Kiel mi flugis super la kukola nesto, de Sydney Bristow
#000000
La vero estas, ke la stranga metaforo flugi super la kukola nesto ŝajnas al mi la plej ĝusta por difini iun ajn fazon de mensa stuporo. Nenio tiel freneza kaj samtempe tiel simbola. En la strangeco de la ideo loĝas tiu iniciata magio de iu, kiu inventas koncepton. Flugante super la kukola nesto por difini tiun eliron de si mem, la malpersonigo, kiu projektas la volon de la individuo al la manko de kontrolo de sensenca flugo.
#000002
Kaj krome, kiel mi diras, Sidnejo provis flugi. Principe ne sur la kukola nesto sed de tiu ponto, kie li provis adiaŭi la mondon, mondon tiel malplenan, kiel ĝi ŝajne estas plena de benoj kaj riĉaĵoj, laŭ kio averaĝaj homoj konsideras feliĉon.
#000003
La rakonto pri tio, kio okazis al la ostoj de Sidnejo, venas de Ana, kiu projektas sur ŝia rolulo la paŝon tra tiu periodo inter psikiatroj, medikamentoj kaj internigaj centroj. Kaj tiu rakonto trapasas la 37 tagojn, kiam Sidnejo ĉirkaŭiris tiun neston de kukolo de supre, serĉante albordiĝejon samtempe, ke ŝi komencis ĝui la vidojn.
#000004
En la taglibro skribita "dumana" inter Ana kaj ŝia dua identeco Sidnejo, ni malkovras rakonton pri irado supren kaj malsupren de tiu glitado, kiu povas esti la menso. Sed ĉefe ni vidas, kiel la homaro, en sia plej afabla senco, estas pli grandparte inter tiuj, kiuj unuiĝas antaŭ malfeliĉo. Kaj neniu pli malbona malfeliĉo ol la fantomoj vekitaj de interne en ĉiuj, kiuj iam flugas super la kukola nesto.
#000006