Opracowując książki bardzo często natrafiamy na włożone między ich strony obrazki, bilety, zdjęcia, plakaty, czy ulotki. "Znaleziska" te bywają bardzo ciekawe. Część z nich ma wartość artystyczną, inne z kolei to pamiątki różnych wydarzeń, zarówno tych publicznych jak i całkowicie prywatnych lub po prostu świadectwa życia sprzed 5, 15 czy 50 lat. Postanowiliśmy dać tym znaleziskom szansę na nowe życie - życie książkowych zakładek.
#000001
"Zwierzęcy bracia" to refleksja na temat życia etycznego i jednocześnie namiętny apel przeciwko obojętnemu i okrutnemu traktowaniu zwierząt, napisany ponad 70 lat temu przez byłego więźnia obozu koncentracyjnego w Dachau, wegetarianina Edgara Kupfer-Koberwitza....
#000002
Tomasz wstał na powitanie gościa z krzesła. Przesiadywał na nim ostatnio do późnych godzin nocnych, przygotowując się do wykładów, które od roku prowadził na dworze papieskim Urbana IV, albo też pisząc rozpoczętą rok temu «Summa contra gentiles». W jego zamyśle miał być to systematyczny wykład filozofii i teologii naturalnej, obszerne dzieło potrzebne Kościołowi bardzo wobec zamętu szerzących się w Europie, mocno niepokojących papieża, herezji... Teraz przerwał pracę naukową i wskazał Euzebiuszowi miejsce naprzeciw siebie....
#000003
A powieści ludu chcecie? Naród baje jako dziecię!
#000004
Nie pogardzaj bajką gminną, ona się wysnuwa z serca ludu, z jego pojęć, marzeń, nadziei, z całego jego bytu w pewnej epoce: dlatego też objawia w sobie żywotne pierwiastki narodu, jego charakter i pogląd na życie.
#000005
L. Sztyrmer, Kataleptyk, t. 1....
#000006
Literatura bahaicka, czyli kilka słów o wierze bahá'í
#000007
O tym jak narodziła się wiara bahá'í oraz jakie są jej podstawowe założenia dowiecie się z poniższego tekstu....
#000009
Tiel okazis ankaŭ ĉi-foje. Tigellinus eksilentis, kaj nur
#000011
skribis en sian memoron tiujn senatanojn kaj kavalirojn. kiuj en la momento, kiam Petronius repaŝis en la fundon de la cambrego, grupigis ĉirkaŭ li, kredante, ke post tio, kio okazis, li estos nepre la unua favorato de la cezaro.
#000012
Petronius tamen forlasis la palacon, iris al Vinicius kai rakontinte al li la epizodon kun la cezaro kaj Tigellinus, diris:
#000013
- Ne nur mi forturnis la danĝeron de Aulus Plautius kaj Pomponia, kaj kune de ni ambaŭ, sed ankaŭ de Ligia, kiun oni ne serĉos simple tial, ke mi persvadis al la kuprobarba simio veturi en Antiumon, kaj el tie en Neapolon aŭ Bajojn. Li veturos, ĉar en Romo li ĝis nun ne kuraĝis prezentiĝi publike en teatro, kaj mi scias, ke delonge li jam intencas prezentiĝi en Neapolo. Por poste li revas pri Grekujo, kie li volas kanti en ĉiuj pli gravaj urboj, kaj poste, kune kun ĉiuj laŭrokronoj, kiujn oferos al li la Graeculi, soleni triumfan enveturon en Romon. Dum tiu tempo ni povos libere serĉi Ligian kaj kaŝi ŝin en sekura loko. Kaj nia nobla filozofo? Ĉu li ne venis ĝis nun?
#000014
- Via nobla filozofo estas trompisto. Ne! li ne venis, ne prezentis sin, nek prezentos sin iam plu!
#000015
- Mi tamen havas pli bonan opinion, ne tiom eble pri lia honesteco, kiom prilia saĝeco. Li fluigis jam iom da sango el via monsako kaj venos almenaŭ tial, por fluigi ĝin duafoje.
#000016
- Li gardu sin, ke mi ne fluigu lian sangon.
#000017
- Du miaj liberigitoj, Nimfidius kaj Demas, serĉas ŝin fronte de sesdek homoj. Al tiu el la sklavoj, kiu ŝin trovos, mi promesis liberecon. Mi sendis krom tio kurierojn sur ĉiujn vojojn, kondukantajn al Romo, ke ili demandu en gastejoj pri la ligo kaj pri la fraŭlino. Mi mem trakuras la urbon tage kaj nokte, esperante feliĉan hazardon.
#000019
-- Kion ajn vi scios, konigu al mi, ĉar mi devas veturi en Antiumon.
#000020
Vinicius komencis marŝi per rapidaj paŝoj, kaj Petronius sekvis lin dum kelka tempo per rigardo, fine li ekparolis:
#000022
— Diru al mi sincere, ne kiel brulkapulo, kiu ion trudas al si kaj mem sin ekscitas, sed kiel homo prudenta, kiu respondas al sia amiko: ĉu vi ĉiam egale deziras tiun Ligian?
#000023
Vinicius haltis por momento kaj rigardis tiel Petroniuson, kvazaŭ li antaŭe lin ne vidus, poste komencis denove marŝii. Videble estis, ke li subpremas en si eksplodon. Fine en liaj okuloj, pro la sento de la propra senhelpeco, pro doloro, kolero kaj nevenkebla sopiro, ŝvelis du larmoj, kiuj ekparolis al Petronius pli forte, ol plej elokventaj vortoj.
#000024
Do, enpensiĝinte por momento, li diris:
#000025
- La mondon portas sur la ŝultroj ne Atlaso, sed virino, kaj iafoje ludas per ĝi, kiel per pilko.
#000026
Kaj ili komencis adiaŭi unu la alian. Sed en la sama momento sklavo sciigis, ke Chilo Chilonides atendas en (...)
#000028
Zniszczona obwoluta. Okładka i wnętrze książki - stan dobry.
#000029