La klakado de la spokoj malrapidis kaj silentiĝis, la metalaj radoringoj mole ruliĝis sur la aroma pinglaro. La patrino endormiĝis. La tempo pasis nemezurate, formante strangajn nodojn kaj mallongigojn en sia pasado. La mallumo estis densega, super la budego ankoraŭ muĝis seke la arbaro, kiam subite la vojo sub la ĉevalhufoj buliĝis al malmola pavimo de la strato, la veturilo turniĝis surloke kaj haltis. Tiel proksime al la domo, ke ĝi preskaŭ frotiĝis je la muro. Antaŭ la karoco-pordeto la patrino trovis palpe la pordegon de la domo. La koĉero elprenis niajn volvaĵojn
#000009
Estis ia granda disputo inter mia patro, la patrino kaj Adela, protagonistino de tiu sceno, disputo kun fundamenta signifo, kiel mi divenas hodiaŭ. Se ne vane mi provas konjekti ĝian sencon, kiu elglitas senĉese, do sendube kulpas breĉoj en mia memoro, blindaj dormo-makuloj, kiujn mi klopodas plenigi je konjekto, supozo, hipotezo. Malsobra kaj spirite forestanta, ĉiam denove mi sinkis en surdan nekomprenemon, dum kiu sur la falintajn palpebrojn blovetis spire la stelplena nokto, etendiĝinta antaŭ la malfermita fenestro. La nokto spiradis pulsante laŭ sia ritmo kaj subite deĵetis la diafanan kurtenon de la steloj, rigardis de alte en mian dormon per sia maljuna kaj eterna vizaĝo. La radio de forega stelo sur la okulharoj disverŝiĝis arĝente sur la blindan blankon de mia okulo kaj tra la fendetoj de la palpebroj mi vidis la ĉambron tra la kandel-lumo, rompita en volvaĵo da oraj linioj kaj zigzagoj.
#000013