La Ĵurnalo ankaŭ publikigas la luksoonovaĵojn kaj vivstilrevuon WSJ .
#000004
La unuaj produktoj de Dow Jones & Firmao, la eldonisto de la Ĵurnalo, estis mallongaj novaĵbultenoj, entranĉet-nomitaj "kopipaperoj", man-liveritaj dum la tago al borsistoj ĉe la borso en la fruaj 1880-aj jaroj.
Ili poste estis agregitaj en presita ĉiutaga resumo vokis la Customers' Posttagmezo-Leteron.
Raportistoj Charles Dow, Edward Jones, kaj Charles Bergstresser konvertis tion en The Wall Street Journal, kiu estis publikigita por la unua fojo la 8-an de julio 1889, kaj komencis liveron de la Dow Jones Novaĵservo per telegrafo.
En 1896, La " Dow Jones Industrial Average " estis oficiale lanĉita.
Ĝi estis la unua el pluraj indeksoj de akcioj kaj obligacikursoj sur la Novjorka Borso.
En 1899, la s de la Ĵurnalo Review & Outlook-kolono, kiu daŭre kuras hodiaŭ, ekaperis por la unua fojo, komence skribite fare de Charles Dow.
#000007
Ĵurnalisto Clarence Barron aĉetis kontrolon de la firmao por 130,000 USUS$ en 1902;
cirkulado tiam estis proksimume 7,000 sed grimpis al 50,000 antaŭ la fino de la 1920-aj jaroj.
Barron kaj liaj antaŭuloj estis meritigitaj je kreado de atmosfero de sentima, sendependa financa raportado - novaĵo en la fruaj tagoj da komercĵurnalismo.
En 1921, la ĉefranga financa semajnĵurnalo de la Ameriko de Barron, estis fondita.
Barron mortis en 1928, jaron antaŭ Black Tuesday, la borskraŝo kiu tre influis la Grandan Depresion en Usono.
La posteuloj de Barron, la Bancroft-familio, daŭrigus kontroli la firmaon ĝis 2007.
#000008
La Ĵurnalo prenis sian modernan formon kaj eminentecon en la 1940-aj jaroj, tempon de industria vastiĝo por Usono kaj ĝiaj financejoj en New York.
Bernard Kilgore estis nomita despota redaktisto de la papero en 1941, kaj firmao ĉefoficisto en 1945, poste kompilante 25-jaran karieron kiel la kapo de la Ĵurnalo.
Kilgore estis la arkitekto de la ikoneca fronto-dezajno de la papero, kun ĝia "What's News" komisiono, kaj ĝia nacia distribuostrategio, kiuj alportis la cirkuladon de la papero de 33,000 el 1941 ĝis 1,1 milionoj dum la morto de Kilgore en 1967.
Sub Kilgore, en 1947, ke la papero gajnis sian unuan Premio Pulitzer, por la ĉefartikoloj de William Henry Grimes.
#000009
Komplemento al la presaĵgazeto, The Wall Street Journal Online, estis lanĉita en 1996.
En 2003, Dow Jones komencis integri raportadon de la s-presaĵo de la Ĵurnalo kaj retajn abonantojn kune en Revizio-Agentejo de Cirkuladoj deklaroj.
En 2007, verŝajne ofte estis la plej granda pagit-abona novaĵejo sur la Reto, kun 980,000 pagitaj abonantoj.
Ekde tiam, rete abonanteco falis, konvena delvis al altiĝantaj abonkostoj, kaj estis raportita ĉe 400,000 en marto 2010.
En majo 2008, jarkotizo al la reta eldono de The Wall Street Journal kostas 119 USD por tiuj kiuj ne havas abonojn al la presaĵeldono.
Antaŭ junio 2013, la ĉiumonata kosto por abono al la reta eldono estis 22.99 USD, aŭ 275.88 USD ĉiujare, ekskludante enkondukajn ofertojn.
#000012
La 30-an de novembro 2004, Oasys Mobile kaj The Wall Street Journal publikigis programon kiu permesus al uzantoj aliri enhavon de la Wall Street Journal Online per ilia poŝtelefono.
Ĝi "disponigos minutaktualan komercon kaj financan novaĵon de la Online Journal, kune kun ampleksa merkato, akcioj kaj krudvardatenoj, kaj plie personigitajn paperarinformojn - rekte ĝis poŝtelefono".
#000013
Multaj el The Wall Street Journal novaĵhistorioj estas haveblaj tra liberaj retgazettoj kiuj abonas la Dow Jones sindikato.
Premio Pulitzer-gajnantaj rakontoj de 1995 estas haveblaj liberaj sur la Pulitzer [11] retejo.
#000014
En septembro 2005, la Ĵurnalo lanĉis semajnfineldonon, liveritan al ĉiuj abonantoj, kiuj markis revenon al sabata publikigo post erareto de proksimume 50 jarojn.
La movo estis dizajnita delvis por altiri pli da konsumantreklamado.
#000015
En 2005, la Ĵurnalo raportis legantarprofilon de proksimume 60 procentoj ĉefgvidantaro, mezan salajron de 191,000 USD, mezuman domanarnetvaloron de 2.1 milionoj USD, kaj averaĝan aĝon de 55.
#000016
En 2007, la Ĵurnalo lanĉis tutmondan vastiĝon de sia retejo por inkludi gravajn fremdlingvajn eldonojn.
La papero ankaŭ montris intereson en aĉetado de la rivalo Financial Times .
#000017
La kartuŝo estas unika en havado de periodo ĉe la fino.
#000018
La 5-an de septembro 2006, la Ĵurnalo inkludis reklami sur sia fronto por la unuan fojon.
Tio sekvis la enkondukon de fronto-reklamado en la eŭropaj kaj aziaj eldonoj malfrue en 2005.
#000019
Post prezentado preskaŭ identaj fronto-enpaĝigoj por duonan jarcenton - ĉiam ses kolumnojn, kun la pintnovaĵoj de la tago en la unuaj kaj sesaj kolumnoj, "What's News" komisiono en la dua kaj trie, la "A-hed" ĉefrakonto en la kvaraj (kun "heita" estaĵoĵargono por fraptitolo) kaj temeitaj semajnaj raportoj en la kvina kolono [16] - la papero en 2007 malpliigis ĝian flugfolio larĝon de 15 ĝis 12 coloj retenante la longon ĉe 22 3 ⁄ 4 coloj, por ŝpari gazetkostojn.
Novaĵa dezajnokonsultisto Mario Garcia kunlaboris rilate al. la ŝanĝoj.
Dow Jones diris ke ĝi ŝparus 18 milionojn USUS$ jare en gazetkostoj trans ĉiuj The Wall Street Journal artikoloj.
Tiu movo eliminis unu kolumnon de presaĵo, puŝante la "Nil-hed" for el it tradicia loko (kvankam la papero nun kutime inkludas idiosinkrazian ĉefrakonton sur la dekstra flanko de la fronto, krampis inter la ĉefrakontoj).
#000020
La papero daŭre utiligas inkajn punktodesegnaĵojn nomitajn hedkut, lanĉitaj en 1979 kaj origine kreita fare de Kevin Sprouls, [18] aldone al fotoj, metodo de ilustraĵo pripensis koheran vidan signaturon de la papero.
La Ĵurnalo daŭre peze utiligas la uzon de karikaturoj, precipe tiujn de Ken Fallin, kiel ekzemple kiam Peggy Noonan tiam-ĵus memoris forpasintan ĵurnaliston Tim Russert.
La uzo de koloro fotas kaj grafikoj fariĝis ĉiam pli oftaj en la lastaj jaroj kun la aldono de pli da "vivstilo-" sekcioj.
#000021
La 2-an de majo 2007, Novaĵagentejo faris nepetitan transaĉetoproponon por Dow Jones, ofertante 60 USUS$ parton por akcioj kiu vendiĝis por 33 USUS$ parton.
La Bancroft-familio, kiu kontrolis pli ol 60% de la voĉdonadakcioj, komence malaprobis la oferto, sed poste rekonsideris sian pozicion.
#000023
La 13-an de decembro 2007, akciuloj reprezentantaj pli ol 60 procentojn de la voĉdonadakcioj de Dow Jones aprobis la akiron de la firmao de Novaĵagentejo.
#000025
En redakcia paĝkolono, eldonisto L. Gordon Crovitz diris la Bancrofts kaj Novaĵagentejo konsentis ke la Ĵurnalo ' s-novaĵo kaj opinio sekcas konservus ilian redakcian sendependecon de ilia nova entreprena gepatro: [26]
#000026
Speciala komisiono estis establita por kontroli la redakcian integrecon de la papero.
Kiam la despota redaktisto Marcus Brauchli eksiĝis la 22-an de aprilo 2008, la komisiono diris ke Novaĵagentejo malobservis ĝian interkonsenton ne informante la komisionon pli frue.
Tamen, Brauchli diris ke li kredis ke novaj posedantoj devus nomumi sian propran redaktiston.
#000027
Ĵurnalartikolo (2007) citis pagendaĵojn kiujn Murdoch faris kaj rompis similajn promesojn en la pasinteco.
Unu granda akciulo komentis ke Murdoch longe "esprimis siajn proprajn, politikajn kaj komercbiasojn tra siaj gazetoj kaj relevidstacioj".
Iamajn Tempojn vicredaktisto Fred Emery memoras okazaĵon kie "Mr. Murdoch alvokis lin en sian oficejon marto 1982 kaj diris ke li pripensis maldungi Temporedaktiston Harold Evans.
Mr. Emery diras ke li memorigis Mr. Murdoch pri sia promeso ke redaktistoj ne povus esti maldungitaj sen la aprobo de la sendependaj direktoroj.
"Dio, vi ne prenas ĉiun kiu grave, trompas vin?"
Mr. Murdoch respondis, laŭ Mr. Emery."
Murdoch poste devigis eksteren Evans.
#000028
La Ĵurnalo, kune kun sia gepatro Dow Jones & Firmao, estis inter la entreprenoj Novaĵagentejo turnadita for en 2013 kiel la nova News Corp.
En novembro 2016, por tranĉi kostojn, la Ĵurnalon ' s ĉefredaktiston, Gerard Baker, sciigis ke maldungoj kaj firmiĝo al ĝiaj sekcioj okazus.
En la noto, la nova formato por la gazeto havos "Business & Finance" sekcion kiu kombinos it nunan "komercon & Teknikiston" kaj "Money & Investing" sekcas.
Ĝi ankaŭ inkludos novan "Life & Arts" sekcion kiu kombinos it nunan "Personan Ĵurnalon" kaj "Areno" sekcas.
Krome, la nuna "Greater New York" priraportado estos reduktita kaj moviĝos en la ĉefparton de papero.
#000030
Ekde 1980, la Ĵurnalo estis publikigita en multoblaj sekcioj.
Foje, La Ĵurnalo ' s paĝkalkulo averaĝis tiel multe kiel 96 paĝojn temo, [ citaĵo bezonis ] sed kun la tutindustria malkresko en reklamado, la Ĵurnalo en 2009-10 pli tipe publikigis proksimume 50 ĝis 60 paĝojn per temo.
#000031
Krome, pluraj kolumnistoj kontribuas regulajn ecojn al la Journal opiniopaĝo kaj :
#000033
Aldone al tiuj regulaj opiniopecoj, vendredoj la Ĵurnalo publikigas religi-temoita opiniopaĝa, titolita "Domoj de Kultado", verkita fare de malsama verkinto ĉiun semajnon.
Verkintoj vagadas de la Dali Lama ĝis kardinaloj.
#000035
Lanĉite kiel kvaronjara en 2008, la revuo kreskis al 12 temoj jare por 2014.
La revuo estas distribuita ene de la Usona Semajnfino-Eldono de The Wall Street Journal gazeto, la eŭropaj kaj aziaj eldonoj, (mezumo pagis presaĵcirkuladon estas +2.2 milionoj÷) kaj estas havebla en .
Ĉiu temo ankaŭ estas havebla dum la monato en la iPad-programo de The Wall Street Journal s.
#000037
En 2012, la revuo lanĉis sian signaturplatformon, La Noviganto-Premiojn.
Etendaĵo de la novembraj novigantoj eldonas, la premioceremonio, tenis en Novjorko en Muzeo de Moderna Arto, honoroviziuloj trans la kampoj de dezajno, modo, arkitekturo, humanitarismo, arto kaj teknologio.
La 2013 gajnintoj estis: Alice Waters (Humanitarismo);
#000039
Usona Cirkulado: Ĉiu temo de WSJ. estas enigita en la semajnfineldonon de The Wall Street Journal, kies meza pagita cirkulado por la trimonata finanta septembro 30, 2013 estis 2,261,772 same raportite al la alianco por Audited Media (AAM).
#000041
Redakcia paĝo kaj politika sinteno
#000044
Du resumoj publikigitaj en 1995 per la progresema blogo Fairness kaj Precizeco en Reporting, kaj en 1996 de la Columbia Journalism Review [43] kritikis la Ĵurnalon ' s redakcia paĝo por malprecizaĵo dum la 1980-aj jaroj kaj 1990-aj jaroj.
#000046
La Ĵurnalo priskribas la historion de siaj ĉefartikoloj:
#000047
Ili estas unuigitaj fare de la mantro- "liberaj merkatoj kaj liberaj homoj", la principoj, se vi faras, markis en la akvodislimjaro de 1776 de tiu de Thomas Jefferson
Deklaracio de Sendependeco kaj Wealth of Nations (Riĉeco de nacioj) de Adam Smith.
Tiel dum la pasinta jarcento kaj en la venonta, la Ĵurnalo signifas liberan komercon kaj solidan monon;
kontraŭ konfiska impostado kaj la ukazoj de reĝoj kaj aliaj kolektivistoj;
kaj por individua aŭtonomio kontraŭ diktatoroj, ĉikanantoj kaj eĉ la humoroj de momentaj plimultoj.
Se tiuj principoj sonas neatakeblaj en teorio, apliki ilin al aktualaj temoj ofte estas malmodaj kaj kontestataj.
#000048
[ citaĵo bezonis ] Ĝia historia pozicio estis multe lasama.
Ĉar iama redaktisto William H. Grimes skribis en 1951:
#000049
Sur nia ĉefartikolpaĝo ni faras neniun pretekston de irado laŭ la mezo de la vojo.
Niaj komentoj kaj interpretoj estas faritaj de definitiva perspektivo.
Ni kredas je la individuo, je lia saĝeco kaj lia dececo.
Ni kontraŭbatalas ĉiujn malobservojn sur individuaj rajtoj, ĉu ili devenas de provoj ĉe privata monopolo, sindikatomonopolo aŭ de surkreska registaro.
Homoj diros ke ni estas konservativaj aŭ eĉ reakciaj.
Ni ne estas multe interesitaj pri etikedoj sed se ni devus elekti tian, ni dirus ke ni estas radikalaj.
Ekzakte tiel radikala kiel la kristana doktrino.
#000050
Ĉiu Rikoltfesto la redakcia paĝo presas du famajn artikolojn kiuj ekaperis tie ekde 1961.
La unua estas titolita La Senhoma Sovaĝejo, kaj priskribas kion la pilgrimoj vidis kiam ili alvenis ĉe la Plymouth Kolonio.
La dua estas titolita And the Fair Land (Kaj la Justa Tero), kaj priskribas la premion de Ameriko.
Estis skribite fare de iama redaktisto, Vermont C. Royster, kies Kristnasko-artikolo In Hoc Anno Domini, ekaperis ĉiun la 25-an de decembro ekde 1949.
#000051
Dum la Reagan-registaro, la redakcia paĝo de la gazeto estis precipe influa kiel la gvida voĉo por ofertoekonomio.
Sub la redakteco de Robert Bartley, ĝi ĉe longo pliprofundigis ekonomiajn konceptojn kiel ekzemple la Laffer-kurbo, kaj kiel malkresko en certa marĝena imposto aprezas kaj la kapitalgajnoprofito povis supoze pliigi totalajn fiskajn enspezojn generante pli ekonomian agadon.
#000052
En la ekonomia argumento de kurzregistaroj (unu el la plej malharmoniigaj temoj inter ekonomiistoj), la Ĵurnalo havas emon apogi fiksajn kurzojn super flosigado de kurzoj.
Ekzemple, la Ĵurnalo estis grava subtenanto de la kejlo de la ĉina juano al la dolaro, kaj forte disputis kun amerikaj politikistoj kiuj kritikis la ĉinan registaron koncerne la kejlon.
Ĝi kontraŭbatalis la movon de Ĉinio lasi la juanon iom post iom flosi, argumentante ke la fiksa indico profitigis kaj Usonon kaj Ĉinion.
#000053
La Ĵurnalo ' kiun s vidoj komparas kun tiuj de la brita publikigo The Economist , kun ĝia emfazo de liberaj merkatoj [ citaĵo bezonis ].
Tamen, la Ĵurnalo montras gravajn distingojn de eŭropaj komercgazetoj, plej precipe en konsidero al la relativa signifo de, kaj kialoj de, la amerikaj buĝeta deficito.
(La Ĵurnalo ĝenerale montras al la manko de fremda kresko, dum komercĵurnaloj en Eŭropo kaj Azio kulpigas la malaltan ŝparprocenton kaj kongruan maksimumon pruntantan indicon en Usono).
#000054
La Ĵurnalo ' s redakciaj paĝoj kaj kolonoj, kuras aparte de la novaĵpaĝoj, estas tre influaj en amerikaj konservativaj cirkloj.
Kiel redaktistoj de la redakcia paĝo, Vermont C. Royster (servitaj 1958-1971) kaj Robert L. Bartley (servitaj 1972-2000) estis aparte influaj en disponigado de konservativa interpreto de la novaĵoj sur ĉiutaga bazo.
Kelkaj el la s de la Ĵurnalo iamaj raportistoj asertas ke la papero enkondukis pli konservativan tonon ekde la aĉeto de Rupert Murdoch.
#000055
La redakcia estraro longe argumentis por por-komerca enmigradpolitiko.
En julio 3, 1984 ĉefartikolo, la estraro skribis: "Ĉu Washington daŭre volas "fari ion" ĉirkaŭ enmigrado, ni proponas kvin-vortan amendon: devas ekzisti malfermaj limoj."
Tiu stando sur enmigradoreformo metas la Ĵurnalon kontraste al la plej multaj konservativaj aktivuloj, politikistoj, kaj amaskomunikilajn publikaĵojn ekzemple Nacia Revizio kaj La Washington tempojn , kiuj preferas pliigitajn restriktojn sur enmigrado.
#000056
La Ĵurnalo ' s redakcia paĝo estis vidita kiel kritika de multaj aspektoj de la prezidanteco de Barack Obama.
Aparte, ĝi estis eminenta kritikisto de la Affordable Care Act leĝaro pasigita en 2010 kaj havis multajn opiniokolonojn atakantajn diversajn aspektojn de la fakturo.
La Ĵurnalo ' s redakcia paĝo ankaŭ kritikis la energipolitikojn kaj eksteran politikon de la Obama registaro.
#000057
La redakcia komisiono de The Wall Street Journal emas malaprobi vaste kontrolitajn videblojn en klimata ŝanĝo - nome ke ĝi prezentas gravan minacon al homa ekzisto, estas plejparte kaŭzita de fosilifuelaj emisioj, kaj povas esti malhelpita tra publika politiko.
The Journal estas rigardita kiel forumo por klimatŝanĝaj skeptikuloj, [52] [53] publikigante artikolojn de sciencistoj skeptikaj de la interkonsentpozicio sur klimata ŝanĝo en ĝia opiniopaĝa sekcio, inkluzive de pluraj eseoj de Richard Lindzen de MIT.
Simile, la Ĵurnalo estis akuzita je rifuzi publikigi opiniojn pri sciencistoj kiu nuna la ĉefovideblo en klimata ŝanĝo.
Laŭ analizo, (2016) 14% de la gastoĉefartikoloj prezentis la rezultojn de "ĉefa klimatscienco", dum la plimulto ne faris.
Ankaŭ, neniu el 201 ĉefartikoloj publikigitaj en la WSJ ekde 1997 koncedas ke la forbruligo de fosiliaj fueloj kaŭzis klimatan ŝanĝon.
Studo (2015) trovis The Wall Street Journal estis la gazeto kiu malplej prezentis negativajn efikojn de mondvarmiĝo inter pluraj gazetoj supozeble.
Ĝi ankaŭ estis la plej verŝajna prezenti negativan ekonomian enkadrigon dum diskutado de klimatŝanĝan mildigpolitikoj, [59] ofertado al prenado de la pozicio kiun la kosto de tiaj politikoj ĝenerale superpezas ilian utilon.
#000058
La Ĵurnalo ' s-redaktistoj substrekas la sendependecon kaj nepartiecon de siaj raportistoj.
#000059
En studo, (2004) Tim Groseclose kaj Jeff Milyo la Ĵurnalo kverelas ' s novaĵpaĝoj havas por-liberalan antaŭjuĝon ĉar ili pli ofte citas liberalulon pensfabrikojn.
Ili kalkulis la ideologian sintenon da novaĵoj en 20 aŭdvidaj butikoj nombrante la frekvencon kiun ili citis al unuopo pensfabrikojn kaj komparado tion al la frekvenco kiun leĝdonantoj citis la sama pensfabrikojn.
Ili trovis ke la novaĵraportado de The Journal estis la plej liberala (pli da liberalulo ol NPR aŭ The New York Times ).
La studo ne faktorigis en ĉefartikoloj.
Mark Liberman kritikis la modelon uzitan por kalkuli biason en la studo kaj argumentis ke la modelo malegale influis liberalulojn kaj konservativulojn kaj tion".
la modelo komencas kun tre stranga supozo pri la rilato inter politika opinio kaj la elekto de aŭtoritatoj por citi."
[La verkintoj supozas tiu] "pensfabrikideologio [ ...
#000060
La laŭplana kaj fina akiro de la firmao de News Corp en 2007 kondukis al signifa novaĵokritiko kaj diskuto [62] ĉirkaŭ ĉu la novaĵpaĝoj ekspozicius aldekstran klinon sub Rupert Murdoch.
Aŭgusto 1 ĉefartikolo respondis al la demandoj per asertado ke Murdoch intencis "konservi la valorojn kaj integrecon de la Ĵurnalo."
#000061
Rimarkindaj rakontoj kaj Premio Pulitzer
#000062
La Ĵurnalo gajnis pli ol 30 Premio Pulitzer en sia historio.
Stabĵurnalistoj kiuj gvidis kelkajn el la plej konataj priraportadoteamoj de la gazeto poste publikigis librojn kiujn tio resumis kaj etendis al ilia raportado.
#000063
En 1987, ofertmilito rezultiĝis inter pluraj financaj firmaoj por tabako kaj manĝgiganto RJR Nabisco.
Bryan Burrough kaj John Helyar dokumentis la okazaĵojn enen pli ol duodekduaj ĵurnalartikoloj.
Burrough kaj Helyar poste utiligis tiujn artikolojn kiel la bazon de plejbonvendadlibro,
Barbarians at the Gate: The Fall of RJR Nabisco , kiu estis igita filmo por HBO.
#000064
En la 1980-aj jaroj, tiam Ĵurnal raportisto James B. Stewart alportis nacian atenton al la kontraŭleĝa praktiko de enulkomercado.
Al Li estis premiita la Premio Pulitzer en klariga ĵurnalismo en 1988, kiun li partumis kun Daniel Hertzberg, [65] kiuj daŭriĝis por funkcii kiel la altranga anstataŭa despota redaktisto de la papero antaŭ eksiĝado en 2009.
Stewart aldonis al tiu temo en sia libro, Den of Thieves (Nesto de ŝtelistoj) .
#000065
Jonathan Weil, raportisto ĉe la Dallas-agentejo de The Wall Street Journal, estas meritigita je unue rompado de la rakonto pri financaj fitraktadoj ĉe Enron en septembro 2000.
Rebecca Smith kaj John R. Emshwiller raportis pri la rakonto regule, [69] kaj skribis libron, 24
#000067
La Ĵurnalo poste faris tutmondan enketon de la kialoj kaj signifon de 9/11, uzante kontaktojn ĝi formiĝis kovrante komercon en la araba mondo.
En Kabul, Afganio, raportisto de The Wall Street Journal aĉetis paron de prirabitaj komputiloj kiujn Al Qaeda gvidantoj uzis plani atencojn, kemiajn kaj biologiajn atakojn, kaj sekularajn ĉiutagajn agadojn.
La ĉifritaj dosieroj estis deĉifritaj kaj tradukitaj.
Estis dum tiu priraportado ke teroristoj kidnapis kaj mortigis Journal raportiston Daniel Pearl.
#000069
En 2007, la papero gajnis la Pulitzer Prize for Public Service (Pulitzerpremio por Publika servo), kun it ikoneca Ora medalo, [74] por eksponado firmaoj kiuj kontraŭleĝe malantaŭendatigas akciopciojn kiujn ili aljuĝis al oficuloj por pliigi sian valoron.
#000070
2010: la sanservo de McDonald
#000072
Raporto [75] publikigita la 30-an de septembro 2010 detaligantaj akuzoj McDonald's havis planojn faligi sanasekuron ĉar horaj dungitoj desegnis kritikon de McDonald's same kiel la Obama donon.
La WSJ raportis la planon faligi priraportadon devenis de novaj sanservpostuloj sub la pacienta Protekto kaj Pagebla Prizorgo-Leĝo.
McDonald's nomita la raporto "konjekta kaj misgvida", deklaranta ili havis neniujn planojn faligi priraportadon.
La WSJ-raporto kaj posta malakcepto ricevis priraportadon de pluraj aliaj aŭdvidaj butikoj.
#000073
En 2015, raporto [80] publikigita per la Ĵurnalo asertis ke ĝis 700 milionoj USUS$ estis kabligita de 1MDB, malajzia ŝtato-investsocieto, ĝis la personaj raportoj pri Malaysia Prime Minister Najib Razak en AmBank, la kvina plej granda pruntedonanto en Malajzio.
Razak respondita per minacado jurpersekuti la New York-bazitan gazeton.
#000075
La raporto instigis kelkajn registarajn agentejojn en Malajzio por fari enketon en la akuzon.
#000076
En 2015, raporto skribita fare de la s de la Ĵurnalo John Carreyrou asertis ke sango testanta firmaon la teknologio de Theranos estis misa kaj fondinto Elizabeth Holmes misinformis investantojn.
Laŭ Vanteco-foiro , "kulpiga raporto publikigita en The Wall Street Journal asertis ke la firmao estis, en efiko, trompo - ke ĝia fanfaronita kernteknologio estis fakte misa kaj ke Theranos administris preskaŭ ĉiujn ĝiaj sangokontroloj uzante la ekipaĵon de konkurantoj."
La Ĵurnalo poste publikigis plurajn raportojn pridubantajn la kredindecon de Theranos kaj Holmes.
#000077
Washington Post politikisto Fox News Radio
#000086