Art. 14. 1. Kompetencje koordynacyjne banku regionalnego, wobec zrzeszonych banków spółdzielczych, oraz zasady zarządzania środkami finansowymi - określa niniejsza ustawa oraz umowa zrzeszenia. 2. Prezes zarządu banku krajowego, w uzgodnieniu z prezesami zarządów banków regionalnych, opracuje wzór umowy zrzeszenia regionalnego, który podlega zatwierdzeniu przez Prezesa Narodowego Banku Polskiego, w porozumieniu z Ministrem Finansów. Prezes Narodowego Banku Polskiego, w porozumieniu z Ministrem Finansów, zatwierdzając wzór umowy, określi, które z jej postanowień mają charakter obligatoryjny.


Ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o restrukturyzacji banków spółdzielczych i Banku Gospodarki Żywnościowej oraz o zmianie niektórych ustaw Rozdział 1 Przepisy ogólne

Art. 15. 1. Bank regionalny wykonuje czynności bankowe, określone w ustawie - Prawo bankowe, w zakresie ustalonym w decyzji Prezesa Narodowego Banku Polskiego. 2. Bank regionalny oprócz czynności bankowych, o których mowa w ust. 1: 1) reprezentuje zrzeszone banki spółdzielcze na zewnątrz w sprawach wynikających z umowy zrzeszenia, 2) prowadzi rachunki bieżące i rachunki rezerw obowiązkowych zrzeszonych banków spółdzielczych, przeprowadza rozliczenia międzybankowe oraz operacje finansowe na rzecz tych banków, 3) udziela, zaciąga i obsługuje pożyczki pieniężne i kredyty w imieniu i na rzecz banku krajowego, 4) udostępnia zrzeszonym bankom spółdzielczym środki finansowe, niezbędne do zapewnienia ich płynności płatniczej, 5) nalicza i odprowadza za pośrednictwem banku krajowego rezerwy obowiązkowe zrzeszenia regionalnego, 6) wypełnia obowiązki informacyjne, za zrzeszone banki spółdzielcze, wobec banku krajowego i Narodowego Banku Polskiego, 7) kontroluje zgodność działalności zrzeszonych banków spółdzielczych z prawem, statutami i umową zrzeszenia, 8) w uzasadnionych przypadkach, występuje do Prezesa Narodowego Banku Polskiego o zastosowanie środków przewidzianych w art. 101 ustawy - Prawo bankowe, 9) zapewnia organizację obsługi prawnej zrzeszonych banków spółdzielczych, 10) wykonuje inne czynności przewidziane w umowie zrzeszenia. 3. Bank regionalny może udzielać pożyczek i kredytów krótko, średnio i długoterminowych, gwarancji i poręczeń członkom banków spółdzielczych i klientom wyłącznie po uzyskaniu pozytywnej opinii komitetu kredytowego banku spółdzielczego. Bank regionalny może nie udzielić pożyczki, kredytu, gwarancji lub poręczenia mimo pozytywnej opinii komitetu kredytowego, jeżeli uzna, że ryzyko bankowe z nimi związane jest zbyt duże i może narazić bank regionalny na straty. 4. Bank regionalny wykonuje, w stosunku do zrzeszonych banków spółdzielczych, czynności nadzoru bankowego w zakresie upoważnienia udzielonego przez Prezesa Narodowego Banku Polskiego, w porozumieniu z prezesem zarządu banku krajowego.


Art. 16. 1. Prezesi zarządów banków spółdzielczych zrzeszonych w banku regionalnym wybierają spośród siebie radę zrzeszenia, o charakterze opiniodawczo-doradczym, której przewodniczy prezes zarządu banku regionalnego. 2. Szczegółowy zakres kompetencji, tryb powoływania, odwoływania i funkcjonowania rady określa umowa zrzeszenia oraz statut banku regionalnego.


Art. 17. 1. W banku regionalnym działa, w charakterze organu opiniodawczego, komitet kredytowy. 2. Skład komitetu kredytowego oraz zasady jego działania określa rada banku regionalnego. Rozdział 4 Bank krajowy i zrzeszenie krajowe


Art. 18. 1. Akcjonariuszami banku krajowego są banki regionalne i Skarb Państwa reprezentowany przez Ministra Finansów. 2. Akcjonariuszami banku krajowego mogą zostać również międzynarodowe organizacje finansowe oraz krajowe lub zagraniczne osoby prawne. 3. Akcjonariuszowi banku krajowego przysługuje na walnym zgromadzeniu jeden głos z każdej posiadanej akcji, z wyjątkiem akcjonariuszy, o których mowa w ust. 2, którym nie przysługuje prawo głosu na walnym zgromadzeniu.


Art. 19. 1. Banki regionalne zawierają umowę zrzeszenia z bankiem krajowym (zrzeszenie krajowe). 2. Kompetencje koordynacyjne banku krajowego wobec zrzeszonych banków regionalnych oraz zasady zarządzania środkami finansowymi określa niniejsza ustawa i umowa zrzeszenia. 3. Prezes zarządu banku krajowego, po konsultacji z przedstawicielami organizacji zrzeszających banki spółdzielcze, opracuje projekt umowy zrzeszenia krajowego, który podlega zatwierdzeniu przez Prezesa Narodowego Banku Polskiego w porozumieniu z Ministrem Finansów.


Art. 2. 1. Bank spółdzielczy jest spółdzielnią do której, w zakresie nie uregulowanym w niniejszej ustawie oraz w ustawie - Prawo bankowe, mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze (Dz.U. Nr 30, poz. 210, z 1983 r. Nr 39, poz. 176, z 1986 r. Nr 39, poz. 192, z 1987 r. Nr 33, poz. 181, z 1988 r. Nr 41, poz. 324, z 1989 r. Nr 3, poz. 12, Nr 6, poz. 33, z 1990 r. Nr 6, poz. 36 i 37, Nr 14, poz. 87, z 1991 r. Nr 83, poz. 373, Nr 111, poz. 480, Nr 115, poz. 496 i z 1992 r. Nr 21, poz. 85). 2. Banki regionalne i bank krajowy są bankami działającymi w formie spółek akcyjnych i w zakresie nie uregulowanym niniejszą ustawą działają zgodnie z przepisami ustawy - Prawo bankowe. Rozdział 2 Banki spółdzielcze


Art. 20. 1. Prezesi zarządów banków regionalnych zrzeszonych w banku krajowym tworzą radę zrzeszenia o charakterze opiniodawczo-doradczym, której przewodniczy prezes zarządu banku krajowego. 2. Zakres kompetencji i tryb działania rady określa umowa zrzeszenia oraz statut banku krajowego.


Art. 21. 1. Bank krajowy wykonuje swoje funkcje w interesie krajowej grupy banków spółdzielczych, o której mowa w art. 27 ust. 1, w sposób nie konkurujący z bankami regionalnymi. 2. Bank krajowy może wykonywać czynności bankowe w zakresie przewidzianym w jego statucie. 3. Szczegółowe zasady wykonywania zadań przez bank krajowy określa statut banku i umowa zrzeszenia.


Art. 22. 1. Bank krajowy, kierując się interesem zrzeszonych banków regionalnych, prowadzi działalność na rzecz banków zrzeszonych oraz zapewnia jednolitość działania zrzeszeń regionalnych, a w szczególności: 1) zapewnia stabilność struktury bankowej i płynność płatniczą zrzeszonym bankom regionalnym oraz zrzeszonym w nich bankom spółdzielczym na zasadach określonych w umowach zrzeszenia, 2) prowadzi rachunki bieżące i rachunki rezerw obowiązkowych zrzeszonych banków regionalnych i przeprowadza rozliczenia międzybankowe tych banków; rozliczenia międzybankowe mogą być przeprowadzane przez banki regionalne według zasad określonych w umowie zrzeszenia z bankiem krajowym, 3) w imieniu zrzeszenia krajowego dokonuje lokat i pozyskuje środki finansowe na rynkach pieniężnych krajowych i zagranicznych, 4) otwiera placówki zagraniczne banku krajowego i dokonuje międzynarodowych operacji finansowych, 5) rozwija działalność komercyjną zrzeszenia przez określanie preferowanych produktów bankowych, reklamę, marketing, analizy ekonomiczne, 6) opracowuje dla zrzeszenia procedury bankowe, systemy informatyczne i sieć telekomunikacyjną, 7) kontroluje sytuację finansową zrzeszonych banków regionalnych, 8) odprowadza rezerwy obowiązkowe, za zrzeszone banki regionalne, do Narodowego Banku Polskiego, 9) organizuje system szkoleń zawodowych kadry pracowniczej zatrudnionej w zrzeszonych bankach regionalnych oraz bankach spółdzielczych, 10) reprezentuje zrzeszone banki wobec władz polskich i międzynarodowych instytucji finansowych, 11) zaciąga kredyt refinansowy w Narodowym Banku Polskim na rzecz banków zrzeszonych. 2. Bank krajowy wykonuje funkcje nadzoru bankowego, w stosunku do banków regionalnych, w granicach upoważnienia udzielonego przez Prezesa Narodowego Banku Polskiego. Rozdział 5 Gospodarka finansowa


Art. 23. 1. Banki spółdzielcze, z zastrzeżeniem ust. 3, posiadają fundusze własne składające się z funduszy: udziałowego, zasobowego, rezerwowego oraz innych funduszy określonych w statucie. 2. Bank spółdzielczy sporządza sprawozdania finansowe (bilans oraz rachunek zysków i strat), zgodnie z zasadami określonymi przez Prezesa Narodowego Banku Polskiego. 3. Kapitał banku regionalnego składa się z: 1) kapitału akcyjnego, przy czym wysokość wpłat akcjonariuszy nie może być niższa, w dniu wpisania banku do rejestru handlowego, niż 1\4 wymaganego kapitału własnego banku określonego ustawą - Prawo bankowe z uwzględnieniem wkładów niepieniężnych wniesionych zgodnie z art. 30 ust. 6; termin wpłacenia pozostałej części kapitału akcyjnego określa statut, 2) kapitału zapasowego tworzonego z zysku netto oraz innych źródeł wynikających z innych przepisów, 3) kapitału rezerwowego. 4. Bank regionalny sporządza zbiorcze (skonsolidowane) sprawozdanie finansowe, które obejmuje jednostkowe sprawozdania finansowe zrzeszonych w nim banków spółdzielczych i sprawozdanie finansowe banku regionalnego. 5. Zasady podziału zbiorczego wyniku finansowego banku regionalnego między banki spółdzielcze, określa uchwała walnego zgromadzenia uwzględniająca udział poszczególnych banków spółdzielczych w tworzeniu tego wyniku. 6. Szczegółowe zasady sporządzania zbiorczego (skonsolidowanego) sprawozdania finansowego zrzeszenia regionalnego określi, na wniosek prezesa zarządu banku krajowego, Prezes Narodowego Banku Polskiego, w porozumieniu z Ministrem Finansów.


Art. 24. 1. Bieżąca płynność płatnicza każdego uczestnika zrzeszenia regionalnego jest gwarantowana przez wszystkich pozostałych jego uczestników. 2. W okresie nie dłuższym niż do dnia 31 grudnia 1995 r. ryzyko wynikające z tytułu wierzytelności i zobowiązań zaciąganych przez banki należące do zrzeszenia regionalnego ponoszą indywidualnie jego wszyscy uczestnicy. 3. Odpowiedzialność solidarną uczestnicy zrzeszenia ponoszą od dnia konsolidacji sprawozdań finansowych. 4. Zarząd banku regionalnego może wystąpić z wnioskiem do Prezesa Narodowego Banku Polskiego i Ministra Finansów o przedłużenie terminu, o którym mowa w ust. 2.


Art. 25. 1. Przewidziane przez ustawę - Prawo bankowe normy i granice, a w szczególności granice koncentracji kredytów i innych wierzytelności, normy płynności, normy dotyczące pokrycia funduszami własnymi aktywów banku oraz normy dopuszczalnego ryzyka w działalności banku ustalane są z dniem konsolidacji, o której mowa w art. 24 ust. 3, łącznie dla wszystkich banków zrzeszenia regionalnego na podstawie zbiorczych (skonsolidowanych) sprawozdań zrzeszenia. 2. W okresie przewidzianym w art. 24 ust. 2 i 4 normy i granice, o których mowa w ust. 1, obowiązują indywidualnie dla każdego z banków zrzeszenia regionalnego.


Art. 26. 1. Bank regionalny jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych, należnego od dochodu stanowiącego sumę dochodów (strat) banku regionalnego i banków spółdzielczych wchodzących w skład zrzeszenia regionalnego. 2. Bank regionalny i banki spółdzielcze, o których mowa w ust. 1, ustalają dochód (stratę) zgodnie z ustawą z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 1993 r. Nr 106, poz. 482, Nr 134, poz. 646 i z 1994 r. Nr 1, poz. 2); przepis art. 28 tej ustawy stosuje się odpowiednio. 3. Przepisy niniejszego artykułu mają zastosowanie do opodatkowania dochodów uzyskanych począwszy od dnia konsolidacji sprawozdań finansowych.


Art. 27. 1. Bank krajowy, banki regionalne oraz zrzeszone w bankach regionalnych banki spółdzielcze, stanowią krajową grupę banków spółdzielczych. 2. Gospodarka finansowa krajowej grupy banków spółdzielczych odbywa się, z zachowaniem następujących zasad: 1) środki finansowe krótkoterminowe, zdeponowane w bankach spółdzielczych, bankach regionalnych i banku krajowym na okresy krótsze niż dwa lata mogą być przeznaczane na kredyty i pożyczki krótkoterminowe o terminach zapadalności krótszych niż dwa lata, 2) środki finansowe zdeponowane w bankach spółdzielczych i bankach regionalnych na okresy dłuższe niż dwa lata mogą być przeznaczane na średnio - i długoterminowe pożyczki pieniężne lub kredyty o terminach zapadalności powyżej dwóch lat; środkami tymi z zastrzeżeniem pkt 4 lit. a), zarządza bank regionalny. Środki finansowe zdeponowane w bankach spółdzielczych i bankach regionalnych na terminy zapadalności powyżej dwóch lat mogą być także przeznaczane na pożyczki krótkoterminowe, 3) nadwyżki krótkoterminowych środków finansowych banki regionalne lokują w banku krajowym, 4) środki zrzeszenia krajowego, którymi zarządza bank krajowy składają się z: a) trzech czwartych sumy środków finansowych zdeponowanych w bankach regionalnych na okresy powyżej dwóch lat, b) nadwyżek krótkoterminowych środków finansowych banków regionalnych, obowiązkowo deponowanych w banku krajowym, c) środków finansowych pochodzących z pożyczek i kredytów udzielonych przez Skarb Państwa lub Narodowy Bank Polski oraz z emisji obligacji gwarantowanych przez Skarb Państwa lub Narodowy Bank Polski, d) środków pochodzących z pożyczek i kredytów zaciągniętych na rynku pieniężnym, e) środków finansowych pochodzących z innych operacji banku krajowego, 5) środki, o których mowa w pkt 4, są wykorzystywane w celu udzielania pożyczek i kredytów przez banki regionalne i bank krajowy, 6) środki, o których mowa w pkt 4 lit a) i b), służą zabezpieczeniu płynności płatniczej zrzeszonych w banku krajowym banków regionalnych, a nadwyżki po zabezpieczeniu płynności płatniczej zrzeszonych banków są lokowane przez bank krajowy w sposób zapewniający ich bezpieczeństwo i rentowność. 3. Środki finansowe krajowej grupy banków spółdzielczych są rozliczane wewnątrz tej grupy po cenach międzybankowego rynku pieniężnego. 4. Rada banku krajowego, po zasięgnięciu opinii rady zrzeszenia, określa strategię rozwojową i warunki wykorzystywania środków, o których mowa w ust. 2 pkt 4.


Art. 28. 1. Osoby będące członkami zarządów lub rad nadzorczych banków spółdzielczych, zarządów lub rad banków regionalnych i banku krajowego, jak też osoby zajmujące stanowiska kierownicze w tych bankach - nie mogą zajmować się interesami konkurencyjnymi. 2. Osoby będące członkami zarządu, o których mowa w ust. 1, nie mogą uczestniczyć w innych podmiotach gospodarczych jako właściciele, wspólnicy, członkowie organów bądź opłacani doradcy, jeśli podmioty te są klientami banku. 3. Przez osoby zajmujące stanowiska kierownicze rozumie się pracowników podlegających bezpośrednio członkom zarządu, w szczególności osoby zajmujące stanowisko głównego księgowego, radcy prawnego i kierownika oddziału. Rozdział 6 Przepisy przejściowe


Art. 29. 1. Bank Gospodarki Żywnościowej zostaje przekształcony, z mocy niniejszej ustawy, w okresie 30 dni od dnia jej wejścia w życie, w bank w formie spółki akcyjnej, działający pod firmą "Bank Gospodarki Żywnościowej Spółka Akcyjna" z siedzibą w Warszawie, zwany dalej w skrócie "BGŻ SA", której akcjonariuszami są banki spółdzielcze i Skarb Państwa. 2. BGŻ SA pełni funkcję banku krajowego. 3. Fundusz udziałowy Banku Gospodarki Żywnościowej, pomniejszony o: 1) udziały banków spółdzielczych, które w terminie 15 dni od dnia wejścia w życie ustawy nie wyrażą woli uczestniczenia w BGŻ SA w charakterze akcjonariuszy, 2) udziały banków spółdzielczych, które po dniu 19 grudnia 1991 r. wystąpiły z państwowo-spółdzielczego Banku Gospodarki Żywnościowej, zostały zeń wykluczone lub wykreślone z rejestru członków - staje się kapitałem akcyjnym BGŻ SA 4. Udziały banków spółdzielczych, które nie wyraziły woli uczestniczenia w spółce BGŻ SA oraz udziały banków spółdzielczych, które po dniu 19 grudnia 1991 r. wystąpiły z Banku Gospodarki Żywnościowej, zostały zeń wykluczone lub wykreślone z rejestru członków - podlegają zwrotowi w terminie do dnia 30 listopada 1994 r. Wobec tych udziałów nie stosuje się ograniczeń wynikających z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o waloryzacji udziałów członkowskich w spółdzielniach i zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 1991 r. Nr 83, poz. 373, z 1992 r. Nr 18, poz. 74 i Nr 80, poz. 406). 5. Udziały w państwowo-spółdzielczym Banku Gospodarki Żywnościowej będące własnością banków spółdzielczych i Skarbu Państwa w dniu przekształcenia zostają, z mocy niniejszej ustawy, zamienione na akcje banków spółdzielczych i Skarbu Państwa w BGŻ SA w taki sposób, że dotychczasowi posiadacze udziałów o określonej wartości nominalnej, stanowiących określony ułamek funduszu udziałowego banku państwowo-spółdzielczego, stają się posiadaczami akcji o takiej samej wartości nominalnej i stanowiących taki sam ułamek kapitału akcyjnego. Liczbę i wartość nominalną akcji BGŻ SA, stanowiących własność poszczególnych banków spółdzielczych i Skarbu Państwa, określa statut spółki. 6. Z dniem przekształcenia fundusz zasobowy Banku Gospodarki Żywnościowej staje się kapitałem zapasowym BGŻ SA Pozostałe fundusze Banku Gospodarki Żywnościowej stają się kapitałami BGŻ SA, stosownie do postanowień jego statutu. 7. BGŻ SA przejmuje obowiązki w zakresie administrowania scentralizowanymi funduszami banków spółdzielczych w państwowo-spółdzielczym Banku Gospodarki Żywnościowej do czasu podjęcia decyzji o zagospodarowaniu tych funduszy przez ich właścicieli. 8. Bilans zamknięcia państwowo-spółdzielczego Banku Gospodarki Żywnościowej staje się bilansem otwarcia BGŻ SA. 9. Minister Finansów, po uzgodnieniu z Prezesem Narodowego Banku Polskiego, powoła pierwszy zarząd i pierwszą radę banku BGŻ SA oraz nada statut temu bankowi. Minister Finansów wykonuje wszelkie uprawnienia walnego zgromadzenia przez 6 miesięcy od dnia wpisu spółki do rejestru handlowego. 10. W skład pierwszej rady banku Minister Finansów powoła czterech przedstawicieli banków regionalnych wybranych przez przewodniczących rad banków regionalnych zrzeszonych w BGŻ SA. W przypadku niedokonania wyboru przedstawicieli banków regionalnych, rada banku działa w składzie powołanym przez Ministra Finansów. 11. W zakresie nie uregulowanym niniejszą ustawą do przekształcenia Banku Gospodarki Żywnościowej mają zastosowanie przepisy ustawy - Prawo bankowe, 12. Zarząd banku, powołany w trybie określonym w ust. 9, dokona rejestracji spółki we właściwym sądzie rejestrowym. 13. Do czasu przekształcenia, Bank Gospodarki Żywnościowej działa na podstawie dotychczasowych przepisów, a do dnia powołania rady banku i zarządu BGŻ SA, uprawnienia swoje wykonuje dotychczasowy zarząd oraz Rada Krajowa Banku Gospodarki Żywnościowej.


Art. 3. Utworzenie banku spółdzielczego następuje, z zachowaniem trybu określonego przepisami ustaw Prawo bankowe i Prawo spółdzielcze, za zgodą Prezesa Narodowego Banku Polskiego wydaną, w porozumieniu z Ministrem Finansów, na wniosek założycieli.


Art. 30. 1. Banki spółdzielcze, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 6, nie później niż w terminie 5 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, utworzą banki regionalne w formie spółek akcyjnych. 2. Granice regionów określą grupy założycielskie nowo powstających banków regionalnych oraz rady istniejących banków regionalnych, w porozumieniu z Prezesem Narodowego Banku Polskiego i Ministrem Finansów. 3. Jeżeli, w terminie do dnia 31 października 1994 r., nie zostaną ustalone granice regionów, o których mowa w ust. 2, granice te określi Prezes Narodowego Banku Polskiego, w porozumieniu z Ministrem Finansów, do dnia 30 listopada 1994 r. 4. Prezes Zarządu BGŻ SA powoła pełnomocników, których zadaniem będzie pomoc w organizacji banków regionalnych. 5. Prezes zarządu banku regionalnego, powołany w trybie art. 12 ust. 5, dokona rejestracji spółki we właściwym sądzie rejestrowym. 6. Przy tworzeniu banków regionalnych wykorzystana będzie część majątku BGŻ SA wniesiona w formie wkładów niepieniężnych. 7. Prezes Narodowego Banku Polskiego, w porozumieniu z Ministrem Finansów, na wniosek Prezesa Zarządu BGŻ SA, nada pierwsze statuty nowo utworzonym bankom regionalnym.


Art. 31. 1. Gospodarczy Bank Wielkopolski SA w Poznaniu, Bank Unii Gospodarczej SA w Warszawie oraz Gospodarczy Bank Południowo-Zachodni SA we Wrocławiu mogą zrzeszyć się w banku krajowym nie później niż do dnia 31 października 1994 r., stając się bankami regionalnymi zrzeszającymi banki spółdzielcze, w rozumieniu przepisów niniejszej ustawy. 2. Banki, o których mowa w ust. 1, w przypadku przystąpienia do zrzeszenia krajowego dostosują swoje statuty i zasady działalności do przepisów niniejszej ustawy, nie później niż w terminie do dnia 31 grudnia 1994 r., zaś skład akcjonariuszy do dnia 31 grudnia 1995 r.


Art. 32. 1. Banki spółdzielcze, istniejące w dniu wejścia w życie ustawy, zawrą do dnia 31 grudnia 1994 r. umowy zrzeszenia z właściwymi miejscowo bankami regionalnymi. 2. Banki spółdzielcze, o których mowa w ust. 1, w terminie do dnia 31 grudnia 1994 r. dostosują swoje statuty do wymogów określonych przepisami niniejszej ustawy. 3. Banki regionalne zawrą do dnia 31 grudnia 1994 r. umowę zrzeszenia z bankiem krajowym.


Art. 33. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, warunki przekazania przez BGŻ SA majątku bankom regionalnym.


Art. 34. 1. Konsolidacja sprawozdań finansowych banków spółdzielczych i banków regionalnych, o której mowa w art. 23, nastąpi nie później niż do dnia 31 grudnia 1995 r. Zbiorcze (skonsolidowane) sprawozdanie finansowe sporządzane jest na podstawie sprawozdań finansowych banków spółdzielczych i banków regionalnych. 2. Na wniosek banku regionalnego, Prezes Narodowego Banku Polskiego - w porozumieniu z Ministrem Finansów - może wyrazić zgodę na przesunięcie terminu, o którym mowa w ust. 1. 3. Zobowiązania pozabilansowe zrzeszonych banków spółdzielczych, w szczególności udzielone poręczenia i gwarancje, przechodzą - z mocy prawa - na banki regionalne z dniem konsolidacji. 4. Zobowiązania pozabilansowe, nie ujawnione w ewidencji banku, wygasają - z mocy prawa - w przypadku niezgłoszenia ich bankom spółdzielczym przez beneficjentów, w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.


Art. 35. 1. Banki spółdzielcze tworzą związek rewizyjny. 2. Przynależność banków spółdzielczych do związku rewizyjnego jest obowiązkowa.


Art. 36. Akcje BGŻ SA stanowiące, zgodnie z art. 29 ust. 5 niniejszej ustawy, własność banków spółdzielczych stają się - z mocy prawa - akcjami banków regionalnych, z dniem ich wpisania do rejestru handlowego, w zamian za przydzielone bankom spółdzielczym akcje tych banków regionalnych.


Art. 37. 1. Z zastrzeżeniem ust. 2, akcje BGŻ SA, stanowiące własność Skarbu Państwa, zostają postawione do zbycia przez organ reprezentujący Skarb Państwa, w terminie nie dłuższym niż pięć lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, tym zrzeszonym w BGŻ SA bankom regionalnym, które zwiększą swoje fundusze własne w odpowiedniej proporcji do rozmiaru tego zwiększenia. 2. Postawienie do zbycia akcji, o których mowa w ust. 1, nastąpi pod warunkiem osiągnięcia przez BGŻ SA 8%, zaś przez bank regionalny 6% pokrycia funduszami własnymi aktywów banku ważonych ryzykiem, zgodnie z normą ustaloną przez Prezesa Narodowego Banku Polskiego, na podstawie art. 100 ust. 5 pkt 1 ustawy - Prawo bankowe.


Art. 38. 1. BGŻ SA i banki regionalne utworzą do dnia 31 grudnia 1995 r. wspólny fundusz gwarancyjny w celu udzielania zwrotnej pomocy finansowej zrzeszonym bankom spółdzielczym i bankom regionalnym. 2. Fundusz gwarancyjny tworzony jest z corocznych wpłat banków regionalnych i BGŻ SA w wysokości nie przekraczającej 5% podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym. Wpłaty te pomniejszają podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym.


Art. 39. 1. W terminie miesiąca od zarejestrowania BGŻ SA, Minister Finansów przekaże - w imieniu Skarbu Państwa - BGŻ SA obligacje restrukturyzacyjne, zgodnie z przepisami ustawy budżetowej na rok 1994 z dnia 25 marca 1994 r. (Dz.U. Nr 52, poz. 209), z przeznaczeniem na zwiększenie funduszy własnych i rezerw. 2. Część obligacji restrukturyzacyjnych przekazanych przez Ministra Finansów do BGŻ SA, na podstawie art. 5 ustawy budżetowej na rok 1994, zgodnie z zasadami określonymi w rozdziale 5 ustawy z dnia 3 lutego 1993 r. o restrukturyzacji finansowej przedsiębiorstw oraz banków i o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 18, poz. 82), zostanie przekazana przez BGŻ SA zrzeszonym bankom regionalnym na restrukturyzację wierzytelności zrzeszonych w nich banków spółdzielczych, w trybie i zakresie określonym przez Ministra Finansów. Minister Finansów, na wniosek Prezesa Zarządu BGŻ SA, określi, w drodze rozporządzenia, proporcje podziału tych środków. 3. Do banków, o których mowa w ust. 2, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy o restrukturyzacji finansowej przedsiębiorstw i banków, z tym że wobec banków regionalnych powstałych na bazie majątku BGŻ SA nie ma zastosowania przepis art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy. 4. Na cele restrukturyzacji banków spółdzielczych i regionalnych, o których mowa w art. 12 ust. 1, przekazana będzie część środków, w ramach kwot przewidzianych w założeniach polityki pieniężnej na rok 1994, na sanowanie banków. 5. Na cele, o których mowa w ust. 4, mogą być wykorzystane środki zewnętrzne, w tym przewidziane w porozumieniach międzynarodowych. 6. BGŻ SA i banki regionalne utworzą do dnia 31 grudnia1995 r. fundusz hipoteczny w celu dostarczenia zrzeszonym bankom długoterminowych środków finansowych pod posiadane zabezpieczenia hipoteczne do wysokości 60% wartości hipotek. Źródła finansowania tego Funduszu określi Prezes Narodowego Banku Polskiego, w porozumieniu z Ministrem Finansów. 7. Funduszami gwarancyjnym i hipotecznym administruje BGŻ SA. Szczegółowe zasady tworzenia tych funduszy oraz warunki korzystania z ich środków określi umowa zrzeszenia banków regionalnych z BGŻ SA. 8. Nie później niż po upływie roku od dnia wejścia w życie ustawy banki spółdzielcze, banki regionalne oraz BGŻ SA uzgodnią oraz zaczną stosować jednolitą nazwę i znak firmowy. 9. Banki spółdzielcze zrzeszone w bankach regionalnych, które dostosują swoje statuty i działalność do wymogów określonych przepisami niniejszej ustawy, przekazują w 1995 r. co najmniej 75% dochodu przed opodatkowaniem na zwiększenie funduszy zasobowych. Rozdział 7 Zmiany w przepisach obowiązujących


Art. 4. Bank spółdzielczy prowadzi działalność na obszarze gminy, w której znajduje się jego siedziba, a za zgodą banku regionalnego - na obszarze regionu lub jego części.


Art. 40. W ustawie z dnia 31 stycznia 1989 r. - Prawo bankowe (Dz.U. z 1992 r. Nr 72, poz. 359, z 1993 r. Nr 6, poz. 29, Nr 28, poz. 127 i Nr 134, poz. 646) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 35: a) ust. 5 otrzymuje brzmienie: "5. Fundusze własne banków, o których mowa w ust. 1-3, stanowią: 1) w banku państwowym - fundusz statutowy, fundusz rezerwowy i fundusz zapasowy, 2) w banku w formie spółki akcyjnej - kapitał akcyjny oraz wszelkiego rodzaju fundusze zapasowe i rezerwowe, z zastrzeżeniem pkt 3, 3) w banku regionalnym zrzeszającym banki spółdzielcze na podstawie przepisów ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o restrukturyzacji banków spółdzielczych i Banku Gospodarki Żywnościowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr , poz. ) - kapitał akcyjny, kapitał zapasowy i kapitał rezerwowy, ustalone zgodnie z art. 23 ust. 3 i art. 30 ust. 6 tej ustawy, 4) w bankach spółdzielczych nie zrzeszonych i zrzeszonych obligatoryjnie, o których mowa w art. 1 ust. 3 i art. 3 ustawy określonej w pkt 3, fundusz udziałowy, fundusz zasobowy, fundusz rezerwowy, 5) inne fundusze zaliczone przez Prezesa Narodowego Banku Polskiego do funduszy własnych.", b) w ust. 6 dodaje się pkt 4 w brzmieniu: "4) zaliczy określoną część dodatkowej kwoty odpowiedzialności członków, nie mniej niż 50 %, o której mowa w art. 7 ust. 2 ustawy o restrukturyzacji banków spółdzielczych i Banku Gospodarki Żywnościowej oraz o zmianie niektórych ustaw, na poczet kapitału własnego banków spółdzielczych. Tryb i warunki zaliczenia określi Prezes Narodowego Banku Polskiego."; 2) w art. 49: a) dodaje się pkt 2 w brzmieniu: "2) z tytułu wkładów oszczędnościowych gromadzonych w banku krajowym i bankach regionalnych zrzeszających banki spółdzielcze, na podstawie przepisów ustawy o restrukturyzacji banków spółdzielczych i Banku Gospodarki Żywnościowej oraz o zmianie niektórych ustaw, oraz banków spółdzielczych powstałych po dniu 10 lutego 1989 r. zrzeszonych na warunkach określonych w tej ustawie,", b) dotychczasowy pkt 2 oznacza się jako pkt 3; 3) art. 86{7} otrzymuje brzmienie: "Art. 86{7}. Za czynności notarialne związane z przekształceniem banku państwowego, banku państwowo-spółdzielczego oraz utworzeniem banku regionalnego zrzeszającego banki spółdzielcze w trybie ustawy o restrukturyzacji banków spółdzielczych i Banku Gospodarki Żywnościowej oraz o zmianie niektórych ustaw, biuro notarialne pobiera stałą opłatę notarialną określoną przez Ministra Sprawiedliwości, w drodze rozporządzenia."; 4) skreśla się art. 116{1}.


Art. 41. W ustawie z dnia 31 stycznia 1989 r. o Narodowym Banku Polskim (Dz.U. z 1992 r. Nr 72, poz. 360 i z 1993 r. Nr 6, poz. 29) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 30 ust. 4 otrzymuje brzmienie: "4. Prezes Narodowego Banku Polskiego może zwolnić bank z obowiązku odprowadzania rezerwy obowiązkowej w okresie realizacji programu postępowania uzdrawiającego."; 2) w art. 31 w ust. 2 pkt 2 otrzymuje brzmienie: "2) ustala zasady, tryb odprowadzania i wykorzystywania rezerw obowiązkowych oraz określa rodzaje rachunków bankowych, których nie dotyczy obowiązek odprowadzania rezerw, a ponadto może określić wysokość zapasu gotówki, którego utrzymywanie w kasach bankowych będzie uważane za równoznaczne z odprowadzeniem na rachunek rezerw."; 3) w art. 47 w ust. 4 w pkt 2 kropkę na końcu zastępuje się przecinkiem i dodaje pkt 3 w brzmieniu: "3) zlecić bankowi krajowemu i bankom regionalnym wykonywanie określonych czynności w zakresie nadzoru nad działalnością banków, o których mowa w ustawie z dnia 24 czerwca 1994 r. o restrukturyzacji banków spółdzielczych i Banku Gospodarki Żywnościowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr , poz. ).".


Art. 42. W ustawie z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. Nr 79, poz. 464, z 1991 r. Nr 83, poz. 373, z 1992 r. Nr 91, poz. 455 i z 1994 r. Nr 51, poz. 201) po art. 2e dodaje się art. 2f w brzmieniu: "Art. 2f. Przepisy art. 2 ust. 1-3, 6 i 9 oraz art. 2b i 2d niniejszej ustawy, stosuje się odpowiednio do Banku Gospodarki Żywnościowej.".


Art. 43. W ustawie z dnia 29 grudnia 1993 r. o utworzeniu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz.U. z 1994 r. Nr 1, poz. 2) w art. 3 w ust. 2 dodaje się pkt 4 w brzmieniu: "4) wykup obligacji banków regionalnych, o których mowa w ustawie z dnia 24 czerwca 1994 r. o restrukturyzacji banków spółdzielczych i Banku Gospodarki Żywnościowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr , poz. ), emitowanych celem restrukturyzacji należności kredytowych zrzeszonych w nich banków spółdzielczych.". Rozdział 8 Przepisy końcowe


Art. 44. Minister Finansów, w porozumieniu z Prezesem Narodowego Banku Polskiego, przedstawia Sejmowi, w okresach półrocznych, sprawozdanie z realizacji ustawy.


Art. 45. Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 28, który wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.


Art. 5. 1. Banki spółdzielcze wykonują następujące czynności bankowe: 1) prowadzenie rachunków bankowych i przeprowadzanie rozliczeń pieniężnych, 2) przyjmowanie i obsługę wkładów oszczędnościowych i lokat terminowych, 3) udzielanie kredytów i pożyczek pieniężnych osobom fizycznym, prawnym i jednostkom organizacyjnym nie mającym osobowości prawnej, zamieszkującym lub mającym siedzibę na obszarze działania banku spółdzielczego, 4) przyjmowanie poręczeń, 5) przechowywanie przedmiotów i papierów wartościowych oraz udostępnianie skrytek sejfowych, 6) przyjmowanie i dokonywanie lokat terminowych w zrzeszającym je banku regionalnym, na warunkach określonych w umowie zrzeszenia, 7) wykonywanie operacji czekowych i dyskonta weksli. 2. Banki spółdzielcze mogą wykonywać inne, niż wymienione w ust. 1, czynności bankowe, wyłącznie w imieniu i na rzecz banku regionalnego, w granicach udzielonych pełnomocnictw lub w imieniu własnym, na podstawie uzyskanego od banku regionalnego zezwolenia.


Art. 6. Banki spółdzielcze mogą, za zgodą banku regionalnego, z którym zawarły umowę zrzeszenia, uczestniczyć w podmiotach i przedsięwzięciach, o których mowa w art. 8 ustawy - Prawo bankowe.


Art. 7. 1. Każdy członek banku spółdzielczego obowiązany jest posiadać co najmniej jeden wniesiony udział. Minimalną wysokość udziału członkowskiego określa statut. Udzielenie kredytu lub pożyczki pieniężnej może być uwarunkowane w statucie banku koniecznością posiadania przez kredytobiorcę lub pożyczkobiorcę udziałów w tym banku. Udziały te mogą być pokryte przez potrącenie odpowiedniej kwoty z otrzymanej pożyczki lub kredytu i nie mogą być wycofane przed terminem ich spłaty. 2. Za straty powstałe w banku spółdzielczym jego udziałowcy odpowiadają do wysokości posiadanych udziałów. Odpowiedzialność ta może zostać podniesiona w statucie banku do podwójnej wysokości wniesionych udziałów.


Art. 8. 1. Prezesa zarządu banku spółdzielczego powołuje i odwołuje rada nadzorcza banku, po zasięgnięciu opinii zarządu banku regionalnego, w którym bank spółdzielczy jest zrzeszony. 2. Pozostałych członków zarządu banku spółdzielczego powołuje i odwołuje rada nadzorcza na wniosek prezesa zarządu banku spółdzielczego. 3. Co najmniej dwóch członków zarządu, w tym prezes zarządu banku spółdzielczego, musi posiadać kwalifikacje i doświadczenie zawodowe dające rękojmię prowadzenia działalności banku z zachowaniem bezpieczeństwa wkładów i lokat w nim zgromadzonych oraz pozostawać z bankiem w stosunku pracy.


Art. 9. 1. Rada nadzorcza banku spółdzielczego składa się z co najmniej pięciu osób będących członkami banku. 2. W radzie nadzorczej banku spółdzielczego udział pracowników będących członkami banku nie może przekroczyć 1/5 jej składu.


Ustawa z dnia 19 lutego 1998 r. o zmianie ustawy o rachunkowości

Art. 1. W ustawie z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz.U. Nr 121, poz. 591, z 1997 r. Nr 32, poz. 183, Nr 43, poz. 272, Nr 88, poz. 554, Nr 118, poz. 754, Nr 139, poz. 933 i 934, Nr 140, poz. 939 i Nr 141, poz. 945) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 64: a) w ust. 3 w pkt 1 po wyrazach "raz na 3 lata" dodaje się wyrazy "z zastrzeżeniem ust. 5", b) dodaje się ust. 5 w brzmieniu: "5. Roczne sprawozdanie finansowe, o którym mowa w ust. 3 pkt 1, podlega pierwszemu badaniu w okresie od dnia wejścia w życie ustawy do dnia 31 grudnia 2000 r."; 2) w art. 80 ust. 3 otrzymuje brzmienie: "3. Jednostki nie będące spółkami prawa handlowego, jeżeli nie prowadzą działalności gospodarczej, nie stosują przepisów rozdziału 6 i 7 ustawy."; 3) w art. 81 w ust. 3: a) pkt 3 skreśla się, b) dodaje się pkt 4a w brzmieniu: "4a) organizację i tryb działania Komisji Egzaminacyjnej powoływanej przez Ministra Finansów dla sprawdzenia kwalifikacji osób, o których mowa w pkt 4, oraz wzór świadectwa stwierdzającego ich kwalifikacje i wymagania,"; 4) w art. 82 dodaje się pkt 3 w brzmieniu: "3) określić dla niektórych jednostek, o których mowa w art 80 ust. 3, szczególne zasady rachunkowości.".


Art. 2. Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z tym że przepis art. 1 pkt 2 dotyczy również sprawozdań finansowych sporządzonych za rok obrotowy 1997.


Ustawa z dnia 10 czerwca 1994 r. zmieniająca ustawę o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości oraz niektóre inne ustawy

Art. 1. W ustawie z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. Nr 79, poz. 464, z 1991 r. Nr 83, poz. 373, z 1992 r. Nr 91, poz. 455 oraz z 1994 r. Nr 51, poz. 201 i Nr 80, poz. 369) w art. 2c: a) w ust. 3 po wyrazach "zostały wybudowane" dodaje się wyrazy "lub nabyte", b) w ust. 5 wyrazy "31 grudnia 1994 r." zastępuje się wyrazami "31 grudnia 1995 r.".


Art. 2. W ustawie z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127, Nr 103, poz. 446 i Nr 107, poz. 464, z 1993 r. Nr 47, poz. 212 i Nr 131, poz. 629 oraz z 1994 r. Nr 27, poz. 96 i Nr 31, poz. 118) w art. 88a dotychczasowej treści nadaje się oznaczenie ust. 1 i dodaje się ust. 2-4 w brzmieniu: "2. Spółdzielniom, ich związkom i Naczelnej Radzie Spółdzielczej, które na gruntach stanowiących własność Skarbu Państwa lub własność gminy, będących w ich posiadaniu, w rozumieniu art. 80 ust. 2 - do dnia 5 grudnia 1990 r. wybudowały same lub wybudowali ich poprzednicy prawni z własnych środków za zezwoleniem właściwego organu nadzoru budowlanego obiekty budowlane, przysługuje roszczenie o ustanowienie użytkowania wieczystego gruntów oraz o nieodpłatne przeniesienie własności znajdujących się na nich obiektów budowlanych. Roszczenie to przysługuje spółdzielniom, ich związkom oraz Naczelnej Radzie Spółdzielczej w odniesieniu do gruntów będących w ich posiadaniu w chwili zgłoszenia roszczenia i obejmuje grunty zajęte pod budynkami wraz z gruntem niezbędnym do prawidłowego korzystania z nich. 3. Zawarcie umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste oraz o przeniesienie własności obiektów budowlanych następuje bez przetargu oraz bez obowiązku wniesienia pierwszej opłaty, o której mowa w art. 41. 4. Roszczenie, o którym mowa w ust. 2 i 3, wygasa z dniem 31 grudnia 1995 r.".


Art. 3. W ustawie z dnia 4 października 1991 r. o zmianie niektórych warunków przygotowania inwestycji budownictwa mieszkaniowego w latach 1991 - 1995 oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 103, poz. 446) w art. 6 dodaje się ust. 3 w brzmieniu: "3. Przepisy ust. 2 stosuje się odpowiednio do gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa. Zwolnienie gruntów od sprzedaży lub oddania w użytkowanie wieczyste w drodze przetargu następuje zarządzeniem wojewody.".


Art. 4. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.


Ustawa z dnia 8 kwietnia 1999 r. o zmianie ustawy o Państwowej Straży Pożarnej

Art. 1. W ustawie z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz.U. Nr 88, poz. 400, z 1992 r. Nr 21, poz. 86 i Nr 54, poz. 254, z 1994 r. Nr 53, poz. 214, z 1995 r. Nr 4, poz. 17 i Nr 34, poz. 163, z 1996 r. Nr 106, poz. 496 i Nr 152, poz. 723, z 1997 r. Nr 28, poz. 153, Nr 88, poz. 554 i Nr 106, poz. 680 oraz z 1998 r. Nr 106, poz. 668) w art. 129 wprowadza się następujące zmiany: a) w ust. 6 wyrazy "30 czerwca 1998 r." zastępuje się wyrazami "30 czerwca 1999 r.", b) dodaje się ust. 7-11 w brzmieniu: "7. Okres zatrudnienia strażaków, o których mowa w ust. 1, w jednostkach ochrony przeciwpożarowej lub na stanowiskach, na których wykonywali czynności z zakresu ochrony przeciwpożarowej od dnia 1 lutego 1992 r.: 1) do dnia powołania lub mianowania na stanowiska służbowe w Państwowej Straży Pożarnej, nie dłużej jednak niż do upływu terminu określonego w ust. 6, traktuje się jako służbę w Państwowej Straży Pożarnej, 2) niepowołanych lub niemianowanych na stanowiska służbowe w Państwowej Straży Pożarnej, do zakończenia tego okresu, nie dłużej jednak niż do upływu terminu określonego w ust. 6, traktuje się jako służbę w Państwowej Straży Pożarnej wyłącznie w rozumieniu przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin. 8. Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej stwierdza zakończenie okresu zatrudnienia strażaków, o których mowa w ust. 7 pkt 2, traktowanego jako służba w Państwowej Straży Pożarnej. 9. Decyzję, o której mowa w ust. 8, traktuje się dla celów emerytalnych jak decyzję o zwolnieniu ze służby w Państwowej Straży Pożarnej. 10. Strażakom, o których mowa w ust. 7 pkt 2, wysokość uposażenia dla celów emerytalnych ustala Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej, przyjmując za podstawę uposażenie strażaka Państwowej Straży Pożarnej w stawkach obowiązujących w dniu kończącym okres zatrudnienia traktowany jako służba w Państwowej Straży Pożarnej, przysługujące na stanowisku porównywalnym do stanowiska zajmowanego w dniu kończącym ten okres. 11. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki ustalania uposażenia przyjmowanego za podstawę wymiaru świadczeń emerytalnych strażaków, którzy nie zostali powołani lub mianowani na stanowiska służbowe w Państwowej Straży Pożarnej.".


Art. 2. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 lit. b), który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2000 r.


Ustawa z dnia 10 czerwca 1994 r. o uregulowaniu niektórych praw majątkowych Polskiej Akademii Nauk

Art. 1. 1. Nabycie przez Polską Akademię Nauk własności budynków, innych urządzeń i lokali znajdujących się na gruntach stanowiących własność Skarbu Państwa na podstawie art. 2 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. Nr 79, poz. 464, z 1991 r. Nr 83, poz. 373, z 1992 r. Nr 91, poz. 455 oraz z 1994 r. Nr 51, poz. 201, Nr 80, poz. 369 i Nr 84, poz. 384) nastąpiło nieodpłatnie bez względu na pochodzenie środków, za które zostały one wybudowane lub nabyte. 2. Polska Akademia Nauk jest zwolniona z opłat rocznych za użytkowanie wieczyste gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa, nabyte z dniem wejścia w życie ustawy, o której mowa w ust. 1, jeżeli grunty te nie są wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej. 3. Opłaty roczne z tytułu użytkowania wieczystego gruntów, o których mowa w ust. 2, wniesione przez Polską Akademię Nauk przed wejściem w życie ustawy, nie podlegają zwrotowi.


Art. 2. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.


Ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o przedłużeniu kadencji kolegiów odwoławczych przy sejmikach samorządowych oraz o zmianie ustawy o ustroju miasta stołecznego Warszawy

Art. 1. Przedłuża się kadencję kolegiów odwoławczych przy sejmikach samorządowych powołanych w 1990 roku na podstawie art. 81 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym (Dz.U. Nr 16, poz. 95; Nr 32, poz. 191; Nr 34, poz 199; Nr 43, poz 253 i Nr 89, poz. 518; z 1991 r.Nr 4, poz. 18 i Nr 110, poz. 473; z 1992 r. Nr 85, poz. 428 i Nr 100, poz. 499 oraz z 1993 r. Nr 17, poz. 78) do dnia 31 grudnia 1994 r.


Art. 2. Zawiesza się wykonanie czynności związanych z powołaniem członków kolegiów odwoławczych zgodnie z art. 81 ust. 2 i 3 ustawy wymienionej w art. 1.


Art. 3. W ustawie z dnia 25 marca 1994 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz.U. Nr 48, poz. 195) w art. 50 dodaje się ust. 3 w brzmieniu: "3. Rada Ministrów zapewni niezbędne środki związane z wykonywaniem przez kolegium odwoławcze przy sejmiku samorządowym zadań, o których mowa w art. 45 ust. 2 i art. 46, w roku 1994.


Art. 4. Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.


Ustawa z dnia 3 lipca 1998 r. o zmianie ustawy karnej skarbowej

Art. 1. W ustawie karnej skarbowej z dnia 26 października 1971 r. (Dz.U. z 1984 r. Nr 22, poz. 103, z 1985 r. Nr 23, poz. 100, z 1990 r. Nr 14, poz. 84 i Nr 86, poz. 503, z 1991 r. Nr 100, poz. 442 i Nr 107, poz. 458, z 1992 r. Nr 21, poz. 85 i Nr 68, poz. 341, z 1994 r. Nr 43, poz. 160, Nr 126, poz. 615 i Nr 136, poz. 703, z 1995 r. Nr 132, poz. 641, z 1996 r. Nr 132, poz. 621, Nr 137, poz. 640 i Nr 152, poz. 720 oraz z 1997 r. Nr 71, poz. 449, Nr 79, poz. 485, Nr 102, poz. 643, Nr 121, poz. 770, Nr 137, poz. 926 i Nr 141, poz. 945) wprowadza się następujące zmiany: 1) art. 1 i 2 otrzymują brzmienie: "Art. 1. Przestępstwem skarbowym jest czyn społecznie szkodliwy, zabroniony przez niniejszą ustawę pod groźbą kary grzywny, kary ograniczenia wolności lub kary pozbawienia wolności.


Art. 13. §1. Środkami karnymi są: 1) dobrowolne poddanie się odpowiedzialności, 2) przepadek przedmiotów, 3) ściągnięcie równowartości pieniężnej przepadku przedmiotów, 4) przepadek osiągniętych korzyści majątkowych, 5) zakaz prowadzenia określonej działalności gospodarczej, wykonywania określonego zawodu lub zajmowania określonego stanowiska, 6) podanie wyroku do publicznej wiadomości, 7) pozbawienie praw publicznych. §2. Środkami karnymi związanymi z poddaniem sprawcy próbie są: 1) warunkowe umorzenie postępowania karnego skarbowego, 2) warunkowe zawieszenie wykonania kary, 3) warunkowe zwolnienie.


Art. 14. §1. Sąd może orzec pozbawienie praw publicznych, jak również zakaz prowadzenia określonej działalności gospodarczej, wykonywania określonego zawodu lub zajmowania określonego stanowiska w razie skazania sprawcy na karę pozbawienia wolności. §2. Środki karne wymienione w § 1 wymierza się w latach na okres od roku do lat 10.


Art. 15. Przepadek osiągniętych korzyści majątkowych oraz przepadek przedmiotów stanowiących przedmiot przestępstwa skarbowego można orzec w wypadkach przewidzianych w ustawie."; 10) w art. 16 w § 1 i 2 oraz w art. 65 § 1 i 2 wyraz "rzeczy" zastępuje się wyrazem "przedmiotów"; 11) w art. 17: a) w § 1 wyraz "Rzeczy" zastępuje się wyrazem "Przedmioty", b) § 2 otrzymuje brzmienie: "§2. Przepadku przedmiotu stanowiącego przedmiot przestępstwa skarbowego nie orzeka się, jeżeli jest on własnością osoby trzeciej, a sprawca uzyskał go w drodze czynu zabronionego.", c) skreśla się § 3, d) § 4 otrzymuje brzmienie: "4. Przepadku przedmiotu nie orzeka się także, jeżeli: 1) wartość środka przewozowego (art. 16 2 i 3) lub przedmiotu połączonego (art. 16 § 2) znacznie przewyższa wartość przedmiotu czynu zabronionego, 2) orzeczenie go byłoby niewspółmierne do wagi popełnionego czynu zabronionego, chyba że chodzi o przedmiot pochodzący bezpośrednio z tego czynu."; 12) art. 18 otrzymuje brzmienie: "Art. 18. 1. Środkami zabezpieczającymi są: 1) umieszczenie w zakładzie zamkniętym, 2) umieszczenie w zakładzie psychiatrycznym, 3) umieszczenie w zakładzie karnym, w którym stosuje się środki lecznicze lub rehabilitacyjne, 4) umieszczenie w zamkniętym zakładzie leczenia odwykowego, 5) skierowanie do placówki leczniczo-rehabilitacyjnej, 6) przepadek przedmiotów, 7) zakaz prowadzenia określonej działalności gospodarczej, 8) zakaz wykonywania określonego zawodu, 9) zakaz zajmowania określonego stanowiska. 2. Przepadek wymieniony w § 1 pkt 6 można orzec tytułem środka zabezpieczającego, jeżeli: 1) sprawca dopuścił się czynu zabronionego w stanie niepoczytalności, 2) społeczna szkodliwość czynu jest znikoma, 3) zastosowano warunkowe umorzenie postępowania karnego skarbowego, 4) zachodzi okoliczność wyłączająca ukaranie sprawcy czynu zabronionego, 5) zastosowano przepis art. 10 § 4 Kodeksu karnego. 3. Zakazy wymienione w § 1 pkt 7-9 może orzec sąd tytułem środka zabezpieczającego, jeżeli sprawca dopuścił się czynu zabronionego w stanie niepoczytalności i jeżeli jest to konieczne ze względu na ochronę porządku prawnego. Wymienione zakazy orzeka się bez określenia terminu; sąd uchyla zakaz, jeżeli ustaną przyczyny jego orzeczenia."; 13) art. 22-24 otrzymują brzmienie: "Art. 22. W uzasadnionych wypadkach sąd może orzec podanie wyroku do publicznej wiadomości w sposób przez siebie określony.


Art. 162. W postępowaniu przygotowawczym dotyczącym sprawy należącej do właściwości sądów, jeżeli kary określone w art. 160 § 1 i 2 okazały się nieskuteczne albo gdy inne ważne względy za tym przemawiają, kierownik organu prowadzącego dochodzenie może zwrócić się do prokuratora z wnioskiem o zastosowanie kar porządkowych określonych w art. 285 § 1, art. 288 i 289 §1 Kodeksu postępowania karnego, a do sądu rejonowego, w okręgu którego prowadzi się postępowanie o zastosowanie kary porządkowej przewidzianej w art. 287 § 2 tego kodeksu. W razie uwzględnienia wniosku stosuje się odpowiednio również art. 286, 287 § 3 i 4, art. 289 § 2 i art. 290 § 2 i 3 Kodeksu postępowania karnego."; 76) w art. 163: a) w § 2 wyrazy "osoby odpowiedzialnej" zastępuje się wyrazem "odpowiedzialnego", b) w § 3 wyrazy "grożących kar konfiskaty mienia, przepadku rzeczy lub jej" zastępuje się wyrazami "grożącego przepadku osiągniętych korzyści majątkowych, przepadku przedmiotów lub ich"; 77) art. 164 otrzymuje brzmienie: "Art. 164. §1. Zabezpieczenie grożącej kary grzywny, kary pieniężnej, równowartości pieniężnej przedmiotów przestępstwa lub wykroczenia skarbowego, kosztów postępowania oraz uszczuplonych należności państwowych następuje w sposób określony w art. 164 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 1991 r. Nr 36, poz. 161, z 1992 r. Nr 20, poz. 78, z 1993 r. Nr 28, poz. 127, z 1995 r. Nr 85, poz. 426, Nr 141, poz. 692, z 1996 r. Nr 43, poz. 189, Nr 146, poz. 680 i z 1997 r. Nr 137, poz. 926, Nr 141, poz. 943 i 944). §2. Do zabezpieczenia grożącego przepadku osiągniętych korzyści majątkowych lub przepadku przedmiotów stosuje się odpowiednio art. 292 § 2 Kodeksu postępowania karnego."; 78) art. 166 i 167 otrzymują brzmienie: "Art. 166. §1.W postępowaniu przygotowawczym w sprawie o przestępstwo skarbowe popełnione w okolicznościach określonych w art. 25 § 1 pkt 1 lub art. 26 § 2 kierownik organu dochodzenia może, niezależnie od uprawnień określonych w art. 165, zwrócić się do prokuratora o wydanie postanowienia o zabezpieczeniu majątkowych kar i środków karnych oraz uszczuplonych należności państwowych. Postanowienie takie prokurator może wydać również z urzędu. § 2. W wypadkach określonych w § 1 stosuje się odpowiednio art. 25 Kodeksu karnego wykonawczego.


Art. 167. W postanowieniu o zabezpieczeniu określa się zakres i sposób tego zabezpieczenia. Na postanowienie o zabezpieczeniu przysługuje zażalenie. Zażalenie na postanowienie organu finansowego lub prokuratora rozstrzyga sąd właściwy do rozpoznania sprawy."; 79) w art. 168 wyraz "konfiskata" zastępuje się wyrazami "przepadek osiągniętych korzyści majątkowych"; 80) w art. 169 w § 2 wyrazy "Artykuły 189-203 i 253 § 3 i 4" zastępuje się wyrazami "Przepisy art. 217-236 i 295 § 3 i 4"; 81) w art. 171 w § 1 i 2 wyrazy "Milicję Obywatelską" zastępuje się wyrazem "Policję"; 82) w art. 172 pkt 4 otrzymuje brzmienie: "4) zebranie danych stosownie do art. 213 i 214 § 3-8 Kodeksu postępowania karnego,"; 83) art. 173 otrzymuje brzmienie : "Art. 173. W postępowaniu przygotowawczym stosuje się odpowiednio art. 298 § 2, art. 299-303, 305 3 i 4, art. 308, 312-315, 318, 324, 326 i 327 Kodeksu postępowania karnego, a w postępowaniu należącym do właściwości sądów również art. 316, 317, 321, 322, 329, 331333, 334 § 1 i art. 336 tego kodeksu, ze zmianami wynikającymi z przepisów niniejszego rozdziału. Określone w tych przepisach uprawnienia i obowiązki dotyczą również innych organów prowadzących dochodzenie w sprawach karnych skarbowych."; 84) w art. 174: a) w 2 w pkt 1 wyrazy "art. 48, 56, 63 1 i 2 oraz w art. 80-87" zastępuje się wyrazami "art. 48, 63 1 i 2, art. 80-87 oraz w art. 911", b) w § 4 na końcu dodaje się zdanie drugie w brzmieniu "Przepis ten stosuje się odpowiednio do inspekcji celnej.", c) w 5 po wyrazie "Finansów" skreśla się przecinek i wyrazy "a w sprawach należących do właściwości organów administracji celnej - Minister Handlu Zagranicznego."; 85) w art. 175 § 1 otrzymuje brzmienie: "§1. Dochodzenie mogą prowadzić również organy: 1) Policji - w sprawach o przestępstwa i wykroczenia skarbowe ujawnione przez Policję, 2) Żandarmerii Wojskowej - w sprawach o przestępstwa i wykroczenia skarbowe popełnione przez osoby wymienione w art. 12 pkt 1 lit. a) i c) ustawy - Przepisy wprowadzające Kodeks postępowania karnego, 3) Straży Granicznej - w sprawach o przestępstwa i wykroczenia skarbowe wymienione w art. 174 § 2 pkt 1, ujawnione przez te organy."; 86) w art. 179: a) w § 2 skreśla się zdanie drugie, b) w § 3 wyrazy "art. 564 § 1 Kodeksu postępowania karnego" zastępuje się wyrazami "art. 12 pkt 1 lit. a) i c) ustawy - Przepisy wprowadzające Kodeks postępowania karnego"; 87) w art. 181 wyrazy "do lat 2" zastępuje się wyrazami "do lat 3"; 88) w art. 182: a) skreśla się oznaczenie § 1, a wyrazy "Art. 272 § 2" zastępuje się wyrazami "Przepis art. 316 § 2", b) skreśla się § 2; 89) w art. 185: a) w 1 wyrazy "do lat 2" zastępuje się wyrazami "do lat 3", b) w § 3 w pkt 2 wyrazy "karą dodatkową przepadku" zastępuje się wyrazami "przepadkiem przedmiotów"; 90) skreśla się art. 191; 91) art. 192 otrzymuje brzmienie: "Art. 192. §1. W sprawie o przestępstwo skarbowe, nie należące do właściwości sądów, a w innej sprawie o przestępstwo skarbowe, której prokurator nie przejął do swego prowadzenia, postanowienie o warunkowym umorzeniu postępowania wydaje kierownik finansowego organu orzekającego pierwszej instancji z urzędu lub na wniosek organu dochodzeniowego. §2. Jeżeli przestępstwo skarbowe polega na uszczupleniu należności państwowej i należność ta nie została zapłacona, postanowienie powinno określać termin jej zapłaty. §3. Na postanowienie o warunkowym umorzeniu prokuratorowi i oskarżonemu przysługuje zażalenie do sądu. W razie orzeczenia przepadku przedmiotów zażalenie przysługuje również interwenientowi. §4. Postanowienie o podjęciu postępowania warunkowo umorzonego wydaje finansowy organ orzekający drugiej instancji. §5. Przed podjęciem postępowania organ określony w § 4 może przedsięwziąć lub zlecić finansowemu organowi dochodzenia dokonanie niezbędnych czynności dowodowych w celu sprawdzenia okoliczności uzasadniających wydanie postanowienia o podjęciu postępowania."; 92) w art. 193 skreśla się wyrazy "prokuratora lub", a wyrazy "art. 484 § 1 i art. 485" zastępuje się wyrazami "art. 549 i 550"; 93) w art. 194 § 2 otrzymuje brzmienie: "§2. Przepis art. 192 § 5 stosuje się odpowiednio."; 94) w art. 195 § 2 otrzymuje brzmienie: "§2. Jeżeli postanowienie o umorzeniu było wydane lub zatwierdzone przez prokuratora, stosuje się art. 328 Kodeksu postępowania karnego."; 95) w części II w dziale II - Postępowanie karne skarbowe, tytuł rozdziału 9 otrzymuje brzmienie: "Rozdział 9. Dobrowolne poddanie się odpowiedzialności"; 96) art. 196 otrzymuje brzmienie: "Art. 196. §1. W postępowaniu przygotowawczym, a w postępowaniu przed finansowym organem orzekającym przed wydaniem orzeczenia karnego, oskarżony może złożyć na piśmie lub do protokołu wniosek o zezwolenie na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności. Składając taki wniosek, oskarżony obowiązany jest uiścić jednocześnie kwotę odpowiadającą co najmniej najniższej grzywnie (karze pieniężnej) grożącej za dany czyn, a jeżeli czyn jest zagrożony przepadkiem przedmiotów - wyrazić zgodę na ich przepadek lub uiścić równowartość pieniężną tych przedmiotów. §2. Jeżeli stosownie do przepisów niniejszej ustawy orzeczenie przepadku przedmiotów nie jest obowiązkowe, oskarżony może ograniczyć wyrażenie zgody na przepadek lub uiścić równowartość pieniężną tylko niektórych przedmiotów zagrożonych tym przepadkiem albo złożyć wniosek o całkowite zaniechanie przepadku lub uiszczenia równowartości pieniężnej; przepisu tego nie stosuje się, jeżeli przepadek dotyczy przedmiotu, który może ułatwić ponowne popełnienie czynu zabronionego. §3. Nie jest dopuszczalne dobrowolne poddanie się odpowiedzialności w sprawach o przestępstwa skarbowe zagrożone karą pozbawienia wolności albo karą ograniczenia wolności, jak również gdy zgłoszono interwencję co do przedmiotów zagrożonych przepadkiem. §4. Oskarżony może cofnąć wniosek o dobrowolne poddanie się odpowiedzialności nie wcześniej niż po upływie 4 miesięcy od jego złożenia. Niedopuszczalne jest cofnięcie takiego wniosku po doręczeniu postanowienia zezwalającego na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności."; 97) w art. 197: a) w 1 dwukrotnie użyty wyraz "karze" zastępuje się wyrazem "odpowiedzialności", b) w § 2 wyraz "rzeczy" zastępuje się wyrazem "przedmiotów", c) w § 3 wyrazy "Minister Handlu Zagranicznego" zastępuje się wyrazami "Minister Finansów", a wyraz "karze" zastępuje się wyrazem "odpowiedzialności"; 98) w art. 198: a) w § 1 wyraz "karze" zastępuje się wyrazem "odpowiedzialności", a dwukrotnie użyty wyraz "rzeczy" zastępuje się wyrazem "przedmiotów", b) w 2 wyraz "karze" zastępuje się wyrazem "odpowiedzialności", c) 3 otrzymuje brzmienie: "§3. Prawomocne postanowienie zezwalające na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności powoduje te same skutki co prawomocne rozstrzygnięcie kończące postępowanie w sprawie; postanowienie to nie podlega wpisowi do rejestru karnego.", d) dodaje się 4 w brzmieniu: "4. Uiszczenie grzywny za przestępstwo skarbowe w drodze dobrowolnego poddania się odpowiedzialności nie stanowi przesłanki powrotu do przestępstwa skarbowego określonego w art. 25 1 pkt 4."; 99) w art. 199 wyraz "karze" zastępuje się wyrazem "odpowiedzialności", a wyraz "kar" zastępuje się wyrazami "majątkowych kar i środków karnych"; 100) w art. 201 § 2 otrzymuje brzmienie: "§2. Orzeczenie skazujące powinno ponadto zawierać dokładne ustalenie czynu przypisanego oskarżonemu oraz rodzaj i wysokość wymierzonej kary, środków karnych i kary zastępczej."; 101) w art. 204 na końcu zdania drugiego skreśla się kropkę i dodaje wyrazy "i innych środków przewidzianych w ustawie."; 102) w art. 208 w § 2 po wyrazie "skarbowe" dodaje się wyrazy "lub wykroczenie skarbowe"; 103) w art. 211 w pkt 1 wyrazy "kary surowszej od wymierzonej" zastępuje się wyrazami "surowszej kary lub surowszego środka karnego niż wymierzone"; 104) w art. 212 wyrazy "istnieją względy przemawiające" zastępuje się wyrazami "te same względy przemawiają"; 105) w art. 213 pkt 4 otrzymuje brzmienie: "4) rażącej niewspółmierności kary lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego lub innego środka."; 106) w art. 214 wyrazy "art. 11 pkt 1" zastępuje się wyrazami "art. 17 § 1 pkt 1 i 2"; 107) w art. 215-217 otrzymują brzmienie: "Art. 215. §1. Niezależnie od granic odwołania i podniesionych zarzutów oraz wpływu uchybień na treść orzeczenia finansowy organ orzekający drugiej instancji uchyla zaskarżone orzeczenie, jeżeli: 1) w wydaniu orzeczenia brał udział pracownik podlegający wyłączeniu na podstawie art. 135 § 1 pkt 4, 5 oraz 7-9, 2) orzeczono o karze, środku karnym lub środku zabezpieczającym nieznanym ustawie, 3) zachodziła jedna z okoliczności wyłączających postępowanie, wymienionych w art. 17 § 1 pkt 5-8 Kodeksu postępowania karnego, 4) oskarżony nie miał obrońcy w wypadkach określonych w art. 79 § 1 i 2 Kodeksu postępowania karnego lub obrońca nie brał udziału w czynnościach, w których jego udział był obowiązkowy, 5) finansowy organ orzekający orzekł w sprawie należącej do właściwości sądów, 6) orzeczenie zostało wydane z naruszeniem przepisów o właściwości rzeczowej, 7) w związku z postępowaniem dopuszczono się przestępstwa, a istnieje uzasadniona podstawa do przyjęcia, że mogło to mieć wpływ na treść orzeczenia, 8) po wydaniu orzeczenia ujawniły się fakty lub dowody nie znane przedtem finansowemu organowi orzekającemu pierwszej instancji, z których wynika, że oskarżonemu należało wymierzyć karę znacznie surowszą. §2. Uchylenie orzeczenia jedynie z powodów określonych w § 1 pkt 3 i 4 może nastąpić tylko na korzyść oskarżonego.


Art. 2. §1. Do przestępstw skarbowych nie mają zastosowania przepisy części ogólnej Kodeksu karnego z wyjątkiem: art. 1-3, 4 § 1, 2 i 4, art. 5, 6, 9 § 1 i 2, art. 10 § 1 i 4, art. 12 zdanie pierwsze, art. 13-15, 18-24, 28-31, 34-37, 38 § 1, art. 40, 41, 43 § 2, art. 44 § 5 i 7, art. 51, 53 § 1 i 2, art. 54 § 1, art. 55-57, 58 § 1 i 2, art. 59, 60 § 1-3, 5 i 6, art. 61, 62, 63 § 2, art. 65, 66 § 1i 2, art. 67, 68, 69 § 1 i 2, art. 70, 72 § 1, art. 73-77, 78 § 1, art. 79 § 1, art. 80 § 1, art. 81-83, 84 § 1, art. 86 § 3, art. 87, 89 § 1 i 3, art. 90, 91 § 1 i 3, art. 93-98, 101 § 1 pkt 4 i 5 oraz § 3, art. 102, 103 § 1, art. 104 § 1, art. 106, 107 § 1, 2, 4 i 5, art. 108 i 114 oraz 115 § 1, 2, 4, 8-11, 14, 15, 17 i 18, które stosuje się odpowiednio; przez określenie "sąd" należy rozumieć również inny organ uprawniony do orzekania w sprawach o przestępstwa skarbowe. 2. Wymieniona w art. 15 i 23 Kodeksu karnego przesłanka "dobrowolności" nie ma zastosowania do przestępstw skarbowych."; 2) art. 4 otrzymuje brzmienie: "Art. 4. Przestępstwo skarbowe można popełnić umyślnie, a także nieumyślnie, jeżeli ustawa tak stanowi."; 3) w art. 5 w zdaniu drugim wyrazy "kar dodatkowych i środków zabezpieczających na podstawie innych" zastępuje się wyrazami "innych środków przewidzianych w ustawie na podstawie wszystkich"; 4) w art. 6: a) w § 3 wyrazy "art. 69" zastępuje się wyrazami "art. 87", b) w § 4 wyrazy "art. 72" zastępuje się wyrazami "art. 92"; 5) w art. 7: a) 1 otrzymuje brzmienie: "§1. Nie podlega karze, kto popełniwszy przestępstwo skarbowe zawiadomi o tym organ powołany do ścigania, ujawni osoby, które z nim współdziałały w popełnieniu tego przestępstwa, oraz złoży uszczuploną należność państwową w terminie zakreślonym przez organ powołany do prowadzenia dochodzenia, a gdy przestępstwo nie polega na uszczupleniu takiej należności - równowartość pieniężną przedmiotu przestępstwa, jeżeli podlega on przepadkowi. Nie nakłada się obowiązku uiszczenia równowartości pieniężnej, jeżeli przepadek dotyczy przedmiotu, który może ułatwić ponowne popełnienie czynu zabronionego. Zawiadomienie powinno być złożone na piśmie lub przekazane ustnie do protokołu.", b) w § 2 w pkt 2 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 3 w brzmieniu: "3) względem sprawcy, który w celu popełnienia przestępstwa skarbowego zorganizował grupę lub związek albo kierował ich działalnością, chyba że zawiadomienia, o którym mowa w § 1, dokonał z wszystkimi członkami grupy lub związku."; 6) w art. 8 skreśla się wyraz "zasadniczymi"; 7) w art. 9 § 1 otrzymuje brzmienie: "§1. Jeżeli przestępstwo skarbowe jest zagrożone karą pozbawienia wolności, sąd może orzec zamiast kary pozbawienia wolności karę ograniczenia wolności, w szczególności jeżeli orzeka równocześnie środek karny określony w art. 13 § 1 pkt 2, 3 i 6."; 8) art. 10 otrzymuje brzmienie: "Art. 10. §1. Grzywnę wymierza się w wysokości co najmniej 200 złotych, chociażby przewidziana wielokrotność nie osiągała tej kwoty. §2. Wymierzając karę grzywny, organ orzekający uwzględnia także dochody sprawcy, jego warunki osobiste i rodzinne, stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe."; 9) art. 12{1} - 15 otrzymują brzmienie: "Art. 12{1}. 1. Wymierzając karę grzywny powyżej 500 złotych, można orzec zastępczą karę pozbawienia wolności, przyjmując jeden dzień pozbawienia wolności za równoważny grzywnie w wysokości od 10 do 150 złotych. §2. Zastępcza kara pozbawienia wolności nie może przekraczać 12 miesięcy, a jeżeli przestępstwo skarbowe nie jest zagrożone karą pozbawienia wolności - 6 miesięcy pozbawienia wolności; wymierza się ją w miesiącach i dniach. 3. Jeżeli egzekucja kary grzywny okaże się bezskuteczna, można zamienić grzywnę, po uprzednim wyrażeniu zgody przez skazanego, na pracę społecznie użyteczną, określając czas jej trwania i rodzaj. Praca społecznie użyteczna trwa najkrócej miesiąc, najdłużej 12 miesięcy; określa się ją w miesiącach. 4. Do wykonywania pracy społecznie użytecznej, o której mowa w 3, stosuje się odpowiednio art. 35 1 Kodeksu karnego oraz art. 53 2 i 3, art. 54 - 58, 60, 62 i 63 Kodeksu karnego wykonawczego. 5. Jeżeli w warunkach określonych w 3 skazany nie wyrazi zgody na podjęcie pracy społecznie użytecznej albo mimo wyrażenia zgody jej nie wykonuje, sąd zarządza wykonanie zastępczej kary pozbawienia wolności.


Art. 2. Do sprawców określonych w art. 25 1 i art. 26 2 ustawy karnej skarbowej, którzy popełnili przestępstwo skarbowe przed wejściem w życie niniejszej ustawy w warunkach przewidzianych tymi przepisami, stosuje się zasady wymiaru kary i innych środków według przepisów niniejszej ustawy.


Art. 216. Jeżeli utrzymanie orzeczenia w mocy byłoby rażąco niesprawiedliwe, podlega ono zmianie na korzyść oskarżonego albo uchyleniu, niezależnie od granic odwołania i podniesionych zarzutów.


Art. 217. Nie zmieniając ustaleń faktycznych, finansowy organ orzekający drugiej instancji poprawia błędną kwalifikację prawną, niezależnie od granic odwołania i podniesionych zarzutów. Poprawienie kwalifikacji prawnej na niekorzyść oskarżonego może nastąpić tylko wtedy, gdy wniesiono środek odwoławczy na jego niekorzyść."; 108) w art. 219 w § 1 wyrazy "orzec karę surowszą niż orzeczona w uchylonym orzeczeniu tylko wtedy, gdy uchylenie nastąpiło z przyczyn określonych w art. 215 pkt 1, 2 lub 6-8" zastępuje się wyrazami "wydać orzeczenie surowsze niż uchylone, tylko wtedy, gdy orzeczenie to było zaskarżone na niekorzyść oskarżonego"; 109) w art. 226 po wyrazie "kary" dodaje się wyrazy "i innego środka"; 110) w art. 229 wyrazy "w art. 215 pkt 5 i 7" zastępuje się wyrazami "w art. 215 § 1 pkt 5 i 7,"; 111) w art. 231 po wyrazie "Generalnego" skreśla się wyrazy "Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej"; 112) w art. 233 w § 2 skreśla się wyrazy "zespołu adwokackiego"; 113) w art. 234 wyrazy "częściowo od zwrotu Skarbowi" zastępuje się wyrazami " w części od zapłaty na rzecz Skarbu", a kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się wyrazy "jak również wtedy, gdy przemawiają za tym względy słuszności."; 114) w art. 235: a) w § 1 skreśla się zdanie drugie, b) § 4 otrzymuje brzmienie: "§4. Można zaniechać wydania rozstrzygnięcia o kosztach, jeżeli nie przekraczają one łącznie kwoty 20 złotych w stosunku do jednego oskarżonego."; 115) w art. 236 wyrazy "art. 542, 547 § 3 i 4, art. 548 i 553" zastępuje się wyrazami "art. 619 § 1, art. 625, 630 i 633"; 116) w art. 238: a) w § 2 w zdaniu pierwszym kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się wyrazy "chyba że ustawa stanowi inaczej", b) dodaje się § 4 i 5 w brzmieniu: "§4. Jeżeli Kodeks karny wykonawczy używa w znaczeniu ogólnym określenia "skazany", odpowiednie przepisy mają zastosowanie także do ukaranego za wykroczenie skarbowe. §5. Jeżeli Kodeks karny wykonawczy używa w znaczeniu ogólnym określenia "wyrok", odpowiednie przepisy mają zastosowanie także do rozstrzygnięć w sprawach o wykroczenia skarbowe"; 117) w art. 239 dodaje się 4 w brzmieniu: "4. Wydane w postępowaniu wykonawczym postanowienia i zarządzenia doręcza się stronom, jeżeli przysługuje im środek zaskarżenia, a strony nie były przy ich ogłoszeniu."; 118) w art. 240: a) w 2 wyrazy "podlegających odprawie celnej lub będących w dyspozycji urzędu celnego dokonuje ten urząd" zastępuje się wyrazami "lub wartościach dewizowych podlegających kontroli celnej lub będących w dyspozycji urzędu celnego lub inspekcji celnej, dokonują te organy", b) dodaje się 3 w brzmieniu: "3. Do decyzji organów określonych w 1 i 2 stosuje się odpowiednio przepis art. 7 Kodeksu karnego wykonawczego."; 119) w art. 241 w 1 wyrazy "14 dni" zastępuje się wyrazami "30 dni"; 120) w art. 242 w zdaniu drugim wyrazy "art. 1252" zastępuje się wyrazami "art. 28 i 29"; 121) w art. 243: a) dotychczasowa treść otrzymuje oznaczenie 1, b) dodaje się 2 w brzmieniu: "2. Przepis 1 stosuje się odpowiednio w razie niejednoczesnego skazania przez organy orzekające na karę pieniężną za wykroczenie skarbowe i na karę grzywny za inne wykroczenie."; 122) art. 244 - 248 otrzymują brzmienie: "Art. 244. §1. Finansowy organ orzekający pierwszej instancji może odroczyć ściągnięcie grzywny albo rozłożyć ją na raty, stosując odpowiednio art. 49 i 50 Kodeksu karnego wykonawczego. §2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do ściągnięcia kary pieniężnej, równowartości pieniężnej przedmiotów przestępstwa lub wykroczenia skarbowego oraz do kosztów postępowania. 3. Odroczenie uiszczenia grzywny lub rozłożenie jej na raty można uzależnić od zabezpieczenia jej na majątku skazanego za przestępstwo skarbowe lub na majątku odpowiedzialnego posiłkowo za przestępstwo skarbowe.


Art. 23. 1. Stosując nadzwyczajne złagodzenie kary, organ orzekający może: 1) wymierzyć karę ograniczenia wolności, jeżeli czyn jest zagrożony karą pozbawienia wolności, 2) odstąpić od wymierzenia kary i orzec środek karny wymieniony w art. 13 § 1 pkt 2, 3 i 6, 3) odstąpić od wymierzenia środka karnego, chociażby jego orzeczenie było obowiązkowe, 4) wymierzyć zastępczą karę pozbawienia wolności w wymiarze niższym od przypadającego według równoważnika ustawowego. §2. W wypadkach, o których mowa w § 1 pkt 2 i 3, przepis art. 24 § 2 stosuje się. 3. Jeżeli w związku z przestępstwem skarbowym nastąpiło uszczuplenie należności państwowej, a należność, której uszczuplenie dotyczy, została w całości uiszczona przed wydaniem chociażby nieprawomocnego orzeczenia, nadzwyczajne złagodzenie kary polega na orzeczeniu tylko kary grzywny w wysokości nie przekraczającej połowy górnej granicy ustawowego zagrożenia przewidzianego za przypisane sprawcy przestępstwo, co nie stoi na przeszkodzie orzeczeniu innych środków przewidzianych za to przestępstwo.


Art. 24. 1. Jeżeli w związku z przestępstwem skarbowym nastąpiło uszczuplenie należności państwowej, organ orzekający może odstąpić od wymierzenia kary lub środka karnego tylko wtedy, gdy uszczuplona należność została w całości uiszczona przed wydaniem chociażby nieprawomocnego orzeczenia w pierwszej instancji. 2. Przepisu art. 61 2 Kodeksu karnego nie stosuje się, jeżeli przepadek dotyczy przedmiotu, którego posiadanie jest zabronione, lub który może ułatwić ponowne popełnienie czynu zabronionego."; 14) po art. 24 dodaje się art. 24a w brzmieniu: "Art. 24a. Na poczet orzeczonej kary zalicza się okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie, zaokrąglając do pełnego dnia, przy czym jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się jednemu dniowi kary pozbawienia wolności, dwóm dniom kary ograniczenia wolności lub jest równoważny grzywnie w wysokości od 10 do 150 złotych."; 15) art. 25 i 26 otrzymują brzmienie: "Art. 25. 1. Sąd stosuje nadzwyczajne obostrzenie kary, jeżeli sprawca: 1) popełnia umyślne przestępstwo skarbowe, a wartość przedmiotu czynu jest duża albo jeżeli sprawca przez umyślne przestępstwo skarbowe powoduje uszczuplenie należności państwowej dużej wartości, 2) uczynił sobie z popełniania przestępstw skarbowych stałe źródło dochodu, 3) popełnił w podobny sposób, w krótkich odstępach czasu, dwa albo więcej przestępstw skarbowych, zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z nich i każdy z tych czynów wyczerpuje znamiona tego samego przepisu, 4) skazany za umyślne przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności lub karę ograniczenia wolności albo karę grzywny nie niższą niż 20 000 złotych, w ciągu 5 lat po odbyciu kary wynoszącej co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności lub 6 miesięcy ograniczenia wolności albo po uiszczeniu nie mniej niż 10 000 złotych grzywny popełnia umyślne przestępstwo skarbowe tego samego rodzaju, 5) popełnia przestępstwo skarbowe działając w zorganizowanej grupie albo w związku mającym na celu popełnianie przestępstw skarbowych, 6) popełnia przestępstwo skarbowe używając przemocy lub grożąc natychmiastowym jej użyciem albo działając wspólnie z inną osobą, która używa takiej przemocy lub grozi natychmiastowym jej użyciem, 7) przez nadużycie stosunku zależności lub wykorzystanie krytycznego położenia nakłania inną osobę do popełnienia przestępstwa skarbowego. 2. Przepisów 1 pkt 1 i 3 nie stosuje się, jeżeli w związku z przestępstwem skarbowym nastąpiło uszczuplenie należności państwowej, a należność ta została w całości uiszczona przed zamknięciem przewodu sądowego w pierwszej instancji. 3. Przepisu 1 pkt 5 nie stosuje się, jeżeli sprawca odstąpił od udziału w zorganizowanej grupie lub związku i ujawniając przed organem ścigania istotne okoliczności zamierzonego przestępstwa skarbowego, zapobiegł jego popełnieniu. 4. Dużą wartością w rozumieniu ustawy jest wartość, która w chwili popełnienia czynu zabronionego przekracza pięćsetkrotną wysokość najniższego miesięcznego wynagrodzenia.


Art. 245. Jeżeli ukarany nie uiści grzywny lub kary pieniężnej w terminie, a nie można ich ściągnąć w drodze egzekucji, finansowy organ orzekający pierwszej instancji: 1) może, w szczególnie uzasadnionych wypadkach, grzywnę lub karę pieniężną w całości albo w części umorzyć stosownie do art. 51 Kodeksu karnego wykonawczego, 2) w pozostałych wypadkach postanawia o przekazaniu sprawy do sądu rejonowego właściwego ze względu na miejsce zamieszkania lub pobytu skazanego z wnioskiem o wykonanie kary grzywny lub kary pieniężnej w formie pracy społecznie użytecznej określonej w art. 121 § 3 i 4 lub w art. 42 § 3 i 4 albo zastępczej kary pozbawienia wolności; postanowienie to powinno zawierać uzasadnienie; o możliwości przekazania sprawy informuje się skazanego lub jego obrońcę.


Art. 246. §1. Wykonanie zastępczej kary pozbawienia wolności następuje w trybie i na zasadach określonych w Kodeksie karnym wykonawczym oraz w art. 274a niniejszej ustawy. §2. O przerwie w wykonaniu zastępczej kary pozbawienia wolności, o warunkowym zawieszeniu jej wykonania oraz o warunkowym zwolnieniu orzeka sąd penitencjarny po wysłuchaniu także przedstawiciela finansowego organu orzekającego. Przepis art. 52 Kodeksu karnego wykonawczego oraz art. 275a niniejszej ustawy stosuje się odpowiednio. § 3. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio do odroczenia wykonania zastępczej kary pozbawienia wolności.";


Art. 247. 1. Do zabezpieczenia i egzekucji grzywny, kary pieniężnej, równowartości pieniężnej przepadku przedmiotów przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego oraz kosztów postępowania, jak również do zabezpieczenia uszczuplonych należności państwowych stosuje się odpowiednio art. 25, 26 i 28 Kodeksu karnego wykonawczego. 2. Zabezpieczenie przepadku osiągniętych korzyści majątkowych oraz zabezpieczenie i egzekucja przepadku przedmiotów następuje w trybie i na zasadach przewidzianych w Kodeksie karnym wykonawczym. Osoba trzecia roszcząca prawo do przedmiotu objętego zabezpieczeniem lub egzekucją przepadku przedmiotu może dochodzić swych roszczeń tylko w trybie określonym w art. 19 niniejszej ustawy. §3. Jeżeli zabezpieczenie określone w § 1 lub 2 nastąpiło na przedmiotach, których przechowanie jest połączone ze znacznymi kosztami lub nadmiernymi trudnościami albo spowodowałoby znaczne obniżenie wartości przedmiotów, finansowy organ orzekający, a w toku dochodzenia - organ dochodzenia, może zarządzić sprzedaż tych przedmiotów; sprzedaż następuje w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. §4. Jeżeli postanowienie o zabezpieczeniu wydał prokurator stosownie do art. 166, przy wykonaniu tego postanowienia w zakresie zabezpieczenia przepadku osiągniętych korzyści majątkowych, kary grzywny, równowartości pieniężnej przedmiotów przestępstwa skarbowego, uszczuplonych należności państwowych i kosztów postępowania stosuje się ponadto odpowiednio art. 25, 26 i 28 Kodeksu karnego wykonawczego.


Art. 248. Do umorzenia postępowania wykonawczego stosuje się odpowiednio art. 15 Kodeksu karnego wykonawczego."; 123) w art. 249: a) w § 1 w zdaniu drugim wyrazy "Art. 492 i art. 498" zastępuje się wyrazami "Przepisy art. 560 i 566", b) w § 6 wyrazy "art. 495" zastępuje się wyrazami "art. 563"; 124) w art. 252 wyrazy "zarządzić przerwę w jej wykonaniu" zastępuje się wyrazami "lub środka karnego albo zarządzić przerwę w ich wykonaniu"; 125) w art. 255: a) § 1 otrzymuje brzmienie: "§1. Sąd rejonowy rozpoznaje w trybie uproszczonym także sprawy skierowane na drogę postępowania sądowego stosownie do art. 208 § 2.", b) w § 2 wyrazy "art. 420" zastępuje się wyrazami "art. 470", a wyrazy "art. 24 lub 25 § 1" zastępuje się wyrazami "art. 25 § 1 lub art. 26 § 2"; 126) w art. 256 w § 4 wyrazy "art. 81-84" zastępuje się wyrazami "art. 90 i 91"; 127) w art. 258 wyrazy "art. 334 i 337-339" zastępuje się wyrazami "art. 389 i 391-394"; 128) w art. 260 wyrazy "art. 503-511" zastępuje się wyrazami "art. 569-577", a wyrazy "art. 503" zastępuje się wyrazami "art. 569"; 129) art. 263 otrzymuje brzmienie: "Art. 263. Kasację może wnieść również odpowiedzialny posiłkowo lub interwenient. Przepis art. 3932 Kodeksu postępowania cywilnego stosuje się odpowiednio."; 130) art. 265 otrzymuje brzmienie: "Art. 265. Jeżeli sąd uzna, że skierowanie sprawy na drogę postępowania sądowego nie było zasadne, zwraca sprawę organowi, od którego ją otrzymał. Na postanowienie o zwrocie sprawy przysługuje zażalenie finansowemu organowi orzekającemu oraz stronie, która żądała skierowania sprawy na drogę postępowania sądowego."; 131) w art. 268 § 2 otrzymuje brzmienie: "§2. Na rozprawie wolno odczytywać akta sprawy przekazanej sądowi. Przepis art. 512 § 4 Kodeksu postępowania karnego stosuje się odpowiednio."; 132) w art. 269 dodaje się zdanie drugie w brzmieniu: "Wyrok wydany w sprawie o wykroczenie skarbowe nie podlega zaskarżeniu; nie dotyczy to wypadku, gdy sąd orzekł na niekorzyść obwinionego."; 133) w art. 270 w § 1 wyrazy "art. 191 § 4" zastępuje się wyrazami "art. 192 § 3"; 134) w art. 273: a) w § 2 wyraz "rewizyjnej" zastępuje się wyrazem "odwoławczej", b) § 3 otrzymuje brzmienie: "§3. Jeżeli odpowiedzialny posiłkowo, nie mający pełnomocnika, jest nieobecny, sąd zwraca się do właściwej okręgowej rady adwokackiej lub innego właściwego organu o wyznaczenie pełnomocnika. Wyznaczenie adwokata lub radcy prawnego dla nieobecnego odpowiedzialnego posiłkowo jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa."; 135) art. 274 otrzymuje brzmienie: "Art. 274. 1. Wykonanie orzeczeń sądu w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe odbywa się według przepisów Kodeksu karnego wykonawczego, ze zmianami wynikającymi z przepisów niniejszej ustawy. Przepis art. 238 § 4 i 5 stosuje się odpowiednio. 2. W sprawach o wykroczenia skarbowe właściwy do wykonywania orzeczeń wydanych przez sąd jest sąd rejonowy, w którego okręgu orzeczenie jest albo ma być wykonywane. Przepisy art. 13 1 i 3 Kodeksu karnego wykonawczego stosuje się odpowiednio."; 136) po art. 274 dodaje się art. 274a i 274b w brzmieniu: "Art. 274a. 1. W razie, gdy grzywna została uiszczona lub ściągnięta w drodze egzekucji tylko w części albo tylko w części wykonana w formie pracy społecznie użytecznej, sąd określa wymiar zastępczej kary pozbawienia wolności według zasad przewidzianych w art. 121. 2. Od zastępczej kary pozbawienia wolności lub wykonywania pracy społecznie użytecznej skazany może się w każdym czasie zwolnić przez złożenie kwoty pieniężnej przypadającej jeszcze do uiszczenia tytułem grzywny. 3. W uzasadnionych wypadkach sąd może na wniosek skazanego, wobec którego orzeczono wykonanie zastępczej kary pozbawienia wolności, zamienić tę karę na wykonanie pracy społecznie użytecznej. W takim wypadku art. 121 stosuje się odpowiednio. Ponowna zamiana zastępczej kary pozbawienia wolności na wykonanie pracy społecznie użytecznej jest niedopuszczalna. 4. Jeżeli skazany uiścił w wymaganym terminie co najmniej połowę grzywny, a egzekucja pozostałej części okazała się bezskuteczna, sąd, zarządzając wykonanie zastępczej kary pozbawienia wolności, może określić jej wymiar stosując, zgodnie z art. 121, przeliczenie korzystniejsze dla skazanego od przeliczenia przyjętego w wyroku. Przepis stosuje się odpowiednio do wykonywania pracy społecznie użytecznej.


Art. 26. 1. Stosując nadzwyczajne obostrzenie kary, sąd orzeka: 1) karę pozbawienia wolności do roku albo karę ograniczenia wolności, jeżeli czyn jest zagrożony tylko karą grzywny, co nie wyłącza wymierzenia także kary grzywny grożącej za ten czyn zabroniony, 2) karę pozbawienia wolności do lat 5 zamiast grożącej za przestępstwo skarbowe łagodniejszej kary pozbawienia wolności, co nie wyłącza wymierzenia także kary grzywny grożącej za ten czyn zabroniony w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonej o połowę. 2. Stosując nadzwyczajne obostrzenie kary, sąd orzeka karę pozbawienia wolności do lat 5 zamiast grożącej tylko kary grzywny, co nie wyłącza wymierzenia kary grzywny do 5 000 000 złotych, jeżeli sprawca popełnia przestępstwo skarbowe: 1) z art. 48 1 lub z art. 81 1, a wartość przedmiotu czynu jest wielka, 2) z art. 80 1, a kwota cła narażonego na uszczuplenie jest wielkiej wartości, 3) z art. 94 1 i 2, a kwota podatku narażonego na uszczuplenie jest wielkiej wartości. 3. W wypadku określonym w 2 stosuje się odpowiednio przepis art. 25 2. 4. Wielką wartością w rozumieniu ustawy jest wartość, która w chwili popełnienia czynu zabronionego przekracza tysiąckrotną wysokość najniższego miesięcznego wynagrodzenia."; 16) po art. 26 dodaje się art. 26a i 26b w brzmieniu: "Art. 26a. 1. W razie skazania sprawcy, o którym mowa w art. 25 1 pkt 2 i 5, sąd może orzec przepadek osiągniętych korzyści majątkowych, pochodzących, chociażby pośrednio, z popełnienia przestępstwa skarbowego. 2. Przepis art. 44 7 Kodeksu karnego stosuje się odpowiednio.";


Art. 26b. Kara nadzwyczajnie obostrzona nie może przekroczyć 5 000 000 złotych grzywny, 18 miesięcy ograniczenia wolności albo 5 lat pozbawienia wolności."; 17) art. 28 otrzymuje brzmienie: "Art. 28. §1. Jeżeli sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw skarbowych zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przestępstw i wymierzono za nie kary zasadnicze pozbawienia wolności lub ograniczenia wolności, sąd orzeka karę łączną, biorąc za podstawę kary z osobna wymierzone za zbiegające się przestępstwa. 2. Sąd wymierza karę łączną w granicach od najwyższej z kar ymierzonych za poszczególne przestępstwa skarbowe do ich sumy, nie przekraczając jednak 18 miesięcy ograniczenia wolności albo 6 lat pozbawienia wolności. 3. Wymierzając karę łączną pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, sąd może orzec grzywnę w wysokości do 150 000 złotych, nawet jeżeli jej nie orzeczono za pozostające w zbiegu przestępstwa skarbowe; wymierzając karę łączną ograniczenia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, sąd może orzec grzywnę w wysokości do 75 000 złotych."; 18) po art. 28 dodaje się art. 28a-28c w brzmieniu: "Art. 28a. §1. W razie skazania za zbiegające się przestępstwa na kary grzywny nie orzeka się kary łącznej grzywny ani kary łącznej co do zastępczych kar pozbawienia wolności. Łączny czas trwania zastępczych kar pozbawienia wolności zamiast kar grzywny wymierzonych za kilka przestępstw skarbowych nie może przekroczyć lat 3. § 2. W razie skazania za zbiegające się przestępstwa na kary pozbawienia wolności i grzywny lub ograniczenia wolności i grzywny wymierza się za przestępstwa skarbowe karę łączną tylko co do kar pozbawienia wolności i ograniczenia wolności.


Art. 274b. Do odroczenia uiszczenia grzywny lub rozłożenia jej na raty sąd stosuje odpowiednio art. 244 3."; 137) w art. 275: a) dotychczasowa treść otrzymuje oznaczenie 1, a wyrazy "art. 122" zastępuje się wyrazami "art. 65 1", b) dodaje się 2 i 3 w brzmieniu: "2. Jeżeli skazany uchyla się od odbycia kary ograniczenia wolności, sąd zamienia ją na zastępczą karę grzywny, przyjmując miesiąc ograniczenia wolności za równoważny grzywnie w wysokości od 75 do 2250 złotych. 3. Jeżeli orzeczenie zastępczej kary grzywny byłoby niecelowe z uwagi na brak możliwości jej uiszczenia lub ściągnięcia w drodze egzekucji, sąd określa zastępczą karę pozbawienia wolności przyjmując, że miesiąc ograniczenia wolności odpowiada 15 dniom pozbawienia wolności. Przepisy art. 65 3-6 Kodeksu karnego wykonawczego stosuje się odpowiednio."; 138) po art. 275 dodaje się art. 275a w brzmieniu: "Art. 275a. W razie stosowania środków związanych z poddaniem sprawcy próbie, sąd nie może w okresie próby ustanawiać, rozszerzać lub zmieniać obowiązku uiszczenia należności państwowej albo od jego wykonania zwolnić."; 139) w art. 276: a) w 1 wyrazy "Artykuł 125" zastępuje się wyrazami "Przepis art. 25", b) w 3 wyrazy "art. 149 i 155" zastępuje się wyrazami "art. 44 i 49-51"; 140) art. 277 otrzymuje brzmienie: "Art. 277. 1. W razie skazania za przestępstwo skarbowe popełnione w okolicznościach określonych w art. 25 1 pkt 1 albo w art. 26 2 przy egzekucji kary grzywny, przepadku osiągniętych korzyści majątkowych, równowartości pieniężnej przepadku przedmiotów przestępstwa skarbowego oraz przy egzekucji kosztów sądowych stosuje się art. 25 1 Kodeksu karnego wykonawczego. §2. W razie orzeczenia przepadku osiągniętych korzyści majątkowych organ egzekucyjny określony w art. 27 Kodeksu karnego wykonawczego prowadzi również egzekucję orzeczonej równocześnie grzywny lub równowartości pieniężnej przedmiotów przestępstwa, łącznie z obciążającymi skazanego kosztami sądowymi, jeżeli dokonał uprzednio ich zabezpieczenia."; 141) w art. 278: a) w 1 po wyrazie "celny" dodaje się wyrazy "lub inspekcja celna", a wyrazy "tego urzędu" zastępuje się wyrazami "tych organów", b) w 2 wyrazy "karę konfiskaty mienia" zastępuje się wyrazami "przepadek osiągniętych korzyści majątkowych"; 142) skreśla się art. 279; 143) art. 280 otrzymuje brzmienie: "Art. 280. 1. W sprawach o przestępstwa skarbowe należące do właściwości sądów - do żołnierzy stosuje się odpowiednio przepisy art. 317 1, art. 318, 321-323, 324 1, art. 325-336 Kodeksu karnego. 2. W sprawach o przestępstwa skarbowe należące do właściwości finansowych organów orzekających oraz w sprawach o wykroczenia skarbowe - do żołnierzy stosuje się odpowiednio art. 317 1, art. 318, 321, 331, 333-335 Kodeksu karnego."; 144) skreśla się art. 281 i 282; 145) w art. 285: a) 1 otrzymuje brzmienie: "§1. W sprawach o przestępstwa skarbowe zakończone prawomocnym wyrokiem, w których kara nie została wykonana, stosuje się odpowiednio przepisy art. 14 pkt 2-4 i art. 16 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Przepisy wprowadzające Kodeks karny (Dz.U. Nr 88, poz. 554 i Nr 160, poz. 1083).", b) 3 i 4 otrzymują brzmienie: "3. W sprawach zakończonych prawomocnym rozstrzygnięciem, w których kara nie została wykonana: 1) jeżeli według nowej ustawy czyn objęty wyrokiem nie jest już zagrożony karą pozbawienia wolności, wymierzoną karę pozbawienia wolności podlegającą wykonaniu zamienia się na grzywnę albo karę ograniczenia wolności, przyjmując że jeden miesiąc pozbawienia wolności równa się dwóm miesiącom ograniczenia wolności albo jest równoważny grzywnie w wysokości od 600 do 4500 złotych, 2) zastępczej kary pozbawienia wolności nie wykonuje się, jeżeli niniejsza ustawa nie przewiduje możliwości jej zastosowania. 4. Do przestępstw skarbowych i wykroczeń skarbowych popełnionych przed wejściem w życie niniejszej ustawy stosuje się odpowiednio art. 15 ustawy - Przepisy wprowadzające Kodeks karny o przedawnieniu i zatarciu skazania."; 146) skreśla się art. 286.


Art. 28b. 1. Jeżeli sprawca, w warunkach określonych w art. 28 1, popełnia dwa lub więcej ciągów przestępstw skarbowych, określonych w art. 25 1 pkt 3, lub ciąg przestępstw skarbowych oraz inne przestępstwo skarbowe, organ orzekający wymierza karę łączną, stosując odpowiednio przepisy Kodeksu karnego o zbiegu przestępstw oraz o łączeniu kar i środków karnych. 2. Jeżeli sprawca został skazany dwoma albo więcej orzeczeniami za przestępstwa skarbowe należące do ciągu przestępstw określonego w art. 25 1 pkt 3, wymierzona w orzeczeniu łącznym kara nie może przekroczyć górnych granic wymiaru określonych w art. 26 1 i 2.


Art. 28c. Wydaniu orzeczenia łącznego nie stoi na przeszkodzie, że poszczególne kary wymierzone za należące do ciągu przestępstw skarbowych lub zbiegające się przestępstwa skarbowe zostały już w całości albo w części wykonane; kara pozbawienia wolności albo ograniczenia wolności ulega skróceniu o okres odpowiadający stosunkowi kwoty zapłaconej do wysokości grzywny."; 19) art. 29 i 30 otrzymują brzmienie: "Art. 29. 1. Warunkowego umorzenia postępowania nie stosuje się do sprawcy przestępstwa skarbowego popełnionego w warunkach określonych w art. 25 1 pkt 1-3, 5-7 i art. 26 2. §2. Zawieszając wykonanie kary orzeczonej za przestępstwo skarbowe, w związku z którym nastąpiło uszczuplenie należności państwowej, organ orzekający nakłada na skazanego obowiązek zapłacenia tej należności w terminie oznaczonym w orzeczeniu karnym. Jeżeli skazany uchyla się w okresie próby od wykonania obowiązku zapłacenia uszczuplonej należności państwowej w oznaczonym terminie, organ orzekający zarządza wykonanie zawieszonej kary. 3. Zawieszając wykonanie kary ograniczenia wolności sąd może orzec grzywnę w wysokości do 75 000 złotych. W razie zarządzenia wykonania kary ograniczenia wolności, grzywna orzeczona nie podlega wykonaniu; kara ograniczenia wolności ulega skróceniu o okres odpowiadający stosunkowi kwoty zapłaconej do wysokości wymierzonej kary ograniczenia wolności.


Art. 3. W sprawach o wykroczenia skarbowe, w których złożono odwołanie do finansowego organu orzekającego drugiej instancji i nie zakończonych rozstrzygnięciem do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, strona może zamiast tego odwołania złożyć żądanie skierowania sprawy na drogę postępowania sądowego stosownie do art. 208 2 ustawy karnej skarbowej.


Art. 30. §1. W razie warunkowego zwolnienia skazanego na karę pozbawienia wolności za przestępstwo skarbowe przepis art. 29 § 2 stosuje się odpowiednio. 2. Jeżeli skazany za umyślne przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności popełnił w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary umyślne przestępstwo skarbowe tego samego rodzaju, sąd może go warunkowo zwolnić po odbyciu dwóch trzecich kary, jednak nie wcześniej niż po 6 miesiącach."; 20) po art. 30 dodaje się art. 30a w brzmieniu: "Art. 30a. Po upływie połowy okresu, na który orzeczono środki karne wymienione w art. 13 § 1 pkt 5 i 7, nie wcześniej jednak niż po roku, sąd może uznać je za wykonane, jeżeli skazany przestrzegał porządku prawnego."; 21) w art. 31: a) w 1 skreśla się wyraz "wymiaru", b) § 2 otrzymuje brzmienie: "2. W wypadku przewidzianym w 1 czas popełnienia przestępstwa skarbowego ustala się z końcem roku, w którym upłynął termin płatności tej należności. Jeżeli sprawca przestępstwa skarbowego dopuścił się narażenia Skarbu Państwa na uszczuplenie cła, czas jego popełnienia ustala się z dniem, w którym powstał dług celny."; 22) po art. 31 dodaje się art. 31a w brzmieniu: "Art. 31a. 1. Do przedawnienia wykonania środków karnych wymienionych w art. 13 § 1 pkt 2-7 stosuje się odpowiednio art. 103 1 pkt 3 Kodeksu karnego. 2. Do zatarcia skazania w odniesieniu do środków karnych wymienionych w art. 13 § 1 pkt 2-7 stosuje się odpowiednio art. 107 6 Kodeksu karnego."; 23) w art. 35 wyrazy "społecznie niebezpieczny" zastępuje się wyrazami "społecznie szkodliwy"; 24) art. 36 otrzymuje brzmienie: "Art. 36. §1. Do wykroczeń skarbowych nie mają zastosowania przepisy części ogólnej Kodeksu karnego z wyjątkiem art. 1-3, 4 1, 2 i 4, art. 5, 6, 9 § 1 i 2, art. 10 1, art. 12 zdanie pierwsze, art. 13 1, art. 14 1, art. 15 1, art. 18, 19 1, art. 20, 21 1 i 2, art. 22 1, art. 28 1, art. 29 - 31, 44 7, art. 53 § 1 i 2, art. 54 1, art. 55, 56, 58 2, art. 104 1, art. 106 i 108 oraz 115 1, 2 i 9 - 11, które stosuje się odpowiednio, z tym że przez określenie "sąd" należy rozumieć również organ uprawniony do orzekania w sprawach o wykroczenia skarbowe, a przez określenie "grzywna" - karę pieniężną. Ponadto stosuje się odpowiednio art. 3, 5, 6 § 1, art. 7, 10 § 2, art. 11, 12, 20, 21 i 28a § 2 niniejszej ustawy. §2. Wymieniona w art. 15 § 1 Kodeksu karnego przesłanka "dobrowolności" nie ma zastosowania do wykroczeń skarbowych."; 25) art. 38 otrzymuje brzmienie: "Art. 38. Wykroczenie skarbowe można popełnić umyślnie, a także nieumyślnie, jeżeli ustawa tak stanowi."; 26) art. 41-46 otrzymują brzmienie: "Art. 41. 1. Karą za wykroczenie skarbowe jest kara pieniężna. Wymierza się ją w wysokości od 10 do 10 000 złotych. 2. Środkami karnymi są: 1) dobrowolne poddanie się odpowiedzialności, 2) przepadek przedmiotów, 3) ściągnięcie równowartości pieniężnej przepadku przedmiotu. 3. Tytułem środka zabezpieczającego można orzec przepadek przedmiotu; przepisy art. 18 § 2 pkt 1, 2 i 4 stosuje się odpowiednio.";


Art. 4. W okresie 2 lat od dnia wejścia w życie Konstytucji w sprawach o przestępstwa skarbowe zagrożone wyłącznie karą grzywny oraz w sprawach o wykroczenia skarbowe orzekają finansowe organy orzekające.


Art. 42. 1. Wymierzając karę pieniężną powyżej 100 złotych można orzec zastępczą karę pozbawienia wolności, przyjmując jeden dzień pozbawienia wolności za równoważny karze pieniężnej w wysokości od 10 do 150 złotych. Nie można wymierzyć zastępczej kary pozbawienia wolności, jeżeli warunki osobiste ukaranego uniemożliwiają jej odbycie. 2. Zastępcza kara pozbawienia wolności nie może przekroczyć 30 dni. Łączny czas trwania kar zastępczych nie może przekroczyć 3 miesięcy; wymierza się ją w dniach i miesiącach. 3. Jeżeli egzekucja kary pieniężnej okaże się bezskuteczna, można zamienić karę pieniężną, po uprzednim wyrażeniu zgody przez ukaranego, na pracę społecznie użyteczną, określając czas jej trwania i rodzaj. Praca społecznie użyteczna trwa najkrócej 7 dni, najdłużej 2 miesiące; określa się ją w dniach i miesiącach. 4. Przepisy art. 121 4 i 5 stosuje się odpowiednio.


Art. 43. 1. Przepadek przedmiotów obejmuje narzędzia lub inne przedmioty stanowiące rzeczy ruchome, które służyły lub były przeznaczone do popełnienia wykroczenia skarbowego oraz przedmioty pochodzące bezpośrednio z tego wykroczenia, a także inne, jeżeli przepis ustawy tak stanowi. 2. Przepisy art. 16 2, art. 17, 19 i 20 stosuje się odpowiednio.


Art. 44. W wypadkach zasługujących na szczególne uwzględnienie można poprzestać na orzeczeniu przepadku przedmiotów, jeżeli zachodzą warunki jego orzeczenia i jeżeli zostaną w ten sposób osiągnięte cele kary.


Art. 45. §1. Karalność wykroczenia skarbowego ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynął rok. Przepisy art. 101 § 3 Kodeksu karnego oraz art. 31 niniejszej ustawy stosuje się odpowiednio. §2. Jeżeli w okresie przewidzianym w § 1 wszczęto postępowanie przeciwko sprawcy, karalność wykroczenia skarbowego ustaje z upływem 2 lat od jego popełnienia. W razie uchylenia prawomocnego rozstrzygnięcia przedawnienie biegnie od daty jego wydania. §3. Orzeczona kara lub środek karny wymieniony w art. 41 § 2 pkt 2 i 3 nie podlega wykonaniu, jeżeli od uprawomocnienia się rozstrzygnięcia upłynęły 3 lata.