Wikipedia's Cowboy as translated by GramTrans
#000000
Vakero estas besta paŝtisto kiu emas brutaron sur ranĉoj en Nordameriko, tradicie sur ĉevaldorso, kaj ofte elfaras amason da aliaj ranĉ-rilataj taskoj.
La historia amerika vakero de la malfrua 19-a jarcento ekestiĝis de la vakver tradicioj de norda Meksiko kaj iĝis figuro de speciala signifo kaj legendo.
Subtipo, nomita tumultisto, specife emas la ĉevalojn kutimis labori kun brutaron.
Aldone al ranĉlaboro, iu vakerlaboro por aŭ partoprenas rodeojn.
Bovistinoj, unue difinitaj kiel tia en la malfrua 19-a jarcento, havis malpli-putan dokumentanta historian rolon, sed en la moderna mondo establis la kapablon labori pri praktike identaj taskoj kaj akiris konsiderindan respekton por siaj atingoj.
Ekzistas ankaŭ brutarprizorgantoj en multaj aliaj mondopartoj, precipe Sudameriko kaj Aŭstralio, kiuj prezentas laboron similan al la vakero en siaj respektivaj nacioj.
#000001
La vakero havas profundan historian radikpaŭsaĵon reen al Hispanio kaj la plej fruaj eŭropaj setlantoj de la Amerikoj.
Dum la jarcentoj, diferencoj en tereno, klimato kaj la influo de brutar-manipuladaj tradicioj de multoblaj kulturoj kreis plurajn apartajn stilojn de ekipaĵo, vestaĵo kaj besta manipulado.
Kiel la iam-ajna-praktika vakero adaptita al la moderna mondo, la ekipaĵo kaj teknikoj de la vakero ankaŭ adaptitaj certagrade, kvankam multaj klasikaj tradicioj daŭre estas konservitaj hodiaŭ.
#000002
Evoluo de la moderna vakerbildo
#000005
La angla vorto vakero havas originon de pluraj pli fruaj esprimoj kiuj rilatis al ambaŭ maljuniĝas kaj al brutaro aŭ brutar-ofertada laboro.
#000006
La vorto "vakero" aperis en la angla lingvo antaŭ 1725.
Ĝi ŝajnas esti rekta angla traduko de vakvero, hispana vorto por individuo kiu administris brutaron dum pliiĝis sur ĉevaldorso.
Ĝi estis derivita de vaca, kun la signifo "bovino," [4] kiuj venis de la latinaĵo vaca. Alian anglan vorton por vakero, vakero, estas angligo de vakvero. [5]
#000007
Origine, la esprimo eble estis celita laŭlitere - "knabo kiu emas bovinojn."
Antaŭ 1849 ĝi evoluigis sian modernan sencon kiel plenkreska brutarprizorganto de la amerika Okcidento.
Varioj sur la vorto "vakero" poste ekaperis.
"Bovgardisto" aperis en 1852, kaj "bovgardisto" en 1881, originale limigita al la individuoj kiuj instigis brutaron kun longaj poloj por ŝarĝi ilin sur vagonoj por ekspedado.
Nomoj por vakero en usona angla inkludas vakeron, bovgardiston, bovgardiston, kaj vakeron.
"Vakero" estas esprimo komunpaŝtejo ĉie en la okcidento kaj precipe en la Nordamerikaj Grandaj Ebenaĵoj kaj Roka Montaro, "Vakero" estas uzita ĉefe en la Granda Baseno kaj Kalifornio, kaj "vakero" plejparte en Teksaso kaj ĉirkaŭaj ŝtatoj.
#000008
La vorto vakero ankaŭ havis anglalingvajn radikojn preter simple esti traduko de la hispana.
Origine, la angla vorto "gardanto" estis uzita por priskribi brutarpaŝtiston, (similan al "paŝtisto", ŝafopaŝtisto) kaj ofte rilatis al preadoleska aŭ frue adoleska knabo, kiu kutime laboris pri piedo.
( Rajdado postulis kapablojn kaj investo en ĉevaloj kaj ekipaĵo malofte havebla al aŭ konfidis ĝis infano, kvankam en kelkaj kulturoj knaboj rajdis azenon irante al kaj de paŝtejo) Tiu vorto estas tre malnova en la angla lingvo, originante antaŭ la jaro 1000.
En antikvo, gregigado de ŝafoj, brutaro kaj kaproj estis ofte la tasko de neplenaĝuloj, kaj daŭre estas tasko por junularoj en diversaj triaj mond kulturoj.
#000009
Pro la tempo kaj fizika kapablo bezonata por evoluigi necesajn kapablojn, la vakero ofte komencis sian karieron kiel adoleskanto, gajnante salajrojn tuj kiam li havis sufiĉe da kapablo por esti dungita, (ofte tiel juna kiel 12 aŭ 13) kaj kiu, se ne kripla per vundo, eble pritraktos brutaron aŭ ĉevalojn por la resto de lia laborvivo.
En Usono, kelkaj virinoj ankaŭ akceptis la taskojn de bienumado kaj lernis la necesajn kapablojn, kvankam la "bovistino" (diskutita malsupre) ne iĝis vaste agnoskita aŭ agnoskis ĝis la fino de la 19-a jarcento.
Sur okcidentaj ranĉoj hodiaŭ, la laboraktiva vakero estas kutime plenkreskulo.
Respondeco por gregiga brutaro aŭ alia brutaro jam ne estas konsiderita tasko taŭga por infanoj aŭ fruaj junuloj.
Tamen, kaj knaboj kaj knabinoj kreskantaj en ranĉ medio ofte lernas rajdi ĉevalojn kaj elfari bazajn ranĉkapablojn tuj kiam ili estas fizike kapablaj, kutime sub plenkreska inspektado.
Tiaj jnuloj, de siaj malfruaj adoleskojaroj, ofte estas donitaj respondecaj kampoj por "vakero-" laboro sur la ranĉo.
#000010
La esprimo "vakero" estis uzita dum la Usona Revolucio por priskribi amerikajn batalantojn kiuj kontraŭbatalis la movadon por sendependeco.
Claudius Smith, eksterleĝulo identigita kun la Loyalist-kialo, estis referita kiel la "Bovino-knabo de la Ramapos" pro lia inklino al ŝtelado virbovoj, brutaro kaj ĉevaloj de kolonianoj kaj donado de ili ĝis la britoj.
En la sama periodo, kelkaj gerilbandoj funkciigis en Westchester Distrikto, kiu markis la limon inter la britaj kaj amerikaj trupoj.
Tiuj grupoj konsistis el lokaj farmhelpantoj kiuj embuskus konvojojn kaj aranĝus atakojn sur same flankojn.
Ekzistis du apartaj grupoj: la "felistoj" batalis por la por-sendependeca flanko;
la "vakeroj" apogis la britojn.
#000011
En la Tombstone areo en la 1880-aj jaroj, perspektivo "Vakero" aŭ "vakero" estis uzitaj pejorative por priskribi virojn kiuj estis implikitaj en diversaj krimoj.
Oni loze organizis grupon estis sinkronigita "The Cowboys (La vakeroj)", kaj profitis el kontrabandobrutaro, alkoholo, kaj tabako trans la usona/Meksiko-limo.
La San Francisco Examiner skribis en ĉefartikolo, "al vakeroj [estas] la plej malzorgeman klason de eksterleĝuloj en tiu sovaĝa lando ...
senlime pli malbone ol la ordinara rabisto."
Iĝis insulto en la areo nomi iun "vakero", kiel ĝi indikis ke li estis ĉevalŝtelisto, rabisto, aŭ eksterleĝulo.
Stalistoj estis ĝenerale nomitaj paŝtistoj aŭ agrikulturistoj.
La agadoj de la vakeroj finfine finiĝis kun la Pafado ĉe la O.K. Ĉevalejo kaj la rezulta Earp Vendetta Ride.
#000012
La originoj de la vakertradicio venas de Hispanio, komenciĝante kun la bien sistemo de mezepoka Hispanio.
Tiu stilo de brutarbienumado atingis ĉie en multe de la ibera duoninsulo kaj poste, estis importita al la Amerikoj.
Ambaŭ regionoj posedis sekan klimaton kun malabunda herbo, kaj tiel grandaj brutaroj postulis vastajn kvantojn de tero por akiri sufiĉan furaĝon.
La bezono kovri distancojn pli grandajn ol persono sur piedo povis administri kaŭzis la evoluon de la ĉevaldors-surĉevala vakvero.
#000013
Diversaj aspektoj de la hispana rajdanto tradicio povas esti spuritaj reen al islama regulo en Hispanio, inkluzive de maŭraj elementoj kiel ekzemple la uzo de Orient-specaj ĉevaloj, la La jineta rajdanta stilon karakterizitan per pli mallonga piedingo, solid-arboblokitaj selo kaj uzo de spronoj, [17] la peza nazbendo aŭ hackamore, [18] (araba šakīma, hispana jaquima) [19] kaj alia ĉeval-rilata ekipaĵo kaj teknikoj.
Certaj aspektoj de la araba tradicio, kiel ekzemple la hackamore, povas en victurno esti spuritaj al radikoj en antikva Irano.
#000014
Dum la 16-a jarcento, la konkistadoroj kaj aliaj hispanaj setlantoj alportis siajn brutbredajn tradiciojn same kiel kaj ĉevalojn kaj malsovaĝigis brutaron al la Amerikoj, komencante kun sia alveno en kio hodiaŭ estas Meksiko kaj Florido.
La tradicioj de Hispanio estis transformitaj per la geografiaj, mediaj kaj kulturaj cirkonstancoj de Nov-Hispanio, kiu poste iĝis Meksiko kaj la Sudokcidenta Usono.
En victurno, la tero kaj homoj de la Amerikoj ankaŭ vidis dramecajn ŝanĝojn pro hispana-influo.
#000015
La alveno de ĉevaloj estis precipe signifa, kiam ekvinoj estis formortintaj en la Amerikoj ekde la fino de la prahistoria glaciepoko.
Tamen, ĉevaloj rapide plimultiĝis en Ameriko kaj iĝis decidaj al la sukceso de la hispanaj kaj pli postaj setlantoj de aliaj nacioj.
La plej fruaj ĉevaloj estis origine de andaluzo, Barb kaj araba deveno, [21] sed kelkaj unike amerikaj ĉevalrasoj evoluigitaj en norda kaj Sudameriko tra selektema reproduktado kaj per natura selektado de bestoj kiuj eskapis al la sovaĝejo.
La Mustango kaj alia kolonia ĉevalo reproduktiĝas estas nun nomitaj "sovaĝaj", sed en realeco estas sovaĝaj ĉevaloj - posteuloj de dombestoj.
#000016
Kvankam populare pripensite amerika, la tradicia vakero komencis kun la hispana tradicio, kiu evoluis plu en kio hodiaŭ estas Meksiko kaj la Sudokcidenta Usono en la vakveron de norda Meksiko kaj la karo de la Jalisco kaj Michoacán regionoj.
Dum la plej multaj hacendadoj (ranĉoposedantoj) estis etne hispanaj krioloj , [22] multaj fruaj vakveroj estis indianoj trejnitaj por labori por la hispanaj misioj en ŝatado la misiogregojn.
Vakveroj iris norden kun brutaro.
En 1598, Don Juan de Oñate sendis ekspedicion trans la Rio Grande del Norte en Nov-Meksikon, alportante laŭ 7000 bruto.
De tiu komenco, vakveroj de mestiz heredaĵo movis brutaron de Nov-Meksiko kaj pli posta Teksaso al Meksikurbo.
Meksikaj tradicioj disvastigas kaj sudan kaj nordan, influante rajdantotradiciojn de Argentino ĝis Kanado.
#000017
Ĉar anglalingvaj borsistoj kaj setlantoj disetendiĝis okcidenten, anglaj kaj hispanaj tradicioj, lingvo kaj kulturo kunfalis certagrade.
Antaŭ la Meksika-Amerika-Milito en 1848, Nov-Angliaj komercistoj kiuj vojaĝis preter ŝipo al Kalifornio renkontis kaj hacendadojn kaj vakverojn, interŝanĝi industrivarojn kun la feloj kaj sebo produktis de vastaj brutarranĉoj.
Amerikaj borsistoj laŭ kio poste iĝis konata kiel la Santa Fe Migrovojo havis similajn kontaktojn kun vakver vivo.
Komenci kun tiuj fruaj renkontoj, la vivstilon kaj lingvo de la vakvero komencis transformon kiuj kunfalis kun anglaj kulturtradicioj kaj produktis kio iĝis konata en amerika kulturo kiel la "vakero".
#000018
De la 1880-aj jaroj, la vastiĝo de la brutarindustrio rezultigis bezonon de kroma malferma intervalo.
Tiel multaj agrikulturistoj disetendiĝis en la nordokcidenton, kie ekzistis daŭre grandaj terpecoj de maltrankvila prerio.
Teksasa brutaro estis gregigita norde, en la Rocky Monton okcidente kaj la Dakotoj.
La vakero adaptis multon da sia ilaro al la pli malvarmaj kondiĉoj, kaj alokcidenta movado da la industrio ankaŭ kondukis al miksiĝado de regionaj tradicioj de Kalifornio ĝis Teksaso, ofte kie la vakero prenas la plej utilajn elementojn de ĉiu.
#000020
Mustango-kuristoj aŭ Mesteñeros estis vakeroj kaj vakveroj kiuj kaptis, kolapsis kaj movis Mustangojn por surmerkatigi en Meksiko, kaj poste amerikajn teritoriojn de kio nun estas Norda Meksiko, Teksaso, Nov-Meksiko kaj Kalifornio.
Ili kaptis la Mustangojn kiuj travagis la Nordamerikajn Grandajn Ebenaĵojn kaj la San Joaquin Valon de Kalifornio, kaj poste en la Granda Baseno, de la 18-a jarcento ĝis la frua 20-a jarcento.
#000021
Nombregoj de brutaro vivis en semi-sovaĝa, aŭ semi-sovaĝa ŝtato sur la malferma intervalo kaj estis igita paŝti, plejparte nezorgitaj, por multo da la jaro.
En multaj kazoj, malsamaj agrikulturistoj formis "unuiĝojn" kaj paŝtiĝis sian brutaron kune sur la sama intervalo.
Por determini la proprieton de individuaj bestoj, ili estis markitaj kun karakteriza marko, uzita per varma fero, kutime dum la brutaro daŭre estis junaj bovidoj.
La primara brutraso vidita sur la malferma intervalo estis la Longkornbovo, descendis de la originaj hispanaj Longkornbovoj importitaj en la 16-a jarcento, [31] kvankam ekde la malfrua 19-a jarcento, aliaj rasoj de brutaro ankaŭ estis alportitaj okcidenten, inkluzive de la pli viandeca Hereford, kaj ofte estis krucbreditaj kun Longkornbovoj.
#000022
Por trovi junajn bovidojn por markado, kaj ordigi maturajn bestojn celis por vendo, agrikulturistoj aranĝus ĉirkaŭigon, kutime en la fonto.
Ĉirkaŭigo postulis kelkajn specialecajn kapablojn sur la parto de kaj vakeroj kaj ĉevaloj.
Individuoj kiuj apartigis brutaron de la grego postulis la plej altan nivelon de kapablo kaj rajdis specialharditajn " tranĉante " ĉevalojn, dresitajn por sekvi la movadojn de brutaro, kapabla je ĉesi kaj turni pli rapide ol aliaj ĉevaloj.
Post kiam brutaro estis ordigita, la plej multaj vakeroj estis postulataj por ŝnurligi junajn bovidojn kaj reteni ilin esti markitaj kaj (koncerne la plej multajn virbovidojn) kastritaj.
Foje estis ankaŭ necese reteni pli maljunan brutaron por markado de aŭ alia traktado.
#000023
Neformala konkurado ekestis inter vakeroj serĉantaj testi sian brutaron kaj ĉeval-manipuladajn kapablojn unu kontraŭ la alia, kaj tiel, de la necesaj taskoj de la laboraktiva vakero, la sporto de rodeo formiĝis.
#000025
Antaŭ la mid-19-a jarcento, la plej multaj agrikulturistoj ĉefe kreskigis brutaron por siaj propraj bezonoj kaj por vendi restantan viandon kaj felojn loke.
Ekzistis ankaŭ limigita merkato por feloj, kornoj, hufoj, kaj sebo en selektitaj produktadaj procezoj.
Dum Teksaso enhavis vastajn gregojn de devaga, liber-varianta brutaro havebla senkoste al iu ajn kiu povis preterpasi ilin supren, [24] antaŭ 1865, ekzistis malgranda postulo je bovaĵo.
Tamen, ĉe la fino de la Usona Enlanda Milito, Philip Danforth Armour malfermis viandpakumplanton en Ĉikago, kiu iĝis konata kiel Armour kaj Firmao.
Kun la vastiĝo de la viandpakumindustrio, la postulo je bovaĵo pliiĝis signife.
Antaŭ 1866, brutaro povus esti vendita al nordaj merkatoj por tiel multo kiel 40 USD per kapo, igante ĝin eble enspeziga por brutaro, precipe de Teksaso, esti gregigita longdistancojn por surmerkatigi.
#000026
Brutaro-peladoj devis frapi ekvilibron inter rapideco kaj la pezo de la brutaro.
Dum brutaro povus esti movita ĝis 25 mejloj en ununura tago, ili perdus tiel multe da pezo ke ili malfacilus vendi kiam ili atingis la finon de la migrovojo.
Kutime ili estis prenitaj pli mallongajn distancojn ĉiun tagon, permesitaj al periodoj ripozi kaj paŝti kaj ĉe tagmezo kaj dum la nokto.
Averaĝe, grego povis konservi sanan pezon moviĝantan proksimume 15 mejlojn je tago.
Tia rapideco signifis ke ĝi prenus tiel longe kiel du monatoj por vojaĝi de hejma ranĉo al fervojfino.
La Chisholm-migrovojo, ekzemple, estis 1,000 mejllonga.
#000028
Averaĝe, ununura brutaro sur veturado numerita proksimume 3,000 kapo.
Al grego la brutaro, skipo de almenaŭ 10 vakeroj estis necesa, kun tri ĉevaloj per vakero.
Vakeroj laboris en ŝanĝoj al gardado la brutaro 24 horojn tage, gregigante ilin en la bonorda direkto en la tagtempo kaj vidante ilin dum la nokto por malhelpi amasfuĝojn kaj malinstigi ŝtelon.
La skipo ankaŭ inkludis kuiriston, kiu veturis kuirĉaron, kutime tiriten fare de virbovoj, kaj ĉevaltumultisto por ekkontroli de la remuda, aŭ gregon de rezervaj ĉevaloj.
La tumultisto sur brutaro-pelado ofte estis junega vakero aŭ unu el pli malalta socia statuso, sed la kuiristo estis precipe bon-respektata membro de la skipo, kiel ne nur estis li en pagendaĵo de la manĝaĵo, li ankaŭ estis en pagendaĵo el medicinaj provizoj kaj havis laborscion pri praktika medicino.
#000029
Pikdrato, novigado de la 1880-aj jaroj, permesis al brutaro esti limigita al elektitaj areoj por malhelpi Tropaŝtadon de la intervalo.
En Teksaso kaj ĉirkaŭaj regionoj, pliigis populacion devigis agrikulturistojn bari iliajn individuajn terojn.
En la nordo, Tropaŝtado substrekis la malferman intervalon, kaŭzante nesufiĉan vintrofuraĝon por la brutaro kaj malsato, precipe dum la severa vintro de 1886-1887, kiam centoj da miloj da brutaro mortis trans la Nordokcidento, kaŭzante kolapson de la brutarindustrio.
De la 1890-aj jaroj, pikdratskermado ankaŭ estis norma en la nordaj ebenaĵoj, fervojoj disetendiĝis por kovri la plej grandan parton de la nacio, kaj viandpakumplantoj estis konstruitaj pli proksime de gravaj bienumaj areoj, igante longajn brutaro-peladojn de Teksaso ĝis la fervojfinoj en Kansaso nenecesaj.
Tial, la aĝo de la malferma intervalo estis for kaj granda brutaro movas estis finitaj.
Pli malgranda brutaro movas daŭra minimume en la 1940-aj jarojn, kiel agrikulturistoj, antaŭ la evoluo de la moderna brutkamiono, daŭre bezonite al gregbrutaro al lokaj fervojfinoj por transporto al brutkortoj kaj pakumplantoj.
Dume, ranĉoj multobligis ĉie en la evoluiga Okcidento, reteni vakerdungadon alta, se daŭre malalt-pagite, sed ankaŭ iom pli ekloĝis.
#000030
Amerikaj vakeroj estis tiritaj de multoblaj fontoj.
De la malfruaj 1860-aj jaroj, sekvante la Usonan Enlandan Milito'n kaj la vastiĝon de la brutarindustrio, iamaj soldatoj de kaj la Unio kaj Confederacy venis okcidenten, serĉis laboron, kiel nombregoj de sentrankvilaj blankuloj ĝenerale.
Signifa nombro da afro-amerikanaj liberuloj ankaŭ estis tirita al vakervivo, delvis ĉar ekzistis ne tre kiel multe da diskriminacio en la okcidento kiel en aliaj areoj de amerika socio tiutempe.
Signifa nombro da meksikanoj kaj American Indians jam vivanta en la regiono ankaŭ funkciis kiel vakeroj.
Poste, precipe post 1890, kiam amerika politiko antaŭenigis "asimiladon" de hindaj homoj, kelkaj hindaj loĝlernejoj ankaŭ instruis bienumajn kapablojn.
Hodiaŭ, kelkaj indianoj en la okcidenta Usono propra brutaro kaj malgrandaj ranĉoj, kaj multaj daŭre estas dungitaj kiel vakeroj, precipe sur ranĉoj situantaj proksime de indian rezervadoj.
La "Indian Cowboy" ankaŭ iĝis ordinara vido en la rodeo serilokaro.
#000031
Ĉar vakeroj vicigis malkulminon en la socia strukturo de la periodo, ekzistas neniuj firmaj figuroj sur la fakta proporcio de diversaj vetkuroj.
Unu verkisto deklaras ke vakeroj estis« ...
de du klasoj - tiuj rekrutitaj de Teksaso kaj aliaj Ŝtatoj sur la orienta deklivo;
kaj meksikanoj, de la sudokcidenta regiono ...
Censo-arkivoj indikas ke tiel proksimume 15% de ĉiuj vakeroj estis de afro-amerikana deveno - intervalante de proksimume 25% sur la migropado-veturoj el Teksaso, ĝis tre malmultaj en la nordokcidento.
Simile, vakeroj de meksika deveno ankaŭ averaĝis proksimume 15% de la totalo, sed estis pli oftaj en Teksaso kaj la sudokcidento.
Aliaj taksoj indikas ke en la malfrua 19-a jarcento, unu el po tri vakeroj estis meksika vakvero, kaj 20% eble estis afro-amerikanaj.
#000032
Nekonsiderante etneco, la plej multaj vakeroj venis de pli malaltaj sociaj klasoj kaj la salajro estis malbona.
La meza vakero gajnis ĉirkaŭ dolaron tage, kaj plie manĝaĵon, kaj, kiam proksime de la hejma ranĉo, lito en la dormdomo, kutime kazerno-simila konstruaĵo kun ununura malferma ĉambro.
#000033
Dum tempo, la vakeroj de la American West evoluigis personan kulturon propran, miksaĵon da limo- kaj viktorian valoroj kiuj eĉ retenis spurojn de kavalireco.
Tia danĝera laboro en izolitaj kondiĉoj ankaŭ bredis tradicion de mem-dependeco kaj individuismo, kun granda valoro surŝmiris personan honestecon, ekzempligitan en kantoj kaj poezio.
La vakero ofte laboris en tute-maskla medio, precipe pri brutaro-peladoj, kaj en la limo okcidente, viroj ofte signife plimultis ol virinoj.
#000034
Tamen, kelkaj viroj ankaŭ estis tiritaj al la limo ĉar ili estis altiritaj al viroj.
Aliaj tempoj, en regiono kie viroj plimultis ol virinoj, eĉ sociaj okazaĵoj normale sekvitaj per ambaŭ seksoj estis en tempoj ĉio viraj, kaj viroj povus esti trovitaj partnerantaj supren unu kun la alia por dancoj.
Samseksemaj agoj inter junaj, fraŭlaj viroj okazis, sed vakerkulturo mem estis kaj restas profunde homofobaj.
Kvankam kontraŭ-sodomiaj leĝoj estis oftaj en la Old West, ili ofte estis nur selekteme devigitaj.
#000035
La tradicioj de la laboraktiva vakero estis plue gratitaj en la mensojn de la popolo kun la evoluo de Sovaĝeja Okcidentaj Spektakloj en la malfruaj 19-a kaj fruaj 20-a jarcentoj, kiuj ekspoziciis kaj romanecigis la vivon de kaj vakeroj kaj indianoj.
Komenciĝante en la 1920-aj jaroj kaj daŭrante al la nuntempo, vakeraj filmoj popularigis la vakervivstilon sed ankaŭ formis persistajn stereotipojn, kaj pozitivajn kaj negativajn.
En kelkaj kazoj, la vakero kaj la perforta atencisto ofte estas asociitaj unu kun la alia.
Aliflanke, kelkaj aktoroj kiuj portretis vakerojn antaŭenigis pozitivajn valorojn, kiel ekzemple la "vakerkodo" de Gene Autry, kiu instigis al honorinda konduto, respekton kaj patriotismon.
Historiisto Robert K. DeArment tiras ligon inter la popularigita okcidenta kodo kaj la stereotipa tumulta vakerbildo al tiu de la "subkulturo de perforto" de bovopaŝtistoj en Aĝa Okcidenta Teksaso, kiu estis influita sin per la Suda kodduelo.
#000036
Same, vakeroj en filmoj ofte estis montritaj batalado kun American Indians.
Tamen la plej multaj armitaj konfliktoj okazis inter Indiĝenaj homoj kaj kavaleritrupoj de la Usona Armeo.
Rilatoj inter vakeroj kaj indianoj estis variigitaj sed ĝenerale ne precipe ĝentilaj.
Indiĝenaj homoj kutime permesis al brutargregoj pasi tra por paspago de dek cendoj kapo, sed trudeniris brutaro-peladojn kaj ranĉojn en tempoj de aktiva blank-indiĝena konflikto aŭ manĝaĵmalabundoj.
En la 1860-aj jaroj, ekzemple, la komanĉaj kreitaj problemoj en okcidenta Teksaso.
Similaj atakoj ankaŭ okazis kun la apaĉo-, Cheiene kaj Ute indianoj.
Vakeroj estis armitaj kontraŭ kaj predantoj kaj homaj ŝtelistoj, kaj ofte uzis siajn pafilojn por forkuri homojn de iu raso kiuj provis ŝteli, aŭ susuri brutaron.
#000037
En realeco, labori kun ranĉmanojn pasinta kaj donaco havis tre malgrandan tempon por io ajn krom la konstanta, laborego implikita en konservado de ranĉo.
#000038
La historio de virinoj en la okcidento, kaj virinoj kiuj laboris pri brutarranĉoj aparte, ne estas same dokumentitaj kiel tiu de viroj.
Tamen, institucioj kiel ekzemple la ŝtatano Cowgirl Museum kaj Halo de Famo faris signifajn klopodojn en la lastaj jaroj por kolekti kaj dokumenti la kontribuojn de virinoj.
#000039
Ekzistas malmultaj rekordoj menciantaj knabinojn aŭ virinojn laborantajn por movi brutaron supren laŭ la brutarmigrovojoj de la Old West.
Tamen virinoj konsiderinda ranĉo laboris, kaj en kelkaj kazoj (aparte kiam la viroj iris al milito aŭ sur longaj brutaro-peladoj) prizorgis ilin.
Ekzistas malmulte da dubo ke virinoj, precipe la edzinoj kaj filinoj de viroj kiuj posedis malgrandajn ranĉojn kaj ne povis havigi dungi nombregojn de eksteraj laboristoj, laboris flank-al-flanke kun viroj kaj tiel bezonis rajdi ĉevalojn kaj povi plenumi rilatajn taskojn.
La plejparte nedokumentitaj kontribuoj de virinoj en la okcidento estis agnoskitaj bofamiliano;
la okcidentaj ŝtatoj gvidis Usonon en donado al virinoj la rajto voĉdoni, komenciĝante kun Vajomingo en 1869.
Fruaj fotistoj kiel ekzemple Evelyn Cameron dokumentis la vivon de laborado kun de ranĉvirinoj kaj] dum la malfrua 19-a kaj frua 20-a jarcento.
#000040
Dum nepraktike por ĉiutaga laboro, la virinselo estis ilo kiu donis al virinoj la kapablon rajdi ĉevalojn en "estimindaj" publikaj kontekstoj anstataŭe de esti forlasita sur piedon aŭ limigita al ĉevalmovitaj veturiloj.
post la Civita milito, Charles Goodnight modifis la tradician anglan virinselon, kreante okcident-stilitan dezajnon.
La tradicia karas de Meksiko konservas similan tradicion kaj rajdas virinselojn hodiaŭ en charreadaj ekspozicioj sur same flankoj de la limo.
#000041
Ĝi ne estis ĝis la apero de Sovaĝeja Okcidentaj Spektakloj ke "bovistinoj" venis en sian propran.
Tiuj plenkreskaj virinoj estis spertaj prezentistoj, montrante rajdanta, ekspertopaflerteco, kaj trukŝnurligadon kiu distris spektantarojn ĉirkaŭ la mondo.
Virinoj kiel ekzemple Annie Oakley iĝis bonkonataj nomoj.
Antaŭ 1900, jupoj fendetiĝas por rajdi diskrure iĝis popularaj, kaj permesis al virinoj konkuri kun la viroj sen ŝokado de Victorian Era spektantaroj eluzante la vestaĵon de viroj aŭ, pli malbone ankoraŭ, subvestaĵo.
En la filmoj en kiuj sekvis el la frua 20-a jarcento, bovistinoj vastigis siajn rolojn en la popola kulturo- kaj filmdizajnistoj evoluigis allogan vestaĵon taŭga por rajdado de okcidentaj seloj.
#000042
Sendepende de la distra industrio, la kresko de rodeo kaŭzis la rodeobovistinon.
En la fruaj Senleĝaj Okcidentaj spektakloj kaj rodeoj, virinoj konkuris en ĉiuj okazaĵoj, foje kontraŭ aliaj virinoj, foje kun la viroj.
Bovistinoj kiel ekzemple Fannie Sperry Steele rajdis la samajn "malglatajn akciojn" kaj prenis la samajn riskojn kiel la viroj (kaj ĉio portante pezan disigjupon kiu pli obstrukcis ol la pantalono de viroj) kaj konkuris ĉe gravaj rodeoj kiel ekzemple la Kalgaria Stampedo kaj Cheyenne Frontier Days.
#000043
Rodeokonkurado pri virinoj ŝanĝiĝis en la 1920-aj jaroj pro pluraj faktoroj.
Post 1925, kiam orientaj reklamantoj komencis enscenigi endomajn rodeojn en lokoj kiel Madison Square Garden, virinoj estis ĝenerale ekskluditaj de la okazaĵoj de la viroj kaj multaj el la okazaĵoj de la virinoj estis faligitaj.
Ankaŭ, publiko havis malfacilaĵojn kun vidado de virinoj grave vunditaj aŭ mortigis, kaj aparte, la morto de Bonnie McCarroll ĉe la 1929 Pendleton je-supren kaŭzis la eliminon de virinsentrejna ĉevalo rajdanta de rodeokonkurado.
#000044
En la rodeoj de hodiaŭ, viroj kaj virinoj konkuras egale kune nur en la okazaĵo de teamŝnurligado, kvankam teknike virinoj nun povis eniri aliajn malfermajn okazaĵojn.
Ankaŭ ekzistas tute-women rodeoj kie virinoj konkuras en sentrejnaĉevala rajdado, virbovrajdado kaj ĉiuj aliaj tradiciaj rodeokazaĵoj.
Tamen, en malfermaj rodeoj, bovistinoj ĉefe konkuras en la tempigitaj rajdantaj okazaĵoj kiel ekzemple barelvetkuro, kaj la plej multaj profesiaj rodeoj ne ofertas la okazaĵojn de same multaj virinoj kiel viroj okazaĵoj.
#000045
Knaboj kaj knabinoj estas pli lernemaj konkuri unu kontraŭ la alia en ĉiuj okazaĵoj en mezlernejrodeoj same kiel Mok-vidi konkuradon, kie eĉ knaboj povas esti viditaj en tradicie la okazaĵoj de virinoj" kiel ekzemple barelvetkuro.
Ekstere de la rodeomondo, virinoj konkuras egale kun viroj en preskaŭ ĉiuj aliaj rajdant okazaĵoj, inkluzive de la Olimpikoj, kaj okcidentaj rajdad okazaĵoj kiel ekzemple tondado, direktado, kaj eltenivrajdado.
#000046
Hodiaŭ laboraktivaj bovistinoj ĝenerale uzas vesti, iloj kaj ekipaĵo neapartigeblaj de tiu de viroj, krom en koloro kaj dezajno, kutime preferante pli pompaĉan rigardon en konkurado.
Virinseloj vidiĝas nur en ekspozicioj kaj limigita nombro da specialaĵaj ĉevalaj ekspozicio klasoj.
Moderna laboraktiva bovistino portas ĝinzon, formfidelajn ĉemizojn, botojn, ĉapelon, kaj kiam bezonite, buŝo kaj gantoj.
Se laborante pri la ranĉo, ili elfaras la samajn taskojn kiel vakeroj kaj robo por konveni la situacion.
#000047
Regionaj tradicioj ene de Usono
#000048
Geografio, klimato kaj kulturtradicioj igis diferencojn formiĝi en brutar-manipuladaj metodoj kaj ekipaĵo de unu parto de Usono ĝis alia.
La periodo inter 1840 kaj 1870 markis miksadon de kulturoj kiam la angla kaj Franc-descenditaj homoj komencis ekloĝi okcidente de la Misisipo kaj renkontis la Hispan-descenditajn homojn kiuj ekloĝis en la partoj de Meksiko kiu poste iĝis Teksaso kaj Kalifornio.
En la moderna mondo, restoj de du gravaj kaj apartaj vakertradicioj restas, konataj hodiaŭ kiel la " Teksasa " tradicio kaj la "hispana", "Vaquero", aŭ " Kalifornia " tradicio.
Malpli bonkonataj sed same apartaj tradicioj ankaŭ evoluigitaj en Havajo kaj Florido.
Hodiaŭ, la diversaj regionaj vakertradicioj kunfalis iagrade, kvankam kelkaj regionaj diferencoj en ekipaĵo kaj rajdanta stilo daŭre restas, kaj kelkaj individuoj elektas konscie konservi la pli tempopostulajn sed tre spertajn teknikojn de la pura vakvero aŭ "vakero-" tradicio.
La populara "ĉevala flustranto-" stilo de natura rajdarto estis origine evoluigita fare de terapiistoj kiuj estis ĉefe de Kalifornio kaj la Nordokcidentaj ŝtatoj, klare kombinante la sintenojn kaj filozofion de la Kalifornia vakvero kun la ekipaĵo kaj trans aspekton de la Teksasa vakero.
#000049
La vakvero, la hispana aŭ meksika vakero kiu laboris gravedaj, nespertaj ĉevaloj, alvenis en la 18-a jarcento kaj prosperis en Kalifornio kaj limante teritoriojn dum la hispana Kolonia periodo.
Setlantoj de Usono ne envojaĝis Kalifornion ĝis post la Meksika-Amerika-Milito, kaj plej fruaj setlantoj estis ministoj prefere ol brutagrikulturistoj, forirante brutar-levi plejparte al la hispanaj kaj meksikaj homoj kiuj elektis resti en Kalifornio.
La Kalifornia vakvero aŭ vakero, male al la Teksasa vakero, estis konsideritaj tre kvalifikita laboristo, kiu kutime restis sur la sama ranĉo kie li estis naskita aŭ kreskis kaj kreskigis sian propran familion tie.
Krome, la geografio kaj klimato de granda parto da Kalifornio estis dramece diferencaj de tiu de Teksaso, permesado de pli intensan paŝtadon kun malpli malferma intervalo, kaj plie brutaro en Kalifornio estis surmerkatigitaj ĉefe sur regiona nivelo, sen la bezono (nek, ĝis multe pli poste, eĉ la loĝistika ebleco) esti igitaj centoj da mejloj al fervojlinioj.
Tiel, ĉevalo- kaj brutar-manipulada kulturo restis en Kalifornio kaj la Pacifika Nordokcidento kiuj retenis pli fortan rektan hispanan influon ol tiu de Teksaso.
La moderna distingo inter vakvero kaj vakero ene de usona angla ankaŭ povas reflekti la paralelajn diferencojn inter la Kalifornia kaj Teksasa tradicioj de okcidenta rajdarto.
#000050
Kelkaj vakeroj de la Kalifornia tradicio estis sinkronigitaj vakeroj de anglalingvaj setlantoj.
La vortoj "vakero" kaj vakvero daŭre estas uzitaj okaze en la Granda Baseno, partoj de Kalifornio kaj, malpli ofte, en la Pacifika Nordokcidento.
Aliloke, la esprimo "vakero" estas pli ofta.
#000051
La vorto vakero verŝajne ĝenerale estas angligita versio de vakvero kaj montras fonologiajn karakterizaĵojn kongrua kun tiu origino.
Vakero unue aperis en usona angla en 1827.
La vorto ankaŭ eble formiĝis kun influoj de la angla vorto "virbesto" aŭ blovegado, la konduto de junaj, nespertaj ĉevaloj.
En 1960, unu etimologo sugestis ke vakero derivas, tra Gulaoj:
buckra , de la Ibibio kaj Efik:
mbakara , kun la signifo "blankulo, majstron, estro".
Kvankam tiu derivaĵo poste estis malaprobita, alia ebleco avancis estis ke "vakero" estis vortludo sur vakvero, miksante kaj hispanajn kaj afrikajn fontojn.
#000052
En la 18-a jarcento, la loĝantoj de hispana Teksaso komencis gregigi brutaron sur ĉevaldorso por vendi en Luiziano, kaj laŭleĝe kaj kontraŭleĝe.
Iliaj ĉevaloj estis de ĵenet-ĉevalet speco kiu iĝis la hispana Mustango.
Ekde la frua 19-a jarcento, la hispana krono, kaj poste, sendependa Meksiko, ofertis empresario stipendiojn en kio poste estus Teksaso al ne-civitanoj, kiel ekzemple setlantoj de Usono.
En 1821, Stephen F. Austin gvidis grupon kiu iĝis la unuaj anglalingvaj meksikaj civitanoj.
Sekvante Teksasan sendependecon en 1836, eĉ pli da amerikanoj enmigris en la empresariajn bienumajn areojn de Teksaso.
Ĉi tie la setlantoj estis forte influitaj fare de la meksika vakver kulturo, pruntante vortprovizon kaj veston de siaj ekvivalentoj, [83] sed ankaŭ retenante iujn el la brutar-manipuladaj tradicioj kaj kulturon de la Orienta Usono kaj Britio.
La Teksasa vakero estis tipe fraŭlo kiu dungis kun malsamaj kostumoj de sezono ĝis sezono.
#000053
Sekvante la Usonan Enlandan Milito'n, vakverkulturon kombinitan kun la brutargregigado kaj bovopaŝtistotradicioj de la sudorienta Usono kiu evoluis kiam setlantoj movis okcidenton.
Kromaj influoj formiĝis el Teksaso kiam brutarmigrovojoj estis kreitaj por renkontiĝi supren kun la fervojlinioj de Kansaso kaj Nebrasko, aldone al vastigado de bienumaj ŝancoj en la Nordamerikaj Grandaj Ebenaĵoj kaj Rocky Mountain Front, oriente de la Kontinenta dislimo.
La novaj setlantoj postulis pli da ĉevaloj, por esti trejnitaj pli rapide, kaj kunportitaj pli grandan kaj pli pezan ĉevalon.
Tio kaŭzis modifojn en la bridaj kaj fostovindaj tradicioj uzitaj fare de la vakvero.
Tiel, la Teksasa vakertradicio ekestiĝis de kombinaĵo de kulturimpresoj, aldone al la bezono de adaptado al la geografio kaj klimato de okcidenta Teksaso kaj la bezono fari longajn brutaro-peladojn bestojn surmerkatigos.
#000054
Historiisto Terry Jordan proponita en 1982 ke kelkaj teksanaj tradicioj kiuj formiĝis - precipe post la Civita milito - povas spuri al kolonia suda Karolino, kiam la plej multaj setlantoj al Teksaso estis de la sudorienta Usono.
Tamen, tiuj teorioj estis vokitaj en demandon fare de kelkaj recenzistoj.
En posta laboro, Jordanio ankaŭ notis ke la influo de post-milita Teksaso sur la tutaĵo de la limo okcidenta vakertradicio estis verŝajnaj multe malpli ol antaŭe opiniita.
#000055
Florida bovinĉasisto aŭ " biskvitvakero "
#000056
La Florida "bovinĉasisto" aŭ " biskvit vakero" de la 19-a kaj fruaj 20-a jarcentoj estis apartaj de la Teksasa kaj Kalifornia tradicioj.
Floridaj vakeroj ne uzis lazojn al grego aŭ kaptis brutaron.
Iliaj primaraj iloj estis bovovipoj kaj hundoj.
Ĉar la Florida bovinĉasisto ne bezonis selkornon por ankrado de lazo, multaj ne uzis okcidentajn selojn, anstataŭe uzante McClellan-selon.
Dum kelkaj individuoj eluzis botojn kiuj etendis sia manon super la genuoj al protekto de serpentoj, aliaj eluzis broganojn.
Ili kutime eluzis nekostan lanon aŭ pajlajn ĉapelojn, kaj uzis pluvmantelojn por protekto de pluvo.
#000057
Brutaro kaj ĉevaloj estis enkondukitaj en Florido en la 16-a jarcento.
La brutaro lanĉita fare de la hispanoj hodiaŭ daŭras en du raraj rasoj:
La Florida Biskvito-Ĉevalo, kiu daŭre estas uzita fare de kelkaj Floridaj vakeroj, devenas de ĉevaloj lanĉitaj fare de la hispanoj.
En baldaŭ post 1565 ĝis la fino de la 17-a jarcento, brutarranĉoj posedataj fare de hispanaj oficialuloj kaj misioj havas sia bazonis en norda Florido por provizi la hispanan garnizonon en St. Augustine kaj merkatoj en Kubo.
Atakoj en hispanan Floridon de la Provinco de Carolina kaj ĝiaj Indianaliancanoj, kiuj ekstermis la denaskan loĝantaron de Florido, kaŭzis la kolapson de la hispana misio kaj bienumaj sistemoj.
#000058
En la 18-a jarcento, Creek, seminolo, kaj aliaj hindaj homoj proponitaj en la senhomigitajn areojn de Florido kaj komencita gregigado la brutaro maldekstren de la hispanaj ranĉoj.
En la 19-a jarcento, la plej multaj triboj en la areo estis eksproprietigitaj de sia tero kaj brutaro kaj premis suden aŭ okcidente de blankaj setlantoj kaj Usono-registaro.
Proksime de la mezo de la 19-a jarcento blankaj agrikulturistoj prizorgis grandajn brutarojn sur la ampleksan malferman intervalon de centra kaj suda Florido.
La feloj kaj viando de Florida brutaro iĝis tia kritika liverobjekto por la Konfederacio dum la Usona Enlanda Milito ke "Bovina kavalerio" estis organizita por preterpasi supren kaj protekti la gregojn de sindikat rabatakantoj.
Post la Civita milito, kaj en la 20-a Jarcenton, Florida brutaro periode estis movita en havenojn sur la Meksikian golfon, kiel ekzemple Punta Rassa proksime de Fort Myers, Florido, kaj ekspedita por surmerkatigi en Kubo.
#000059
La Florida bovinĉasisto aŭ biskvita vakertradicio iom post iom asimilis al okcidenta vakertradicio dum la 20-a jarcento (kvankam la vakvertradicio havis nur malmulte da influo en Florido).
Teksasa tiktakfebro kaj la ŝraŭbo-vermo estis enkondukitaj en Florido en la frua 20-a jarcento per brutaro eniranta de aliaj ŝtatoj.
Tiuj damaĝbestoj devigis Floridajn stalistojn apartigi individuajn bestojn de siaj gregoj je oftaj intervaloj por terapio, kiu poste kaŭzis la ĝeneraligitan uzon de lazoj.
Floridaj vakeroj daŭre uzas hundojn kaj bovovipojn por kontrolado de brutaro.
#000060
La havaja vakero, la paniolo, ankaŭ estas rekta posteulo de la vakvero de Kalifornio kaj Meksiko.
Ekspertoj en havaja etimologio kredas ke Paniolo" estas Hawaiianized-elparolo de español. (La havaja lingvo havas neniun /s/-markolon, kaj ĉiuj silaboj kaj vortoj devas finiĝi en vokalo.
Paniolo, kiel vakeroj sur la kontinento de Nordameriko, lernis iliajn kapablojn de meksikaj vakveroj.
Aliaj teorioj de vorto origino indikas ke Paniolo estis derivita de panuelo (la hispana por naztuko) aŭ eventuale de Haŭai'iana lingva vortsignifo- "teno firme kaj ŝanceliĝas gracie."
#000061
Kapitano George Vancouver alportis brutaron kaj ŝafojn en 1793 kiel donaco al Kamehameha I, monarko de la havaja regno.
Dum 10 jaroj, Kamehameha malpermesis buĉadon de brutaro, kaj trudis la mortopunon sur iu ajn kiu malobservis sian edikton.
Kiel rezulto, nombroj multobligis mirige, kaj kaŭzis grandan damaĝon ĉie en la kamparo.
Antaŭ la regado de Kamehameha III la nombro da sovaĝa brutaro iĝis problemo, tiel en 1832 li sendis senditon al Kalifornio, tiam daŭre parto de Meksiko.
Li estis imponita kun la kapablo de la vakveroj, kaj invitis tri al Hawai'i por instrui al la havaja popolo kiel por labori kun brutaron.
#000062
La unuaj ĉevaloj alvenis en Haŭai'i en 1803.
Antaŭ 1837 John Parker, maristo de Nov-Anglio kiu ekloĝis en la insuloj, ricevis permeson de Kamehameha III lizi reĝan teron proksime de Mauna Kea, kie li konstruis ranĉon.
#000063
La havaja stilo de bienumado origine inkludis kapti sovaĝan brutaron movante ilin en fosaĵojn fositajn en la arbara grundo.
Post kiam malsovaĝigite iom per malsato kaj soifo, ili estis transportitaj eksteren supren laŭ kruta deklivirejo, kaj ligitaj per siaj kornoj al la kornoj de malsovaĝa, pli maljuna eksvirbovo (aŭ virbovo) kiuj sciis kie la enfermejo kun manĝaĵo kaj akvo situis.
La industrio kreskis malrapide sub la regado de la filo de Kamehameha Liholiho ( Kamehameha II).
#000064
Eĉ hodiaŭ, tradicia paniolorobo, same kiel certaj stiloj de havaja formala vesto, reflektas la hispanan heredaĵon de la vakvero.
La tradicia havaja selo, la nohlio, [105] kaj multaj aliaj iloj de la komerco de la vakero havas klare meksikan/hispanan rigardon kaj multaj havajaj bienumaj familioj daŭre portas la nomojn de la vakveroj kiuj geedziĝis kun havajaj virinoj kaj igis Hawai'i sia hejmo.
#000065
Aldone al la origina meksika vakvero, la meksika karo , la vakero, kaj la havaja paniolo, la hispanoj ankaŭ eksportis sian rajdarton kaj scion pri brutarbienumado al la gaŭĉo de Argentino, Urugvajo, Paragvajo kaj (kun la literumo gaúcho) suda Brazilo, [108] la kalan [ malambiguigo bezonis ] kaj Morochuco en Peruo, la lanero de Venezuelo, kaj la huaso de Ĉilio.
#000069
En Aŭstralio, kie ranĉoj estas konataj kiel stacioj, vakeroj estas konataj kiel bredistoj kaj sonorigistoj, ( farmlernantoj kaj jilaroj kiuj ankaŭ faras akcilaboron estas praktikantkontrolistoj kaj posedaĵmanaĝeroj).
La aŭstralia peladotradicio estis influita fare de amerikanoj en la 19-a jarcento, kaj same kiel praktikoj importis rekte de Hispanio.
La adaptado de ambaŭ de tiuj tradicioj al lokaj bezonoj kreis unikan aŭstralian tradicion, kiu ankaŭ estis forte influita fare de aŭstraliaj indiĝenaj homoj, kies scio ludis ŝlosilan rolon en la sukceso de brutarbienumado en la klimato de Aŭstralio.
#000070
La ideo de ĉevalrajdantoj kiuj gardas brutarojn, ŝafojn aŭ ĉevaloj estas ofta kie ajn larĝa, sincera tero ĉar paŝtado ekzistas.
En la franca Kamargo, rajdantoj nomitaj " gardian'oj " gregbrutaro kaj ĉevaloj.
En Hungario, csikó'oj gardas ĉevalojn kaj gulyá'oj tendencas al brutaro.
La paŝtistoj en la regiono de Maremma, en Toskanio ( Italio) estas nomitaj buteri (eksterordinara:
La Asturiana pastoreca populacio estas referita kiel Vaqueiros de alzada.
#000071
Sur la ranĉo, la vakero respondecas pri manĝigado de la brutaro, markigo kaj asigna brutaro (ĉevaloj ankaŭ estas markitaj sur multaj ranĉoj), kaj plie ofertado al bestaj vundoj kaj aliaj bezonoj.
La laboraktiva vakero kutime estas en pagendaĵo de grupeto aŭ "ŝnuro" da ĉevaloj kaj estas postulata por rutine patroli la paŝtoregionon en ĉiuveteraj kondiĉoj kontrolantaj por difektitaj bariloj, signoj de predado, akvoproblemojn, kaj ajnan alian temon kauzo de maltrankvilo.
#000072
Ili ankaŭ movas la brutaron al malsamaj paŝtejlokoj, aŭ gregigas ilin en ĉevalejojn kaj sur kamionoj por transporto.
Krome, vakeroj povas fari multaijn aliajn laborlokojn, depende de la grandeco de la "kostumo" aŭ ranĉo, la tereno, kaj la nombro da brutaro.
Sur pli malgranda ranĉo kun pli malmultaj vakeroj - ofte ĵus-familianoj, vakeroj estas ĝeneralistoj kiuj plenumas multajn ĉiuflankajn taskojn;
ili riparas barilojn, konservas ranĉekipaĵon, kaj prezentas alian okazlaboron.
Sur tre granda ranĉo ("granda kostumo"), kun multaj dungitoj, vakeroj povas specialiĝi en taskoj sole rilatigis al brutaro kaj ĉevaloj.
Vakeroj kiuj dresas ĉevalojn ofte specialiĝas pri tiu tasko nur, kaj kelkaj povas " Krevi " aŭ dresi junajn ĉevalojn por pli ol unu ranĉo.
#000073
Plej multe de la vakervesto, foje nomita okcidenta eluziĝo , kreskis el praktika bezono kaj la medio en kiuj la vakero laboris.
La plej multaj eroj estis prilaboritaj laŭ la meksikaj vakveroj, kvankam fontoj de aliaj kulturoj, inkluzive de indianoj kaj Mountain Men kontribuis.
#000075
Multaj el tiuj eroj montras konsiderindajn regionajn variojn.
Parametroj kiel ekzemple randumlarĝo, aŭ fendetiĝas longo kaj materialo estis adaptita por alĝustigi la diversajn medicirkonstancojn renkontitajn laborante kun vakerojn.
#000077
La tradicia veturilo por la vakero, eĉ en la moderna epoko, estas de ĉevaldorso.
Ĉevaloj povas vojaĝi super tereno kiun veturiloj ne povas aliri.
Ĉevaloj, kune kun muloj kaj malsaĝuloj, ankaŭ funkcii kiel transportbestoj.
La plej grava ĉevalo sur la ranĉo estas la ĉiutaga laborranĉoĉevalo kiu povas plenumi vastan gamon de taskoj;
ĉevaloj dresitaj por specialiĝi ekskluzive pri unu aro de kapabloj kiel ekzemple ŝnurligado aŭ tondado tre malofte estas uzitaj sur ranĉoj.
Ĉar la rajdanto ofte devas reteni unu manon libera laborante kun brutaron, la ĉevalo devas sekskaresumi bridon kaj havi bonan bovinsencon - ĝi devas aŭtomate scii kiel anticipi kaj reagi al brutaro.
#000079
Bona akcioĉevalo estas sur la malgranda flanko, ĝenerale sub 15.2 manoj (62 coloj) alta ĉe la postkolo kaj ofte malpli ol 1000 funtoj, kun mallonga reen, fortikaj gamboj kaj forta interpremiĝado, precipe en la postaĵoj.
Dum eksvirbovŝnurligad ĉevalo povas bezoni esti pli granda kaj pesi pli por teni pezan plenkreskan bovinon, virbovon aŭ eksvirbovon sur ŝnuro, pli malgranda, rapida ĉevalo estas necesa por gregigaj agadoj kiel ekzemple tondado aŭ surŝnurligado.
La ĉevalo devas esti inteligenta, trankviliĝi sub premo kaj havas certan gradon da' bovinsenco" - la kapablo anticipi la movadon kaj konduton de brutaro.
#000080
Multaj rasoj de ĉevalo faras bonajn akciarĉevalojn, sed la plej ofta hodiaŭ en Nordameriko estas la American Quarter Horse, kio estas ĉevalraso formiĝis ĉefe en Teksaso de kombinaĵo de Thoroughbred purrasaj ĉevaloj krucis sur ĉevaloj de Mustang kaj alia ibera ĉeval deveno, kun influoj de la araba ĉevalo kaj ĉevaloj formiĝis sur la orienta marbordo, kiel ekzemple la Morgan-ĉevalo kaj nun-formortintaj rasoj kiel ekzemple la ĉikasaoj kaj Virginia Quarter-Miler.
#000081
Ekipaĵo kutimis rajdi ĉevalon estas referita kiel premnajlo kaj inkludas:
#000082
La vorto rodeo estas de la hispana bastonorelo (por turni), kio signifas ĉirkaŭigon.
En la komenco ekzistis neniu diferenco inter la laboraktiva vakero kaj la rodeo vakero, kaj fakte, la esprimo laboranta kun vakeron ne venis en uzon ĝis la 1950-aj jaroj.
Antaŭ ke estis supozite ke ĉiuj vakeroj laboris kun vakerojn.
Fruaj vakeroj same laboris pri ranĉoj kaj elmontris siajn kapablojn ĉe la ĉirkaŭigoj.
#000085
La apero de profesiaj rodeoj permesis vakerojn, kiel multaj atletoj, por gajni porvivaĵon elfarante iliajn kapablojn antaŭ spektantaro.
Rodeoj ankaŭ disponigis dungadon por multaj laboraktivaj vakeroj kiuj estis necesaj por pritrakti brutaron.
Multaj rodeovakeroj ankaŭ laboras kun vakerojn kaj plej havas laborvakersperton.
#000086
La robo de la rodeovakero ne estas tre malsama de tiu da la laboraktiva vakero sur lia vojo ĝis urbo.
Klakoj, uzitaj en loko de butonoj sur la ĉemizo de la vakero, permesis al la vakero eskapi de ĉemizo blokita per la kornoj de eksvirbovo aŭ virbovo.
Stiloj ofte estis adaptitaj de la frua kinoindustrio por la rodeo.
Kelkaj rodeokonkurantoj, precipe virinoj, aldonas brilaĵetojn, kolorojn, arĝenton kaj longajn franĝojn al sia vestadoj en kaj kapjeso al tradicio kaj fanfaronado.
Modernaj rajdantoj en "la malglataj akciaro-" okazaĵoj kiel ekzemple selsentrejna ĉevalo aŭ virbovrajdado povas aldoni sekureca ekipaĵo kiel ekzemple Kevlar veŝtoj aŭ kolstego, sed uzo de kaskoj en loko de la vakerĉapelo ankoraŭ estas esti akceptitaj, malgraŭ konstanta risko je vundo.
#000087
Ĉar la limo finiĝis, la vakervivo estis tre romanecigita.
Ekspozicioj kiel ekzemple tiuj de la Sovaĝa Okcidenta Spektaklo de Buffalo Bill Cody helpis popularigi la bildon de la vakero kiel idealigita reprezentanto de la tradicio de kavalireco.
#000088
En la socio de hodiaŭ, ekzistas malmulte da kompreno de la ĉiutagaj faktoj da fakta agrikultura vivo.
Vakeroj pli ofte estas rilataj al (plejparte fikcia) Hind-batalado ol kun sia fakta vivo de ranĉ laboro kaj brutaro-ofertado.
La vakero ankaŭ estas portretita kiel vira idealo per bildoj intervalantaj de la Marlboro MAN ĝis la Vilaĝa Popolo.
Aktoroj kiel ekzemple John Wayne estas opiniitaj de kiel ekzempligante vakeridealon, eĉ se vakeraj filmoj malofte portas multe da simileco al reala vakervivo.
Verŝajne, la moderna rodeo konkuranto estas multe pli proksime al estanta fakta vakero, kiam multaj estis fakte levitaj sur ranĉoj kaj ĉirkaŭ brutaro, kaj la resto esti devinta lerni brutar-manipuladajn kapablojn en la tasko.
#000089
Tamen, en Usono kaj la kanada Okcidento, same kiel Aŭstralio, gastranĉoj ofertas al homoj la ŝancon rajdi ĉevalojn kaj ricevi guston de la okcidenta vivo - kvankam en multe pli granda komforto.
Kelkaj ranĉoj ankaŭ ofertas al feriantoj la ŝancon fakte plenumi vakertaskojn per partoprenado en brutaro-peladoj aŭ akompanado de ĉartrajnoj.
Tiu speco de ferio estis popularigita per la filmo City Slickers, (1991) ĉefroligante Billy Crystal.
#000090
En 2005, la Usono-Senato deklaris la kvaran sabaton de julio kiel "Nacia Tago de la Amerika Vakero" per Senato-rezolucio kaj poste renovigis tiun rezolucion ĉiun jaron, kun la United States House of Representatives (Unuiĝinta Ŝtatoj House de Reprezentantoj) periode emisias deklarojn de subteno.
La longa historio de la Okcidento en popola kulturo tendencas difini tiujn vestitajn en okcidenta vestaĵo kiel vakeroj aŭ bovistinoj ĉu ili iam estis sur ĉevalo aŭ ne.
Tio estas aparte vera kiam aplikite al distristoj kaj tiuj en la publika areno kiuj eluzas okcidentan eluziĝon kiel parto de sia rolulo.
Tamen, la realeco estas tiel multaj homoj, precipe en la Okcidento, inkluzive de advokatoj, bankistoj, kaj aliaj blankaj kolum profesiuloj eluzas elementojn de okcidenta vestaĵo, precipe vakerbotoj aŭ ĉapeloj, kiel demando pri formo eĉ se ili havas aliajn laborlokojn.
Inverse, kelkaj homoj kreskigitaj sur ranĉoj ne nepre difinas sin vakeroj aŭ bovistinojn se ili ne sentiĝas sia primara tasko devas labori kun brutaro aŭ se ili konkuras en rodeoj.
#000091
Faktaj vakeroj havas mokajn esprimojn por individuoj kiuj adoptas vakermanieraĵojn kiel modpozon sen iu fakta kompreno de la kulturo.
Ekzemple, "apotekvakero" volas diri iun kiu eluzas la vestaĵon sed ne fakte sidas sur io ajn sed la tabureto de la apoteko efervesklimonadmaŝino - aŭ, en modernaj tempoj, drinkejotabureto.
Simile, la frazo "ĉiu ĉapelo kaj neniu brutaro" kutimas priskribi iun (kutime masklo) kiu fanfaronas koncerne li mem, longe pli ol iuj faktaj plenumoj.
La vorto "afektulo" (aŭ la nun-arkaika esprimo "flavbekulo") indikas individuon nekonatan kun vakerkulturo, aparte unu kiu provas ŝajnigi alie.
#000092
Ekstere de Usono, la vakero fariĝis arketipa bildo de amerikanoj eksterlande.
En la malfruaj 1950-aj jaroj, kongola junulo subkultureu nomante sin la Fakturoj bazigis sian stilon kaj perspektivon pri la bildigo de Holivudo de vakeroj en filmoj.
Io simila okazis kun la esprimo " apaĉo ", kiu en frua 20-a jarcento pariza socio estis slangaĵo por eksterleĝulo.
#000093
La vorto "vakero" ankaŭ estas uzita en negativa signifo.
Origine tio derivita de la konduto de kelkaj vakeroj en la haŭsurboj de Kansaso, ĉe la fino de la migrovojo por longa brutaro movas, kie vakeroj evoluigis reputacion por perforto kaj sovaĝa konduto pro la neevitebla efiko de nombregoj de vakeroj, plejparte junaj ununuraj viroj, ricevante sian salajron en grandaj kompletsumoj sur alvenado en komunumoj kun multaj trinkaj kaj hazardludpotencularoj.
#000094
"Vakero" kiel adjektivo por "malzorgema" evoluigite en la 1920-aj jaroj.
"Vakero" foje estas uzita hodiaŭ en malestima signifo priskribi iun kiu estas malzorgema aŭ ignoras eblajn riskojn, nerespondeca aŭ kiu nezorgeme pritraktas senteman aŭ danĝeran taskon.
TIME Magazine nomis la eksteran politikon de prezidanto George W. Bush " Cowboy-diplomatio ", [129] kaj Bush estis priskribita en la gazetaro, precipe en Eŭropo, kiel "vakero".
#000095
En anglalingvaj regionoj ekster Nordameriko, kiel ekzemple la Britaj Insuloj kaj Aŭstralazio, "vakero" povas rilati al metiistoj kies laboro estas de fuŝa kaj kritikinda valoro-, ekz., "vaker tubisto ".
La esprimo ankaŭ pruntedonis sin al la brita 1980a televidserialkomedio, vakeroj .
Simila uzokutimo vidiĝas en Usono por priskribi iun en la spertaj komercoj kiu funkciigas sen bonorda trejnado aŭ licencas.
En la orienta Usono, "vakero" kiel substantivo estas foje utiligita por priskribi rapidan aŭ senatentan ŝoforon sur la aŭtovojo.
#000096
Vakero (el la hispana "vaquero") estas rajdanta gardisto de brutoj en Nordameriko, adoptinta la vivmanieron de meksikiaj paŝtistoj (hispane "vaqueros"); en romanoj kaj filmoj kutime temas pri vakeroj el eks-meksikiaj subŝtatoj usonaj (Teksaso ktp), en la unua duono de la 19-a jarcento.
#000102