Art. 54. 1. Nadzwyczajny Regionalny Zjazd Psychologów zwołuje Regionalna Rada na wniosek: 1) Krajowej Rady Psychologów, 2) Regionalnej Komisji Rewizyjnej, 3) co najmniej 13 członków regionalnej izby. 2. Nadzwyczajny Regionalny Zjazd Psychologów zwołuje się w ciągu 30 dni od dnia wpłynięcia wniosku.


Ustawa z dnia 8 czerwca 2001 r. o zawodzie psychologa i samorządzie zawodowym psychologów Rozdział 1 Przepisy ogólne

Art. 55. 1. Działalnością Regionalnej Izby Psychologów w okresie między regionalnymi zjazdami kieruje Rada Regionalnej Izby Psychologów. 2. W skład Regionalnej Rady wchodzą przewodniczący i członkowie. Na wniosek przewodniczącego Rada wybiera spośród swoich członków zastępców przewodniczącego, sekretarza i skarbnika. 3. Do zakresu działania Regionalnej Rady Psychologów należy przede wszystkim przestrzeganie standardów wykonywania zawodu psychologa, realizowane przez: 1) organizację doskonalenia zawodowego psychologa, 2) nadzór nad należytym wykonywaniem zawodu przez psychologów, 3) nadzór nad należytym przebiegiem podyplomowego stażu zawodowego psychologów-stażystów poprzez zapewnienie opiekuna merytorycznego stażu i pokrycie jego wynagrodzenia, 4) prowadzenie rejestru psychologów i psychologów-stażystów z danego regionu, 5) prowadzenie rejestru prywatnych praktyk psychologicznych, 6) współpracę z wojewodą w zakresie nadzoru nad zgodnym z zezwoleniem wykonywanie prywatnych praktyk psychologicznych, 7) wykonywanie uchwał Regionalnego i Krajowego Zjazdu Psychologów, 8) wykonywanie zadań zleconych przez Krajową Radę Psychologów, 9) zarządzanie majątkiem i działalnością gospodarczą izby. 4. W posiedzeniach Regionalnej Rady mają prawo uczestniczyć przedstawiciele Regionalnej Komisji Rewizyjnej, przewodniczący Regionalnej Komisji Dyscyplinarnej oraz Regionalny Rzecznik Odpowiedzialności Zawodowej.


Art. 56. 1. Do zakresu działania przewodniczącego Regionalnej Rady należy: 1) reprezentowanie Rady na zewnątrz, 2) proponowanie Radzie kandydatów spośród jej członków na zastępców przewodniczącego, sekretarza i skarbnika Rady. 2. Przewodniczący Regionalnej Rady może powołać rzecznika prasowego Rady.


Art. 57. Regionalna Komisja Rewizyjna: 1) kontroluje działalność regionalnej izby, w tym finansową i gospodarczą, 2) przedstawia sprawozdania z działalności kontrolnej Regionalnemu Zjazdowi, 3) występuje z wnioskiem o udzielenie absolutorium Regionalnej Radzie, 4) może wystąpić z wnioskiem o zwołanie Nadzwyczajnego Regionalnego Zjazdu.


Art. 58. 1. Do zadań Regionalnej Komisji Dyscyplinarnej należy rozpatrywanie spraw z zakresu odpowiedzialności dyscyplinarnej członków regionalnych izb. 2. Regionalna Komisja Dyscyplinarna składa roczne i kadencyjne sprawozdanie Regionalnemu Zjazdowi.


Art. 59. 1. Do kompetencji Regionalnego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej należy wnoszenie spraw do Regionalnej Komisji Dyscyplinarnej: 1) z urzędu, w przypadkach określonych w art. 20, 2) na wniosek zainteresowanej osoby lub instytucji. 2. Regionalny Rzecznik Odpowiedzialności Zawodowej składa okresowe i kadencyjne sprawozdanie Regionalnemu Zjazdowi.


Art. 6. Nadzór nad wykonywaniem ustawy sprawuje minister właściwy do spraw pracy. Rozdział 2 Prawo wykonywania zawodu psychologa


Art. 60. Regionalny Rzecznik Odpowiedzialności Zawodowej przed Regionalną Komisją Dyscyplinarną pełni rolę oskarżyciela. Rozdział 8 Przepis karny


Art. 61. 1. Osoba, która świadczy usługi psychologiczne nie mając prawa wykonywania zawodu psychologa podlega karze ograniczenia wolności albo grzywny. 2. W przypadku określonym w ust. 1, orzekanie następuje w trybie przepisów o postępowaniu w sprawach o wykroczenia. Rozdział 9 Przepisy przejściowe i końcowe


Art. 62. 1. Minister właściwy do spraw pracy w porozumieniu z istniejącymi ogólnopolskimi stowarzyszeniami zrzeszającymi psychologów i związkami zawodowymi psychologów, powoła w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, Komitet Organizacyjny Izb Psychologów, zwany dalej "Komitetem". 2. Zadaniem Komitetu, o którym mowa w ust. 1 jest: 1) opracowanie regulaminów wyborów delegatów na pierwszy Krajowy Zjazd Psychologów i wyboru tymczasowych organów izb oraz projektu regulaminu pierwszego Krajowego Zjazdu Psychologów, 2) zwołanie, zgodnie z przepisami ustawy, pierwszych regionalnych zjazdów oraz Krajowego Zjazdu Psychologów. 3. Do czasu wyboru krajowych organów samorządu psychologów Komitet ma uprawnienia Krajowej Rady Psychologów.


Art. 63. 1. Psychologów, którzy w dniu wejścia w życie ustawy posiadali dyplom magistra psychologii lub dyplom magistra filozofii chrześcijańskiej ze specjalizacją filozoficzno-psychologiczną uzyskany na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim do 1 października 1981 roku lub dyplom magistra filozofii chrześcijańskiej w zakresie psychologii uzyskany w Akademii Teologii Katolickiej do końca 1992 roku oraz pracowali w zawodzie co najmniej dwa lata wpisuje się na listę psychologów Regionalnej Izby Psychologów, na której obszarze wykonują zawód. 2. Osoby zatrudnione na stanowiskach psychologów, które nie spełniają warunków określonych w ust. 1, mogą w okresie 1 roku od wejścia w życie ustawy wystąpić do Krajowej Rady Psychologów z wnioskiem o przyznanie prawa wykonywania zawodu, który zostanie rozpatrzony w terminie 3 miesięcy od dnia jego wpłynięcia.


Art. 64. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r., z wyjątkiem art. 62 ust. 1, który wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.


Art. 7. Prawo wykonywania zawodu psychologa powstaje z chwilą dokonania wpisu na listę psychologów Regionalnej Izby Psychologów.


Art. 8. 1. Na listę psychologów wpisuje się osobę, która łącznie spełnia następujące warunki: 1) uzyskała w polskiej uczelni dyplom magistra psychologii lub uzyskała za granicą wykształcenie uznane za równorzędne w Rzeczypospolitej Polskiej, 2) posiada pełną zdolność do czynności prawnych, 3) włada językiem polskim w mowie i piśmie w zakresie koniecznym do wykonywania zawodu psychologa, 4) odbyła podyplomowy staż zawodowy, pod merytorycznym nadzorem psychologa posiadającego prawo wykonywania zawodu, który ponosi odpowiedzialność za czynności zawodowe wykonywane przez psychologa - stażystę. 2. Warunku określonego w ust. 1 pkt 4 nie stosuje się, o ile umowy międzynarodowe stanowią inaczej. 3. Wpisu na listę psychologów dokonuje Rada Regionalnej Izby Psychologów na wniosek zainteresowanego. Listę prowadzi Rada Regionalnej Izby Psychologów właściwa dla miejsca jego zamieszkania. Podstawą wpisu jest uchwała Rady Regionalnej Izby Psychologów. 4. Wpis na listę psychologów-stażystów następuje na wniosek zainteresowanego, po spełnieniu warunków określonych w ust. 1 pkt 1-3 i podjęciu podyplomowego stażu zawodowego, w trybie określonym w ust. 3. 5. Na listę psychologów wpisuje się cudzoziemca, o ile umowy międzynarodowe to przewidują i przedstawi on aktualne prawo wykonywania zawodu psychologa w państwie pochodzenia. 6. W trakcie podyplomowego stażu zawodowego, psycholog uzyskuje ograniczone prawo wykonywania zawodu. 7. Osoba, która zgłosiła Radzie Regionalnej Izby Psychologów zamiar wykonywania zawodu psychologa po upływie 5 lat od ukończenia studiów psychologicznych i podyplomowego stażu zawodowego albo psycholog, który nie wykonuje zawodu przez okres dłuższy niż 5 lat, odbywa na własny koszt, przeszkolenie, którego program i zasady określa Rada Regionalnej Izby Psychologów. 8. Psycholog, który nie wykonuje zawodu jest obowiązany zawiadomić o tym Radę Regionalnej Izby Psychologów w terminie 3 miesięcy od dnia zaprzestania wykonywania zawodu. Zamiar podjęcia wykonywania zawodu psychologa przed upływem 5 lat od dnia zaprzestania wykonywania zawodu podlega zgłoszeniu do Rady Regionalnej Izby Psychologów w terminie 30 dni od dnia podjęcia wykonywania zawodu. 9. Minister właściwy do spraw pracy w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw: zdrowia i edukacji określi, w drodze rozporządzenia, warunki odbywania podyplomowego stażu zawodowego, tryb i czas jego odbywania.


Art. 9. 1. Wpis na listę psychologów następuje w ciągu 30 dni od dnia złożenia wniosku. 2. W przypadku niedotrzymania terminu, o którym mowa w ust. 1, psychologowi przysługuje skarga na zasadach określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego.


Ustawa z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia

Art. 1. Ustawa reguluje zasady przeznaczania gruntów rolnych do zalesienia.


Art. 10. 1. Małżonkowie - współwłaściciele zalesianego gruntu otrzymują ekwiwalent, o którym mowa w art. 7, w dwóch równych częściach. 2. W przypadku nabycia prawa do emerytury lub renty przez jednego z małżonków będących współwłaścicielami gruntu zalesionego, emeryturę lub rentę oblicza się od wysokości płacy minimalnej, a współmałżonek uzyskuje należny małżonkom ekwiwalent zmniejszony o 25%. 3. Jeżeli współwłaściciele gruntu przeznaczonego do zalesienia nie są małżonkami, ekwiwalent uzyskuje wyłącznie jeden ze współwłaścicieli na podstawie upoważnienia udzielonego przez pozostałych współwłaścicieli złożonego w formie oświadczenia. 4. Cofnięcie upoważnienia może być dokonane jedynie w drodze postępowania sądowego nieprocesowego, w przypadku kiedy osoba upoważniona nie wywiązuje się należycie z obowiązku opieki nad gruntem zalesionym. 5. Upoważnienie określone w ust. 3 może być przeniesione na innego współwłaściciela tylko w przypadku, kiedy był on współwłaścicielem gruntu w chwili jego zalesienia oraz nie posiada innych źródeł dochodu.


Art. 11. 1. Uprawnienia do ekwiwalentu można nabyć w drodze spadkobrania tylko w przypadku, kiedy grunt określony w art. 3 nabędzie w drodze spadku albo działu spadku nabędzie jedna osoba nieposiadająca innych dochodów. Korzystanie z nabytych w ten sposób uprawnień jest kontynuowane w ramach ustalonego terminu 20 lat. 2. Ograniczenia trwania uprawnienia określonego w ust. 1 nie stosuje się, gdy spadkobiercą właściciela gruntu jest małoletnie dziecko albo inwalida I lub II grupy. 3. Małoletni spadkobierca otrzymuje uprawnienia określone w art. 7 do czasu osiągnięcia pełnoletności lub do czasu ukończenia nauki i nie dłużej jednak niż do ukończenia 24 roku życia.


Art. 12. 1. Wypłaty ekwiwalentu finansowane są ze środków będących w dyspozycji Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. 2. Minister właściwy do spraw finansów w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw rolnictwa i rozwoju wsi określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady rozliczania Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z właściwymi starostami w zakresie przekazywania środków finansowych na wypłaty ekwiwalentów, sposób i terminy płatności, uwzględniając roczne rozmiary zalesień.


Art. 13. Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw rolnictwa i rozwoju wsi, w terminie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia ustawy, określi, w drodze rozporządzenia, zasady współdziałania Lasów Państwowych ze starostami w zakresie sporządzania planów zalesienia i uproszczonych planów urządzenia lasu, szkoleń, nadzoru nad wykonywaniem prac zalesieniowych oraz dostarczania sadzonek, biorąc pod uwagę roczne rozmiary zalesień, jakość gleb przeznaczonych do zalesienia, dobór gatunków drzew i krzewów na poszczególnych klasach gruntów.


Art. 14. W ustawie z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska (Dz.U. z 1994 r. Nr 49, poz. 196, z 1995 r. Nr 90, poz. 446, z 1996 r. Nr 106, poz. 496, Nr 132, poz. 622, z 1997 r. Nr 96, poz.592, Nr 121, poz. 779, Nr 133, poz. 885, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 1999 r. Nr 101, poz. 1178, z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 48, poz. 550, Nr 62, poz. 718 i Nr 109, poz. 1157 oraz z 2001 r. Nr 38, poz. 452, Nr 45, poz. 497) w art. 88a w pkt 1 na końcu dodaje się wyrazy "w tym pokrywanie kosztów planów zalesienia oraz kosztów sadzonek przekazanych w celu zalesienia gruntów rolnych, o których mowa w ustawie z dnia ... 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia (Dz.U. Nr ..., poz. ...),".


Art. 15. W ustawie z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz.U. z 1998 r. Nr 7, poz. 25, Nr 106, poz. 668, Nr 117, poz. 758, z 1999 r. Nr 60, poz. 636 oraz z 2000 r. Nr 45, poz. 531) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 6 w pkt 1 na końcu dodaje się wyrazy "a także osoby, które przeznaczyły grunty prowadzonego przez siebie gospodarstwa rolnego do zalesienia,"; 2) w art. 7 dodaje się ust. 2a w brzmieniu: "2a. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio także do osoby, która będąc rolnikiem przeznaczyła grunty prowadzonego gospodarstwa rolnego do zalesienia na zasadach określonych w ustawie z dnia ... o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia (Dz.U. Nr ..., poz. ...) i dla której głównym źródłem utrzymania jest ekwiwalent uzyskany z tego tytułu.".


Art. 16. W ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176, Nr 22, poz. 270, Nr 60, poz. 703, Nr 70, poz. 816, Nr 104, poz. 1104, Nr 117, poz. 1228 i Nr 122, poz. 1324, oraz z 2001 r. Nr 4, poz. 27 i Nr 8, poz. 64 i Nr 52, poz. 539) w art. 2 w ust. 1 w pkt 2 na końcu dodaje się wyrazy "oraz ustawy o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia".


Art. 17. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.


Art. 2. Starosta, po zasięgnięciu opinii właściwego nadleśniczego oraz w uzgodnieniu z wójtami (burmistrzami), Wojewódzkim Funduszem Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej oraz Agencją Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, każdego roku w terminie do 31 stycznia, określa ogólną powierzchnię gruntów rolnych - zwaną dalej "rocznym limitem zalesienia", które w danym roku mogą być przeznaczone do zalesienia na obszarze powiatu.


Art. 3. 1. Grunt rolny będący częścią gospodarstwa rolnego lub stanowiący jego całość może być przeznaczony do zalesienia, jeżeli spełnia co najmniej jeden z niżej wymienionych warunków: 1) jest gruntem klasy VI lub V, 2) jest gruntem położonym na stoku o średnim nachyleniu powyżej 15%, 3) jest gruntem okresowo zalewanym, 4) jest gruntem zdegradowanym w rozumieniu ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. Nr 16, poz. 78, z 1997 r. Nr 60, poz. 370, Nr 80, poz. 505, Nr 160, poz. 1079, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 oraz z 2000 r. Nr 12, poz. 136 i Nr 120, poz. 1268). 2. Łączna powierzchnia gruntu przeznaczonego do zalesienia nie może być mniejsza niż 0,4 ha i nie może przekraczać 30 ha, przy czym minimalna powierzchnia wydzielenia musi wynosić co najmniej 0,10 ha. 3. Do łącznej powierzchni gruntów przeznaczonych do zalesienia zalicza się także grunt należący do najwyżej trzech gospodarstw rolnych, pod warunkiem istnienia wspólnej granicy pomiędzy co najmniej dwoma parcelami stanowiącymi grunt przeznaczony do zalesienia, a należącymi do odrębnych gospodarstw rolnych. 4. Właściciel gruntu może złożyć pisemny wniosek do starosty, właściwego ze względu na miejsce położenia gruntu, o wyrażenie zgody na przeznaczenie gruntu rolnego do zalesienia. 5. W przypadku gruntów, o których mowa w ust. 3, z wnioskiem, o którym mowa w ust. 4, występują wspólnie właściciele gruntów. 6. Wniosek, o którym mowa w ust. 4, powinien zawierać: 1) wykaz powierzchni gruntów, o których mowa w ust. 1 pkt 1-4, z uwzględnieniem klas bonitacyjnych, 2) wypisy z rejestru gruntów wraz z mapkami zawierającymi numery działek i ich położenie, 3) przewidywane terminy rozpoczęcia i zakończenia zalesiania. 7. Starosta rozpatruje wnioski według kolejności ich wpływu i wydaje decyzje w terminie 60 dni od dnia otrzymania wniosku. Starosta prowadzi rejestr wniosków uwzględniający terminy ich wpływu. O otrzymanych wnioskach starosta informuje właściwego ze względu na miejsce położenia gruntu wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, występując z prośbą o akceptację przez radę gminy zmiany charakteru użytkowania gruntu z rolnego na leśny. Brak stanowiska rady gminy w terminie 30 dni uznaje się za akceptację rady gminy dla wniosku. 8. Jeżeli zgłoszone wnioski przekraczają roczny limit zalesienia, starosta powiadamia właścicieli gruntów, których wnioski nie zostały rozpatrzone, o terminie ich rozpatrzenia oraz planowanym rozpoczęciu zalesienia w kolejnych latach. 9. Decyzja starosty o przeznaczeniu gruntu rolnego do zalesienia przekazywana jest do wiadomości wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, właściwemu ze względu na położenie gruntu nadleśniczemu, a także zarządowi wojewódzkiego funduszu ochrony środowiska i gospodarki wodnej.


Art. 4. 1. Zalesienie gruntu rolnego jest dokonywane na podstawie planu zalesienia, a uprawa leśna jest prowadzona przez właściciela gruntu zgodnie z uproszczonym planem urządzenia lasu lub decyzją starosty określającą zadania z zakresu gospodarki leśnej. Przepisy ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz.U. z 2000 r. Nr 56, poz. 679, Nr 86, poz. 958 i Nr 120, poz. 1268) stosuje się odpowiednio. 2. Uprawa leśna może być założona w odległości 1,5 metra od granicy sąsiedniej parceli gruntowej w przypadku, gdy sąsiednie parcele stanowią grunt, o którym mowa w art. 3 ust. 1, albo stanowią teren leśny. W pozostałych przypadkach uprawa leśna może być założona w odległości 3 metrów od sąsiedniej parceli gruntowej. 3. Zalesienie jest prawidłowe, jeżeli: 1) zostało wykonane zgodnie z planem zalesienia, 2) spełnia warunki określone w ust. 1 i 2, 3) stopień udatności uprawy jest nie mniejszy niż 70%.


Art. 5. 1. Właściwy ze względu na położenie gruntu nadleśniczy w terminie 30 dni od dnia otrzymania decyzji starosty sporządza plan zalesienia oraz dostarcza właścicielowi gruntu odpowiednią ilość sadzonek drzew. 2. Koszty sadzonek oraz koszty sporządzenia planu zalesienia pokrywa Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej rozliczając się z właściwymi nadleśnictwami w terminie do 30 czerwca każdego roku.


Art. 6. 1. Starosta w terminie trzech miesięcy od dnia otrzymania zawiadomienia o zakończeniu zalesiania sprawdza wykonanie zalesienia i wydaje decyzję administracyjną o stwierdzeniu prowadzenia przez właściciela gruntu uprawy leśnej. 2. W przypadku stwierdzenia niespełnienia warunków określonych w art. 4 ust. 3 starosta odmawia wydania decyzji administracyjnej, o której mowa w ust. 1, a na wniosek nadleśniczego, w przypadku winy umyślnej właściciela gruntu obciąża go kosztami sporządzenia planu zalesienia oraz kosztami sadzonek. 3. Decyzje administracyjne, o których mowa w ust. 1 i 2, wraz z uzasadnieniem starosta doręcza właścicielowi gruntu.


Art. 7. 1. Właściciel gruntu, który otrzymał decyzję administracyjną o prowadzeniu uprawy leśnej, zwaną dalej "decyzją", nabywa prawo do miesięcznego ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej, zwane dalej "ekwiwalentem". 2. Ekwiwalent wypłacany jest właścicielowi gruntu miesięcznie do dnia 10 każdego miesiąca począwszy od miesiąca następującego po miesiącu, w którym właściciel gruntu otrzymał decyzję, w wysokości: 1) 150 zł za 1 ha gruntu - przy obszarze zalesienia od 0,4 ha do 10 ha, 2) 50 zł za każdy zalesiony hektar powyżej 10 ha - przy obszarze zalesienia do 20 ha, 3) 25 zł za każdy zalesiony hektar powyżej 20 ha - przy obszarze zalesienia do 30 ha. 3. Jeżeli decyzja administracyjna o prowadzeniu uprawy leśnej wynika z wniosku, o którym mowa w art. 3 ust. 5, ekwiwalent, o którym mowa w ust. 2, wypłacany jest właścicielom gruntów w wysokości proporcjonalnej do powierzchni gruntów objętych decyzją, a należących do poszczególnych właścicieli. 4. Ekwiwalent podwyższa się o 50%, jeżeli równocześnie z przeznaczeniem gruntu do zalesienia następuje likwidacja gospodarstwa rolnego, a właściciel zalesionego gruntu nie jest ponadto właścicielem gruntu rolnego lub działki siedliskowej większej niż 0,8 ha. 5. Ekwiwalent podlega rocznej waloryzacji w wysokości określonej wskaźnikiem inflacji ogłaszanej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. 6. Właściciel gruntu otrzymuje ekwiwalent do czasu nabycia prawa do emerytury lub renty, nie dłużej jednak niż przez okres 20 lat. 7. Starosta, w drodze decyzji administracyjnej, wstrzymuje wypłatę ekwiwalentu, jeżeli stwierdzi, że uprawa leśna jest prowadzona niezgodnie z planem zalesienia, a następnie uproszczonym planem urządzenia lasu, o których mowa w art. 4. W uzasadnieniu decyzji administracyjnej starosta wskazuje warunki przywrócenia wypłaty ekwiwalentu. 8. W przypadku zniszczenia uprawy leśnej w wyniku celowego działania właściciela gruntu starosta podejmuje decyzję administracyjną o wstrzymaniu wypłaty ekwiwalentu oraz nakazuje zwrot pobranego ekwiwalentu wraz z odsetkami ustawowymi.


Art. 8. 1. Starosta lub w ramach zadania zleconego właściwy nadleśniczy dokonuje oceny udatności upraw: 1) pierwszej - po upływie 2 lat od zalesienia gruntu rolnego, 2) następnych - co 3 lata. 2. Po uzyskaniu pierwszej pozytywnej oceny, o której mowa w ust. 1 pkt 1, właściciel gruntu może wystąpić z wnioskiem do właściwego starosty o wypłacanie 50% podwyżki ekwiwalentu, o której mowa w art. 7 ust. 4, corocznie jednorazowo.


Art. 9. Właściwy ze względu na położenie gruntu starosta przekwalifikuje z urzędu zalesiony grunt rolny na grunt leśny po wydaniu pierwszej pozytywnej oceny udatności upraw, o której mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1.


Ustawa z dnia 26 kwietnia 2001 r. o dopłatach do oprocentowania kredytów udzielanych na własne mieszkanie

Art. 1. Ustawa określa zasady dofinansowywania ze środków budżetu państwa oprocentowania kredytów udzielanych przez banki osobom fizycznym na cele określone w ustawie.


Art. 10. 1. Przed udzieleniem kredytu bank ustala, czy dopłaty mogą być stosowane, oraz sprawdza w Banku Gospodarstwa Krajowego, czy którakolwiek z osób, o których mowa w art. 4 ust. 1, nie korzystała z kredytu udzielonego na zasadach określonych w ustawie. 2. Bank określa w umowie kredytu obowiązek kredytobiorcy przedstawiania, na żądanie banku, informacji i dokumentów, o których mowa w art. 9 ust. 3. 3. Bank jest obowiązany do informowania kredytobiorcy o wysokości dopłat, w sposób przyjęty przy informowaniu o kwotach i terminach spłaty rat kapitałowych i odsetek.


Art. 11. 1. Podziału środków przeznaczanych corocznie na dopłaty dla banków dokonuje Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast. 2. W ramach podziału, o którym mowa w ust. 1, wydzielane są kwoty niezbędne do dokonywania dopłat do oprocentowania dotychczas udzielonych kredytów, zaś pozostałe środki są dzielone po dokonaniu oceny ofert banków. 3. Oferta banku powinna określać w szczególności: 1) wysokość i zasady kształtowania stóp oprocentowania kredytów, które będą udzielane na zasadach określonych w ustawie, oraz prowizji i opłat pobieranych w związku z ich udzieleniem, 2) przewidywaną kwotę dopłat, z wyodrębnioną częścią dotyczącą udzielonych dotychczas kredytów.


Art. 12. 1. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast dokonuje podziału, o którym mowa w art. 11 ust. 1, uwzględniając w szczególności: 1) konkurencyjność ofert, o których mowa w art. 11 ust. 2, 2) przewidywaną przez bank kwotę dopłat dotyczącą kredytów, które zostaną udzielone w danym roku, 3) wykorzystanie uprzednio przyznanych środków. 2. Do dnia 31 stycznia każdego roku Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast powiadamia bank o kwocie środków, jakie będzie mógł w danym roku otrzymać na dopłaty. 3. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast może zmienić, w terminie do dnia 31 sierpnia każdego roku, wysokość kwoty, o której mowa w ust. 2, w zależności od wyników oceny jej wykorzystania w pierwszym półroczu danego roku.


Art. 13. 1. Kredyty są udzielane, na zasadach określonych w ustawie, przez banki, które podpiszą umowę z Bankiem Gospodarstwa Krajowego, oraz przez Bank Gospodarstwa Krajowego, który udziela kredytów w oparciu o umowę podpisaną z Prezesem Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast. 2. Umowa pomiędzy bankiem a Bankiem Gospodarstwa Krajowego określa wzajemne obowiązki banku i Banku Gospodarstwa Krajowego w zakresie: 1) przekazywania informacji dotyczących udzielonych kredytów i danych osobowych kredytobiorców, 2) przekazywania i rozliczania środków na dopłaty, 3) sprawdzania uprawnień kredytobiorców do korzystania z dopłat, 4) sprawowania przez Bank Gospodarstwa Krajowego kontroli prawidłowości wykorzystania i rozliczania przez banki środków na dopłaty.


Art. 14. 1. Środki na dopłaty są przekazywane przez Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast na wyodrębniony rachunek w Banku Gospodarstwa Krajowego i są rozliczane w miesięcznych okresach rozliczeniowych. 2. Środki, o których mowa w ust. 1, są oprocentowane na zasadach stosowanych przez Bank Gospodarstwa Krajowego do rachunków bieżących. 3. Niewykorzystane w danym okresie rozliczeniowym środki, o których mowa w ust. 1, kwoty, o których mowa w art. 9 ust. 4 pkt 2, oraz odsetki od środków gromadzonych na rachunku, o którym mowa w ust. 1, pomniejszają środki na dopłaty przekazywane Bankowi Gospodarstwa Krajowego w następnym okresie rozliczeniowym. 4. Niewykorzystane w danym roku budżetowym środki, o których mowa w ust. 3, są przekazywane na rachunek budżetu państwa, w terminie do dnia 28 lutego następnego roku.


Art. 15. Do zadań Banku Gospodarstwa Krajowego należy w szczególności: 1) określanie przewidywanej kwoty dopłat, 2) sporządzanie półrocznych sprawozdań dla Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast na podstawie przekazanych przez banki informacji, o których mowa w art. 13 ust. 2 pkt 1, 3) terminowe przekazywanie i rozliczanie środków należnych bankom z tytułu dopłat od udzielonych kredytów, 4) prowadzenie na potrzeby Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast analiz w zakresie niezbędnym do dokonywania podziału środków, o którym mowa w art. 11, 5) terminowe rozliczanie środków na dopłaty z Prezesem Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast.


Art. 16. 1. Zadania związane z realizowaniem przez Bank Gospodarstwa Krajowego postanowień ustawy, wykonuje on na podstawie umowy zawartej z Prezesem Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast. Z tytułu wykonywania tych zadań, Bankowi Gospodarstwa Krajowego przysługuje wynagrodzenie określone w umowie. 2. Umowa, o której mowa w ust. 1, poza wysokością wynagrodzenia powinna określać w szczególności: 1) szczegółowy opis zadań i terminy ich wykonania, 2) tryb kontroli wykonania zadań, 3) skutki nienależytego lub nieterminowego wykonania zadań, 4) zasady i terminy przekazywania wynagrodzenia oraz dokonywania rozliczeń z tego tytułu.


Art. 17. Nadzór nad wykonywaniem przez Bank Gospodarstwa Krajowego zadań przewidzianych dla niego w ustawie oraz prawidłowością wykorzystania i rozliczania środków na dopłaty sprawuje Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast.


Art. 18. 1. Minister właściwy do spraw gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej określi, w drodze rozporządzenia, nie częściej niż raz w roku kalendarzowym, skalę rocznych dochodów uprawniających do stosowania dopłat na zasadach określonych w ustawie. 2. Skala dochodów, o której mowa ust. 1, uwzględnia w szczególności dostępność długoterminowych kredytów na cele mieszkaniowe, oferowanych przez banki na zasadach rynkowych. 3. Skala dochodów, o której mowa w ust. 1, obowiązuje po upływie 3 miesięcy od dnia jej ogłoszenia.


Art. 19. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i tryb dokonywania rozliczeń z bankami środków przeznaczonych na dopłaty, mając na uwadze terminowość otrzymywania przez Bank Gospodarstwa Krajowego środków na dopłaty oraz terminowość rozliczeń tego banku z Prezesem Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast.


Art. 2. Ilekroć w ustawie jest mowa o: 1) dopłacie - rozumie się przez to pokrywaną ze środków budżetu państwa część należnych bankowi odsetek od kredytu udzielonego na zasadach określonych w ustawie, 2) mieszkaniu - rozumie się przez to budynek mieszkalny albo lokal mieszkalny wybudowany na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej, 3) koszcie mieszkania - rozumie się przez to odpowiednio: a) wartość kosztorysową budowy, rozbudowy, nadbudowy, przebudowy lub adaptacji budynku bądź jego części na cele mieszkalne, wraz z wykonaniem przyłączy technicznych, wykonaniem urządzeń i obiektów budowlanych związanych z budynkami mieszkalnymi oraz z czynnościami specjalistycznymi wynikającymi z obowiązków inwestora budowlanego, a wykonywanymi na jego zlecenia, w tym programowaniem, projektowaniem, nadzorowaniem, kierowaniem budową i rozliczaniem robót, b) cenę zakupu mieszkania wraz z ułamkową częścią nieruchomości wspólnej, w tym ułamkową częścią gruntu lub ułamkową częścią prawa użytkowania wieczystego gruntu, c) wysokość wkładu budowlanego do spółdzielni mieszkaniowej - przy czym dopuszcza się zaliczenie do kosztu mieszkania kosztu budowy lub zakupu do 15 m2 powierzchni garażowej, 4) koszcie 1 m2 - rozumie się przez to kwotę uzyskaną w wyniku podzielenia kosztu mieszkania przez jego powierzchnię użytkową, przy czym kwota ta nie może być wyższa niż 110% wartości ostatnio ogłoszonego, zgodnie z art. 25 ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. z 1998 r. Nr 120, poz. 787 i Nr 162, poz. 1119, z 1999 r. Nr 111, poz. 1281, z 2000 r. Nr 3, poz. 46, Nr 5, poz. 67, Nr 83, poz. 946, Nr 88, poz. 988, Nr 95, poz. 1041 i Nr 122, poz. 1317 oraz z 2001 r. Nr 4, poz. 27 i Nr 32, poz. 386), wskaźnika przeliczeniowego 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego w województwie, na terenie którego znajduje się nabywane mieszkanie, 5) powierzchni bazowej - rozumie się przez to powierzchnię użytkową mieszkania, jednak nie większą niż 50 m2, 6) koszcie powierzchni bazowej - rozumie się przez to kwotę stanowiącą iloczyn powierzchni bazowej i kosztu 1 m2.


Art. 20. Do dnia wejścia w życie rozporządzenia, o którym mowa w art. 18, ustala się następującą skalę rocznych dochodów uprawniających do stosowania dopłat na zasadach określonych w ustawie: Numer Przedział przedziału dochodów w złotych skali dochodów ponad do 1 72 000 2 72 000 95 500 3 95 500 109 600


Art. 21. W ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176, Nr 22, poz. 270, Nr 60, poz. 703, Nr 70, poz. 816, Nr 104, poz. 1104, Nr 117, poz. 1228 i Nr 122, poz. 1324 oraz z 2001 r. Nr 4, poz. 27, Nr 8, poz. 64 i Nr 52, poz. 539) w art. 27a po ust. 7c dodaje się ust. 7d7i w brzmieniu: "7d. Odliczenia wydatków, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit b)-f) oraz w pkt 2, z wyjątkiem wydatków przeznaczonych na wkład mieszkaniowy do spółdzielni mieszkaniowej oraz na wykończenie lokalu mieszkalnego w nowo wybudowanym budynku mieszkalnym, nie stosuje się, jeżeli podatnik lub jego małżonek korzystał z kredytu objętego dopłatami do oprocentowania na zasadach określonych w ustawie z dnia ..... 2001 r. o dopłatach do oprocentowania kredytów udzielanych na własne mieszkanie (Dz.U. Nr ..., poz. ....), występując samodzielnie lub z innymi osobami jako kredytobiorca. 7e. Przepis ust. 7d stosuje się odpowiednio w sytuacji, gdy: 1) podatnik lub małżonek podatnika, przed zawarciem związku małżeńskiego, korzystał z kredytu, o którym mowa w ust. 7d, z zastrzeżeniem ust. 7f, 2) związek małżeński ustał, a w trakcie jego trwania małżonkowie korzystali z kredytu, o którym mowa w ust. 7d, 3) została orzeczona separacja, a przed orzeczeniem separacji małżonkowie korzystali z kredytu, o którym mowa w ust. 7d. 7f. Przepisu ust. 7d nie stosuje się, jeżeli podatnik lub małżonek podatnika, przed zawarciem związku małżeńskiego, korzystał z kredytu, o którym mowa w ust. 7d, występując jako kredytobiorca, zgodnie z odrębnymi przepisami, łącznie z jednym lub z obojgiem rodziców lub opiekunów prawnych, jeżeli w chwili zawarcia umowy tego kredytu nie ukończył 25 roku życia. 7g. Przepisu ust. 7d nie stosuje się, jeżeli podatnik lub małżonek podatnika korzystał z kredytu, o którym mowa w ust. 7d, i następnie dokonał spłaty odsetek w pełnej wysokości, wynikającej z umowy kredytu, zgodnie z art. 9 ust. 4 ustawy, o której mowa w ust. 7d. 7h. Bank udzielający kredytu, o którym mowa w ust. 7d, jest obowiązany sporządzić imienną informację o udzielonym podatnikowi kredycie i przesłać ją, w terminie 14 dni od dnia postawienia do dyspozycji kredytu, do urzędu skarbowego właściwego ze względu na miejsce zamieszkania podatnika. 7i. W przypadku, o którym mowa w ust. 7g, bank udzielający podatnikowi kredytu, o którym mowa w ust. 7d, jest obowiązany sporządzić imienną informację o dokonanej przez podatnika spłacie odsetek w pełnej wysokości i przesłać ją, w terminie 14 dni od dnia dokonania tej spłaty, do urzędu skarbowego właściwego ze względu na miejsce zamieszkania podatnika.".


Art. 22. W ustawie z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. Nr 144, poz. 930 oraz z 2000 r. Nr 104, poz. 1104 i Nr 122, poz. 1324) w art. 14 w ust. 2 wyrazy "ust. 7a-7c" zastępuje się wyrazami "ust. 7a-7i".


Art. 23. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.


Art. 3. Dopłaty mogą być stosowane, jeżeli: 1) kredyt został udzielony w celu sfinansowania: a) budowy mieszkania, b) wkładu budowlanego do spółdzielni mieszkaniowej na nowo budowane mieszkanie, c) zakupu nowo budowanego lub nowo wybudowanego mieszkania od gminy albo od osoby prawnej, jednostki nieposiadającej osobowości prawnej lub osoby fizycznej, która je buduje w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, d) nadbudowy, rozbudowy lub przebudowy budynku w celu uzyskania wyodrębnionego lokalu mieszkalnego, e) adaptacji na cele mieszkalne istniejącego budynku, lub lokalu o innym przeznaczeniu, 2) kredytobiorca w roku poprzedzającym rok, w którym został złożony wniosek o udzielenie kredytu, osiągnął dochód nieprzekraczający górnej granicy najwyższego przedziału skali dochodów, określonej na podstawie ustawy, z zastrzeżeniem art. 4, 3) stroną umowy kredytu, w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim, są oboje małżonkowie, 4) kwota kredytu nie przekracza 70% kosztu mieszkania, 5) okres karencji w spłacie kredytu nie przekracza 18 miesięcy, 6) okres spłaty kredytu nie przekracza 20 lat, 7) kredyt jest spłacany w równych ratach kapitałowych, płatnych miesięcznie lub kwartalnie, przy czym umowa kredytu może dopuszczać przedterminową spłatę całości lub części kredytu, 8) odsetki od kredytu są płatne miesięcznie lub kwartalnie, przy czym mogą być kapitalizowane w okresie karencji w spłacie kredytu, 9) kredytobiorca nie ponosi ryzyka kursowego.


Art. 4. 1. Do dochodu, o którym mowa w art. 3 pkt 2, zalicza się, z uwzględnieniem ust. 2 i 3, wszelkie przychody osób, które zgodnie ze złożonym bankowi oświadczeniem będą zamieszkiwały w mieszkaniu, na którego nabycie zostanie udzielony kredyt, prowadząc wspólne gospodarstwo domowe, po odliczeniu: 1) kosztów ich uzyskania, 2) składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, 3) zasiłków okresowych z pomocy społecznej, 4) jednorazowych świadczeń pieniężnych i świadczeń w naturze z pomocy społecznej, 5) zasiłków dla sierot zupełnych, 6) dodatków mieszkaniowych, 7) przychodów ze spadków i darowizn, 8) przychodów z innych źródeł, których łączna wysokość nie przekroczyła kwoty dochodu niepowodującej powstania obowiązku podatkowego na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych. 2. Za dochód osiągnięty z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej przyjmuje się dochód podany w oświadczeniu złożonym bankowi, nie niższy jednak, niż zadeklarowana kwota dochodu stanowiącego podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne, a w odniesieniu do osób niepodlegających ubezpieczeniu społecznemu - nie niższy od kwoty najniższej podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne obowiązujące osoby ubezpieczone na podstawie odrębnych przepisów. 3. Za dochód osiągnięty z działalności rolniczej, z wyjątkiem działów specjalnych produkcji rolnej, przyjmuje się dochód podany w oświadczeniu złożonym bankowi, nie niższy jednak niż iloczyn powierzchni gruntów wyrażonej w hektarach przeliczeniowych i przeciętnego dochodu z 1 hektara przeliczeniowego, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" na podstawie przepisów ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U. z 1993 r. Nr 94, poz. 431, z 1994 r. Nr 1, poz. 3, z 1996 r. Nr 91, poz. 409, z 1997 r. Nr 43, poz. 272, Nr 137, poz. 926 oraz z 1998 r. Nr 108, poz. 681).


Art. 5. Kredytobiorca jest obowiązany przedstawić bankowi dokumenty i informacje niezbędne do ustalenia wysokości dochodu, o którym mowa w art. 4.


Art. 6. 1. Dopłaty nie mogą być stosowane, jeżeli którakolwiek z osób, o których mowa w art. 4 ust. 1: 1) nie posiada obywatelstwa polskiego lub pozwolenia na pobyt stały na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, 2) korzystała z ulgi w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu: a) poniesienia wydatków na cele określone w art. 3 pkt 1, b) wydatków na wkład budowlany do spółdzielni mieszkaniowej, poniesionych w związku z przekształceniem spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu na spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu albo w związku z przeniesieniem przez spółdzielnię mieszkaniową na rzecz członka własności lokalu mieszkalnego, c) systematycznego oszczędzania na rachunku oszczędnościowo-kredytowym w banku prowadzącym kasę mieszkaniową, 3) korzystała z kredytu, udzielonego na zasadach określonych w ustawie, występując samodzielnie lub z innymi osobami jako kredytobiorca. 2. Kredytobiorca potwierdza zaświadczeniami urzędu skarbowego, że nie zachodzą przesłanki, o których mowa w ust. 1 pkt 2.


Art. 7. 1. Podstawę naliczenia dopłaty, z zastrzeżeniem ust. 2, stanowi: 1) pozostająca do spłaty kwota kredytu - gdy kwota jest mniejsza od 70% kosztu powierzchni bazowej, 2) pozostająca do spłaty kwota kredytu - pomnożona przez iloraz 70% kosztu powierzchni bazowej i kwoty kredytu - w pozostałych przypadkach. 2. Pozostająca do spłaty kwota kredytu nie obejmuje skapitalizowanych odsetek. 3. Dopłata stanowi, z zastrzeżeniem ust. 4, część odsetek naliczonych od podstawy dopłaty według stopy oprocentowania wynikającej z umowy kredytu. Dopłata ta nie może być wyższa, niż wynosi różnica pomiędzy tak naliczonymi odsetkami a odsetkami naliczonymi od podstawy dopłaty według stopy 4,5% w stosunku rocznym. 4. Część odsetek, o której mowa w ust. 3, zależy od przedziału skali dochodów, określonego na podstawie ustawy, w którym znajduje się roczny dochód, o którym mowa w art. 4, i wynosi: Numer przedziału Część odsetek skali dochodów 1 50% 2 25% 3 10%


Art. 8. 1. Dopłaty stosuje się przez okres 5 lat od dnia spłaty pierwszej raty kapitałowej, z możliwością ich wznawiania na okresy dwunastomiesięczne. 2. Dopłaty są wznawiane na okres dwunastomiesięczny, jeżeli: 1) kredytobiorca złoży wniosek w banku oraz 2) kwota raty kapitałowej, powiększona o odsetki należne bankowi w miesiącu, w którym złożono wniosek, przekracza 20% średniego miesięcznego dochodu osiągniętego w roku poprzedzającym rok, w którym został złożony ten wniosek, ustalonego zgodnie z art. 4. 3. W przypadku wznowienia dopłat okres dwunastomiesięczny jest liczony od daty najbliższego terminu płatności raty kapitałowej, przypadającego po upływie 30 dni od dnia złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1.


Art. 9. 1. Dopłata jest dokonywana każdorazowo po spłaceniu przez kredytobiorcę całości raty kapitałowej oraz odsetek należnych bankowi, pomniejszonych o dopłatę. 2. Dopłaty nie mogą być dokonywane, jeżeli bank: 1) postawi kredyt w stan wymagalności, 2) stwierdzi, że: a) kredyt został w części lub w całości wykorzystany niezgodnie z celem na jaki został udzielony, b) dopłaty były dokonywane po zbyciu mieszkania, na którego nabycie został udzielony kredyt, c) kredytobiorca podał nieprawdziwe dane o dochodach. 3. Bank jest upoważniony i zobowiązany żądać od kredytobiorcy przedstawiania informacji i dokumentów zaświadczających, że nie wystąpiły zdarzenia, o których mowa w ust. 2 pkt 2. 4. W przypadkach, o których mowa w ust. 2, oraz w przypadku nieprzedstawienia informacji i dokumentów, o których mowa w ust. 3: 1) bank wzywa kredytobiorcę do spłaty kwoty stanowiącej równowartość dopłat, przekazanych przez Bank Gospodarstwa Krajowego, oraz kwoty odsetek ustawowych naliczonych od każdej kwoty dopłaty, 2) kredytobiorca jest obowiązany do spłaty kwot, o których mowa w pkt 1, na wskazany rachunek, w terminie 14 dni od otrzymania wezwania, 3) bank jest upoważniony i zobowiązany do dochodzenia od kredytobiorcy kwot, o których mowa w pkt 1, 4) wszelkie wpływy uzyskane od kredytobiorcy, w tym także w postępowaniu egzekucyjnym, są w pierwszej kolejności zaliczane przez bank na spłatę kwot, o których mowa w pkt 1, 5) po otrzymaniu od kredytobiorcy kwot, o których mowa w pkt 1, bank przekazuje ją niezwłocznie na rachunek, o którym mowa w art. 14 ust. 1.


Ustawa z dnia 7 czerwca 2001 r. o utworzeniu Uniwersytetu Zielonogórskiego w Zielonej Górze

Art. 1. 1. Tworzy się z dniem 1 września 2001 r. Uniwersytet Zielonogórski w Zielonej Górze, zwany dalej "Uniwersytetem". 2. Siedzibą Uniwersytetu jest miasto Zielona Góra. 3. Uniwersytet jest uczelnią państwową.


Art. 2. Podstawowym kierunkiem działalności Uniwersytetu jest kształcenie oraz prowadzenie badań naukowych w zakresie nauk humanistycznych, społecznych, artystycznych, ekonomicznych, technicznych, matematycznych i przyrodniczych, a także upowszechnianie nauki, sztuki i kultury.


Art. 3. Nadzór nad Uniwersytetem sprawuje minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego.


Art. 4. 1. Uniwersytet tworzy się z Politechniki Zielonogórskiej w Zielonej Górze oraz Wyższej Szkoły Pedagogicznej im. Tadeusza Kotarbińskiego w Zielonej Górze. 2. Z dniem utworzenia Uniwersytetu znosi się Politechnikę Zielonogórską w Zielonej Górze i Wyższą Szkołę Pedagogiczną im. Tadeusza Kotarbińskiego w Zielonej Górze.


Art. 5. 1. Mienie obejmujące własność i inne prawa majątkowe Politechniki Zielonogórskiej w Zielonej Górze i Wyższej Szkoły Pedagogicznej im. Tadeusza Kotarbińskiego w Zielonej Górze staje się mieniem Uniwersytetu z dniem jego utworzenia. 2. Uniwersytet z dniem utworzenia przejmuje prawa i zobowiązania jednostek wymienionych w art. 4 ust. 1. 3. Stan gospodarki finansowej jednostek wymienionych w art. 4 ust. 1 zostanie wykazany w bilansach sporządzonych przez te jednostki na dzień poprzedzający utworzenie Uniwersytetu.


Art. 6. 1. Z dniem utworzenia Uniwersytetu: 1) pracownicy zatrudnieni w jednostkach, o których mowa w art. 4 ust. 1, stają się pracownikami Uniwersytetu, 2) studenci Politechniki Zielonogórskiej w Zielonej Górze oraz studenci Wyższej Szkoły Pedagogicznej im. Tadeusza Kotarbińskiego w Zielonej Górze stają się studentami Uniwersytetu. 2. Osoby przyjęte na pierwszy rok studiów na rok akademicki 20012002 do Politechniki Zielonogórskiej w Zielonej Górze i Wyższej Szkoły Pedagogicznej im. Tadeusza Kotarbińskiego w Zielonej Górze z dniem utworzenia Uniwersytetu stają się jego studentami. 3. Podstawowe jednostki organizacyjne Politechniki Zielonogórskiej w Zielonej Górze i Wyższej Szkoły Pedagogicznej im. Tadeusza Kotarbińskiego w Zielonej Górze z dniem utworzenia Uniwersytetu stają się podstawowymi jednostkami organizacyjnymi Uniwersytetu. 4. Jednostki organizacyjne Politechniki Zielonogórskiej w Zielonej Górze i Wyższej Szkoły Pedagogicznej im. Tadeusza Kotarbińskiego w Zielonej Górze, które przed dniem utworzenia Uniwersytetu posiadały uprawnienia do nadawania stopni naukowych, zachowują te uprawnienia po utworzeniu Uniwersytetu.


Art. 7. 1. Dotychczasowe organy kolegialne i jednoosobowe Politechniki Zielonogórskiej w Zielonej Górze i Wyższej Szkoły Pedagogicznej im. Tadeusza Kotarbińskiego w Zielonej Górze, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, stają się z dniem utworzenia Uniwersytetu organami Uniwersytetu. 2. Przepis ust. 1 nie dotyczy rektorów. 3. Senaty Politechniki Zielonogórskiej w Zielonej Górze i Wyższej Szkoły Pedagogicznej im. Tadeusza Kotarbińskiego w Zielonej Górze pełnią funkcję Senatu Uniwersytetu do dnia 31 grudnia 2001 r. w składzie dotychczasowym. 4. Do dnia 31 grudnia 2001 r. zostaną przeprowadzone wybory do Senatu Uniwersytetu, wybory do rad wydziałów, w skład których weszły instytuty znoszonych uczelni, w trybie i na okres ustalony w statucie Uniwersytetu.


Art. 8. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.


Ustawa z dnia 8 czerwca 2001 r. o zmianie ustawy - Ordynacja wyborcza do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej i do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej

Art. 1. W ustawie z dnia 12 kwietnia 2001 r. - Ordynacja wyborcza do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej i do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 46, poz. 499) w Załączniku nr 1 - "Wykaz okręgów wyborczych do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej" wprowadza się następujące zmiany: 1) w odniesieniu do okręgu wyborczego nr 23 - część województwa podkarpackiego, wyrazy "Liczba posłów wybieranych w okręgu wyborczym wynosi 14." zastępuje się wyrazami "Liczba posłów wybieranych w okręgu wyborczym wynosi 15."; 2) w odniesieniu do okręgu wyborczego nr 24 - województwo podlaskie, wyrazy "Liczba posłów wybieranych w okręgu wyborczym wynosi 14." zastępuje się wyrazami "Liczba posłów wybieranych w okręgu wyborczym wynosi 15."; 3) w odniesieniu do okręgu wyborczego nr 28 - część województwa śląskiego, wyrazy "Liczba posłów wybieranych w okręgu wyborczym wynosi 8." zastępuje się wyrazami "Liczba posłów wybieranych w okręgu wyborczym wynosi 7."; 4) w odniesieniu do okręgu wyborczego nr 35 - część województwa warmińskomazurskiego, wyrazy "Liczba posłów wybieranych w okręgu wyborczym wynosi 10." zastępuje się wyrazami "Liczba posłów wybieranych w okręgu wyborczym wynosi 9.".


Art. 2. Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.


Ustawa z dnia 26 kwietnia 2001 r. o dopłatach do oprocentowania kredytów udzielanych na remonty budynków mieszkalnych

Art. 1. 1. Ustawa określa zasady dofinansowywania ze środków budżetu państwa oprocentowania kredytów udzielanych przez banki na remonty budynków mieszkalnych, zwanego dalej "dopłatami". 2. Dopłaty są stosowane do oprocentowania kredytów udzielanych na zasadach określonych w ustawie, zwanych dalej "kredytami".


Art. 10. 1. Środki na dopłaty są przekazywane przez Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast na wyodrębniony rachunek w Banku Gospodarstwa Krajowego, zwany dalej "rachunkiem", i są rozliczane w miesięcznych okresach rozliczeniowych. 2. Środki, o których mowa w ust. 1, są oprocentowane na zasadach stosowanych przez Bank Gospodarstwa Krajowego dla rachunków bieżących. 3. Niewykorzystane w danym okresie rozliczeniowym środki na dopłaty oraz odsetki od środków zgromadzonych na rachunku pomniejszają środki na dopłaty przekazywane Bankowi Gospodarstwa Krajowego w następnym okresie rozliczeniowym. 4. Niewykorzystane w danym roku budżetowym środki zgromadzone na rachunku podlegają zwrotowi do budżetu w terminie do dnia 28 lutego następnego roku.


Art. 11. 1. Przed udzieleniem kredytu bank sprawdza w Banku Gospodarstwa Krajowego, czy podmiot ubiegający się o kredyt nie uzyskał na sfinansowanie przedsięwzięcia, którego dotyczy wniosek kredytowy: 1) kredytu w innym banku, 2) kredytu uprawniającego do otrzymania premii termomodernizacyjnej na podstawie ustawy, o której mowa w art. 4 ust. 2 pkt 2. 2. Banki są zobowiązane do przekazywania Bankowi Gospodarstwa Krajowego informacji o zawartych umowach kredytu.


Art. 12. 1. Z tytułu wykonywanych przez Bank Gospodarstwa Krajowego zadań związanych ze stosowaniem dopłat, bankowi temu przysługuje wynagrodzenie ze środków budżetu państwa, w wysokości określonej w umowie z Prezesem Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast. 2. Umowa, o której mowa w ust. 1, poza wysokością wynagrodzenia, powinna określać w szczególności: 1) szczegółowy opis zadań i terminy ich wykonania, 2) tryb kontroli wykonania zadań, 3) skutki nienależytego lub nieterminowego wykonania zadań, 4) zasady i terminy przekazywania wynagrodzenia oraz dokonywania rozliczeń z tego tytułu.


Art. 13. Nadzór nad wykonywaniem przez Bank Gospodarstwa Krajowego zadań przewidzianych dla niego w ustawie oraz prawidłowością wykorzystania i rozliczania środków na dopłaty sprawuje Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast.


Art. 14. Rada Ministrów określi w drodze rozporządzenia: 1) szczegółowe zasady, tryb i terminy rozliczeń z tytułu przekazywania Bankowi Gospodarstwa Krajowego środków na dopłaty, 2) zakres sporządzania i terminy składania przez Bank Gospodarstwa Krajowego Prezesowi Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast informacji o stanie środków na rachunku, o którym mowa w art. 10 ust. 1, liczbie udzielonych kredytów i kwotach wypłacanych dopłat.


Art. 15. Kredytów, o których mowa w art. 1, udziela się do dnia 31 grudnia 2006 r.


Art. 16. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.


Art. 2. Kredyty mogą być udzielane następującym podmiotom, zwanym dalej "kredytobiorcami": 1) wspólnotom mieszkaniowym, 2) gminom, 3) spółdzielniom mieszkaniowym, 4) osobom fizycznym i prawnym, będącym właścicielami lub zarządcami budynków mieszkalnych, w których liczba lokali mieszkalnych zajmowanych przez najemców jest większa niż liczba pozostałych lokali mieszkalnych, 5) osobom fizycznym będącym właścicielami domów jednorodzinnych, zasiedlonych w przeszłości na podstawie decyzji administracyjnych o przydziale.


Art. 3. 1. Kredyty są udzielane na remonty budynków mieszkalnych, w których łączna powierzchnia użytkowa lokali mieszkalnych jest większa niż łączna powierzchnia lokali użytkowych. 2. W odniesieniu do budynków, w których część lokali zajmowana jest przez najemców, kredyt może zostać udzielony, jeżeli kredytobiorca, składając wniosek o udzielenie kredytu, wykaże, że kredyt w części odpowiadającej stosunkowi powierzchni lokali zajmowanych przez najemców do powierzchni wszystkich lokali w budynku będzie mógł zostać spłacony z wpływów z czynszów za wynajmowane lokale. 3. Kredytobiorca zamierzający dokonać remontu budynku niewpisanego do rejestru zabytków bądź ewidencji zabytków jest obowiązany przedłożyć bankowi dokumentację techniczną pozwalającą na stwierdzenie, że jeżeli przedsięwzięcie, na sfinansowanie którego udzielony ma zostać kredyt, obejmuje remont przegród budynku, instalacji centralnego ogrzewania oraz centralnie dostarczanej ciepłej wody, to w jego wyniku te przegrody i instalacje spełniać będą obowiązujące w dniu składania wniosku o udzielenie kredytu wymagania norm technicznych w zakresie energooszczędności. 4. Kredyt może być udzielony, jeżeli całkowity koszt remontu 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego w dniu złożenia wniosku kredytowego nie przekracza 80% obowiązującego w tym dniu wskaźnika przeliczeniowego 1m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłaszanego przez wojewodów na podstawie ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. z 1998 r Nr 120, poz. 787 i Nr 162, poz. 1119, z 1999 r. Nr 111, poz. 1281, z 2000 r. Nr 3, poz. 46 i Nr 5, poz. 67, Nr 83, poz. 946, Nr 88, poz. 988, Nr 95, poz. 1041 i Nr 122, poz. 1317 oraz z 2001 r. Nr 4, poz. 27 i Nr 32, poz. 386), a w przypadku remontu budynku wpisanego do rejestru zabytków lub ewidencji zabytków - 110% tego wskaźnika. 5. Okres spłaty kredytu remontowego nie może być dłuższy niż 10 lat. Bank może, na wniosek kredytobiorcy, odroczyć spłatę rat kapitałowych kredytu - nie dłużej jednak niż o 12 miesięcy, licząc od dnia wypłaty pierwszej transzy kredytu; okres karencji nie wydłuża maksymalnego okresu spłaty.


Art. 4. 1. Kredyty nie mogą być udzielane na remonty wyłącznie lokali w budynkach wielorodzinnych oraz domów jednorodzinnych, z wyjątkiem domów jednorodzinnych, o których mowa w art. 2 pkt 5. 2. Ze środków kredytu nie mogą być finansowane: 1) prace prowadzące do zwiększenia powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, 2) przedsięwzięcia inwestycyjne, na sfinansowanie których zaciągnięto kredyt uprawniający do otrzymania premii termomodernizacyjnej na podstawie przepisów ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o wspieraniu przedsięwzięć termomodernizacyjnych (Dz.U. Nr 162, poz. 1121 oraz z 2000 r. Nr 48, poz. 550).


Art. 5. 1. Kredyty są udzielane przez banki, z którymi Bank Gospodarstwa Krajowego zawrze umowę. 2. Umowa, o której mowa w ust. 1, określa przede wszystkim obowiązki banku udzielającego kredytu i Banku Gospodarstwa Krajowego, a także szczegółowe zasady, tryb i terminy przekazywania środków na dopłaty oraz ich rozliczania.


Art. 6. 1. Dopłatami objęte są odsetki od pełnej kwoty kredytu, jeżeli nie przekracza ona 70% kosztów przedsięwzięcia. W przypadku gdy kwota udzielonego kredytu przekracza 70% kosztów przedsięwzięcia, dopłatami objęte są odsetki naliczone od części kredytu równej 70% kosztów przedsięwzięcia. 2. Kwota dopłaty stanowi, z zastrzeżeniem ust. 3, połowę odsetek naliczonych według stopy oprocentowania wynikającej z umowy kredytu. 3. Jeżeli stopa, o której mowa w ust. 2, jest niższa niż 9%, kwota dopłaty stanowi część odsetek odpowiadającą różnicy pomiędzy odsetkami należnymi bankowi a odsetkami naliczonymi według stopy oprocentowania równej 4,5% w skali roku. 4. Dopłata jest dokonywana każdorazowo po spłaceniu przez kredytobiorcę całości raty kapitałowej i części odsetek należnych bankowi, przekraczającej kwotę dopłaty.


Art. 7. Do kosztów przedsięwzięcia, o których mowa w art. 6 ust. 1, zalicza się koszty remontów istniejących budynków mieszkalnych wraz z kosztami: 1) wykonania niezbędnych prac w lokalach znajdujących się w remontowanych budynkach, z tym że prace te dotyczyć mogą wyłącznie tych elementów i urządzeń, z których korzysta więcej użytkowników niż użytkownicy jednego lokalu, 2) remontu przyłączy technicznych do budynków mieszkalnych lub ich budowy, w razie braku takich przyłączy, 3) remontu znajdujących się w obrębie nieruchomości, w skład której wchodzą remontowane budynki mieszkalne, urządzeń i obiektów budowlanych związanych z tymi budynkami lub ich budowy, w razie braku takich urządzeń lub obiektów, 4) czynności specjalistycznych wynikających z obowiązków inwestora budowlanego wykonanych na jego zlecenie, w tym koszty programowania, projektowania, nadzoru, kierownictwa budowy i rozliczenia robót.


Art. 8. 1. Dopłaty nie przysługują, jeżeli bank kredytujący stwierdził, że: 1) kredyt został wykorzystany w całości lub części niezgodnie z przeznaczeniem, 2) ze środków kredytu zostały sfinansowane prace lub przedsięwzięcia, o których mowa w art. 4 ust. 2. 2. Kredytobiorca jest obowiązany przedstawić na żądanie banku kredytującego informacje i dokumenty niezbędne do stwierdzenia, że kredyt został wykorzystany zgodnie z przeznaczeniem. 3. Po stwierdzeniu okoliczności, o których mowa w ust. 1, oraz w przypadku nieprzed-stawienia przez kredytobiorcę informacji i dokumentów, o których mowa w ust. 2, bank kredytujący wzywa kredytobiorcę do spłaty kwoty będącej równowartością dotychczas przekazanych przez Bank Gospodarstwa Krajowego dopłat oraz kwoty odsetek ustawowych naliczonych od każdej kwoty dopłaty. 4. Kredytobiorca jest obowiązany do spłaty kwot, o których mowa w ust. 3, na wskazany przez bank rachunek w terminie 14 dni od otrzymania wezwania, o którym mowa w ust. 3. 5. Bank kredytujący po otrzymaniu od kredytobiorcy kwot, o których mowa w ust. 3, przekazuje je niezwłocznie Bankowi Gospodarstwa Krajowego. Od kwot nieprzekazanych pobiera się odsetki na zasadach i w wysokości przewidzianych jak dla zaległości podatkowych. 6. Bank Gospodarstwa Krajowego po otrzymaniu od banku kredytującego kwot, o których mowa w ust. 3, przekazuje je niezwłocznie do budżetu państwa. 7. Bank kredytujący jest upoważniony i zobowiązany do dochodzenia od kredytobiorcy kwot, o których mowa w ust. 3. 8. Po stwierdzeniu przez bank kredytujący, że dopłaty nie przysługują oraz w przypadku nieprzedstawienia przez kredytobiorcę informacji i dokumentów, o których mowa w ust. 2, wszelkie wpływy uzyskane od kredytobiorcy, w tym także w postępowaniu egzekucyjnym, są w pierwszej kolejności zaliczane na spłatę należności z tytułu przekazanych przez Bank Gospodarstwa Krajowego dopłat do oprocentowania kredytu oraz odsetek ustawowych naliczonych od każdej kwoty dopłaty za okres korzystania z dopłaty.


Art. 9. 1. Do dnia 31 stycznia każdego roku Bank Gospodarstwa Krajowego dokonuje oceny złożonych przez banki ofert, zwanych dalej "ofertami", oraz informuje poszczególne banki o wysokości przewidzianych dla nich kwot środków na dopłaty do oprocentowania kredytów, których udzielać będą w danym roku, zwanych dalej "kwotami". 2. Bank Gospodarstwa Krajowego określa kwoty, uwzględniając: 1) wysokość środków przeznaczonych na dopłaty w ustawie budżetowej, 2) wysokość środków niezbędnych dla sfinansowania dopłat do oprocentowania dotychczas udzielonych kredytów, 3) kwotę prognozowanego przez banki zapotrzebowania na dopłaty, 4) wykorzystanie dotychczas określanych kwot, 5) warunki udzielania kredytów przedstawione w ofertach. 3. Oferty powinny zawierać w szczególności: 1) wysokość i zasady kształtowania przez bank kredytujący stóp oprocentowania kredytów w danym roku i w latach następnych, 2) wysokość prowizji i opłat pobieranych w związku z udzielaniem kredytów, 3) informację o liczbie placówek banku, które będą udzielać kredytów. 4. Bank Gospodarstwa Krajowego dokonuje oceny stopnia wykorzystania kwot w pierwszym półroczu danego roku. 5. Bank Gospodarstwa Krajowego, w terminie do dnia 31 sierpnia każdego roku, może zmienić wysokość kwot przewidzianych dla poszczególnych banków, jeżeli na potrzebę takich zmian wskazują wyniki oceny, o której mowa w ust. 4, Bank Gospodarstwa Krajowego niezwłocznie zawiadamia banki o zmianie wysokości przewidzianych dla nich kwot. 6. Szczegółowe zasady oceny ofert oraz określania kwot określa regulamin opracowany przez Bank Gospodarstwa Krajowego i zatwierdzony przez Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast.


Ustawa z dnia 25 maja 2001 r. o przebudowie i modernizacji technicznej oraz finansowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej w latach 2001"2006

Art. 1. 1. Ustawa określa kierunki przebudowy i modernizacji technicznej Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej w latach 2001-2006 oraz źródła i wydatki budżetowe na finansowanie Sił Zbrojnych. 2. Celem ustawy jest zapewnienie warunków do osiągnięcia przez co najmniej 1/3 Sił Zbrojnych pełnej interoperacyjności w ramach Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego oraz standardów pozostałych państw członków tej organizacji w zakresie uzbrojenia, wyposażenia, mobilności i możliwości prowadzenia działań wojskowych w każdych warunkach.


Art. 10. Do dnia 31 grudnia 2006 r. mienie pozostałe po jednostkach organizacyjnych podporządkowanych lub nadzorowanych przez Ministra Obrony Narodowej w likwidowanych garnizonach, przekazane Agencji Mienia Wojskowego do zagospodarowania, może być w pierwszej kolejności udostępniane, w trybie przetargu ograniczonego, przedsiębiorcom, których jedynym właścicielem są żołnierze zwolnieni z zawodowej służby wojskowej w wyniku likwidacji tych jednostek po dniu 31 grudnia 2000 r. lub pracownicy zatrudnieni w tych jednostkach, z którymi stosunek pracy został rozwiązany po dniu 31 grudnia 2000 r.


Art. 11. 1. Tworzy się środek specjalny Ministra Obrony Narodowej na realizację celów określonych w programie. 2. Środek, o którym mowa w ust. 1, stanowią dochody: 1) z wpływów za udostępnianie poligonów na rzecz wojsk obcych, w części nie przeznaczonej na zmniejszenie poniesionych wydatków budżetowych, 2) z wpływów za specjalistyczne usługi wojskowe wykonywane w czasie realizacji zadań szkoleniowych, 3) określone w art. 8.


Art. 12. Na finansowanie programu, niezależnie od wysokości określonych w art. 7 ust. 1, przeznacza się w latach 2002-2006 co najmniej 35% całości kwoty, o której mowa w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o wspieraniu restrukturyzacji przemysłowego potencjału obronnego i modernizacji technicznej Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 83, poz. 932 i z 2000 r. Nr 119, poz. 1250).


Art. 13. Do dnia 31 grudnia 2006 r. nie stosuje się przepisu art. 36 ust. 5 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55, Nr 28, poz. 153, Nr 106, poz. 678, Nr 107, poz. 688, Nr 117, poz. 753, Nr 121, poz. 770 i Nr 141, poz. 944, z 1998 r. Nr 162, poz. 1117 oraz z 1999 r. Nr 1, poz. 7) w stosunku do oficerów zawodowych, którzy nie nabyli uprawnień do zaopatrzenia emerytalnego z tytułu wysługi lat w wysokości 75% podstawy wymiaru emerytury wojskowej, z zastrzeżeniem, że wyznaczenie tych oficerów na niższe stanowisko służbowe może dotyczyć wyłącznie stanowisk, których stopień etatowy nie jest niższy od posiadanego przez oficera stopnia wojskowego.


Art. 14. 1. Do dnia 31 grudnia 2003 r. okres wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez właściwy organ wojskowy, określony w przepisach ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, może być, na wniosek żołnierza, skrócony nie więcej jednak niż do jednego miesiąca. 2. Z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia, o którym mowa w ust. 1, żołnierzom zwalnianym z zawodowej służby wojskowej, przysługuje jednorazowe odszkodowanie w wysokości jednomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, za każdy miesiąc skrócenia okresu wypowiedzenia. 3. Jednorazowe odszkodowanie, o którym mowa w ust. 2, wypłaca organ wojskowy właściwy do wypłaty należności pieniężnych w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, na zasadach określonych w odrębnych przepisach dla celów wypłaty uposażenia przez okres roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej. 4. Jednorazowe odszkodowanie, o którym mowa w ust. 2, przysługuje niezależnie od należności pieniężnych przysługujących żołnierzom zawodowym zwalnianym z zawodowej służby wojskowej. 5. Terminem wypłaty jednorazowego odszkodowania, o którym mowa w ust. 2 i innych należności pieniężnych, o których mowa w ust. 4, jest ostatni dzień skróconego okresu wypowiedzenia. 6. Dla celów emerytalnych, dniem zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, jest ostatni dzień okresu, za który wypłacone zostało jednorazowe odszkodowanie, o którym mowa w ust. 2. Okres ten traktowany jest jako równorzędny ze służbą wojskową. 7. Przepisy ust. 1-6 stosuje się również do żołnierzy zawodowych, którym organ wojskowy wypowiedział stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej po dniu 31 grudnia 2000 r., a którzy do dnia wejścia w życie ustawy nie zostali zwolnieni z tej służby.


Art. 15. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 11, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.


Art. 2. Ustala się następujące kierunki przebudowy i modernizacji Sił Zbrojnych: 1) wyposażenie Sił Zbrojnych w nowoczesne uzbrojenie i sprzęt wojskowy, w tym w szczególności w samoloty wielozadaniowe, środki walki wojsk lądowych i sprzęt pływający, 2) dostosowanie w celu osiągnięcia pełnej interoperacyjności w ramach Traktatu Północnoatlantyckiego, systemów rozpoznania, dowodzenia, obrony powietrznej i zabezpieczenia logistycznego, 3) dostosowanie składu bojowego oraz poszczególnych elementów Sił Zbrojnych do potrzeb obronnych państwa, 4) modernizacja oraz poprawa stanu technicznego eksploatowanego sprzętu wojskowego, 5) modernizacja oraz poprawa stanu technicznego infrastruktury wojskowej, 6) zwiększenie możliwości manewrowych wojsk oraz możliwości ich przerzutu w oddalone rejony działań, 7) stopniowe odtwarzanie zapasów środków bojowych i materiałowych, 8) wycofanie przestarzałego i nieperspektywicznego sprzętu wojskowego, 9) przekazanie Agencji Mienia Wojskowego zbędnej dla Sił Zbrojnych infrastruktury wojskowej, 10) zmiana struktury etatowych stanowisk służbowych, w tym zmniejszenie liczby stanowisk przeznaczonych dla oficerów, 11) dostosowanie systemu szkolnictwa wojskowego do potrzeb Sił Zbrojnych.


Art. 3. 1. Liczebność Sił Zbrojnych w dniu 31 grudnia 2003 r. nie przekroczy stu pięćdziesięciu tysięcy stanowisk etatowych żołnierzy. 2. Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, strukturę etatową Sił Zbrojnych, przy uwzględnieniu, że nie mniej niż 1/2 stanowisk, o których mowa w ust. 1, przeznacza się dla żołnierzy zawodowych, z czego nie więcej niż 1/3 dla oficerów.


Art. 4. 1. Minister Obrony Narodowej wprowadzi program przebudowy i modernizacji technicznej Sił Zbrojnych w latach 2001-2006, zwany dalej "programem", uwzględniający w szczególności zadania poszczególnych rodzajów Sił Zbrojnych. 2. Program określa w szczególności: 1) zadania dotyczące modernizacji wyposażenia Sił Zbrojnych przede wszystkim w zakresie: a) sprzętu rozpoznania i walki radioelektronicznej, b) sprzętu dowodzenia i łączności, c) sprzętu i wyposażenia systemu obrony powietrznej, d) zestawów przeciwpancernych pocisków kierowanych, e) kołowych transporterów opancerzonych, f) średnich samolotów transportowych, g) okrętów i sprzętu morskiego, h) sprzętu elektronicznego, w związku ze zwolnieniem częstotliwości na potrzeby operatorów telefonii ruchomej typu komórkowego trzeciej generacji, i) czołgów, 2) zamierzenia w zakresie: a) systemów obronnych Sił Zbrojnych, b) zobowiązań wynikających z umów międzynarodowych, c) gromadzenia i utrzymywania zapasów środków bojowych i materiałowych dla Sił Zbrojnych, d) szkolenia Sił Zbrojnych, e) dyslokacji jednostek wojskowych i infrastruktury wojskowej, f) polityki kadrowej, rekonwersyjnej, kształcenia kadr w systemie szkolnictwa wojskowego, 3) liczebność oraz skład bojowy poszczególnych elementów Sił Zbrojnych.


Art. 5. 1. Realizację programu powierza się Ministrowi Obrony Narodowej. W trakcie realizacji programu Minister Obrony Narodowej zasięga opinii odpowiednio ministra właściwego do spraw gospodarki oraz ministra właściwego do spraw nauki, w zakresie zadań, o których mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1. 2. W celu realizacji programu: 1) mogą być zawierane umowy wieloletnie, do których nie stosuje się przepisu art. 29 ust. 6 ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 155, poz. 1014, z 1999 r. Nr 49, poz. 485, Nr 38, poz. 360, Nr 70, poz. 778 i Nr 110, poz. 1255 oraz z 2000 r. Nr 6, poz. 69, Nr 12, poz. 136, Nr 48, poz. 550, Nr 95, poz. 1041, Nr 119, poz. 1251 i Nr 122, poz. 1315) i art. 73 ustawy z dnia 10 czerwca 1994 r. o zamówieniach publicznych (Dz. U. z 1998 r. Nr 119, poz. 773, z 1999 r. Nr 45, poz. 437 oraz z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 93, poz. 1027 i Nr 110, poz. 1167), 2) nie stosuje się art. 18 ust. 4 ustawy o finansach publicznych, w zakresie konieczności uzgadniania z ministrem właściwym do spraw Skarbu Państwa decyzji o przeznaczeniu mienia likwidowanych jednostek budżetowych w przypadku, gdy mienie to przekazywane jest między jednostkami budżetowymi Ministerstwa Obrony Narodowej. 3. Minister Obrony Narodowej, po upływie każdego roku realizacji programu, przedstawia ministrowi właściwemu do spraw Skarbu Państwa informację z realizacji decyzji o przeznaczeniu mienia likwidowanych jednostek budżetowych Ministerstwa Obrony Narodowej. 4. Rada Ministrów sprawuje nadzór nad realizacją programu, składając Sejmowi coroczną informację o realizacji programu łącznie z projektem ustawy budżetowej albo projektem ustawy o prowizorium budżetowym.


Art. 6. 1. Źródłami finansowania programu są: 1) budżet państwa, 2) środek specjalny, o którym mowa w art. 11, 3) przychody z prywatyzacji przemysłowego potencjału obronnego, o których mowa w art. 12. 2. Źródłami finansowania programu mogą być również: 1) darowizny, 2)zapisy i spadki.


Art. 7. 1. Z budżetu państwa przeznacza się corocznie na realizację programu - w latach 2002"2006 - wydatki budżetowe w wysokości nie niższej niż 1,95% Produktu Krajowego Brutto. Wielkość wydatków budżetowych nie może być jednak mniejsza niż 16,1 mld zł w 2002 r., 17 mld zł w 2003 r., 17,9 mld zł, w 2004 r., 19 mld zł w 2005 r. i 20,2 mld zł w 2006 r. 2. Wydatki budżetowe, o których mowa w ust. 1, w każdym roku realizacji programu ustala się z uwzględnieniem prognozowanych średniorocznych wskaźników cen towarów i usług konsumpcyjnych. 3. Udział wydatków majątkowych w wielkościach, o których mowa w ust. 1, wyniesie co najmniej 19% w 2003 r. i co najmniej 23% w 2006 r. 4. Kryteria określone w ust. 1-3 są uwzględniane przez Radę Ministrów w projektach ustaw budżetowych albo projektach ustaw o prowizorium budżetowym. 5. Wydatki budżetowe, o których mowa w ust. 1, nie obejmują wydatków na sfinansowanie wyposażenia Sił Zbrojnych w samoloty wielozadaniowe, realizowanych na podstawie odrębnych przepisów. 6. Środki nieuwzględnione w budżecie, a niezbędne dla wykonania zadań poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej przez jednostki organizacyjne Sił Zbrojnych powinny pochodzić z rezerw celowych lub rezerwy ogólnej Rady Ministrów.


Art. 8. Agencja Mienia Wojskowego przekazuje corocznie - w latach 2002 " 2006 - na finansowanie programu co najmniej 93% uzyskanego dochodu.


Art. 9. 1. Do dnia 31 grudnia 2006 r. Minister Obrony Narodowej może przekazać Agencji Mienia Wojskowego do prowadzenia dalszej działalności gospodarczej, na czas oznaczony lub nieoznaczony, jednostkę organizacyjną podporządkowaną lub nadzorowaną przez tego ministra, stanowiącą przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 551 Kodeksu cywilnego. 2. Przy przekazaniu jednostki organizacyjnej, o której mowa w ust. 1, mają zastosowanie przepisy art. 231 Kodeksu pracy.


Ustawa z dnia 7 czerwca 2001 r. o zmianie ustawy o wspieraniu restrukturyzacji przemysłowego potencjału obronnego i modernizacji technicznej Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej

Art. 1. W ustawie z dnia 7 października 1999 r. o wspieraniu restrukturyzacji przemysłowego potencjału obronnego i modernizacji technicznej Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 83, poz. 932 oraz z 2000 r. Nr 119, poz. 1250) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 2 w ust. 1 w pkt 1 po wyrazach "obronności państwa" dodaje się wyrazy "oraz spółek od nich zależnych"; 2) art. 3 skreśla się; 3) w art. 4 pkt 3 otrzymuje brzmienie: "3) spółkach zależnych " rozumie się przez to spółki z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółki akcyjne, wykonujące działalność gospodarczą polegającą na produkcji lub świadczeniu usług w zakresie uzbrojenia lub sprzętu wojskowego, w których spółki przemysłowego potencjału obronnego, Skarb Państwa oraz Agencja Rozwoju Przemysłu posiadają łącznie więcej niż połowę ogólnej liczby udziałów lub akcji,"; 4) w art. 5 w pkt 3: a) wyrazy "do 31 grudnia 2002 r." zastępuje się wyrazami "do 31 grudnia 2005 r.", b) po wyrazach "i remontowych" dodaje się wyrazy " , w tym na realizację zadań, o których mowa w pkt 1 lit. a,"; 5) w art. 9 dodaje się ust. 7 w brzmieniu: "7. Minister właściwy do spraw gospodarki może tworzyć spółki dominujące w stosunku do spółek przemysłowego potencjału obronnego."; 6) w art. 10 w ust. 1: a) pkt 2 otrzymuje brzmienie: "2) Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - z tytułu należnych składek oraz odsetek za zwłokę,", b) w pkt 4 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 5 w brzmieniu: "5) Funduszu Pracy i Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych - z tytułu należnych składek oraz odsetek za zwłokę."; 7) w art. 11: a) w ust. 1 w zdaniu wstępnym wyrazy "art. 10 ust. 1" zastępuje się wyrazami Sart. 10 ust. 1 pkt 1 i 3-5", b) dodaje się ust. 1a w brzmieniu: "1a. Zobowiązania, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2, po spełnieniu warunków określonych w art. 15 ust. 2, podlegają umorzeniu za okres do dnia 31 grudnia 1998 r. - w całości."; 8) w art. 15 w ust. 2 w pkt 5 wyrazy "terminowego regulowania" zastępuje się wyrazami "regulowania, w uzgodnionych z wierzycielami terminach,".


Art. 2. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.


Ustawa z dnia 8 czerwca 2001 r. o zmianie ustawy o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach

Art. 1. W ustawie z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach (Dz.U. Nr 38, poz. 173, z 1989 r. Nr 34, poz. 178, z 1996 r. Nr 106, poz. 496 i Nr 156, poz. 775, z 1997 r. Nr 88, poz. 554 i Nr 141, poz. 943, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 155, poz. 1016 oraz z 2000 r. Nr 48, poz. 546 i Nr 120, poz. 1268) w art. 16 dodaje się ust. 2a-2e: "2a. Archiwa państwowe wykonują usługi archiwalne w zakresie wyszukiwania, prowadzenia kwerend, kopiowania, fotokopiowania i konserwacji materiałów archiwalnych dla potrzeb, o których mowa w ust. 1. 2b. Tworzy się środki specjalne w archiwach państwowych i Naczelnej Dyrekcji Archiwów Państwowych, których przychodami są wpływy otrzymywane z tytułu świadczonych usług archiwalnych w zakresie: 1) wyszukiwania materiałów archiwalnych i prowadzenia kwerend, 2) kopiowania i fotokopiowania materiałów archiwalnych, 3) konserwacji materiałów archiwalnych. 2c. Ze środków specjalnych mogą być finansowane wydatki związane z: 1) wykonywaniem usług archiwalnych (wyszukiwanie, kopiowanie i fotokopiowanie materiałów archiwalnych), 2) konserwacją materiałów archiwalnych, 3) poprawą warunków przechowywania, zabezpieczania i udostępniania materiałów archiwalnych, 4) działalnością informacyjną archiwów państwowych, 5) wyjazdami zagranicznymi dotyczącymi porozumień międzynarodowych w sprawie świadczenia usług archiwalnych. 2d. Dysponentem środków specjalnych jest dyrektor archiwum państwowego i Naczelny Dyrektor Archiwów Państwowych. 2e. Dla środków specjalnych sporządza się roczny plan finansowy określający planowane przychody i rozchody.".


Ustawa z dnia 20 czerwca 2001 r. o zmianie ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych

Art. 1. W ustawie z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych (Dz.U. Nr 118, poz. 561 i Nr 156, poz. 775, z 1997 r. Nr 32, poz. 184, Nr 98, poz. 603, Nr 106, poz. 673, Nr 121, poz. 770, Nr 137, poz. 926 i Nr 141, poz. 945, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 1999 r. Nr 40, poz. 400 i Nr 101, poz. 1178 oraz z 2000 r. Nr 15, poz. 180, Nr 26, poz. 306, Nr 31, poz. 383, Nr 60, poz. 703, Nr 84, poz. 948 i Nr 122, poz. 1315) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 1 w ust. 2 pkt 1 otrzymuje brzmienie: "1) nabywaniu akcji lub udziałów Skarbu Państwa w spółkach powstałych w wyniku komercjalizacji przez osoby inne niż Skarb Państwa,"; 2) w art. 1a: a) ust. 3 otrzymuje brzmienie: "3. Do spółek, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu spółek handlowych. Oświadczenia woli składane spółce przez Skarb Państwa wymagają zachowania formy pisemnej pod rygorem nieważności. Przepisu art. 303 § 2 Kodeksu spółek handlowych nie stosuje się.", b) w ust. 4 dodaje się zdanie trzecie w brzmieniu: "Do członków rad nadzorczych spółek, o których mowa w ust. 1, stosuje się art. 12 ust. 2."; 3) w art. 2 pkt 2 otrzymuje brzmienie: "2) statucie, akcjach, akcjonariuszach i walnym zgromadzeniu - rozumie się przez to odpowiednio umowę lub akt założycielski, udziały, wspólników i zgromadzenie wspólników,"; 4) art. 5 otrzymuje brzmienie: "Art. 5. 1. Do spółki powstałej w wyniku komercjalizacji, o ile ustawa nie stanowi inaczej, stosuje się przepisy Kodeksu spółek handlowych. 2. Do akcji Skarbu Państwa nie stosuje się art. 199 i 359 w zakresie dotyczącym umorzenia przymusowego oraz art. 418 Kodeksu spółek handlowych. 3. W jednoosobowej spółce Skarbu Państwa oświadczenia woli składane spółce przez Skarb Państwa wymagają zachowania formy pisemnej pod rygorem nieważności. Przepisu art. 303 § 2 Kodeksu spółek handlowych nie stosuje się."; 5) art. 7 i 8 otrzymują brzmienie: "Art. 7. Bilans zamknięcia przedsiębiorstwa państwowego staje się bilansem otwarcia spółki, przy czym suma kapitałów własnych jest równa sumie funduszu założycielskiego, funduszu przedsiębiorstwa i niepodzielonego wyniku finansowego za okres działalności przedsiębiorstwa przed komercjalizacją.


Art. 8. W przypadku niezatwierdzenia sprawozdania finansowego za okres poprzedzający komercjalizację lub niepodjęcia decyzji w sprawie podziału zysku netto albo określenia sposobu pokrycia straty netto czynności tych dokona walne zgromadzenie spółki."; 6) w art. 9 ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie: "2. W akcie komercjalizacji ustala się: 1) statut spółki, 2) wysokość kapitału zakładowego spółki, 3) imiona i nazwiska członków organów pierwszej kadencji. 3. Akt komercjalizacji zastępuje czynności określone w przepisach Kodeksu spółek handlowych, poprzedzające złożenie wniosku o wpisanie spółki do rejestru przedsiębiorców."; 7) w art. 10 ust. 2 otrzymuje brzmienie: "2. Dniem komercjalizacji jest pierwszy dzień miesiąca przypadającego po wpisaniu spółki do rejestru przedsiębiorców. Z tym dniem następuje skutek wykreślenia przedsiębiorstwa państwowego z rejestru."; 8) w art. 16 w ust. 2 w zdaniu drugim wyrazy "walnego zgromadzenia" zastępuje się wyrazami "organu powołującego zarząd"; 9) w art. 17 w ust. 1 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie: "Sprawowanie zarządu w spółce może być zlecone osobie fizycznej w drodze umowy."; 10) w art. 36 po ust. 4 dodaje się ust. 4a w brzmieniu: "4a. Nieodpłatne zbycie udziałów na rzecz uprawnionych pracowników następuje w formie pisemnej pod rygorem nieważności. Przepisu art. 180 Kodeksu spółek handlowych nie stosuje się."; 11) w art. 38 po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu: "3a. Akcje nabyte nieodpłatnie przez uprawnionych pracowników oraz przez rolników lub rybaków, nie mogą być przedmiotem przymusowego wykupu, o którym mowa w art. 418 Kodeksu spółek handlowych, w terminach określonych w ust. 3."; 12) po art. 38a dodaje się art. 38b w brzmieniu: "Art. 38b. Łączenie spółki powstałej w wyniku komercjalizacji z inną spółką, podział tej spółki lub jej przekształcenie, nie powodują utraty uprawnień do nieodpłatnego nabycia akcji Skarbu Państwa. Skarb Państwa zbywa nieodpłatnie akcje na zasadach określonych w ustawie."; 13) użyte w ustawie w różnych przypadkach wyrazy: a) "kapitał akcyjny" zastępuje się użytymi w odpowiednich przypadkach wyrazami "kapitał zakładowy", b) "Minister Skarbu Państwa" zastępuje się użytymi w odpowiednich przypadkach wyrazami "minister właściwy do spraw Skarbu Państwa", c) "rejestr handlowy" zastępuje się użytymi w odpowiednich przypadkach wyrazami "rejestr przedsiębiorców", d) "rejestr przedsiębiorstw państwowych" zastępuje się użytymi w odpowiednich przypadkach wyrazami "rejestr przedsiębiorców".


Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o zmianie ustawy o wspieraniu przedsięwzięć termomodernizacyjnych

Art. 1. W ustawie z dnia 18 grudnia 1998 r. o wspieraniu przedsięwzięć termomodernizacyjnych (Dz.U. Nr 162, poz. 1121 oraz z 2000 r. Nr 48, poz. 550) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 1 w pkt 1 lit. a) i lit. b) otrzymują brzmienie: "a) zmniejszenie zużycia energii dostarczanej do budynków mieszkalnych, budynków zbiorowego zamieszkania i budynków służących do wykonywania przez jednostki samorządu terytorialnego zadań publicznych na potrzeby ogrzewania oraz podgrzewania wody użytkowej, b) zmniejszenie strat energii w lokalnych sieciach ciepłowniczych oraz zasilających je lokalnych źródłach ciepła, jeżeli budynki, wymienione w lit. a), do których dostarczana jest z tych sieci energia, spełniają wymagania w zakresie oszczędności energii określone obowiązującymi przepisami lub zostały podjęte działania mające na celu zmniejszenie zużycia energii dostarczanej do tych budynków,"; 2) w art. 2: a) w pkt 1 lit. a) otrzymuje brzmienie: "a) ulepszenie, w wyniku którego następuje zmniejszenie rocznego zapotrzebowania na energię zużywaną na potrzeby, o których mowa w art. 1 pkt 1 lit. a): - w budynkach, w których modernizuje się jedynie system grzewczy co najmniej o 10%, - w budynkach, w których w latach 1985-2001 przeprowadzono modernizację systemu grzewczego - co najmniej o 15%, - w pozostałych budynkach - co najmniej o 25%,", b) pkt 2 otrzymuje brzmienie: "2) budynek: a) budynek mieszkalny, b) budynek zbiorowego zamieszkania, przez który rozumie się dom opieki społecznej, hotel robotniczy, internat i bursę szkolną, dom studencki, dom dziecka, dom emeryta i rencisty, dom dla bezdomnych oraz budynki o podobnym przeznaczeniu, c) budynek wykorzystywany przez jednostki samorządu terytorialnego do wykonywania zadań publicznych, stanowiący ich własność,"; 3) art. 4 otrzymuje brzmienie: "Art. 4. Premia termomodernizacyjna przysługuje inwestorowi, jeżeli ze zweryfikowanego, zgodnie z art. 5 ust. 3, audytu energetycznego wynika, że: 1) kredyt udzielony na realizację przedsięwzięcia termomodernizacyjnego nie przekroczy 80% jego kosztów, a okres spłaty kredytu pomniejszonego o premię termomodernizacyjną nie przekroczy 10 lat, 2) miesięczne raty spłaty kredytu wraz z odsetkami nie są mniejsze od raty kapitałowej powiększonej o należne odsetki i nie są większe od równowartości 112 kwoty rocznych oszczędności kosztów energii, uzyskanych w wyniku realizacji przedsięwzięcia termomodernizacyjnego; na wniosek inwestora bank kredytujący może ustalić wyższe raty spłaty kredytu."; 4) po art. 4 dodaje się art. 4a w brzmieniu: "Art. 4a. 1. Bank Gospodarstwa Krajowego przyznaje premie termomodernizacyjne w granicach wolnych środków Funduszu. 2. Bank Gospodarstwa Krajowego okresowo informuje banki kredytujące o stanie wolnych środków Funduszu."; 5) w art. 5: a) ust. 1 otrzymuje brzmienie: "1. Inwestor składa do Banku Gospodarstwa Krajowego, za pośrednictwem banku kredytującego, wniosek o przyznanie premii termomodernizacyjnej, do którego dołącza audyt energetyczny.", b) po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu: "2a. W przypadku okresowego braku wolnych środków Funduszu, Bank Gospodarstwa Krajowego zawiadamia inwestora i bank kredytujący o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku, o którym mowa w ust. 1. Wnioski pozostawione bez rozpatrzenia są rozpatrywane w pierwszej kolejności, po uzyskaniu wolnych środków na rachunku Funduszu."; 6) w art. 6 ust. 1 otrzymuje brzmienie: "1. Bank Gospodarstwa Krajowego przekazuje premię termomodernizacyjną bankowi kredytującemu, jeżeli przedsięwzięcie termomodernizacyjne: 1) zostało zrealizowane zgodnie z projektem budowlanym, 2) zostało zakończone w terminie określonym w umowie kredytu."; 7) art. 8 otrzymuje brzmienie: "Art. 8. Minister właściwy do spraw architektury i budownictwa, po zasięgnięciu opinii Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, określi, w drodze rozporządzenia: 1) szczegółowy zakres i formy audytu energetycznego oraz algorytm oceny opłacalności przedsięwzięcia termomodernizacyjnego, a także wzory kart audytu energetycznego, 2) szczegółowe zasady i tryb weryfikacji audytu energetycznego oraz szczegółowe warunki, jakie powinny spełniać podmioty, którym Bank Gospodarstwa Krajowego może zlecać wykonanie weryfikacji audytów energetycznych - mając na uwadze zapewnienie właściwej jakości ich weryfikacji."; 8) w art. 9 w ust. 2 wyrazy "Minister Skarbu Państwa" zastępuje się wyrazami "minister właściwy do spraw Skarbu Państwa"; 9) użyte w art. 9 w ust. 2, w art. 12 w ust. 1 w pkt 1 w różnych przypadkach wyrazy "Minister Finansów" zastępuje się użytymi w odpowiednich przypadkach wyrazami "minister właściwy do spraw finansów publicznych"; 10) w art. 11 w ust. 1 w pkt 3 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 4 w brzmieniu: "4) pokrycie kosztów promocji Funduszu."; 11) w art. 12 dodaje się ust. 3 w brzmieniu: "3. Bank Gospodarstwa Krajowego składa Prezesowi Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast w okresach kwartalnych sprawozdanie z realizacji planu finansowego Funduszu."; 12) w art. 13 ust. 2 otrzymuje brzmienie: "2. Wysokość wynagrodzenia prowizyjnego określa minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze rozporządzenia."; 13) skreśla się art. 18.


Art. 2. W stosunku do umów o kredyt na realizację przedsięwzięć termomodernizacyjnych zawartych po dniu ogłoszenia ustawy, w zakresie terminu wypłaty premii termomodernizacyjnej, stosuje się przepisy niniejszej ustawy.


Art. 3. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 8 ust. 4 ustawy, o której mowa w art. 1, zachowują moc do czasu wydania nowych przepisów wykonawczych, jeżeli nie są sprzeczne z niniejszą ustawą, jednak nie dłużej niż przez okres 3 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.


Art. 4. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.


Ustawa z dnia 22 czerwca 2001 r. o organizmach genetycznie zmodyfikowanych Rozdział 1 Przepisy ogólne

Art. 1. Ustawa reguluje: 1) zamknięte użycie organizmów genetycznie zmodyfikowanych, zwanych dalej "GMO", 2) zamierzone uwalnianie GMO do środowiska, w celach innych niż wprowadzanie do obrotu, 3) wprowadzanie do obrotu produktów GMO, 4) wywóz za granicę i tranzyt produktów GMO, 5) właściwość organów administracji rządowej do spraw GMO.


Art. 10. Do zakresu działania ministra w zakresie GMO należy w szczególności: 1) wydawanie zgody na: a) zamierzone uwolnienie GMO do środowiska, b) zamknięte użycie GMO, 2) wydawanie zezwoleń na: a) wprowadzenie do obrotu produktów GMO, b) wywóz lub tranzyt produktów GMO, 3) koordynacja kontroli i monitorowania działalności regulowanej ustawą, 4) koordynacja gromadzenia i wymiany informacji dotyczących zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i środowiska w zakresie GMO.


Art. 11. 1. Minister sprawuje nadzór oraz kontrolę przestrzegania przepisów ustawy. 2. Kontrolujący jest uprawniony w szczególności do: 1) wstępu, wraz z niezbędnym sprzętem, na teren nieruchomości, obiektu, lokalu lub ich części, gdzie są wykonywane operacje zamkniętego użycia GMO, działania polegające na zamierzonym uwolnieniu GMO do środowiska, w tym wprowadzeniu do obrotu produktów GMO, 2) żądania ustnych lub pisemnych wyjaśnień, okazania dokumentów lub innych nośników informacji oraz udostępnienia danych mających związek z przedmiotem kontroli. 3. Czynności kontrolnych dokonuje się w obecności kontrolowanego, osoby zastępującej kontrolowanego lub przez niego zatrudnionej. 4. Kontrolę przestrzegania przepisów ustawy sprawują ponadto, w zakresie objętym swoją właściwością: 1) Inspekcja Sanitarna, 2) Inspekcja Ochrony Roślin, 3) Inspekcja Nasienna, 4) Inspekcja Ochrony Środowiska, 5) Inspekcja Weterynaryjna, 6) Inspekcja Handlowa, 7) Państwowa Inspekcja Pracy, 8) organy administracji celnej w zakresie kontroli legalnego obrotu GMO, 9) Inspekcja Skupu i Przetwórstwa Artykułów Rolnych. 5. Organy, o których mowa w ust. 4, przeprowadzają kontrolę na wniosek ministra. 6. Organy, o których mowa w ust. 4, są obowiązane niezwłocznie powiadomić ministra o stwierdzonych zagrożeniach związanych z GMO i podjętych w związku z tym działaniach.


Art. 12. 1. Tworzy się Komisję do spraw GMO, zwaną dalej "Komisją", jako organ opiniodawczo-doradczy ministra w zakresie GMO. 2. Komisja liczy 19 członków powoływanych przez ministra na okres 4 lat. W skład Komisji wchodzą: 1) po jednym przedstawicielu wskazanym przez: a) ministra właściwego do spraw zdrowia, b) ministra właściwego do spraw rolnictwa, c) Ministra Obrony Narodowej, d) ministra właściwego do spraw gospodarki, e) ministra właściwego do spraw transportu, f) ministra właściwego do spraw nauki, g) ministra właściwego do spraw środowiska, h) Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, 2) siedmiu przedstawicieli nauki, o uznanym autorytecie i kompetencjach w dziedzinach ochrony środowiska, ochrony zdrowia, bezpieczeństwa biologicznego, biotechnologii, hodowli roślin oraz etyki, powoływanych po zasięgnięciu opinii ministra właściwego do spraw nauki, ministra właściwego do spraw zdrowia i ministra właściwego do spraw rolnictwa, 3) przedstawiciel przedsiębiorców związanych z biotechnologią, powoływany po zasięgnięciu opinii ministra właściwego do spraw gospodarki i organizacji pracodawców, 4) dwóch przedstawicieli pozarządowych organizacji ekologicznych, zgłoszonych przez te organizacje, 5) przedstawiciel organizacji konsumenckich. 3. Przewodniczącego Komisji, zastępców przewodniczącego i sekretarza Komisji powołuje i odwołuje minister spośród członków Komisji. 4. Członkostwo w Komisji ustaje przed upływem jej kadencji wskutek śmierci lub rezygnacji członka Komisji, a także z powodu odwołania przez właściwy organ przedstawicieli, o których mowa w art. 12 ust. 2 pkt 1. 5. W przypadkach, o których mowa w ust. 4, nowych członków Komisji powołuje się na okres pozostały do końca kadencji. 6. Członkom Komisji, o których mowa w art. 12 ust. 2, biorącym udział w posiedzeniach odbywających się poza miejscowością ich zamieszkania, przysługują diety i zwrot kosztów podróży i noclegów. 7. Wydatki związane z działalnością Komisji pokrywane są z budżetu państwa z części, której dysponentem jest minister.


Art. 13. 1. Do zadań Komisji należy: 1) opiniowanie wniosków w sprawach wydawania zgód lub zezwoleń, o których mowa w art. 10 pkt 1 i 2, 2) wydawanie opinii w sprawach przedstawianych przez ministra w zakresie jego uprawnień wynikających z ustawy, 3) opiniowanie projektów aktów prawnych dotyczących GMO oraz bezpieczeństwa biologicznego, 4) opiniowanie projektów założeń polityki państwa w dziedzinie zastosowań GMO i bezpieczeństwa biologicznego. 2. Minister określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób funkcjonowania Komisji, w tym strukturę organizacyjną oraz tryb pracy Komisji, biorąc pod uwagę przypisane jej zadania.


Art. 14. 1. Minister, ogłasza w Dzienniku Urzędowym, z zastrzeżeniem ust. 2, informacje o awariach, o których mowa w art. 33, ich skutkach i zagrożeniach. 2. Informacje dotyczące danych technicznych, technologicznych, handlowych lub organizacyjnych, których ujawnienie mogłoby naruszyć przepisy o ochronie informacji niejawnych lub danych jednostkowych w rozumieniu ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz.U. Nr 88, poz. 439, z 1996 r. Nr 156, poz. 775, z 1997 r. Nr 88, poz. 554 i Nr 121, poz. 769 oraz z 1998 r. Nr 99, poz. 632 i Nr 106, poz. 668) oraz informacje dotyczące: 1) spraw będących przedmiotem praw autorskich oraz patentowych, jeżeli ich udostępnienie mogłoby naruszyć te prawa, 2) dokumentów lub danych dostarczonych przez osoby trzecie, jeżeli nie miały one obowiązku ich dostarczenia i złożyły zastrzeżenie o ich nieudostępnianiu, 3) dokumentów lub danych, których ujawnienie mogło spowodować zagrożenie środowiska, nie są ogłaszane przez ministra.


Art. 15. 1. Minister wydaje zezwolenie, na przeprowadzanie badań i wydawanie opinii w zakresie GMO, podmiotom ubiegającym się o przeprowadzanie badań i wydawanie opinii w zakresie GMO, jeżeli podmioty te posiadają: 1) odpowiednie wyposażenie techniczne umożliwiające przeprowadzanie badań GMO, 2) wyspecjalizowany personel, o odpowiednim wykształceniu, mogący zagwarantować właściwą pracę jednostki, 3) pięcioletnie doświadczenie w badaniach GMO, 4) ustalone procedury reklamacyjne oraz odwoławcze w zakresie prowadzonej działalności, 5) ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej dla ryzyka związanego z prowadzoną działalnością. 2. Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw rolnictwa, określi, w drodze rozporządzenia, zakres przedmiotowy badań dla podmiotów ubiegających się o ich przeprowadzanie i wydawanie opinii w dziedzinie GMO, uwzględniając w szczególności profil działalności tych podmiotów, kwalifikacje zatrudnionych w nich pracowników oraz posiadane wyposażenie techniczne. Rozdział 3 Zamknięte użycie GMO


Art. 16. Zamknięte użycie GMO wymaga uzyskania zgody ministra, chyba że przepisy niniejszego rozdziału stanowią inaczej.


Art. 17. 1. W zależności od stopnia zagrożenia dla zdrowia ludzi i środowiska wyróżnia się cztery kategorie działań zamkniętego użycia GMO: 1) kategoria I - działania nie powodujące zagrożeń, 2) kategoria II - działania o niewielkich zagrożeniach, 3) kategoria III - działania o umiarkowanych zagrożeniach, 4) kategoria IV - działania niosące duże zagrożenia. 2. Klasyfikacji działań zamkniętego użycia GMO do jednej z kategorii, o których mowa w ust. 1, dokonuje użytkownik GMO, przeprowadzając ocenę zagrożeń. 3. Użytkownik GMO ma obowiązek przestrzegania szczegółowych wymagań odnośnie poziomów i rodzajów zabezpieczeń, określonych dla poszczególnych kategorii działań zamkniętego użycia GMO. 4. W razie wątpliwości, do której kategorii działań zamkniętego użycia GMO powinno być zaliczone dane działanie, użytkownik GMO jest obowiązany stosować poziomy i rodzaje zabezpieczeń określone dla kategorii działania o wyższym stopniu zagrożenia. 5. Podział na kategorie działań, o których mowa w ust. 1, następuje na podstawie uprzednio przeprowadzonej oceny zagrożeń, jakie mogą stwarzać działania zamkniętego użycia GMO dla zdrowia ludzi i środowiska. 6. Ocena zagrożeń opiera się na: 1) identyfikacji wszelkich możliwych szkodliwych skutków, w szczególności związanych z organizmem biorcy, wprowadzonym materiałem genetycznym pochodzącym z organizmu dawcy lub mikroorganizmem dawcy, tak długo jak mikroorganizm jest wykorzystywany do działania, wektorem oraz powstałym GMO, 2) opisie charakteru czynności, w tym określeniu skali działania, 3) określeniu możliwych szkodliwych skutków oraz możliwości ich wystąpienia. 7. Czynniki wpływające na rzeczywiste zagrożenie i mogące podwyższyć lub obniżyć kategorię zagrożenia to: 1) skala działania, 2) możliwość rozprzestrzeniania w środowisku na skutek krzyżowania, rozsiewania, przenoszenia do innych gatunków, 3) możliwość uzyskania przewagi selekcyjnej lub zmiany cech lub równowagi ekosystemu w wypadku niekontrolowanego uwolnienia do środowiska, 4) odporność ludzi, zwierząt i roślin na dany czynnik chorobotwórczy, 5) możliwość leczenia. 8. Ostateczna klasyfikacja wykorzystania w warunkach zamkniętych powinna być potwierdzona weryfikacją oceny zagrożenia. 9. Za odpowiednie do zaklasyfikowania do kategorii I będą uważane jedynie te działania, w których: 1) istnieje znikome prawdopodobieństwo, że biorca lub organizm macierzysty wywoła chorobę w organizmie ludzkim, zwierzęcym lub roślinnym, 2) natura nośnika i wprowadzenie materiału jest takie, że nie powoduje przeniesienia fenotypu, który mógłby wywołać chorobę u człowieka, zwierząt lub roślin albo który mógłby wywoływać szkodliwe skutki w środowisku, 3) znikome jest prawdopodobieństwo, aby organizm genetycznie zmodyfikowany wywoływał choroby u człowieka, zwierząt lub roślin oraz wywierał szkodliwy wpływ na środowisko. 10. Po dokonaniu klasyfikacji działania zamkniętego użycia GMO na poszczególne kategorie, o których mowa w ust. 1, wybiera się środki zapewniające hermetyczność i inne środki ochrony przy uwzględnieniu: 1) cech środowiska, na które mogą wpływać GMO wykorzystywane w warunkach zamkniętego użycia, 2) wszelkich czynności standardowych i niestandardowych. 11. Przy wykonywaniu działań zamkniętego użycia GMO wyróżnia się cztery stopnie hermetyczności odpowiadające kategorii działań. 12. Przy podziale na stopnie hermetyczności, o których mowa w ust. 11, bierze się pod uwagę trzy zintegrowane elementy: 1) konstrukcję pomieszczenia, 2) wyposażenie techniczne pomieszczeń, 3) dobrą praktykę laboratoryjną. 13. Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, ministrem właściwym do spraw rolnictwa i ministrem właściwym do spraw nauki, określi, w drodze rozporządzenia, listę organizmów patogennych oraz ich klasyfikację, a także środki niezbędne dla poszczególnych stopni hermetyczności biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i środowiska.


Art. 18. Użytkownik GMO jest obowiązany do przestrzegania zasad dobrej praktyki laboratoryjnej i ogólnych zasad bezpieczeństwa, a w szczególności do: 1) utrzymania miejsca pracy na możliwie najniższym poziomie narażenia na działania wywoływane przez GMO, 2) stosowania technicznych środków kontroli u źródła zagrożenia, jeżeli jest to konieczne, obowiązku stosowania przez pracowników odzieży ochronnej i odpowiedniego sprzętu, 3) regularnej kontroli sprawności urządzeń i zabezpieczeń instalacji, 4) regularnego sprawdzania obecności GMO poza strefą zamkniętego użycia, 5) należytego wyszkolenia pracowników, 6) powołania komórek do spraw bezpieczeństwa biologicznego dla kategorii II, III i IV, 7) wprowadzenia wewnętrznych regulaminów bezpieczeństwa dla pracowników, 8) umieszczania, w odpowiednich miejscach, znaków zagrożenia biologicznego, 9) wprowadzenia zakazu stosowania pipet doustnych w miejscu pracy, 10) posiadania skutecznych środków dezynfekujących i określenia procedur przeprowadzania dezynfekcji w wypadku rozprzestrzeniania się GMO, 11) postępowania z odpadami w sposób zapewniający ochronę życia i zdrowia ludzi oraz ochronę środowiska, a w szczególności zapewnienia zabezpieczonych miejsc do magazynowania, jeżeli będzie to konieczne, zakażonego sprzętu laboratoryjnego i innych materiałów.


Art. 19. 1. Warunkiem przystąpienia do zamkniętego użycia GMO jest posiadanie przez użytkownika GMO planu postępowania na wypadek awarii powodującej niekontrolowane rozprzestrzenianie się GMO zagrażające zdrowiu ludzi lub środowisku w sposób bezpośredni lub z opóźnieniem. 2. Plan postępowania, o którym mowa w ust. 1, powinien być zgodny z kategorią działania i zawierać w szczególności: 1) informacje o środkach bezpieczeństwa, które osoby narażone na zagrożenie powinny zastosować w przypadku awarii, 2) informacje o sposobach przeciwdziałania skutkom niekontrolowanego rozprzestrzeniania się GMO, w tym informacje o działaniach, które powinny być podjęte przez służby ratownicze działające w ramach krajowego systemu ratowniczo-gaśniczego. 3. Użytkownik GMO przekazuje plan postępowania na wypadek awarii, o którym mowa w ust. 1, organom właściwej gminy, które, w terminie 7 dni od daty otrzymania planu, podają go do publicznej wiadomości w sposób zwyczajowo przyjęty oraz udostępniają do wglądu w siedzibie gminy. 4. Użytkownik GMO jest obowiązany do dołożenia należytych starań zmierzających do zapoznania się z planem postępowania, o którym mowa w ust. 1, przez osoby narażone na bezpośrednie zagrożenie spowodowane niekontrolowanym rozprzestrzenianiem się GMO. 5. W przypadku zamkniętego użycia GMO zaliczonego do III lub IV kategorii zagrożenia użytkownik GMO ma obowiązek uzgodnienia planu postępowania, o którym mowa w ust. 1, z właściwym miejscowo wojewodą. 6. Organ, o którym mowa w ust. 5, zgłasza, w drodze decyzji administracyjnej, zastrzeżenia do planu postępowania lub potwierdza ich brak w terminie 30 dni od dnia otrzymania wniosku. 7. Użytkownik GMO ma obowiązek przechowywania planu postępowania, o którym mowa w ust. 1, w miejscu dokonywania operacji zamkniętego użycia GMO oraz w swojej siedzibie, w sposób umożliwiający swobodny dostęp do niego w przypadku awarii lub powstania innego zagrożenia.


Art. 2. 1. Ustawy nie stosuje się do modyfikacji genetycznych genomu ludzkiego. 2. W sprawach dotyczących żywności i środków farmaceutycznych stosuje się przepisy o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia i przepisy o środkach farmaceutycznych, o ile nie są sprzeczne z przepisami ustawy.


Art. 20. 1. Użytkownik GMO ma obowiązek okresowej weryfikacji, nie rzadziej niż co 2 lata, uwzględniając postęp techniki i wiedzy, ustaleń oceny zagrożeń oraz podjętych środków bezpieczeństwa, w tym wymagań co do poziomów i rodzajów zabezpieczeń, a także planu postępowania. 2. Użytkownik GMO ma obowiązek niezwłocznego przystąpienia do weryfikacji, o której mowa w ust. 1, w sytuacji, gdy zachodzą podstawy do stwierdzenia, że podjęte działania ochronne nie są już wystarczające albo zachodzą przesłanki do zaliczenia danego działania do wyższej kategorii zagrożenia.