Art. 80j. 1. Po przeprowadzeniu specjalistycznych badań technicznych pojazdu przedsiębiorca wydaje osobom, o których mowa w art. 80f ust. 2, świadectwo oryginalności pojazdu. 2. Świadectwo oryginalności pojazdu jest wydawane na okres jednego roku. 3. Przedsiębiorca odmawia wydania świadectwa oryginalności pojazdu w przypadku, jeżeli w wyniku przeprowadzonych badań specjalistycznych pojazdu stwierdzono, że części pojazdu o których mowa w art. 80f ust. 3, nie spełniają wymogów określonych w art. 80f ust. 2. O fakcie odmowy wydania świadectwa oryginalności pojazdu przedsiębiorca natychmiast powiadamia właściwą miejscowo jednostkę Policji. 4. Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu, kierując się potrzebą zagwarantowania prawa własności i koniecznością przeciwdziałania dopuszczeniu do ruchu pojazdów pochodzących z przestępstwa lub posiadających części pochodzące z przestępstwa, określi, w drodze rozporządzenia: 1) warunki i tryb wydawania oraz wzór świadectwa oryginalności pojazdu, 2) zakres i sposób przeprowadzania specjalistycznych badań technicznych pojazdu, 3) rodzaje dokumentów, stanowiących podstawę dokonania wpisu danych do świadectwa oryginalności pojazdu, 4) maksymalną wysokość opłat za wydanie świadectwa oryginalności pojazdu, w zależności od jego typu i rodzaju."; 46) w art. 81: a) ust. 4 otrzymuje brzmienie: "4. Okresowe badanie techniczne samochodu osobowego, samochodu ciężarowego o dopuszczalnej masie całkowitej nie przekraczającej 3,5 t, ciągnika rolniczego, motocykla lub przyczepy o dopuszczalnej masie całkowitej nie przekraczającej 3,5 t, przeprowadza się przed upływem 3 lat od dnia pierwszej rejestracji, a następnie przed upływem 2 lat od dnia przeprowadzenia badania i następnie corocznie. Nie dotyczy to pojazdu określonego w przepisach o których mowa w art. 56 ust. 4 pkt 3, pojazdu do nauki jazdy, pojazdu do przeprowadzania egzaminu państwowego, taksówki osobowej, pojazdu marki "SAM", pojazdu zasilanego gazem lub pojazdu uprzywilejowanego, które podlegają corocznym badaniom technicznym.", b) ust. 7 otrzymuje brzmienie: "7. Motorower, przyczepa lekka i pojazd zabytkowy nie podlegają okresowym badaniom technicznym.", c) w ust. 8: - pkt 2 i 3 otrzymują brzmienie: "2) w którym dokonano zmian konstrukcyjnych lub wymiany elementów powodujących zmianę danych w dowodzie rejestracyjnym z zastrzeżeniem art. 66 ust. 4 pkt 5 i 6, oraz z wyłączeniem montażu instalacji do zasilania gazem, 3) który ma być używany jako taksówka osobowa lub bagażowa, pojazd uprzywilejowany, pojazd do nauki jazdy, pojazd do przeprowadzania egzaminu państwowego lub pojazd określony w przepisach o których mowa w art. 56 ust. 4 pkt 3, przewożący materiały niebezpieczne.", d) dodaje się ust. 9a w brzmieniu: "9a. W razie powstania trudności w ustaleniu podstawowych parametrów pojazdu, badanie techniczne może być przeprowadzone po przedstawieniu opinii rzeczoznawcy samochodowego, o którym mowa w art. 79a.", e) ust. 10 otrzymuje brzmienie: "10. Minister właściwy do spraw transportu, uwzględniając w szczególności zakres warunków technicznych pojazdów podlegających badaniu, określi, w drodze rozporządzenia, zakres i sposób przeprowadzenia badań technicznych oraz wzory dokumentów stosowanych przy tych badaniach."; 47) art. 83 otrzymuje brzmienie: "Art. 83. 1. Badanie techniczne przeprowadzane jest, na koszt właściciela pojazdu, w stacji kontroli pojazdów posiadającej zezwolenie starosty. 2. Starosta wydaje zezwolenie na przeprowadzanie badań technicznych pojazdów przedsiębiorcy, który złożył wniosek o jego wydanie i który spełnia następujące warunki: 1) ma siedzibę lub miejsce zamieszkania na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, 2) posiada wyposażenie kontrolno " pomiarowe oraz warunki lokalowe gwarantujące wykonywanie odpowiedniego zakresu badań technicznych pojazdów zgodnie ze szczegółowymi warunkami przeprowadzania tych badań, 3) posiada certyfikat wydany przez jednostkę naukowo " badawczą na zgodność wyposażenia i warunków lokalowych stacji z warunkami technicznymi, 4) zatrudnia uprawnionych diagnostów, 5) nie jest podmiotem, w stosunku do którego wszczęto postępowanie upadłościowe lub likwidacyjne, 6) nie zalega z uiszczeniem podatków, opłat lub składek na ubezpieczenie społeczne, 7) nie był prawomocnie skazany za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub za przestępstwo przeciwko dokumentom " dotyczy osoby fizycznej lub członków organów osoby prawnej. 3. We wniosku o wydanie zezwolenia przedsiębiorca określa rodzaj stacji, który ma obejmować zezwolenie oraz załącza: 1) dokument określający status jednostki, będącej osobą prawną lub nie posiadającą osobowości prawnej jednostką organizacyjną, albo dokument stwierdzający tożsamość w przypadku osoby fizycznej, 2) zaświadczenie z Krajowego Rejestru Karnego stwierdzające niekaralność, za przestępstwa o których mowa w ust. 2 pkt 7, 3) dokumenty potwierdzające spełnienie pozostałych wymogów określonych w ust. 2. 4. Zezwolenie określa rodzaj stacji i zakres wykonywanych przez nią badań technicznych. Wyróżnia się następujące rodzaje stacji: 1) stacje kontroli pojazdów - przeprowadzające badania obejmujące sprawdzenie oraz ocenę prawidłowości działania poszczególnych zespołów i układów pojazdu, zwłaszcza pod względem bezpieczeństwa jazdy i ochrony środowiska, 2) okręgowe stacje kontroli pojazdów " przeprowadzające badania co do zgodności z warunkami technicznymi autobusu, którego dopuszczalna prędkość na autostradzie i drodze ekspresowej wynosi 100 km/h, pojazdu używanego do przewozu materiałów niebezpiecznych, pojazdu przystosowanego do zasilania gazem, pojazdu zarejestrowanego po raz pierwszy za granicą (przed rejestracją w kraju), pojazdu zabytkowego, pojazdu marki "SAM" oraz pojazdu skierowanego na badania techniczne przez organ kontroli ruchu drogowego lub starostę. 5. Starosta może w wydanym zezwoleniu upoważnić stacje przeprowadzające badania, w zakresie o którym mowa w ust. 4 pkt 1, do wykonywania niektórych badań z zakresu, o którym mowa w ust. 4 pkt 2. 6. Starosta przeprowadza, co najmniej raz w roku, kontrolę stacji kontroli pojazdów w zakresie zgodności z wymaganiami, o których mowa w ust. 2, prawidłowości wykonywania badań technicznych pojazdów oraz prowadzenia wymaganej dokumentacji. 7. Starosta cofa zezwolenie, jeżeli przedsiębiorca: 1) przestał spełniać wymagania , o których mowa w ust. 2, 2) odmówił poddania się kontroli, o której mowa w ust. 6, 3) wykonywał badanie techniczne pojazdów niezgodnie z przepisami. 8. W przypadku cofnięcia zezwolenia na przeprowadzanie badań technicznych, z przyczyn określonych w ust. 7 pkt 2 i 3, ponowne zezwolenie nie może być wydane wcześniej niż po upływie 5 lat, od dnia w którym decyzja o cofnięciu stała się ostateczna."; 48) art. 84 otrzymuje brzmienie: "Art. 84. 1. Badanie techniczne pojazdów wykonuje zatrudniony w stacji kontroli pojazdów uprawniony diagnosta. 2. Starosta wydaje uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli osoba ubiegająca się o jego wydanie posiada wymagane wykształcenie techniczne i praktykę oraz odbyła szkolenie zakończone egzaminem z wynikiem pozytywnym, w jednostce wyznaczonej przez ministra właściwego do spraw transportu. 3. Starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych jeżeli, w wyniku przeprowadzonej kontroli o której mowa w art. 83 ust. 6, stwierdzono: 1) przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania, 2) wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. 4. W przypadku cofnięcia diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych, ponowne uprawnienie nie może być wydane wcześniej niż po upływie 5 lat, od dnia w którym decyzja o cofnięciu stała się ostateczna."; 49) dodaje się art. 84a w brzmieniu: "Art. 84a. 1. Minister właściwy do spraw transportu, określi, w drodze rozporządzenia: 1) szczegółowe wymagania w stosunku do stacji kontroli pojazdów przeprowadzających badania techniczne w określonym zakresie oraz wzór upoważnienia, 2) szczegółowe wymagania w stosunku do diagnostów, programu szkolenia i dokumentów związanych z uzyskaniem uprawnień do wykonywania badań technicznych, 3) wysokość opłat za przeprowadzenie badań technicznych. 2. Wydając rozporządzenie o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw transportu uwzględni w szczególności warunki techniczne pojazdów podlegających badaniu, konieczność zapewnienia odpowiednich kwalifikacji diagnostów wykonujących badanie oraz koszty wykonywania badań."; 50) w art. 85 ust. 2 otrzymuje brzmienie: "2. Minister właściwy do spraw transportu, określi, w drodze rozporządzenia zakres, warunki, terminy i sposób przeprowadzania badań technicznych tramwajów i trolejbusów oraz jednostki wykonujące te badania, uwzględniając w szczególności: 1) warunki techniczne pojazdów podlegających badaniu, 2) proces zużywania podstawowych części i elementów wyposażenia tych pojazdów mających bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo ruchu, 3) odpowiednie wyposażenie jednostek wykonujących te badania."; 51) art. 86 otrzymuje brzmienie: "1. Do pojazdów Sił Zbrojnych, Policji, Urzędu Ochrony Państwa i Straży Granicznej, których dotyczą warunki i tryb rejestracji określone w art. 73 ust. 3, a także do pojazdów Państwowej Straży Pożarnej, mają zastosowanie przepisy art. 83 ust. 4, z zastrzeżeniem ust. 2. 2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych oraz Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu oraz po zasięgnięciu opinii Szefa Urzędu Ochrony Państwa, uwzględniając specyfikę wynikającą z przeznaczenia pojazdów Sił Zbrojnych, Policji i innych pojazdów użytkowanych w sposób szczególny, określą, w drodze rozporządzenia: 1) jednostki organizacyjne sprawujące nadzór nad stacjami kontroli pojazdów oraz wydające upoważnienia do przeprowadzania badań technicznych, wzory dokumentów związanych z uzyskaniem upoważnień do wykonywania badań oraz wzór upoważnienia do ich przeprowadzania, 2) wymagania w stosunku do stacji kontroli pojazdów upoważnionych do przeprowadzania badań technicznych pojazdów, 3) wzory dokumentów stosowanych przy badaniach technicznych pojazdów, 4) warunki i terminy przeprowadzania badań technicznych pojazdów specjalnych Sił Zbrojnych, Policji i innych pojazdów użytkowanych w sposób szczególny, 5) warunki przeprowadzania badań technicznych niektórych pojazdów w stacjach kontroli pojazdów wymienionych w art. 83 ust. 4, 6) jednostki organizacyjne prowadzące szkolenie diagnostów, 7) warunki współdziałania jednostek organizacyjnych sprawujących nadzór nad stacjami kontroli pojazdów ze starostami."; 52) w art. 88: a) skreśla się ust. 4 i 5, b) ust. 6 otrzymuje brzmienie: "6. Minister Obrony Narodowej oraz minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu, uwzględniając konieczność posiadania szczególnych kwalifikacji przez osoby wykonujące zadania związane z obronnością oraz utrzymaniem porządku publicznego, określą, w drodze rozporządzenia, w sposób odmienny od przepisów ust. 2 i 3, wymagane uprawnienia do kierowania przez żołnierzy zasadniczej służby wojskowej pojazdami specjalnymi Sił Zbrojnych."; 53) art. 89 skreśla się; 54) w art. 90: a) w ust. 1 pkt 2-4 otrzymują brzmienie: "2) uzyskała orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem i orzeczenie psychologiczne o braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, o ile jest ono wymagane, 3) odbyła wymagane dla danej kategorii szkolenie, 4) zdała z wynikiem pozytywnym egzamin państwowy wymagany dla danej kategorii,", b) w ust. 2 pkt 2 skreśla się, c) w ust. 2 pkt 3 otrzymuje brzmienie: "3) 18 lat - dla kategorii A, B, B+E, C, C+E, C1 lub C1+E,", d) ust. 3 otrzymuje brzmienie: "3. Osoba, która nie ukończyła 18 lat, może uzyskać prawo jazdy kategorii A1, B1 lub T za pisemną zgodą rodziców lub opiekunów.", e) dodaje się ust. 5 w brzmieniu: "5. Dodatkowym warunkiem uzyskania prawa jazdy: 1) dla kategorii C, C1, D lub D1 " jest spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 1 pkt 3 i 4, określonych dla prawa jazdy kategorii B, 2) dla kategorii B+E, C+E, C1+E, D+E lub D1+E - jest spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 1 pkt 3 i 4, określonych odpowiednio dla praw jazdy kategorii B, C, C1, D lub D1."; 55) w art. 97: a) ust. 2 otrzymuje brzmienie: "2. Kartę rowerową wydaje nieodpłatnie dyrektor szkoły podstawowej, gimnazjum, szkoły ponadgimnazjalnej oraz szkoły ponadpodstawowej.", b) dodaje się ust. 2a w brzmieniu: "2a. Kartę motorowerową wydaje nieodpłatnie dyrektor gimnazjum, szkoły ponadgimnazjalnej lub szkoły ponadpodstawowej.", c) ust. 3 otrzymuje brzmienie: "3. Szefom i cudzoziemskiemu personelowi przedstawicielstw dyplomatycznych, urzędów konsularnych i misji specjalnych państw obcych oraz organizacji międzynarodowych, korzystających z przywilejów i immunitetów dyplomatycznych lub konsularnych na mocy ustaw, umów bądź powszechnie uznanych zwyczajów międzynarodowych lub na zasadzie wzajemności, oraz innym osobom korzystającym z tych przywilejów i immunitetów, uprawnienie do kierowania pojazdem wydaje, za opłatą, wojewoda mazowiecki, na wniosek ministra właściwego do spraw zagranicznych.", d) dodaje się ust. 3a i 3b w brzmieniu: "3a. Żołnierzom zasadniczej służby wojskowej, dokument stwierdzający uprawnienie do kierowania pojazdem, wydaje na czas nie dłuższy niż jeden rok dowódca jednostki wojskowej. 3b. Po zakończeniu zasadniczej służby wojskowej, wydany przez dowódcę jednostki, dokument stwierdzający uprawnienie do kierowania pojazdem podlega wymianie na dokument, o którym mowa w ust. 1."; 56) art. 98 otrzymuje brzmienie: "Art. 98. 1. Osoba, posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, jest obowiązana zawiadomić starostę w terminie nie przekraczającym 30 dni o utracie prawa jazdy, pozwolenia do kierowania tramwajem lub świadectwa kwalifikacji, o zniszczeniu tych dokumentów w stopniu powodującym ich nieczytelność, a także o zmianie stanu faktycznego wymagającego zmiany danych w nich zawartych. 2. W sytuacji, o której mowa w ust. 1, starosta, na wniosek osoby uprawnionej, wydaje za opłatą wtórnik dokumentu pod warunkiem: 1) złożenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, oświadczenia o utracie dokumentu, 2) zwrotu zniszczonego dokumentu, albo 3) zwrotu dokumentu wymagającego zmiany danych. 3. W razie odzyskania utraconego dokumentu, o którym mowa w ust. 1, dokument ten należy zwrócić do starosty. 4. W razie utraty lub zniszczenia karty rowerowej lub motorowerowej wtórniki tych dokumentów wydaje organ, który je wydał. 5. W stosunku do osób, o których mowa w art. 97 ust. 3, organem właściwym w sprawach określonych w ust. 1-2a jest wojewoda mazowiecki."; 57) dodaje się art. 99a w brzmieniu: "Art. 99a. Minister właściwy do spraw transportu dokona wyboru producenta blankietów praw jazdy, pozwoleń do kierowania tramwajem i świadectw kwalifikacji w trybie określonym przepisami o zamówieniach publicznych."; 58) art. 100 otrzymuje brzmienie: "Art.100. 1. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych, uwzględniając konieczność prawidłowego zabezpieczenia praw jazdy przed podrobieniem, przerobieniem lub kradzieżą, określi, w drodze rozporządzenia: 1) wzory dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami oraz ich opis, 2) szczegółowe czynności organów w sprawach związanych z wydawaniem dokumentów, cofaniem i przywracaniem uprawnień do kierowania, z wydawaniem świadectw kwalifikacji oraz wzory dokumentów stosowanych w tych sprawach. 2. Minister Obrony Narodowej, kierując się koniecznością zapewnienia zgodności tego dokumentu z obowiązującym podziałem uprawnień oraz mając na uwadze skrócenie okresu niezbędnego do uzyskania prawa jazdy, określi, w drodze rozporządzenia, wzór i opis dokumentu stwierdzającego uprawnienie do kierowania pojazdem przez żołnierza zasadniczej służby wojskowej."; 59) w art. 100b w ust. 1 dodaje się pkt 1a w brzmieniu: "1a) datę i miejsce urodzenia"; 60) art. 100e otrzymuje brzmienie: "Art.100e. 1. Minister właściwy do spraw administracji publicznej, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych, transportu oraz finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia: 1) sposób prowadzenia ewidencji, 2) warunki i sposób współdziałania podmiotów, które przekazują dane do ewidencji, 3) rodzaj danych zgromadzonych w ewidencji, które mogą być udostępnione poszczególnym podmiotom, o których mowa w art. 100c ust. 1-3, 4) wysokość opłat za udostępnienie danych zgromadzonych w ewidencji oraz warunki i sposób ich wnoszenia. 2. W rozporządzeniu należy uwzględnić w szczególności: 1) organizację systemu teleinformatycznego, w którym prowadzona jest ewidencja, 2) nieprzekraczalne terminy przekazywania danych do ewidencji oraz sposób ich przekazywania, 3) zakres danych udostępnianych poszczególnym podmiotom, 4) zróżnicowaną wysokość opłat w zależności od zakresu udostępnianych danych."; 61) art. 102 otrzymuje brzmienie: "Art. 102. 1. Szkolenie osoby ubiegającej się o wydanie uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym albo tramwajem prowadzone jest w ośrodku szkolenia kierowców. 2. Ośrodek szkolenia kierowców może być prowadzony na podstawie zezwolenia przez przedsiębiorcę, szkołę lub jednostkę resortu obrony narodowej."; 62) art. 103 otrzymuje brzmienie: "Art. 103. 1. Starosta wydaje zezwolenie na prowadzenie szkolenia przedsiębiorcy, który złożył wniosek o jego wydanie i który spełnia następujące wymagania: 1) ma siedzibę lub miejsce zamieszkania na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, 2) posiada warunki lokalowe, wyposażenie dydaktyczne, plac do wykonywania manewrów, gwarantujące przeprowadzenie szkolenia zgodnie z jego szczegółowymi warunkami oraz co najmniej jeden pojazd przystosowany do nauki jazdy, 3) zatrudnia co najmniej jednego instruktora lub sam jest instruktorem, 4) nie jest podmiotem w stosunku do którego wszczęto postępowanie likwidacyjne lub upadłościowe, 5) nie zalega z uiszczaniem podatków, opłat lub składek na ubezpieczenie społeczne, 6) nie był prawomocnie skazany za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub przestępstwo przeciwko dokumentom. 2. Wymagania określone w ust. 1 pkt 6 dotyczą osoby fizycznej lub członków organów osoby prawnej lub nie posiadającej osobowości prawnej jednostki organizacyjnej. 3. Do wniosku o wydanie zezwolenia przedsiębiorca załącza: 1) dokument określający status jednostki, będącej osobą prawną lub nie posiadającą osobowości prawnej jednostką organizacyjną, albo dokument stwierdzający tożsamość osoby w przypadku osoby fizycznej, 2) zaświadczenie z Krajowego Rejestru Karnego stwierdzające niekaralność, za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub przestępstwo przeciwko dokumentom, 3) dokumenty, potwierdzające spełnienie pozostałych wymogów określonych w ust. 1. 4. Starosta wydaje zezwolenie na prowadzenie szkolenia szkole, która złożyła wniosek o jego wydanie i która spełnia następujące wymagania: 1) w programie nauczania szkoły przewidziane jest uzyskanie przez uczniów umiejętności kierowania pojazdem silnikowym, 2) posiada warunki lokalowe, wyposażenie dydaktyczne, plac do wykonywania manewrów, gwarantujące przeprowadzenie szkolenia zgodnie z jego szczegółowymi warunkami oraz co najmniej jeden pojazd przystosowany do nauki jazdy, 3) zatrudnia co najmniej jednego nauczyciela będącego instruktorem. 5. Do wniosku o wydanie zezwolenia szkoła załącza: 1) dokument określający status szkoły, 2) dokumenty potwierdzające spełnienie pozostałych wymogów określonych w ust. 4. 6. Przepisy ust. 4 i ust. 5 stosuje się odpowiednio do jednostek resortu obrony narodowej."; 63) dodaje się art. 103a w brzmieniu: "Art. 103a. Starosta odmawia wydania zezwolenia, o którym mowa w art. 102 ust. 2, przedsiębiorcy, szkole lub jednostce resortu obrony narodowej w przypadku niespełnienia wymagań określonych w art. 103."; 64) Art. 104 otrzymuje brzmienie: "Art. 104. 1. Starosta cofa zezwolenie jeżeli przedsiębiorca, szkoła lub jednostka resortu obrony narodowej: 1) prowadzi szkolenie niezgodnie z przepisami, 2) wydaje niezgodne ze stanem faktycznym zaświadczenie o ukończeniu szkolenia, 3) uniemożliwia przeprowadzenie kontroli o której mowa w art. 108 ust. 2 pkt 1. 2. Ponowne zezwolenie nie może być wydane wcześniej niż po upływie 2 lat, od dnia w którym decyzja o cofnięciu zezwolenia stała się ostateczna."; 65) w art. 105 w ust. 2 pkt 3 otrzymuje brzmienie: "3) przedstawiła orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem oraz orzeczenie psychologiczne o braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem,"; 66) art. 106 otrzymuje brzmienie: "Art. 106. 1. Starosta dokonuje wpisu osoby do ewidencji instruktorów, jeżeli spełnia ona warunki określone w art. 105 ust. 2 pkt 1-6 i wydaje jej legitymację instruktora na okres wynikający z terminów badań, o których mowa w art. 115a ust. 2. 2. Instruktor podlega kontrolnym badaniom lekarskim i badaniom psychologicznym, o których mowa w art. 115a ust. 2. 3. Instruktor jest obowiązany posiadać w czasie szkolenia legitymację instruktora i okazywać ją na żądanie."; 67) w art. 107 w ust. 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie: "2) nie przedstawił orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem lub orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem,"; 68) art. 109 otrzymuje brzmienie: "Art. 109. 1. Egzamin państwowy sprawdzający kwalifikacje osoby ubiegającej się o uprawnienie do kierowania pojazdem oraz osoby, o której mowa w art. 114, przeprowadza egzaminator zatrudniony przez dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego: 1) na podstawie umowy o pracę - w zakresie wszystkich kategorii prawa jazdy, 2) na podstawie umowy zlecenia - w zakresie pozwolenia do kierowania tramwajem. 2. Egzamin państwowy jest organizowany w: 1) wojewódzkim ośrodku ruchu drogowego - w zakresie wszystkich kategorii prawa jazdy, 2) przedsiębiorstwie komunikacji publicznej, upoważnionym przez starostę - w zakresie pozwolenia do kierowania tramwajem. 3. Egzamin państwowy w zakresie wszystkich kategorii prawa jazdy jest przeprowadzany w mieście wojewódzkim lub w zależności od potrzeb w mieście na prawach powiatu, albo w mieście, w którym do dnia 31 grudnia 1998 r. funkcjonował wojewódzki ośrodek ruchu drogowego. 4. Sprawdzenia kwalifikacji osoby ubiegającej się o kartę rowerową lub motorowerową dokonują: 1) nauczyciel wychowania komunikacyjnego uprawniony przez dyrektora szkoły, 2) policjant posiadający specjalistyczne przeszkolenie z zakresu ruchu drogowego, 3) egzaminator."; 69) w art. 110 w ust. 1 pkt 4 otrzymuje brzmienie: "4) przedstawiła orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem oraz orzeczenie psychologiczne o braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem,"; 70) dodaje się art. 110a w brzmieniu: "Art. 110a. 1. Egzaminator zobowiązany jest do: 1) rzetelnego i bezstronnego wykonywania powierzonych zadań, 2) rozwijania wiedzy zawodowej i podnoszenia kwalifikacji, 3) godnego zachowania w czasie wykonywania obowiązków. 2. Egzaminator zatrudniony w wojewódzkim ośrodku ruchu drogowego nie może jednocześnie prowadzić szkoleń dla kandydatów na kierowców, szkoły nauki jazdy ani być jej właścicielem lub współwłaścicielem. 3. Egzaminator w czasie wykonywania obowiązków zawodowych podlega ochronie przysługującej funkcjonariuszowi publicznemu."; 71) art. 111 otrzymuje brzmienie: "Art. 111. 1. Wojewoda dokonuje wpisu osoby do ewidencji egzaminatorów, jeżeli spełnia ona warunki określone w art. 110 ust. 1 pkt 1-9. 2. Dyrektor wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego wydaje na okres wynikający z terminów badań, o których mowa w art. 115a ust. 2, legitymację egzaminatora osobie, o której mowa w ust. 1, zatrudnionej w wojewódzkim ośrodku ruchu drogowego. 3. Egzaminator podlega kontrolnym badaniom lekarskim i psychologicznym w terminach, o których mowa w art. 115a ust. 2. 4. Egzaminator zatrudniony w wojewódzkim ośrodku ruchu drogowego podlega corocznie szkoleniu organizowanemu przez dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego . 5. Egzaminator jest obowiązany posiadać w czasie prowadzenia egzaminów legitymację egzaminatora oraz okazywać ją na żądanie."; 72) w art. 113 w ust. 1 pkt 3 otrzymuje brzmienie: "3) nie przedstawił orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem lub orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem,"; 73) w art. 114 po ust. 2 dodaje się ust. 3 i 4 w brzmieniu: "3. W stosunku do osób, o których mowa w art. 97 ust. 3, decyzję o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, w przypadkach określonych w ust. 1 pkt 1, wydaje wojewoda mazowiecki. 4. W przypadkach określonych w ust. 1 pkt 2, dokument stwierdzający uprawnienie do kierowania pojazdem wydaje się po zdaniu, przez osobę ubiegającą się o jego wydanie, odpowiedniego do rodzaju uprawnienia egzaminu państwowego sprawdzającego kwalifikacje."; 74) art. 115 otrzymuje brzmienie: "Art. 115. 1. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz Ministrem Obrony Narodowej, uwzględniając konieczność właściwego przygotowania osób ubiegających się o wydanie uprawnień do kierowania pojazdami oraz zapewnienie obiektywnego sprawdzenia ich kwalifikacji, określi, w drodze rozporządzenia: 1) wymagania w stosunku do podmiotów prowadzących szkolenie w zakresie wyposażenia dydaktycznego, warunków lokalowych, placu manewrowego, pojazdów przeznaczonych do szkolenia, 2) wymagania w stosunku do podmiotów prowadzących egzaminy państwowe w zakresie wyposażenia, warunków lokalowych, placu manewrowego i pojazdów przeznaczonych do egzaminowania, 3) program szkolenia osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi, tramwajami oraz kandydatów na instruktorów i egzaminatorów, 4) warunki i tryb: a) uzyskiwania uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi i tramwajami, szkolenia i egzaminowania osób ubiegających się o te uprawnienia lub podlegających sprawdzeniu kwalifikacji oraz wzory dokumentów z tym związanych, b) szkolenia i egzaminowania kandydatów na instruktorów i egzaminatorów, pracy komisji egzaminacyjnych oraz wzory dokumentów z tym związanych. 2. Minister właściwy do spraw transportu, uwzględniając koszty związane z prowadzeniem egzaminów sprawdzających kwalifikacje oraz koszty związane z wydawaniem dokumentów, określi, w drodze rozporządzenia: 1) wysokość opłat za sprawdzenie kwalifikacji kandydatów na instruktorów i instruktorów oraz wysokość wynagrodzenia członków komisji sprawdzających ich kwalifikacje, 2) wysokość opłat za sprawdzenie kwalifikacji osób ubiegających się o wydanie uprawnienia do kierowania pojazdami lub podlegających sprawdzeniu kwalifikacji, 3) wysokość stawek wynagrodzenia egzaminatorów zatrudnionych na podstawie umowy zlecenia, 4) wysokość opłat za wydanie prawa jazdy, pozwolenia do kierowania tramwajem, świadectwa kwalifikacji, legitymacji instruktora i egzaminatora."; 75) po art. 115 dodaje się rozdział 2a w brzmieniu: "Rozdział 2a Wymagania w stosunku do kierowców wykonujących transport drogowy


Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o zmianie ustawy o rzemiośle

Art. 1. W ustawie z dnia 22 marca 1989 r. o rzemiośle (Dz.U. Nr 17, poz. 92 i z 1997 r. Nr 121, poz. 769 i 770) wprowadza się następujące zmiany: 1) skreśla się preambułę ustawy; 2) w art. l wyrazy "z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 41, poz. 324)" zastępuje się wyrazami "z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 101, poz. 1178, z 2000 r. Nr 86, poz. 958 i Nr 114, poz. 1193 oraz z 2001 r. Nr 49, poz. 509 i Nr 67, poz. 679)"; 3) w art. 2: a) w ust. l skreśla się wyrazy "lub spółkę cywilną osób fizycznych" oraz wyrazy "przy zatrudnieniu do 15 pracowników najemnych" zastępuje się wyrazami "przy zatrudnieniu do 50 pracowników", b) dodaje się ust. 1a w brzmieniu: "1a. Rzemiosłem jest również zawodowe wykonywanie działalności gospodarczej przez wspólników spółki cywilnej osób fizycznych, z udziałem kwalifikowanej pracy własnej, w imieniu własnym tych wspólników i na ich rachunek, zatrudniających do 50 pracowników.", c) skreśla się ust. 2, 3 i 5; 4) w art. 3: a) w ust. 1 w pkt 1 wyrazy "ukończenia wyższej, średniej lub zasadniczej szkoły" zastępuje się wyrazami "ukończenia wyższej lub ponadgimnazjalnej szkoły", b) dodaje się ust. 3a w brzmieniu: "3a. Nadzór nad działalnością komisji egzaminacyjnych izb rzemieślniczych sprawuje minister właściwy do spraw oświaty i wychowania, stosując kryterium zgodności z prawem.", c) ust. 4 otrzymuje brzmienie: "4. Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania po zasięgnięciu opinii Związku Rzemiosła Polskiego określi, w drodze rozporządzenia, zasady powoływania i działania komisji egzaminacyjnych izb rzemieślniczych, sposób przeprowadzania egzaminów, zasady ustalania opłat egzaminacyjnych i wynagradzania członków komisji egzaminacyjnych, wzory świadectw czeladniczych i dyplomów mistrzowskich oraz szczegółowe zasady, zakres i tryb sprawowania nadzoru nad działalnością komisji egzaminacyjnych, uwzględniając w szczególności: 1) skład komisji egzaminacyjnych, 2) wymagania, jakim powinni odpowiadać członkowie komisji egzaminacyjnych, 3) zakres obowiązujących tematów egzaminów i tryb ich składania, 4) sposób oceniania osób biorących udział w egzaminie.", d) dodaje się ust. 5 i 6 w brzmieniu: "5. Rzemieślnicy zatrudniający pracowników w celu przygotowania zawodowego w rzemiośle obowiązani są spełniać warunki określone odrębnymi przepisami oraz być członkami jednej z organizacji, o których mowa w art. 7 ust. 3 pkt 1 i 3. 6. Nadzór nad przebiegiem przygotowania zawodowego w rzemiośle pracowników młodocianych sprawuje izba rzemieślnicza lub z jej upoważnienia cech, właściwe ze względu na siedzibę rzemieślnika."; 5) w art. 4: a) w ust. l pkt l otrzymuje brzmienie: "1) zrzeszania się w organizacjach, o których mowa w art. 7 ust. 3 pkt 1 i 3, na zasadach określonych w ustawie,", b) w ust. 3 wyrazy "w szkołach średnich" zastępuje się wyrazami "w szkołach ponadgimnazjalnych", c) w ust. 4 wyrazy "w szkołach ponadpodstawowych" zastępuje się wyrazami "w gimnazjach, szkołach ponadgimnazjalnych", d) w ust. 5 wyrazy "dowodami kwalifikacji, o których mowa w art. 3 ust. 2 ustawy o działalności gospodarczej" zastępuje się wyrazami "posiadaniem uprawnień zawodowych, o których mowa w art. 10 ustawy wymienionej w art. 1"; 6) w art. 5 dodaje się ust. 3 w brzmieniu: "3. Przepis ust. 1 dotyczy także członków organizacji samorządu gospodarczego rzemiosła, o których mowa w art. 7 ust. 7."; 7) w art. 6 w ust. 1 skreśla się wyraz "cechowi"; 8) w art. 7: a) ust. l otrzymuje brzmienie: "1. Tworzy się samorząd gospodarczy rzemiosła.", b) w ust. 3 skreśla się pkt 2 i 5, c) ust. 5 otrzymuje brzmienie: "5. Do zadań samorządu gospodarczego rzemiosła należy w szczególności: 1) promocja działalności gospodarczej i społeczno-zawodowej rzemiosła, 2) nadzór nad organizacją i przebiegiem procesu przygotowania zawodowego w rzemiośle, 3) udzielanie pomocy rzemieślnikom i innym przedsiębiorcom zrzeszonym w organizacjach samorządu gospodarczego rzemiosła, 4) reprezentowanie interesów środowiska rzemieślniczego wobec organów administracji publicznej, 5) uczestniczenie w realizacji zadań z zakresu oświaty i wychowania w celu zapewnienia wykwalifikowanych kadr dla gospodarki.", d) dodaje się ust. 6 i 7 w brzmieniu: "6. Właściwi ministrowie zasięgają opinii Związku Rzemiosła Polskiego odnośnie projektów aktów prawnych dotyczących rzemiosła. 7. Za zgodą organizacji samorządu gospodarczego rzemiosła jej członkami mogą być, na czas określony, także osoby fizyczne wykonujące działalność gospodarczą, nie będące rzemieślnikami zatrudniające nie więcej niż 50 pracowników."; 9) w art. 8 skreśla się wyrazy "pkt 1-4"; 10) w art. 9 ust. l otrzymuje brzmienie: "1. Cechy są organizacjami samorządu gospodarczego rzemiosła zrzeszającymi rzemieślników według kryterium terytorialnego lub według rodzaju działalności gospodarczej."; 11) w art. 10 w ust. 1 skreśla się wyrazy "jako organizacje rzemiosła"; 12) art. 11 otrzymuje brzmienie: "Art. 11. 1. Izby rzemieślnicze są organizacjami samorządu gospodarczego rzemiosła zrzeszającymi cechy, spółdzielnie rzemieślnicze, rzemieślników nienależących do cechów, a także inne jednostki organizacyjne, jeżeli ich celem jest wspieranie rozwoju gospodarczego rzemiosła. Izby mogą w swych statutach przyjmować nazwy z dodatkiem wyrazów "przedsiębiorczość" lub "przedsiębiorca" użytych w odpowiednim przypadku, a także określeń zawierających wskazanie regionu. 2. Podstawowym zadaniem izb rzemieślniczych jest pomoc w reprezentowaniu, zrzeszonych organizacji oraz rzemieślników, wobec organów administracji publicznej oraz innych organizacji i instytucji, udzielanie swym członkom pomocy instruktażowej i doradczej, oraz przeprowadzanie egzaminów kwalifikacyjnych. Szczegółowy zakres zadań izb rzemieślniczych określają ich statuty. 3. Izby rzemieślnicze są uprawnione do potwierdzania egzaminów kwalifikacyjnych świadectwami czeladniczymi i dyplomami mistrzowskimi oraz do opatrywania ich pieczęcią z godłem Państwa. 4. Ilekroć w przepisach prawa mówi się o izbie rzemieślniczej, należy przez to rozumieć izbę rzemieślniczą, utworzoną w trybie i na zasadach określonych w niniejszej ustawie, bez względu na nazwę przyjętą w jej statucie."; 13) w art. 12: a) ust. 2 otrzymuje brzmienie: "2. W Związku Rzemiosła Polskiego mogą się zrzeszać izby rzemieślnicze, a także cechy o zasięgu ogólnopolskim.", b) ust. 5 otrzymuje brzmienie: "5. Związek Rzemiosła Polskiego pełni względem spółdzielni rzemieślniczych funkcje związku rewizyjnego, w trybie i na zasadach określonych w przepisach Prawa spółdzielczego."; 14) w art. 13 wyrazy "Zadania organizacji rzemieślniczych" zastępuje się wyrazami "Szczegółowe zadania organizacji samorządu gospodarczego rzemiosła" oraz wyraz "i" zastępuje się wyrazem "lub"; 15) w art. 14 wyrazy "organizacji rzemiosła" zastępuje się wyrazami "organizacji samorządu gospodarczego rzemiosła"; 16) użyte w ustawie w odpowiednich przypadkach wyrazy "samorząd rzemiosła" zastępuje się użytymi w tych samych przypadkach wyrazami "samorząd gospodarczy rzemiosła".


Art. 2. Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.


Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o regulacji rynku mleka i przetworów mlecznych Rozdział 1 Przepisy ogólne

Art. 1. 1. Ustawa określa zasady regulacji rynku mleka i przetworów mlecznych, w tym: 1) kwotowania krajowej produkcji mleka, 2) zakupu i sprzedaży interwencyjnej niektórych przetworów mlecznych, 3) stosowania dopłat do przechowywania, przetwórstwa i konsumpcji przetworów mlecznych. 2. Ustawa określa także organizację i kompetencje Komisji Porozumiewawczej do Spraw Mleka i Przetworów Mlecznych.


Art. 10. 1. W przypadku zbycia gospodarstwa rolnego przez dostawcę hurtowego lub dostawcę bezpośredniego przyznane im prawo do indywidualnej kwoty mlecznej przechodzi na nabywcę tego gospodarstwa. 2. Jeżeli przejście prawa do indywidualnej kwoty mlecznej następuje w trakcie trwania roku kwotowego, wysokość kwoty, którą może wykorzystać nabywca do końca tego roku, jest równa wysokości kwoty niewykorzystanej przez zbywcę. 3. Dyrektor oddziału terenowego Agencji, właściwego ze względu na miejsce położenia gospodarstwa rolnego, stwierdza przejście prawa do indywidualnej kwoty mlecznej na nabywcę gospodarstwa rolnego, o którym mowa w ust. 1, oraz wielkość kwoty do wykorzystania, o której mowa w ust. 2, w drodze decyzji, wydawanej na wniosek nabywcy tego gospodarstwa.


Art. 11. 1. Prawo do przyznanej indywidualnej kwoty mlecznej lub jej części może być zbywane lub wydzierżawiane, w drodze umowy, wyłącznie posiadaczowi gospodarstwa rolnego. 2. Umowa, o której mowa w ust. 1, powinna być zawarta w formie pisemnej i dla swej ważności wymaga zarejestrowania przez dyrektora oddziału terenowego Agencji, właściwego ze względu na miejsce położenia gospodarstwa. 3. Umowa zbycia może być zawarta wyłącznie z posiadaczem gospodarstwa rolnego położonego na obszarze działania oddziału terenowego Agencji, w którym zarejestrowany jest dostawca hurtowy zbywający kwotę. 4. Umowa dzierżawy na dany rok kwotowy jest zawierana, nie później niż do dnia 31 stycznia tego roku kwotowego, wyłącznie pomiędzy posiadaczami kwot mlecznych sprzedającymi mleko temu samemu podmiotowi skupującemu. 5. Dostawca hurtowy jest obowiązany niezwłocznie powiadomić podmiot skupujący o zbyciu lub wydzierżawieniu przyznanej mu indywidualnej kwoty mlecznej lub jej części. 6. Zbywca indywidualnej kwoty mlecznej nie może otrzymać kwoty z rezerwy, o której mowa w art. 9, przed upływem 5 lat od dnia zbycia.


Art. 12. 1. Prawo do przyznanej indywidualnej kwoty mlecznej jest przedmiotem dziedziczenia, z tym że dziedziczy je osoba, która odziedziczyła gospodarstwo rolne. W przypadku braku spadkobierców prawo do indywidualnej kwoty mlecznej dziedziczy Skarb Państwa. 2. Do czasu wydania prawomocnego postanowienia sądu o stwierdzeniu nabycia spadku po spadkodawcy będącym dostawcą hurtowym lub dostawcą bezpośrednim uprawnienia spadkobierców do indywidualnej kwoty mlecznej wykonuje upoważniony przez nich spadkobierca. 3. Spadkobierca, o którym mowa w ust. 2, jest obowiązany, w terminie 3 miesięcy od dnia otwarcia spadku, przedstawić dokument dotyczący upoważnienia dyrektorowi oddziału terenowego Agencji, właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania spadkodawcy. 4. W terminie 3 miesięcy od dnia uprawomocnienia się postanowienia sądu o stwierdzeniu nabycia spadku osoba, o której mowa w ust. 1, jest obowiązana powiadomić o tym dyrektora oddziału terenowego Agencji, właściwego ze względu na miejsce położenia gospodarstwa rolnego.


Art. 13. Następca prawny osoby prawnej będącej dostawcą hurtowym lub dostawcą bezpośrednim jest obowiązany powiadomić dyrektora oddziału terenowego Agencji, właściwego ze względu na miejsce położenia gospodarstwa rolnego tej osoby, o nabyciu prawa do indywidualnej kwoty mlecznej, w terminie 3 miesięcy od dnia nabycia tego prawa.


Art. 14. 1. W przypadku wykorzystania przez dostawcę hurtowego lub dostawcę bezpośredniego przyznanej mu indywidualnej kwoty mlecznej poniżej 70% dyrektor oddziału terenowego Agencji, w drodze decyzji, może zmniejszyć indywidualną kwotę mleczną o jej niewykorzystaną część, chyba że niewykorzystanie kwoty spowodowane było działaniem siły wyższej lub innymi niezależnymi od dostawcy hurtowego lub dostawcy bezpośredniego przyczynami albo prawo do indywidualnej kwoty mlecznej zostało wydzierżawione. 2. Od decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje odwołanie do Prezesa Agencji. 3. Część, o którą zmniejszono indywidualną kwotę mleczną, powiększa krajową rezerwę krajowej kwoty mlecznej.


Art. 15. 1. W przypadku przekroczenia krajowej kwoty mlecznej dostawca hurtowy lub dostawca bezpośredni, który wprowadził do obrotu mleko lub przetwory mleczne w ilości przekraczającej przysługującą mu indywidualną kwotę mleczną w danym roku kwotowym, jest obowiązany do wniesienia na wyodrębniony rachunek Agencji kwoty pieniężnej, zwanej dalej "opłatą", w wysokości stanowiącej iloczyn: 1) ilości mleka wprowadzonego do obrotu ponad przysługującą mu indywidualną kwotę mleczną, w tym mleka wykorzystanego do produkcji przetworów mlecznych, przeliczonego na mleko o referencyjnej zawartości tłuszczu, 2) różnicy liczby 1 i krajowego współczynnika realokacji okreęlonego na podstawie art. 19 ust. 2, 3) 115% docelowej ceny mleka określonej na podstawie art. 29 ust. 1. 2. Na poczet opłaty dostawca hurtowy jest obowiązany do wnoszenia zaliczki w wysokości 30 gr za każdy litr mleka przeliczonego na mleko o referencyjnej zawartości tłuszczu, wprowadzony do obrotu ponad przysługującą mu indywidualną kwotę mleczną.


Art. 16. 1. Zaliczka, o której mowa w art. 15 ust. 2, jest obliczana przez podmiot skupujący i potrącana przy zapłacie należności za mleko sprzedane przez dostawcę hurtowego, od dnia stwierdzenia przez podmiot skupujący przekroczenia przez danego dostawcę przysługującej mu indywidualnej kwoty mlecznej. 2. Podmioty skupujące przekazują kwoty pobranych zaliczek na poczet opłaty, w terminie do 14 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na wyodrębniony rachunek oddziału terenowego Agencji, właściwego ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę podmiotu skupującego.


Art. 17. 1. W terminie określonym w art. 16 ust. 2 podmioty skupujące są obowiązane przesłać: 1) dostawcom hurtowym - imienne informacje o ilości kupionego od nich mleka, przeliczonego na mleko o referencyjnej zawartości tłuszczu, ponad przysługującą im indywidualną kwotę mleczną oraz o łącznej kwocie potrąconych zaliczek, 2) dyrektorowi oddziału terenowego Agencji, właściwego ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę podmiotu skupującego - zbiorcze zestawienia, które zawierają dane o łącznej ilości mleka, przeliczonego na mleko o referencyjnej zawartości tłuszczu, kupionego od poszczególnych dostawców hurtowych ponad przysługujące im indywidualne kwoty mleczne oraz łączną kwotę potrąconych zaliczek. 2. W terminie do dnia 15 maja roku następującego po roku kwotowym podmioty skupujące są obowiązane przesłać: 1) dostawcom hurtowym imienne informacje o łącznej ilości mleka skupionego od nich w danym roku kwotowym, z podaniem średniej ważonej zawartości tłuszczu w tym mleku, przeliczonego na mleko o referencyjnej zawartości tłuszczu, a także o pobranych i przekazanych na rachunek oddziału terenowego Agencji zaliczkach na poczet opłaty, 2) dyrektorowi oddziału terenowego Agencji, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, imienne informacje o łącznej ilości mleka skupionego w danym roku kwotowym od dostawców hurtowych, z podaniem średniej ważonej zawartości tłuszczu w tym mleku, przeliczonego na mleko o referencyjnej zawartości tłuszczu, a także o pobranych i przekazanych na rachunek oddziału terenowego Agencji zaliczkach na poczet opłaty.


Art. 18. 1. Dostawcy bezpośredni prowadzą rejestr, w którym wpisuje się ilości: 1) wyprodukowanego mleka, 2) mleka wykorzystanego do produkcji przetworów przeznaczonych do bezpośredniego spożycia, wprowadzonych do obrotu. 2. W terminie 30 dni po upływie danego roku kwotowego dostawcy bezpośredni są obowiązani do przekazywania dyrektorom oddziałów terenowych Agencji, właściwych ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę dostawcy, rocznych informacji o ilości mleka: 1) wykorzystanego do produkcji przetworów mlecznych przeznaczonych do bezpośredniego spożycia, wprowadzonych do obrotu, przeliczonego na mleko o referencyjnej zawartości tłuszczu, 2) wykorzystanego do produkcji przetworów mlecznych przeznaczonych do bezpośredniego spożycia, wprowadzonego do obrotu ponad indywidualną kwotę mleczną. 3. Dostawca bezpośredni jest obowiązany do przechowywania dowodów sprzedaży lub innych dokumentów potwierdzających wprowadzenie do obrotu przetworów mlecznych przez okres 3 lat. 4. Dostawca bezpośredni traci prawo do indywidualnej kwoty mlecznej, jeżeli nie spełnił obowiązków, o których mowa w ust. 1-3. 5. Dyrektor oddziału terenowego Agencji wydaje decyzję w sprawie utraty prawa do indywidualnej kwoty mlecznej. Od decyzji w sprawie utraty prawa do indywidualnej kwoty mlecznej przysługuje odwołanie do Prezesa Agencji. 6. Minister właściwy do spraw rynków rolnych określi, w drodze rozporządzenia, wzór rejestru, o którym mowa w ust. 1, szczegółowe zasady jego prowadzenia oraz wzór informacji rocznej, o której mowa w ust. 2, mając na uwadze potrzebę zapewnienia bieżącej informacji o stopniu wykorzystania krajowej kwoty mlecznej.


Art. 19. 1. Prezes Agencji na podstawie informacji, o których mowa w art. 17 ust. 2 pkt 2 oraz art. 18 ust. 2, ustala stopień wykorzystania krajowej kwoty mlecznej i informuje o nim ministra właściwego do spraw rynków rolnych. 2. W przypadku przekroczenia krajowej kwoty mlecznej minister właściwy do spraw rynków rolnych określi, w drodze rozporządzenia, krajowy współczynnik realokacji stanowiący iloraz sumy niewykorzystanych indywidualnych kwot mlecznych i krajowej rezerwy krajowej kwoty mlecznej oraz sumy przekroczeń indywidualnych kwot mlecznych.


Art. 2. Użyte w ustawie określenia oznaczają: 1) Agencja - Agencję Rynku Rolnego, 2) gospodarstwo rolne - grunty rolne wraz z gruntami leśnymi, budynkami lub ich częściami, urządzeniami i inwentarzem, jeżeli stanowią lub mogą stanowić zorganizowaną całość gospodarczą, oraz prawami i obowiązkami związanymi z prowadzeniem gospodarstwa rolnego, 3) mleko - surowe mleko krowie, 4) dostawca hurtowy - osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, prowadzącą produkcję mleka w posiadanym gospodarstwie rolnym i sprzedającą je podmiotom skupującym, 5) dostawca bezpośredni - osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, prowadzącą produkcję mleka w posiadanym gospodarstwie rolnym i wprowadzającą do obrotu przetwory z tego mleka przeznaczone do bezpośredniego spożycia, 6) rok referencyjny - okres od dnia 1 kwietnia 2002 r. do dnia 31 marca 2003 r., 7) rok kwotowy - okres od dnia 1 kwietnia danego roku kalendarzowego do dnia 31 marca następnego roku kalendarzowego, z zastrzeżeniem art. 41, 8) referencyjna zawartość tłuszczu - średnią ważoną zawartość tłuszczu w mleku wyprodukowanym i wprowadzonym do obrotu przez dostawców hurtowych i dostawców bezpośrednich w roku referencyjnym, w skali kraju, 9) zakład przetwórczy - zakład, w którym dokonuje się przerobu mleka na przetwory mleczne, 10) podmiot skupujący - osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, prowadzącą działalność w zakresie skupu mleka od dostawców hurtowych, 11) przetwory mleczne - mleko spożywcze, odtłuszczone mleko płynne przeznaczone do skarmiania zwierząt lub produkcji mieszanek paszowych, odtłuszczone mleko w proszku, maślankę, jogurt, kefir oraz inne produkty poddane procesowi fermentacji lub zakwaszenia mleka, niezawierające dodatku w postaci cukru lub innych substancji słodzących, niezawierające substancji smakowych lub zapachowych i niezawierające dodatku w postaci owoców, w tym orzechów lub kakao, oraz masło, bezwodny tłuszcz mleczny, sery długo dojrzewające, 12) Komisja Porozumiewawcza - Komisję Porozumiewawczą do Spraw Mleka i Przetworów Mlecznych utworzoną na podstawie art. 37.


Art. 20. 1. Rozliczenia wykorzystania poszczególnych indywidualnych kwot mlecznych, zaliczek na poczet opłaty oraz ustalenia wysokości opłaty za dany rok kwotowy od dostawców hurtowych, po uwzględnieniu współczynnika realokacji, dokonują podmioty skupujące w terminie do dnia 1 czerwca roku następującego po zakończeniu danego roku kwotowego. 2. W wyniku rozliczenia, o którym mowa w ust. 1, dostawca hurtowy: 1) otrzymuje zwrot kwot wpłaconych w ramach zaliczek, jeżeli krajowa kwota mleczna nie została przekroczona, 2) otrzymuje zwrot części kwot wpłaconych w ramach zaliczek, jeżeli należna opłata jest niższa od sumy kwot wpłaconych tytułem zaliczek, 3) jest obowiązany do zapłaty określonej kwoty pieniężnej tytułem dopłaty do należnej opłaty, jeżeli opłata ta jest wyższa niż suma kwot wpłaconych tytułem zaliczek. 3. Kwotę z tytułu zwrotu zaliczek, o których mowa w ust. 2 pkt 1, lub jej części, o której mowa w ust. 2 pkt 2, dyrektor właściwego oddziału terenowego Agencji przekazuje dostawcy hurtowemu za pośrednictwem podmiotu skupującego w terminie do dnia 1 września roku następującego po zakończeniu danego roku kwotowego, z tym że środki z tego tytułu muszą się znaleźć na rachunku podmiotu skupującego 30 dni przed upływem tego terminu. 4. W przypadkach, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, dyrektor oddziału terenowego Agencji potrąca kwotę stanowiącą 3% wpłaconej zaliczki lub jej części. 5. W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, podmiot skupujący w imieniu dostawcy hurtowego jest obowiązany wpłacić dopłatę z tytułu należnej opłaty na rachunek oddziału terenowego Agencji, właściwego ze względu na miejsce położenia gospodarstwa, w którym produkowane jest mleko, w terminie do dnia 31 lipca roku następującego po zakończeniu danego roku kwotowego. 6. W odniesieniu do dostawców bezpośrednich rozliczeń, o których mowa w ust. 1, dokonuje dyrektor oddziału terenowego Agencji, właściwego ze względu na miejsce położenia gospodarstwa, w którym produkowane jest mleko, w terminie do dnia 1 czerwca roku następującego po zakończeniu danego roku kwotowego. 7. Dostawca bezpośredni obowiązany jest wpłacić należną kwotę z tytułu przekroczenia przyznanej mu indywidualnej kwoty mlecznej na rachunek oddziału terenowego Agencji, właściwego ze względu na miejsce położenia gospodarstwa, w którym produkowane jest mleko, w ciągu 1 miesiąca od dnia otrzymania decyzji dyrektora oddziału terenowego Agencji nakazującej wniesienie należnej opłaty. 8. Od decyzji, o których mowa w ust. 4 i 7, przysługuje odwołanie do Prezesa Agencji. 9. Na wniosek dostawcy hurtowego dyrektor oddziału terenowego Agencji może przedłużyć termin wpłaty należności, o której mowa w ust. 5, lub rozłożyć tę należność na raty. 10. W sprawach nieuregulowanych w ust. 1-4 i 6 oraz w art. 15, 16 i 18 ust. 3 i 4 do opłaty i zaliczek na poczet opłaty stosuje się odpowiednio przepisy Działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 i Nr 160, poz. 1083, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 oraz z 1999 r. Nr 11, poz. 95 i Nr 92, poz. 1062, z 2000 r. Nr 94, poz. 1037, Nr 116, poz. 1216, Nr 120, poz. 1268 i Nr 122, poz. 1315 oraz z 2001 r. Nr 16, poz. 166, Nr 39, poz. 459 i Nr 42, poz. 475).


Art. 21. 1. Wpływy z tytułu opłat, wynikające z rozliczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, Agencja przekazuje na rachunek dochodów budżetu państwa w terminie do dnia 1 września roku następującego po zakończeniu danego roku kwotowego. 2. Środki pochodzące z potrąceń, o których mowa w art. 20 ust. 4, oraz z oprocentowania wpłat z tytułu zaliczek zwracanych dostawcom hurtowym Agencja przeznacza na fundusz promocji, o którym mowa w art. 39.


Art. 22. 1. Dyrektor oddziału terenowego Agencji prowadzi rejestr dostawców hurtowych i dostawców bezpośrednich, którym przysługują indywidualne kwoty mleczne, zwany dalej "rejestrem dostawców". 2. Rejestr dostawców może być prowadzony w formie elektronicznych nośników informacji. 3. Rejestr dostawców zawiera: 1) nazwy, numery NIP oraz adresy siedzib dostawców hurtowych i dostawców bezpośrednich (w przypadku osób fizycznych imiona i nazwiska, numery PESEL i NIP oraz miejsca zamieszkania), 2) numery dostawców hurtowych i numery dostawców bezpośrednich niepowtarzalne w skali kraju, nadane przez dyrektora oddziału terenowego Agencji przy wpisie do rejestru, 3) wielkość indywidualnych kwot mlecznych przysługujących poszczególnym dostawcom hurtowym i dostawcom bezpośrednim, 4) numery decyzji, na podstawie których przyznano indywidualne kwoty mleczne, 5) informacje o podstawie, z której wynika prawo dostawcy hurtowego lub dostawcy bezpośredniego do indywidualnej kwoty mlecznej, jeżeli prawo to nie wynika z decyzji, o której mowa w pkt 4. 4. Wszelkie zmiany danych, o których mowa w ust. 3, wymagają zgłoszenia do rejestru dostawców. 5. Dla każdego dostawcy hurtowego i dostawcy bezpośredniego prowadzi się oddzielne akta rejestrowe, które obejmują dokumenty stanowiące podstawę wpisu, w tym dokumenty, o których mowa w art. 10 ust. 3 i art. 11 ust. 2, oraz inne dokumenty składane dyrektorowi oddziału terenowego na podstawie przepisów ustawy. 6. Minister właściwy do spraw rynków rolnych określi, w drodze rozporządzenia: 1) wzory formularzy do przekazywania informacji, o których mowa w art. 7 ust. 5 pkt 2 i 3 oraz w art. 17 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, a także zestawień, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 2, 2) sposób prowadzenia ewidencji, o której mowa w art. 7 ust. 5 pkt 1, 3) szczegółowe zasady prowadzenia rejestru podmiotów skupujących i rejestru dostawców.


Art. 23. 1. Agencja sprawuje nadzór nad przestrzeganiem przepisów ustawy przez dostawców hurtowych, dostawców bezpośrednich i podmioty skupujące w zakresie wykonywania przez te podmioty obowiązków związanych z kwotowaniem produkcji mleka, a w szczególności w zakresie zgodnego z prawem: 1) wykonywania prawa do indywidualnej kwoty mlecznej, 2) zbywania i wydzierżawiania prawa do indywidualnej kwoty mlecznej, 3) prowadzenia ewidencji, o której mowa w art. 7 ust. 5 pkt 1, 4) przekazywania informacji, o których mowa w art. 7 ust. 5 pkt 2 i 3, art. 17 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 oraz art. 18 ust. 2, a także zestawień, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 2. 2. W ramach nadzoru, o którym mowa w ust. 1, upoważnieni przez Prezesa Agencji pracownicy Agencji lub inne upoważnione osoby mają prawo: 1) wstępu do pomieszczeń kontrolowanych podmiotów, 2) żądać pisemnych lub ustnych informacji związanych z przedmiotem kontroli, 3) żądać okazywania i udostępniania dokumentów związanych z przedmiotem kontroli, 4) pobierać nieodpłatnie próbki do badań na zawartość tłuszczu w mleku. Rozdział 3 Zakup interwencyjny i sprzedaż interwencyjna


Art. 24. 1. Agencja może dokonywać interwencyjnego zakupu i interwencyjnej sprzedaży masła i odtłuszczonego mleka w proszku. 2. Przetwory mleczne, o których mowa w ust. 1, produkowane są wyłącznie z surowców krajowych. 3. Minister właściwy do spraw rynków rolnych określi, w drodze rozporządzenia, wymagania co do jakości przetworów mlecznych, o których mowa w ust. 1, mając na względzie ich przydatność do długotrwałego przechowywania. 4. Agencja dokonuje zakupu lub sprzedaży przetworów mlecznych, o których mowa w ust. 1, wyprodukowanych w zakładach przetwórczych wpisanych do rejestru zakładów prowadzonego przez Agencję. Rejestr zakładów jest jawny. 5. Wpisu do rejestru zakładów dokonuje Prezes Agencji na wniosek zakładu przetwórczego po przedłożeniu przez ten zakład zaświadczenia powiatowego lekarza weterynarii o spełnieniu warunków weterynaryjnych określonych w przepisach odrębnych. 6. Rejestr zakładów zawiera: 1) nazwę zakładu przetwórczego i adres siedziby, 2) numer NIP, 3) numer identyfikacyjny niepowtarzalny w skali kraju, nadany przez Prezesa Agencji przy wpisie do rejestru.


Art. 25. 1. Agencja dokonuje zakupu interwencyjnego masła na rynku, jeżeli cena rynkowa masła, w okresie kolejnych 7 dni, jest niższa niż 92% ceny interwencyjnej masła. 2. Agencja dokonuje zakupu, o którym mowa w ust. 1, w drodze przetargu. 3. Cena masła zakupywanego przez Agencję w ramach interwencji: 1) nie może być niższa niż 90% ceny interwencyjnej masła, 2) obejmuje koszty dostarczenia masła do magazynów wskazanych przez Agencję na odległość nie większą niż określona na podstawie art. 28. 4. Jeżeli masło jest dostarczane do magazynów wskazanych przez Agencję położonych w odległości większej od ustalonej na podstawie art. 28, Agencja pokrywa koszty transportu ponad tę odległość. 5. Jednorazowa partia zakupu interwencyjnego masła nie może być mniejsza niż 10 ton. 6. Interwencyjny zakup masła jest zawieszany, jeżeli cena rynkowa masła w okresie kolejnych 7 dni jest równa lub wyższa od 92% ceny interwencyjnej masła.


Art. 26. 1. Agencja dokonuje zakupu interwencyjnego odtłuszczonego mleka w proszku na rynku w okresie od dnia 15 maja do 31 października danego roku w ramach limitu zakupów interwencyjnych, określonego przez Radę Ministrów. 2. Agencja dokonuje zakupu, o którym mowa w ust. 1, po cenach interwencyjnych. 3. W przypadku powstania na rynku mleka i przetworów mlecznych sytuacji wskazującej na wystąpienie nierównowagi rynkowej, po wykorzystaniu limitu zakupów interwencyjnych odtłuszczonego mleka w proszku, Agencja może dokonywać dalszych zakupów interwencyjnych tego mleka w drodze przetargów. Przedmiotem przetargu jest wysokość ceny zakupu. 4. Cena, o której mowa w ust. 2, obejmuje koszty dostarczenia odtłuszczonego mleka w proszku do magazynów wskazanych przez Agencję na odległość nie większą niż określona na podstawie art. 28 5. Jeżeli odtłuszczone mleko w proszku jest dostarczane do magazynów wskazanych przez Agencję położonych w odległości większej od ustalonej na podstawie art. 28, Agencja pokrywa koszty transportu ponad tę odległość. 6. Jednorazowa partia zakupu interwencyjnego odtłuszczonego mleka w proszku nie może być mniejsza niż 40 ton. 7. Rada Ministrów określa corocznie w terminie do 31 marca, w drodze rozporządzenia, limit zakupów interwencyjnych odtłuszczonego mleka w proszku na następny rok kwotowy, mając na względzie zapewnienie stabilizacji rynku mleka i przetworów mlecznych.


Art. 27. 1. Masło i odtłuszczone mleko w proszku zakupione przez Agencję w ramach zakupu interwencyjnego mogą być sprzedawane: 1) na rynku krajowym, 2) za granicę - na podstawie odrębnych przepisów. 2. Decyzje o sprzedaży przetworów mlecznych, o których mowa w ust. 1 pkt 1, podejmuje Prezes Agencji po zasięgnięciu opinii Komisji Porozumiewawczej. 3. Sprzedaż przetworów mlecznych, o których mowa w ust. 1, odbywa się w drodze przetargów. 4. Cena wywoławcza masła i odtłuszczonego mleka w proszku sprzedawanego przez Agencję na rynek krajowy nie może być niższa niż cena interwencyjna. 5. Ceny rynkowe masła i odtłuszczonego mleka w proszku są to ceny masła i odtłuszczonego mleka w proszku ogłaszane przez ministra właściwego do spraw rynków rolnych na podstawie ustawy z dnia 30 marca 2001 r. o rolniczych badaniach rynkowych (Dz.U. Nr 42, poz. 471).


Art. 28. Minister właściwy do spraw rynków rolnych określi, w drodze rozporządzenia, odległości, powyżej których Agencja pokrywa koszty transportu masła i odtłuszczonego mleka w proszku z miejsca przechowywania do magazynów wskazanych przez Agencję, oraz szczegółowe zasady obliczania kosztów transportu masła i odtłuszczonego mleka w proszku, a w szczególności stawkę szacowanych kosztów za transport 1 tony masła i odtłuszczonego mleka w proszku na odcinku 1 kilometra.


Art. 29. 1. Rada Ministrów określa corocznie, w drodze rozporządzenia, do dnia 31 marca, docelową cenę mleka o zawartości tłuszczu 3,7%, na okres od dnia 1 lipca do dnia 30 czerwca, uwzględniając, iż cena docelowa mleka jest to cena skupu, do której osiągnięcia dąży się na rynku, oraz mając na względzie stabilizację rynku mleka i przetworów mlecznych, a także zapewnienie odpowiedniego poziomu dochodów dostawców hurtowych i bezpośrednich z produkcji mleka. Cena ta stanowi podstawę do ustalania cen interwencyjnych na masło i odtłuszczone mleko w proszku. 2. Rada Ministrów określa corocznie, w drodze rozporządzenia, ceny interwencyjne masła i odtłuszczonego mleka w proszku, na okres od dnia 1 lipca do dnia 30 czerwca, biorąc pod uwagę docelową cenę mleka. 3. Rozporządzenia, o których mowa w ust. 1 i 2, są wydawane na wniosek ministra właściwego do spraw rynków rolnych, składany po zasięgnięciu opinii Prezesa Agencji i Komisji Porozumiewawczej. Rozdział 4 Dopłaty do przechowywania i konsumpcji przetworów mlecznych


Art. 3. 1. Do postępowania w sprawach indywidualnych związanych z kwotowaniem krajowej produkcji mleka, rozstrzyganych przez Prezesa Agencji oraz dyrektora oddziału terenowego Agencji, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. 2. Do działalności prowadzonej przez Agencję na podstawie ustawy nie stosuje się przepisów o przeciwdziałaniu praktykom monopolistycznym i ochronie interesów konsumentów. 3. Do przetargów przeprowadzanych przez Agencję na podstawie ustawy nie stosuje się przepisów o zamówieniach publicznych. Rozdział 2 Kwotowanie produkcji mleka


Art. 30. W przypadku powstania na rynku mleka i przetworów mlecznych sytuacji wskazującej na możliwość wystąpienia poważnych zakłóceń równowagi rynkowej Agencja może stosować dopłaty do przechowywania, wyprodukowanych przez zakłady przetwórcze wpisane do rejestru zakładów, następujących przetworów mlecznych: 1) masła niesolonego o minimalnej zawartości tłuszczu 82% i maksymalnej zawartości wody nieprzekraczającej 16%, 2) masła solonego o minimalnej zawartości tłuszczu 80% i maksymalnej zawartości wody nieprzekraczającej 16%, 3) odtłuszczonego mleka w proszku, 4) śmietanki o zawartości tłuszczu od 35% do 85%, 5) serów o co najmniej trzymiesięcznym okresie dojrzewania.


Art. 31. 1. Dopłaty, o których mowa w art. 30, stosuje się na podstawie programu przechowywania przetworów mlecznych zatwierdzonego przez Radę Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw rynków rolnych. 2. Program, o którym mowa w ust. 1, jest sporządzany przez Agencję i zawiera w szczególności: 1) rodzaje przetworów mlecznych objętych dopłatami do przechowywania, z podaniem ich ilości i jakości, 2) maksymalny okres przechowywania przetworów mlecznych, 3) maksymalną jednostkową wysokość dopłat do przechowywania 1 tony przetworów mlecznych, 4) wielkość środków finansowych przeznaczonych na dopłaty do przechowywania przetworów mlecznych.


Art. 32. 1. Agencja udziela dopłat do przechowywania przetworów mlecznych po zawarciu umowy z zakładem przetwórczym, określającej w szczególności: 1) rodzaj, ilość i jakość przetworów mlecznych objętych dopłatą do ich przechowywania, 2) wysokość dopłaty, 3) okres i warunki przechowywania przetworów mlecznych, 4) możliwość zmiany jej warunków, w przypadku gdy będzie to niezbędne dla przeciwdziałania destabilizacji rynku mleka i przetworów mlecznych. 2. Zakłady przetwórcze, z którymi Agencja zawiera umowę, są wyłaniane w drodze przetargu. Przedmiotem przetargu jest wysokość dopłaty jednostkowej.


Art. 33. 1. Agencja może stosować dopłaty do: 1) spożycia przez uczniów szkół podstawowych i gimnazjów, mleka spożywczego oraz fermentowanych napojów mlecznych bez dodatków smakowych, 2) zakupu masła lub bezwodnego tłuszczu mlecznego, dokonywanego przez producentów wyrobów cukierniczych, piekarniczych i lodów, 3) zakupu masła dokonywanego przez szkoły, przedszkola, żłobki, domy pomocy społecznej, placówki opiekuńczo-wychowawcze, ośrodki adaptacyjnoopiekuńcze, 4) zakupu bezwodnego tłuszczu mlecznego, dokonywanego przez zakłady żywienia zbiorowego, 5) zakupu odtłuszczonego mleka w proszku i maślanki w proszku przeznaczonych do karmienia zwierząt lub do produkcji mieszanek paszowych, 6) zakupu odtłuszczonego mleka przeznaczonego do produkcji kazeiny i kazeinianów. 2. Dopłaty, o których mowa w ust. 1 pkt 2-6, mogą być stosowane wyłącznie w przypadku zaistnienia nadmiernej podaży przetworów mlecznych na rynku krajowym, grożącej destabilizacją rynku mleka i przetworów mlecznych, a także w celu zapewnienia odpowiedniego poziomu dochodów dostawców hurtowych i bezpośrednich z produkcji mleka.


Art. 34. 1. Dopłaty, o których mowa w art. 33, stosuje się na podstawie programu stosowania dopłat, zatwierdzonego przez Radę Ministrów na wniosek ministra właściwego do spraw rynków rolnych. 2. Program, o którym mowa w ust. 1, jest sporządzany przez Agencję i zawiera w szczególności: 1) rodzaj przetworów mlecznych objętych dopłatami, z podaniem ich ilości i jakości, 2) maksymalny okres stosowania dopłat, 3) maksymalną wysokość dopłat, które mogą być udzielone jednemu podmiotowi, 4) wysokość środków finansowych przeznaczonych na dopłaty.


Art. 35. Dopłatami, o których mowa w art. 30 i 33, mogą być objęte wyłącznie mleko i przetwory mleczne wyprodukowane z surowca krajowego.


Art. 36. Agencja udziela dopłat, o których mowa w art. 33, po zawarciu umowy określającej w szczególności: 1) rodzaj, ilość i jakość przetworów mlecznych objętych dopłatą, 2) wysokość dopłaty, 3) okres i warunki stosowania dopłaty, 4) możliwość zmiany jej warunków, w przypadku gdy będzie to niezbędne dla przeciwdziałania destabilizacji rynku mleka i przetworów mlecznych. Rozdział 5 Komisja Porozumiewawcza do Spraw Mleka i Przetworów Mlecznych


Art. 37. 1. Tworzy się Komisję Porozumiewawczą. 2. Członków Komisji Porozumiewawczej powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw rynków rolnych. 3. Komisja Porozumiewawcza składa się z 16 członków, w tym: 1) 8 członków reprezentujących dostawców hurtowych lub bezpośrednich, powoływanych spośród kandydatów zgłoszonych przez ogólnokrajowe branżowe organizacje zrzeszające dostawców hurtowych lub bezpośrednich, 2) 8 członków reprezentujących podmioty skupujące i zakłady przetwórcze niebędące podmiotami skupującymi, powoływanych spośród kandydatów zgłoszonych przez ogólnokrajowe branżowe organizacje zrzeszające zakłady przetwórcze oraz podmioty skupujące niebędące zakładami przetwórczymi. 4. Członek Komisji Porozumiewawczej może zostać odwołany na wniosek organizacji, która zgłosiła jego kandydaturę. 5. Kadencja Komisji Porozumiewawczej trwa 4 lata, licząc od dnia pierwszego posiedzenia komisji. Pierwsze posiedzenie zwołuje minister właściwy do spraw rynków rolnych w terminie 14 dni od dnia powołania komisji. 6. Komisja Porozumiewawcza działa na podstawie regulaminu określającego w szczególności tryb powoływania i odwoływania członków komisji, częstotliwość posiedzeń oraz tryb podejmowania uchwał. 7. Jeżeli Komisja Porozumiewawcza nie uchwali regulaminu w ciągu 1 miesiąca od dnia pierwszego posiedzenia, o którym mowa w ust. 5, regulamin zostanie nadany, w drodze rozporządzenia, przez ministra właściwego do spraw rynków rolnych, z uwzględnieniem ust. 6. 8. Koszty działania Komisji Porozumiewawczej pokrywają organizacje, których kandydaci zostali powołani do komisji.


Art. 38. 1. Do zadań Komisji Porozumiewawczej należy: 1) reprezentowanie interesów dostawców, zakładów przetwórczych i podmiotów skupujących niebędących zakładami przetwórczymi wobec ministra właściwego do spraw rynków rolnych lub innych organów administracji rządowej oraz Prezesa Agencji, a w szczególności opiniowanie: a) propozycji ceny docelowej mleka oraz cen interwencyjnych masła i odtłuszczonego mleka w proszku, b) programów stosowania dopłat do przechowywania, przetwórstwa i konsumpcji produktów mleczarskich, c) decyzji o sprzedaży masła i odtłuszczonego mleka w proszku z zapasów interwencyjnych Agencji na rynek krajowy, 2) ustalenie szczegółowych zasad rozdysponowania rezerwy krajowej kwoty mlecznej, 3) ustalenie szczegółowych zasad gospodarowania funduszem promocji, o którym mowa w art. 39, a w szczególności coroczne ustalanie planu finansowego tego funduszu, 4) przyjmowanie corocznych sprawozdań Prezesa Agencji z wykonania planu finansowego funduszu promocji, 5) ustalenie zasad współdziałania w warunkach rynkowych pomiędzy dostawcami, zakładami przetwórczymi i podmiotami skupującymi niebędącymi zakładami przetwórczymi. 2. Jeżeli Komisja Porozumiewawcza nie ustali zasad, o których mowa w ust. 1 pkt 2, w terminie do 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia roku kwotowego, zasady te ustali, w drodze rozporządzenia, minister właściwy do spraw rynków rolnych, mając na względzie potrzebę restrukturyzacji gospodarstw rolnych, w których produkowane jest mleko wprowadzane do obrotu, oraz uwzględniając odwołania, jak również zabezpieczenie przed przekroczeniem krajowej kwoty mlecznej.


Art. 39. 1. Tworzy się fundusz promocji, zwany "Funduszem Promocji Mleczarstwa", którego celem jest w szczególności: 1) promocja spożycia artykułów mleczarskich w szczególności wśród dzieci i młodzieży, 2) wspieranie sprzedaży polskich produktów mleczarskich za granicą, 3) pomoc w organizacji wystaw i udziału w targach, 4) wspieranie prac badawczo-rozwojowych, 5) poprawa jakości produktów mleczarskich. 2. Podmioty skupujące obowiązane są do wpłat na fundusz promocji w wysokości 0,2 grosza od każdego skupionego przez nie litra mleka. Wpłaty naliczane są za okresy kwartalne i przekazywane na konto funduszu w terminie 1 miesiąca po upływie danego kwartału. 3. Źródłami finansowania funduszu promocji są: 1) wpłaty przekazywane przez podmioty skupujące, o których mowa w ust. 2, 2) darowizny, zapisy, dotacje, 3) środki, o których mowa w art. 21 ust. 2. 4. Środkami funduszu promocji, gromadzonymi na wyodrębnionym rachunku Agencji, dysponuje Prezes Agencji w zakresie określanym corocznie przez Komisję Porozumiewawczą w planie finansowym. 5. Prezes Agencji w ciągu 1 miesiąca od zakończenia roku przedkłada ministrowi właściwemu do spraw rynków rolnych oraz Komisji Porozumiewawczej sprawozdanie z wykorzystania funduszu promocji. Rozdział 6 Zmiany w przepisach obowiązujących


Art. 4. 1. Wprowadza się kwotowanie krajowej produkcji mleka. 2. Przepis ust. 1 nie dotyczy mleka wyprodukowanego na własne potrzeby, w tym na cele żywienia zwierząt. 3. Kwotowanie, o którym mowa w ust. 1, polega na określeniu: 1) maksymalnej ilości mleka o referencyjnej zawartości tłuszczu, jaka może być wyprodukowana w kraju i wprowadzona do obrotu w roku kwotowym, zwanej dalej "krajową kwotą mleczną", 2) maksymalnej ilości mleka o referencyjnej zawartości tłuszczu, jaka może być wyprodukowana i wprowadzona do obrotu w roku kwotowym przez poszczególnych dostawców hurtowych i dostawców bezpośrednich, zwanej dalej "indywidualną kwotą mleczną". 4. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, krajową kwotę mleczną z podziałem na kwotę mleczną przeznaczoną dla dostawców hurtowych, kwotę mleczną przeznaczoną dla dostawców bezpośrednich oraz krajową rezerwę krajowej kwoty mlecznej, o której mowa w art. 9, biorąc za podstawę ilość mleka wyprodukowanego w kraju i wprowadzonego do obrotu w roku referencyjnym oraz przewidywany wzrost popytu na mleko i przetwory mleczne.


Art. 40. W ustawie z dnia 7 czerwca 1990 r. o utworzeniu Agencji Rynku Rolnego (Dz.U. z 1997 r. Nr 142, poz. 951, z 2000 r. Nr 48, poz. 550 oraz z 2001 r. Nr 29, poz. 320 i Nr 81, poz. 875) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 1 ust. 3 otrzymuje brzmienie: "3. W ramach Agencji wyodrębnia się biuro Agencji i oddziały terenowe."; 2) po art. 7 dodaje się art. 7a i 7b w brzmieniu: "Art. 7a. Oddziałem terenowym kieruje dyrektor powoływany i odwoływany przez Prezesa Agencji.


Art. 41. Pierwszym rokiem kwotowym w rozumieniu ustawy jest okres od dnia 1 kwietnia 2004 r. do dnia 31 marca 2005 r.


Art. 42. 1. W okresie do dnia uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa udziela dostawcom hurtowym dopłat do mleka Ekstra sprzedanego podmiotom skupującym w wysokości określonej w przepisach wydanych na podstawie ust. 5, przy czym za mleko Ekstra uważa się mleko o jakości standardowej zgodnej z Polską Normą. 2. Dopłaty, o których mowa w ust. 1, są udzielane za okresy miesięczne na podstawie wykazu dostawców hurtowych przekazanego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa przez podmiot skupujący w terminie 2 tygodni po upływie danego okresu. 3. Środki finansowe na wypłatę dopłat, o których mowa w ust. 1, Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa przekazuje na rachunki podmiotów skupujących w terminie 4 tygodni po upływie okresu, za który przysługuje dopłata. 4. Dopłaty są wypłacane przez podmioty skupujące za okresy miesięczne, w terminie 6 tygodni po upływie danego okresu. 5. Rada Ministrów określa corocznie do dnia 30 listopada, w drodze rozporządzenia, wysokość dopłat, o których mowa w ust. 1, na rok następny, mając na względzie opłacalność produkcji mleka, z zastrzeżeniem ust. 6. 6. W 2002 r. wysokość dopłat, o których mowa w ust. 1, wynosi 7 groszy za 1 litr mleka.


Art. 43. 1. Podmioty skupujące wykonujące działalność w dniu 1 stycznia 2002 r. są obowiązane złożyć wniosek o wpis do rejestru podmiotów skupujących w terminie do dnia 30 czerwca 2003 r. 2. Do dnia 31 grudnia 2002 r. Agencja może dokonywać interwencyjnego zakupu i interwencyjnej sprzedaży oraz stosować dopłaty do przechowywania przetworów mlecznych wyprodukowanych przez zakłady przetwórcze niewpisane do rejestru zakładów.


Art. 44. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r., z wyjątkiem art. 5, art. 8 i art. 33 ust. 1 pkt 2-6, które wchodzą w życie z dniem 1 kwietnia 2004 r.


Art. 5. Mleko może być wprowadzone do obrotu przez dostawcę hurtowego, a przetwory mleczne przez dostawcę bezpośredniego wyłącznie w ramach przyznanej mu indywidualnej kwoty mlecznej.


Art. 6. 1. Indywidualną kwotę mleczną przyznaje się: 1) dostawcy hurtowemu - w wysokości proporcjonalnej do ilości mleka sprzedanego podmiotom skupującym w roku referencyjnym i średniej ważonej zawartości tłuszczu w tym mleku, 2) dostawcy bezpośredniemu - w wysokości proporcjonalnej do: a) ilości mleka wykorzystanego do produkcji przetworów mlecznych przeznaczonych do bezpośredniego spożycia, wprowadzonych do obrotu w roku referencyjnym, lub b) ilości krów mlecznych posiadanych w gospodarstwie w roku referencyjnym oraz średniej wydajności mleka od krowy w kraju podanej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego za rok poprzedzający rok przydzielenia kwot. 2. Indywidualne kwoty mleczne zostaną przyznane po uwzględnieniu wielkości kwot mlecznych ustalonych zgodnie z art. 4 ust. 4. 3. Decyzje w sprawie przyznania indywidualnych kwot mlecznych, o których mowa w ust. 1, dyrektorzy oddziałów terenowych Agencji wydadzą w terminie do dnia 31 stycznia 2004 r. 4. Od decyzji, o której mowa w ust. 3, przysługuje odwołanie do Prezesa Agencji. 5. Dostawcy hurtowi i dostawcy bezpośredni złożą, w terminie do dnia 31 października 2003 r., wnioski o przyznanie im indywidualnych kwot mlecznych do dyrektorów oddziałów terenowych Agencji, właściwych ze względu na położenie gospodarstwa rolnego, w którym prowadzona jest produkcja mleka. 6. Wniosek o wydanie decyzji w sprawie przyznania indywidualnej kwoty mlecznej obejmuje: 1) w przypadku dostawcy hurtowego: a) nazwę dostawcy hurtowego (w przypadku osoby fizycznej imię i nazwisko oraz numery PESEL i NIP), b) status prawny posiadanego gospodarstwa rolnego, c) adres dostawcy hurtowego (w przypadku osoby fizycznej miejsce zamieszkania), d) siedzibę dostawcy, e) wielkość powierzchni użytków rolnych gospodarstwa rolnego w hektarach, f) określenie ilości mleka sprzedanego podmiotom skupującym w roku referencyjnym i średniej ważonej zawartości tłuszczu w tym mleku, g) wysokość kwoty będącej przedmiotem wniosku oraz referencyjną zawartość tłuszczu, h) nazwy podmiotów skupujących, którym dostawca zamierza sprzedawać mleko w ramach przyznanej mu indywidualnej kwoty mlecznej, wraz z określeniem ilości mleka dla każdego z podmiotów skupujących, 2) w przypadku dostawcy bezpośredniego: a) nazwę dostawcy bezpośredniego (w przypadku osoby fizycznej imię i nazwisko oraz numery PESEL i NIP), b) status prawny posiadanego gospodarstwa rolnego, c) siedzibę dostawcy (w przypadku osoby fizycznej miejsce zamieszkania), d) adres gospodarstwa rolnego, e) wielkość powierzchni użytków rolnych gospodarstwa rolnego w hektarach, f) informacje o ilości mleka przeznaczonego na potrzeby własne gospodarstwa, w tym na cele żywienia zwierząt w roku referencyjnym, g) informacje o ilości mleka wykorzystanego do produkcji przetworów mlecznych przeznaczonych do bezpośredniego spożycia, wprowadzonych do obrotu w roku referencyjnym, albo h) informacje o ilości krów mlecznych posiadanych w gospodarstwie w roku referencyjnym. 7. Do wniosku zawierającego dane, o których mowa w ust. 6 pkt 1 lit. f) i pkt 2 lit. g), należy dołączyć dowody sprzedaży lub inne dokumenty potwierdzające wprowadzenie do obrotu mleka bądź przetworów mlecznych, albo oświadczenie o ilości krów posiadanych w gospodarstwie w roku referencyjnym. 8. Podmioty skupujące obowiązane są do przesłania, do dnia 31 października 2003 r., do dyrektorów właściwych oddziałów terenowych Agencji informacji o ilości skupionego mleka oraz średniej ważonej zawartości tłuszczu w mleku skupionym w roku referencyjnym od każdego dostawcy. 9. Dyrektorzy oddziałów terenowych Agencji po przyznaniu indywidualnych kwot mlecznych poinformują niezwłocznie podmioty skupujące o ilości mleka, które dostawcy hurtowi zamierzają sprzedawać tym podmiotom.


Art. 7. 1. Warunkiem wykonywania działalności przez podmiot skupujący jest wpisanie tego podmiotu, na jego wniosek, do rejestru podmiotów skupujących prowadzonego przez Agencję. 2. Wpisu do rejestru, o którym mowa w ust. 1, dokonuje Prezes Agencji po stwierdzeniu, że wnioskodawca: 1) dysponuje systemem informatycznym gwarantującym prawidłowe prowadzenie ewidencji i przekazywanie informacji, o których mowa w ust. 5, lub posiada dostęp do takiego systemu, 2) dysponuje systemem badania zawartości tłuszczu w mleku albo posiada dostęp do systemu. 3. Wniosek o wpis do rejestru podmiotów skupujących zawiera: 1) nazwę, numer NIP oraz adres siedziby wnioskodawcy (w przypadku osoby fizycznej imię i nazwisko, numery PESEL i NIP oraz miejsce zamieszkania), 2) wskazanie miejsca wykonywania działalności w zakresie skupu mleka, 3) opis systemu informatycznego, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, 4) zaświadczenia o spełnianiu przez wnioskodawcę warunków weterynaryjnych i sanitarnych określonych w odrębnych przepisach. 4. Zaprzestanie wykonywania przez podmiot skupujący działalności podlega zgłoszeniu do rejestru nie później niż w ciągu 3 dni od zaprzestania skupu. 5. Podmioty skupujące są obowiązane do: 1) prowadzenia ewidencji ilości mleka skupowanego od poszczególnych dostawców hurtowych i zawartości tłuszczu w tym mleku, 2) przekazywania dyrektorom oddziałów terenowych Agencji, właściwym ze względu na miejsce położenia gospodarstwa rolnego, w którym prowadzona jest produkcja mleka, w terminie do 14 dnia miesiąca następującego po upływie danego miesiąca: a) miesięcznych informacji o łącznej ilości mleka skupionego od dostawców hurtowych, przeliczonego na mleko o referencyjnej zawartości tłuszczu, z podaniem średniej ważonej zawartości tłuszczu w tym mleku, b) informacji o stosunku ilości mleka skupionego od początku roku kwotowego do ilości mleka, o której mowa w art. 6 ust. 8, c) informacji o zmianach ilości mleka, o której mowa w art. 6 ust. 8, powstałych w wyniku zmian, o których mowa w art. 8 ust. 2, 3) przekazywania dostawcy hurtowemu, w terminie do 14 dnia miesiąca następującego po upływie danego miesiąca, informacji o ilości mleka skupionego od niego od początku roku kwotowego, przeliczonego na mleko o referencyjnej zawartości tłuszczu, z podaniem średniej ważonej zawartości tłuszczu w tym mleku. 6. Podmiot skupujący jest obowiązany przechowywać przez 3 lata dokumentację związaną z prowadzeniem ewidencji, o której mowa w ust. 5 pkt 1, oraz kopie informacji, o których mowa w ust. 5 pkt 2 i 3. 7. Prezes Agencji, w drodze decyzji, odmawia wpisania wnioskodawcy do rejestru podmiotów skupujących, jeżeli nie spełnia on wymagań, o których mowa w ust. 2 i 3. 8. Prezes Agencji, w drodze decyzji, wykreśla podmiot skupujący z rejestru podmiotów skupujących, jeżeli podmiot ten: 1) przestał spełniać wymogi niezbędne do wpisu lub 2) nie spełnia obowiązków wynikających z ustawy. 9. Od decyzji, o których mowa w ust. 7 i 8, przysługuje odwołanie do ministra właściwego do spraw rynków rolnych. 10. Minister właściwy do spraw rynków rolnych określi, w drodze rozporządzenia, metody pobierania próbek mleka do badań oraz metody ich oceny, biorąc pod uwagę rzetelność transakcji handlowych.


Art. 7b. 1. Prezes Agencji i dyrektorzy oddziałów terenowych wydają decyzje administracyjne w zakresie określonym w odrębnych przepisach. 2. W postępowaniu administracyjnym organem wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego w stosunku do dyrektorów oddziałów terenowych jest Prezes Agencji."; 3) w art. 8 w ust. 2 pkt 2 otrzymuje brzmienie: "2) zasięg terytorialny oddziałów terenowych,". Rozdział 7 Przepisy przejściowe i końcowe


Art. 8. 1. Podmiot skupujący może kupować mleko wyłącznie od dostawców hurtowych posiadających przyznane indywidualne kwoty mleczne. 2. W przypadku zmiany podmiotu skupującego dostawca hurtowy jest obowiązany niezwłocznie powiadomić dyrektora właściwego oddziału terenowego Agencji o wyborze podmiotu skupującego oraz ilości mleka, jaką zamierza sprzedać temu podmiotowi. 3. Jeżeli zmiana, o której mowa w ust. 2, następuje częściej niż raz w roku kwotowym, dyrektor oddziału terenowego Agencji, w drodze decyzji, zmniejsza każdorazowo dostawcy indywidualną kwotę mleczną o 5% z przeznaczeniem na powiększenie krajowej rezerwy krajowej kwoty mlecznej. 4. Decyzji, o której mowa w ust. 3, nie wydaje się, jeżeli zmiana podmiotu skupującego nastąpiła z przyczyny niezależnej od dostawcy hurtowego, a w szczególności w wyniku działania siły wyższej lub likwidacji podmiotu skupującego. 5. Dostawca hurtowy, w terminie 7 dni od dnia rozpoczęcia sprzedaży mleka nowemu podmiotowi skupującemu, jest obowiązany przedłożyć temu podmiotowi zaświadczenie, wydane przez dotychczasowy podmiot skupujący, o ilości mleka skupionego od tego dostawcy hurtowego w danym roku kwotowym, przeliczonego na mleko o referencyjnej zawartości tłuszczu. 6. Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 5, podmiot skupujący jest obowiązany wydać dostawcy hurtowemu, na jego wniosek, w terminie nie dłuższym niż 5 dni. 7. W przypadku nieprzedłożenia zaświadczenia w terminie, o którym mowa w ust. 5, podmiot skupujący wstrzymuje kupno mleka od dostawcy hurtowego, chyba że nieprzedłożenie zaświadczenia w terminie nastąpiło z przyczyn niezależnych od dostawcy hurtowego.


Art. 9. 1. Prezes Agencji przydziela limity z krajowej rezerwy krajowej kwoty mlecznej oddziałom terenowym Agencji zgodnie z zasadami określonymi przez Komisję Porozumiewawczą. 2. Jeżeli Komisja Porozumiewawcza nie określi do dnia 1 kwietnia 2004 r. zasad, o których mowa w ust. 1, Prezes Agencji przydzieli te limity, mając na względzie restrukturyzację bazy surowcowej oraz rozwój mleczarstwa. 3. Krajowa rezerwa krajowej kwoty mlecznej może być przeznaczona w szczególności na: 1) przyznanie lub zwiększenie indywidualnych kwot mlecznych rolnikom rozpoczynającym lub rozwijającym produkcję mleka w posiadanych przez nich gospodarstwach rolnych, 2) przyznanie lub zwiększenie indywidualnych kwot mlecznych dostawcom hurtowym lub dostawcom bezpośrednim specjalizującym się w produkcji mleka, 3) uwzględnienie odwołań, o których mowa w art. 6 ust. 4, 4) zabezpieczenie przed ewentualnym przekroczeniem krajowej kwoty mlecznej.


Ustawa z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym Rozdział I Przepisy ogólne

Art. 1. Ustawa określa warunki stosowania podpisu elektronicznego, skutki prawne jego stosowania, zasady świadczenia usług certyfikacyjnych oraz zasady nadzoru nad podmiotami świadczącymi te usługi.


Art. 10. 1. Kwalifikowany podmiot świadczący usługi certyfikacyjne wydający kwalifikowane certyfikaty jest obowiązany: 1) zapewnić techniczne i organizacyjne możliwości szybkiego i niezawodnego wydawania, zawieszania i unieważniania certyfikatów oraz określenia czasu dokonania tych czynności, 2) stwierdzić tożsamość osoby ubiegającej się o certyfikat, 3) zapewnić środki przeciwdziałające fałszerstwom certyfikatów i innych danych poświadczanych elektronicznie przez te podmioty, w szczególności przez ochronę urządzeń i danych wykorzystywanych przy świadczeniu usług certyfikacyjnych, 4) zawrzeć umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone odbiorcom usług certyfikacyjnych, 5) poinformować osobę ubiegającą się o certyfikat, przed zawarciem z nią umowy, o warunkach uzyskania i używania certyfikatu, w tym o wszelkich ograniczeniach jego użycia, 6) używać systemów do tworzenia i przechowywania certyfikatów, w sposób zapewniający możliwość wprowadzania i zmiany danych jedynie osobom uprawnionym, 7) jeżeli podmiot zapewnia publiczny dostęp do certyfikatów to ich publikacja wymaga uprzedniej zgody osoby, której wydano ten certyfikat, 8) udostępniać odbiorcy usług certyfikacyjnych pełny wykaz bezpiecznych urządzeń do składania i weryfikacji podpisów elektronicznych i warunki techniczne, jakim te urządzenia powinny odpowiadać, 9) zapewnić, w razie tworzenia przez niego danych służących do składania podpisu elektronicznego, poufność procesu ich tworzenia, a także nie przechowywać i nie kopiować tych danych ani innych danych, które mogłyby służyć do ich odtworzenia, oraz nie udostępniać ich nikomu innemu poza osobą, która będzie składała za ich pomocą podpis elektroniczny, 10) zapewnić, w razie tworzenia przez niego danych służących do składania podpisu elektronicznego, aby dane te z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością wystąpiły tylko raz, 11) publikować dane, które umożliwią weryfikację, w tym również w sposób elektroniczny, autentyczności i ważności certyfikatów oraz innych danych poświadczanych elektronicznie przez ten podmiot oraz zapewnić nieodpłatny dostęp do tych danych odbiorcom usług certyfikacyjnych. 2. Kwalifikowany podmiot świadczący usługi certyfikacyjne polegające na znakowaniu czasem jest obowiązany spełnić wymogi, o których mowa w ust. 1 pkt 3, 4 i 8, oraz używać systemów do znakowania czasem, tworzenia i przechowywania zaświadczeń certyfikacyjnych, w sposób zapewniający możliwość wprowadzania i zmiany danych jedynie osobom uprawnionym, a także zapewnić, że czas w nich określony jest czasem z chwili składania poświadczenia elektronicznego i uniemożliwiają one oznaczenie czasem innym niż w chwili wykonania usługi znakowania czasem. 3. Osoba wykonująca czynności związane ze świadczeniem usług certyfikacyjnych powinna: 1) posiadać pełną zdolność do czynności prawnych, 2) nie być skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów, obrotowi gospodarczemu, obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi, przestępstwo skarbowe lub przestępstwa, o których mowa w rozdziale VIII ustawy, 3) posiadać niezbędną wiedzę i umiejętności w zakresie technologii tworzenia certyfikatów i świadczenia innych usług związanych z podpisem elektronicznym. 4. Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki techniczne i organizacyjne, które muszą spełniać kwalifikowane podmioty świadczące usługi certyfikacyjne, w tym wymagania z zakresu ochrony fizycznej pomieszczeń, w których znajdują się informacje, o których mowa w art. 12 ust. 1, uwzględniając zakres stosowania wydawanych przez nie certyfikatów, wymagania ich ochrony oraz konieczność zapewnienia ochrony interesów odbiorców usług certyfikacyjnych. 5. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki, po zasięgnięciu opinii Polskiej Izby Ubezpieczeń, określi, w drodze rozporządzenia, sposób i szczegółowe warunki spełnienia obowiązku ubezpieczenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, w tym w szczególności termin powstania obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia oraz minimalne sumy gwarancyjne, z uwzględnieniem konieczności zapewnienia gwarancji spełnienia obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia.


Art. 11. 1. Podmiot świadczący usługi certyfikacyjne odpowiada wobec odbiorców usług certyfikacyjnych, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, za wszelkie szkody spowodowane niewykonaniem lub nienależytym wykonaniem swych obowiązków w zakresie świadczonych usług, chyba że niewykonanie lub nienależyte wykonanie tych obowiązków jest następstwem okoliczności, za które podmiot świadczący usługi certyfikacyjne nie ponosi odpowiedzialności i którym nie mógł zapobiec mimo dołożenia należytej staranności. 2. Podmiot świadczący usługi certyfikacyjne nie odpowiada wobec odbiorców usług certyfikacyjnych za szkody wynikające z użycia certyfikatu poza zakresem określonym w polityce certyfikacji, która została wskazana w certyfikacie, w tym w szczególności za szkody wynikające z przekroczenia najwyższej wartości granicznej transakcji, jeżeli wartość ta została ujawniona w certyfikacie. 3. Podmiot świadczący usługi certyfikacyjne nie odpowiada wobec odbiorców usług certyfikacyjnych za szkodę wynikłą z nieprawdziwości danych zawartych w certyfikacie, wpisanych na wniosek osoby składającej podpis elektroniczny. 4. Podmiot świadczący usługi certyfikacyjne, który udzielił gwarancji za certyfikat zgodnie z art. 4 pkt 4, odpowiada wobec odbiorców usług certyfikacyjnych za wszelkie szkody spowodowane użyciem tego certyfikatu, chyba że szkoda wynikła z użycia certyfikatu poza zakresem określonym w polityce certyfikacji, która została wskazana w tym certyfikacie.


Art. 12. 1. Informacje związane ze świadczeniem usług certyfikacyjnych, których nieuprawnione ujawnienie mogłoby narazić na szkodę podmiot świadczący usługi certyfikacyjne lub odbiorcę usług certyfikacyjnych, a w szczególności dane służące do składania poświadczeń elektronicznych, są objęte tajemnicą. Nie są objęte tajemnicą informacje o naruszeniach ustawy przez podmiot świadczący usługi certyfikacyjne. 2. Do zachowania tajemnicy, o której mowa w ust. 1, są obowiązane osoby: 1) reprezentujące podmiot świadczący usługi certyfikacyjne, 2) pozostające z podmiotem świadczącym usługi certyfikacyjne w stosunku pracy, w stosunku zlecenia lub innym stosunku prawnym o podobnym charakterze, 3) pozostające w stosunku pracy, w stosunku zlecenia lub innym stosunku prawnym o podobnym charakterze z podmiotami świadczącymi usługi na rzecz podmiotu świadczącego usługi certyfikacyjne, 4) osoby i organy, które weszły w jej posiadanie w trybie określonym w ust. 3. 3. Osoby, o których mowa w ust. 2, mają obowiązek udzielenia informacji, o których mowa w ust. 1, z wyjątkiem danych służących do składania poświadczeń elektronicznych, wyłącznie na żądanie: 1) sądu lub prokuratora - w związku z toczącym się postępowaniem, 2) ministra właściwego do spraw gospodarki - w związku ze sprawowaniem przez niego nadzoru nad działalnością podmiotów świadczących usługi certyfikacyjne, o którym mowa w rozdziale VII, 3) innych organów państwowych upoważnionych do tego na podstawie odrębnych ustaw - w związku z prowadzonymi przez nie postępowaniami w sprawach dotyczących działalności podmiotów świadczących usługi certyfikacyjne. 4. Obowiązek zachowania tajemnicy, o której mowa w ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 5, trwa przez okres 10 lat od ustania stosunków prawnych wymienionych w ust. 2. 5. Obowiązek zachowania tajemnicy danych służących do składania poświadczeń elektronicznych trwa bezterminowo.


Art. 13. 1. Podmiot świadczący usługi certyfikacyjne, z zastrzeżeniem ust. 5 oraz art. 10 ust. 1 pkt 9, przechowuje i archiwizuje dokumenty i dane w postaci elektronicznej bezpośrednio związane z wykonywanymi usługami certyfikacyjnymi w sposób zapewniający bezpieczeństwo przechowywanych dokumentów i danych. 2. W przypadku kwalifikowanych podmiotów świadczących usługi certyfikacyjne obowiązek przechowania dokumentów i danych, o których mowa w ust. 1, trwa przez okres 20 lat od chwili powstania danego dokumentu lub danych. 3. W przypadku zaprzestania działalności przez kwalifikowany podmiot świadczący usługi certyfikacyjne, dokumenty i dane, o których mowa w ust. 1, przechowuje minister właściwy do spraw gospodarki albo wskazany przez niego podmiot. Za przechowywanie dokumentów i danych, o których mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw gospodarki pobiera opłatę, nie wyższą jednak niż równowartość w złotych 1 euro za każdy wydany certyfikat, którego dokumentacja podlega przechowywaniu, obliczoną według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski, obowiązującego w dniu zaprzestania działalności przez kwalifikowany podmiot świadczący usługi certyfikacyjne. Opłata ta powinna być przeznaczona na sfinansowanie czynności, o których mowa w zdaniu pierwszym. 4. Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, tryb uiszczania i wysokość opłat, o których mowa w ust. 3, uwzględniając ilość oraz planowane koszty przechowywania dokumentów i danych, o których mowa w ust. 1. 5. Podmiot świadczący usługi certyfikacyjne niszczy dane służące do składania poświadczeń elektronicznych niezwłocznie po unieważnieniu lub po upływie okresu ważności zaświadczenia certyfikacyjnego wykorzystywanego do weryfikacji tych poświadczeń. Rozdział IV Świadczenie usług certyfikacyjnych


Art. 14. 1. Podmiot świadczący usługi certyfikacyjne wydaje certyfikat na podstawie umowy. 2. Podmiot świadczący usługi certyfikacyjne przed zawarciem umowy, o której mowa w ust. 1, jest obowiązany poinformować na piśmie lub za pomocą informacji trwale zapisanej na nośniku elektronicznym, w sposób jasny i powszechnie zrozumiały, o dokładnych warunkach użycia tego certyfikatu, w tym o sposobie rozpatrywania skarg i sporów, a w szczególności o istotnych jego warunkach obejmujących: 1) zakres i ograniczenia jego stosowania, 2) skutki prawne składania podpisów elektronicznych weryfikowanych przy pomocy tego certyfikatu, 3) informację o systemie dobrowolnej rejestracji podmiotów kwalifikowanych i ich znaczeniu. 3. W przypadku wydawania certyfikatów niebędących certyfikatami kwalifikowanymi, informacja, o której mowa w ust. 2, powinna również zawierać wskazanie, że podpis elektroniczny weryfikowany przy pomocy tego certyfikatu nie wywołuje skutków prawnych równorzędnych podpisowi własnoręcznemu. 4. Podmiot świadczący usługi certyfikacyjne jest obowiązany udostępnić, na wniosek każdego, istotne elementy informacji, o której mowa w ust. 2. 5. Podmiot świadczący usługi certyfikacyjne jest obowiązany uzyskać pisemne potwierdzenie zapoznania się z informacją, o której mowa w ust. 2, przed zawarciem umowy. 6. Podmiot świadczący usługi certyfikacyjne, z zastrzeżeniem art. 10 ust. 1 pkt 2, może korzystać z notarialnego potwierdzenia tożsamości odbiorców usług certyfikacyjnych, jeżeli przewiduje to określona polityka certyfikacji. 7. Podmiot świadczący usługi certyfikacyjne, wydając kwalifikowane certyfikaty, jest obowiązany stosować takie procedury ich wydawania, aby uzyskać od osoby ubiegającej się o certyfikat pisemną zgodę na stosowanie danych służących do weryfikacji jej podpisu elektronicznego, które są zawarte w wydanym certyfikacie.


Art. 15. Odbiorca usług certyfikacyjnych jest obowiązany przechowywać dane służące do składania podpisu elektronicznego w sposób zapewniający ich ochronę przed nieuprawnionym wykorzystaniem w okresie ważności certyfikatu służącego do weryfikacji tych podpisów.


Art. 16. 1. Umowa o świadczenie usług certyfikacyjnych powinna być sporządzona w formie pisemnej pod rygorem nieważności. 2. Nieważność umowy o świadczenie usług certyfikacyjnych nie powoduje nieważności certyfikatu, jeżeli przy jego wydaniu zostały spełnione wymogi określone w art. 14 ust. 2 i 5 oraz uzyskano zgodę, o której mowa w art. 14 ust. 7.


Art. 17. 1. Kwalifikowany podmiot świadczący usługi certyfikacyjne jest obowiązany do opracowania polityki certyfikacji. Polityka certyfikacji obejmuje w szczególności: 1) zakres jej zastosowania, 2) opis sposobu tworzenia i przesyłania danych elektronicznych, które zostaną opatrzone poświadczeniami elektronicznymi przez podmiot świadczący usługi certyfikacyjne, 3) maksymalne okresy ważności certyfikatów, 4) sposób identyfikacji i uwierzytelnienia osób, którym wydawane są certyfikaty i podmiotu świadczącego usługi certyfikacyjne, 5) metody i tryb tworzenia oraz udostępniania certyfikatów, list unieważnionych i zawieszonych certyfikatów oraz innych poświadczonych elektronicznie danych, 6) opis elektronicznego zapisu struktur danych zawartych w certyfikatach i innych danych poświadczanych elektronicznie, 7) sposób zarządzania dokumentami związanymi ze świadczeniem usług certyfikacyjnych. 2. Rada Ministrów określa, po zasięgnięciu opinii Prezesa Narodowego Banku Polskiego, w drodze rozporządzenia, podstawowe wymagania organizacyjne i techniczne dotyczące polityk certyfikacji dla kwalifikowanych certyfikatów, uwzględniając zakres zastosowania tych certyfikatów oraz okresy ich ważności, konieczność zapewnienia współdziałania różnych urządzeń do składania i weryfikacji podpisów elektronicznych, zapewnienie bezpieczeństwa obrotu prawnego oraz uwzględniając standardy Unii Europejskiej.


Art. 18. 1. Bezpieczne urządzenie służące do składania podpisu elektronicznego powinno co najmniej: 1) uniemożliwiać pozyskiwanie danych służących do składania podpisu lub poświadczenia elektronicznego, 2) nie zmieniać danych, które mają zostać podpisane lub poświadczone elektronicznie oraz umożliwiać przedstawienie tych danych osobie składającej podpis elektroniczny przed chwilą jego złożenia, 3) gwarantować, że złożenie podpisu będzie poprzedzone wyraźnym ostrzeżeniem, że kontynuacja operacji będzie równoznaczna ze złożeniem podpisu elektronicznego, 4) zapewniać łatwe rozpoznawanie istotnych dla bezpieczeństwa zmian w urządzeniu do składania podpisu lub poświadczenia elektronicznego. 2. Bezpieczne urządzenie służące do weryfikacji podpisu elektronicznego powinno spełniać następujące wymagania: 1) dane używane do weryfikacji podpisu elektronicznego odpowiadają danym, które są uwidaczniane osobie weryfikującej ten podpis, 2) podpis elektroniczny jest weryfikowany rzetelnie, a wynik weryfikacji prawidłowo wykazany, 3) osoba weryfikująca może w sposób nie budzący wątpliwości ustalić zawartość podpisanych danych, 4) autentyczność i ważność certyfikatów lub innych danych poświadczonych elektronicznie jest rzetelnie weryfikowana, 5) wynik weryfikacji identyfikacji osoby składającej podpis elektroniczny jest poprawnie i czytelnie wykazywany, 6) użycie pseudonimu jest jednoznacznie wskazane, 7) istotne dla bezpieczeństwa zmiany w urządzeniu służącym do weryfikacji podpisu elektronicznego są sygnalizowane. 3. Rada Ministrów, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać bezpieczne urządzenia do składania podpisów elektronicznych oraz bezpieczne urządzenia do weryfikacji podpisów elektronicznych, uwzględniając potrzebę zapewnienia nienaruszalności i poufności danych opatrzonych takim podpisem. 4. Badania zgodności urządzeń, o których mowa w ust. 1 i 2, z wymaganiami ustawy odbywają się zgodnie z odrębnymi przepisami. 5. Służby ochrony państwa, w rozumieniu przepisów o ochronie informacji niejawnych, dokonują oceny przydatności urządzeń, o których mowa w ust. 1 i 2, do ochrony informacji niejawnych i wydają stosowne certyfikaty bezpieczeństwa.


Art. 19. 1. Za czynności, o których mowa w art. 18 ust. 4 i 5, pobiera się opłatę. 2. Do opłat, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy, o których mowa w art. 18 ust. 4 oraz przepisy ustawy z dnia 22 stycznia 1999 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz.U. Nr 11, poz. 95, z 2000 r. Nr 12, poz. 136 i Nr 39, poz. 462 oraz z 2001 r. Nr 22, poz. 247, Nr 27, poz. 298, Nr 56, poz. 580, Nr 110, poz. 1189 i Nr 123, poz. 1353).


Art. 2. Przepisy ustawy stosuje się do podmiotów świadczących usługi certyfikacyjne, mających siedzibę lub świadczących usługi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.