มวยไทย, rtg'oj :
Muai Thai , prononcita [mūa̯j thāj] ( aŭskultu)aŭ tajlanda boksado estas batalsporto de Tajlando kiu uzas staran atencon kune kun diversaj vinktaj teknikoj.
Tiu fizika kaj mensa disciplino kiu inkludas batalon sur tibioj estas konata kiel "la arto de ok membroj" ĉar ĝi estas karakterizita per la kombinita uzo de pugnoj, kubutoj, genuoj, tibioj, estantaj asociitaj kun bona fizika preparo kiu produktas plenkontaktan batalanton tre efika.
Taj-boksado iĝis ĝeneraligita internacie en la dudeka jarcento, kiam terapiistoj venkis famajn terapiistojn de aliaj batalartoj.
La profesia ligo estas regita fare de La Profesia Boksado-Unuiĝo de Tajlando (P.A.T) aprobita fare de La Sporto-Adminstracio de Tajlando (S.A.T.), kaj World Muaythai Federation (WMF) eksterlande.
#000001
La historio de Taj-boksado ankaŭ povas esti spurita al la mezo de la 16-a jarcento.
Dum la bataloj inter la birmano de la Konbaung Dinastio kaj Tajlando, la fama batalanto Nai Khanomtom estis kaptita en la jaro 1767.
La birmano sciis pri sia kompetenteco en mal-al-mana batalo kaj donis al li ŝancon batali por sia libereco.
Baldaŭ post venkado en de la matĉo, li estis liberigita fare de liaj kaptantoj kaj permesita reveni al Tajlando.
Li estis agnoskita kiel heroo, kaj lia militanta stilo iĝis konata kiel Siama-stilboksado, poste por esti konata kiel Taj-boksado.
Tiu militanta stilo baldaŭ estis esti rekonita kiel nacia sporto.
#000005
Muay-boran, kaj tial Taj-boksado, estis origine nomita sub pli gentnomoj kiel ekzemple Toi muay aŭ simple muay.
Same kiel estante praktika militanta tekniko por uzo en fakta militado, muay iĝis sporto en kiu la kontraŭuloj batalis antaŭ spektantoj kiuj iris por observi por distro.
Tiuj muaykonkursoj iom post iom iĝis integrita parto de lokaj festivaloj kaj festadoj, aparte tiuj tenitaj ĉe temploj.
Poste, la antaŭe nud-pugnitaj batalantoj komencis eluzi longojn de kanabŝnuro ĉirkaŭ siaj manoj kaj antaŭbrakoj.
Tiu speco de matĉo estis nomita muayĥatkueak (มวยคาดเชือก).
Kickboxing ankaŭ estis komponento de soldateduko kaj akiris prominencon dum la regado de King Naresuan en 1560 p.K.
#000006
Taj-boksado estas referita kiel la "Arto de Ok Membroj" aŭ la "Scienco de Ok Membroj", ĉar ĝi faras uzon de stampiloj, piedbatoj, kubutoj kaj genuostrikoj, tiel utiligante ok "tuŝpunktojn", kontraste al "du poentoj" (pugnoj) en boksado kaj "kvar poentojn" (manoj kaj piedoj) utiligitajn en alia pli reguligita luktosporto, kiel ekzemple piedbatboksado kaj savato.
Terapiisto de muaytajo estas konata kiel nakmuay.
Okcidentaj terapiistoj foje estas vokitaj Nak Muay Farang , kun la signifo "eksterlanda boksisto."
#000007
La ĉieliro de King Chulalongkorn (Rama V) al la trono en 1868 montris en ora epoko ne nur por muay krom por la tuta lando de Tajlando.
Muay progresis multe dum la regado de Rama V kiel rekta rezulto de la persona intereso de la reĝo en la sporto.
La lando estis en paco kaj muay funkciis kiel rimedo de korpekzercado, mem-defendo, atakado, distro, kaj persona akcelo.
#000008
1909-1910: King Chulalongkorn formaligas Muay (Boran) aljuĝante (en 1910) 3 muen al venkintoj ĉe la entombigbataloj por sia filo (en 1909).
La regionstilo: Lopburi, Korat, kaj Chaiya.
#000010
1913: brita boksado enkondukite en la instruplano de la Suan Kulap Kolegio.
La unua priskriba uzo de la esprimo "Taj-boksado"
#000011
1919: brita boksado kaj Muay instruis kiel unu sporto en la instruplano de la Suan Kulap Kolegio.
#000012
En 1995, la Monda Muay Tajlanda Federacio estis fondita per la fuzio de du ekzistantaj organizoj, kaj establita en Bangkok iĝanta la federacio reganta internacian Taj-boksadon.
en aŭgusto 2012, ĝi havis pli ol 70 membrolandojn.
Ĝia prezidanto estas elektita ĉe la Monda Muay Tajlanda Kongreso.
#000018
En 2006, Taj-boksado estis inkludita en SportAccord kun IFMA.
Unu el la postuloj de SportAccord estis tiel neniu sporto povas havi nomon de lando en ĝia nomo, kiel rezulto, amendo estis farita en la IFMA-konstitucio por ŝanĝi la nomon de la sporto de "Taj-boksado" al "Muaythai" - skribite en unu vorto laŭ olimpikaj postuloj.
#000019
Tamen la birma arbitraciisto diris ke la birma ĉampiono estis tro malatentigita de la danco, kaj deklaris la knokaŭton malvalida.
La reĝo tiam demandita se Nai Khanomtom kontraŭbatalus naŭ aliajn birmajn ĉampionojn por pruvi sin.
Li konsentis kaj kontraŭbatalis ilin ĉiu, unu- post la alie kun neniuj ripozinterperiodoj.
Lia lasta kontraŭulo estis granda piedbatboksadinstruisto de Rakhine.
NAI Khanomtom mistraktis lin per siaj piedbatoj kaj neniu alie kuraĝis defii lin.
#000025
King Mangra estis tiel imponita ke li supoze rimarkis, "Ĉiu parto de la siamano estas benita kun veneno.
Eĉ kun liaj nudaj manoj, li povas faligi naŭ aŭ dek kontraŭulojn.
Sed lia sinjoro estis nekompetenta kaj perdis la landon al la malamiko.
Se li estis ajna varo, ekzistis neniu maniero la Grandurbo de Ayutthaya iam falintus."
#000026
Formalaj muaytajteknikoj estas dividitaj en du grupojn:
mae-MAI aŭ gravaj teknikoj kaj luk-MAI aŭ negravaj teknikoj.
Taj-boksado ofte estas militanta arto de eluziĝo, kie kontraŭulinterŝanĝo eksplodas unu kun la alia.
Tio estas certe la kazo kun tradiciaj stilistoj en Tajlando, sed estas malpli populara formo de batalado en la nuntempa monda militanta serilokaro kie la tajlanda stilo de interŝanĝado de bato kontraŭ bato jam ne estas favora.
Preskaŭ ĉiuj teknikoj en Taj-boksado utiligas la tutan korpomovon, rotaciante la kokson per ĉiu piedbato, stampilo, kubuto kaj bloko.
#000029
La stampilteknikoj en muaytajo estis origine tre limigitaj estante krucoj kaj longa (aŭ maldiligenta) cirkla striko farita kun honesta (sed ne ŝlosis) brako kaj alteriĝante kun la kalkano de la palmo.
Krucpolenado kun okcidenta boksado kaj okcidenta luktosporto signifas la plenan vicon da okcidentaj boksoostampiloj estas nun uzitaj: plumbopiko, rekta/kruco, hoko, suprenhoko, ŝovelilo- kaj korktirilstampiloj kaj overhandas same kiel martelas pugnojn kaj dorspugnojn.
#000030
Kiel taktiko, korpotrupremado estas utiligita malpli en muaytajo ol la plej multaj alia frapa batalo elmontras por eviti eksponi la kapon de la atakanto al kontraŭstrikoj de genuoj aŭ kubutoj.
Por utiligi la vicon da celaj punktoj, en harmonio kun la centrolinioteorio, la batalanto povas utiligi aŭ la okcidentan aŭ tajlandan sintenon kiu permesas ke aŭ longdistancaj aŭ mallongdistancaj atakoj estus entreprenitaj praktike sen kompromitado de gardisto.
#000031
La kubuto povas esti utiligita laŭ pluraj manieroj kiel frapa armilo: horizontala, diagonal-supren, diagonal-malsupren, suprenhoko, malsupren, invers-turnadanta kaj fluga.
De la flanko, ĝi povas esti utiligita kiel aŭ fina movo aŭ kiel maniero tranĉi la brovon de la kontraŭulo tiel ke sango eble blokos lian vizion.
La diagonalaj kubutoj estas pli rapidaj ol la aliaj formiĝas sed estas malpli potencaj.
La kubutstriko estas konsiderita la plej danĝera formo de atako en la sporto.
#000032
Ekzistas klara diferenco inter ununura kubuto kaj sekvaĵkubuto.
La ununura kubuto estas movo sendependa de iu alia, dum sekvaĵkubuto estas la dua striko de la sama brako, estante hoko aŭ nemiksita stampilo unue kun kubutsekvaĵo.
Tiaj kubutoj, kaj la plej multaj aliaj kubutstrikoj, estas uzitaj kiam la distanco inter batalantoj iĝas tro malgranda kaj ekzistas tro malmulte da spaco por ĵeti hokon al la kapo de la kontraŭulo.
#000033
Kubutoj povas esti uzitaj granda efiko kiel blokoj aŭ defendoj kontraŭ, ekzemple, printempaj genuoj, flankkorpgenuoj, korppiedbatoj aŭ stampiloj.
Kiam bone ligite, kubutstriko povas kaŭzi gravan difekton en la kontraŭulo, inkluzive de tranĉoj aŭ eĉ knokaŭto.
#000034
La du plej oftaj piedbatoj [12] en muaytajo estas konataj kiel la tip (laŭlitere "piedo piko") kaj la teokiang (piedbatante supren en la formo de triangultondado sub la brako kaj ripoj) aŭ lokomotivremizpiedbato.
La tajlanda lokomotivremizpiedbato utiligas rotacian movadon de la tuta korpo kaj estis vaste adoptita fare de terapiistoj de alia luktosporto.
Ĝi estas farita de cirkla sinteno kun la malantaŭa gambo nur malgrandajn manierojn malantaŭa (malglate-ŝultrolarĝo tute malsama) en komparo ĝis instinkta suprakorpoparta batalado (boksado) kie la gamboj devas krei pli larĝan bazon.
La lokomotivremizpiedbato tiras sian potencon preskaŭ tute de la rotacia movado de la koksoj, kontraŭ-rotacio de la ŝultroj kaj brakoj ankaŭ kutimas ofte aldoni tordmomanton al malsupra korpoparto kaj pliigi la potencon de la piedbato ankaŭ.
#000035
[ citaĵo bezonis ] Se lokomotivremizpiedbato estas provita fare de la kontraŭulo, la tajlanda boksisto normale kontrolas la piedbaton, kiu estas li blokos la piedbaton kun la ekstero de lia malsupra gambo.
Tajlandaj boksistoj estas dresitaj por ĉiam ligi kun la tibio.
La piedo enhavas multajn bonajn ostojn kaj estas multe pli malforta.
Batalanto povas fini vundi sin se li provas striki kun sia piedo aŭ pieddorso.
Tibioj estas trejnitaj plurfoje frapante firmajn objektojn, kiel ekzemple kusenetoj aŭ pezaj saketoj.
#000036
Khao-punkto [khàw dòːt] (Saltada genuostriko) - la boksisto saltas supren sur unu gambon kaj strikas kun la genuo de tiu gambo.
Khao loi ( Flugada genuostriko) - la boksisto prenas paŝon (j), saltas antaŭen kaj de unu gambo kaj strikoj kun la genuo de tiu gambo.
Khao thon [khàw thoːn] ( Rektaĵa genuostriko) - la boksisto simple puŝoj ĝi antaŭen sed ne supren, se li tenas la kapon de kontraŭulo malsupren en vinkto kaj celas kne supren en la vizaĝon.
Laŭ unu skriba fonto, tiu tekniko estas iom pli lastatempa ol khaopunkto aŭ khaoloi.
[ citaĵo bezonis ] Supozeble, kiam la tajlandaj boksistoj kontraŭbatalitaj kun ŝnur-malliberaj manoj prefere ol la modernaj boksgantoj, tiu speciala tekniko estis kondiĉigita de eble brutala tondado, tranĉado kaj sopirado de atentema kontraŭulo kiu blokus ĝin aŭ deviigus ĝin kun la akraj "ŝnur-gantaj" randoj kiuj foje estas trempitaj en akvo igi la ŝnuron multe pli forta.
Tiu klarigo ankaŭ tenas vera por kelkaj el la sekvaj genuostrikoj malsupre ankaŭ.
#000037
La piedo-puŝo aŭ laŭlitere "piedpiko" estas unu el la teknikoj en muaytajo.
Estas plejparte utiligite kiel defensiva tekniko kontroli distancon aŭ bloki atakojn.
Piedo-puŝoj devus esti ĵetitaj rapide sed kun sufiĉe da forto por senekvilibrigi kontraŭulon.
#000038
Ĝusta vinkto ankaŭ implikas la antaŭbrakojn de la batalanto premantajn kontraŭ la klaviklo de la kontraŭulo dum la manoj estas ĉirkaŭ la kapo de la kontraŭulo prefere ol la kolo de la kontraŭulo.
La ĝenerala maniero forlasi vinkto devas puŝi la kapon de la kontraŭulo returniten aŭ kubuti ilin, ĉar la vinkto devigas ambaŭ partoprenantojn esti tre proksimaj unu al la alia.
Plie, la ne-domina decida punkto povas provi "naĝi" ilian brakon sube kaj ene de la vinkto de la kontraŭulo, establante la antaŭe ne-dominan decidan punkton kiel la dominan decidan punkton.
#000040
Taj-boksado havas plurajn aliajn variaĵojn de la vinkto aŭ krevigas khon [tɕàp khɔː] , inkluzive de:
#000041
brakvinkto: oni aŭ ambaŭ manoj kontrolas la internon de la brako de la defendanto (j) kaj kie la brocanto se libera estas en la fronta vinktopozicio.
Tiu vinkto kutimas nelonge kontroli la kontraŭulon antaŭ uzado de genuostriko aŭ ĵeto
flankvinkto: Unuj brakenirpermesiloj ĉirkaŭ la fronto de la defendanto kun la ŝultro de la atakanto premita en la brakfosaĵon de la defendanto kaj la alian brakon donantan al rondo la dorson kiu permesas al la atakanto apliki genuostrikojn al la dorso de la defendanto aŭ ĵeti la defendanton facile.
malalte vinkto: Ambaŭ stirantaj brakoj pasas sub la brakojn de la defendanto, kiu estas ĝenerale uzita per la pli malgranda ol du kontraŭuloj.
cigno-manka: Unu mano ĉirkaŭ la malantaŭo de la kolo kutimas nelonge ĉirkaŭpremi kontraŭulon antaŭ striko.
#000042
Like plej multe de la konkurenciva plena kontaktobatalado elmontras, muaytajo havas pezan fokuson sur korpoprepariteco.
Taj-boksado estas specife dizajnita por antaŭenigi la nivelon de trejniteco kaj forteco necesa por ringokonkurado.
Trejnadreĝimoj inkludas multajn bazvarojn de batala sportprepariteco kiel ekzemple kurado, ombroboksado, ŝnurosaltado, korpopezaj rezistekzercoj, medicinpilkekzercoj, abdomenaj ekzercoj, kaj en kelkaj kazoj haltera trejnado.
Tajlandaj boksistoj fidas peze je piedbatoj utiligantaj la tibioston.
Kiel tia, terapiistoj de muaytajo plurfoje trafos densan pezan saketon kun siaj tibioj, kondiĉigi ĝin, hardi la oston tra proceso vokis kortikalan restrukturadon.
Frapi sablon plenigis saketon ankaŭ havos la saman efikon.
#000047
Trejnado kiu estas specifa por tajlanda batalanto inkludas trejnadon kun trejnistoj sur tajlandaj Kusenetoj, fokusbasbalgantoj, peza saketo, kaj partnertrejnado.
La ĉiutaga trejnado inkludas multaj rondoas (3-5 minuto periodoj detruitaj per mallonga ripozo, ofte 1-2 minutojn) de tiuj diversaj metodoj de praktiko.
Tajlanda Kusenettrejnado estas bazŝtono de muaytajprepariteco kiu implikas trejnantajn stampilojn, piedbatojn, genuojn, kaj kubutstrikojn kun trejnisto eluzanta dikajn kusenetojn kiuj kovras la antaŭbrakojn kaj manojn.
Tiuj specialaj kusenetoj (ofte referitaj ĉar tajlandaj kusenetoj) kutimas absorbi la efikon de la strikoj de la batalanto kaj permesi al la batalanto reagi al la atakoj de la kusenetposedanto en viva situacio.
La trejnisto ofte ankaŭ eluzas ventrokuseneton ĉirkaŭ la abdomena areo tiel ke la batalanto povas ataki kun rektaj piedbatoj aŭ genuoj al la korpo en iu tempo dum la rondo.
#000048
Fokuso kiun basbalgantoj estas specifaj por trejnado la manrapideco de batalanto, truas kombinaĵojn, tempigante, pugnobatante potencon, defendon, kaj kontraŭ-trupremadon kaj ankaŭ povas esti uzitaj por trejni kubuton strikas.
Peza sakettrejnado estas prepariteco kaj potenco praktikas kiu plifortikigas ke la teknikoj trejnis sur la kusenetoj.
Partnertrejnado estas rimedo por testi teknikon, kapablojn, intervalon, strategion, kaj tempigon kontraŭ partnero.
Batalado ofte estas malpeza ĝis meza kontaktopraktikado ĉar konkurencivaj batalantoj en plena horaro ne estas konsilitaj riski vundon batalante forte.
Specifaj taktikoj kaj strategioj povas esti edukitaj kun partnertrejnado en proksima batalado, vinktado kaj kneing nur, fortranĉante la ringon, aŭ uzante atingon kaj distancon por konservi agreseman batalanton for.
#000049
Pro la rigoraj trejnadreĝimo (kelkaj tajlandaj boksistoj batalas preskaŭ ĉiun alian semajnon) profesiaj boksistoj en Tajlando havas relative mallongajn karierojn en la boksejo.
Multaj retiriĝas de konkurado por komenci instrukcii la venontan generacion de tajlandaj batalantoj.
La plej multaj profesiaj tajlandaj boksistoj venas de la pli malaltaj ekonomiaj fonoj, kaj la batalmono (post kiam la aliaj partioj ricevas sian tranĉon) estas serĉita kiel rimedoj de subteno por la batalantoj kaj siaj familioj.
Tre malmultaj pli altaj ekonomiaj tavoloj Thais interligas la profesiajn muaytajrangojn;
ili kutime ankaŭ ne praktikas la sporton aŭ trejnas ĝin nur kiel amatoraj muaytajboksistoj.
#000050
La Mongkhon kaj Pra Jiad
#000051
La Mongkhon, aŭ Mongkol (kaprubando) kaj Pra Jiad (brakbendoj) ofte estas eluzitaj en la ringon antaŭ ol la matĉo komenciĝas.
Ili originas reen de tempoj kiam Tajlando estis en obstina milita stato, kie junaj viroj disŝiriĝus de pecoj da amita onies vestaĵo (la sarongo de ofte sia patrino) kaj eluzus ĝin al batalo por bonŝanco same kiel por protekti kontraŭ damaĝaj spiritoj.
En modernaj tempoj la Mongkol (klera.
kun la signifo sankta spirito, bonŝanco, kaj protekto) estas eluzita kiel tributo al la trejnsalono el kiu la Taj-boksadbatalanto batalas.
La Mongkol estas tradicie prezentita fare de trejnisto al la batalanto post kiam li sentas ke la batalanto estas preta reprezenti la nomon de la trejnsalono en la boksejo.
Ofte post la batalanto finis la Wai Kru, la trejnisto deprenos la Mongkol de sia kapo kaj metos ĝin sur ilian angulon de la ringo por bonŝanco.
#000052
Ĉu la batalanto estas budhano aŭ ne, estas ofte por ili alporti la Mongkol al budaistmonaĥo kiu benas ĝin kun bonŝanco antaŭ paŝado en la ringon.
#000053
En 2016, 9,998 infanoj sub la aĝo de 15 estis aligitaj kun Estraro de Boksado sub la Sport Adminstracio de Tajlando, laŭ Child Safety Promotion kaj Injury Prevention Research Centre (CSIP).
420 "junaj boksistoj aliĝite al la" estraro ĉiujare, inter 2007 kaj 2015.
#000054
Taja bokso (aŭ muaj-tajo) estas potenca luktosporto, kiu evoluis el Tajlando. Ĝi estas ankaŭ konata kiel la "arto de la ok membroj", ĉar la manoj, piedoj, kubutoj kaj genuoj estas ĉiuj multe uzataj.
#000059
Kvankam la altaj piedbatoj al la kapo povas aspekti pli impresaj en konkurso, la spertuloj pri la sporto asertas, ke la kubutoj kaj genuoj estas plej damaĝaj, kaj eĉ mortigaj, al la batalantoj.
#000060
La trejnado por taja bokso estas fama pro sia intenseco kaj rigoreco. Ĝi celas hardi la ok anatomiajn armilojn tiel, ke esti batita de la tibio de luktisto estas ofte komparata al esti batita de bazopilka bastono. Tajaj piedboksistoj piedbatas per la tibio anstataŭ la piedo.
#000062
Taja bokso ege influis la disvolvadon de piedbokso, kiu kreiĝis poste en Japanio, Eŭropo kaj Nordameriko.
#000063
Preskaŭ ĉiuj movoj en taja boksado uzas la tutan korpon, turnante la kokson je ĉiu piedbato, pugnobato kaj baro. Rezulte la atakoj kaj defendoj en taja boksado estas pli malrapidaj sed pli potencaj ol ekzemple tiuj en boksado aŭ karateo.
#000064