En 1885 li iĝis la unua ĉefministro, de Japanio oficejo lia konstitucia agentejo enkondukis.
Li daŭriĝis por teni la pozicion kvar fojojn, iĝante unu el la plej longaj servantaj PMoj en japana historio, kaj havis konsiderindan rajtigojn eĉ el oficejo kiel la foja kapo de Meiji-tiu de imperiestro
Monarkisto, kiun Itō favoris al granda, burokratia registaro kaj kontraŭbatalis la formadon de partioj.
Lia tria registaro estis finita per la firmiĝo de la opozicio en la Kenseitō partion en 1898, instigante lin por fondi la Rikken Seiyūkai en respondo.
Li prirezignis lian kvaran kaj finan ministerion en 1901 post kreskado laca de partia politiko, sed funkciis kiel kapo de la reĝkonsilio dufoje pli antaŭ sia morto.
#000002
La ekstera politiko de Itō estis ambicia.
Li fortigis diplomatiajn kravatojn kun okcidentaj potencoj inkluzive de Germanio, Usono kaj aparte Britio.
En Azio li vidis la Unua-Sino-Japana-Militon kaj negocis ĉinan kapitulacon je kondiĉoj ofensive favora al Japanio, inkluzive de la aneksado de Tajvano kaj la liberigo de Koreio de la tributsistemo.
Itō serĉis eviti Rusa-japanan militon tra la politiko de Man-Kan kōkan - transcedante Manĉurion al la rusa influkampo en interŝanĝo por la akcepto de japana hegemonio en Koreio.
Diplomatia turneo de Usono kaj Eŭropo alportis lin al Sankt-Peterburgo en novembro 1901, kie li estis nekapabla trovi kompromison en tiu afero kun rusaj aŭtoritatoj.
Baldaŭ la registaro de Katsura Tarō elektita por prirezigni la postkuron de Man-Kan kōkan, kaj streĉitecoj kun Rusio daŭre eskaladis direkte al milito.
#000003
La Japania-Koreia-Traktato de 1905 igis Itō la unua japana Loĝanto-generalo de Koreio.
Li komence apogis la suverenecon de la indiĝena Joseon-monarkio kiel protektorato sub Japanio, sed li poste akceptis kaj konsentis kun la ĉiam pli potenca Japana imperia armeo, kiu preferis la totalan aneksadon de Koreio, prirezignante lian pozicion kiel loĝanto-generalo kaj prenante novan pozicion kiel la Prezidanto de la Privy Council of Japan (Reĝkonsilio de Japanio) en 1909.
Kvar monatojn poste, Itō estis asasinita fare de korea naciisto
La aneksadprocezo estis formaligita per alia traktato la sekvan jaron poste al la morto de Ito.
Tra lia filino Ikuko, Itō estis la bopatro de politikisto, intelektulo kaj verkinto Suematsu Kenchō.
#000004
En 1864, Itō revenis al Japanio kun kunstudanto Inoue Kaoru por provi averti Chōshū Domain kontraŭ irado por militi kun la eksterlandaj potencoj (la Bombardment of Shimonoseki (Bombado de Shimonoseki) super la rajto de trairejo tra la Straits of Shimonoseki (Embaraso de Shimonoseki).
En tiu tempo, li renkontis Ernest Satow por la unua fojo, poste dumviva amiko.
#000007
Post la Meiji-Restaŭracio de 1868, Itō estis nomumita guberniestro de Hyōgo Prefecture, juniora konsilisto por Eksterŝtataĵoj, kaj sendita al Usono en 1870 por studi okcidentajn valutsistemojn.
Revenante al Japanio en 1871, li establis la impostsistemon de Japanio.
Poste tiun jaron, li estis plusendita la Iwakura Misio ĉirkaŭ la mondo kiel vic-sendito speciala, dum kiu li gajnis la fidon de Ōkubo Toshimichi, unu el la gvidantoj de la Meiji-registaro.
#000008
En 1873, Itō fariĝis plena konsilisto, Ministro de Publika konstrulaboro, kaj en 1875 prezidanto de la unua Asembleo de Prefektaj Guberniestroj.
Li partoprenis la Osakan Konferencon de 1875.
Post la atenco de ōkubo, li transprenis la poŝton de Hejm ministro kaj certigis mezpozicion en la Meiji-registaro.
En 1881 li instigis Ōkuma Shigenobu por eksiĝi, postlasante sin en senkontesta kontrolo.
#000009
En 1885, surbaze de eŭropaj ideoj, Itō establis kabinetregadosistemon, anstataŭigi la Daijō-kan kiel la decidanta ŝtatorganizo, kaj la 22-an de decembro 1885, li iĝis la unua ĉefministro de Japanio.
#000012
La 30-an de April, 1888, Itō eksiĝis kiel ĉefministro, sed gvidis la novan reĝkonsilion por konservi potencon malantaŭ-laj-scenoj.
En 1889, li ankaŭ iĝis la unua genrō .
La Meiji Konstitucio estis promulgita en februaro 1889.
Li aldonis al ĝi la referencojn al la kokutai aŭ "nacia kuneco" kiel la pravigo de la aŭtoritato de la imperiestro tra sia dia deveno kaj la nerompitan vicon de imperiestroj, kaj la unikan rilaton inter subjekto kaj reganto.
Tio devenis de lia malakcepto de kelkaj eŭropaj nocioj kiel netaŭge por Japanio, kiam ili devenis de eŭropa konstitucia praktiko kaj kristanismo.
#000013
Dum la duan oficperiodon de Itō kiel ĉefministro (aŭgusto 8, 1892 - aŭgusto 31, 1896), li apogis la Unua-Sino-Japana-Militon kaj negocis la Treaty of Shimonoseki (Traktato de Shimonoseki) en marto 1895 kie lia turmentas ekstero-ministron Mutsu Munemitsu.
Pri la Anglo-Japanese Treaty of Commerce (Anglo-japana Traktato de Komerco) kaj Navigacio de 1894, li sukcesis pri forigado de kelkajn el la penigaj neegalaj traktat paragrafoj kiuj turmentis japanajn eksterlandajn rilatojn ekde la komenco de la Meiji-periodo.
#000015
Dum la trian semestron de Itō kiel ĉefministro (la 12-an de januaro - junio 30, 1898), li renkontis problemojn kun partia politiko.
Kaj la Jiyūtō ( ja) kaj la Shimpotō kontraŭbatalis liajn proponitajn novajn terimpostojn, kaj en reprezalio, Itō dissolvis la dieton kaj postulis novaj elektoj.
Kiel rezulto, ambaŭ partioj kunfalis en la Kenseitō , gajnis plimulton de la sidlokoj, kaj malvolan Itō eksiĝi.
Tiu leciono instruis al Itō la bezonon de por-registara partio, tiel ke li organizis la Rikken Seiyūkai (Konstitucian Unuiĝo de Politika Amikeco) en 1900.
Itō flirtema estis populara temo en redakciaj bildstrioj kaj en parodioj de nuntempaj komikuloj, kaj estis uzita fare de liaj politikaj malamikoj en ilia kampanjo kontraŭ li.
#000016
Itō revenis al oficejo kiel ĉefministro por kvara oficperiodo de la 19-an de oktobro 1900, al la 10-an de majo 1901, tiu tempon alfrontante politikan opozicion de la House of Peers (Domo de kunuloj).
Laca de politika malantaŭa pikdoloro, li eksiĝis en 1901, sed restis kiel kapo de la reĝkonsilio kiam la ĉefminstroofico alternis inter Saionji Kinmochi kaj Katsura Tarō.
#000017
Ĝi estis dum liaj periodoj kiel ĉefministro kiun li invitis profesoron George Trumbull Ladd de Universitato Yale por funkcii kiel diplomatia konsultisto antaŭenigi reciprokan komprenon inter Japanio kaj Usono.
Ĝi estis pro liaj serioj de prelegoj li liveritajn en Japanio revoluciiganta ĝiajn instruajn metodojn, kiuj li estis la unua fremdulo ricevanta la Duaklasan honoron (transigitan fare de la Meiji Imperiestro en 1907) kaj la Triono-Klashonoron (transigitan fare de La Meiji Imperiestro en 1899), Orders of the Rising Sun (Ordoj de la Leviĝanta suno).
Li poste skribis libron pri liaj personaj spertoj en Koreio kaj kun Resident-General Itō.
Kiam li mortis, duonaj liaj cindro estis entombigitaj en budatemplo en Tokio kaj monumento estis konstruita al li.
#000019
Itō alvenis en la Harbin Railway Station la 26-an de oktobro 1909 por renkontiĝo kun Vladimir Kokovtsov, rusa reprezentanto en Manĉurio.
Tie An Jung-geun, korea naciisto [15] kaj sendependeco-aktivulo, [16] [17] maldungis ses pafojn, tri el kiuj trafis Itō en la brusto.
Lia korpo estis resendita al Japanio sur la Imperial Japanese Navy krozŝipon Akitsushima , kaj al li estis aljuĝita ŝtatsepulto.
Jung-geun poste listigis " 15 kialojn kial Itō devus esti mortigita" ĉe sia testo.
#000021
Portreto de Itō Hirobumi estis sur la averso de la Serio C 1,000-ena bileto de 1963 ĝis nova serio estis eldonita en 1984.
La iama domo de Itō en Shinagawa, Tokio estis transportita al la loko de sia infanaĝo hejmen en Yamaguchi-prefektejon.
Ĝi nun estas konservita kiel muzeo proksime de la Shōin Jinja en Hagi.
La eldonfirmao Hakubunkan prenas sian nomon de Hakubun, alterna elparolo de la persona nomo de Itō.
#000022
La Annals of Sunjong (Analoj de Sunjong) rekorda tiu Goĝong tenis pozitivan vidon de la guberniestreco de Itō.
En eniro por la 28-an de oktobro 1909, preskaŭ tri jaroj post estado devigita abdiki lian tronon, la antaŭa imperiestro laŭdis Itō, kiu du tagojn pli frue mortis, por siaj klopodoj evoluigi civilizon en Koreio.
Tamen, la integreco de Joseon silok datitaj post la Japania-Koreia-Traktato de 1905 estas dubinda pro la influo penita super librotenado fare de la japanoj.
Inter ĉiuj la analoj de la dinastio, nur tiuj de la du posttraktataj monarkoj, Goĝong kaj Sunjong, estas elamasigitaj kiel nefidindaj fare de la National Institute of Korean History (Nacia Instituto de Korea Historio).
Tiuj estas krome la nura siloks ne rigardita kiel naciaj trezoroj fare de Sud-Koreio aŭ Memories of the World (Memoroj de la mondo) de Unesko.
#000023
Itō kiam kverelis [ ?
ke se Orientaj azianoj ne kunlaboris proksime kun unu la alian, Japanio, Koreio kaj Ĉinio ĉiu iĝus viktimo de okcidenta imperiismo.
Komence, Goĝong kaj la Joseon-registaro partumis tiun kredon kaj jesis kunlabori kun la japana militistaro.
Koreaj intelektuloj antaŭdiris ke la venkinto de la Rusa-japana milito supozus hegemonion super ilia duoninsulo, kaj kiel azia potenco, Japanio ĝuis pli grandan publikan subtenon en Koreio ol trompis Rusion.
Tamen, politikoj kiel ekzemple terokonfisko kaj la redaktado de punlaboro fariĝis popularan opinion kontraŭ la japanoj, tendenco pliseverigita per la aresto aŭ plenumo de tiuj kiuj rezistis.
Ironie, An Jung-geun ankaŭ estis propagandanto de kio poste venus por esti nomita Pan-Asianism.
Li kredis je unio de la tri orientaziaj nacioj por forpuŝi la "White Peril" [15] de okcidenta imperiismo kaj reestigi pacon en la regiono.
#000025
ITO Hirobumi (japane 伊藤博文; naskiĝis la 16-an de oktobro 1841 en Choshu klano (nuna Yamaguchi prefektujo); mortis la 26-an de oktobro 1909; ankaŭ nomiĝis Hirofumi/Hakubun) estis japana politikisto, gravulo de Meiji renovigo kaj 1-a, 5-a, 7-a kaj 10-a ĉefministro de Japanio.
#000032
La 21-an de decembro 1905 li fariĝis la ĝenerala inspektisto de Koreio. La 26-an de oktobro 1909 li estis murdata de korea naciisto An Jung-geun ĉe la Harbin stacio, Manĉurio (nuna nord-orienta Ĉinio) .
#000034
Lia portreto estis uzata por mil ena papermono.(1963 - 1984)
#000035
Listo de Ĉefministroj de Japanio
#000037