Fulbright estis preleganto bofamiliano ĉe la University of Arkansas (Universitato de Arkansaso) de 1936 ĝis 1939.
Li estis nomumita prezidanto de la lernejo en 1939, igante lin la plej juna universitata prezidanto en la lando.
Li tenis tiun poŝton ĝis 1941.
La Lernejo de Arto kaj Sciences ĉe la University of Arkansas (Universitato de Arkansaso) estas nomitaj en lia honoro, kaj li estis elektita tie en Phi Betan Kappan.
Li estis membro de la Fondo-Konsilio de la Rothermere Amerika Instituto, Universitato de Oksfordo.
#000007
Fulbright estis elektita al la United States House of Representatives (Unuiĝinta Ŝtatoj House de Reprezentantoj) en 1942, kie li servis unu esprimon.
Dum tiu periodo, li iĝis membro de la House Eksterŝtataĵoj-Komisiono.
La House adoptis la Fulbright Rezolucion kiu apogis internaciajn packonservajn iniciatojn kaj instigis Usonon por partopreni kio iĝis la Unuiĝintaj Nacioj en septembro 1943.
Tio alportis Fulbright al nacia atento.
#000009
En 1943 konfidenca analizo de Isaiah Berlin de la House kaj Senato-eksterlandaj rilatkomisionoj por la brita eksterministeria identigis Fulbright kiel "eminenta novulo al la House."
#000010
Juna (aĝo 38) riĉa eks-Rodisa akademiulo, kies plej grava sperto ĝis nun estis de terkultivado kaj komerco.
Li jam montris multflankan kompetentecon kaj kapablon en komerco kiel specialan mandatulon en la Anti-Fido-Dividado de la justicministerio kaj kiel prezidanto de la Universitato de Arkansaso.
Atentema kaj inteligenta membro de la komisiono kiu lastatempe tiris komparon inter la brita praktiko de farado de stipendioj al ŝiaj aliancanoj kaj la mondmilito-praktiko de Ameriko de farado de pruntoj je fiksaj financaj kondiĉoj, por montri ke ĝi estis Ameriko kiu foriris de la ĝenerala internacia praktiko en la afero.
Fulbright ŝatus vidi Usonon akiri nur ne-materialajn avantaĝojn de Lend-Lease, nome, politikaj engaĝiĝoj de la landoj ricevante ĝin, tio ebligus sistemon de postmilita kolektiva sekureco esti starigita.
#000011
Li estis elektita al la Senato en 1944, detronigante aktualan Hattie Carraway, la unuan virinon iam elektiten al la Usona Senato.
Li servis kvin ses-jarajn esprimojn.
En lia unua parlamenta balotado al la Senato, Fulbright venkis la Respublikist Victor Wade de Batesville, 85,1 ĝis 14,9 procentoj.
Benjamin Travis Laney, pli konservativa demokrato ol Fulbright, venkis en la vetkuro por guberniestro de Arkansaso en la sama elekto proksime de simila marĝeno, 86 ĝis 14 procentoj por Republican Harley C. Stump, la antaŭa urbestro de Stutgarto.
#000012
Fulbright iĝis membro de la Senate Foreign Relations Committee (Senato Foreign Relations Committee) en 1949, kaj funkciis kiel prezidanto de 1959 ĝis 1974-he estis la plej long-servanta seĝo en la historio de tiu komisiono.
#000014
Li estis la nura senatano por voĉdoni kontraŭ transpreno por la Permanenta subkomisiono pri Enketoj en 1954, kiu estis kondukita fare de senatano Joseph McCarthy.
#000015
Laŭ historiisto kaj iama Special Assistant al Prezidanto Kennedy Arthur Schlesinger, Jr., Fulbright estis la preferelekto de Kennedy kiel ministro por eksteraj aferoj, sed estis sentite li estis tro kontestata.
Prefere la " plej malsupra komuna denominatoro ", Dean Rusk, estis elektita.
#000018
McGeorge Bundy sendis la gazetaran raportadon de la intervjuo de Fulbright al la prezidanto kun komento ĉirkaŭ "la helpema efiko de la rimarkoj de senatano Fulbright."
Kennedy poste rifuzis distancigi sin de la observado de Fulbright, kiu indikas ke li demandis al Fulbright fari tiun deklaron kiel maniero signali al sovetia gvidanto Nikita Ĥruŝĉov ke la konstruaĵo de muro estus rigardita de Usono kiel akceptebla maniero kvietigi la Berlina Krizo.
#000021
La prezidanto (John Kennedy) estas lamita en sia tasko de kaŭzado de la amerika popolo interkonsenton kaj komunagado per la limigoj de potenco truditaj al li per konstitucia sistemo dizajnita por 18-a-jarcenta agrara socio longe forigita de la centroj de mondpotenco.
Li sole, inter elektitaj oficialuloj povas ekstari super parokismo kaj privataj premoj.
Li sole, en lia rolo kiel instruisto kaj morala gvidanto, povas esperi venki la ekscesojn kaj neadekvatecojn de publika opinio kiu estas ĉio ankaŭ ofte senscia pri la bezonoj, la danĝeroj, kaj la ŝancoj en niaj eksterlandaj rilatoj.
Estas nerefuteble ke ni kolapsas el la intelektaj limigoj de amitaj kaj tradiciaj kredoj kaj malfermas niajn mensojn al la ebleco ke Basic Changes en Our System povas esti esenca renkonti la postulojn de la 20-a jarcento.
#000022
Eble lia plej rimarkinda kazo de malkonsento estis lia publika kondamno de eksterlandaj kaj enlandaj politikoj, aparte, lia konzerno ke dekstrula radikalismo, kiel apogite fare de la John Birch Society kaj riĉa petrol-vira H. L. Hunt, infektis Usono-militistaron.
[ citaĵo bezonis ] [24] Li estis, en victurno, kondamnita fare de Republican Senators J. Strom Thurmond kaj Barry M. Goldwater.
[ citaĵo bezonis ] Goldwater kaj Texas Senator John Tower sciigis ke ili iris al Arkansaso por kampanji kontraŭ Fulbright, [25] sed Arkansasaj balotantoj reelektis lin.
#000024
Malgraŭ servado en la Senato 30 jarojn, Fulbright restis la juniora senatano de Arkansaso dum sia permanenta ofico, servante kune kun altranga senatano John L. McClellan.
Li kune kun Tom Harkin de Iovao kiu deĵoris kune kun Chuck Grassley, estas ambaŭ la plej long-servantaj senatanoj en historio por neniam iĝi ilia deklars altranga senatano.
#000026
Kiel prezidanto de la Eksterland Rilatoj-Komisiono, Fulbright tenis plurajn seriojn de demandosesioj dum la Vjetnama milito.
Multaj el la pli fruaj demandosesioj, en 1966, estis televidigitaj al la nacio en ilia tuteco (maloftaĵo en la antaŭ-C-SPAN epoko);
la demandosesioj (1971) inkludis la rimarkindan atestaĵon de Vjetnamio veterana kaj estonta senatano kaj ministro por eksteraj aferoj John Kerry.
#000029
En 1966, Fulbright publikigis The Arrogance of Power (La Aroganteco de Potenco), en kiu li atakis la pravigon de la Vjetnama milito, la malsukceson de kongreso fiksitajn limojn sur ĝin, kaj la impulsojn kiuj kaŭzis ĝin.
La kaŭstika kritiko de Fulbright subfosis la elitan interkonsenton ke usona armea interveno en Hindoĉinio estis necesigita per Malvarma milito
#000030
En lia libro, Fulbright ofertis analizon de amerika ekstera politiko:
#000031
Dum nia historio du fadenoj kunekzistis maltrankvile;
domina fadeno de demokrata humanismo kaj pli malgranda sed daŭrema fadeno de netolerema Puritanismo.
Ekzistas tendenco tra la jaroj pro racio kaj modereco por triumfi tiel longe kiel aferoj iras elteneble bone aŭ tiel longe kiel niaj problemoj ŝajnas klaraj kaj finhavaj kaj mastreblaj.
kiam iu okazaĵo aŭ gvidanto de opinio incitis homojn al stato de alta emocio, nia puritana spirito emis trarompi, igante nin rigardi la mondon tra la distorda prismo de severa kaj kolera moralismo.
#000032
Fulbright ankaŭ rilatigis sian opozicion al iuj amerikaj emoj interveni en la aferoj de aliaj nacioj:
#000033
Li ankaŭ estis forta kredanto en internacia juro:
#000035
Fulbright forlasis la Senaton en 1974, post estado venkita en la Demokrata primara flank tiama-guberniestro Dale Bumpers.
Lia bone dokumentita frua kondamno de la vjetnama milito kaj kontraŭ-intervenismaj programoj longe igis lin celo de la dekstra flanko de lia partio.
#000037
Tiutempe kiu li forlasis la Senaton, Fulbright pasigis siajn tutajn 30 jarojn en la Senato kiel la juniora senatano de Arkansaso, malantaŭ John Little McClellan kiu membrigis la Senaton du jarojn antaŭ li.
Post lia emeritiĝo, Fulbright trejnis internacian juron en la Washington, D.C.-oficejo de la advokatfirmao Hogan & Hartson de 1975-1993.
#000038
Fulbright mortis pro bato en 1995 en la aĝo de 89 en Washington, D.C. A-jaron poste, dum la kialo por la 50-a datrevenvespermanĝo de la Fulbright Programo tenis junion 5, 1996 ĉe la Blanka Domo, prezidanto William J. Clinton diris, " Hillary kaj mi antaŭĝojis por iom da tempo pri festado de tiu 50-a datreveno de la Fulbright Programo, honori la sonĝon kaj heredaĵon de granda amerikano, mondcivitano, hejmanto de mia hejmŝtato kaj mia mentoro kaj amiko, senatano Fulbright."
Multaj amerikanoj konsideras la Fulbright-stipendiojn same kiel la proksiman rilaton de eksprezidento William J. Clinton kun la Arkansasa senatano embaraso pripensanta la partoprenon de Fulbright en la Suda Manifesto, lian opozicion al la Civitanrajtoj-Leĝo de 1965 kaj lian malsukceson rezigni pro lia dumviva rasisma sinteno.
#000040
Dum la okazoj kie ni disputis, mi amis kvereli kun li.
mi neniam amis eniri argumenton kun iu ajn kiel multe I tutan vivon kiam mi amis bataladon kun Bill Fulbright.
mi estas sufiĉe certa ke mi ĉiam perdis, kaj tamen li sukcesis igi min opinii ke mi eble venkis.
#000044