Art. 96. 1. Kierownik jednostki organizacyjnej i wojewoda, każdy w swoim zakresie, przeprowadzają okresowe ćwiczenia w celu przeglądu i aktualizacji planów postępowania awaryjnego. W przypadku obiektu jądrowego ćwiczenia przeprowadza kierownik jednostki organizacyjnej począwszy od czynności objętych planem postępowania awaryjnego dla etapu rozruchu obiektu. Koszty ćwiczeń ponoszą odpowiednio jednostka organizacyjna lub wojewoda. 2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych przeprowadza okresowo, nie rzadziej niż raz na trzy lata, ćwiczenia w celu sprawdzenia krajowego planu postępowania awaryjnego. Koszty związane z przygotowaniem i przeprowadzeniem ćwiczeń pokrywane są z budżetu ministra właściwego do spraw wewnętrznych.


Ustawa z dnia 29 listopada 2000 r. Prawo atomowe Rozdział 1 Przepisy ogólne

Art. 97. 1. Przywożone na polski obszar celny żywność, woda pitna i pasza, dla których krajem pochodzenia jest kraj określony w przepisach wydanych na podstawie art. 99 pkt 1 lit. b) powinny posiadać świadectwo eksportowe wydane przez właściwy organ kraju eksportującego, stwierdzające, że zawartość substancji promieniotwórczych nie przekracza poziomów określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 99 pkt 1 lit. a). 2. W przypadku uzasadnionego podejrzenia, że w przywożonych na polski obszar celny żywności, wodzie pitnej i paszy zawartość substancji promieniotwórczych przekracza poziomy określone w przepisach wydanych na podstawie art. 99 pkt 1 lit. a), organy celne mogą żądać przeprowadzenia pomiarów kontrolnych. 3. Pomiary przeprowadzają jednostki posiadające uprawnienia do wykonywania takich pomiarów, uzyskane w trybie odrębnych przepisów, oraz inne jednostki wskazane przez Prezesa Agencji w uzgodnieniu z właściwym ministrem. 4. Pobieranie próbek środków spożywczych, używek i pasz w celu przeprowadzenia pomiarów odbywa się na podstawie odrębnych przepisów. 5. Pomiary wykonywane są na koszt importera.


Art. 98. 1. Po zdarzeniach radiacyjnych żywność, woda pitna i pasza wyprodukowane w kraju, przed wprowadzeniem ich do obrotu, podlegają kontroli w celu stwierdzenia, że zawartość substancji promieniotwórczych nie przekracza poziomów określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 99 pkt 1 lit. a). 2. Do pomiarów zawartości substancji promieniotwórczych stosuje się odpowiednio art. 97 ust. 3 i 4. Po dokonaniu pomiarów jednostki wydają zaświadczenia o ich wynikach. 3. Żywność, wodę pitną i paszę, w których zawartość substancji promieniotwórczych przekracza poziomy określone w przepisach wydanych na podstawie art. 99 pkt 1 lit. a), uważa się za żywność o niewłaściwej jakości zdrowotnej. Zasady postępowania z taką żywnością regulują odrębne przepisy.


Art. 99. Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia: 1) określi: a) poziom zawartości substancji promieniotwórczych w skażonych w wyniku zdarzenia radiacyjnego żywności, wodzie pitnej i paszach importowanych w celu wprowadzenia do obrotu oraz wyprodukowanych w kraju w przypadku, o którym mowa w art. 98 ust. 1, uwzględniając dawki graniczne promieniowania jonizującego określone w przepisach wydanych na podstawie art. 25 pkt 1, b) wzór świadectwa eksportowego oraz wykaz krajów eksportujących, c) termin wprowadzenia i odwołania obowiązku kontroli, o której mowa w art. 98 ust. 1, oraz wzór zaświadczenia, o którym mowa w art. 98 ust. 2, 2) może określić poziom zawartości substancji promieniotwórczych w surowcach i wyrobach przemysłowych przywożonych na polski obszar celny po zdarzeniach radiacyjnych, uwzględniając dawki graniczne promieniowania jonizującego i sposób postępowania z tymi wyrobami. Rozdział 12 Odpowiedzialność cywilna za szkody jądrowe


Ustawa z dnia 29 listopada 2000 r. o organizacji rynków owoców i warzyw, rynku chmielu, rynku tytoniu oraz rynku suszu paszowego Rozdział 1 Przepisy ogólne

Art. 1. 1. Ustawa reguluje organizację rynków: 1) owoców i warzyw, wymienionych w załączniku nr 1 do ustawy, 2) chmielu, 3) tytoniu, 4) suszu paszowego. 2. Do organizacji rynków, o których mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisów o przeciwdziałaniu praktykom monopolistycznym i ochronie interesów konsumentów.


Art. 10. 1. W programie powinien być zawarty co najmniej jeden z następujących celów: 1) dostosowanie produkcji do potrzeb i wymagań rynku, 2) koncentrowanie produkcji określonych gatunków i odmian, 3) obniżanie kosztów produkcji, 4) wprowadzanie metod produkcji przyjaznych dla środowiska. 2. Program określa w szczególności: 1) okres jego obowiązywania, który nie może trwać krócej niż 3 lata i dłużej niż 5 lat, 2) aktualny stan produkcji, obrotu i wyposażenia technicznego, 3) cel i harmonogram działań w poszczególnych latach kalendarzowych niezbędnych do jego realizacji, 4) przewidywaną wielkość niezbędnych do realizacji celów środków finansowych, w tym środków z funduszu operacyjnego.


Art. 11. 1. Program zatwierdza, w drodze decyzji administracyjnej, Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, po zasięgnięciu opinii właściwego wojewody. 2. Wniosek o zatwierdzenie programu składa się najpóźniej do dnia 15 września roku poprzedzającego realizację programu. 3. Decyzje w sprawie zatwierdzenia programu wydawane są nie później niż do dnia 15 listopada roku, w którym złożono wniosek. 4. Od decyzji w sprawie zatwierdzenia programu służy odwołanie do ministra właściwego do spraw rozwoju wsi.


Art. 12. 1. Grupie, po zatwierdzeniu programu, przysługuje zaliczka na realizację zadań przewidzianych w harmonogramie na pierwszy rok realizacji tego programu. 2. Zaliczka udzielana i wypłacana jest przez Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na wniosek grupy złożony do dnia 31 marca roku realizacji programu. 3. Zaliczka wypłacana jest w wysokości 2% planowanej wartości produktów sprzedanych przez członków grupy za jej pośrednictwem. 4. W razie niezrealizowania zadań objętych harmonogramem zaliczka podlega zwrotowi wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi od dnia jej udzielenia.


Art. 13. 1. Kwota pomocy finansowej udzielanej przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na tworzenie funduszu operacyjnego jest równa wysokości składek wpłaconych przez członków grupy, nie może jednak przekroczyć : 1) 4,5% wartości produktów członków grupy sprzedanych za jej pośrednictwem, 2) 50% wydatków ponoszonych na realizację programu. 2. Wniosek o przyznanie pomocy finansowej przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zawiera informacje o: 1) których mowa w art. 6 ust. 1, 2) realizacji zadań określonych w zatwierdzonym programie, 3) wysokości kwoty pomocy finansowej, 4) wysokości składek wpłaconych przez członków grupy na fundusz operacyjny, 5) wartości produktów sprzedanych przez członków grupy za jej pośrednictwem.


Art. 14. 1. Wniosek o przyznanie pomocy finansowej za dany rok kalendarzowy składa się do dnia 31 stycznia następnego roku. 2. Do wniosku dołącza się : 1) dokumenty potwierdzające poniesione wydatki z tytułu realizacji programu, 2) zaświadczenie z banku o wysokości środków zgromadzonych na rachunku, o którym mowa w art. 9 ust. 3, 3) dokumenty potwierdzające informacje, o których mowa w art. 13 ust. 2 pkt 5. 3. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wydaje decyzję administracyjną o przyznaniu pomocy finansowej po stwierdzeniu, że zostały zrealizowane działania zgodnie z programem. 4. Od decyzji wydanej w sprawie przyznania pomocy finansowej przysługuje odwołanie do ministra właściwego do spraw rozwoju wsi.


Art. 15. 1. Grupa otrzymuje rekompensatę finansową, z tytułu niewprowadzenia do obrotu przez grupę lub producentów niebędących członkami grupy następujących produktów: 1) kalafiorów, 2) pomidorów, 3) bakłażanów, 4) moreli, 5) brzoskwiń, 6) gruszek (poza gruszkami przeznaczonymi do produkcji gruszecznika), 7) winogron stołowych, 8) jabłek (poza jabłkami przeznaczonymi do produkcji jabłecznika). 2. Wysokość rekompensaty finansowej dla grupy z tytułu niewprowadzenia do obrotu produktów wymienionych w ust. 1 stanowi równowartość kwoty obliczonej na podstawie stawek określonych w załączniku nr 2 do ustawy. 3. Rekompensatą finansową są objęte produkty w ilości nie większej niż 10%, a w przypadku jabłek 8,5% każdego z tych produktów sprzedanych za pośrednictwem grupy, z wyjątkiem produktów pochodzących z importu. 4. Za produkty sprzedane za pośrednictwem grupy uważa się również produkty sprzedane bezpośrednio przez jej członków zgodnie z art. 5 ust. 2 pkt 1 i 2.


Art. 16. 1. Rekompensata finansowa przysługuje grupie, jeżeli jej produkty nie zostały wprowadzone do obrotu lecz przekazane nieodpłatnie domom pomocy społecznej, placówkom opiekuńczo-wychowawczym, ośrodkom adopcyjno-opiekuńczym, obozom wypoczynkowym dla dzieci oraz szpitalom i zakładom karnym i przekazanie to nie będzie miało wpływu na planowaną przez nie ilość zakupu owoców i warzyw. 2. W przypadku braku możliwości pełnego zagospodarowania nie wprowadzonych do obrotu produktów w sposób, o którym mowa w ust. 1, grupy mają obowiązek zgłoszenia pozostałych ilości produktów do Agencji Rynku Rolnego w celu ich sprzedaży z przeznaczeniem na paszę, a w przypadku jabłek i gruszek w celu ich przetworzenia w gorzelniach rolniczych na spirytus surowy o zawartości alkoholu powyżej 80% objętościowo z przeznaczeniem na cele paliwowe. 3. Sprzedaż produktów, o których mowa w ust. 2, odbywa się w trybie przetargów, do których nie stosuje się przepisów o zamówieniach publicznych. Przetargi organizuje Agencja Rynku Rolnego mając na względzie wybór najkorzystniejszych ofert oraz dążenie do minimalizacji kosztów sprzedaży. 4. W przypadku gdy produkty nie zostały sprzedane w trybie określonym w ust. 2, mogą być poddane na koszt grupy procesowi biodegradacji, który nie wpłynie ujemnie na stan środowiska naturalnego. 5. Produkty nie wprowadzone na rynek i przeznaczone do zagospodarowania w sposób, o którym mowa w ust. 1 i 2, mają spełniać wymagania jakościowe przewidziane dla tych produktów w odrębnych przepisach. 6. Minister właściwy do spraw rynków rolnych, określi w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i tryb organizowania przetargów mając na uwadze równy dostęp wszystkich grup producentów owoców i warzyw do organizowanych przetargów, o których mowa w ust. 3, oraz dążenie do zagospodarowania wyprodukowanych produktów bez spowodowania destabilizacji rynku.


Art. 17. 1. Kwotę środków uzyskanych ze sprzedaży produktów pomniejszoną o koszty przetargu, Agencja Rynku Rolnego przekazuje grupie. 2. Wypłacana grupie rekompensata z tytułu niewprowadzenia do sprzedaży produktów jest pomniejszona o środki finansowe, o których mowa w ust. 1.


Art. 18. 1. Rekompensaty przyznaje i wypłaca Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. 2. Decyzję administracyjną w sprawie przyznania rekompensaty wydaje Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na wniosek grupy. 3. Od decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje odwołanie do ministra właściwego do spraw rozwoju wsi.


Art. 19. 1. Wniosek o wypłacenie rekompensaty może być składany nie częściej niż raz w miesiącu. 2. Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się: 1) dowody potwierdzające ilość sprzedanych produktów, 2) dowody potwierdzające ilość produktów nieodpłatnie przekazanych jednostkom wymienionym w art. 16 ust. 1, 3) dowody potwierdzające sprzedaż produktów przez Agencję Rynku Rolnego w drodze przetargu lub wskazujące na brak możliwości sprzedaży w tym trybie. 4. Grupa przechowuje dokumenty, o których mowa w ust. 2, przez okres 5 lat.


Art. 2. Użyte w ustawie określenia oznaczają: 1) obrót - oferowanie do sprzedaży i sprzedaż, 2) chmiel - wysuszony kwiatostan żeńskiej rośliny chmielu uprawnego, zwany również szyszką chmielu, 3) produkty chmielowe - proszki, granulaty i ekstrakty, które zostały wytworzone w procesie obróbki chmielu, 4) zizomeryzowany produkt chmielowy - produkt chmielowy, w którym alfa-kwasy uległy prawie całkowitej izomeryzacji, 5) certyfikat - świadectwo potwierdzające spełnianie przez chmiel lub produkt chmielowy minimalnych wymagań jakościowych, 6) świadectwo równoważności - świadectwo potwierdzające spełnianie przez importowany chmiel lub produkt chmielowy minimalnych wymagań jakościowych obowiązujących w Rzeczypospolitej Polskiej, wydane przez kraj pochodzenia i uznane za równoważne z polskim certyfikatem na podstawie umów międzynarodowych, 7) małe opakowanie chmielu lub produktu chmielowego - opakowanie chmielu lub proszku chmielowego o masie do 1 kg albo opakowanie ekstraktów chmielu lub zizomeryzowanych produktów chmielowych o masie do 0,30 kg, 8) chmiel nieprzygotowany - chmiel, który poddany został wyłącznie wstępnemu suszeniu i pakowaniu, 9) chmiel przygotowany - chmiel, który został poddany końcowemu suszeniu i pakowaniu, 10) surowiec tytoniowy - wysuszone liście tytoniu odmian uprawianych w kraju, 11) wstępne przetwarzanie surowca tytoniowego - przygotowanie do dalszego przerobu przez producentów wyrobów tytoniowych surowca tytoniowego polegające w szczególności na odżyłowaniu, cięciu, nasączaniu lub dosuszaniu blaszki liściowej, 12) tytoń przemysłowy - tytoń wstępnie przetworzony, 13) grupy użytkowe tytoniu - tytonie : a) odmian typu Virginia, suszone w suszarniach cieplnych ze sterowanym obiegiem powietrza oraz kontrolą temperatury i wilgotności powietrza, b) odmian typu Burley, suszone powietrzem, pod osłoną i bez możliwości fermentacji, c) odmian tytoni ciemnych, suszone powietrzem, pod osłoną i bez możliwości fermentacji, d) odmian tytoni ciemnych, suszone powietrzem z możliwością dosuszenia w suszarniach cieplnych oraz wędzenia, 14) zielonka - lucernę, trawę, esparcetę, koniczynę, łubin, wykę, seradelę oraz zboża, zbierane w stanie zielonym, i inne rośliny pastewne uprawiane na gruntach ornych, skoszone i rozdrobnione w warunkach polowych lub na sieczkarniach stacjonarnych przed suszeniem, 15) susz paszowy - materiał paszowy otrzymany z zielonki w wyniku szybkiego jej suszenia gorącymi gazami spalinowymi, zmieszanymi z powietrzem lub gorącym powietrzem, 16) rekompensata finansowa - częściowy zwrot utraconego dochodu z tytułu niewprowadzenia produktów do obrotu. Rozdział 2 Organizacja rynku owoców i warzyw


Art. 20. 1. Rekompensatę wypłaca się w terminie 7 dni od dnia wydania decyzji, o której mowa w art. 18. 2. Środki pochodzące z rekompensaty grupa wypłaca: 1) swoim członkom na zasadach określonych w statucie albo umowie, 2) producentom, którzy nie są członkami grupy, na zasadach określonych w zawartej z nimi umowie, z tym że grupa wypłaca 90% tych środków.


Art. 21. 1. Z funduszu operacyjnego mogą być dokonane wypłaty z tytułu niewprowadzenia do obrotu owoców i warzyw, jeżeli nie została wypłacona rekompensata. 2. Wypłata może być dokonana, jeżeli produkty zostały zagospodarowane w sposób, o którym mowa w art. 16. 3. Na wypłaty z funduszu operacyjnego może być przeznaczona kwota nie wyższa niż 60% wartości funduszu operacyjnego w pierwszym roku, 55% w drugim roku, 50% w trzecim roku, 45% w czwartym roku, 40% w piątym roku i 30%, poczynając od szóstego roku, licząc od dnia zatwierdzenia pierwszego programu.


Art. 22. 1. Grupa, która nie spełnia warunków do wpisania do rejestru grup uznanych, może być wpisana do rejestru grup wstępnie uznanych, jeżeli: 1) spełnia warunki, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 i 3, 2) łączna wartość produktów wytworzonych przez członków grupy i sprzedanych za jej pośrednictwem w okresie roku kalendarzowego, nie jest mniejsza niż równowartość 50 tys. EURO, 3) opracowała plan działania, określający sposób spełnienia warunków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2. 2. Plan działania, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, określa w szczególności: 1) okres jego realizacji, 2) aktualny stan w zakresie produkcji, obrotu i wyposażenia grupy w środki techniczne, 3) harmonogram działań w poszczególnych latach kalendarzowych, 4) przewidywane wielkości niezbędnych środków finansowych do realizacji planu. 3. W sprawach wpisania do rejestru grup wstępnie uznanych stosuje się odpowiednio art. 7 i 8. 4. Wniosek o wpisanie do rejestru grup wstępnie uznanych zawiera dane, o których mowa w art. 6. Do wniosku dołącza się plan działania, o którym mowa w ust. 1 pkt 3. 5. Minister właściwy do spraw rynków rolnych prowadzi krajowy rejestr grup wstępnie uznanych na podstawie informacji przekazanych przez wojewodów.


Art. 23. Grupom wpisanym do rejestru grup wstępnie uznanych przyznaje się pomoc finansową w wysokości i na zasadach określonych w ustawie z dnia 29 grudnia 1993 r. o utworzeniu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz.U. z 1994 r. Nr 1, poz. 2, Nr 80, poz. 369 i Nr 98 poz. 473, z 1997 r. Nr 41, poz. 255, Nr 79, poz. 484, Nr 141, poz. 943 oraz z 1998 r. Nr 106, poz. 668).


Art. 24. 1. Wojewoda jest uprawniony do kontroli działalności grup w zakresie przestrzegania warunków wpisu do rejestru grup wstępnie uznanych i uznanych. 2. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa jest uprawniony do kontroli działalności grup w zakresie: 1) realizacji programu lub planu działania, o którym mowa odpowiednio w art. 10 i art. 22 ust. 1 pkt 3, 2) wykorzystania środków funduszu operacyjnego, 3) sposobu zagospodarowania produktów niewprowadzonych do obrotu. 3. Czynności kontrolne prowadzane są przez pracowników Urzędu Wojewódzkiego lub Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na podstawie upoważnienia wydanego przez wojewodę lub Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. 4. Osoby przeprowadzające kontrolę są uprawnione w szczególności do: 1) wstępu na teren nieruchomości, obiektu, lokalu lub ich części należących do grupy lub jej członków i służących do prowadzenia działalności przez grupę lub jej członków, 2) żądania ustnych lub pisemnych wyjaśnień, okazania dokumentów mających związek z przedmiotem kontroli. 5. Wojewoda oraz Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa opracowują roczne plany przeprowadzania kontroli, uwzględniając w szczególności konieczność skontrolowania co najmniej 10% grup wstępnie uznanych i uznanych, z tym że każda z grup powinna być skontrolowana co najmniej raz na trzy lata. 6. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa przy opracowywaniu planu kontroli, o którym mowa w ust. 5, uwzględnia kontrolę sposobu wykorzystania co najmniej 30% środków finansowych przekazanych grupom przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.


Art. 25. 1. Wojewoda może wydać decyzję administracyjną o skreśleniu z rejestru grup uznanych lub wstępnie uznanych w przypadku stwierdzenia, że nie spełniają one wymogów niezbędnych do uzyskania wpisu do rejestru. 2. Od decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje odwołanie do ministra właściwego do spraw rynków rolnych.


Art. 26. 1. W razie stwierdzenia, że środki finansowe przekazane przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zostały wykorzystane niezgodnie z ich przeznaczeniem, grupa jest obowiązana do wpłacenia na rachunek Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa kwoty stanowiącej równowartość otrzymanych środków wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi od dnia jej otrzymania. 2. Obowiązek wpłacenia kwoty, o której mowa w ust. 1, nakładany jest w drodze decyzji administracyjnej Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. 3. Od decyzji, o której mowa w ust. 2, przysługuje odwołanie do ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. Rozdział 3 Organizacja rynku chmielu


Art. 27. Organizacja rynku chmielu obejmuje: 1) warunki wprowadzania do obrotu chmielu i produktów chmielowych, 2) rejonizację upraw chmielu, 3) ewidencję plantacji chmielu, 4) ewidencję umów kontraktacji, dostawy i sprzedaży chmielu oraz ilości wydanego chmielu.


Art. 28. 1. Do obrotu można wprowadzić: 1) chmiel zebrany w kraju i wytworzone z niego produkty, na które wydano certyfikat, 2) chmiel lub produkty chmielowe pochodzące z importu, na które w kraju pochodzenia wydano świadectwo równoważności, 3) produkty chmielowe wytworzone z chmielu pochodzącego z importu, na które wydano certyfikat, 4) zizomeryzowane produkty chmielowe, 5) chmiel lub produkty chmielowe w małych opakowaniach przeznaczone do sprzedaży osobom fizycznym na ich własny użytek. 2. Przedsiębiorca wprowadzający do obrotu: 1) produkty, o których mowa w ust. 1 pkt 4, zamieszcza na opakowaniu informację o produkcie, jego masie, odmianie chmielu, a w przypadku gdy do wytworzenia produktu użyto więcej niż jednej odmiany chmielu - również o zawartości w procentach (wagowo) każdej z tych odmian w produkcie, 2) chmiel lub produkty chmielowe, o których mowa w ust. 1 pkt 5, zamieszcza na opakowaniu informację o masie i przeznaczeniu towaru. 3. W przypadku gdy chmiel lub produkty chmielowe są obejmowane procedurą dopuszczenia do obrotu, w rozumieniu przepisów Kodeksu celnego, do zgłoszenia celnego dołącza się świadectwo równoważności. 4. Jeżeli do zgłoszenia celnego o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu chmielu lub produktów chmielowych nie zostanie dołączone świadectwo równoważności lub świadectwo to nie jest ważne, organ celny cofa towar za granicę, a jeżeli cofnięcie towaru nie jest możliwe, może nakazać jego zniszczenie lub wystąpić do sądu z wnioskiem o wydanie orzeczenia stwierdzającego przepadek towaru. 5. Koszty cofnięcia towaru lub jego zniszczenia ponoszą solidarnie: osoba, która wprowadziła towar na polski obszar celny, osoba, która przejęła odpowiedzialność za jego przewóz, bądź każda inna osoba, w której posiadaniu towar ten się znajduje.


Art. 29. 1. Certyfikat na chmiel i produkt chmielowy wydaje wojewódzki inspektor skupu i przetwórstwa artykułów rolnych właściwy ze względu na miejsce położenia plantacji chmielu lub siedzibę przedsiębiorcy wytwarzającego produkt chmielowy, zwany dalej "inspektorem". 2. Certyfikat wydaje się : 1) na chmiel, jeżeli : a) został zebrany w określonych rejonach uprawy z plantacji zgłoszonych do ewidencji plantacji chmielu, prowadzonej przez inspektora, b) spełnia minimalne wymagania jakościowe, potwierdzone badaniami laboratoryjnymi, 2) na produkt chmielowy, z wyjątkiem produktu zizomeryzowanego, jeżeli : a) został wytworzony z chmielu lub produktu chmielowego, na który wydano certyfikat lub świadectwo równoważności, b) został wytworzony w procesie obróbki, nadzorowanym przez inspektora, c) zawartość alfa kwasów w produkcie chmielowym jest nie mniejsza niż w składnikach, z których został wytworzony. 3. Plantacje chmielu, o których mowa w ust. 2 pkt 1 lit. a), powinny składać się z kwater jednolitych odmianowo. 4. Przepis ust. 3 nie dotyczy plantacji chmielu prowadzonych przez jednostki badawczo-rozwojowe w celach doświadczalnych. 5. Minister właściwy do spraw rolnictwa, po zasięgnięci opinii Krajowej Rady Izb Rolniczych określi, w drodze rozporządzenia: 1) rejony uprawy chmielu, o których mowa w ust. 2 pkt 1 lit. a) , z uwzględnieniem podziału terytorialnego kraju, biorąc pod uwagę czynniki przyrodnicze, tradycyjnie wyodrębnione rejony uprawy chmielu, a także plantacje chmielu założone przed wejściem w życie ustawy, 2) minimalne wymagania co do jakości chmielu w zakresie wilgotności, zawartości zanieczyszczeń organicznych i zawartości nasion, mając na względzie potrzeby przemysłu przetwórczego, 3) sposób sprawowania nadzoru, o którym mowa w ust. 2 pkt 2 lit. b), mając na względzie zapewnienie odpowiedniej jakości wytwarzanego produktu chmielowego.


Art. 3. Organizacja rynku owoców i warzyw obejmuje: 1) funkcjonowanie grup producentów owoców lub warzyw, zwanych dalej "grupami", 2) udzielanie pomocy finansowej grupom , 3) ustalanie warunków wycofywania z obrotu owoców i warzyw przez grupy.


Art. 30. 1. Zgłoszenia do ewidencji, o której mowa w art. 29 ust. 2 pkt 1 lit. a), producent chmielu dokonuje najpóźniej do dnia 31 maja roku zbioru. 2. Zgłoszenie zawiera: 1) imię i nazwisko oraz adres miejsca zamieszkania lub siedziby producenta chmielu, 2) w odniesieniu do każdej odmiany: a) wielkość powierzchni plantacji chmielu, b) określenie miejsca położenia plantacji, 3) nazwę i adres grupy, jeśli składający wniosek jest członkiem grupy. 3. Za powierzchnię plantacji chmielu uważa się: 1) powierzchnię, na której uprawiane są rośliny chmielu, zajętą przez konstrukcję nośną i ograniczoną linią jej zewnętrznych odciągów kotwicznych, 2) pasy brzeżne o szerokości odpowiadającej średniej szerokości międzyrzędzia wewnątrz plantacji i nie stanowiące części drogi publicznej, które umożliwiają uprawę rzędów roślin chmielu znajdujących się między odciągami kotwicznymi, 3) pasy przeznaczone na uwrocia, znajdujące się na zakończeniach rzędów roślin, pod warunkiem, że szerokość żadnego z nich nie przekracza 8 m i nie stanowią one części drogi publicznej.


Art. 31. 1. Wniosek o wydanie certyfikatu na chmiel zawiera: 1) imię i nazwisko lub nazwę oraz adres miejsca zamieszkania lub siedziby producenta chmielu, 2) rok zbioru, 3) nazwę odmiany lub rodu hodowlanego w przypadku plantacji chmielu prowadzonej przez jednostkę badawczo-rozwojową, 4) informację o rejon uprawy, 5) określenie miejsca położenia plantacji i datę zgłoszenia jej do ewidencji plantacji chmielu, 6) określenie liczby opakowań. 2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, może być złożony po przeprowadzeniu przez inspektora kontroli jednolitości odmianowej plantacji lub kwater chmielu, z zastrzeżeniem ust. 3. 3. Kontroli, o której mowa w ust. 2, nie podlegają plantacje chmielu prowadzone przez jednostkę badawczo-rozwojową w celach doświadczalnych.


Art. 32. 1. Kontrola, o której mowa w art. 31 ust. 2, jest przeprowadzana w okresie 30 dni przed planowanym terminem zbioru, na wniosek producenta chmielu złożony najpóźniej do dnia 15 lipca roku zbioru. 2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien spełniać wymagania, o których mowa w art. 31 ust. 1 pkt 1, 3, 4 i 5. 3. Datę kontroli inspektor ustala z producentem chmielu.


Art. 33. 1. Po otrzymaniu wniosku, o którym mowa w art. 31 ust. 1, inspektor pobiera próbki do badań laboratoryjnych oraz dokonuje zważenia i zabezpieczenia chmielu poprzez: 1) zamknięcie oraz zaplombowanie opakowania w sposób zapewniający, że jego otwarcie nie jest możliwe bez naruszenia plomby, 2) opatrzenie każdego opakowania etykietą zawierającą informacje o : a) rejonie uprawy, b) roku zbioru, c) nazwie odmiany, d) numerze opakowania nadanego przez inspektora, e) oznaczeniu producenta. 2. Datę i miejsce czynności, o których mowa w ust. 1, inspektor ustala z producentem chmielu.


Art. 34. 1. Certyfikaty na chmiel wydaje się do dnia 31 marca roku następującego po roku zbioru. 2. W przypadku wystąpienia poważnych trudności ze zbytem chmielu minister właściwy do spraw rolnictwa na wniosek producenta, może w drodze decyzji administracyjnej przedłużyć termin, o którym mowa w ust. 1, nie dłużej jednak niż do dnia 31 lipca roku następującego po roku zbioru.


Art. 35. 1. Certyfikat na chmiel zawiera: 1) określenie "chmiel certyfikowany zaziarniony" lub "chmiel certyfikowany niezaziarniony", 2) nazwę odmiany, 3) określenie ilości i numerów opakowań z podaniem masy netto, 4) informację o kraju i rejonie uprawy, 5) rok zbioru, 6) numer certyfikatu i datę jego wydania. 2. Certyfikat na produkt chmielowy zawiera: 1) określenie "produkt chmielowy certyfikowany", 2) nazwę odmiany lub odmian i procentowy (wagowy udział) każdej z odmian, jeśli do wytworzenia produktu chmielowego użyto więcej niż jednej odmiany, 3) numery certyfikatów lub świadectw równoważności wydanych na chmiel lub produkty chmielowe użyte do wytworzenia końcowego produktu chmielowego, 4) informacje, o których mowa w ust. 1 pkt 3, 4, 5 i 6, 5) oznaczenie miejsca i datę wytworzenia.


Art. 36. 1. Opakowanie chmielu lub produktu chmielowego, na który wydaje się certyfikat, powinno być zamknięte i opieczętowane przez inspektora w sposób zapewniający, że jego otwarcie nie jest możliwe bez naruszenia pieczęci oraz oznakowane w formie nadruku lub wytłoczenia na opakowaniu. 2. Oznakowanie, o którym mowa w ust. 1, zawiera co najmniej : 1) określenie towaru zgodne z certyfikatem, a dla chmielu także określenie "chmiel przygotowany" lub "chmiel nieprzygotowany", 2) nazwę odmiany lub odmian, 3) numer certyfikatu. 3. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do oznakowania chmielu lub produktów chmielowych pochodzących z importu.


Art. 37. 1. Mieszanie chmielu albo produktów chmielowych odbywa się wyłącznie pod nadzorem inspektora. 2. Chmiel przeznaczony do mieszania powinien posiadać certyfikat, pochodzić z tego samego roku zbioru, tego samego rejonu uprawy oraz być tej samej odmiany. 3. Dopuszcza się mieszanie certyfikowanego chmielu pochodzącego z tego samego roku zbioru, ale różnych rejonów uprawy i różnych odmian albo wytworzonych z niego certyfikowanych produktów chmielowych pod warunkiem, że mieszanie odbywa się w zakładzie przetwórczym w celu wytworzenia produktu chmielowego.


Art. 38. 1. Przepakowywanie chmielu albo produktów chmielowych, na które został wydany certyfikat albo świadectwo równoważności może odbywać się wyłącznie pod nadzorem inspektora. 2. Po przepakowaniu w certyfikacie albo świadectwie równoważności wpisuje się informację o zmianie opakowania. 3. W przypadku przepakowywania, o którym mowa w ust. 1, z jednoczesnym podziałem na mniejsze partie do każdej z nich dołącza się kopię certyfikatu albo świadectwa równoważności, w której zostały uaktualnione informacje o masie netto oraz numerze opakowania.


Art. 39. 1. Inspektor prowadzi ewidencje umów kontraktacji, dostawy i sprzedaży zawartych pomiędzy producentem chmielu lub grupą producentów chmielu, utworzoną na podstawie przepisów o grupach producentów rolnych i ich związkach a nabywcą chmielu. 2. Ewidencja jest prowadzona odrębnie dla : 1) wieloletnich umów kontraktacji, 2) pozostałych umów, 3) umów zawartych przez producentów chmielu, 4) umów zawartych przez grupę producentów chmielu, 5) poszczególnych odmian chmielu. 3. Do ewidencji wpisuje się: 1) oznaczenie stron umowy i datę jej zawarcia, 2) odmianę i rejon uprawy chmielu, 3) rok zbioru chmielu, 4) masę chmielu, 5) cenę 1 kg chmielu, 6) datę wydania chmielu.


Art. 4. Pomoc finansowa państwa przewidziana w niniejszej ustawie przysługuje grupom, które: 1) zostały utworzone na podstawie przepisów o grupach producentów rolnych i ich związkach, 2) zostały wpisane do rejestru grup producentów owoców i warzyw objętych pomocą finansową zwanego dalej "rejestrem grup uznanych", prowadzonego przez wojewodę właściwego ze względu na miejsce siedziby grupy, 3) utworzą fundusz operacyjny oraz spełnią wymagania określone w art. 9 - 11.


Art. 40. 1. Kopie wieloletnich umów kontraktacji producent chmielu lub grupa producentów chmielu przekazuje inspektorowi w terminie miesiąca od dnia zawarcia umowy. 2. Kopie pozostałych umów lub innych dokumentów, potwierdzających przeniesienie własności oraz wydanie chmielu, producent chmielu lub grupa producentów chmielu przekazuje inspektorowi po wydaniu chmielu nabywcy, nie później jednak niż do dnia 31 stycznia każdego roku.


Art. 41. Inspektor, w terminie do dnia 1 marca każdego roku, przekazuje Głównemu Inspektorowi Skupu i Przetwórstwa Artykułów Rolnych, zwanemu dalej "Głównym Inspektorem" informacje o ilości chmielu wprowadzonego do obrotu każdego roku oraz o średnich cenach poszczególnych odmian chmielu za 1 kg.


Art. 42. 1. Przedsiębiorca wytwarzający zizomeryzowane produkty chmielowe jest obowiązany przekazywać Głównemu Inspektorowi, do dnia 31 grudnia każdego roku, informacje o ilości wyprodukowanych i sprzedanych zizomeryzowanych produktów chmielowych. 2. Przedsiębiorca prowadzący browar jest obowiązany przekazać Głównemu Inspektorowi, do dnia 1 listopada każdego roku, informacje o ilości i odmianach chmielu zebranego z należących do tego przedsiębiorcy plantacji oraz o miejscu położenia i wielkości powierzchni tych plantacji. Rozdział 4 Organizacja rynku tytoniu


Art. 43. Organizacja rynku tytoniu obejmuje: 1) warunki prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie wstępnego przetwarzania surowca tytoniowego, 2) limitowanie produkcji surowca tytoniowego, 3) rejonizację upraw tytoniu.


Art. 44. 1. Podjęcie działalności gospodarczej w zakresie wstępnego przetwarzania surowca tytoniowego wymaga zezwolenia wydanego w drodze decyzji administracyjnej przez Głównego Inspektora. 2. Zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, nie udziela się grupom producentów tytoniu i ich związkom utworzonym na podstawie przepisów o grupach producentów rolnych i ich związkach. 3. Wniosek o wydanie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, poza informacjami określonymi w przepisach o działalności gospodarczej, zawiera informację o zdolnościach produkcyjnych w zakresie wstępnego przetwarzania surowca tytoniowego. 4. Do wniosku, o którym mowa w ust. 3, dołącza się: 1) dokument stwierdzający tytuł prawny wnioskodawcy do nieruchomości, w których ma być prowadzona zamierzona działalność, 2) zaświadczenie właściwego urzędu skarbowego stwierdzające, że wnioskodawca nie zalega z wpłatami danin publicznych, 3) zaświadczenie o niekaralności przedsiębiorcy lub członków zarządu osoby prawnej za przestępstwa przeciwko mieniu i przeciwko wiarygodności dokumentów, 4) zaświadczenia powiatowej komendy straży pożarnej, stacji sanitarno-epidemiologicznej i wojewódzkiego inspektoratu ochrony środowiska stwierdzające, że obiekty przeznaczone do prowadzenia zamierzonej działalności gospodarczej spełniają wymagania określone w przepisach przeciwpożarowych, sanitarnych i ochrony środowiska.


Art. 45. 1. Główny Inspektor odmawia wydania zezwolenia, w drodze decyzji administracyjnej, jeżeli wniosek nie odpowiada wymaganiom określonym w art. 44 ust. 3 lub nie dołączono do niego dokumentów, o których mowa w art. 44 ust. 4. 2. Przedsiębiorca prowadzący działalność, o której mowa w art. 44 ust. 1, zwany dalej "przetwórcą", jest obowiązany składać sprawozdanie Głównemu Inspektorowi o wielkości skupionego i przetworzonego surowca tytoniowego za okres od dnia 1 stycznia do dnia 30 czerwca w terminie do dnia 31 lipca oraz za okres od dnia 1 lipca do dnia 31 grudnia w terminie do dnia 31 stycznia. 3. Główny Inspektor może cofnąć, w drodze decyzji administracyjnej, wydane zezwolenie w przypadku gdy przetwórca: 1) nie złożył sprawozdania w terminie, o którym mowa w ust. 2, 2) nie dokonał płatności w terminie, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 6. 4. Po cofnięciu zezwolenia z powodu przekroczenia terminu płatności za dostarczony surowiec tytoniowy zezwolenie w takim samym zakresie może być wydane nie wcześniej niż po upływie : 1) roku - w przypadku gdy termin płatności został przekroczony o 30 dni, ale nie więcej niż do 60 dni, 2) 2 lat - w przypadku gdy termin płatności został przekroczony o 60 dni, ale nie więcej niż do 90 dni, 3) 3 lat - w przypadku gdy termin płatności został przekroczony o 90 dni i więcej dni.


Art. 46. 1. Wprowadza się limitowanie produkcji surowca tytoniowego. 2. Limitowanie, o którym mowa w ust. 1, polega na ustalaniu na okres 3 lat z podziałem na poszczególne lata, kolejno po sobie następujące, przez ministra właściwego do spraw rolnictwa, w drodze rozporządzenia, wyrażonej wagowo wielkości produkcji surowca tytoniowego z podziałem na poszczególne lata i grupy użytkowe tytoniu, z uwzględnieniem potrzeb przemysłu tytoniowego oraz wykorzystania surowca tytoniowego przez przetwórców w latach poprzednich. 3. Ustalanie limitu krajowego produkcji surowca tytoniowego następuje do dnia 31 maja roku poprzedzającego rok, od którego będzie obowiązywać limit, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Izb Rolniczych, związków rolniczych, zrzeszeń branżowych producentów surowca tytoniowego o zasięgu krajowym oraz Krajowego Stowarzyszenia Przemysłu Tytoniowego. 4. W ramach ustalonego limitu krajowego produkcji surowca tytoniowego minister właściwy do spraw rolnictwa określa rezerwę w wysokości 2% tego limitu.


Art. 47. 1. Prezes Agencji Rynku Rolnego w ramach limitu, o którym mowa w art. 46, przyznaje, w drodze decyzji administracyjnej, producentom surowca tytoniowego posiadającym gospodarstwo rolne, zwanych dalej "producentami", na ich wniosek, limit produkcji surowca tytoniowego z podziałem na grupy użytkowe tytoniu, z zastrzeżeniem art. 48. 2. Ustalenie wielkości limitu produkcji surowca tytoniowego dla poszczególnych producentów następuje przez podział limitu, o którym mowa w art. 46 ust. 2, po odliczeniu rezerwy, o której mowa w art. 46 ust. 4, proporcjonalnie do ilości surowca tytoniowego dostarczonego przetwórcom przez każdego producenta w okresie 3 poprzednich lat. 3. Wniosek o wydanie decyzji o przyznaniu limitu składa się w terminie do dnia 30 czerwca roku, w którym określono limit, o którym mowa w art. 46 ust. 2; wniosek zawiera : 1) imię i nazwisko lub nazwę oraz adres miejsca zamieszkania lub siedziby wnioskodawcy, 2) numer identyfikacji podatkowej i rachunku bankowego wnioskodawcy, 3) ilość surowca tytoniowego, grupę użytkową i odmianę tytoniu, której dotyczy wniosek, 4) informację o ilości surowca tytoniowego dostarczonego przetwórcom w okresie 3 poprzednich lat, 5) informację o rejonie i wielkości powierzchni uprawy oraz określenie miejsca położenia plantacji, na której uprawiany jest tytoń. 4. Do wniosku dołącza się dokumenty potwierdzające informację, o której mowa w ust. 3 pkt 4. 5. Decyzję w sprawie przyznania limitu produkcji surowca tytoniowego producentowi surowca tytoniowego wydaje się do dnia 30 listopada roku poprzedzającego obowiązywanie limitu.


Art. 48. 1. Rezerwę limitu produkcji surowca tytoniowego, o której mowa w art. 46 ust. 4, Prezes Agencji Rynku Rolnego przydziela dotychczasowym producentom, w celu powiększenia posiadanych plantacji tytoniu oraz producentom rolnym zamierzającym podjąć produkcję surowca tytoniowego. 2. Rezerwa limitu produkcji surowca tytoniowego może być przyznana producentom na ich wniosek, jeżeli uprawiają tytoń na powierzchni większej niż średnia wielkość plantacji w danym rejonie uprawy i produkują surowiec tytoniowy o jakości wymaganej i potwierdzonej przez przetwórcę. 3. Producentom rolnym, którzy zamierzają podjąć produkcję surowca tytoniowego, rezerwa limitu produkcji surowca tytoniowego może być przyznana na ich wniosek, jeżeli posiadają niezbędne wyposażenie techniczne do uprawy, suszenia i magazynowania surowca tytoniowego. 4. Rezerwa limitu produkcji surowca tytoniowego jest przyznana proporcjonalnie do wielkości zgłoszonych we wnioskach. 5. Do wniosku producenta dołącza się zaświadczenie przetwórcy o jakości dostarczonego surowca tytoniowego, a do wniosku producenta rolnego zamierzającego podjąć produkcję surowca tytoniowego, oświadczenie o posiadaniu niezbędnego wyposażenia do produkcji surowca tytoniowego; przepisy art. 47 ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio.


Art. 49. 1. Producenci w okresie 30 dni od dnia wydania decyzji, o której mowa w art. 47 ust. 5, nie później jednak niż do dnia 1 stycznia roku, w którym obowiązuje limit, mogą między sobą zbywać prawa do przyznanych limitów produkcji surowca tytoniowego lub ich części, jeżeli : 1) na uprawę tytoniu objętego limitem nie została zawarta umowa kontraktacji, 2) nabywca prawa do limitu posiada już limit na daną grupę użytkową tytoniu, 3) zbywana część limitu jest nie mniejsza niż 100 kg, 4) grupa wyraziła zgodę na zbycie limitu lub jego części przez członka grupy nabywcy niebędącemu członkiem tej grupy. 2. O zbyciu limitu lub jego części zbywający zawiadamia niezwłocznie na piśmie Prezesa Agencji Rynku Rolnego, nie później jednak niż do dnia 7stycznia roku, w którym dokonano zbycia limitu, dołączając oryginały decyzji, o których mowa w art. 47 ust. 5, wydanych producentowi i nabywcy. 3. Prezes Agencji Rynku Rolnego, w drodze decyzji administracyjnej, przyznaje zbywającemu i nabywcy nowe limity produkcji surowca tytoniowego do dnia 21 stycznia roku, w którym obowiązuje limit.


Art. 5. 1. Grupę wpisuje się do rejestru grup uznanych, jeżeli: 1) została utworzona przez co najmniej 5 producentów, dla jednej z następujących grup produktów: a) owoce i warzywa, b) owoce, c) warzywa, d) owoce i warzywa przeznaczone dla przetwórstwa, e) owoce przeznaczone dla przetwórstwa, f) warzywa przeznaczone dla przetwórstwa, g) orzechy, h) grzyby, 2) łączna wartość produktów wytworzonych przez członków grupy i sprzedanych za jej pośrednictwem w okresie roku, wynosi co najmniej równowartość 100 tys. EURO, 3) działa na podstawie statutu albo umowy, które oprócz wymagań określonych odrębnymi przepisami, ustalają w szczególności: a) wysokość składek wpłacanych na fundusz operacyjny, o którym mowa w art. 4 pkt 3, ustalonych w procentach od wartości sprzedanych produktów, b) warunki dostarczania przez członków grupy informacji dotyczących powierzchni uprawy, wysokości zbiorów, wielkości sprzedaży, cen uzyskiwanych za sprzedawane produkty oraz działań podejmowanych na rzecz ochrony środowiska, c) wymóg przynależności tylko do jednej z grup, d) zasady i tryb na jakich grupa sprzedaje produkty swoich członków. 2. Jeżeli statut albo umowa przewidują odstępstwa od zasady sprzedaży całości produktów za pośrednictwem grupy, odstępstwa dotyczą możliwości sprzedaży przez członka grupy wytworzonych przez niego produktów : 1) bezpośrednio konsumentom w ilości nie większej niż 25% całości produktów, jeżeli jest członkiem grupy utworzonej dla grupy produktów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a), 2) bezpośrednio konsumentom w ilości 20% całości produktów, jeżeli jest członkiem jednej z pozostałych grup utworzonych dla grup produktów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b)-h), 3) za pośrednictwem innej grupy, jeżeli produkty te nie są przedmiotem obrotu grupy, której jest członkiem.


Art. 50. 1. Uprawa tytoniu jest prowadzona wyłącznie w rejonach uprawy, na podstawie umowy kontraktacji zawartej po wydaniu decyzji, o której mowa w art. 47 ust. 5, między producentem lub grupą producentów tytoniu a przetwórcą. 2. Umowa kontraktacji jest zawierana oddzielnie dla każdej z grup użytkowych tytoniu, na okres nie dłuższy niż jeden cykl produkcyjny. 3. Minister właściwy do spraw rolnictwa po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Izb Rolniczych, związków rolniczych, zrzeszeń branżowych producentów surowca tytoniowego o zasięgu krajowym oraz Krajowego Stowarzyszenia Przemysłu Tytoniowego określi, w drodze rozporządzenia, rejony uprawy tytoniu. Rozporządzenie uwzględni w szczególności podział terytorialny kraju, tradycyjnie wyodrębnione rejony uprawy tytoniu, a także grupy użytkowe tytoniu przeznaczone do uprawy w poszczególnych rejonach.


Art. 51. 1. Umowa kontraktacji określa w szczególności : 1) grupę użytkową tytoniu, 2) cenę i ilość surowca tytoniowego przewidzianą do dostarczenia, 3) wielkość limitu produkcji surowca tytoniowego ustaloną w decyzji, o której mowa w art. 47 ust. 5, 4) rejon i wielkość powierzchni uprawy tytoniu oraz miejsce położenia plantacji, na której uprawia się tytoń, 5) minimalne wymagania co do jakości surowca tytoniowego, uzgodnione między stronami umowy , 6) termin płatności za dostarczony surowiec tytoniowy, nie dłuższy jednak niż 1 miesiąc od dnia dostarczenia, 7) listę producentów wraz z informacjami, o których mowa w pkt 1 i 4, jeżeli umowa została zawarta z grupą producentów tytoniu. 2. Umowę kontraktacji zawiera się w terminie do dnia 31 stycznia w roku zbioru. Kopię umowy przekazuje producent lub grupa producentów tytoniu Prezesowi Agencji Rynku Rolnego w terminie do 10 dni od dnia jej zawarcia.


Art. 52. 1. W razie niezawarcia umowy kontraktacji lub jeżeli po jej zawarciu okaże się, że producent nie wykorzystał ustalonego limitu produkcji surowca tytoniowego, o którym mowa w art. 47 ust. 2, niezwłocznie zawiadamia o tym na piśmie Prezesa Agencji Rynku Rolnego. 2. W przypadku nieprzekazania kopii umowy lub niezawiadomienia Prezesa Agencji Rynku Rolnego o niewykorzystaniu limitu produkcji surowca tytoniowego limit produkcji surowca tytoniowego przydzielony producentowi w następnym roku ulega zmniejszeniu o 0,5% za każdy dzień zwłoki liczony po upływie 10 dni od dnia zawarcia umowy, nie więcej jednak niż o 15%. 3. Po otrzymaniu zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, Prezes Agencji Rynku Rolnego ogłasza, najpóźniej do dnia 15 lutego roku, w którym obowiązuje limit, w sposób zwyczajowo przyjęty w gminach położonych w rejonach uprawy tytoniu, informację o możliwościach uzyskania dodatkowych limitów produkcji surowca tytoniowego na dany rok. 4. Dodatkowy limit produkcji surowca tytoniowego mogą otrzymać tylko dotychczasowi producenci. 5. Wniosek o wydanie decyzji o przyznaniu dodatkowego limitu produkcji surowca tytoniowego można składać w terminie do dnia 28 lutego roku, w którym obowiązuje limit. Przepis art. 47 ust. 3 stosuje się odpowiednio. 6. Decyzję, o której mowa w ust. 5, wydaje się w terminie do dnia 15 marca roku, w którym obowiązuje limit. 7. Producent, który otrzymał decyzję o dodatkowym limicie produkcji surowca tytoniowego, zawiera umowę w terminie do dnia 31 marca roku, w którym obowiązuje limit, i w terminie 10 dni od dnia jej zawarcia przekazuje kopię tej umowy Prezesowi Agencji Rynku Rolnego. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio. Rozdział 5 Organizacja rynku suszu paszowego


Art. 53. Organizacja rynku suszu paszowego, zwanego dalej "suszem" obejmuje: 1) zasady udzielania pomocy finansowej producentom suszu, 2) limitowanie produkcji suszu producentom, o których mowa w pkt 1, 3) warunki wprowadzania suszu do obrotu.


Art. 54. Pomoc finansowa państwa jest udzielana producentom suszu, którzy zostali wpisani do rejestru producentów suszu, zwanego dalej "rejestrem", prowadzonego przez Prezesa Agencji Rynku Rolnego oraz spełniają wymagania określone w art. 61 - 66.


Art. 55. Producent suszu może być wpisany do rejestru, jeżeli posiada urządzenia techniczne: 1) umożliwiające produkcję suszu o wymaganiach jakościowych określonych w art. 62, 2) zapewniające, że temperatura gorącego powietrza lub gazów spalinowych zmieszanych z powietrzem na wlocie do komory suszenia wynosi nie mniej niż +93°C.


Art. 56. 1. Wniosek o wpisanie do rejestru zawiera: 1) imię i nazwisko, adres miejsca zamieszkania lub siedziby wnioskodawcy, 2) informację o posiadanych urządzeniach technicznych, o których mowa w art. 55. 2. Do wniosku dołącza się dokumenty, o których mowa w art. 44 ust. 4.


Art. 57. 1. Decyzję administracyjną w sprawie wpisu do rejestru wydaje Prezes Agencji Rynku Rolnego. 2. Prezes Agencji Rynku Rolnego wydaje decyzję o skreśleniu z rejestru, jeżeli producent suszu przestał spełniać warunki niezbędne do wpisu do rejestru lub produkowany susz nie spełnia wymogów jakościowych. 3. Rejestr jest jawny i zawiera imię i nazwisko, adres producenta albo nazwę, adres osoby prawnej oraz imię i nazwisko osób uprawnionych do jej reprezentowania.


Art. 58. 1. Wprowadza się krajowy limit produkcji suszu obowiązujący producentów objętych finansową pomocą państwa. 2. Limit krajowy produkcji suszu z podziałem na województwa ustala corocznie, w drodze rozporządzenia, minister właściwy do spraw rynków rolnych, biorąc pod uwagę potrzeby kraju w zakresie produkcji pasz. 3. Limit krajowy produkcji suszu ustala się na okres jednego roku obrotowego trwającego od dnia 1 kwietnia do dnia 31 marca roku następnego.


Art. 59. 1. Limit produkcji suszu przyznaje producentowi, w drodze decyzji administracyjnej, Prezes Agencji Rynku Rolnego w ramach krajowego limitu, na jego wniosek. 2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, składa się najpóźniej do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rok, na który ma być przyznany limit. 3. Wniosek zawiera informacje o : 1) rocznej wielkości produkcji suszu w poprzednim roku, 2) wydajności suszarni i urządzeń przetwarzających susz, 3) wielkości zaplecza surowcowego, 4) rodzaju zielonki, z której produkuje się susz, 5) rodzaju produkowanego suszu, 6) wpisie do rejestru. 4. Obowiązek, o którym mowa w ust. 3 pkt 1, nie dotyczy producentów suszu rozpoczynających produkcję tego suszu.


Art. 6. 1. Wniosek o wpisanie do rejestru grup uznanych zawiera: 1) nazwę i siedzibę grupy, 2) rodzaj grupy produktów, o których mowa w art. 5 ust. 1, 3) informację o wartości produktów wytworzonych przez członków grupy i sprzedanych za jej pośrednictwem w poprzednim roku. 2. Do wniosku dołącza się: 1) wypis z Krajowego Rejestru Sądowego, 2) statut albo umowę grupy, 3) dokumenty potwierdzające informację, o której mowa w ust. 1 pkt 3.


Art. 60. 1. Wielkość limitu przyznanego producentowi suszu jest proporcjonalna do wielkości produkowanego suszu w poprzednim roku, jeżeli wielkość limitu krajowego określonego przez ministra właściwego do spraw rynków rolnych nie przekracza limitu ustalonego w poprzednim roku. 2. Jeżeli limit krajowy jest wyższy od limitu roku poprzedniego, nadwyżkę dzieli się między producentów. 3. Producent suszu rozpoczynający produkcję może ubiegać się o przyznanie limitu wyłącznie w ramach podziału nadwyżki limitu, o którym mowa w ust. 2.


Art. 61. Produkowany susz powinien spełniać następujące wymagania jakościowe: 1) mieć zabarwienie zielone, zapach charakterystyczny dla suszu z zielonek i nie zawierać oznak pleśni, 2) wilgotność suszu w postaci mączki nie może przekraczać 12% a w postaci brykietów, granul, balotów i sieczki " 14%, 3) zawartość białka ogólnego w suszu nie może być niższa niż 15%, 4) zawartość włókna surowego w suchej masie suszu nie może być wyższa niż 26%, 5) po spaleniu suszu zawartość popiołu nierozpuszczalnego w kwasie solnym nie może być wyższa niż 3,5%.


Art. 62. 1. Do produkcji suszu nie może być wykorzystywana: 1) zielonka podsuszona o wilgotności niższej niż 30%, 2) zielonka z roślin, z których zostały zebrane nasiona. 2. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe wymagania co do jakości zielonki przeznaczonej do produkcji suszu oraz metody badań stosowanych w ocenie wymagań jakościowych, biorąc pod uwagę wyprodukowanie suszu spełniającego odpowiednie wymagania jakościowe.


Art. 63. 1. Producent suszu produkujący susz w ramach limitu, o którym mowa w art. 60 ust. 1, jest obowiązany do prowadzenia dokumentacji dotyczącej: 1) ilości wyprodukowanej lub zakupionej zielonki, 2) ilości wyprodukowanego suszu, 3) ilości sprzedanego suszu z podziałem na jego rodzaje, 4) oceny jakościowej zielonki, 5) parametrów jakościowych suszu, 6) zużycia paliwa i energii elektrycznej przy produkcji suszu. 2. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób prowadzenia dokumentacji, mając na względzie zapewnienie kontroli produkcji i jakości suszu.


Art. 64. 1. Do obrotu wprowadza się wyłącznie susz: 1) odpowiadający wymaganiom jakościowym określonym w art. 61, 2) w workach papierowych o pojemności do 25 kg, jeżeli jest wyprodukowany w postaci mączki, 3) luzem, jeżeli jest granulowany lub brykietowany, 4) w opakowaniach foliowych, jeżeli jest prasowany w bele. 2. Pomieszczenia składowania suszu powinny być suche, zaciemnione i chłodne. 3. Partię suszu z dobowej produkcji przechowuje się w wydzielonym magazynie kwarantanny przez okres co najmniej jednej doby.


Art. 65. Każda partia wytworzonego i wprowadzonego do obrotu suszu jest opatrzona kartą informacyjną, zawierającą w sposób widoczny, czytelny i nieusuwalny następujące dane w języku polskim: 1) numer partii, datę produkcji, rodzaj suszu, ewentualnie nazwę handlową, 2) producenta, 3) liczbę i numery worków lub bel, masę jednostkową worka lub beli, masę netto partii, 4) okres przydatności, 5) przeznaczenie, w tym gatunek i wiek zwierząt, jeżeli susz jest przeznaczony do bezpośredniego skarmiania, 6) wilgotność i zawartość białka ogółem, 7) sposób stosowania.


Art. 66. W ramach pomocy finansowej, o której mowa w art. 54, wypłaca się producentowi suszu kwotę stanowiącą równowartość 30 EURO, obliczoną według kursu Narodowego Banku Polskiego obowiązującego w dniu wypłaty, za każdą tonę suszu sprzedanego w ramach limitu, o którym mowa w art. 59.


Art. 67. 1. Producent suszu składa wniosek o przyznanie pomocy finansowej w terminie do 45 dni po zakończeniu I, II i III kwartału roku obrotowego, na który został określony limit. 2. Końcowe rozliczenie pomocy finansowej następuje po zakończeniu roku obrotowego, na który został określony limit, na wniosek złożony przez producenta najpóźniej do dnia 15 kwietnia roku po zakończeniu roku obrotowego, za który ma być dokonane rozliczenie pomocy finansowej.


Art. 68. 1. Wniosek o przyznanie pomocy finansowej zawiera: 1) imię i nazwisko lub nazwę producenta suszu oraz jego adres, 2) okres, za który przysługuje pomoc finansowa, 3) ilość sprzedanego suszu w okresie, o którym mowa w pkt 2, 4) określenie wysokości kwoty pomocy finansowej. 2. Do wniosku dołącza się dowody potwierdzające: 1) ilość sprzedanego suszu w okresie, którego dotyczy wniosek, 2) spełnienie wymagań co do jakości suszu.


Art. 69. 1. Decyzję administracyjną w sprawie przyznania pomocy finansowej wydaje Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w terminie 15 dni od dnia otrzymania wniosku. 2. Od decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje odwołanie do ministra właściwego do spraw rozwoju wsi.


Art. 7. 1. Decyzję administracyjną w sprawie wpisania grupy do rejestru grup uznanych wydaje wojewoda właściwy ze względu na siedzibę grupy w terminie trzech miesięcy od dnia złożenia wniosku, o którym mowa w art. 6. 2. Od decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje odwołanie do ministra właściwego do spraw rynków rolnych. 3. Minister właściwy do spraw rynków rolnych prowadzi krajowy rejestr grup uznanych na podstawie informacji przekazanych przez wojewodów.


Art. 70. Kwota przyznawana w ramach pomocy finansowej jest wypłacana przez Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w terminie do miesiąca od dnia wydania decyzji o jej przyznaniu. Rozdział 6 Przepisy karne


Art. 71. 1. Kto: 1) wprowadza do obrotu chmiel lub produkty chmielowe bez certyfikatu albo świadectwa równoważności, przepakowuje chmiel lub produkty chmielowe bez nadzoru inspektora, 2) znakuje opakowania chmielu lub produktów chmielowych niezgodnie z przepisami art. 36, 3) nie przekazuje inspektorowi kopii umów lub innych dokumentów, potwierdzających przeniesienie własności oraz wydanie chmielu, 4) nie przekazuje Głównemu Inspektorowi informacji o ilości i odmianach zebranego chmielu oraz miejscach położenia i wielkości powierzchni plantacji chmielu, 5) uprawia tytoń poza rejonami uprawy i bez zawartej umowy kontraktacji, 6) wprowadza do obrotu surowiec tytoniowy w ilości większej niż określona w przyznanym limicie, 7) wprowadza do obrotu susz paszowy nie spełniający wymagań jakościowych podlega karze grzywny. 2. Orzekanie w sprawach o czyny określone w ust. 1 następuje w trybie przepisów o postępowaniu w sprawach o wykroczenia. Rozdział 7 Zmiany w przepisach obowiązujących i przepisy końcowe


Art. 72. W ustawie z dnia 30 czerwca 1970 r. o Inspekcji Skupu i Przetwórstwa Artykułów Rolnych (Dz.U. z 2000 r. Nr 23, poz. 293) w art. 3 w ust. 1: 1) w pkt 1 w lit. a) po wyrazie "oleistych," dodaje się wyrazy "suszem paszowym, zielonką"; 2) po pkt 3 dodaje się pkt 4 w brzmieniu: "4) realizacji zadań wynikających z odrębnych przepisów, w szczególności przepisów o organizacji niektórych rynków rolnych.".


Art. 73. W ustawie z dnia 29 grudnia 1993 r. o utworzeniu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz.U. z 1994 r. Nr 1, poz. 2, Nr 80, poz. 369, Nr 98 poz. 473, z 1997 r. Nr 41 poz. 255, Nr 79, poz. 484, z 1997 r. Nr 141, poz. 943 oraz z 1998 r. Nr 106, poz. 668) w art. 3 wprowadza się następujące zmiany: 1) w ust. 2 po pkt 4 dodaje się pkt 5"7 w brzmieniu: "5) finansowanie wydatków związanych z rejestracją i wyposażeniem w środki techniczne grup producentów owoców i warzyw, 6) udzielanie pomocy na tworzenie funduszu operacyjnego dla wpisanych do rejestru uznanych grup producentów owoców i warzyw, 7) wypłacanie rekompensat finansowych z tytułu nie wprowadzania do obrotu owoców i warzyw,"; 2) po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu: "3a. Wysokość środków przeznaczonych na cele, o których mowa w ust. 2 pkt 5, dla grup producentów owoców i warzyw wpisanych do rejestru grup wstępnie uznanych ustala się w wysokości faktycznie poniesionych kosztów na te cele, z tym że nie mogą one przekraczać: 1) 5% - w pierwszym roku, 2) 5% - w drugim roku , 3) 4% - w trzecim roku, 4) 3% - w czwartym roku, 5) 2% - w piątym roku, udokumentowanych przychodów ze sprzedaży produktów członków grupy.".


Art. 74. Traci moc dekret z dnia 24 czerwca 1953 r. o uprawie tytoniu i wytwarzaniu wyrobów tytoniowych (Dz.U. Nr 34, poz. 144, z 1988 r. Nr 41, poz. 324, z 1989 r. Nr 35, poz. 192, z 1993 r. Nr 47, poz. 211, z 1996 r. Nr 10, poz. 55 i z 1997 r. Nr 88, poz. 554).


Art. 75. Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem: 1) art. 4 i art. 9 ust. 1 w zakresie dotyczącym udzielania pomocy finansowej oraz art. 12-14, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2002 r., 2) art. 9 ust. 3 pkt 2, art. 15-21, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2003 r. Załącznik nr 1 do ustawy z dnia 29 listopada 2000 r. (Nr ...., poz. ....) Wykaz produktów objętych organizacją rynku owoców i warzyw: Kod PCN Wyszczególnienie 0702 00 Pomidory, świeże lub chłodzone 0703 Cebula, szalotka, czosnek, pory oraz inne warzywa cebulowe świeże lub chłodzone 0704 Kapusta, kalafiory, kalarepa, kapusta włoska i podobne jadalne warzywa kapustne, świeże lub chłodzone 0705 Sałata (Lactuca sativa) i cykoria (Cichorium spp.), świeże lub chłodzone 0706 Marchew, rzepa, buraki sałatkowe, salsefia, selery, rzodkiewki i podobne korzenie jadalne, świeże lub chłodzone 0707 00 Ogórki i korniszony, świeże lub chłodzone 0708 Warzywa strączkowe, nawet łuskane, świeże lub chłodzone ex 0709 Inne warzywa, świeże lub chłodzone z wyjątkiem kodów : 0709 60 91, 0709 60 95, 0709 90 31, 0709 90 39, 0709 90 60 ex 0802 Pozostałe orzechy, świeże lub suszone, nawet łuskane lub obrane, z wyjątkiem areca (lub betel) i cola - kod 0802 90 30 0 0803 00 11 0 Plantany świeże ex 0803 00 90 Plantany suszone 0804 20 10 Figi świeże 0804 30 00 Ananasy 0804 40 00 0 Awokado 0804 50 00 Guawa, mango, smaczelina 0805 Owoce cytrusowe, świeże lub suszone 0806 10 10 1 Winogrona świeże 0806 10 10 3 0806 10 10 5 0806 10 10 7 0806 10 10 9 0807 Melony (łącznie z arbuzami) i papaje świeże 0808 Jabłka, gruszki i pigwy, świeże 0809 Morele, wiśnie, brzoskwinie (łącznie z nektarynami), śliwki i owoce tarniny, świeże 0810 Pozostałe owoce, świeże 0813 50 31 0 Mieszanki wyłącznie z suszonych orzechów z pozycji 0801 i 0813 50 39 0 0802 1212 10 10 Chleb świętojański strąkowy - szarańczyn (Ceratonia siliqua) Załącznik nr 2 do ustawy z dnia 29 listopada 2000 r. (Nr ......, poz. .......) Wysokość rekompensat za wycofanie produktów z rynku w EURO za 100 kg Lata handlowe 20012002 od 2002 Kalafiory 7,48 7,01 Pomidory 5,15 4,83 Jabłka 9,18 8,81 Winogrona 8,55 8,02 Morele 15,12 14,17 Brzoskwinie 11,72 10,99 Gruszki 8,75 8,39 Bakłażany 4,23 3,97


Art. 8. 1. Rejestr grup uznanych jest jawny i zawiera: 1) nazwę i adres grupy, 2) datę i numer wydania decyzji o wpisie grupy do rejestru, 3) grupę produktów objętych decyzją, 4) informacje o osobach upoważnionych do reprezentowania grupy. 2. Grupa jest obowiązana informować właściwego wojewodę o każdej zmianie danych, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 4.


Art. 9. 1. Fundusz operacyjny jest tworzony ze składek członków grupy oraz kwot przyznanych w ramach pomocy finansowej udzielanej przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. 2. Wysokość składki wpłacanej przez członka grupy nie może być niższa niż 1% wartości wytworzonych przez niego produktów, uzyskanej ze sprzedaży za pośrednictwem grupy. 3. Środki finansowe funduszu operacyjnego gromadzone są na wyodrębnionym rachunku bankowym grupy i wykorzystywane są na: 1) finansowanie programu działania opracowanego przez grupę, zwanego dalej "programem", 2) wypłaty z tytułu niewprowadzenia produktów do obrotu.


Ustawa z dnia 29 listopada 2000 r. o zbieraniu i wykorzystywaniu danych rachunkowych z gospodarstw rolnych

Art. 1. Ustawa określa system zbierania i wykorzystywania danych rachunkowych z gospodarstw rolnych mający na celu: 1) określanie rocznych dochodów w gospodarstwach rolnych, 2) dokonywanie analizy ekonomicznej gospodarstw rolnych oraz ocenę sytuacji w rolnictwie i na rynkach rolnych.


Art. 10. Ustawa wchodzi w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej.


Art. 2. Użyte w ustawie określenia oznaczają: 1) dane rachunkowe - dane dotyczące zasobów materialnych i finansowych gospodarstwa rolnego oraz jego przychodów z produkcji rolnej i kosztów ich uzyskania, 2) gospodarstwo rolne - gospodarstwo rolne w rozumieniu przepisów o podatku rolnym, 3) posiadacz gospodarstwa rolnego - posiadacza samoistnego albo zależnego, 4) Instytut - Instytut Ekonomiki Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z siedzibą w Warszawie, 5) biuro rachunkowe - podmiot zbierający dane rachunkowe na podstawie umowy zawartej z Instytutem, który gwarantuje obiektywne i rzetelne przekazywanie danych rachunkowych, 6) rok obrachunkowy - rok kalendarzowy lub inny okres kolejnych 12 miesięcy.


Art. 3. 1. Zakres zbieranych danych rachunkowych obejmuje: 1) informacje ogólne o gospodarstwie rolnym, w szczególności numer identyfikacyjny gospodarstwa nadany do celów zbierania danych rachunkowych, zakodowany opis miejsca położenia gospodarstwa rolnego, kierunek prowadzonej w gospodarstwie rolnym produkcji rolnej, 2) powierzchnię użytków rolnych według struktury ich własności, 3) zasoby i nakłady pracy własnej oraz najemnej, 4) liczbę i wartość zwierząt na początku i na końcu roku obrachunkowego oraz średnioroczny stan zwierząt z podziałem na gatunki i grupy użytkowe, 5) obrót zwierzętami w roku obrachunkowym z podziałem na gatunki, 6) koszty związane z produkcją rolną, 7) składniki majątku gospodarstwa rolnego i obrót nimi w roku obrachunkowym, 8) zadłużenie, 9) podatek od towarów i usług (VAT), 10) dotacje i dopłaty wyrównawcze, 11) obrót produktami pochodzenia roślinnego i zwierzęcego w roku obrachunkowym, 12) wielkości przyznanych limitów produkcji rolnej. 2. Dane rachunkowe zbierane są według jednolitego formularza. 3. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres i sposób zbierania danych rachunkowych oraz wzór formularza, o którym mowa w ust. 2, mając na względzie przepisy obowiązujące w tym zakresie w Unii Europejskiej oraz konieczność zapewnienia ochrony danych osobowych.


Art. 4. 1. Dane rachunkowe zebrane z gospodarstw rolnych mogą być wykorzystywane tylko do celów wymienionych w art. 1. Dane rachunkowe nie mogą być wykorzystywane do celów podatkowych. 2. Dane osobowe posiadaczy gospodarstw rolnych są chronione na zasadach określonych w przepisach o ochronie danych osobowych.


Art. 5. 1. Dane rachunkowe z gospodarstw rolnych reprezentatywnych dla określonego kierunku produkcji rolnej, miejsca położenia gospodarstwa rolnego i uzyskiwanych dochodów rolniczych zbierane są przez Instytut za pośrednictwem biur rachunkowych. 2. Instytut zawiera roczne umowy z biurami rachunkowymi o zbieranie danych rachunkowych z reprezentatywnych gospodarstw rolnych wskazanych w wykazie, o którym mowa w art. 9 ust. 1. 3. Umowy, o których mowa w ust. 2, określają w szczególności: 1) dane rachunkowe podlegające zbieraniu zgodnie z zakresem określonym w art. 3, 2) liczbę gospodarstw rolnych, z których zbierane będą dane rachunkowe, 3) terminy i formy przekazywania zbieranych danych rachunkowych w danym roku obrachunkowym, 4) warunki płatności dla biur rachunkowych, 5) warunki ochrony danych rachunkowych z poszczególnych gospodarstw rolnych, 6) warunki ochrony danych osobowych posiadaczy gospodarstw rolnych na zasadach określonych w przepisach o ochronie danych osobowych, 7) kary umowne z tytułu niedotrzymania warunków umowy.


Art. 6. 1. Dane rachunkowe zbierane są z gospodarstw rolnych, których posiadacze wyrażą na to zgodę i podpiszą z biurem rachunkowym umowę o zbieranie danych rachunkowych w danym roku obrachunkowym. 2 . Umowa zawiera w szczególności: 1) dane rachunkowe podlegające zbieraniu zgodnie z zakresem określonym w art. 3 i terminy ich dostarczania, 2) warunki ochrony danych rachunkowych z gospodarstwa rolnego, 3) warunki ochrony danych osobowych posiadaczy gospodarstwa rolnego na zasadach określonych w przepisach o ochronie danych osobowych.


Art. 7. 1. Tworzy się Krajowy Komitet do Spraw Systemu Zbierania i Wykorzystywania Danych Rachunkowych z Gospodarstw Rolnych, zwany dalej "Komitetem". 2. Komitet jest organem opiniodawczo-doradczym ministra właściwego do spraw rolnictwa. 3. Do zadań Komitetu należy: 1) opiniowanie planu wyboru reprezentatywnych gospodarstw rolnych, z których będą zbierane dane rachunkowe, 2) opiniowanie sprawozdań z realizacji planu wyboru reprezentatywnych gospodarstw rolnych, z których będą zbierane dane rachunkowe, 3) opiniowanie przygotowanej przez Instytut listy biur rachunkowych, z którymi będzie zawierał umowy, o których mowa w art. 5 ust. 2. 4. W skład Komitetu wchodzą dwaj przedstawiciele ministra właściwego do spraw rolnictwa i dwaj przedstawiciele ministra właściwego do spraw finansów publicznych oraz przedstawiciel ministra właściwego do spraw rynków rolnych, ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego, przedstawiciel Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, przedstawiciel Instytutu oraz przedstawiciel Krajowej Rady Izb Rolniczych. 5. Członków Komitetu powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw rolnictwa na wniosek podmiotów, które reprezentują. 6. Członkowie Komitetu wybierają spośród siebie przewodniczącego i wiceprzewodniczącego. 7. Opinie w sprawach, o których mowa w ust. 3, Komitet wydaje w drodze jednogłośnie podejmowanych uchwał. 8. W przypadku gdy Komitet nie podejmie uchwały w terminie miesiąca od dnia otrzymania do zaopiniowania sprawy dotyczącej zadań, o których mowa w ust. 3, opinię wydaje minister właściwy do spraw rolnictwa. 9. Posiedzenia Komitetu zwołuje jego przewodniczący. 10. Posiedzenia Komitetu prowadzi przewodniczący, a w razie jego nieobecności wiceprzewodniczący. 11. Obsługę administracyjną prac Komitetu zapewnia urząd ministra właściwego do spraw rolnictwa.


Art. 8. Instytut: 1) przygotowuje i przesyła Komisji Europejskiej, najpóźniej 2 miesiące przed rozpoczęciem kolejnego roku obrachunkowego, zaopiniowany plan wyboru reprezentatywnych gospodarstw rolnych, z których zbierane będą dane rachunkowe, 2) przedkłada Prezesowi Głównego Urzędu Statystycznego zaopiniowany plan wyboru reprezentatywnych gospodarstw rolnych, z których zbierane będą dane rachunkowe w celu sporządzenia ich wykazu, 3) przygotowuje i przesyła Komisji Europejskiej zaopiniowane sprawozdania z realizacji planu wyboru reprezentatywnych gospodarstw rolnych, z których zbierane są dane rachunkowe, w okresie nie dłuższym niż 6 miesięcy, licząc od rozpoczęcia roku obrachunkowego, 4) przedkłada Komitetowi informacje o postępie prac związanych ze zbieraniem i wykorzystywaniem danych rachunkowych, 5) przygotowuje i przedkłada do zaopiniowania Komitetowi listę biur rachunkowych, z którymi będzie zawierał umowy określone w art. 5 ust. 2, 6) weryfikuje zebrane i przekazane przez biura rachunkowe dane rachunkowe, a następnie przekazuje je Komisji Europejskiej, 7) opracowuje i zamieszcza we własnych publikacjach przetworzone zbiorcze dane rachunkowe zebrane z gospodarstw rolnych.


Art. 9. 1. Prezes Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie otrzymanego planu wyboru, o którym mowa w art. 8 pkt 2, sporządza w drodze losowania wykaz reprezentatywnych gospodarstw rolnych, z których będą zbierane dane rachunkowe i przekazuje go Instytutowi. 2. Wykaz zawiera: 1) numer identyfikacyjny REGON, 2) imię, nazwisko i adres posiadacza gospodarstwa rolnego.


Ustawa z dnia 7 grudnia 2000 r. o zmianie ustawy o ochronie przyrody

Art. 1. W ustawie z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody (Dz.U. Nr 114, poz. 492, z 1992 r. Nr 54, poz. 254, z 1994 r. Nr 89, poz. 415, z 1995 r. Nr 147, poz. 713, z 1996 r. Nr 91, poz. 409, z 1997 r. Nr 14, poz. 72, Nr 43, poz. 272, Nr 54, poz. 349, Nr 133, poz. 885 oraz z 1998 r. Nr 106, poz. 668) wprowadza się następujące zmiany: 1) art. 1 otrzymuje brzmienie: "Art. 1. Ustawa określa cele, zasady i formy ochrony przyrody ożywionej i nieożywionej oraz krajobrazu."; 2) art. 2 otrzymuje brzmienie: "Art. 2. 1. Ochrona przyrody, w rozumieniu ustawy, oznacza zachowanie, właściwe wykorzystanie oraz odnawianie zasobów przyrody i jej składników, a w szczególności: 1) dziko występujących roślin lub zwierząt, 2) siedlisk przyrodniczych, 3) siedlisk gatunków chronionych roślin lub zwierząt, 4) zwierząt prowadzących wędrowny tryb życia, 5) roślin lub zwierząt, objętych ochroną na podstawie odrębnych przepisów, 6) przyrody nieożywionej, 7) krajobrazu. 2. Ochrona przyrody ma na celu: 1) utrzymanie procesów ekologicznych i stabilności ekosystemów, 2) zachowanie różnorodności biologicznej, 3) zachowanie dziedzictwa geologicznego, 4) zapewnienie ciągłości istnienia gatunków roślin lub zwierząt wraz z siedliskami poprzez utrzymywanie lub przywracanie ich do właściwego stanu, 5) utrzymywanie lub przywracanie do właściwego stanu siedlisk przyrodniczych, a także innych zasobów przyrody i jej składników, 6) kształtowanie właściwych postaw człowieka wobec przyrody."; 3) po art. 2 dodaje się art. 2a w brzmieniu: "Art. 2a. Ilekroć w ustawie jest mowa o: 1) banku genów - rozumie się przez to ośrodek gdzie genotypy są przechowywane poza ich naturalnym środowiskiem, wyposażony w niezbędne budowle i urządzenia, 2) korytarzu ekologicznym - rozumie się przez to obszar pomiędzy dwoma lub wieloma obszarami chronionymi, niezabudowany, umożliwiający migracje roślin i zwierząt, 3) ochronie ścisłej - rozumie się przez to całkowite zaniechanie ingerencji człowieka w stan ekosystemów i składników przyrody, 4) ochronie częściowej - rozumie się przez to czynną ochronę ekosystemów i składników przyrody w celu przywrócenia stanu naturalnego lub ich utrzymania w stanie zbliżonym do naturalnego, 5) ochronie krajobrazowej - rozumie się przez to zrównoważony rozwój obszaru oraz zachowanie cech charakterystycznych krajobrazu, 6) ogrodzie botanicznym - rozumie się przez to wydzielony, odpowiednio wyposażony, zagospodarowany i urządzony teren, będący miejscem uprawy roślin różnych stref klimatycznych i środowisk życia lub roślin określonego rodzaju oraz związanej z tym działalności naukowobadawczej, dydaktyczno-wychowawczej, popularyzatorskiej i rekreacyjnej, 7) ogrodzie zoologicznym - rozumie się przez to odpowiednio urządzony i zagospodarowany teren wraz z budynkami i budowlami trwale z gruntem związanymi, gdzie zwierzęta należące do gatunków dziko żyjących przetrzymywane są w celu pokazów publicznych przez co najmniej siedem dni w roku, za wyjątkiem cyrków i sklepów zoologicznych, 8) otulinie - rozumie się przez to strefę ochronną wyznaczoną indywidualnie dla określonej formy ochrony przyrody zabezpieczającą ją przed zagrożeniami zewnętrznymi, 9) planie ochrony - rozumie się przez to podstawowy dokument opracowywany dla wskazanych form ochrony przyrody zawierający opis formy ochrony oraz cele prowadzenia działań ochronnych, katalog zadań i sposobów ich wykonania, 10) roślinie - rozumie się przez to wybrany element królestwa roślin lub królestwa grzybów, 11) siedlisku przyrodniczym - rozumie się przez to obszar lądowy lub wodny, naturalny lub półnaturalny, wyodrębniony w oparciu o cechy geograficzne, abiotyczne i biotyczne, 12) siedlisku roślin lub siedlisku zwierząt - rozumie się przez to obszar występowania gatunków roślin lub zwierząt, 13) starodrzewiu - rozumie się przez to drzewostan lub pojedyncze drzewa, które przekroczyły fazę kulminacji przyrostu lub osiągnęły wiek rębności w rozumieniu przepisów o gospodarce leśnej, 14) środowisku przyrodniczym - rozumie się przez to krajobrazy wraz z tworami przyrody nieożywionej, naturalne i przekształcone siedliska przyrodnicze wraz z występującymi w nich roślinami i zwierzętami, 15) właściwym stanie siedliska - rozumie się przez to stan, w którym naturalny zasięg siedliska oraz tereny mieszczące się w obrębie tego zasięgu są stałe lub zwiększają się, a specyficzna struktura i funkcje konieczne do jego długotrwałego zachowania istnieją i będą istnieć w dającej się przewidzieć przyszłości oraz stan tworzących go gatunków roślin lub zwierząt jest właściwy, 16) właściwym stanie gatunku - rozumie się przez to stan, w którym dane o dynamice liczebności populacji tego gatunku wskazują, że gatunek utrzymuje się w skali długoterminowej jako trwały składnik swojego siedliska, zasięg gatunku nie zmniejsza się ani też nie ulegnie zmniejszeniu w dającej się przewidzieć przyszłości oraz istnieje i będzie istniało w przyszłości siedlisko wystarczająco duże, aby utrzymać te populacje przez dłuższy czas, 17) zagrożeniach zewnętrznych - rozumie się przez to czynniki mogące wywołać zmiany cech fizycznych, chemicznych lub biologicznych w składnikach chronionej przyrody, wynikające z działalności człowieka lub z przyczyn naturalnych."; 4) art. 4 otrzymuje brzmienie: "Art. 4. Cele ochrony przyrody są realizowane przez: 1) uwzględnianie wymagań ochrony przyrody w polityce ekologicznej państwa, programach ochrony środowiska i zrównoważonego rozwoju przyjmowanych przez organy jednostek samorządu terytorialnego, strategiach rozwoju województw, wojewódzkich i miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, studiach uwarunkowań i kierunków rozwoju przestrzennego gmin, 2) obejmowanie zasobów przyrody i jej składników formami ochrony przewidywanymi ustawą lub przepisami szczególnymi, 3) opracowywanie i wykonywanie planów ochrony określonych w ustawie obszarów objętych ochroną oraz programów ochrony gatunków i ich siedlisk."; 5) w art. 6 w pkt 1, w art. 7 w ust. 1 i 2, w art. 10 w pkt 1 i w art. 21 w ust. 1 użyte w różnych przypadkach wyrazy "Minister Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa" zastępuje się użytymi w odpowiednich przypadkach wyrazami "minister właściwy do spraw środowiska"; 6) w art. 10 pkt 3 otrzymuje brzmienie: "3) rada parku narodowego,"; 7) w art. 11: a) ust. 1 otrzymuje brzmienie: "1. Członków Państwowej Rady Ochrony Przyrody na kadencję trwającą 3 lata w liczbie 30 powołuje minister właściwy do spraw środowiska spośród działających na rzecz ochrony przyrody, przedstawicieli: 1) nauki, 2) praktyki, 3) organizacji społecznych.", b) po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu: "2a. W ramach Państwowej Rady Ochrony Przyrody działają komisje problemowe, do których minister właściwy do spraw środowiska, na wniosek przewodniczącego Rady, może powołać także osoby spoza jej składu.", c) ust. 5 otrzymuje brzmienie: "5. Działalność Państwowej Rady Ochrony Przyrody i komisji problemowych jest finansowana z budżetu Ministerstwa Środowiska."; 8) w art. 12 ust. 1 otrzymuje brzmienie: "1. Członków wojewódzkiej komisji ochrony przyrody na kadencję trwającą 3 lata w liczbie 20 powołuje wojewoda spośród działających na rzecz ochrony przyrody, przedstawicieli: 1) nauki, 2) praktyki, 3) sejmiku wojewódzkiego, 4) organizacji społecznych, 5) organizacji gospodarczych."; 9) w art. 12 ust. 4 otrzymuje brzmienie: "4. Do zadań wojewódzkiej komisji ochrony przyrody należy w szczególności: 1) ocena stanu i potrzeb ochrony przyrody, 2) przygotowywanie opinii i wniosków z zakresu ochrony przyrody, 3) opiniowanie projektów aktów prawa miejscowego w zakresie ochrony przyrody wydawanych przez wojewodę, 4) opiniowanie projektów inwestycji i programów wpływających na system obszarów chronionych, w tym regulacji rzek, melioracji bagien i dolin rzecznych."; 10) tytuł rozdziału 3 otrzymuje brzmienie: "Formy ochrony przyrody"; 11) art. 13 otrzymuje brzmienie: "Art. 13. 1. Poddanie pod ochronę następuje przez: 1) tworzenie parków narodowych, 2) uznawanie określonych obszarów za rezerwaty przyrody, 3) tworzenie parków krajobrazowych, 4) wyznaczanie obszarów chronionego krajobrazu, 5) wprowadzanie ochrony gatunkowej roślin i zwierząt, 6) wprowadzanie ochrony w drodze uznania za: a) pomniki przyrody, b) stanowiska dokumentacyjne, c) użytki ekologiczne, d) zespoły przyrodniczo-krajobrazowe. 2. Obszary wymienione w ust. 1 w pkt 1-4 tworzą krajowy system obszarów chronionych. System ten stanowi układ przestrzenny wzajemnie uzupełniających się form ochrony przyrody, łączonych korytarzami ekologicznymi. 3. Poddanie pod ochronę przez tworzenie parków narodowych lub uznawanie za rezerwaty przyrody obszarów, które stanowią nieruchomości, nie będące własnością Skarbu Państwa, następuje za zgodą właściciela, a przy braku tej zgody w trybie wywłaszczenia za odszkodowaniem."; 12) po art. 13 dodaje się art. 13a i 13b w brzmieniu: "Art. 13a. 1. Dla obszarów objętych formami ochrony określonymi w art. 13 ust. 1 pkt 1-3 sporządza się i realizuje plan ochrony. 2. Projekt planu ochrony dla określonego obszaru sporządza organ zarządzający albo sprawujący bezpośredni nadzór nad tym obszarem, w ciągu 5 lat od dnia utworzenia parku narodowego, rezerwatu przyrody lub parku krajobrazowego. 3. Projekt planu ochrony podlega zaopiniowaniu przez zainteresowane jednostki samorządu terytorialnego, w terminie jednego miesiąca od dnia jego przedłożenia. Niezłożenie opinii w przewidzianym terminie uznaje się za brak uwag do projektu. 4. Ustalenia zawarte w planie ochrony są wiążące dla miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. 5. Minister właściwy do spraw środowiska w drodze rozporządzenia ustanawia plan ochrony dla obszarów objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 i art. 23 ust. 5. 6. Wojewoda, z zastrzeżeniem ust. 5, w drodze rozporządzenia, ustanawia plan ochrony dla obszarów objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 2 i 3. 7. Ustanowienie planu ochrony zobowiązuje właściwe gminy do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru objętego planem ochrony lub dokonania zmian w obowiązującym planie miejscowym, w terminie jednego roku od dnia wejścia w życie aktu ustanawiającego plan ochrony. Koszt sporządzenia lub zmiany planu miejscowego obciąża budżet państwa. 8. Jeżeli rada gminy w przypadku, o którym mowa w ust. 7, nie podejmie w wyznaczonym terminie uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wojewoda wzywa gminę do podjęcia takiej uchwały w terminie nie dłuższym niż dwa miesiące, a po bezskutecznym upływie tego terminu sporządza plan w formie aktu prawa miejscowego. Przyjęty w tym trybie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wywołuje takie skutki prawne, jak miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony przez radę gminy. 9. Postanowienia ust. 6 stosuje się odpowiednio do ustaleń zawartych w aktach powołujących formy ochrony przyrody określone w art. 13 ust. 1 pkt 4 i 6.


Art. 10. Do spraw wszczętych, a nie zakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.


Art. 11. Przepisy wykonawcze wydane na podstawie przepisów ustawy, o której mowa w art. 1, zachowują moc do czasu wejścia w życie aktów wykonawczych wydanych na podstawie upoważnień ustawowych w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, w zakresie, w jakim nie są z nią sprzeczne, jednak nie dłużej niż przez okres 6 miesięcy od dnia jej wejścia w życie.


Art. 12. Minister właściwy do spraw środowiska ogłosi w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej, jednolity tekst ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody, z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem wydania tekstu.


Art. 13. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.