Vivo estis amerika revuo kiu ĉiusemajne estis de 1883 ĝis 1936 kiel humurrevuo kun limigita cirkulado.
Tempo posedanto Henry Luce aĉetis la revuon en 1936, sole tiel ke li povis akiri la rajtojn al ĝia nomo, kaj lanĉis gravan semajnan novaĵmagazinon kun forta emfazo de fotoĵurnalismo.
Vivo ĉiusemajne estis publikigita ĝis 1972, kiel intermita "specialaĵo" ĝis 1978, kaj kiel monata revuo de 1978 ĝis 2000.
#000001
daŭrigita por uzi la Life-markon por specialaj kaj memortemoj.
Vivo revenis al regule planitaj temoj kiam ĝi iĝis semajna gazetaldono de 2004 ĝis 2007.
La retejo , originale unu el la kanaloj sur Time Inc.
's Pathfinder servo, estis por tempo en la malfruaj 2000-aj jaroj administritaj kiel komunentrepreno kun Getty Images sub la nomo See Your World, LLC,.
La 30-an de januaro 2012, la URL iĝis fotkanalo en .
#000002
[ klarigo bezonis ] [1] [3] Kiam Vivo estis fondita en 1883, ĝi estis evoluigita kiel simile al la brita revuo, Pulĉinelo.
Ĝi estis publikigita dum 53 jaroj kiel ĝeneral-interesa luma distro revuo, peza en ilustraĵoj, ŝercoj kaj socia komentaĵo.
Ĝi havis kelkajn el la plej grandaj verkistoj, redaktistojn, ilustristojn kaj karikaturistojn de sia epoko, inkluzive de Charles Dana Gibson, Norman Rockwell kaj Jacob Hartman Jr.
Gibson iĝis la redaktisto kaj posedanto de la revuo post kiam John Ames Mitchell mortis en 1918.
Dum ĝiaj pli postaj jaroj, la revuo ofertis mallongajn kapsulrecenzojn (similajn al tiuj en La New Yorker ) de ludoj kaj filmoj nuntempe kurante en Novjorko, sed kun la noviga nuanco de kolora preserargrafika kuglo simila al trafiklumoj, almetita al ĉiu recenzo: verda por pozitiva recenzo, ruĝa por negativo unu, kaj sukceno por miksitaj avizoj.
#000003
La Luce Vivo estis la unua tute-fotografia amerika novaĵmagazino, kaj ĝi dominis la merkaton dum pli ol 40 jaroj.
La revuo vendis pli ol 13.5 milionojn kopias semajnon ĉe unu poento;
estis tiel populare ke prezidanto Harry S. Truman, sinjoro Winston Churchill, kaj generalo Douglas MacArthur ĉiu havis iliajn memuarojn seriigitaj en ĝiaj paĝoj.
Ezoko aĉetis la rajtojn al la nomo de la eldonistoj de la unua Vivo sed vendis ĝian monkolektliston kaj ecojn al alia revuo;
ekzistis neniu ĉefartikolkontinueco inter la du publikaĵoj.
#000004
Eble unu el la plej konataj bildoj presitaj en la revuo estis la foto de Alfred Eisenstaedt de flegistino en la brakoj de maristo, klakitaj la 14-an de aŭgusto 1945, kiam ili festis Victory over Japan Day (Venko super Japan Day) en Novjorko.
La rolo de la revuo en la historio de fotoĵurnalismo estas konsiderita sia plej grava kontribuo al eldonado.
Vivo estis sukcesega por du generacioj antaŭ ol ĝia prestiĝo estis malpliigita per ekonomiko kaj ŝanĝiĝadgustoj.
#000005
1.4 1960-aj jaroj kaj la fino de epoko
#000006
La moto de la unua temo de Vivo estis: "Dum ekzistas Vivo, ekzistas espero."
La nova revuo fiksis antaŭen siajn principojn kaj politikojn al siaj legantoj:
#000008
"Ni deziras havi iun amuzon en tiu papero ...
Ni devas provi malsovaĝigi tiel multon kiel ebla de la neformala vivoĝojo kiu drivas ronde en malafabla mondo ...
Ni devas havi ion diri koncerne religion, koncerne politikon, modon, socion, literaturon, la scenejon, la borson, kaj la policejon, kaj ni parolos honeste kio estas en nia menso tiel juste, tiel vereme, kaj same dece kiel ni scias kiel."
#000009
La revuo estis sukceso kaj baldaŭ altiris la gvidajn kontribuantojn de la industrio.
Inter la plej grava estis Charles Dana Gibson.
Tri jaroj post la revuo estis fonditaj, la Masakusets indiĝeno unua vendita Vivo desegnaĵo por 4 USD: hundo ekster lia hundobredejo ululanta ĉe la luno.
Instigite fare de eldonisto kiu ankaŭ estis artisto, al Gibson estis aligita en Vivo fruaj tagoj fare de tiaj bonkonataj ilustristoj kiel Palmer Cox (kreinto de la gnomo), A. B. Frost, Oliver Herford kaj E. W. Kemble.
Vivo altiris imponan literaturan nomliston ankaŭ:
John Kendrick Bangs, James Whitcomb Riley kaj Brander Matthews ĉiu skribis por la revuo ĉirkaŭ la komenco de la 20-a jarcento.
#000010
Mitchell estis akuzita je antisemitismo en tempo de altaj tarifoj de enmigrado al New York de orientaj eŭropaj Judoj.
Kiam la revuo riproĉis la teatran teamon de Klaw & Erlanger la horora Iroquois Theater Fire de Ĉikago en 1903, nacia tumulto rezultiĝis.
Vivon ' s teatrorecenzisto, James Stetson Metcalfe, estis barita de la 47 Manhatanaj teatroj kontrolitaj fare de la Teatra Sindikato.
Vivo publikigis karikaturitajn bildstriojn de judoj kun grandegaj nazoj.
#000011
Vivo iĝis loko kiu malkovris novan talenton;
tio estis precipe vera inter ilustristoj.
En 1908 Robert Ripley publikigis lian unuan bildstrion en Vivo, 20 jarojn antaŭ lia Believe It or NOT!
Norman Rockwell unua kovri por Vivo, Tain't You. estis publikigita la 10-an de majo 1917.
La pentraĵoj de Rockwell estis prezentitaj sur Vivo ' s kovro 28 fojojn inter 1917 kaj 1924.
Rea Irvin, la unua artdirektoro de La New Yorker kaj kreinto de la karaktero " Eustace Tilley ", ricevis al sia komenco tirajn kovrojn por Vivo.
#000012
Charles Dana Gibson sonĝis supren laŭ la revuo plej famkonata aperas en ĝiaj fruaj jardekoj.
Lia kreaĵo, la Gibson Girl, estis alta, reĝa beleco.
Post aperoj en Vivo en la 1890-aj jaroj, la bildo de la eleganta Gibson Girl iĝis la virineca idealo de la nacio.
La Gibson Girl estis eldonsensacio kaj gajnis lokon en modhistorio.
#000013
Tiu versio de Vivo elektis flankojn enen politiko kaj internaciaj aferoj, kaj publikigis fajrajn por-amerikajn ĉefartikolojn.
Mitchell kaj Gibson estis kolerigitaj kiam Germanio atakis Belgion;
en 1914 ili entreprenis kampanjon puŝi Usonon en la militon.
La sep jaroj de Mitchell studantaj en parizaj artlernejoj igis lin parta al la francoj;
ekzistis neniu senantaŭjuĝa priraportado de la milito.
Gibson tiris la imperiestron kiel damna frenezulo, insultante Usonon, rikanante pri kriplaj soldatoj, kaj pafante Ruĝkruco flegistinojn.
Mitchell ĵus vivis sufiĉe longa por vidi Vivon ' s agiti rezulton en la usona militdeklaro en 1917.
#000014
Sekvante la morton de Mitchell en 1918, Gibson aĉetis la revuon por 1 miliono USD, sed la mondo ŝanĝiĝis.
Ĝi ne estis la Samseksema Naŭdekaj, kiam famili-stila humuro regis kaj la ĉasta Gibson Girls portis plank-longajn robojn.
1-a Mondmilito spronis variajn gustojn inter la revu-leganta publiko.
Vivon ' s marko de amuzo, pura kaj kultivita humuro komencis paliĝi antaŭ la nova diverseco: kruda, sekseca kaj cinika.
Vivo luktis por por sur gazetbudoj kun tiaj frivolaj rivaloj.
Iom pli ol tri jaroj post aĉetado de Vivo, Gibson forlasas kaj turnitan la kadukiĝan posedaĵon inte al eldonisto Clair Maxwell kaj kasisto Henry Richter.
Gibson demisiis al Majno por pentri kaj perdis aktivan intereson en la revuo, kiun li forlasis profunde en la ruĝeco.
#000015
Sciigante la morto de Vivo, Maxwell deklaris: "Ni ne povas aserti, kiel Mr. Gene Tunney, ke ni prirezignis nian ĉampionecon nevenkitan en nia plej bona tempo.
Sed minimume ni esperas retiriĝi gracie de mondo daŭre ĝentilaj."
#000018
[ citaĵo bezonis ] Por Vivo ' s fina temo en sia origina formato, 80-jaraĝa Edward Sandford Martin estis revokita de redakcia emeritiĝo por kunmeti ĝian nekrologon.
#000019
"Tiun Vivon devus esti iĝanta la manoj de novaj posedantoj kaj direktoroj estas de la plej vigla intereso al la sola pluvivanto de la malgranda grupo kiu vidis ĝin naskita en januaro 1883 ...
Kiel por mi, mi deziras ĝin tutbona riĉaĵo;
gracio, kompato kaj paco kaj utileco al malatentigita mondo kiu ne konas kiun manieron turni nek kio okazos al ĝi venonta.
Mirinda tempo por nova voĉo fari bruon kiu devas esti aŭdita!"
#000020
En 1936 eldonisto Henry Luce pagis 92,000 USD al la posedantoj de Viv revuo ĉar li serĉis la nomon por sia firmao, Time Inc.
vendita Vivon ' s monkolektliston, ecojn, kaj bonvolo Juĝi .
Fervora ke bildoj povis rakonti rakonton anstataŭe de ĵus ilustrado de teksto, Ezoko lanĉis Vivon la 23-an de novembro 1936.
La tria revuo publikigita fare de Ezoko, post Tempo en 1923 kaj Fortuno en 1930, Vivo evoluigita kiel la fotrevuo en Usono, donante kiel multe da spaco kaj graveco al bildoj kiel al vortoj.
La unua temo de Vivo, kiu ŝanĝis en dek cendoj (valoraj 1.73 USD hodiaŭ), havis kvin paĝojn de la fotoj de Alfred Eisenstaedt.
#000021
En planado de la semajna novaĵmagazino, Ezoko cirkulis konfidencan prospekton, ene de Time Inc.
en 1936, kiu priskribis lian vizion por la nova Viv revuo, kaj kio li rigardis kiel ĝian unikan celon.
Viv revuo devis esti la unua publikigo, kun fokuso sur fotoj, kiuj rajtigis la amerikan publikon,
#000022
observi la vizaĝojn de la senhavuloj kaj la gestojn de la fiera;
vidi strangajn aĵojn - maŝinojn, armeojn, homamasojn, ombrojn en la ĝangalo kaj sur la luno;
vidi la laboron de viro - liajn pentraĵojn, turojn kaj eltrovaĵojn;
vidi aĵmilojn de mejlojn foren, aĵojn kaŝaj malantaŭ muroj kaj ene de ĉambroj, aĵoj danĝeraj veni al;
la virinoj kiujn viroj amas kaj multajn infanojn;
vidi kaj esti instrukciita ...
#000023
Kiam la unua emisio de Viv revuo aperis sur la gazetbudoj, Usono estis en la mezo de la Granda Depresio kaj la mondo estis gvidita direkte al milito en Eŭropo.
Adolf Hitler kaj lia NSDAP prenis potencon en Germanio.
En Hispanio, la ribelarmeo de generalo Francisco Franco estis ĉe la pordegoj de Madrido preta detrui la lastajn spurojn de la Hispana Respubliko;
Germanaj Luftwaffe pilotoj kaj bombistoskipoj, nomantaj sin la Legio Condor, kulturis siajn kapablojn kiam la aerarm. de Franco Italio sub Faŝisma gvidanto Benito Mussolini aneksis Etiopion.
#000024
Ezoko ignoris tiujn streĉan mondaferojn kiam li rivelis la novan Vivon: la unua temkovraĵo [9] prezentis la Fortikaĵo-Bekfrapo-Digon en Montano, Works Progress Administration projekto, fotita fare de Margaret Bourke-White.
#000025
La formato de Vivo en 1936 estis tuja klasikaĵo: la teksto estis densigita en bildotekstojn por 50 paĝoj de fotoj.
La revuo estis presita en tre lakpapero kaj kostlegantoj al nur ŝilingo.
La cirkulado de la revuo eksplodis preter la prognozoj de la firmao, irante de 380,000 ekzempleroj de la unua temo ĝis pli ol unu miliono semajne kvar monatojn poste.
La sukceso de la revuo stimulis multajn imitulojn, kiel ekzemple Look , kiu jaron poste estis fondita en 1937 kaj kuris ĝis 1971.
#000026
Ezoko movis Vivon en sian propran konstruaĵon ĉe 19 Okcidenta 31-a Strato, Beaux-Arts-arkitektur juvelo konstruis en 1894.
Ĝi estas konsiderita konstruaĵo de "elstara signifo" fare de la New York Orientiloj-Konservado-Komisiono.
Pli posta Vivo movis siajn redakciojn al 9 Rockefeller Plaza.
#000027
Ezoko selektis Edward Kramer Thompson, liberkunlaboranton por Tempo, kiel bildhelp redaktisto en 1937.
De 1949 ĝis 1961 li estis la despota redaktisto, kaj funkciis kiel ĉefredaktisto por preskaŭ jardeko, ĝis sia emeritiĝo en 1970.
Lia influo estis signifa dum la glortempo de la revuo, kio estis proksimume de 1936 ĝis la mez-1960-aj jaroj.
Thompson estis konata pro la libera brido kiun li donis al siaj redaktistoj, precipe "triopon de imponaj kaj buntaj virinoj:
kaj Mary Hamman, moderna vivanta redaktisto."
#000028
En aŭgusto 1942, skribante koncerne laboron kaj rasan agitadon en Detrojto, Vivo avertis ke "la laboretossituacio eble estas plej malbone en Usono ...
Ĝi estas tempo por la resto de la lando sidi supren kaj rimarki.
Por Detrojto povas aŭ krevigi Hitler aŭ ĝi povas blovi supren la usona" [12] urbestro Edward Jeffries estis kolerigita: "mi egalos Detroit_ estas patriotismo kontraŭ iu alia Grandurbo estas estas en la lando.
La tuta rakonto en VIVO estas skurila ...
mi ĵus nomus ĝin flava revuo kaj lasus ĝin iri ĉe tio."
La artikolo estis konsiderita tiel danĝera al la militinvesto ke ĝi estis cenzurita de kopioj de la revuo vendita ekster Nordameriko.
#000029
Kiam Usono eniris la militon en 1941, do faris Vivon.
Antaŭ 1944, de la 40 Tempo kaj Vivo militkorespondantoj, sep estis virinoj: amerikanoj Mary Welsh Hemingway, Margaret Bourke-White, Lael Tucker, Peggy Durdin, Shelley Smith Mydans, Annalee Jacoby, kaj Jacqueline Saix, anglino.
(La nomo de Saix ofte estas preterlasita de la listo, sed ŝi kaj kimraj la nuraj virinoj listigitaj kiel parto de la teamo de la revuo en la letero de la s-eldonisto Tempo- estas, datis majon 8, 1944.
#000030
La revuo dungis Robert Capan, la eminentan militfotiston.
Veterano de la revuo de Collier , Capa akompanis la unuan ondon de la D-tago invado en Normandy, France, la 6-an de junio 1944.
Malbonŝanco ĉe la Life fotartsenlumejo detruis dekduojn da la fotoj de Capa kiujn li prenis dum la alstrandiĝo.
La revuo skribis en la bildotekstoj ke la fotoj estis malklarkonturaj ĉar la manoj de Capa skuis.
Li neis ĝin, kaj poste enŝovis amuzon ĉe Vivo titolante sian militmemoraĵon Slightly Out of Focus (1947).
En 1954, Capa estis mortigita post paŝado sur teran minon, laborante por la revuo kovrante la Unuan Hindoĉinian Militon.
Vivo fotisto Bob Landry ankaŭ iris enen kun la unua ondo ĉe D-tago, "sed ĉio el la filmo de Landry estis perdita, kaj liaj ŝuoj por komenci."
#000032
Ĉiun semajnon dum 2-a Mondmilito, la revuo alportis la militon hejmen al amerikanoj;
ĝi havis fotistojn en ĉiuj teatroj de milito, de la Pacifiko ĝis Eŭropo.
La revuo estis imitita en malamikpropagando utiliganta kontrastigajn bildojn de Vivo kaj Morto.
#000033
En rimarkinda eraro, en ĝia fina eldono ĵus antaŭ la usona prezidant-elekto en 1948 la revuo presis grandan foton montrantan al Usono prezidentan kandidaton Thomas E. Dewey kaj lian stabon rajdantan en tuta San Francisco, Kalifornio haveno rajtigis "niajn Venontajn Prezidantveturojn de Ferryboat super Golfo de San-Francisko ".
Aktuala prezidanto Harry S. Truman venkis en la elekto.
#000034
La 10-an de majo 1950, la konsilio de ministroj en Kairo malpermesis Vivon de Egiptujo eterne.
Ĉiuj temoj sur vendo estis konfiskitaj.
Neniu kialo ricevis, sed egiptaj oficialuloj esprimis indignon dum la la 10-an de aprilo 1950, rakonto pri King Farouk de Egiptujo, rajtigis la "Problemo-Reĝon de Egiptujo".
La registaro pripensis ĝin insulti al la lando.
#000035
Vivo en la 1950-aj jaroj gajnis iom da respekto komisiante laboron de pintverkintoj.
La s-publikigo de pli posta Vivo en 1952 el la La maljunulo de Ernest Hemingway kaj la Maro , la revuo kontraktiĝis kun la verkinto por 4.000-vortpeco sur taŭrobatalo.
Hemingway sendis al la redaktistoj 10.000-vortartikolon, sekvante sian lastan viziton en Hispanio en 1959 por kovri serion de konkursoj inter du pintmatadoroj.
La artikolo estis reeldonita en 1985 kiel la novelo, La Danĝera Somero .
#000036
En februaro 1953, nur kelkajn semajnojn post eloficiĝado de, prezidanto Harry S. Truman sciigis ke Viv revuo pritraktus ĉiujn rajtojn al liaj memuaroj.
Truman diris ke estis sia kredo ke antaŭ 1954 li povus paroli pli plene pri subjektoj apartenantaj al la rolo kiun lia administracio ŝajnigis esti en mondaferoj.
Truman observis ke Viv redaktistoj prezentis aliajn memuarojn kun granda digno;
li aldonis ke Vivo ankaŭ donis la plej bonan oferton.
#000037
En novembro 1954, la aktorino Dorothy Dandridge estis la unua afro-amerikana virino estanta prezentita sur la kovro de la revuo.
#000038
La moto de vivo iĝis [24] "vidi Vivon;
En la postmilitaj jaroj ĝi publikigis kelkajn el la plej memorindaj bildoj de la okazaĵoj en Usono kaj la mondo.
Ĝi ankaŭ produktis multajn popularsciencserialojn, kiel ekzemple The World We Live In (La Monda Ni Viva En) kaj The Epic of Man (La Epopeo de MAN) en la fruaj 1950-aj jaroj.
La revuo daŭre ekspoziciis la laboron de famaj ilustristoj, kiel ekzemple Alton S. Tobey, kies multaj kontribuoj inkludis la kovron por 1958 serio de artikoloj en la historio de la Rusia revolucio de 1917.
#000040
Sed, ĉar la 1950-aj jaroj tiris al proksima kaj televido iĝis pli populara, la revuo perdis legantojn.
En majo 1959 sciigis planojn redukti ĝian regulan gazetbudprezon al 19 cendoj kopion de 25 cendoj.
Kun la pliiĝo en televidvendo kaj spektantaro, intereso en novaĵmagazinoj malkreskis.
Vivo devis provi krei novan formon.
#000041
1960-aj jaroj kaj la fino de epoko
#000042
En la 1960-aj jaroj la revuo estis plenigita kun kolorfotoj de filmsteluloj, prezidanto John F. Kennedy kaj lia familio, la milito en Vjetnamio, kaj la projekto Apollo.
Karakteriza por la redakcia fokuso de la revuo estis longa 1964 rolas sur aktorino Elizabeth Taylor kaj ŝia rilato kun aktoro Richard Burton.
Ĵurnalisto Richard Meryman vojaĝis kun Taylor al Novjorko, Kalifornio, kaj Parizo.
Vivo prizorgis 6.000-vortan mi-perspektivan artikolon pri la kinostelo.
#000043
En la 1960-aj jaroj, la fotoj de la revuo havis tiujn de Gordon Parks.
"La fotilo estas mia armilo kontraŭ la aĵoj kiujn mi malŝatas koncerne la universon kaj kiel mi montras la belajn aĵojn koncerne la universon", Parkoj memoris en 2000-a "mi ne zorgis pri Vivrevuo.
mi zorgis pri la homoj", li diris.
#000045
La 25-an de marto 1966, Vivo havis la medikamenton LSDo kiel sia kovrilorakonto;
ĝi altiris atenton inter la kontraŭkulturo kaj ankoraŭ ne estis krimigita.
#000046
En marto 1967, Vivo gajnis la 1967 -datita Nacia Revuo-Premion, elektitan fare de la Columbia University Graduate School of Journalism.
La prestiĝa premio estis direktiĝis al la publikigo de la revuo de impresaj fotoj de la milito en Sudorienta Azio, kiel ekzemple la interesegaj serioj de Henri Huet de pafvundita medicinisto kiuj estis publikigitaj en januaro 1966.
Ĉiam pli, la fotoj tiun Vivon publikigis de la milito en Vjetnamio estis bruligaj bildoj de morto kaj perdo.
#000047
Sed, malgraŭ la laŭdoj de la industrio kaj publikigado de la misio de Ameriko al la luno en 1969, la revuo daŭre perdis cirkuladon.
sciigite en januaro 1971 al ĝia decido redukti cirkuladon de 8.5 milionoj ĝis 7 milionoj por kompensi ŝrumpanta-anoncenspezojn.
Ekzakte unu jaron poste, Vivo tranĉis sian cirkuladon de 7 milionoj ĝis 5.5 milionoj komenciĝantaj kun la la 14-an de januaro 1972, eldonas.
Vivo laŭdire ne perdis monon, sed ĝiaj kostoj altiĝis pli rapide ol ĝiaj profitoj.
Viv perdis kredindecon kun multaj legantoj kiam ĝi apogis verkinton Clifford Irving, kies fraŭda aŭtobiografio de Howard Hughes estis rivelita kiel falsaĵo en januaro 1972.
La revuo aĉetis seriigrajtojn al la manuskripto de Irving.
#000048
Industriociferoj montris ke proksimume 96 procentoj de Viv cirkulado iris por sendi abonantojn, kun nur 4 procentoj venantaj de la pli enspezigaj gazetbudovendoj.
Gary Valk estis eldonisto kiam la revuo amorigis for centojn da kunlaborantaro.
La semajna Life revuo publikigis sian lastan temon la 29-an de decembro 1972.
#000049
publikigis dek Vivo-specialraportojn en tiaj temoj kiel "The Spirit of Israel (La Spirito de Israelo)", "rimarkindaj amerika ulinoj" kaj "The Year in Pictures (La Jaro en Bildoj)".
Kun minimumo de reklamado, tiuj temoj venditaj inter 500,000 al kaj 1 miliono da kopioj ĉe kovroprezoj de ĝis 2 USD.
#000050
La revuo luktis finance kaj, en februaro 1993, Vivo sciigis ke la revuo estus presita sur pli malgrandaj paĝoj komencantaj kun sia julia numero.
Tiu temo ankaŭ havis la reliveron da la origina Viv emblemo.
#000053
Vivo tranĉis reklamadprezojn 34 procentoj en oferto fari la ĉiumonatan publikigon pli alparolante anoncantoj.
La revuo reduktis sian cirkuladgarantion por anoncantoj je 12 procentoj en julio 1993 ĝis 1.5 milionojn da kopioj de la nunaj 1.7 milionoj.
La eldonistoj en tiu epoko estis Nora McAniff kaj Edward McCarrick;
Daniel Okrent estis la redaktisto.
VIVO por la unua fojo estis la sama tajladgrandeco kiel sia delonga Time Inc.
#000054
La revuo estis reen en la naciecokonscio sur la morto en aŭgusto 1995 el Alfred Eisenstaedt, la Life fotisto kies fotoj konsistigas kelkajn el la plej eltenemaj bildoj de la 20-a jarcento.
La fotoj de Eisenstaedt de la fama kaj fifama - Adolf Hitler kaj Benito Mussolini, Marilyn Monroe, Ernest Hemingway, la Kennedys, Sophia Loren - gajnis lin tutmonda renomo kaj 86 Viv kovrojn.
#000055
En marto 2000, Time Inc.
sciigis ke ĝi ĉesus regulan publikigon de Vivo kun la maja numero, sep monatojn antaŭ la jarcento finiĝi.
#000057
"Ĝi estas malĝoja tago por ni ĉi tie", Don Logan, prezidanto kaj ĉef-oficulo de Time Inc.
"Ĝi daŭre estis en la nigrulo", li diris, notante ke VIVO ĉiam pli foruzis pli por garantii it ĉiumonatan cirkuladnivelon de ĉirkaŭ 1.5 milionoj.
"Vivo estis ĝeneral-interesa revuo kaj ekde sia reenkarniĝo, ĝi ĉiam luktis por por sian identecon, por trovi sian pozicion en la foirejo", Logan diris.
#000058
La lasta temo de la revuo havis pripersonan rakonton.
En 1936 ĝia unua temo sub Henry Luce havis bebon nomis George Story, kun la fraptitolo "Life Begins";
tra la jaroj la revuo publikigis ĝisdatigojn pri la kurso de la vivo de Story kiam li geedziĝis, infanoj havis, kaj okupiĝanta pri karieron kiel ĵurnalisto.
Post kiam Tempo sciigis ĝia ne klarigita fino en marto, George Story okazis por morti pro korinsuficienco la 4-an de aprilo 2000.
#000059
Por Viv abonantoj, ceteraj abonoj estis honoritaj kun alia Time Inc.
Kaj en januaro 2001, tiuj abonantoj ricevis specialan, Vivgrandan formaton de "The Year in Pictures (La Jaro en Bildoj)" eldono de Time-revuo.
Ĝi estis Life-temo kaŝvestita sub Time emblemo en la fronto.
(Gazetbudkopioj de tiu eldono estis publikigitaj sub la Life-premsigno.
#000060
Citante malbonan reklamadvendon kaj malglatan klimaton pri vendado de revuabonoj, Time Inc.
oficuloj diris esencan kialon por fermado de la titolo en 2000 devis asigni resursojn al la alia revuo de la firmao lanĉas tiun jaron, kiel ekzemple Real Simple .
Poste tiun jaron, ĝia tegmentofirmao, Time Warner, frapis interkonsenton kun la Tribuna Firmao por Times Mirror revuoj, kiuj inkludis Golf, Ski, Skiing, Field & Stream, kaj Yachting.
AOL kaj Time Warner sciigis 184 miliardoj USD
#000061
Komenciĝante en oktobro 2004, Vivo estis revivigita por duan fojon.
Ĝi rekomencis semajnan publikigon kiel libera aldono al usonaj gazetoj, konkurante pri la unua fojo kun la du industriopezeguloj, Parade kaj USA Weekend .
Ĉe ĝia lanĉo, ĝi estis distribuita kun pli ol 60 gazetoj kun kombinita cirkulado de ĉirkaŭ 12 milionoj.
Inter la gazetoj porti Vivon estis la Washington Post , New York Daily News (Nova York Daily News) , Los Angeles Times , Chicago Tribune , Denver Post , kaj St\.-Ludovika poŝto-forsendo .
igita interkonsentoj kun pluraj gravaj gazeteldonistoj por kunporti la Life-aldonon, inkluzive de Knight Ridder kaj la McClatchy Firmao.
La lanĉo de VIVO ĉar semajna gazetaldono estis elpensita fare de Andrew Blau, kiu funkciis kiel la Prezidanto de Vivo.
Bill Shapiro estis la Fondo-Redaktisto de la semajna aldono.
#000063
Tiu versio de Vivo retenis it varmarkemblemon sed elmontris novan kovromoton, "Weekend Magazine de Ameriko."
Ĝi mezuris 91⁄2 x 111⁄2 colojn kaj estis presita en brilpapero en plen-kolora.
La 15-an de septembro 2006, Vivo estis 19 paĝoj de redakcia enhavo.
La redakcia enhavo enhavis unu tutpaĝan foton, de aktorino Julia Louis-Dreyfus, kaj unu- tri-paĝa, sep-fotan eseon, de Kaiju Big Battel.
sciigis ke ĝi faldus la revuon en la 20-an de aprilo 2007, kvankam ĝi volus konservi la retejon.
#000064
Vivo aperas en ekstraj numeroj dum rimarkindaj okazoj, kiel ekzemple Bob Dylan dum la kialo por lia gajnado de la Nobelpremio en Literaturo, en 2016, kaj Paul ĉe 75, en 2017.
#000065
La 18-an de novembro 2008, Google komencis gastigi arkivon de la fotoj de la revuo, kiel parto de kunlaboro kun Vivo.
Multaj bildoj en tiu arkivo neniam estis publikigitaj en la revuo.
La arkivo de pli ol 6 milionoj fotas de Vivo estas ankaŭ havebla tra Google Cultural Institute, permesante ke uzantoj kreus kolektojn, kaj estas alireblaj tra Google-bildserĉo.
La plena arkivo de la temoj da la ĉefkuro (1936-1972) estas havebla tra Google Book Search.
#000066
Vivon ' s rete ĉeesto komenciĝis en la 1990-aj jaroj [34] kiel parto de la -reto.
La memstara -ejo estis lanĉita marton 31, 2009 kaj fermiĝis januaron 30, 2012.
 estis evoluigita fare de Andrew Blau kaj Bill Shapiro, la sama teamo kiu lanĉis la semajnan gazetaldonon.
Dum la arkivo de Vivo, konata kiel la VIVO Picture Collection, estis granda, ili serĉis partneron kiu povis disponigi signifan nuntempan fotarton.
Ili aliris Getty Images, la plej grandan licensor de la monda de fotarto.
La ejo, komunentrepreno inter Getty Images kaj Life revuo, ofertis milionojn da fotoj de iliaj kombinitaj amasiĝoj.
Dum la 50-a datreveno de la nokto Marilyn Monroe kantis "Happy Birthday" al John Kennedy, prezentis la ikonecan portreton de Bill Ray de la aktorino, kune kun aliaj raraj fotoj.
#000067
La filmo, The Secret Life of Walter Mitty (La Sekreta Vivo de Walter Mitty) , ĉefroliganta Ben Stiller kaj Kristen Wiig, portretas Vivon ĉar ĝi transitioneis de presita materialo direkte al havado de nur reta ĉeesto.
 nun estas pluligo al malgranda fotkanalo en .
 ankaŭ konservas Tumblr [37] kaj Twitter [38] klarigas kaj ĉeeston sur Instagram.
#000068
Famaj kontribuantoj ekde 1936 inkludis:
#000069
Listo de malfunkciaj amerikaj periodaĵoj
#000071
Life [lajf] - angle: "vivo" - estis la nomo de du konataj anglalingvaj magazinoj el Usono.
#000076
La unua Life Magazine fondiĝis en 1883 fare de John Ames Mitchell kaj eldoniĝis ĉiusemajne de la firmao Life Publishing Company el Manhatano, Novjorko.[1] Ĝi konatis pro amuzaj bildstrioj, titolpaĝaj bildoj de malmulte vestitaj knabinoj, humuraj komentoj kaj detalaj recenzoj de teatraĵoj kaj kinfilmoj.
#000077
Tiu fotoĵurnalisma magazino ĝis la jaro 1972 eldoniĝis ĉiusemajne, nur neregule aperis inter la jaroj 1972 kaj 1978, kaj ekde oktobr o1978 aperis ĉiumonate. Semajna eldono Life in Time of War ("vivo en epoko de milito") dum unu monato aperis dum la Golfa Milito.
#000079
En 2000 la regulaj aperoj ĉesis, kaj en 2004 ankoraŭ publikiĝis ses specialaj eldonoj. La malfondiĝo de la magazino respegulas la signifoperdon de magazina fotoĵurnalismo kompare al la aktuala televida raportado, kaj ankaŭ kompare al novaj informaj kanaloj interretaj.
#000080
Per kunlaboro kun la retejo Google ankaŭ post la malfondiĝo de la magazino rete daŭre atingeblas dek milonoj da magazinaj fotoj. La firmao Google por tio kreis propran portalon.
#000081
retejo de la eksa magazino Life (angle)
Google-bildoserĉo en la magazinaj fotoarkivoj (angle)
eldonoj en la retejo Google-libroj
#000083