Kultura politiko estas la registaragoj, leĝoj kaj programoj kiuj reguligas, protektas, apogas kaj finance (aŭ alie) apogas agadojn ligitajn al la artoj kaj kreivaj sektoroj, kiel ekzemple pentraĵo, skulptaĵo, muziko, literaturo, kaj filmproduktado, inter aliaj kaj kulturo, kiuj povas impliki agadojn ligitajn al lingvo, heredaĵo kaj diverseco.
La ideo de kultura politiko estis evoluigita ĉe Unesko en la 1960-aj jaroj.
Ĝenerale, tio implikas registarojn komenciĝantajn lokprocezoj, laŭleĝaj klasifikoj, regularoj, leĝaro kaj institucioj (ekz., galerioj, muzeoj, bibliotekoj, operejoj, ktp.) kiuj antaŭenigas kaj faciligas kulturan diversecon kaj kreivajn esprimojn en vico da artaj ĝenroj kaj kreivaj agadoj.
Kulturaj politikoj varias de unu lando al alia, sed ĝenerale ili planas plibonigi la alireblecon de artoj kaj kreivajn agadojn al civitanoj kaj reklami la artan, muzikalon, etnan, socilingvistikajn, literaturajn kaj aliajn esprimojn de ĉiuj homoj en lando.
En kelkaj landoj, precipe ekde la 1970-aj jaroj, ekzistas emfazo de subtenado de la kulturo de indiĝenaj popoloj kaj marĝenigitaj komunumoj kaj certigado ke kulturindustrioj (ekz., filmproduktado- aŭ televido-produktado) estas reprezentanto de la varia kultura heredo de lando kaj etna kaj lingva demografio.
#000001
Kultura politiko povas esti farita sur naciŝtatnivelo, sur sub-nacia nivelo (ekz., usona ŝtatoj aŭ kanadaj provincoj), sur regiona nivelo aŭ sur municipa nivelo (ekz., urbestraro kreanta muzeon aŭ artcentron).
Ekzemploj de kultura politikokreado sur la naciŝtatnivelo povis inkludi io ajn de financado de muzikedukado aŭ teatroprogramoj ĉe malmulto al neniu kosto, al aranĝado de entrepren-sponsoritaj artekspozicioj en registara muzeo, al establado de laŭleĝaj kodoj (kiel ekzemple la usona tiu de Internal Revenue Service
501 (c) (3) impostnomo por neprofitcelaj entreprenoj) kaj kreante politikajn instituciojn (kiel ekzemple la diversaj ministerioj de kulturo kaj sekcioj de kulturo kaj la National Endowment for the Humanities (Nacia Fonduso por la homaj sciencoj) kaj la National Endowment for the Arts (Nacia Fonduso por la Artoj) en Usono), artojn donantajn konsiliojn, kaj kulturajn instituciojn kiel ekzemple galerioj kaj muzeoj.
Similaj signifaj organizoj en Britio inkludas la Sekcion por Kulturo, amaskomunikilaron kaj Sporton (DCMS), kaj Artkonsilion de Anglio.
#000002
Ĉie en multe de la dudeka jarcento, multaj el la agadoj kiuj kunmetas kulturan politikon en la 2010-aj jaroj estis regitaj sub la titolo de " artpolitiko ".
Artpolitiko inkludas rektan financadon al artistoj, kreintoj kaj artinstitucioj kaj nerekta financado al artistoj kaj artinstitucioj tra la impostsistemo (ekz., de igado de donacoj al artbonfaradoj imposti deprenaĵon).
Tamen, ĉar Kevin Mulcahy havas observita, "kultura politiko ampleksas multe pli larĝan aron de agadoj ol estis traktitaj sub artpolitiko.
Dum artpolitiko estis praktike limigita al alparolado de estetikaj konzernoj (ekz., financante artgaleriojn kaj operejojn), la signifo de la transformo al kultura politiko povas esti observita en it'oj indikeblaj emfazoj sur kultura identeco, valorigigo de indigineeco [xxx] kaj analizoj de historia dinamiko (kiel ekzemple hegemonio kaj koloniismo)."
Ĝenerala tendenco en okcidentaj industriigitaj nacioj estas ŝanĝo, ekde la 1970-aj jaroj kaj 1980-aj jaroj, fore de sole apogadoj de malmulto de relative elito, profesiigis artajn ĝenrojn kaj instituciojn (ekz., klasika muziko, pentraĵo, skulptaĵo, artgalerioj) al ankaŭ subtenado amatoro kaj komunumo kulturajn kaj kreivajn agadoj (ekz., komunumoteatro) kaj kulturaj formoj kiuj ne estis konsideritaj parto de la okcidenta kanono fare de antaŭaj generacioj (ekz., popolkanto kiel ekzemple bluso, mondmuziko,).
#000003
Antaŭ la dudeka jarcento, la artoj estis tipe apogitaj per la patroneco de la eklezio, aristokratoj kiel ekzemple reĝoj kaj reĝinoj, kaj riĉaj komercistoj.
Dum la deknaŭa jarcento, artistoj pliigis sian uzon de la privata foirejo por gajni enspezon.
Ekzemple, la komponisto Beethoven surŝmirita publikaj koncertoj por kiuj agnosko estis fakturita.
Dum la dudeka jarcento, registaroj komenciĝis transpreni kelkajn el la artpatronecroloj.
La unuaj laboroj de registaraj por subteni kulturon estis tipe la establado de arkivoj, muzeoj kaj bibliotekoj.
Dum la dudeka jarcento, registaroj establis vicon da aliaj institucioj, kiel ekzemple artkonsilioj kaj sekcioj de kulturo.
La unuaj sekcioj de kulturo tipe apogis la plej gravajn artojn kiuj estas parto de la okcidenta kanono, kiel ekzemple pentraĵo kaj skulptaĵo, kaj la plej gravan prezentartojn (klasika muziko kaj teatro).
#000004
En la dudeka jarcento, okcidentaj registaroj en la U.K., Kanado, Aŭstralio, Nov-Zelando kaj multaj eŭropaj nacioj evoluigis artstrategiiniciatojn antaŭenigi, apogi kaj protekti la artojn, artistojn kaj artinstituciojn.
La artpolitikiniciatoj de tiuj registaraj ĝenerale havis du celojn: apogante plejbonecon en la artoj kaj plilarĝiga aliro al la artoj de civitanoj.
Ekzemplo de arta politikiniciato kiu apogas plejbonecon estus registarkoncesioprogramo kiu disponigas financadon al la plej alt-atingantaj artistoj en la lando.
Konkreta ekzemplo estus literatura premio de 100,000 USD por la plej bonaj fikcioverkintoj de la lando, kiel selektite fare de panelo de pintekspertoj.
Ekzemplo de arta politikiniciato kiu alstrebas kreskantan aliron al la artoj estus muziko en la lernejoprogramo financita fare de la registaro.
Konkreta ekzemplo estus programo kiu financis orkestron aŭ ĵazkvarteton kaj pagis ilin por ludi liberajn koncertojn en bazlernejoj.
Tio rajtigus infanojn de malsupra- kaj mez-enspezaj familioj aŭdi koncertmuzikon.
#000005
Aliflanke, se la registaro temigis plilarĝigado de aliro al simfonikoncertoj, eble direktos la sendependan komisionon por elekti 12 orkestrojn en la lando, kun la kondiĉo ke nur unu orkestro per grandurbo estu elektita.
Pruvante 1 miliono USD je jaro al 12 orkestroj en 12 grandurboj, tio ebligus al civitanoj de 12 grandurboj en la lando vidi koncertajn orkestrekspoziciojn.
Tamen, financante 12 orkestrojn, tio signifus ke financante irus al ensembloj kiuj ne kontentigas la plej altajn normojn de plejboneco.
Tiel, plejboneco kaj plilarĝiga aliro ofte estas avantaĝinterŝanĝoj.
#000007
Kultura politiko, dum malgranda parto de la buĝetoj de eĉ la plej malavara registaro, regas sektoron de enorma komplekseco.
Ĝi implicas "granda, heterogena aro de individuoj kaj organizoj okupiĝis pri la kreado, produktado, prezento, distribuo, kaj konservado de kaj eduko koncerne estetikan heredaĵon, kaj distragadojn, produktojn kaj artefaktojn".
Kultura politiko nepre ampleksas larĝan aron de agadoj kaj tipe implikas publikan subtenon por:
#000008
Kelkaj registaroj povas meti strategitemojn de tiu listo en aliajn ministeriojn aŭ sekciojn.
Ekzemple, naciaj parkoj povas esti asignitaj al mediosekcio, aŭ publika homscienco povas esti delegitaj al instruministerio.
#000010
La celo de kultura demokratiigo estas la estetika klerismo, plifortigita digno, kaj instrua evoluo de la ĝenerala loĝantaro.
"Disvastigo estis la centra koncepto kun la celo de establado de egalŝancigo por ĉiuj civitanoj por partopreni publike fakorganizitajn kaj financis kulturaj agadojn".
Al plu tiu celo, prezentoj kaj ekspozicioj estas malalta kosto;
publikarta eduko antaŭenigas egalecon de estetika ŝanco;
naciaj institucioj travojaĝas kaj rezultas en laborlokoj, pensiulaj loĝejoj kaj loĝigokonstruaĵaroj.
#000012
Kiel indikite pli frue, la "demokratiigo de kulturo" estas desupra aliro kiu promulgas certajn formojn de kultura programado kiuj estas opiniitaj por esti ĝenerala bono.
Klare, tia celo estas malferma al kritiko por kio estas nomita kultura elitismo;
tio estas, la supozo ke kelkaj estetikaj esprimoj estas esence supraj - minimume kiel determinite fare de sciuloj koncernitaj kun la akiro de kultura kapitalo.
"La problemo kun tiom politiko [xxx] po-simila".
La celo de kultura demokratio, aliflanke, devas zorgi pri pli partoprena (aŭ popularisma) aliro en la difino kaj zorgaĵo de kulturaj ŝancoj.
#000013
La kuplado de la koncepto de demokratiigo de kulturo al kultura demokratio havas pragmatan same kiel filozofian komponenton.
Kultura patroneco en demokrataj registaroj estas rimarkeble diferenca de patroneco de riĉaj individuoj aŭ entreprenoj.
Privataj aŭ saĝe plej gravaj patronoj estas respondecaj nur al ili mem kaj estas liberaj indulgi en siaj gustoj kaj preferoj.
Demokrataj registaroj, aliflanke, estas respondecaj al la balotantaro kaj estas tenitaj respondecaj por siaj strategidecidoj.
#000014
Propagandantoj de la elitistpozicio argumentas ke kultura politiko devus emfazi estetikan kvaliton kiel la determinadkriterio por publika subvencio.
Tiu vido estas tipe apogita fare de la plej gravaj kulturaj organizoj, kreivaj artistoj en la tradicie difinita kampo de la belartoj, kulturkritikistoj, kaj la altedukitaj, bonhavaj spektantaroj por tiuj artaj ĝenroj.
Ronald Dworkin nomas tion la "majesta aliro", kiu "insistas ke arto kaj kulturo devas atingi certan gradon da sofistikeco, riĉecon, kaj plejbonecon en ordo por homnaturo por prosperi, kaj ke la ŝtato devas disponigi tiun plejbonecon se homoj ne faras aŭ ne povas disponigi ĝin por ili mem".
Rekomendantoj de la elitistpozicio ĝenerale temigas subtenado de la kreado, konservado kaj prezento de verkoj de la okcidenta kanono, grupo de artoj kiuj estas spektitaj kiel la plej bone artaj kaj kulturproduktoj de okcidenta socio.
#000016
En efiko, elitismo estas kultura demokratio kiam popularismo estas al la demokratiigo de kulturo.
Bedaŭrinde, ekzistas emo vidi tiujn poziciojn kiel reciproke eksclusivaĵo, prefere ol komplementa.
"Elitistoj" estas kondamnitaj kiel "altaj fruntosnoboj" rekomendantaj esoteran kulturon kiu temigas artmuzikon kaj la specojn de arto vidita en muzeoj kaj galerioj;
popularistoj estas flankenbalaitaj kiel "kunligaj filistroj" promociantaj bagateligitan kaj komercigitan kulturon, ĉar ili apogas la valoron de populara muziko kaj popolarto.
Tamen, tiuj reciprokaj stereotipoj malpruvas komplementecon inter du libroapogiloj de artiste sendependa kaj saĝe respondeca kultura politiko.
Ekzistas sintezo kiu povas esti nomita "libertinulaliro" al publika kulturo;
tio estas, oni kiu estas estetike inkluzivemaj kaj larĝe alireblaj.
#000019
Tia publik-kultura politiko restus fidela al la plej altaj normoj de plejboneco de larĝa gamo da estetikaj esprimoj disponigante la plej vastan eblan aliron al homoj de malsamaj geografiaj ejoj, sociekonomikaj tavoloj, kaj instrua fono.
En elpensado de publika politiko kiel ŝanco disponigi alternativojn ne facile haveblajn en la foirejo, publikaj kulturaj agentejoj estus pli bone poziciigitaj por kompletigi la klopodojn de la privata sektoro prefere ol duplikati siajn agadojn.
Simile, kulturaj agentejoj povas antaŭenigi urbo-evoluon de apogaj artaj heredaĵoj kiuj estas en konkurenciva malavantaĝo en kultura mondo kiu estas ĉiam pli profit-movita.
En sumo, plejboneco devus esti rigardita kiel la atingoj de grandeco de horizontala, prefere ol vertikalo, perspektivo kaj kultura politiko kiel apogado de la tutaĵo de tiuj specoj de plejboneco.
#000020
Tiuj sintenoj ĉirkaŭ publika kultura respondeco staras enen markis kontraston al multe de la resto de la mondo, kie kulturo estas demando de historia patrimonio, aŭ la naciajn identecojn de popoloj, ĉu en sendependaj ŝtatoj aŭ regionoj ene de pli potencaj ŝtatoj.
Neeviteble, sentemaj temoj estas engaĝitaj en iu diskuto de kulturo kiel publika politiko.
Tamen, surbaze de la postuloj en demokrata sistemo kiu publikaj politikoj montras revenon al la impostpaganto, kultura politiko ofte argumentis por subteno surbaze de servaĵo.
Povas esti argumentite ke ekzistas egaleco inter la ŝtatrespondeco por la soci-ekonomi-fizikaj bezonoj kaj ilia aliro de sia citi al kulturo kaj ŝancoj por arta vivesprimo.
Tamen, la estetika dimensio de publika politiko neniam estis vaste perceptita kiel intuicie evidenta aŭ saĝe imperativo.
Sekve, la kultura sektoro ofte kverelis ĝia kazo de la sekundaraj, flankavantaĝoj kiuj rezultiĝas el publika subteno por programoj kiuj estas ŝajne nur estetikaj en naturo.
Kultura politiko ne estas tipe pravigita sole sur la tereno ke ĝi estas bona-en-ĝia, sed prefere ke ĝi donas aliajn bonajn rezultojn.
#000021
La estonteco de kultura politiko ŝajnus antaŭdiri ĉiam pli senhaltan postulon ke la artoj "portas sian propran pezon" prefere ol dependi de publika subvencio trakti "arton pro arto".
Tiu "kultura Darvinismo " estas plej okulfrapa en Usono kie publika subvencio estas limigita kaj publike apogita estetikaj agadoj estas atenditaj montri rektan publikan subvencion.
Ne-usonaj kulturaj institucioj estas malpli limigitaj per la bezono konservi multfacetajn enspezfluojn tiuj postulaj altaj niveloj de laborenspezo kaj individuaj kaj entreprenaj donacoj por kompensi por limigitaj registaraj transprenoj.
#000022
Aliflanke, kulturaj institucioj ĉie estas ĉiam pli merkat-movitaj en sia bezono de suplementaj financo kaj kiel pravigo por daŭra publika subteno.
La amerika modelo de esence privatigita kulturo estas ĉiam pli alloga al registaroj serĉantaj limigi iliajn kulturajn subvenciojn.
En sistemo de miksita financado, publika kulturo povas nutri la artgrupojn kaj kulturajn agadojn kiuj kontribuas al individua mem-valoro kaj komunumdifino eĉ se validante por malpli en la ekonomia neta rezulto.
Ĉe radiko, kultura politiko temas pri kreado de publikaj sferoj kiuj ne estas dependaj sur profitmotivoj nek konfirmitaj per komercaj valoroj.
Tiel politika demokratio estas dependa sur la ekzisto da burĝa socio kaj sociekonomika plurismo, kultura politiko staras kiel esenca publika engaĝiĝo en realigado de tiuj fundamentaj antaŭkondiĉoj.
#000023
Kulturpolitika esplorado estas kampo de akademia enketo kiu kreskis el kultursciencoj en la 1990-aj jaroj.
Ĝi kreskis el la ideo ke kultursciencoj devus ne nur esti kritikaj, sed ankaŭ provi esti utilaj.
En la 2010-aj jaroj, ekzistas multaj sekcioj de Cultural Policy Studies ĉirkaŭ la mondo.
#000026
Ekonomiko de arto / artoj kaj literaturo / kulturo
#000030