioty skupujące dokonują rozliczenia: 1) wykorzystania indywidualnych ilości referencyjnych przysługujących na dany dzień roku, według stanu na ostatni dzień roku kwotowego, 2) zaliczek na poczet opłaty oraz oszacowania wysokości należnej opłaty, pobieranej od dostawców hurtowych po uwzględnieniu krajowego współczynnika realokacji, o którym mowa w art. 35 ust. 2 pkt 1 - i w terminie do dnia 1 lipca przesyłają dyrektorom właściwych miejscowo oddziałów terenowych Agencji informacje o dokonanych rozliczeniach. 2. Dyrektor właściwego miejscowo oddziału terenowego Agencji zatwierdza, w drodze decyzji, wysokość należnych opłat. 3. Na podstawie decyzji, o której mowa w ust. 2, dostawca hurtowy: 1) otrzymuje zwrot wpłaconych zaliczek, jeżeli krajowa ilość referencyjna nie została przekroczona; 2) otrzymuje zwrot części wpłaconych zaliczek, jeżeli należna opłata jest niższa od sumy wpłaconych zaliczek; 3) jest obowiązany do wniesienia podmiotowi skupującemu, do dnia 31 sierpnia, dopłaty stanowiącej różnicę między wysokością należnej opłaty a sumą wpłaconych zaliczek. 4. Kwotę z tytułu zwrotu zaliczek, o których mowa w ust. 3 pkt 1, lub ich części, o której mowa w ust. 3 pkt 2: 1) dyrektor właściwego miejscowo oddziału terenowego Agencji przekazuje na rachunek bankowy podmiotu skupującego w terminie do dnia 1 sierpnia; 2) podmiot skupujący przekazuje dostawcy hurtowemu w terminie do dnia 1 września. 5. W przypadku, o którym mowa w ust. 3 pkt 3, podmiot skupujący w imieniu dostawcy hurtowego jest obowiązany wnieść dopłatę na rachunek bankowy właściwego miejscowo oddziału terenowego Agencji w terminie do dnia 31 sierpnia. 6. Podmiot skupujący może rozłożyć dopłatę, o której mowa w ust. 3 pkt 3, na raty, z tym że jest on obowiązany do wpłacenia całości należności w terminie, o którym mowa w ust. 5.


Art. 37. 1. W odniesieniu do dostawców bezpośrednich rozliczeń, o których mowa w art. 36 ust. 1, dokonuje dyrektor właściwego miejscowo oddziału terenowego Agencji w terminie do dnia 1 lipca, i ustala, w drodze decyzji, wysokość należnej opłaty, po uwzględnieniu krajowego współczynnika realokacji, o którym mowa w art. 35 ust. 2 pkt 2. 2. Dostawca bezpośredni jest obowiązany wpłacić należną opłatę na rachunek bankowy właściwego miejscowo oddziału terenowego Agencji w terminie do dnia 1 września.


Art. 38. Od decyzji, o których mowa w art. 36 ust. 2 i art. 37 ust. 1, przysługuje odwołanie do Prezesa Agencji.


Art. 39. Prezes Agencji przekazuje ministrowi właściwemu do spraw rynków rolnych informację dotyczącą stopnia wykorzystania krajowej ilości referencyjnej, o którym mowa w art. 35 ust. 1, w terminie do dnia 1 lipca.


Art. 4. 1. Warunkiem wykonywania działalności w zakresie skupu mleka przez podmiot skupujący jest wpisanie tego podmiotu, na jego wniosek, do prowadzonego przez Prezesa Agencji rejestru podmiotów skupujących mleko, zwanego dalej Srejestrem podmiotów". 2. Wpisu do rejestru podmiotów dokonuje się po stwierdzeniu, że wnioskodawca: 1) dysponuje systemem informatycznym zapewniającym prawidłowe prowadzenie ewidencji i przekazywanie informacji, o których mowa w art. 10, albo posiada dostęp do takiego systemu; 2) wykonuje badania zawartości tłuszczu w mleku w laboratoriach, o których mowa w art. 21 ust. 1; 3) sprzedaje mleko wyłącznie podmiotowi skupującemu wpisanemu do rejestru podmiotów - w przypadku sprzedaży mleka do innego podmiotu skupującego. 3. Wniosek o wpis do rejestru podmiotów zawiera: 1) imię i nazwisko, numer identyfikacji podatkowej (NIP), numer ewidencyjny powszechnego elektronicznego systemu ewidencji ludności (PESEL) lub innego dokumentu potwierdzającego tożsamość oraz miejsce zamieszkania i adres albo nazwę, numer identyfikacji podatkowej (NIP), numer Krajowego Rejestru Urzędowego Podmiotów Gospodarki Narodowej (REGON), o ile został nadany, oraz siedzibę i adres podmiotu skupującego; 2) wskazanie województwa lub województw, na których obszarze podmiot skupujący będzie wykonywać działalność w zakresie skupu mleka; 3) nazwę systemu informatycznego, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, oraz nazwę producenta oprogramowania tego systemu; 4) wskazanie metod: a) pobierania próbek mleka do badania zawartości tłuszczu w mleku, b) badania zawartości tłuszczu w mleku; 5) weterynaryjny numer identyfikacyjny podmiotu skupującego; 6) numer rachunku bankowego podmiotu skupującego; 7) imiona i nazwiska osób uprawnionych do reprezentowania podmiotu skupującego. 4. Wniosek, o którym mowa w ust. 3, składa się na formularzu opracowanym i udostępnianym przez Agencję. 5. Do wniosku, o którym mowa w ust. 3, dołącza się: 1) zaświadczenie o wpisie do rejestru zakładów umieszczających na rynku produkty pochodzenia zwierzęcego, prowadzonego przez powiatowego lekarza weterynarii na podstawie przepisów o wymaganiach weterynaryjnych dla produktów pochodzenia zwierzęcego; 2) zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej albo odpis z Krajowego Rejestru Sądowego; 3) oświadczenie, w którym zobowiązuje się do wykonywania badania zawartości tłuszczu w mleku, uwzględnianej przy rozliczaniu indywidualnych ilości referencyjnych, w laboratorium, o którym mowa w art. 21 ust. 1; 4) oświadczenie, w którym zobowiązuje się do sprzedaży mleka do podmiotu skupującego wpisanego do rejestru podmiotów. 6. Podmioty skupujące wpisane do rejestru podmiotów uważa się za zatwierdzone w rozumieniu rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 załącznika.


Art. 40. 1. W sprawach nieuregulowanych w ustawie do opłaty i zaliczek na poczet opłaty stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926, z późn. zm.)[2], z wyłączeniem przepisów dotyczących umarzania należności, odraczania płatności oraz rozkładania płatności na raty. 2. Uprawnienia organu podatkowego określone w ustawie, o której mowa w ust. 1, przysługują: 1) dyrektorowi oddziału terenowego Agencji - jako organowi pierwszej instancji; 2) Prezesowi Agencji - jako organowi odwoławczemu od decyzji dyrektora oddziału terenowego Agencji. 3. Do egzekucji należności, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.


Art. 41. Wpływy z tytułu opłat wynikające z rozliczeń, o których mowa w art. 36 ust. 1 i art. 37 ust. 1, Agencja przekazuje niezwłocznie na rachunek dochodów budżetu państwa. Rozdział 3 Zakup interwencyjny i sprzedaż interwencyjna oraz dopłaty do przechowywania, przetwórstwa i konsumpcji przetworów mlecznych


Art. 42. Agencja realizuje zadania określone w rozporządzeniach, o których mowa w pkt 313 załącznika, w zakresie: 1) zakupu interwencyjnego i sprzedaży interwencyjnej masła i odtłuszczonego mleka w proszku; 2) dopłat do: a) przechowywania masła, śmietanki, odtłuszczonego mleka w proszku i serów, b) przetwórstwa masła, masła skoncentrowanego i śmietanki, c) masła skoncentrowanego przeznaczonego do bezpośredniej konsumpcji, d) odtłuszczonego mleka przeznaczonego do produkcji kazeiny i kazeinianów, e) odtłuszczonego mleka w proszku i maślanki w proszku przeznaczonych do produkcji pasz, f) zakupu masła przez żłobki, przedszkola, szkoły, domy pomocy społecznej, placówki opiekuńczo-wychowawcze i ośrodki adaptacyjnoopiekuńcze, nieuzyskujące dochodów z prowadzonej działalności, g) spożycia mleka i przetworów mlecznych w żłobkach, przedszkolach i szkołach, z wyłączeniem szkół wyższych - udzielanych przez Prezesa Agencji.


Art. 43. 1. W zakresie określonym w rozporządzeniach, o których mowa w pkt 3-11 załącznika, Prezes Agencji: 1) realizując zadania, o których mowa w art. 42 pkt 1 i pkt 2 lit. a-e, wydaje świadectwa autoryzacji: a) zakładów produkcyjnych, b) chłodni, c) magazynów, d) zakładów konfekcjonujących; 2) realizując dopłaty do zakupu masła, prowadzi rejestr dostawców masła oraz podmiotów wymienionych w art. 42 pkt 2 lit. f. 2. W zakresie określonym w rozporządzeniu, o którym mowa w pkt 13 załącznika, dyrektor właściwego miejscowo oddziału terenowego Agencji realizując zadania, o których mowa w art. 42 pkt 2 lit. g, prowadzi rejestr podmiotów ubiegających się o dopłaty. 3. Wnioski o wydanie świadectwa autoryzacji, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, oraz o wpis do rejestrów, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i ust. 2, składa się odpowiednio do Prezesa Agencji lub dyrektora właściwego miejscowo oddziału terenowego Agencji. 4. Wnioski, o których mowa w ust. 3, zawierają: 1) nazwę albo imię i nazwisko wnioskodawcy; 2) adres wnioskodawcy; 3) adres zakładu produkcyjnego, chłodni, magazynu lub zakładu konfekcjonującego; 4) numer identyfikacji podatkowej (NIP) wnioskodawcy oraz numer Krajowego Rejestru Urzędowego Podmiotów Gospodarki Narodowej (REGON), o ile został nadany; 5) w przypadku osób fizycznych numer ewidencyjny powszechnego elektronicznego systemu ewidencji ludności (PESEL) lub innego dokumentu potwierdzającego tożsamość; 6) imiona i nazwiska osób uprawnionych do reprezentowania wnioskodawcy; 7) numery linii produkcyjnych, w przypadku gdy wniosek dotyczy wydania świadectwa autoryzacji zakładów produkcyjnych; 8) weterynaryjny numer identyfikacyjny zakładu, w przypadku gdy wniosek dotyczy wydania świadectwa autoryzacji zakładów produkcyjnych występujących o dopłaty, o których mowa w art. 42 pkt 1 i pkt 2 lit. a; 9) przedmiot działania wnioskodawcy, w przypadku gdy wniosek dotyczy wpisu do rejestru podmiotów występujących o dopłaty, o których mowa w art. 42 pkt 2 lit. g. 5. Wnioski, o których mowa w ust. 3, składa się na formularzach opracowanych i udostępnianych przez Agencję.


Art. 44. 1. W zakresie określonym w rozporządzeniu, o którym mowa w pkt 12 załącznika, Prezes Agencji w ramach dopłat do zakupu masła wydaje podmiotom wymienionym w art. 42 pkt 2 lit. f bony uprawniające do zakupu określonej ilości masła od dostawców wpisanych do rejestru, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2. 2. Dopłaty do zakupu masła są udzielane na podstawie złożonych przez dostawców masła bonów, o których mowa w ust. 1.


Art. 45. W zakresie określonym w rozporządzeniach, o których mowa w pkt 7-9 i 11 załącznika, Prezes Agencji wydaje i poświadcza formularz kontrolny (formularz T5) w zakresie przemieszczania przetworów mlecznych wykorzystywanych w ramach dopłat, o których mowa w art. 42 pkt 2 lit. b, c oraz e.


Art. 46. 1. Poza dopłatami, o których mowa w art. 42 pkt 2 lit. g, pochodzącymi ze środków Unii Europejskiej, na spożycie mleka i przetworów mlecznych w żłobkach, przedszkolach i szkołach, z wyłączeniem szkół wyższych, przeznacza się środki finansowe pochodzące z Funduszu Promocji Mleczarstwa, przewidziane w planie finansowym tego Funduszu. 2. Rada Ministrów określa corocznie, do dnia 15 czerwca na kolejny rok szkolny, w drodze rozporządzenia, maksymalne ceny mleka i przetworów mlecznych dostarczanych do żłobków, przedszkoli i szkół, z wyłączeniem szkół wyższych, w ramach dopłat, o których mowa w art. 42 pkt 2 lit. g, mając na uwadze krajowe ceny mleka i przetworów mlecznych oraz wysokość dopłat określonych przez Komisję Europejską.


Art. 47. Minister właściwy do spraw rynków rolnych składa corocznie wniosek do Komisji Europejskiej o objęcie dopłatami przechowywania serów, w którym określa ilość i rodzaj serów nadających się do długotrwałego składowania.


Art. 48. Minister właściwy do spraw rynków rolnych określi, w drodze rozporządzenia, minimalną ilość masła, której może dotyczyć wniosek o dopłatę do zakupu masła przez podmioty wymienione w art. 42 pkt 2 lit. f, mając na względzie potrzebę zapewnienia właściwej realizacji zapotrzebowania na masło zakupywane przez żłobki, przedszkola, szkoły, domy pomocy społecznej, placówki opiekuńczowychowawcze i ośrodki adaptacyjno-opiekuńcze, nieuzyskujące dochodów z prowadzonej działalności. Rozdział 4 Czynności sprawdzające


Art. 49. Do przeprowadzania przez Agencję czynności sprawdzających dostawców hurtowych, dostawców bezpośrednich i podmiotów skupujących oraz podmiotów wymienionych w art. 43 w zakresie wykonywania przez te podmioty obowiązków związanych z kwotowaniem produkcji mleka, zakupem interwencyjnym i sprzedażą interwencyjną oraz dopłatami do przechowywania, przetwórstwa i konsumpcji przetworów mlecznych, w ramach realizacji zadań określonych ustawą, stosuje się odpowiednio przepisy art. 20 i 21 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych (Dz.U. Nr 42, poz. 386). Rozdział 5 Komisja Porozumiewawcza do Spraw Mleka i Przetworów Mlecznych


Art. 5. Prezes Agencji odmawia, w drodze decyzji, wpisania do rejestru podmiotów, jeżeli wnioskodawca nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 4 ust. 2-5.


Art. 50. 1. Członków Komisji Porozumiewawczej do Spraw Mleka i Przetworów Mlecznych, zwanej dalej "Komisją", powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw rynków rolnych. 2. Komisja składa się z 18 członków, w tym: 1) 8 członków reprezentujących dostawców hurtowych lub bezpośrednich, powoływanych spośród kandydatów zgłoszonych przez ogólnokrajowe branżowe organizacje zrzeszające dostawców hurtowych lub bezpośrednich; 2) 8 członków reprezentujących podmioty skupujące i zakłady przetwórcze niebędące podmiotami skupującymi, powoływanych spośród kandydatów zgłoszonych przez ogólnokrajowe branżowe organizacje zrzeszające zakłady przetwórcze oraz podmioty skupujące niebędące zakładami przetwórczymi; 3) 2 członków reprezentujących samorząd rolniczy, powoływanych spośród kandydatów zgłoszonych przez krajową reprezentację izb rolniczych. 3. Członek Komisji może zostać odwołany na wniosek organizacji, która zgłosiła jego kandydaturę. 4. Kadencja Komisji trwa 4 lata, licząc od dnia pierwszego posiedzenia Komisji. Pierwsze posiedzenie zwołuje minister właściwy do spraw rynków rolnych w terminie 14 dni od dnia powołania Komisji. 5. Komisja działa na podstawie regulaminu określającego w szczególności tryb powoływania i odwoływania członków Komisji, częstotliwość posiedzeń oraz tryb podejmowania uchwał. 6. Jeżeli Komisja nie uchwali regulaminu w ciągu miesiąca od dnia pierwszego posiedzenia, o którym mowa w ust. 4, regulamin zostanie nadany, w drodze rozporządzenia, przez ministra właściwego do spraw rynków rolnych, z uwzględnieniem ust. 5. 7. Koszty działania Komisji pokrywają organizacje, których kandydaci zostali powołani do Komisji, przy czym koszty obsługi techniczno-biurowej oraz koszty obsługi prawnej dotyczącej Funduszu Promocji Mleczarstwa ponosi Agencja.


Art. 51. 1. Do zadań Komisji należy: 1) reprezentowanie interesów producentów, podmiotów skupujących i zakładów przetwórczych wobec ministra właściwego do spraw rynków rolnych lub innych organów administracji rządowej oraz Prezesa Agencji; 2) ustalenie szczegółowych zasad gospodarowania Funduszem Promocji Mleczarstwa, ustalenie trybu rozdysponowania środków Funduszu oraz coroczne ustalanie planu finansowego tego Funduszu. 2. Minister właściwy do spraw rynków rolnych zatwierdza szczegółowe zasady ustalone przez Komisję, o których mowa w ust. 1 pkt 2.


Art. 52. 1. Celem Funduszu Promocji Mleczarstwa jest: 1) promocja i dofinansowanie spożycia mleka lub przetworów mlecznych, w szczególności przez dzieci i młodzież; 2) dofinansowanie organizacji akcji promocyjnych i informacyjnych dotyczących mleka lub przetworów mlecznych w kraju i za granicą; 3) dofinansowanie organizacji wystaw i targów albo udziału w wystawach i targach związanych z hodowlą bydła mlecznego, produkcją lub przetwórstwem mleka w kraju i za granicą; 4) wspieranie prac badawczo-rozwojowych mających na celu poprawę jakości przetworów mlecznych oraz wzrost ich spożycia; 5) wsparcie działalności krajowych mleczarskich organizacji branżowych biorących udział w pracach specjalistycznych stałych i roboczych komitetów organizacji międzynarodowych, międzyrządowych i unijnych zajmujących się problemami mleczarstwa; 6) dofinansowanie szkoleń dostawców oraz podmiotów skupujących. 2. Uprawnionymi do ubiegania się o środki z Funduszu Promocji Mleczarstwa są osoby prawne lub jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej mające siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą i mające miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. 3. Podmioty skupujące są obowiązane do wpłat na Fundusz Promocji Mleczarstwa w wysokości 0,1 grosza od każdego skupionego przez nie kilograma mleka. Wpłaty są naliczane za okresy kwartalne i przekazywane na konto Funduszu Promocji Mleczarstwa w terminie miesiąca po upływie danego kwartału. 4. Źródłami finansowania Funduszu Promocji Mleczarstwa są: 1) wpłaty przekazywane przez podmioty skupujące, o których mowa w ust. 3; 2) darowizny, zapisy, dotacje. 5. W przypadku podmiotów skupujących, które dokonują wpłat na Fundusz Promocji Mleczarstwa, stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. 6. Uprawnienia organu podatkowego określone w ustawie, o której mowa w ust. 5, przysługują: 1) Prezesowi Agencji jako organowi pierwszej instancji; 2) ministrowi właściwemu do spraw rynków rolnych jako organowi odwoławczemu od decyzji Prezesa Agencji. 7. Do egzekucji należności, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. 8. Środkami Funduszu Promocji Mleczarstwa, gromadzonymi na wyodrębnionym rachunku Agencji, dysponuje Prezes Agencji zgodnie ze szczegółowymi zasadami gospodarowania Funduszem, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2, oraz w zakresie określanym corocznie przez Komisję w planie finansowym tego Funduszu. 9. Prezes Agencji przedstawia ministrowi właściwemu do spraw rynków rolnych oraz Komisji roczne sprawozdanie z wykorzystania Funduszu Promocji Mleczarstwa. Rozdział 6 Odpowiedzialność za naruszenie przepisów ustawy


Art. 53. 1. Kto dostarcza mleko podmiotowi skupującemu niewpisanemu do rejestru podmiotów podlega karze grzywny. 2. W sprawie o czyn, o którym mowa w ust. 1, orzeka się na podstawie Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.


Art. 54. 1. Kto: 1) wykonuje działalność, o której mowa w art. 4 ust. 1, bez uzyskania wpisu do rejestru podmiotów, podlega karze pieniężnej w wysokości stanowiącej iloczyn wyrażonej w kilogramach ilości mleka skupionego w okresie wykonywania tej działalności oraz wysokości opłaty, o której mowa w art. 33 ust. 1, obowiązującej w dniu wydania decyzji o wymierzeniu kary pieniężnej; 2) podaje w informacjach, o których mowa w art. 11 ust. 3, ilość mleka lub przetworów mlecznych niższą niż ilość, która została przez niego faktycznie wprowadzona do obrotu, podlega karze pieniężnej stanowiącej iloczyn wysokości opłaty, o której mowa w art. 33 ust. 1, obowiązującej w dniu wydania decyzji o wymierzeniu kary pieniężnej oraz różnicy wyrażonej w kilogramach ilości mleka lub przetworów mlecznych faktycznie wprowadzonych do obrotu i ilości mleka lub przetworów mlecznych podanych w informacji; 3) nie przesyła lub przesyła po wyznaczonym terminie informacje, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 4 i art. 11 ust. 3, podlega karze pieniężnej w wysokości określonej w rozporządzeniu, o którym mowa w pkt 1 załącznika. 2. Karę pieniężną wymierza, w drodze decyzji, minister właściwy do spraw rynków rolnych. 3. Kary pieniężnej nie nakłada się, jeżeli od dnia popełnienia czynu lub wydania ostatecznej decyzji o nałożeniu kary upłynęło 5 lat.


Art. 55. 1. Od nieuiszczonej w terminie kary pieniężnej, o której mowa w art. 54 ust. 1, pobiera się odsetki za zwłokę na zasadach i w wysokości przewidzianych dla zaległości podatkowych. 2. Do egzekucji kary pieniężnej wraz z odsetkami za zwłokę stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Rozdział 7 Przepisy przejściowe i końcowe


Art. 56. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, na okres od dnia 1 maja do dnia 25 czerwca 2004 r., maksymalne ceny mleka i przetworów mlecznych dostarczanych do żłobków, przedszkoli i szkół, z wyłączeniem szkół wyższych, w ramach dopłat, o których mowa w art. 42 pkt 2 lit. g, mając na uwadze krajowe ceny mleka i przetworów mlecznych oraz wysokość dopłat określonych przez Komisję Europejską.


Art. 57. Kadencja Komisji Porozumiewawczej do Spraw Mleka i Przetworów Mlecznych utworzonej na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o regulacji rynku mleka i przetworów mlecznych (Dz.U. Nr 129, poz. 1446, z późn. zm.)[3] upływa z dniem 1 lutego 2006 r.


Art. 58. Pierwszym rokiem kwotowym jest rok kwotowy określony w art. 41 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o regulacji rynku mleka i przetworów mlecznych.


Art. 59. 1. Ilekroć w dotychczasowych przepisach jest mowa o Funduszu Promocji Mleczarstwa należy przez to rozumieć Fundusz Promocji Mleczarstwa, o którym mowa w niniejszej ustawie. 2. Ilekroć w dotychczasowych przepisach jest mowa o indywidualnej kwocie mlecznej należy przez to rozumieć indywidualną ilość referencyjną, o której mowa w niniejszej ustawie. 3. Ilekroć w dotychczasowych przepisach jest mowa o krajowej kwocie mlecznej należy przez to rozumieć krajową ilość referencyjną, o której mowa w niniejszej ustawie.


Art. 6. Prezes Agencji wykreśla, w drodze decyzji, podmiot skupujący z rejestru podmiotów, jeżeli podmiot ten: 1) przestał spełniać wymagania określone w art. 4 ust. 2 lub 2) nie spełnia obowiązków określonych w art. 10 ust. 1 i art. 34 ust. 1.


Art. 60. Rejestry prowadzone na podstawie przepisów dotychczasowych stają się rejestrami w rozumieniu niniejszej ustawy.


Art. 61. Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 4 ust. 4, art. 7 ust. 10, art. 7a ust. 2, art. 18 ust. 6 i art. 22 ust. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o regulacji rynku mleka i przetworów mlecznych zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 10 ust. 2, art. 11 ust. 4, art. 17 oraz art. 21 ust. 2 i 3 niniejszej ustawy.


Art. 62. 1. Szczegółowe zasady rozdysponowania krajowej rezerwy krajowej kwoty mlecznej ustalone przez Komisję Porozumiewawczą do Spraw Mleka i Przetworów Mlecznych na podstawie art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o regulacji rynku mleka i przetworów mlecznych zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 18 niniejszej ustawy. 2. Szczegółowe zasady gospodarowania funduszem promocji mleczarstwa ustalone przez Komisję Porozumiewawczą do Spraw Mleka i Przetworów Mlecznych na podstawie art. 38 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o regulacji rynku mleka i przetworów mlecznych tracą moc z dniem 1 lutego 2006 r.


Art. 63. Postępowania w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych wydawanych na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o regulacji rynku mleka i przetworów mlecznych wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy rozpatruje się zgodnie z dotychczasowymi przepisami.


Art. 64. Traci moc ustawa z dnia 6 września 2001 r. o regulacji rynku mleka i przetworów mlecznych (Dz.U. Nr 129, poz. 1446, z późn. zm.)[4].


Art. 65. Ustawa wchodzi w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej, z wyjątkiem: 1) art. 43 i art. 56, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia; 2) art. 33, art. 34 ust. 1 pkt 1 lit. b oraz pkt 2 lit. b, art. 36 ust. 1 pkt 2 i ust. 2-6, art. 37, art. 38, art. 40 oraz art. 41, które wchodzą w życie z dniem 1 kwietnia 2005 r. _______________________________ [1] Dane dotyczące ogłoszenia aktów prawa Unii Europejskiej, zamieszczone w niniejszej ustawie - z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej - dotyczą ogłoszenia tych aktów w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej - wydanie specjalne. [2] Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz.U. z 1997 r. Nr 160, poz. 1083, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 1999 r. Nr 11, poz. 95 i Nr 92, poz. 1062, z 2000 r. Nr 94, poz. 1037, Nr 116, poz. 1216, Nr 120, poz. 1268 i Nr 122, poz. 1315, z 2001 r. Nr 16, poz. 166, Nr 39, poz. 459, Nr 42, poz. 475, Nr 110, poz. 1189, Nr 125, poz. 1368 i Nr 130, poz. 1452, z 2002 r. Nr 89, poz. 804, Nr 113, poz. 984, Nr 153, poz. 1271 i Nr 169, poz. 1387, z 2003 r. Nr 130, poz. 1188, Nr 137, poz. 1302, Nr 170, poz. 1660 i Nr 228, poz. 2255 i 2256 oraz z 2004 r. Nr 29, poz. 257. [3] Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz.U. z 2001r. Nr 154, poz. 1797, z 2002 r. Nr 107, poz. 937 oraz z 2003 r. Nr 189, poz. 1853. [4] Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz.U. z 2001 r. Nr 154, poz. 1797, z 2002 r. Nr 107, poz. 937 oraz z 2003 r. Nr 189, poz. 1853. Załącznik do ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. (poz. ...) Przepisy Unii Europejskiej w zakresie organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych 1) rozporządzenie Komisji (WE) nr 1392/2001 z dnia 9 lipca 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 3950/92 ustanawiającego opłatę dodatkową w sektorze mleka i przetworów mlecznych (Dz.Urz. L 270, 21.10.2003 r.); 2) rozporządzenie Rady (WE) nr 1788/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych (Dz.Urz. L 187, 10.07.2001 r.); 3) rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych (Dz.Urz. L 160, 20.06.1999 r.), wraz z następującymi zmianami: a) rozporządzenie Rady (WE) nr 1040/2000 z dnia 16 maja 2000 r. (Dz.Urz. WE L 118, 19.05.2000 r.), b) rozporządzenie Komisji (WE) nr 1526/2000 z dnia 13 lipca 2000 r. (Dz.Urz. WE L 175, 14.07.2000 r.), c) rozporządzenie Rady (WE) nr 1670/2000 z dnia 20 lipca 2000 r. (Dz.Urz. WE L 193, 29.07.2000 r.), d) rozporządzenie Komisji (WE) nr 509/2002 z dnia 21 marca 2002 r. (Dz.Urz. WE L 079, 22.03.2002 r.), e) rozporządzenie Rady (WE) nr 806/2003 z dnia 14 kwietnia 2003 r. (Dz.Urz. WE L 122, 16.05.2003 r.), f) rozporządzenie Rady (WE) nr 1787/2003 z dnia 29 września 2003 r. (Dz.Urz. WE L 270, 21.10.2003 r.); 4) rozporządzenie Komisji (WE) nr 2771/99 z dnia 16 grudnia 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do interwencji na rynku masła i śmietany (Dz.Urz. L 333, 24.12.1999 r.), wraz z następującymi zmianami: a) rozporządzenie Komisji (WE) nr 1560/2000 z dnia 17 lipca 2000 r. (Dz.Urz. WE L 179 18.07.2000 r.), b) rozporządzenie Komisji (WE) nr 2099/2000 z dnia 3 października 2000 r. (Dz.Urz. WE L 179 04.10.2000 r.), c) rozporządzenie Komisji (WE) nr 213/2001 z dnia 9 stycznia 2001 r. (Dz.Urz. WE L 037 07.02.2001 r.), d) rozporządzenie Komisji (WE) nr 1614/2001 z dnia 7 sierpnia 2001 r. (Dz.Urz. WE L 214 08.08.2001 r.), e) rozporządzenie Komisji (WE) nr 359/2003 z dnia 27 lutego 2003 r. (Dz.Urz. WE L 053 28.02.2003 r.); 5) rozporządzenie Komisji (WE) nr 214/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w sprawie interwencji na rynku odtłuszczonego mleka w proszku (Dz.Urz. L 37, 07.02.2001 r.), wraz z następującymi zmianami: a) rozporządzenie Komisji (WE) nr 1534/2002 z dnia 28 sierpnia 2002 r. (Dz.Urz. WE L 231, 29.08.2002 r.), b) rozporządzenie Komisji (WE) nr 2131/2003 z dnia 4 grudnia 2003 r. (Dz.Urz. WE L 032, 05.12.2003 r.); 6) rozporządzenie Komisji (WE) nr 824/2003 z dnia 13 maja 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania Rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 (w zakresie pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania niektórych serów w roku gospodarczym 2003/2004) (Dz.Urz. L 118, 14.05.2003 r.); 7) rozporządzenie Komisji (WE) nr 2571/97 z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie sprzedaży masła po obniżonych cenach oraz przyznawania pomocy do śmietany, masła i koncentratu masła, przeznaczonych do wykorzystania w produkcji ciast, lodów i innych środków spożywczych (Dz.Urz. L 350, 20.12.1997 r.), wraz z następującymi zmianami: a) rozporządzenie Komisji (WE) nr 1061/98 z dnia 25 maja 1998 r. (Dz.Urz. WE L 152, 26.05.1998 r.), b) rozporządzenie Komisji (WE) nr 1550/98 z dnia 17 lipca 1998 r. (Dz.Urz. WE L 202, 18.07.1998 r.), c) rozporządzenie Komisji (WE) nr 124/1999 z dnia 20 stycznia 1999 r. (Dz.Urz. WE L 016, 21.01.1999 r.), d) rozporządzenie Komisji (WE) nr 494/1999 z dnia 5 marca 1999 r. (Dz.Urz. WE L 059, 06.03.1999 r.), e) rozporządzenie Komisji (WE) nr 635/2000 z dnia 24 marca 2000 r. (Dz.Urz. WE L 076, 28.03.2000 r.), f) rozporządzenie Komisji (WE) nr 1851/2001 z dnia 20 września 2001 r. (Dz.Urz. WE L 253, 21.09.2001 r.); 8) rozporządzenie Komisji (EWG) nr 429/90 z dnia 20 lutego 1990 r. w sprawie przyznawania w formie przetargu pomocy na koncentrat masła przeznaczony do bezpośredniego spożycia we Wspólnocie (Dz.Urz. L 45, 21.02.1990 r.), wraz z następującymi zmianami: a) rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1265/90 z dnia 14 maja 1990 r. (Dz.Urz. WE L 124, 15.05.1990 r.), b) rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2617/90 z dnia 11 września 1990 r. (Dz.Urz. WE L 249, 12.09.1990 r.), c) rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3301/90 z dnia 15 listopada 1990 r. (Dz.Urz. WE L 317, 16.11.1990 r.), d) rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1264/92 z dnia 18 maja 1992 r. (Dz.Urz. WE L 135, 19.05.1992 r.), e) rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3774/92 z dnia 23 grudnia 1992 r. (Dz.Urz. WE L 383, 29.12.1992 r.), f) rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1756/93 z dnia 30 czerwca 1993 r. (Dz.Urz. WE L 161, 02.07.1993 r.), g) rozporządzenie Komisji (WE) nr 1802/95 z dnia 25 lipca 1995 r. (Dz.Urz. WE L 174, 26.07.1995 r.), h) rozporządzenie Komisji (WE) nr 417/98 z dnia 20 lutego 1998 r. (Dz.Urz. WE L 052, 21.02.1998 r.), i) rozporządzenie Komisji (WE) nr 101/1999 z dnia 15 stycznia 1990 r. (Dz.Urz. WE L 011, 16.01.1999 r.), j) rozporządzenie Komisji (WE) nr 124/1999 z dnia 20 stycznia 1999 r. (Dz.Urz. WE L 016, 21.01.1999 r.); 9) rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3143/85 z dnia 11 listopada 1985 r. w sprawie sprzedaży po obniżonych cenach masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego przeznaczonego do bezpośredniego spożycia w postaci koncentratu masła (Dz.Urz. L 298, 12.11.1985 r.), wraz z następującymi zmianami: a) rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3562/85 z dnia 17 grudnia 1985 r. (Dz.Urz. WE L 339 18.12.1985 r.), b) rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3812/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. (Dz.Urz. WE L 368 31.12.1985 r.), c) rozporządzenie Komisji (EWG) nr 713/86 z dnia 6 marca 1986 r. (Dz.Urz. WE L 065 07.03.1986 r.), d) rozporządzenie Komisji (EWG) nr 715/86 z dnia 6 marca 1986 r. (Dz.Urz. WE L 065 07.03.1986 r.), e) rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1325/86 z dnia 5 maja 1986 r. (Dz.Urz. WE L 117 06.05.1986 r.), f) rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2889/86 z dnia 18 września 1986 r. (Dz.Urz. WE L 267 19.09.1986 r.), g) rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3157/86 z dnia 16 października 1986 r. (Dz.Urz. WE L 294 17.10.1986 r.), h) rozporządzenie Komisji (EWG) nr 569/87 z dnia 26 lutego 1987 r. (Dz.Urz. WE L 057 27.02.1987 r.), i) rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1096/87 z dnia 21 kwietnia 1987 r. (Dz.Urz. WE L 106 22.04.1987 r.), j) rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1807/87 z dnia 29 czerwca 1987 r. (Dz.Urz. WE L 170 30.06.1987 r.), k) rozporządzenie Komisji (EWG) nr 775/88 z dnia 24 marca 1988 r. (Dz.Urz. WE L 080 25.03.1988 r.), l) rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3036/88 z dnia 30 września 1988 r. (Dz.Urz. WE L 271 01.10.1988 r.), m) rozporządzenie Komisji (EWG) nr 231/89 z dnia 30 stycznia 1989 r. (Dz.Urz. WE L 029 31.01.1989 r.), n) rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1953/89 z dnia 30 czerwca 1989 r. (Dz.Urz. WE L 187 01.07.1989 r.), o) rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2690/89 z dnia 6 września 1989 r. (Dz.Urz. WE L 261 07.09.1989 r.), p) rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3060/91 z dnia 18 października 1991 r. (Dz.Urz. WE L 289 19.10.1991 r.), r) rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1264/92 z dnia 18 maja 1992 r. (Dz.Urz. WE L 135 19.05.1992 r.), s) rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3774/92 z dnia 23 grudnia 1992 r. (Dz.Urz. WE L 383 29.12.1992 r.), t) rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1756/93 z dnia 30 czerwca 1993 r. (Dz.Urz. WE L 161 02.07.1993 r.), u) rozporządzenie Komisji (WE) nr 1802/95 z dnia 25 lipca 1995 r. (Dz.Urz. WE L 174 26.07.1995 r.), w) rozporządzenie Komisji (WE) nr 101/1999 z dnia 15 stycznia 1999 r. (Dz.Urz. WE L 011 16.01.1999 r.); 10) rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2921/90 z dnia 10 października 1990 r. w sprawie pomocy na produkcję kazeiny i kazeinianów z mleka odtłuszczonego (Dz.Urz. L 279, 11.10.1990 r.), wraz z następującymi zmianami: a) rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1768/91 z dnia 21 czerwca 1991 r. (Dz.Urz. WE L 158, 22.06.1991 r.), b) rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1939/92 z dnia 14 lipca 1992 r. (Dz.Urz. WE L 196, 15.07.1992 r.), c) rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1756/93 z dnia 30 czerwca 1993 r. (Dz.Urz. WE L 161, 02.07.1993 r.), d) rozporządzenie Komisji (WE) nr 1368/95 z dnia 16 czerwca 1995 r. (Dz.Urz. WE L 133, 17.06.1995 r.), e) rozporządzenie Komisji (WE) nr 2654/1999 z dnia 16 grudnia 1999 r. (Dz.Urz. WE L 325, 17.12.1999 r.), f) rozporządzenie Komisji (WE) nr 785/2003 z dnia 8 maja 2003 r. (Dz.Urz. WE L 115, 09.05.2003 r.), g) rozporządzenie Komisji (WE) nr 2208/2003 z dnia 17 grudnia 2003 r. (Dz.Urz. WE L 330, 18.12.2003 r.); 11) rozporządzenie Komisji (WE) nr 2799/99 z dnia 17 grudnia 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do przyznawania pomocy w odniesieniu do mleka odtłuszczonego i mleka odtłuszczonego w proszku przeznaczonych na paszę oraz sprzedaży mleka odtłuszczonego w proszku o takim przeznaczeniu (Dz.Urz. L 340, 31.12.1999 r.), wraz z następującymi zmianami: a) rozporządzenie Komisji (WE) nr 2348/2000 z dnia 23 października 2000 r. (Dz.Urz. WE L 271, 24.10.2000 r.), b) rozporządzenie Komisji (WE) nr 213/2001 z dnia 9 stycznia 2001 r. (Dz.Urz. WE L 037, 07.02.2001 r.), c) rozporządzenie Komisji (WE) nr 778/2002 z dnia 7 maja 2002 r. (Dz.Urz. WE L 123, 09.05.2002 r.), d) rozporządzenie Komisji (WE) nr 2132/2003 z dnia 4 grudnia 2003 r. (Dz.Urz. WE L 320, 05.12.2003 r.); 12) rozporządzenie Komisji (WE) nr 2191/81 z dnia 31 lipca 1981 r. w sprawie przyznawania pomocy w odniesieniu do zakupu masła przez instytucje i organizacje niedochodowe (Dz.Urz. L 213, 01.08.1981 r.), wraz z następującymi zmianami: a) rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2429/81 z dnia 21 sierpnia 1981 r. (Dz.Urz. WE L 242 25.08.1981 r.), b) rozporządzenie Komisji (EWG) nr 269/83 z dnia 1 lutego 1983 r. (Dz.Urz. WE L 031 02.02.1983 r.), c) rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3514/83 z dnia 13 grudnia 1983 r. (Dz.Urz. WE L 351 14.12.1983 r.), d) rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1365/85 z dnia 24 maja 1985 r. (Dz.Urz. WE L 139 27.05.1985 r.), e) rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3812/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. (Dz.Urz. WE L 368 31.12.1985 r.), f) rozporządzenie Komisji (EWG) nr 442/88 z dnia 17 lutego 1988 r. (Dz.Urz. WE L 045 18.02.1988 r.), g) rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1497/91 z dnia 3 czerwca 1991 r. (Dz.Urz. WE L 140 04.06.1991 r.), h) rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1756/93 z dnia 30 czerwca 1993 r. (Dz.Urz. WE L 161 02.07.1993 r.), i) rozporządzenie Komisji (WE) nr 2029/94 z dnia 8 sierpnia 1994 r. (Dz.Urz. WE L 206 09.08.1994 r.), j) rozporządzenie Komisji (WE) nr 455/95 z dnia 28 lutego 1995 r. (Dz.Urz. WE L 046 01.03.1995 r.), k) rozporządzenie Komisji (WE) nr 2196/95 z dnia 18 września 1995 r. (Dz.Urz. WE L 221 19.09.1995 r.), l) rozporządzenie Komisji (WE) nr 1207/98 z dnia 10 czerwca 1998 r. (Dz.Urz. WE L 166 11.06.1998 r.), m) rozporządzenie Komisji (WE) nr 1565/2001 z dnia 31 lipca 2001 r. (Dz.Urz. WE L 208 01.08.2001 r.); 13) rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2707/2000 z dnia 11 grudnia 2000 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do pomocy wspólnotowej do dostarczania mleka i niektórych przetworów mlecznych dla uczniów w instytucjach edukacyjnych (Dz.Urz. L 351, 23.12.1997 r.).


Art. 7. Od decyzji, o których mowa w art. 5 i 6, przysługuje odwołanie do ministra właściwego do spraw rynków rolnych.


Art. 8. Podmiot skupujący informuje, w formie pisemnej, Prezesa Agencji o zaprzestaniu wykonywania działalności w zakresie skupu mleka, w terminie 3 dni od dnia jej zaprzestania.


Art. 9. 1. Rejestr podmiotów prowadzi się w formie papierowej i elektronicznej w systemie teleinformatycznym Agencji. Rejestr podmiotów zawiera dane, o których mowa w art. 4 ust. 3. 2. Podmiot skupujący informuje, w formie pisemnej, Prezesa Agencji o zmianie danych, o których mowa w art. 4 ust. 3, w terminie 14 dni od dnia zaistnienia zmiany.


Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o rolnictwie ekologicznym[1]

Art. 1. Ustawa określa zadania i właściwość organów i jednostek organizacyjnych w zakresie rolnictwa ekologicznego określonym w: 1) rozporządzeniu Rady nr 2092/91/EWG z dnia 24 czerwca 1991 r. w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych (Dz. Urz. WE L 198, 22.07.1991 r., z późn. zm.); 2) rozporządzeniu Komisji nr 94/92/EWG z dnia 14 stycznia 1992 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wprowadzenia w życie uzgodnień dotyczących przywozu z państw trzecich przewidzianych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2092/91 w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych (Dz. Urz. WE L 011, 17.01.1992 r., z późn. zm.); 3) rozporządzeniu Komisji nr 1788/2001/WE z dnia 7 września 2001 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wykonania przepisów dotyczących świadectwa kontroli w odniesieniu do przywozu z państw trzecich, na podstawie art. 11 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2092/91 w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych (Dz. Urz. WE L 243, 13.09.2001 r., z późn. zm.); 4) rozporządzeniu Komisji nr 1452/2003/WE z dnia 14 sierpnia 2003 r. utrzymującym odstępstwo przewidziane w art. 6 ust. 3 lit. a rozporządzenia Rady (EWG) nr 2092/91 w odniesieniu do niektórych gatunków nasion i roślinnego materiału rozmnożeniowego oraz ustanawiającym zasady proceduralne i kryteria dotyczące tego odstępstwa (Dz. Urz. WE L 206, 15.08.2003 r.).


Art. 10. 1. Środek ochrony roślin może zostać zakwalifikowany do stosowania w rolnictwie ekologicznym, jeżeli: 1) znajduje się w rejestrze środków ochrony roślin dopuszczonych do obrotu na podstawie przepisów o ochronie roślin; 2) zawiera w swoim składzie wyłącznie substancje biologicznie czynne, mikroorganizmy i żywe organizmy wymienione w załączniku II B do rozporządzenia, o którym mowa w art. 1 pkt 1. 2. Nawóz może zostać zakwalifikowany do stosowania w rolnictwie ekologicznym, jeżeli: 1) został wprowadzony do obrotu na podstawie przepisów o nawozach i nawożeniu; 2) zawiera w swoim składzie wyłącznie substancje wymienione w załączniku II A do rozporządzenia, o którym mowa w art. 1 pkt 1. 3. Środek poprawiający właściwości gleby może zostać zakwalifikowany do stosowania w rolnictwie ekologicznym, jeżeli zawiera wyłącznie składniki wymienione w załączniku II A do rozporządzenia, o którym mowa w art. 1 pkt 1.


Art. 11. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, jednostkę organizacyjną kwalifikującą: 1) środki ochrony roślin do stosowania w rolnictwie ekologicznym oraz prowadzącą wykaz tych środków, 2) nawozy lub środki poprawiające właściwości gleby do stosowania w rolnictwie ekologicznym oraz prowadzącą wykaz tych nawozów i środków - mając na względzie potencjał naukowo-badawczy danej jednostki.


Art. 12. 1. Jednostką organizacyjną prowadzącą wykazy: 1) dostawców określonych w rozporządzeniu, o którym mowa w art. 1 pkt 4; 2) nasion, materiału siewnego i wegetatywnego materiału rozmnożeniowego wyprodukowanego metodami ekologicznymi, zwanych dalej "materiałem" - jest Główny Inspektorat Ochrony Roślin i Nasiennictwa, zwany dalej "Głównym Inspektoratem". 2. Wykazy, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zawierają w szczególności gatunki, odmiany i ilości materiału. 3. Główny Inspektor Ochrony Roślin i Nasiennictwa wydaje, w drodze decyzji, pozwolenie na zastosowanie w rolnictwie ekologicznym materiału niespełniającego wymogów przewidzianych w rozporządzeniu, o którym mowa w art. 1 pkt 1, na zasadach określonych w tych przepisach. 4. Dostawcy określeni w rozporządzeniu, o którym mowa w art. 1 pkt 4, przekazują do Głównego Inspektoratu informacje określone w tych przepisach do końca każdego kwartału. Informacje przekazuje się na formularzach opracowanych i udostępnianych przez Główny Inspektorat.


Art. 13. 1. Na zasadach określonych w przepisach o finansach publicznych, z budżetu państwa można: 1) dofinansować prowadzenie badań dotyczących rolnictwa ekologicznego, w tym wykonywanie analiz na zawartość substancji niedozwolonych do stosowania w rolnictwie ekologicznym; 2) udzielać dotacji na dofinansowanie kosztów kontroli gospodarstw rolnych, w których prowadzona jest produkcja metodami ekologicznymi. 2. Z budżetu państwa mogą być dofinansowywane działania promocyjne w rolnictwie ekologicznym, w tym udział w targach krajowych i międzynarodowych, na podstawie umów zawartych w trybie przepisów o finansach publicznych.


Art. 14. 1. Minister właściwy do spraw rolnictwa przekazuje informacje oraz sprawozdania Komisji Europejskiej i innym państwom członkowskim Unii Europejskiej w zakresie wymaganym w rozporządzeniu, o którym mowa w art. 1 pkt 1. 2. Minister właściwy do spraw rolnictwa może, w drodze rozporządzenia, określić szczegółowe warunki dotyczące produkcji w rolnictwie ekologicznym, mając na względzie uwarunkowania lokalne oraz dopuszczone odstępstwa w zakresie produkcji ekologicznej określone w rozporządzeniach, o których mowa w art. 1 pkt 1 i 4.


Art. 15. 1. Kto: 1) wprowadza do obrotu jako produkty rolnictwa ekologicznego produkty, które zostały wyprodukowane, wyhodowane, pozyskane lub przetworzone niezgodnie z warunkami wymaganymi w produkcji metodami ekologicznymi, 2) zamieszcza na etykiecie lub opakowaniu środka spożywczego, który nie został wyprodukowany, wyhodowany, pozyskany lub przetworzony zgodnie z warunkami wymaganymi w produkcji metodami ekologicznymi, napisy sugerujące, że środek ten jest produktem rolnictwa ekologicznego, 3) pakuje, transportuje lub znakuje produkty rolnictwa ekologicznego niezgodnie z art. 10 ust. 1 lit. d i ust. 2 oraz z załącznikiem III do rozporządzenia, o którym mowa w art. 1 pkt 1 - podlega karze grzywny. 2. Orzekanie w sprawach określonych w ust. 1 następuje w trybie Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.


Art. 16. 1. Producenci, którzy w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy wytwarzają produkty rolnictwa ekologicznego i posiadają ważny certyfikat zgodności wydany przez upoważnione jednostki certyfikujące na podstawie przepisów dotychczasowych, mogą wprowadzać te produkty do obrotu jako produkty rolnictwa ekologicznego do dnia upływu ważności tego certyfikatu. 2. Produkt wprowadzony do obrotu przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, oznakowany jako produkt rolnictwa ekologicznego na podstawie przepisów dotychczasowych, może znajdować się w obrocie do dnia upływu terminu jego ważności. 3. Do okresu przestawiania gospodarstwa rolnego na produkcję metodami ekologicznymi zalicza się udokumentowany okres przestawiania gospodarstwa rolnego na produkcję metodami ekologicznymi rozpoczęty przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. 4. Upoważnienia wydane jednostkom certyfikującym oraz nadane im numery identyfikacyjne na podstawie przepisów dotychczasowych zachowują ważność do dnia 31 grudnia 2004 r.


Art. 17. Traci moc ustawa z dnia 16 marca 2001 r. o rolnictwie ekologicznym (Dz.U. Nr 38, poz. 452 oraz z 2003 r. Nr 223, poz. 2220).


Art. 18. Ustawa wchodzi w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej. _______________________________ [1] Dane dotyczące ogłoszenia aktów prawa Unii Europejskiej, zamieszczone w niniejszej ustawie - z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej - dotyczą ogłoszenia tych aktów w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej - wydanie specjalne.


Art. 2. Użyte w ustawie określenie "producent" oznacza "podmiot gospodarczy" w rozumieniu art. 4 pkt 5 rozporządzenia, o którym mowa w art. 1 pkt 1.


Art. 3. Organami i jednostkami organizacyjnymi właściwymi w sprawach kontroli i certyfikacji w rolnictwie ekologicznym są: 1) minister właściwy do spraw rolnictwa - upoważniający jednostki certyfikujące, akredytowane w zakresie rolnictwa ekologicznego, zgodnie z Polską Normą PN-EN 45011 "Wymagania ogólne dotyczące działania jednostek prowadzących systemy certyfikacji wyrobów", zwane dalej "jednostkami certyfikującymi", do przeprowadzania kontroli oraz wydawania i cofania certyfikatów potwierdzających, że płody rolne nieprzetworzone oraz produkty z nich powstałe, w tym także zwierzęta oraz produkty i przetwory pochodzenia zwierzęcego, zostały wyprodukowane lub przetworzone zgodnie z rozporządzeniem, o którym mowa w art. 1 pkt 1, zwanych dalej "certyfikatami zgodności"; 2) Inspekcja Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych, zwana dalej "Inspekcją": a) sprawująca nadzór nad upoważnionymi przez ministra właściwego do spraw rolnictwa jednostkami certyfikującymi, zwanymi dalej "upoważnionymi jednostkami certyfikującymi", b) przyjmująca zgłoszenia producentów podejmujących działalność w rolnictwie ekologicznym, c) upoważniająca, na zasadach określonych w rozporządzeniach, o których mowa w art. 1 pkt 1 i 3, producentów do przywozu produktów rolnictwa ekologicznego z krajów trzecich niewymienionych na liście Komisji Europejskiej stanowiącej załącznik do rozporządzenia, o którym mowa w art. 1 pkt 2, sporządzonej na podstawie art. 11 rozporządzenia, o którym mowa w art. 1 pkt 1, d) dokonująca kontroli produktów rolnictwa ekologicznego pochodzących z krajów trzecich, o których mowa w lit. c, w tym kontroli granicznej, e) gromadząca i przechowująca informacje o producentach oraz udostępniająca je podmiotom zainteresowanym, na zasadach określonych w rozporządzeniu, o którym mowa w art. 1 pkt 1; 3) upoważnione jednostki certyfikujące przeprowadzające kontrole oraz wyda jące i cofające certyfikaty zgodności.


Art. 4. 1. Jednostka certyfikująca, w celu upoważnienia jej do przeprowadzania kontroli oraz wydawania i cofania certyfikatów zgodności występuje z wnioskiem do ministra właściwego do spraw rolnictwa. 2. Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się: 1) certyfikat akredytacji w zakresie, o którym mowa w art. 3 pkt 1; 2) inne dokumenty lub informacje niezbędne do stwierdzenia spełniania wymagań określonych w rozporządzeniu, o którym mowa w art. 1 pkt 1. 3. Minister właściwy do spraw rolnictwa, w drodze decyzji, upoważnia jednostkę certyfikującą do przeprowadzania kontroli oraz wydawania i cofania certyfikatów zgodności, jeżeli spełnia ona wymagania określone w rozporządzeniu, o którym mowa w art. 1 pkt 1. 4. W decyzji, o której mowa w ust. 3, minister właściwy do spraw rolnictwa nadaje upoważnionej jednostce certyfikującej numer identyfikacyjny, który umieszcza się na etykiecie produktu ekologicznego obok nazwy upoważnionej jednostki certyfikującej. 5. Minister właściwy do spraw rolnictwa, na wniosek Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych, zwanego dalej "Głównym Inspektorem", cofa, w drodze decyzji, upoważnienie do przeprowadzania kontroli oraz wydawania i cofania certyfikatów zgodności w przypadkach określonych w rozporządzeniu, o którym mowa w art. 1 pkt 1, oraz w przypadku nieprzekazywania wykazu producentów, o którym mowa w art. 9 ust. 1 pkt 1.


Art. 5. 1. W ramach nadzoru, o którym mowa w art. 3 pkt 2 lit. a, Główny Inspektor: 1) przeprowadza analizy danych dostarczanych przez upoważnione jednostki certyfikujące; 2) dokonuje kontroli upoważnionych jednostek certyfikujących w zakresie stosowania przez nie procedur kontrolnych, posiadanych środków technicznych i kwalifikacji pracowników oraz dokonuje sprawdzenia dokumentów dotyczących kontroli producentów; 3) przekazuje upoważnionym jednostkom certyfikującym wnioski pokontrolne. 2. Dla zapewnienia skuteczności nadzoru Główny Inspektor może: 1) żądać od upoważnionych jednostek certyfikujących wszelkich dodatkowych informacji i danych związanych z wykonywanym nadzorem; 2) dokonywać sprawdzenia u producentów prawidłowości kontroli wykonanych przez upoważnione jednostki certyfikujące. 3. Do postępowania kontrolnego prowadzonego w ramach nadzoru, o którym mowa w ust. 1 i 2, stosuje się odpowiednio przepisy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych.


Art. 6. 1. Producent zamierzający podjąć działalność w zakresie rolnictwa ekologicznego zgłasza zamiar prowadzenia takiej działalności wybranej upoważnionej jednostce certyfikującej i wojewódzkiemu inspektorowi jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, z zastrzeżeniem art. 7. 2. Zgłoszenia dokonuje się na formularzu opracowanym przez Głównego Inspektora, zawierającym informacje określone w załączniku IV do rozporządzenia, o którym mowa w art. 1 pkt 1. 3. Wojewódzki inspektor jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych przekazuje niezwłocznie kopię zgłoszenia Głównemu Inspektorowi.


Art. 7. 1. Producent zamierzający dokonywać przywozu produktów rolnictwa ekologicznego, o których mowa w art. 3 pkt 2 lit. c, zgłasza zamiar prowadzenia takiej działalności Głównemu Inspektorowi i wybranej upoważnionej jednostce certyfikującej. 2. Główny Inspektor upoważnia, w drodze decyzji, do przywozu produktów rolnictwa ekologicznego, o których mowa w art. 3 pkt 2 lit. c.


Art. 8. Do kontroli, o której mowa w art. 3 pkt 2 lit. d, stosuje się odpowiednio przepisy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych.


Art. 9. 1. Upoważniona jednostka certyfikująca przekazuje: 1) do dnia 31 października każdego roku ministrowi właściwemu do spraw rolnictwa oraz Prezesowi Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa - wykaz producentów w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, którzy spełnili wymagania dotyczące produkcji w rol nictwie ekologicznym określone w rozporządzeniu, o którym mowa w art. 1 pkt 1; 2) do dnia 31 stycznia każdego roku ministrowi właściwemu do spraw rolnictwa i Głównemu Inspektorowi - wykaz producentów podlegających jej kontroli, według stanu na dzień 31 grudnia roku poprzedniego; 3) do dnia 31 stycznia każdego roku Głównemu Inspektorowi - sprawozdanie ze swojej działalności za rok poprzedni. 2. Wykaz, o którym mowa w ust. 1: 1) w pkt 1 - sporządza się na formularzu udostępnianym przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa; 2) w pkt 2 - sporządza się na formularzu udostępnianym upoważnionym jednostkom certyfikującym przez Głównego Inspektora. 3. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, wzory formularzy, o których mowa w ust. 2, mając na względzie uzyskanie istotnych informacji dotyczących producentów poddanych kontroli lub spełniających wymagania dotyczące produkcji w rolnictwie ekologicznym.


Ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o zmianie ustawy – Prawo o ustroju sądów wojskowych

Art. 1. W ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. – Prawo o ustroju sądów wojskowych (Dz. U. z 2012 r. poz. 952 oraz z 2013 r. poz. 448 i 1247) w art. 3: 1) § 3 i 4 otrzymują brzmienie: „§ 3. Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Sądownictwa, w drodze rozporządzenia, tworzy i znosi sądy wojskowe oraz określa ich siedziby i obszary właściwości, mając na względzie potrzebę zapewnienia racjonalnej organizacji sądownictwa wojskowego przez dostosowanie liczby sądów, ich wielkości i obszarów właściwości do rozmieszczenia Sił Zbrojnych, realizującej zasadę dostępu do sądu i uwzględniającej ekonomię postępowania sądowego, w celu zagwarantowania realizacji prawa do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie, a także biorąc pod uwagę potrzeby Sił Zbrojnych w przypadku ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny. § 4. Kierując się kryteriami i celem, o których mowa w § 3, Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości, w drodze rozporządzenia, może tworzyć i znosić wydziały zamiejscowe wojskowych sądów garnizonowych.”; 2) uchyla się § 5 i 6.


Art. 2. Ustawa wchodzi w życie po upływie 2 miesięcy od dnia ogłoszenia. MARSZAŁEK SEJMU Ewa Kopacz


Ustawa z dnia 20 maja 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks pracy oraz ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych

Art. 1. W ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, z późn. zm.[1])) po art. 103 dodaje się art. 1031 – 1036 w brzmieniu: „Art. 1031. § 1. Przez podnoszenie kwalifikacji zawodowych rozumie się zdobywanie lub uzupełnianie wiedzy i umiejętności przez pracownika, z inicjatywy pracodawcy albo za jego zgodą. § 2. Pracownikowi podnoszącemu kwalifikacje zawodowe przysługują: 1) urlop szkoleniowy, 2) zwolnienie z całości lub części dnia pracy, na czas niezbędny, by punktualnie przybyć na obowiązkowe zajęcia oraz na czas ich trwania. § 3. Za czas urlopu szkoleniowego oraz za czas zwolnienia z całości lub części dnia pracy pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenia.


Art. 1032. § 1. Urlop szkoleniowy, o którym mowa w art. 1031 § 2 pkt 1, przysługuje w wymiarze: 1) 6 dni – dla pracownika przystępującego do egzaminów eksternistycznych, 2) 6 dni – dla pracownika przystępującego do egzaminu maturalnego, 3) 6 dni – dla pracownika przystępującego do egzaminu potwierdzającego kwalifikacje zawodowe, 4) 21 dni w ostatnim roku studiów – na przygotowanie pracy dyplomowej oraz przygotowanie się i przystąpienie do egzaminu dyplomowego. § 2. Urlopu szkoleniowego udziela się w dni, które są dla pracownika dniami pracy, zgodnie z obowiązującym go rozkładem czasu pracy.


Art. 1033. Pracodawca może przyznać pracownikowi podnoszącemu kwalifikacje zawodowe dodatkowe świadczenia, w szczególności pokryć opłaty za kształcenie, przejazd, podręczniki i zakwaterowanie.


Art. 1034. § 1. Pracodawca zawiera z pracownikiem podnoszącym kwalifikacje zawodowe umowę określającą wzajemne prawa i obowiązki stron. Umowę zawiera się na piśmie. § 2. Umowa, o której mowa w § 1, nie może zawierać postanowień mniej korzystnych dla pracownika niż przepisy niniejszego rozdziału. § 3. Nie ma obowiązku zawarcia umowy, o której mowa w § 1, jeżeli pracodawca nie zamierza zobowiązać pracownika do pozostawania w zatrudnieniu po ukończeniu podnoszenia kwalifikacji zawodowych.


Art. 1035. Pracownik podnoszący kwalifikacje zawodowe: 1) który bez uzasadnionych przyczyn nie podejmie podnoszenia kwalifikacji zawodowych albo przerwie podnoszenie tych kwalifikacji, 2) z którym pracodawca rozwiąże stosunek pracy bez wypowiedzenia z jego winy, w trakcie podnoszenia kwalifikacji zawodowych lub po jego ukończeniu, w terminie określonym w umowie, o której mowa w art. 1034, nie dłuższym niż 3 lata, 3) który w okresie wskazanym w pkt 2 rozwiąże stosunek pracy za wypowiedzeniem, z wyjątkiem wypowiedzenia umowy o pracę z przyczyn określonych w art. 943, 4) który w okresie wskazanym w pkt 2 rozwiąże stosunek pracy bez wypowiedzenia na podstawie art. 55 lub art. 943, mimo braku przyczyn określonych w tych przepisach - jest obowiązany do zwrotu kosztów poniesionych przez pracodawcę na ten cel z tytułu dodatkowych świadczeń, w wysokości proporcjonalnej do okresu zatrudnienia po ukończeniu podnoszenia kwalifikacji zawodowych lub okresu zatrudnienia w czasie ich podnoszenia.


Art. 1036. Pracownikowi zdobywającemu lub uzupełniającemu wiedzę i umiejętności na zasadach innych, niż określone w art. 1031 – 1035, mogą być przyznane: 1) zwolnienie z całości lub części dnia pracy bez zachowania prawa do wynagrodzenia, 2) urlop bezpłatny - w wymiarze ustalonym w porozumieniu zawieranym między pracodawcą i pracownikiem.”.


Art. 2. W ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 i Nr 57, poz. 352) w art. 21 w ust. 1 pkt 90 otrzymuje brzmienie: „90) wartość świadczeń przyznanych zgodnie z odrębnymi przepisami przez pracodawcę na podnoszenie kwalifikacji zawodowych, z wyjątkiem wynagrodzeń otrzymywanych za czas zwolnienia z całości lub części dnia pracy oraz za czas urlopu szkoleniowego,”.


Art. 3. Do pracowników, którzy rozpoczęli podnoszenie kwalifikacji zawodowych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy regulujące zasady i warunki podnoszenia kwalifikacji zawodowych przez pracowników, obowiązujące przed dniem 11 kwietnia 2010 r.


Art. 4. Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia. MARSZAŁEK SEJMU /-/ Bronisław Komorowski [1]) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz.U. z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 113, poz. 717, z 1999 r. Nr 99, poz. 1152, z 2000 r. Nr 19, poz. 239, Nr 43, poz. 489, Nr 107, poz. 1127 i Nr 120, poz. 1268, z 2001 r. Nr 11, poz. 84, Nr 28, poz. 301, Nr 52, poz. 538, Nr 99, poz. 1075, Nr 111, poz. 1194, Nr 123, poz. 1354, Nr 128, poz. 1405 i Nr 154, poz. 1805, z 2002 r. Nr 74, poz. 676, Nr 135, poz. 1146, Nr 196, poz. 1660, Nr 199, poz. 1673 i Nr 200, poz. 1679, z 2003 r. Nr 166, poz. 1608 i Nr 213, poz. 2081, z 2004 r. Nr 96, poz. 959, Nr 99, poz. 1001, Nr 120, poz. 1252 i Nr 240, poz. 2407, z 2005 r. Nr 10, poz. 71, Nr 68, poz. 610, Nr 86, poz. 732 i Nr 167, poz. 1398, z 2006 r. Nr 104, poz. 708 i 711, Nr 133, poz. 935, Nr 217, poz. 1587 i Nr 221, poz. 1615, z 2007 r. Nr 64, poz. 426, Nr 89, poz. 589, Nr 176, poz. 1239, Nr 181, poz. 1288 i Nr 225, poz. 1672, z 2008 r. Nr 93, poz. 586, Nr 223, poz. 1460 i Nr 237, poz. 1654 oraz z 2009 r. Nr 6. poz. 33, Nr 56, poz. 458, Nr 58, poz. 485, Nr 98, poz. 817, Nr 99, poz. 825, Nr 115, poz. 958, Nr 157, poz. 1241 i Nr 219, poz. 1704.


Ustawa z dnia 20 listopada 2009 r. o zmianie ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym oraz ustawy o obrocie instrumentami finansowymi[1])

Art. 1. W ustawie z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2571, z późn. zm.[2])) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 37h ust. 3 otrzymuje brzmienie: „3. Paliwami silnikowymi lub gazem, o których mowa w ust. 1, są następujące produkty: 1) benzyny silnikowe o kodach: CN 2710 11 45 i CN 2710 11 49; 2) oleje napędowe o kodzie CN 2710 19 41; 3) gaz ziemny (mokry) i pozostałe węglowodory gazowe oraz gazowe węglowodory alifatyczne skroplone i w stanie gazowym, przeznaczone do napędu pojazdów samochodowych, o kodach: CN 2711 i CN 2901; 4) wyroby inne niż określone w pkt 1-3, przeznaczone do użycia, oferowane na sprzedaż lub używane do napędu silników spalinowych, z wyłączeniem stanowiących samoistne paliwa biokomponentów w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych bez względu na kod CN.”; 2) art. 37m otrzymuje brzmienie: „Art. 37m. 1. Stawka opłaty paliwowej wynosi: 1) 92,87 zł za 1.000 l benzyn silnikowych, o których mowa w art. 37h ust. 3 pkt 1; 2) 233,99 zł za 1.000 l olejów napędowych, o których mowa w art. 37h ust. 3 pkt 2; 3) 119,82 zł za 1.000 kg gazów i innych wyrobów, o których mowa w art. 37h ust. 3 pkt 3 i 4. 2. Stawki opłaty paliwowej, o których mowa w ust. 1, ulegają podwyższeniu na następny rok w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszych trzech kwartałów roku, w którym stawki ulegają zmianie, w stosunku do analogicznego okresu roku poprzedniego. 3. Wskaźnik wzrostu cen, o którym mowa w ust. 2, ustala się na podstawie komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego ogłoszonego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, w terminie 15 dni po upływie trzeciego kwartału, każdego roku. 4. Minister właściwy do spraw transportu ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, stawki opłaty paliwowej obliczone z uwzględnieniem zasady, o której mowa w ust. 2, zaokrąglając je w górę do pełnych groszy.”.


Art. 2. W ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. Nr 183, poz. 1538, z późn. zm.[3])) w art. 70 w ust. 2 pkt 1 otrzymuje brzmienie: „1) art. 69 ust. 2 pkt 1-6 – o ile przedmiotem tych czynności są papiery wartościowe, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2, lub inne niedopuszczone do obrotu zorganizowanego instrumenty finansowe oraz obligacje, o których mowa w art. 39p ust. 1 ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2571, z późn. zm.[4]));”.


Art. 3. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2010 r. MARSZAŁEK SEJMU / - / Bronisław Komorowski [1]) Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz. Urz. UE L 283 z 31.10.2003, str. 51, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 9, t. 1, str. 405, z późn. zm.). [2]) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. Nr 273, poz. 2703, z 2005 r. Nr 155, poz. 1297 i Nr 172, poz. 1440, z 2006 r. Nr 12, poz. 61, z 2007 r. Nr 23, poz. 136 i Nr 99, poz. 666, z 2008 r. Nr 218, poz. 1391 oraz z 2009 r. Nr 3, poz. 11, Nr 19, poz. 101, Nr 86, poz. 720, Nr 105, poz. 877, Nr 115, poz. 966, Nr 143, poz. 1164 i Nr 157, poz. 1241. [3]) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2006 r. Nr 104, poz. 708 i Nr 157, poz. 1119, z 2008 r. Nr 171, poz. 1056 oraz z 2009 r. Nr 13, poz. 69, Nr 42, poz. 341, Nr 77, poz. 649, Nr 78, poz. 659, Nr 165, poz. 1316, Nr 166, poz. 1317 i Nr 168, poz. 1323. [4]) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. Nr 273, poz. 2703, z 2005 r. Nr 155, poz. 1297 i Nr 172, poz. 1440, z 2006 r. Nr 12, poz. 61, z 2007 r. Nr 23, poz. 136 i Nr 99, poz. 666, z 2008 r. Nr 218, poz. 1391 oraz z 2009 r. Nr 3, poz. 11, Nr 19, poz. 101, Nr 86, poz. 720, Nr 105, poz. 877, Nr 115, poz. 966, Nr 143, poz. 1164 i Nr 157, poz. 1241.


Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o administrowaniu obrotem towarami z zagranicą[1] Dział I Przepisy ogólne

Art. 1. 1. Ustawa określa zasady administrowania obrotem towarami z zagranicą oraz, w zakresie uzupełniającym przepisy prawa wspólnotowego, obrót towarami z krajami trzecimi dokonywany na podstawie przepisów tego prawa. 2. Przepisów ustawy nie stosuje się do obrotu towarami z zagranicą w takim zakresie, w jakim obrót ten jest uregulowany odrębnymi przepisami prawa.


Art. 10. 1. Środkami administrowania obrotem towarami z zagranicą są: 1) automatyczna rejestracja; 2) kontyngent; 3) zakaz. 2. Środki, o których mowa w ust. 1, są ustanawiane na czas określony.


Art. 11. Jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej, w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyłączeniem art. 10, art. 57 § 5, art. 58-60, art. 75, art. 76 § 2 i 3, art. 77 § 2-4, art. 78-88 oraz art. 97-103.


Art. 12. 1. Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, po zasięgnięciu opinii Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, może określić, w drodze rozporządzenia, z uwzględnieniem ust. 2, w przypadkach, o których mowa w art. 9: 1) automatyczną rejestrację; 2) kontyngent; 3) zakaz. 2. W zakresie towarów rolno-spożywczych rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw gospodarki wydaje również w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw rynków rolnych. Rozdział 2 Automatyczna rejestracja


Art. 13. Automatyczna rejestracja polega na rejestracji przez organ celny przywozu towarów z krajów trzecich lub wywozu towarów do krajów trzecich, lub na obowiązku uzyskania pozwolenia na przywóz lub wywóz towarów.