/er filmoj estas subĝenro de hororaj filmoj, tipe implikante perfortan psikopat kaŝsekvadon kaj murdante plurajn homojn, kutime per bladeitaj iloj.
Kvankam la esprimo "detranĉisto" foje estas uzita neformale kiel komunnomo por iu horora filmo implikanta murdon, analizistoj de la ĝenro citas establitan aron de karakterizaĵoj kiel ekzemple kiuj lokis tiujn filmojn krom aliaj hororsubĝenroj, ŝprucu filmojn kaj psikologiaj hororaj filmoj.
#000001
Kelkaj kritikistoj citas la italajn Giallo filmojn kaj la Brit-produktitan psikologian suspensfilmon aŭ psikologiajn hororajn filmojn Peeping Tom (1960) de Michael Powell kaj Psycho (1960) de Alfred Hitchcock kiel la plej fruajn influajn "detranĉisto-" filmojn, [2] [3] kaj la plej multaj konsentas ke la pinto de la ĝenro okazis en amerikaj filmoj publikigitaj dum la 1970-aj jaroj kaj 1980-aj jaroj.
Klasikaj detranĉistfilmoj inkludas The Texas Chain Saw Massacre de Tobe Hooper (1974), Halloween de John Carpenter (1978), Victor Miller kaj la de Sean S. Cunningham Vendredo la 13-a (1980), Elm Street de Wes Craven A Nightmare on (1984), kaj Don Mancini kaj Child's Play de Tom Holland (1988).
La satira filmo Scream de Wes Craven (1996) renovigis ĝeneralan intereson en la ĝenro, kaj pluraj da la originaj detranĉistofranĉizoj estis revivigitaj aŭ restartigis en la jaroj sekvante la liberigon de Scream.
#000002
Multaj filmoj en la detranĉistoĝenro daŭre altiras sektajn sekvantajn.
#000003
1 A Nightmare on Elm Street
#000006
Ludoj of Terror: Halloween, Vendredo la 13-a and the Films of the Stalker Cycle, Vera Dika teoriadas tiel ĉiuj detranĉistfilmoj adheras al specifa formulo: ekzistas ofte pasinta okazaĵo en kiu la komunumo de la filmo, ofte dekaĝulaj karakteroj, faras maljustan agon, aŭ kiu igas la murdinton travivi severan traŭmaton.
La intrigo implikas kontraŭstarantajn celojn de la murdinto kaj heroo/heroino.
Tipe, filmo komenciĝas kun memorceremonio aŭ datreveno de la pasinta okazaĵo kiu reaktivigas aŭ re-inspiras la murdinton.
Ofte la viktimo pluvivas, sed estas difektita laŭ iu maniero per lia aŭ ŝia sperto kun la murdinto.
Irvingio ankaŭ kredas ke la apelacio de la ĝenro estas fiksiĝinta en la sentoj de la spektantaro de katarso, distro, kaj delokiĝo, rilatitaj al volupto.
#000007
Oftaj tropoj prezentitaj en detranĉistfilmoj estas la fina knabin karaktero.
Tiu tropo ofte estas diskutita en enkondukaj film kursoj.
: 85 La karaktero ofte citis kiel la unua prototipa fina knabino de la ĝenro estas Laurie Strode ( Jamie Lee Curtis) en Halloween (1978).
Finaj knabinoj, kiuj tipe evitas la antaŭenmarŝojn de la murdinto de filmo finiĝi, estas ofte virgulinoj kaj havas almenaŭ unu amikinon kiu estas portretita kiel sekse aktiva.
#000008
Alia tropo estas la kontraŭ-heroa karakterizado de la fiulo de la filmo.
La plej multaj detranĉistofranĉizoj sekvas la daŭrajn klopodojn de specifa fiulo, prefere ol la viktimoj de la murdinto, kiuj ne ofte reaperas en daŭrigoj.
Rimarkindaj ekzemploj de tiuj murdinto-ikonoj inkludas:
Michael Myers, Freddy Krueger, Jason Voorhees, Chucky, Ghostface kaj Leatherface.
#000009
Kelkaj kritikistoj citas hororludojn produktitajn ĉe la Grandioza Guignol en la malfrua 19-a jarcento kiel influis la nuntempan detranĉistoĝenron.
Aliaj referenceas la viscerajn bildojn de perforto en filmoj kiel ekzemple The Lunatics de Maurice Tourneur (1912), mutafilma adaptado de Grand Guignol-teatraĵo.
Protestego en Usono super filmoj ŝatas La Frenezuloj kaŭzis la morton de la Hays Code en 1930, unu el la plej frua aro de la distra industrio de gvidliniolimigado kio povus esti montrita en filmo.
Sub la Hays Code, eĉ mildaj referencoj al sekseco kaj brutaleco estis rigarditaj kiel neakcepteblaj.
#000010
Thirteen Women de George Archainbaud (1932) rakontas al la rakonto de postgimnaziofratinaro kies iamaj membroj estas metitaj unu kontraŭ la alia fare de venĝema kunulo.
Ĉar ili mortas, la kulpulo forstrekas ilian jarlibrofoton, aparato uzis en postaj detranĉistfilmoj kiel ekzemple Prom Night (1980) kaj Graduation Day (1981).
La kulmino de la filmo okazas sur trajno, io eĥis en Terror Train (1980) kaj Terror on Tour (1980).
Aliaj fruaj ekzemploj de la "psikopato serĉantaj venĝo-" tropon inkludas The Terror (1928), surbaze de la teatraĵo fare de Edgar Wallace.
#000012
Val Lewton produktis The Leopard Man de Jacques Tourneur (1943), filmon pri murdinto kaŝanta siajn krimojn kontraŭ virinoj en urbeto enkadrigante eskapintan spektakloleopardon.
The Scarlet Claw de Basil Rathbone (1944) estas Sherlock Holmes rakonto rondiranta ĉirkaŭ murdoj faritaj kun ĝardensarkilo kiu havas pafojn de la murdinto levante la armilon en la aero kaj renvers(iĝ)ante al ĝi plurfoje, redaktoteknikon kiuj iĝis konataj en la ĝenro.
The Spiral Staircase de Robert Siodmak (1946), surbaze de la romano Some Must Watch, steloj de Ethel White Ethel Barrymore kiel virino kiu timas ke ŝia muta domservistino estas la venonta viktimo de murdinto.
La senhelpa sed bonvola heroino iĝis ordinara en pli postaj hororaj filmoj, kune kun nigra-gantitaj murdintoj, sinteno pafoj, kaj salto timigas.
#000013
Precipe influa brita verkisto Agatha Christie, kies romano Ten Little Indians (1939) unue estis adaptita en And Then There Were None (1945) estis.
La rakonto centras ĉirkaŭ grupo de homoj, ĉiu el kiu transigis sekreton preter krimo, kiuj estas senvivigitaj unu-post-la-alia sur izolita insulo.
Ĉiu el la murdoj spegulas verson de infanrimaro, permesante al la temoj de infantempa senkulpeco kaj murdo kunfandi, ion kiu iĝus populara en pli postaj filmoj de la ĝenro.
#000014
Ankaŭ en 1960, brita direktoro Michael Powell liberigis Peeping Tom , kiu havas junan fotiston murdantan junajn virinojn por foti iliajn forvelkantajn esprimojn.
La filmo estas montrita de la perspektivo de la murdinto.
#000017
Homicidal de William Castle (1961) ecoj vida sango en ĝiaj murdlokoj, [5] : 33 kaj Violent Midnight de Richard Hillard (1963) inkluzivas multajn elementojn-komunpaŝtejon en detranĉistfilmoj, inkluzive de sinteno pafo de la murdinto tirante malsupren branĉon por observi eblan viktimon, fiulon portantan nigrajn gantojn kaj fedoron, kaj nudbanan scenon.
Terrified de Crown International (1963) havas kufovestitan murdinton kiu persekutas siajn viktimojn.
#000018
La debuto de Francis Ford Coppola filmo, Demenco 13 (1963), sekvas hakilmurdinton kiu persekutas parencojn kolektis ĉe irlanda kastelo festi morton en la familio.
La filmo estis influita per italaj Giallo suspensfilmoj.
Joan Crawford ĉefrolis en Strait-Jacket de William Castle (1964) kaj en Berserk de Jim O'Connolly (1967), kiuj ambaŭ trajtaj detranĉist-ĝenraj elementoj.
En Night Must Fall de MGM (1964), refilmigo de la brita filmo el 1937, Albert Finney pozas kiel psikopato kiu konservas distranĉitan kapon en kesto.
Corruption (1968) ĉefroligas Peter Cushing kiel mild-konduta seria murdisto.
#000019
Alia furioza filmo ĝenroj rilatigis al kaj influaj pri la detranĉista filmĝenro inkludas ŝprucu filmojn, germanajn Krimi filmojn, kaj italajn Giallo filmojn.
Ĉiu el tiuj inkludas kelkajn aspektojn de detranĉistfilmoj.
#000021
Krimi filmoj, germanaj adaptiĝoj de la perfortkrimromanoj de brita verkisto Edgar Wallace, estis publikigitaj de la malfruaj 1950-aj jaroj ĝis la fruaj 1970-aj jaroj.
Tiuj bildoj disponigas tre post-mondan War II germanan vidpunkton de Angleco kaj havas fiulojn en aŭdacaj kostumoj.
La rakontoj ricevas nuntempan tranĉrandon kaj havas partiturojn de ĵaz komponistoj kiel ekzemple Martin Böttcher kaj Peter Thomas.
#000023
Italaj Giallo filmoj estas suspensfilmo-hororaj filmoj kiuj ofte havas krimon proceduran aŭ murdmister intrigon kun erotiko kaj detranĉisto, psikologia suspensfilmo, psikologia hororo kaj mistera fikcio elementoj, ofte kun mistera murdinto kiu brutale tigoj kaj murdviktimoj kaj kies identeco restas nekonata aŭ nerivelita ĝis la finakto.
Male al amerikaj detranĉistfilmoj, la protagonistoj de gialio estas ofte (sed ne ĉiam) plenkreskuloj elmontrantaj la plej malfruajn modojn kaj ŝprucantaj for al ekzotikaj cellokoj.
Tre kiel Krimi filmoj, la rakontofadenoj de gialio filmoj estas plenigitaj kun bizaraj kaj ofte neverŝajnaj tordaĵoj, miksante hororon kaj detektivajn suspensfilmĝenrojn.
Tamen, la karakteroj solvantaj la misteron ofte estas amatoroj aŭ ne profesiaj detektivoj sed prefere eksteruloj alportitaj en la intrigon post atestado de murdo aŭ kiel konato de viktimo.
Giallo-filmoj ankaŭ foje havas supernaturajn elementojn, kvankam pli ofte la antagonisto estas perforta psikopato aŭ, kiel en krimfikcio kaj krimliteraturo, murdema krimulo sisteme eliminante certajn homojn.
#000025
The Strange Vice of Mrs. Wardh de Sergio Martino (1971) inkludas scenon kie la heroino estas minacita fare de la murdinto en subtera parkejo, aparato uzita per multaj amerikaj detranĉistfilmoj.
En Torso de Martino (1973), kufovestita murdinto, ofte montritan utiliganta sintenon pafoj, utiligas geinstruadoj, serĉante venĝon por pasinta krimo.
Kaj, kiel adoleskantoj en detranĉistfilmoj, la junaj viktimoj prenas drogojn, ĝui antaŭnuptan sekson, kaj mokincitas aŭtoritaton.
La elamasigado el "fina knabino" havis hororproduktorojn studantajn la klimaksan scenon jardekojn poste, kun la ekstrema franco de Alexandre Aja ŝprucas filmon High Tension (2003) paganta omaĝon al la finĉasado.
Ankaŭ influa estis A Bay of Blood de Bava (1971) kiu havas eksplicitajn scenojn de murdo kaj kreivajn mortsekvencojn kiuj estis rekte imititaj per amerikaj detranĉistfilmoj, inkluzive de vendredo la 13-an Parton 2 (1981).
La lagobordoscenaro, kaj krimroman mistero, ankaŭ inspiris Sean S. Cunningham kaj Victor Miller por krei la originan vendredon la 13-a (1980).
#000026
Multaj Giallo filmoj ludis en amerikaj kinejoj kaj ĉe aŭtokinejoj.
Hispanaj kaj turkaj produktoroj faris filmojn kiel ekzemple A Dragonfly for Each Corpse (1974) kiuj estis nomitaj gialio.
Multaj gialio estis liberigita en britaj kinejoj kun anoncoj kiuj antaŭenigis la sekson kaj nudecon de la filmoj super la suspensfilmo- kaj misteraspektoj.
La brita suspensfilmo Assault (1971) partumas multajn trajtojn kun la Giallo ĝenro.
Eĉ Alfred Hitchcock-filmo Frenzy (1972) montras Giallo influon.
La konateco kaj konvencioj de la ĝenro ankaŭ inspiris parodiojn kiel ekzemple Death Steps in the Dark (1977).
#000027
Eĉ kun sukcesoj kiel Deep Red (1975), Tenebre (1982), aŭ The Blood-Stained Shadow (1978) la Giallo filmoj laŭpaŝaj falis el modo de la mez-1970-aj jaroj.
Buĝetoj kaj produktadvaloroj komencis plonĝi.
Kelkaj filmoj, kiel ekzemple Play Motel (1979) kaj Giallo a Venezia (1979), provita por partoprenigi spektantarojn ĝisostajn pornografiajn scenojn.
#000028
Dum la Giallo dominis la eŭropan merkaton, en Britio kaj Usono ekzistis pliiĝo en ekspluatfilmoj, kiuj ekspluatis sekson kaj perforton por logi la spektantaron.
Multaj el tiuj filmoj ludis en Grindhouse kaj aŭtokinejoj specialiĝantaj pri B filmoj.
Ekzistis malmultaj intrigiloj, kaj la plejparte frenezaj fiuloj ricevis kursoraj de motivoj por siaj abomenaj agoj.
La plejparte dekaĝulaj spektantaroj kondukis al dekaĝulaj protagonistoj estantaj aldonitaj al la intrigoj.
#000029
La malalt-buĝeta ŝokromano And Soon the Darkness de brita direktoro Robert Fuest (1970) ekigis la ekspluatondon de la 1970-aj jaroj;
la filmo moviĝis foren de la gotika sento de 1960a hororo preter malimplikanta la malbonaŭguran agon en tagtempo.
Simile, Fright (1971), surbaze de la " infanvartanto kaj la viro supre "
urba legendo, vidas la protagoniston ne nur tiga sed ankaŭ humiligita fare de la murdinto.
Tower of Evil (1972) havas dekaĝulajn murdojn ĉe malproksima insullumturo, cementante la tradicion de festaj adoleskojaroj en danĝero.
#000030
Konata en la ekspluatĝenro estis Pete Walker, la angla direktoro de la sekso, sango kaj sang-plena The Flesh and Blood Show (1972).
Li sekvis ĝin kun Frightmare (1974), kiu rompis multajn tabuojn tiutempe kaj reklamis it'ojn negativajn recenzojn por altiri spektantojn.
En House of Mortal Sin (1976), li pritraktis Katolikismon kun murdintpastro utiliganta sanktajn objektojn kiel murdajn armilojn.
En Schizo (1976), sketisto opinias ke ŝi estas persekutita fare de seria murdisto.
La lasta psiko-suspensfilmo de Walker, The Comeback (1978), havis demonin-kufovestitan murdinton.
#000031
La amerika filmo Blood and Lace (1971) estis sinkronigita fare de la Psychotronic Encyclopedia of Film (Psikotrona Enciklopedio de Filmo) kiel la "plej malsana PG-indicita filmo iam faris!"
[ citaĵo bezonis ] la Trio de William Girdler sur Viandhoko estis loza refilmigo de Psycho, kun pli alta mortnombro kaj pli da nudeco.
Scream Bloody Murder (1973) anoncis ke ĝi estis la unua filmo estanta etikedita "sango-nography."
Altprofilaj filmoj foje inkludis temojn popularajn en malalt-buĝetaj produktadoj;
Westworld (1973), plezurparko en kiuj kun tre similaj robotoj fariĝas mortigaj kaj komencas mortigi homojn, estis cititaj fare de John Carpenter kiel unu el liaj inspiroj dum kreado de la karaktero de Michael Myers en Haloveno.
#000032
Je 1974, ekspluatfilmoj perdis popularecon.
The Single Girls (1974) provis malsukcese parodii hororĝenrokonvenciojn, kaj la ultramalalt-buĝeta Have a Nice Weekend (1975) ne ekspluatis la sekson, nudecon, medikamentojn, aŭ perforton kiujn spektantaroj atendis.
The Love Butcher (1975), publikigita komence de la punkmovado malsukcesa por altiri spektantaron kun ĝia manko de politika korekteco.
La Savanto: Filo de Satan (1976), eks-studentoj ĉe lernejreunuiĝo estas persekutitaj de venĝema psikopato pro la pekoj kiujn ili faris, inkluzive de unu virino por esti lesbanino.
La uzo de maskoj estis centra truko en la nebone ricevita Savage Weekend (1976), kiu estis arkivita ĉar plurajn jarojn antaŭ etulo re-liberigas en 1981.
#000033
La malalt-buĝeta The Texas Chain Saw Massacre de Tobe Hooper (1974) estis grava sukceso kaj la plej komerce sukcesa horora filmo ekde 1973's La Ekzorcisto .
La rakonto koncernas perfortan kolizion de kulturoj kaj idealoj, inkluzive de la morto antaŭ nelonge 1960's kontraŭkulturoas, al kaj la malhele konservativaj valoroj de kampara familio.
La ĉefa antagonisto de la filmo estas Leatherface, pepanta viro kiu portas ĉensegilon, eluzas la haŭton de pasintaj viktimoj, kaj manĝas homan viandon.
#000034
La sukceso de la filmo generis plurajn imitulojn kaj ĝian falsan "baziten sur vera rakonto" kiun anoncoj naskis al filmojn kies centra kondiĉo estis perforta resurscenigo de real-viva krimo.
The Town That Dreaded Sundown (1976), surbaze de la vera neklarigita Phantom Killer kazo, centras sur murdinto persekutanta amsuferajn adoleskojarojn portantajn maskon.
En la sama vejno Another Son of Sam (1977), kontantigitena sur la fascino de publiko kun la tiama lastatempaj Son of Sam (Filo de Sam) mortigoj en Novjorko.
#000035
Wes Craven resendita al la ĝenro kun The Hills Have Eyes (1977).
La filmo havis antaŭurbajn "fiŝo-for-de-la-akvo" protagonistojn alfrontantajn denaskajn kanibalojn.
La filmo estis financa sukceso, kaj helpis relanĉi la karieron de Craven kiu estis difektita per la konflikto ĉirkaŭanta la perforton en lia antaŭa filmo The Last House on la Maldekstrulo.
#000036
Black Christmas estas feritemoita horora filmo.
La televida filmo Home for the Holidays (1972) koncernas Kristnaskan familifestan turnon mortiga kiam murdinto komencas ekspedi gastojn per forkego.
La And All Through the House (Kaj All Through la House) segmento de la antologiofilmo Tales from the Crypt , liberigis tiun saman jaron, havas Joan Collins kiu murdas ŝian edzon sur kristnaska vespero kaj, pro tiu krimo, ne povas voki policon kiam eskapinta psikopato en Santa kostumo teruradas ŝin.
En la malalt-buĝeta Silent Night, Bloody Night (1973), serio de murdoj okazas en la loko de malnova azilo.
#000037
Black Christmas de Bob Clark (1974) utiligas Kristnaskoscenaron kaj timiga telefono vokas tio poste estis populara en filmoj kiel ekzemple When a Stranger Calls (1979) kaj Scream (1996).
La filmo estis laŭdita por sia streĉiteco kaj suspenso, kaj ludoj en sociaj tabuoj de la tempo, inkluzive de aborto kaj alkoholismo.
Kaj vide kaj teme, Black Christmas estas antaŭulo al Haloveno, ĉar ambaŭ havas junajn virinojn estantajn teruraditaj fare de murdinto, en antaŭe sekura medio, dum ikoneca ferio.
Kiel Haloveno, la filmo de Clark malfermiĝas kun detalema sinteno pafo.
Black Christmas devias de pli postaj detranĉistfilmoj en tio ke la murdinto ne estas rivelita aŭ venkita fare de fina knabino.
#000038
Black Christmas estis peze kritikita.
Diverseco plendis ke ĝi estis "sanga, senracia mortig-por-piedbatoj" filmo kiu ekspluatis nenecesan perforton.
Malgraŭ estado modesta trafita en ĝia komenca kuro, la filmo poste rikoltis agnoskon, kun filmhistoriistoj notantaj sian nekontesteblan gravecon en la moderna hororfilma ĝenro;
multaj citas ĝin kiel la originan detranĉistfilmon.
#000039
La periodo de 1978 ĝis 1984, kiam la ĝenro estis plej popularaj, estas ofte citita kiel la Golden Age of Slasher-filmoj.
La filmo kiu jumpstarteis la periodon estis la Haloveno de John Carpenter.
Ĝia sukceso kaj kiuj de la de Sean S. Cunningham Vendredo la 13-a en la fonto de 1980 kondukis al multaj el imituloj, kaj antaŭ 1984 pli ol 100 tiaj filmoj estis liberigitaj.
Malgraŭ recenzoj komparantaj la filmojn negative kun pioniraj verkoj kiel ekzemple Psycho (1960) kaj The Texas Chain Saw Massacre (1974), multaj el tiuj filmoj daŭriĝis por establi siajn proprajn sektajn sekvantajn.
#000040
La plej multaj detranĉistfilmoj faritaj dum tiu sesjara periodo estis enspezigaj, kaj kune ili gajnis centojn da milionoj da dolaroj ĉe la biletvendejo, kun neniu bezono de granda buĝeto aŭ bonkonataj aktoroj.
Multaj el tiuj detranĉistoj estis Haloven imituloj, recikligante la simplan ŝablonon de adoleskojaroj estantaj persekutitaj fare de murdema figuro.
Pli postaj filmoj ekspluatis kaj vastigis sur kio estis farita antaŭe, havi pli da sango, nudeco, kaj pli alta korpo nombras ol Haloveno, kiu estis laŭdita fare de kritikistoj por sia modereco.
La filmoj utiligis amerikan figuraĵon, kaj ofte enkadriĝis en mezlernejoj, postgimnaziodormejoj, someraj tendaroj, vesperaj lernejoj, aŭ antaŭurbregiono.
#000041
Inkluzive de aspektoj de la Francnovondo filmo Eyes Without a Face (1960), la sciencfikcia filmo Westworld (1973), kaj la detranĉistfilmo Black Christmas (1974), Haloveno iĝis ĝenro-difina filmo kun la simpla intrigo de eskapinta mensa paciento persekutanta sensuspektajn adoleskojarojn.
Por minimumigi kostojn, la ago estis metita ĉe nur kelkaj lokoj, dum mallonga tempodaŭro, aliro kiu estus kopiita per preskaŭ ĉiu detranĉistfilmo por sekvi.
#000042
John Carpenter skribis kaj reĝisoris la filmon, kaj komponis ĝian partituron kun sia tiam amatino, Debra Hill, kiu estis la produktanto de la filmo.
Ĝi estis buĝetita je 300,000 USD, kaj Ĉarpentisto konsentis pri pago de 10,000 USD kaj procento de la profitoj.
Moustapha Akkad, araba produktoro, malantaŭeniris la projekton, kaj daŭre influis la Haloven franĉizon ĝis sia morto en 2005.
Jamie Lee Curtis estis elektita por pozi kiel heroino Laurie Strode;
ŝia patrino, Janet Leigh, pozis kiel la viktimo en la ikoneca duŝosceno en la psikopato de Alfred Hitchcock.
La rolo de Dr. Sam Loomis, la kuracisto ĉasanta la murdinton, iris al Donald Pleasence.
La amiko de ĉarpentisto, Nick Castle, pozis al la minaca murdinto kiel Michael Myers.
#000043
La malfermaĵosceno en la filmo, vidita de la perspektivo de sesjara Michael Myers kiel li persekutas sian fratinon kaj ŝian koramikon, estus mimickeita en dekduoj da aliaj detranĉistfilmoj.
Iĝis tia ofta kongreso ke ĝi estis parodiita en filmoj kiel ekzemple Blow Out (1981).
Demandita kial la sekse aktivaj adoleskojaroj en la filmo estis mortigitaj dum virgaj " finaj knabinoj " pluvivas, Ĉarpentisto neis konservativan politikan tagordon, deklarante ke seks-obseditaj adoleskantoj estis pli facilaj celoj por Myers ĉar ili atentis malpli al sia medio.
Tamen, postaj produktoroj kopiis kio ŝajnis esti la "seks-egalul-morta" mantro.
#000044
Se montrite fruan tranĉon da la filmo sen la partituro, la plej gravaj amerikaj studioj malkreskis distribui ĝin, unu eĉ rimarkante ke ĝi ne estis timiga.
Kun la humor-malsupreniranta muziko aldonis, la filmo estis distribuita en Kansasurbo tra Kompaso Internaciaj Bildoj en oktobro 1978, kaj malfermiĝis en kvar teatroj.
Tra vorto-de-buŝo, la filmo iĝis dormantsukceso.
Kiam ĝi malfermiĝis ĉe la Ĉikaga Filmfestivalo en novembro 1978, komenca kritika reago estis miksita, sed la plej gravaj kritikistoj de la lando baldaŭ laŭdis ĝin, kaj Haloveno iĝis
La filmo atingis pli ol 70 milionojn USD tutmonde.
#000045
Kvankam multaj detranĉistoj iris en produktadon en 1979, plej estis ne estu liberigitaj ĝis 1980 kaj poste.
#000048
Unu kiu estis liberigita estis Tourist Trap de David Schmoeller, kiu kopiis intrigojn en filmoj kiel ekzemple The Texas Chain Saw Massacre (1974) kaj The Hills Have Eyes (1977).
Tamen, dum la adoleskojaroj estas traktitaj fare de kufovestita murdinto, ekzistas supernatura tordaĵo de murdinto kun telekinezo.
Pli simila al Haloveno estis When a Stranger Calls (Kiam Stranger Calls) de Fred Walton, surbaze de la urba legendo de "la infanvartanto kaj la viro supre".
La filmo iĝis konata pro it komenca sceno, en kiu infanvartanto ( Carol Kane) estas mokincitita fare de murdinto, kaŝatendante en la domo, kiu plurfoje vokas ŝin por demandi, "Fraŭdon you kvadratitan la infanojn?"
#000049
Malpli sukcesa estis Ray Dennis Steckler
burleska detranĉisto The Hollywood Strangler Meets the Skid Row Slasher , kiu havis preskaŭ dokumentari-similan aliron al la surekrana perforto kontraŭ la senhejma.
La perforto kontraŭ vagabondoj estis ripetita en The Driller Killer de Abel Ferrara, prefere ol kiu temigas la interna tumulto de la murdinto liajn murdemajn farojn.
La Boristo-Murdinto estas tiel sanga ke ĝi iĝis unu el la plej fifamaj "terurfilmoj" en Britio.
[ citaĵo bezonis ] Alia detranĉisto, Savage Water , ankaŭ estis farita en 1979 sed ne trovis nordamerikan distribuon.
#000050
1980 estis la jaro kiun la detranĉistfilmo krevigis en la publikan konscion, plejparte pro la sukceso de vendredo la 13-a same kiel sukcesoj kiel Silent Scream kaj Prom Night .
Kun la elekto de Ronald Reagan kiel la 40-a Prezidanto de Usono, nova epoko de konservativismo estis montrita en Amerikon.
Kreskanta zorgo vedr. altiĝanta perforto, same kiel la debato ĉirkaŭ la bildigo de perforto kontraŭ virinoj en distro, manifestita en protestojn kaj bojkotojn.
La detranĉistfilmo, ĉe la alteco de sia komerca potenco, ankaŭ senscie trovis sin en la centro de politika kaj kultura kirlakvo.
#000051
Du altprofilaj kaj teme similaj detranĉisto-suspensfilmoj malfermis frue en 1980;
La krozado de William Friedkin ĉefrola Al Pacino kiel vicpolicano esploranta serion de murdoj kontraŭ samseksemaj viroj en leddrinkejoj, kaj Fenestroj , kiuj egaligis lesbecon kun psikozo kiam ŝildo suferas ĉe la manoj de psikoza safia najbaro.
Krozado tiris protestojn de gejrajtaj grupoj, kiuj estis malĝojaj kun ĝia portretado de samseksemuloj.
Kvankam la filmo datas de antaŭ la aidoskrizo, povus esti argumentite ke la negativa portretado de la filmo de la samseksema komunumo instigis la postan kontraŭreagon kiam la viruso krevis.
Fenestroj nur ludis por unu semajno antaŭe estante tiritaj de teatroj pro ĝia homofobio.
#000053
Don't Answer the Phone! (Ne Respondu la Telefonon!) ekigis la " Malpermeso- " ciklon de filmoj, kvankam neniu el tiuj filmoj estis ligitaj.
Dum Don't Answer the Phone! (Ne Respondu la Telefonon!) aludas al io laŭ la linioj de When a Stranger Calls (1979), ĝi estis kritikita por esti mizogina per restado ĉe, kaj provado esti incita, de uzado de la sufero de inoj ekskluzive.
Ankaŭ en la "Malpermeso-" ciklo estis Don't Go in the House (Ne Iru en la House) , de Joseph Ellison vidbenda malbona filmo kiu ankaŭ prezentis grafikajn scenojn de ina sufero.
New Year's Evil provis malpliigi ĝiajn mizoginajn subtonojn kun Novondo muziko kaj nova intrigo, kvankam la filmo estis finfine malsukcesa kritike kaj komerce.
Brian De Palma pagis omaĝon al Psycho en Vestita Mortigo , filmo kiu iniciatis ondon da protesto de la grupoj de virinoj por ĝia mizogineco;
la naciaj organizo por ulinoj (NUN) picketis kiam ĝi estis montrita sur la University of Iowa (Universitato de Iovao) kampuso.
Malgraŭ konflikto, la filmo estis sukceso kaj prenis enen 32 milionojn USD ĉe la biletvendejo.
#000054
Holiday-themed-detranĉistoj ankaŭ ekaperis, inkluzive de Christmas Evil kiu ricevis limigitan liberigon kaj estis nebone ricevita fare de spektantaroj kiuj atendis ion faster-paŝaditan ol malrapide fajriĝanta-psikologia studo pri la mortiga obsedo de viro kun Patro Kristnasko.
Ankaŭ cela Kristnasko estis la direktora debuto de David Hess To All a Goodnight (Al Ĉio Bonan nokton) , kiu antaŭsignis la popularecon de kampus-metitaj detranĉistoj venantaj la sekvan jaron.
Hess ankaŭ aldonis al sia intertempa kariertabelo en La House en la Edge of the Park (Rando de la Parko) , ludante la rolon de seksperfortanto/seria murdisto, simila al lia rolo en 1972's The Last House on la Maldekstrulo .
La rok detranĉisto Terror on Tour , de la produkta teamo malantaŭ To All a Goodnight (Al Ĉio Bonan nokton), ankaŭ estis liberigita en 1980, pruvante ke produktantoj provis vendi tiel multajn malalt-buĝetajn hororajn filmojn kiel eble en la plej mallonga kvanto de tempo, kun neniu konzerno por kvalito.
#000055
Unu el la plej kontestataj detranĉistoj de sia tempo estis la psikopato de William Lustig, liberigita en 1980.
[ citaĵo bezonis ] Havante Joe Spinell kiel skizofrenia seria murdisto en New York, Maniac atakita fare de kritikistoj;
Vincent Canby de The New York Times diris ke spekti la filmon estis kiel "observado de iu alia vomas."
Tom Savini, kiu ankaŭ laboris pri Dawn of the Dead (1978) kaj vendredo la 13-a, kondiĉe ke grafika sango realigas por la filmo, kiu plejparte prezentis perforton kontraŭ virinoj.
Lustig publikigis la filmon nekategoriitan sur amerikaj ekranoj, tiel ignorante la MPAA.
La film'brought en 6 milionoj USD ĉe la biletvendejo.
#000059
Post Halloween (1978), vendredo la 13-a estas la plej konata detranĉisto de la Ora epoko.
La filmo estis komerce sukcesa, enspezigante preskaŭ 60 milionojn USD ĉe la biletvendejo.
Malgraŭ tiu sukceso, ĝia distribuisto, Paramount Pictures, estis kritikita por "malaltigado" si por publikigi tian violentan filmon.
Gene Siskel kaj Roger Ebert malestimis la filmon, kaj Siskel, en sia Chicago Tribune recenzo, rivelis la identecon de la murdinto de la filmo sia sorto en provo vundi ĝian biletvendejon, eĉ disponigante la adreson de la prezidanto de Paramount Pictures en kazo spektantoj de la filmo volis plendi.
#000060
En la postaj jaroj kiuj sekvis, vendredon la 13-a akiris multe pli varmajn recenzojn kaj fariĝis kultklasikaĵo.
Estas la filmo kiu komenciĝis la "ŝpruci furoron" kiu influis centojn da imituloj por evoluigi pli da sango en siajn proprajn detranĉistfilmojn.
#000061
La MPAA estis kritikita por permesado al de la filmo pasi kun R-rangigo.
La perforto de la filmo estus reproduktita en postaj detranĉistfilmoj esperantaj profiti el sia sukceso, kiam ĝi metis la drinkejon por akcepteblaj niveloj de surekrana perforto.
La kritikoj kiuj komenciĝis kun vendredo la 13-a kaŭzus la finan malkreskon de la ĝenro en postaj jaroj.
#000062
Antaŭ 1981, publikigo de detranĉistfilmoj atingis saturpunkton.
Filmoj kiel ekzemple la tre anoncita My Bloody Valentine kaj La Brulado estis biletvendejfiaskoj.
/er'oj daŭre estis malmultekostaj fari, kaj la serĉo pri la venonta Haloveno kaj vendredo la 13-a daŭris, dum daŭrigoj al tiuj filmoj komenciĝis trafi ekranojn.
#000063
Post la plej grava biletvendejsukceso da vendredo la 13-a, Paramount Pictures kolektis My Bloody Valentine , esperante ke ĝi atingus similan sukceson.
La filmo iĝis la temo de intensa ekzamenado de la MPAA en la maldormo de la murdo de John Lennon, kaj estis liberigita peze redaktite.
Malhavante la remizon da sango, My Bloody Valentine gajnis nur 6 milionojn USD ĉe la biletvendejo, multe malpli ol je Paramount esperis.
La simila temeita La Vaganto esperis logi la vendredon la 13-an spektantaron kun suspenseful-sekvencoj kaj sangefikojn de Tom Savini, sed ĝi estis peze redaktita por teatra liberigo.
Tio kontribuis al sia malsukceso trovi distribuiston, kaj, kiel regiona liberigo, influis ĝian totalan profiton.
Sufersperti similan cenzuron estis La Brulado, kiu ankaŭ uzis la efikojn de Savini.
Teme simila al vendredo la 13-a ĝi ne faris multon da
#000065
La detranĉistfilmo komencis utiligi fantazion kaj aliajn supernaturajn elementojn, kondukante al A Nightmare on Elm Street (1984).
GhostKeeper , surbaze de la indiana legendo de la Wendigo, estis la respondo de Kanado al The Shining de Stanley Kubrick (1980).
Malgraŭ ĝia relativa obskureco, la filmo ĝuis sanan revigliĝon en pli postaj jaroj, ĉar adorantoj eltrovis ke ĝia emfazo de atmosfero refreŝigis.
Evilspeak implikis socian forpeliton uzantan sian komputilon por alvoki demonojn kaj gisi sorĉojn sur siaj turmentantoj.
#000069
1981 ankaŭ vidis la komencon de detranĉistfilmdaŭrigoj.
La de Steve Miner Vendredo la 13-a Parto 2 eble estas la centra 80'oj-detranĉistfilmo: rapid-paŝadita, sanga, kaj amuzo.
Malgraŭ estado peze tajlita fare de ordo de la MPAA, la filmo estis enorma sukceso.
Eĉ pli sukcesa estis Halloween II .
Dum John Carpenter kaj Debra Hill estis malvolontaj reveni al la ĝenro ili lanĉitaj, ili jesis skribi la filmon.
Konscia ke la hororpejzaĝo ŝanĝiĝis ekde la publikigo de la unua filmo, ili aldonis pli da sango kaj pli altan mortnombron, montrante kiel vendredon la 13-a egale influis la subĝenron.
Tiu Universal Pictures-filmo premierita la 30-an de oktobro 1981 kaj havis finan hejman prenon de pli ol 25 milionoj USD, igante ĝin la dua plej alt-atinganta horora filmo de 1981, malantaŭ An American Werewolf in London (1981).
#000070
1982 markis la komencon de porvidea produktado de detranĉistfilmoj;
tio estis la ĉefmetodo de liberigo de la mez-1980-aj jaroj pluen.
#000071
Unu el 1982's unuaj detranĉistfilmoj estis Madman , kiu igis la supra 10 Diverseco listigi la semajnon da sia Novjork-Urbo-liberigo kaj bone sur hejme videofilmis.
Valo de Morto estis kolektita kaj distribuita tutlande fare de Universal Pictures.
Death Screams temigis plejparte urbetodekaĝulan dramon prefere ol detranĉistmortoj por konservi kostojn al minimumo.
Aliaj malalt-buĝetaj filmoj inkludis The Dorm That Dripped Blood (La Dormeja Tio Guteti Sango) , direktiĝis al ĵus USD 90,000, kaj Honeymoon Horror , direktiĝis al USD 50,000.
Kiel frenezulo, ambaŭ filmoj trovis fortan spektantaron en hejmvideo, kaj iĝis sukcesaj vendistoj en la fruaj tagoj de VHS.
#000072
Kelkaj sendependaj produktadoj havis problemon trovantan distribuon.
Girls Nite Out havis tre limigitan eldonadon en 1982 tra Aries International, sed estis re-liberigita en 1984 al pli da teatroj, antaŭ atingado de modesta sukceso en hejmvideo.
Paul Lynch Humongoza estis liberigita tra AVCO Embassy Pictures, sed ŝanĝo en administrado ĉe la firmao grave limigis la teatran publikadon de la filmo.
Malmultekostaj ŝokromanoj kiel Dark Sanity , La Arbaro , Unhinged , Trick or Treats , kaj Island of Blood (Insulo de Sango) rapide falis en obskurecon, apenaŭ ricevante teatrajn eldonojn kaj ricevadon nur sub-alparajn videotransigojn.
#000073
Produktoroj provis fari detranĉistojn kiuj enŝovis amuzon ĉe la konvencioj kaj konflikto ĉirkaŭante ilin.
Alone in the Dark (Sole en la Mallumo) , ĉefroligi veteranajn aktorojn Donald Pleasence, Hirundo-Landau, kaj Jack Palance, funkcias kiel mem-konscia parodio utiliganta ŝercojn sen iĝi farso.
En La Lasta Horora Filmo , Joe Spinell reunuigita kun lia Maniac (1980) kunstelulo Caroline Munro en sanga komentaĵo sur la naturo da hororaj filmoj kaj la spektantaro ili altiras.
Feministoj Amy Holden Jones kaj Rita Mae Brown funkciis kiel direktoro kaj verkisto respektive en alia parodio de la ĝenro, The Slumber Party Massacre (La Dormfesto-Masakro) .
Malgraŭ havado de eluza perforto kontraŭ viroj, feministoj ne ricevis al la ŝerco siajn kolegojn Jones kaj Brown ludis kaj kritikis la filmon.
#000074
La sukceso de Halloween II (1981) kondukis al pli da hospital-metitaj detranĉistoj.
Inter ili estis Vizithoroj , kiu metis liberalan feminismon kontraŭ virŝovinisto dekstrula bigoteco.
Ankaŭ utiligi la scenaron estis Hospital Massacre , en kiu Playboy Bunny
Barbi Benton kaj sangaj hospital-temoitaj serieroj estis la ĉefremizoj.
La plej proksima parenco de Aŭstralio elektis uzi pensiulan loĝejon.
Kiel Vizithoroj , detranĉistoj provis akcepti politikajn temojn dum la fruaj 80'oj.
Night Warning de William Asher pritraktas inceston kaj homofobion aludante al klasika literaturo, pruntante de Sofoklo tragedio Oedipus Rex .
#000075
Gofio-amuzo portita en Vendredo la 13-a Part III , kiu estis la unua detranĉistfilmo estanta la tria en serio.
La filmo estis grandega financa sukceso, atingante pli ol 36 milionojn USD, da 14 milionojn USD pli ol sia antaŭulo.
Ĝi ankaŭ estas la unua en kiu Jason Voorhees surmetis sian ikonecan hokeomaskon.
La filmo Pieces , ĉefroliganta Lynda Day George kaj Christopher George, estis puertorika produktado, filmita en Boston kaj Madrido, fare de Ital-bazita amerika produktanto, kaj hispana direktoro kun sangaj scenoj, malbona aktorado, [ citaĵo bezonis ] memorinda dialogo, kaj diskejmuziko.
Italaj Gialloj ankaŭ daŭre vidis produktaĵon en 1982, per eldonoj inkluzive de The Scorpion with Two Tails (La Skorpio kun Two Tails) de Sergio Martino, The New York Ripper (La New York Buĉtranĉilo) de Lucio Fulci kaj Tenebrae de Dario Argento.
#000076
Holivudo daŭrigis ĝian produktadon de detranĉistoj, kvankam novaj aliroj moviĝis en malsamaj indikoj.
La Delogo miksis erotikajn suspensaĵojn, vendante sin kiel suspensfilmo prefere ol horora filmo.
Ĝi estis surprizo trafita, generante 11 milionojn USD en sia kuro kaj datante de antaŭ furoraĵoj kiel Fatal Attraction (1987) kaj Basic Instinct (1992).
Mortiga Ludoj , koncerne ĵurnaliston kiu revenas hejmen post la mistera morto de ŝia fratino, vidis detranĉistelementojn enigitajn en alie rutinan suspensfilmon sole ĉar la subtenantoj de la filmo supozis ke spektantaroj deziris ilin.
Silent Rage ĉefroligas Chuck Norris, ekspoziciante sian talenton por luktosporto.
#000077
Supernatura kaj fantazio daŭre estis temoj en detranĉistfilmoj.
La Mortiganto certe influis la filmon de Wes Craven trovante virinsonĝadon de monstrulo kiam ŝiaj amikoj malaperas, malklarigante la liniojn inter la revmondo kaj realeco.
Demonoj aperis en La Sukubo , surbaze de la romano de Ray Russell pri malbona estaĵgakado kaj murdantaj virinoj en urbeto, dum supernaturaj temoj ankaŭ estis la mova forto malantaŭ Blood Song kaj Don't Go To Sleep (Faru ne Go To Sleep) .
La fantomdom verko Superstition manĝas formulon establitan fare de The Amityville Horror (1979) kaj aldonas mortnombron kun sangaj mortoj.
La Haloven franĉizo ankaŭ enriskiĝis en la supernaturan per la liberigo de
Haloveno III: Sezono da la sorĉistino , ekstrema foriro de la tig-kaj-oblikvaj rakontofadenoj da la unuaj du filmoj.
#000078
Klasikaj intrigoj kaj valoroj daŭre aperis en 1983.
The House on de Mark Rosman kiun sorority Row havas al simila intrigo al Prom Night (1980) kaj Terror Train (1980), kie adoleskaj protagonistoj hazarde faras krimon kaj provas kaŝi ĝin, nur havi atestanton serĉu venĝon.
A Blade in the Dark (Klingo en la Mallumo) de Lamberto Bava sekvas komponiston kiu povas eltrovi la identecon de murdinto ĉe kiu persekutas viktimojn ĉe la Toskania vilao kiun li restas.
La Fina Teruro , profundarbaroj-detranĉisto en la vejno de The Burning (1981), vidas parkgardistojn teruraditajn fare de arbar-loĝanta virino.
Geinstruadoj estis, kiel ĉiam, edzpreta predo.
La televidsuspensfilmo Deadly Lessons trovas grupon de lernejknabinojn teruraditajn fare de murdinto en privatlernejo.
/er'oj daŭre akceptis politikajn temojn, kiel vidite en Sweet Sixteen , kie ekzemo de krimoj estas kulpigita sur lokaj indianoj, elstarigante rasismon kaj antaŭjuĝon en la American Southwest.
#000079
La plej sukcesa detranĉisto de 1983 estis Psycho II , ambicia provo ĉe sekvado de la psikopato de Alfred Hitchcock.
Reunuiĝanta originalo rolantaranojn Anthony Perkins kaj Vera Miles, la filmo daŭrigis la heredaĵon de la turmentita Norman Bates, kiu povas aŭ eble ne estas malantaŭ nova serio de mortigoj.
Liaj viktimoj nun inkludas pot-fumadajn adoleskantojn prefere ol la plenkreskaj kvalitoj de la originalo.
Ĝi gajnis 34.7 milionojn USD ĉe la biletvendejo, sukceso kiu kaŭzis la produktadon de du pliaj daŭrigoj;
Psycho III (1986) kaj la Televidfilmo
#000080
Kanado daŭrigis it produktadon de detranĉistfilmoj, plej precipe Kurtenoj , produktitaj fare de Peter Simpson, kiu estis malantaŭ Lernejbalonokto kaj Humongous (1982) kaj la malalt-buĝeta suspensfilmo American Nightmare kiu sekvas viron kiam li plonĝas en la misfartan urban metroon de prostituitinoj, droguloj, kaj pornografiodependuloj.
#000081
La fina transiro de la ĝenro de teatraj eldonoj ĝis hejmvideo komenciĝis en 1983, per la liberigo de Sledgehammer , la unua detranĉisto estis rekte hejmvideo.
Produktite por ĵus 40,000 USD, Sledgehammer havas kulminon kun seksoinversigo, ĉar iama Ludknabin modelo Ted Prior deprenas sian ĉemizon por kontraŭbatali la murdinton pro neniu alia kialo ol por riveli sia ses-pako abdomenon.
1983 havis kelkajn seksigitaj hejmvideo-detranĉistoj, inkluzive de Blood Beat , koncerne virinon kiu elvokas sep-fut-altan samurajan serian murdiston masturbante, kaj Duobla ekspono , kie ina nudeco estas sur ekrano kiel fotisto Michael Callan, (kiu ankaŭ produktas) sonĝojn de murdado de modeloj kaj estas ŝokita por malkovri ke ili vere mortas.
Produktiva B-film direktoro Fred Olen Ray liberigis Skalpojn , kiuj iĝis unu el la plej cenzuritaj filmoj en historio, plejparte pro ĝia grafika seksperfortsceno kie la spirito posedas unu el la studenta kaj daŭrigas per seksperforto lia amatino kaj tiam skalpas ŝin.
#000082
Eble la plej bone memorita detranĉisto da 1983 estas Sleepaway Camp , de Robert Hiltzik vendredon la 13-a-klonaj rolantaj viktimoj kiuj prezentiĝas apenaŭ puberiĝaj kaj ankaŭ havante miksaĵon de temoj, inkluzive de paedophilia kaj transvestismo, same kiel samseksemajn scenojn, kiuj estis tabuo tiutempe.
Kultklasikaĵo, Sleepaway Camp lanĉis serion.
#000083
Kelkaj eldonoj provis distancigi sin de la ĝenro, malgraŭ estado punktskribitaj post detranĉistfilmoj.
Kadavrodeponejo havis afiŝon en kiu mano eksplodas de la tombo, bildo kiu havas nenion farendaĵo kun la filmo mem.
Tio indikas ke distribuistoj estis konsciaj pri la fada biletvendejalogaĵo de la detranĉisto, kaj provis trompi spektantarojn en pensadon ili vidis iom alian tute.
J. Lee Thompson, direktoro de Happy Birthday to Me (1981), resendita al la ĝenro supre kun 10 to Midnight ĉefrola Charles Bronson, inspirita per la real-vivaj krimoj de Richard Speck.
La filmo promociis la justeco-por-ĉiun karakteron de Bronson super iuj detranĉistelementoj, kiam la kariero de Bronson fariĝis difinita per civilprotektistfilmoj kiel ekzemple Death Wish (1974) kaj siaj daŭrigoj.
#000084
Je 1984, publiko plejparte perdis intereson en teatre liberigitaj detranĉistoj.
Produktado de detranĉistoj plonĝis, kaj bloveto de malespero ĉirkaŭis la malmultajn novan eldonaĵon.
Gravaj studioj preskaŭ prirezignis la ĝenron kiu, nur kelkajn jarojn pli frue, estis tre enspeziga.
Kvankam estis rare vidi detranĉistfilmojn sur la ekranego en 1984, reeldonoj kaj novaj videproduktadoj alportis la ĝenron al tuta nova generacio.
#000085
Multaj filmoj havis tre mallongajn teatrajn kurojn en 1984 sed trovus ŝanĝiĝantajn gradojn da sukceso en hejmvideo.
Tiuj inkludas kampus-temoitan Splatter University , supernatur-temoitan Satan's Blade , la mikro-buĝetitan Blood Theatre , rokon kaj ruliĝas detranĉiston Rocktober Blood , kaj atlet-en-danĝeran detranĉiston Fatal Games .
La Predo kaj Evil Judgement jarojn pli frue estis filmitaj kaj finfine havis malgrandajn teatrajn eldonojn.
Rajdi sur la sukceson de Vendredo la 13-a Part III (1982) kaj ĝian uzon de 3D estis Silent Madness , kiu uzis la efikon en provo logi spektantaron por ĝia mallonga teatra kuro;
la 3D efikoj ne tradukiĝis al ĝia VHS liberigo.
Deadly Intruder estis alia televid detranĉisto, sed ne estis same sukcesa kiel la televidaj kuroj de filmoj kiel Halloween (1978) kaj vendredo la 13-a (1980).
1984 ankaŭ vidis la liberigon de la Lucio Fulci danc-Akademiogiallo, Murdo-Roko .
#000086
Kvankam la biletvendejrendimento de Vendredo la 13-a Part III ekstreme imponaj, la produktoroj malfrui
Vendredo la 13-a: The Final Chapter decidis ke estis tempo alporti la sagaon da Jason Voorhees al fino, utiligante sian forpason kiel la ĉefan surmerkatigan ilon por la filmo.
Reĝisorita fare de Joseph Zito, la filmo estis pli malhela kaj pli brutala ol la tri antaŭaj kontribuoj, kaj havis pli grafikan sangon kaj mortscenojn.
Kiam La Fina Ĉapitro gajnis masivaj 32 milionoj USD ĉe la biletvendejo, estis klare ke la serio ne finiĝus, aliflanke la morto de Jasono ankaŭ signifis la morton de epoko kiun li reprezentis: la Ora Epoko de Detranĉisto-Filmoj.
#000087
La reala morto de la Ora epoko venis kun la konflikto kaj biletvendejfiasko de Silent Night, Deadly Night (1984).
Manifestacianoj picketis teatroj montrantaj la filmon kun afiŝoj legantaj, "Ferdeko la halo kun ilekso-- ne korpoj!"
Malgraŭ pli fruaj eldonoj portretantaj psikopaton en Santa proceso, inkluzive de Malpermeso de la sama jaro Malferma Turniro al Kristnasko , la varban materialon ĉar Silent Night, Deadly Night (Silenta Nokto, Deadly Night) havis murdinton Kristnaskoviro svinganta hakilon kun la kontaktvortumo: "He Knows when you've been naughty!"
Publikigite en novembro 1984, en la sama tago kiel A Nightmare on Elm Street , distribuisto TriStar Pictures trovis ke ne ĉiu diskonigo estas bona, ĉar persistaj kristnaskkant-kantantaj gepatroj devigis unu Bronx kinejon tiri la filmon semajne en ĝian kuron.
Baldaŭ post, ĝeneraligita kolerego de la gazetaro kondukis al la filmo estanta tirita de aliaj kinejoj trans la landon.
La filmo estis biletvendejbombo, gajnante nur 2.5 milionojn USD por sia tuta kuro, kontraste al la grandega sukceso da la pli inventema hororfantazio, A Nightmare on Elm Street, signalante ke spektantaroj estis pretaj por io iom pli sensaciaj ol malalt-buĝeta hororo.
#000088
Dum intereso en la detranĉisto malkreskis, Nightmare on de Wes Craven A Elm Street revigligis la ĝenron, kvankam ĝia miksaĵo de fantazio kaj hororo sarkis malalt-buĝetajn filmojn kiuj dominis la Oran epokon.
Malkuraĝulo fingrumis la ĝenron antaŭe en Deadly Blessing (1981), aliflanke li estis ĉagrenigita ke la ĝenro li verŝajne helpis krei kun The Last House on la Maldekstrulo (1972) kaj The Hills Have Eyes (1977) ne profitigis lin finance.
Laboris pri evolua kio konvenus A Nightmare on Elm Street ekde 1981, Craven sciis ke tempo finiĝis pro malkreskado de enspezoj de teatraj hororeldonoj, kaj la detranĉistsubĝenro aparte rigardis por esti preskaŭ morta ene de jaro.
Li havis nur malmulte da ideo ke lia baldaŭ-al-esti-ikoneca fiulo, Freddy Krueger ( Robert Englund), kaptus la fantazion de spektantaroj tutmonde kaj formus jardekon da hororaj filmoj.
#000089
Nightmare on Elm Street, kaj aparte Freddy, iĝis kultura fenomeno.
En buĝeto de ĵus 1.8 milionoj USD la filmo atingis 25.5 milionojn USD kaj lanĉis unu el la plej sukcesaj filmfranĉizoj en kinematografia historio.
Ĝi ankaŭ helpis establi sian studion, New Line Cineman, kiel dinamon en Holivudo;
al tiu tago, ĝi estas referita kiel "La House Tio Freddy Finkonstruita."
Same kiel lanĉante Freddy kaj Craven, la filmo ankaŭ havis konsiderindan talenton de siaj familiaraj antaŭecoj, inkluzive de juna Johnny Depp.
Aliaj filmoj rapide provis profiti el ĝia sukceso, inkluzive de The Initiation (1984), kiu ankaŭ havis partintrigon da sonĝoj kaj terure bruligitan viron.
#000090
La sukceso de A Nightmare on Elm Street finis la malalt-buĝetan fenomenon de la Ora epoko, montrante en nova ondo de hororaj filmoj kiuj dependis peze de specialefektoj kaj forta aktorado, preskaŭ sisteme silentigaj la pli simplaj malalt-buĝetaj ecoj kiuj estis modeligitaj post la Haloveno de John Carpenter, la de kaj Sean S. Cunningham Vendredo la 13-a [5] : 150-152
#000091
Terurfilmo estis brita etgazeta periodo elpensita en la fruaj 1980-aj jaroj por priskribi furiozajn ekspluatfilmojn.
Tiu kategorio inkludis kelkajn detranĉistfilmojn, inkluzive de The Burning (1981), Bloody Moon (1981), Don't Go in the House (1980), kaj The Dorm That Dripped Blood (1982).
Dum la fruaj 1980-aj jaroj, la brita merkato estis inundita kun necenzuritaj filmoj, publike haveblaj pro provizora kaŝpasejo en la leĝoj regante hejmvideon.
Tiuj filmoj kreis moralan panikon, sensaciigitan fare de gazettitoloj same kiel kampanjaj politikistoj kaj religiemaj grupoj.
#000092
Kiun terurfilmoj estis poziciigitaj en la Director of Public Prosecutions (DPP) liston, kreitan post la Obscena Eldonaĵoj-Leĝo unue aperis en 1983.
La filmoj en la listo estis kondiĉigitaj de forkapto de polico, kaj, en la fino, totalo de 39 filmoj estis malpermesita de Britio perleĝe.
La Video-Registradoj-Leĝo de 1984 estis haste kunvenita, certigante ke ĉio videoeldonaĵoj en Britio estus antaŭprezentitaj kaj cenzuritaj fare de la British Board of Film Classification (BBFC).
La histerio rezultigis multajn detranĉistfilmojn, eĉ tiuj ne inkludite en la DPP-listo, por esti tranĉita aŭ por havi ilian videoeldonaĵon prokrastita.
#000093
En la lastaj jaroj, Britio prenis pli rilaksitan sintenon direkte al filmcenzuro, kaj kelkaj "terurfilmoj" ricevis nereduktitajn eldonojn sur DVD.
#000094
Antaŭ 1985 spektantarlaceco trafis la detranĉistfilmon kaj ĝia populareco malkreskis sufiĉe sed ne formortis tute.
La hejmvideo revolucio, instigita per la populareco de VHS, provizitaj novaj ellasejoj por malalt-buĝeta filmproduktado.
Kun la escepto de kelkaj franĉizoj kaj ĉefaj suspensfilmoj, la detranĉistfilmo estis kondamnita al porvidea produktado.
Sen la subteno de gravaj studioj aŭ ilia volemo kolekti sendependajn ecojn por teatra liberigo, detranĉistfilmoj dependis peze de la hejmvideo, kiu alportis novan vivon al ĉiuj ĝenroj kaj, kun la esceptopornografio, hororo estis verŝajne la plej populara.
Kvankam financa rendimento estis malsupre, ekzistis daŭre potencialo enŝalti profiton, precipe la nova pli malmultekosta medio de vidbendo.
#000095
Candyman de Bernard Rose (1992), surbaze de la novelo fare de Clive Barker, vidis ĝian eponiman fiulon ( Tony Todd), iĝi la unua nigra detranĉistfilmikono.
La fantoma "drogvendisto" ŝajnas mortigi sufiĉe tiujn malsaĝajn por diri sian nomon en la spegulo kvin fojojn, pruntante de la Bloody Mary urba legendo.
La filmo anticipis filmojn kiuj prenus oftan folkloron kiel sia hoko, precipe Urban Legend (1998).
La USD de la filmo 25.8 milionoj biletvendejo gajno estis sufiĉe por generi du daŭrigojn, same kiel verŝajne disponigi la impeton por reanimado da la detranĉistoj plurajn jarojn poste en New Nightmare (1994) kaj Scream (1996).
#000101
Neatendite, Wes Craven, kiu reorganizis la detranĉiston en 1984 kun A Nightmare on Elm Street, resendita por New Nightmare (1994), kromprodukto de tiu franĉizo.
Kun la koncepto de kromprodukto de la Freddy Krueger-filmoj, Craven utiligis karakterojn de la Elm Street filmoj, inkluzive de Heather Langenkamp, John Saxon, Robert Englund, kaj eĉ sin, por ludi versiojn de iliaj veraj roluloj laŭcelaj fare de demono kiu prenis la formon de la Freddy Krueger-karaktero.
La filmo sole kaŭzis la postmodernan reviviĝon de la subĝenro en la baldaŭaj jaroj per la liberigo de la Timkrio de Craven.
Dum New Nightmare estis mizera sukceso ĉe la biletvendejo, ĝi helpus establi la Meta-Wikin mem-referencan ironion kiu dominis la ĝenron por la venonta jardeko.
#000102
Antaŭ 1996, la detranĉistfilmo estis bele multe manieto de la 1980-aj jaroj kiuj ne tradukiĝis al la 1990-aj jaroj.
La surpriza resurekto de la subĝenro kun Scream estis pruvo ke la detranĉistfilmo, kiel multaj el siaj ikonecaj fiuloj, rifuzis resti morta.
La filmo intrigis je nostalgio por tiuj kiuj vizitadis teatrojn dum Ora epoko de la detranĉisto, ankoraŭ ankaŭ alparolis pli juna spektantaro kiu vidis siajn nuntempajn stelojn minacitajn kaj teruraditajn fare de murdemaj psikopatoj por la unuan fojon.
En jardeko kie popkulturo kanibaligis sin, Scream ekspluatis tion kaj laboris kiel simpla detranĉistokrimromano.
#000103
Timkrio estis la ideo de manuskriptinto Kevin Williamson, mem-konfesinta adoranto de detranĉistfilmoj inkluzive de Halloween (1978).
Vendredo la 13-a Part VI: Jason Lives (1986).
Originale titolita Scary Movie, la tordaĵo en Timkrio estas ke la viktimoj estas tre spertaj en hororfilma popolscio kaj scio-aplombulo la kliŝoj, komparante scenojn por siaj favoratfilmoj kun serio de murdoj en sia urbeto.
La fakto ke la spektantaro ankaŭ estis konscia pri tiuj kliŝoj aldonitaj al la amuzo kaj helpita propulsi la filmon al groco da pli ol USD 103 milionoj, igante ĝin la unua detranĉistfilmo se temas pri kruci 100 milionojn USD ĉe la hejma biletvendejo same kiel estanta la plej sukcesa horora filmo ekde The Silence of the Lambs (1991).
s-reklamado distancigis sin de la subĝenro;
afiŝoj por la filmo sciigis Timkrio kiel "nova suspensfilmo" de Craven, kaj pozis supren kiel la fameco de stelo Drew Barrymore same kiel kiel aliajn rekoneblaj rolantaranoj de furoraj televidekspozicioj kaj filmoj, gisadodecido kiu deviis de la nekonataĵaktoroj uzitaj en malalt-buĝetaj detranĉistoj de la fruaj 1980-aj jaroj.
#000104
La stela biletvendejo de la sekvaĵo de Williamson mi Know What You Did Last Summer (1997) silentigis nedirantojn kiuj supozis ke Scream estis fulmo en la pato.
Surbaze loze de la Lois Duncan
romano, kvar adoleskojaroj trafas al sin celojn de murdinto post kiam ili kaŝas sukces-kaj-kontrolitan.
La filmo agnoskas la aranĝon de filmoj kiel ekzemple Lernejbalonokto kaj The House on Sorority Row (1983), kie akcidento estas la katalizilo por pli posta masakro.
Malgraŭ la sukceso de Scream, mi Know What You Did Last Summer (Konu What You Did Last Summer) ludis kiel rekta detranĉistfilmo kun malmulte da pop-malfrua trompado.
Male al la pozitiva kritika respondo tiu Timkrio ricevis, mi Know What You Did Last Summer (Konu What You Did Last Summer) estis reviziita negative, sed pruvis esti "kritikistopruvo" kiam ĝi atingis pli ol 70 milionojn USD ĉe la hejma biletvendejo.
#000105
Sekvi en la maldormo de la detranĉistreviviĝo estis Urban Legend (1998) kiu utiligas la kondiĉon ke murdinto estas celaj geinstruadoj uzantaj metodojn priskribis en amerika folkloro.
La filmo estis vaste kritikita kiel esti fola, gajnis nur 38 milionojn USD ĉe la biletvendejo, kaj montris ke la detranĉistfilmreviviĝo perdis impeton.
La venonta jaro Kanado, kiuj produktis it justan parton de detranĉistoj en la Ora epoko, provis revenon kun The Clown at Midnight (1999), sed la filmo ricevis malmultan atenton kaj estis vaste mallaŭdita.
Valentine (2001) alportita por atenti My Bloody Valentine (1981) kaj Hospital Massacre (1982), aliflanke malgraŭ ĉefrola Denise Richards kaj Katherine Heigl, ĝi estis biletvendejbombo, gajnante ĵus 20 milionojn USD, ne sufiĉe por kovri it propran produktadbuĝeton.
#000106
Timkrio kaj mi Know What You Did Last Summer (Konu What You Did Last Summer) fondas popularecon ne nur en Ameriko, sed trans la mondo, kvankam ilia internacia sukceso ne estis tiel tuja.
The Deadly Camp de Honkongo (1999) prenis inspiron de profundarbardetranĉistoj de la 1980-aj jaroj, dum Sud-Koreio havis ŝnuron de produktivaj detranĉistaj filmsukcesoj, komencante kun Bloody Beach (2000), The Record (2001), kaj Nightmare (2000), ĉi-lastan miksadon la detranĉistfilmon kun la supernaturaj frostotremoj de japanaj fantomfilmoj kiel ekzemple Ringu (1998).
La postmoderna detranĉistfilmo Cut de Aŭstralio (2000) gisis Molly Ringwald, 1980an-ikonon de John Hughes filmoj, kiel it heroino.
Bollywood de Hindio produktis la plej unuan muzik-detranĉistan hibridon kun Kucch To Hai (2003) same kiel la pli simpla
Britio ankaŭ havis liberigon kun Lighthouse (1999), kaj Nederlando produktis adoleskajn detranĉistojn School's Out (1999) kaj The Pool (2001).
#000107
Chucky ankaŭ faris revenon en la mallumkomedio Bride of Chucky (1998), havante Jennifer Tilly kiel la titulara novedzino kun apogaj roloj de Brad Dourif, John Ritter, kaj Katherine Heigl.
La filmo miksas originalajn timigojn de la origina Infanludo kun la mem-referencing humuro de filmoj kiel ekzemple Scream kaj estis modifebla memoro, gajnante estimindaj 33 milionoj USD ĉe la hejma biletvendejo, sufiĉe por motivi Seed of Chucky (2004).
Semo, direktita fare de seriokreinto Don Mancini, estis rekta komedio kun nur malmulte da emfazo de timigoj Komparite kun sia antaŭulo kiun ĝia manko de sukceso ĉe la biletvendejsukceso estis tia la franĉizo estis metita sur tene por preskaŭ jardeko.
#000110
Antaŭ 2002, la detranĉistfilmo havis tute-postaĵa malaperanta de ĉefa Holivudo-kinejo, plejparte pro buĝetaj malkreskoj kaj pli populara, varia temo.
Make a Wish (2002) karakteriziĝis sin kiel la unua lesb-centrigita detranĉistfilmo.
Ĉar la ĝenro tipe planis logi virojn kun la promeso de ina nudeco, hororo kaj samseksemo ŝajnis havi neniun ligon, aliflanke la stranga admirantaro de la ĝenro estas eventuale sian plej grandan.
Dum ĝi siatempe trempiĝis en alegorio, Make a Wish (Faru Deziron) estis unu el kelkaj hororaj filmoj kiuj aperis ĉefe por la samseksema spektantaro en la fruaj 2000-aj jaroj.
Ĝi estis sekvita fare de HellBent (2004), la unua samseksema detranĉisto-filmo kiu havas la faman West Hollywood Halloween Parade kiel la scenaro.
Ekzistis eĉ samseksema pornversio de Scream nomita Moan (1999).
/er kiun filmoj ankaŭ estis estis ĉefe nigraj spektantaroj, kun tutnigraj rolantaroj, inkluzive de:
#000112
Inter la fruaj filmoj rajdi sur la sukceson de The Texas Chainsaw Massacre (La Teksasa Ĉensegilo-Masakro) refilmigo estis House of Wax (2005), filmo surmerkatigita kiel refilmigo de House of Wax (1953), sin refilmigo de Mystery of the Wax Museum (1933), kvankam ĝi dividas malmulton en ofta kun ĉiu el ambaŭ de tiuj pli fruaj filmoj.
Karakteriza por la refilmigtendenco, la filmo estis pli re-imaganta loze surbaze de la kernkondiĉo de la originalo, kiam la House of Wax refilmigo partumis pli da similecoj kun aliaj filmoj, kiel ekzemple Tourist Trap (1979).
La filmo gisis tiama diskonteblajn suprenalvenajn televidstelulojn Chad Michael Murray, Jared Padalecki, Elisha Cuthbert, kaj Paris Hilton, kaj estis surmerkatigita plejparte dum ekspoziciado de la forpaso de Hilton.
Glen Morgan, la verkisto-produktanto malantaŭ Final Destination (2000), estis taskigita per skribo kaj reĝisorado de Black Christmas (2006), refilmigo de Bob Clark influa 1974 filmon.
Morgan ŝanĝis la rakonton en nigran komedion, temigante tro-la-pintan sangon pli ol la gotika figuraĵo kaj suspenso de la originalo.
#000114
Dum amasego de detranĉistrefilmigoj estis tre enspeziga, la refilmigfuroro malkreskis en la malfruaj 2000-aj jaroj.
Aldone al la seniluziiĝo de eblaj "franĉizo-fueler" kiel ekzemple The Hills Have Eyes II (La Montetoj-Fraŭdo-Okuloj II) kaj Halloween II, la Terror Train refilmigo, Train (2008), ne generis sufiĉe intereson akiri teatran liberigon.
La filmo estis nebone ricevita, ŝuldante pli al Hostel ol la 1980-datita originalo.
Sorority Row (2009) estas loza refilmigo de The House on Sorority Row (1983) kaj elstaraj novsteluloj Audrina Patridge, Rumer Willis, kaj Jamie Chung, kiuj ambaŭ estis nomumita por Teen Choice Awards por ilia efikeco.
April Fool's Day (2008) ludis ĝin pli rekte ol la hororo-komedio, (1986) sed ricevis plendojn de adorantoj de la origina filmo kiuj kritikis ĝian mankon de kreivo kaj malbonan aktoradon.
La malalt-buĝetaj feritemoitaj detranĉistfilmoj Stille Nacht (2012) kaj Silent Night, Bloody Night:=The Homecoming (2013), refilmigoj de Silent Night, Deadly Night (1984) kaj Silent Night, Bloody Night (1972), respektive, fartis ekzakte kiel malbone, generante malmulta-ĝi-nenian intereson.
La unufoje altprofila Mothers Day (2010), reĝisorita fare de Darren Lynn Bousman de la Saw-franĉizo, ĉefroliganta Rebecca De Mornay, ŝanĝis la rakontfadenon da la Troma filmo, (1980) sed produktadprokrastoj kaj distribuoproblemoj devigis la filmon en malgrand-viditan rekte-alvidbendan liberigon.
#000118
Nightmare on Elm Street (2010), refilmigo de la 1984 filmo de Wes Craven, ĉefroligis Jackie Earle Haley kiel Freddy Krueger kaj Rooney Mara kaj Katie Cassidy kiel siaj dekaĝulaj celoj.
La filmo resendis la rakonton al siaj pli malhelaj, pli timigaj radikoj.
Malgraŭ ĝia financa sukceso, la filmo preskaŭ estis universale mallaŭdita fare de adorantoj kaj kritikistoj egale.
La populareco de la detranĉistrefilmigoj fadis, kiam babiladoj de pliaj daŭrigoj kaj refilmigoj estis surŝmiritaj senfina teno.
#000119
La filmo Wrong Turn (2003) gajnis al pli ol 25 milionoj USD tutmonda kaj lanĉis franĉizon de porvideaj filmoj.
Tiun saman jaron, la direktora debuto de Rob Zombie, House of 1000 Corpses (2003), trafis teatrojn kaj estis modesta sukceso, kvankam la filmo estis salutita kun miksitaj recenzoj.
Ĝi estis sekvita fare de daŭrigo du jarojn poste, The Devil's Rejects (2005), kiuj severe-violinfilmo kiuj miksis plurajn ekspluatĝenrojn.
La filmo estis modesta sukceso, enspezigante pli ol 15 milionojn USD ĉe la biletvendejo kaj akirante fortan sektan sekvantan.
#000120
All the Boys Love Mandy Lane (2006) estis rekta horora filmo kiu ekspoziciis tragedion super la ekscito.
La filmo havis problemon trovantan distribuiston, kaj sidis sur la breto dum pli ol sep jaroj en Usono;
ĝi estis liberigita post rolantarano Amber Heard iĝis stelo.
Malantaŭ la Masko: La Rise of Leslie Vernon (2006), en kiu dokumenta skipo sekvas novnaskitan serian murdiston kiu imitas sin post detranĉistfilmikonoj de la 1980-aj jaroj.
La filmo estis " trovita filmaĵo- " detranĉistfilmo.
Sendependa kinoreĝisoro Adam Wingard kreis You're Next (2011) kaj The Guest (2014), kiuj ambaŭ aldonis tordaĵojn al la konataj ĝenrokonvencioj;
en You're Next, la kufovestitaj murdintoj senscie elektas celon en fina knabino ( Sharni Vinson) kiu estas pluvivisteksperto preta defendiĝi, dum La Gasto iĝas la heroon ( Dan Stevens) la fiulo.
#000122
Transiro al televido kaj dua-filma reviviĝo
#000125
En 2015 Blumhouse-produktadoj liberigis la dekaĝulan detranĉisthororon Unfriended Shelley Hennig de ankaŭ ĉefrola Ouijo-tabulo.
La filmo portretas grupon de mezlernejo jnulojn metitajn sur fare de la nevidita reaperanto de iama samklasano movita al memmortigo per ilia ciberĉikanado kaj virusvideohontigo de ŝi.
La filmo estis al komerce sukcesa, kaj ĝi ricevis miksita al plejparte pozitivaj recenzoj laŭdantaj la filmon por sia noviga stilo.
Daŭrigo por Unfriended estis grenlit por 2016 kaj germana versio estis publikigita fare de Warner Bros. rajtigis Friend Request .
#000130
Ankaŭ en 2015 Blumhouse distribuis la direktoran debuton de Travis Cluff kaj Chris Lofing, La Pendumilo .
La filmo estis biletvendejsukceso sed estis mallaŭdita fare de kritikistoj.
Kiel Kabano, la filmo estis peze reklamita kaj surmerkatigita al okcidentaj spektantaroj.
La filmo koncernas kvar primarajn mezlernejadoleskantojn kaptitajn en ilia mezlernejo dum la nokto persekutita fare de la murdema spirito de Hangman-kostumo kaj kufovestita karaktero as Charlie Grimille.
Prezentita en Alta difino kaj kvalito trovis filmaĵon, la adoleskantoj kaj aliaj apogaj karakteroj estas mortbatitaj unu per unu de diversaj rimedoj atribuitaj al la antagonisto de la filmo la ekzekutistmaŝo de Charlie.
Varbaj antaŭfilmoj liberigis ĉar la filmo promociis Charlie kiel nova hororikono per signaturarmilo kiel Jason Voorhees de la vendredo La 13-a franĉizo kaj Freddy Krueger de la A Nightmare On Elm Street (Koŝmaro On Elm Street)-franĉizo.
#000131