Novklasika arkitekturo estas arkitektura stilo produktita fare de la neoklasika movado kiu komenciĝis en la mid-18-a jarcento.
En ĝia plej pura formo, ĝi estas stilo ĉefe derivita de la arkitekturo de grek-romia antikvo, la Vitruvianaj principoj, kaj la laboro de la itala arkitekto Andrea Palladio.
#000001
En formo, novklasika arkitekturo emfazas la muro prefere ol chiaroscuro kaj konservas apartajn identecojn al ĉiu el siaj partoj.
La stilo estas manifestigita kaj en siaj detaloj kiel reago kontraŭ la rokokstilo de naturalisma ornamaĵo, kaj en siaj arkitekturaj formuloj kiel elkreskaĵo de kelkaj clasicising-trajtoj de la Finbaroka arkitektura tradicio.
Novklasika arkitekturo daŭre estas dizajnita hodiaŭ, sed povas esti etikedita New Classical Architecture por nuntempaj konstruaĵoj.
#000002
En Centra kaj Orienta Eŭropo, la stilo estas kutime referita kiel Klasikismo ( germane:
Klassizismus ), dum la pli novaj revivigostiloj de la 19-a jarcento ĝis hodiaŭ estas nomitaj Neoklasikaj.
#000003
Intelekte, Neoclassicism estis simptoma de deziro reveni al la perceptita "pureco" de la artoj de Romo, al la pli neklara percepto ("ideala") de Malnovgreka artoj kaj, laŭ pli malgranda mezuro, 16-ajarcenta Renaissance Classicism, kiu ankaŭ estis fonto por akademia Finbarokarkitekturo.
#000004
Multaj fruaj 19-ajarcentaj neoklasikaj arkitektoj estis influitaj per la desegnaĵoj kaj projektoj de étienne-Louis Boullée kaj Claude Nicolas Ledoux.
La multaj grafitodesegnaĵoj de Boullée kaj liaj studentoj prezentas supernombran geometrian arkitekturon kiu kopias la eternecon de la universo.
Ekzistas ligiloj inter la ideoj de Boullée kaj la koncepto de Edmund Burke de la noblega.
Ledoux traktis la koncepton de arkitektura karaktero, asertante ke konstruaĵo tuj devus komuniki it funkcion al la spektanto: prenita laŭlitere tiaj ideoj kaŭzas " arkitekturparlante ".
#000005
Reveno al pli klasikaj arkitekturaj formoj kiel reago al la rokokstilo povas esti detektita en iu eŭropa arkitekturo de la pli frua 18-a jarcento, plej imagive reprezentite en la Paladia arkitekturo de kartvela Britio kaj Irlando.
#000006
Ĉe la avangardo de la nova lernejo de dezajno estis la aristokrata "arkitektografo", Richard Boyle, tria Grafo de Burlington;
en 1729, li kaj William Kent, dizajnis Chiswick House.
Tiu House estis reinterpreto de Vilao-Capra de Palladio, sed purigis de 16-a-jarcentaj elementoj kaj ornamaĵo.
Tiu severa manko de ornamado devis esti kvalito de la Palladianism.
En 1734 William Kent kaj Lord Burlington dizajnis unu el la plej bonaj ekzemploj de Anglio de Paladia arkitekturo kun Holkham Hall en Norfolk.
La ĉefbloko de tiu domo sekvis la diktaĵojn de Palladio sufiĉe atente, sed la malkulmino de Palladio, ofte dekroĉis, flugiloj de biendomoj estis levitaj en signifo.
#000008
Tiu clasicising-vejno ankaŭ estis mezurebla, malplialtagrade, en la Finbarokarkitekturo en Parizo, kiel ekzemple en la orienta intervalo de Perrault de la Luvro.
Tiu ŝanĝo estis eĉ videbla en Romo ĉe la restrukturita fasado por S. Giovanni in Laterano (S.) Giovanni en Laterano).
#000009
Ekde la meza 18-a jarcento, la movado plilarĝigis por asimili pli grandan vicon da Classical-influoj, inkluzive de tiuj de Antikva Grekio.
Kun La ŝanĝo al novklasika arkitekturo estas konvencie geamikita al la 1750-aj jaroj.
Ĝi unua akiris influon en Anglio kaj Francio;
en Anglio, la elfosadoj de sinjoro William Hamilton en Pompejo kaj aliaj lokoj, la influo de la Grandioza turneo kaj la laboro de William Chambers kaj Robert Adam, estis pivotaj en tiu rilato.
En Francio, la movado estis propulsita fare de generacio de francaj artstudantoj trejnis en Romo, kaj estis influita per la verkadoj de Johann Joachim Winckelmann.
La stilo ankaŭ estis adoptita fare de progresemaj cirkloj en aliaj landoj kiel ekzemple Svedio kaj Rusio.
#000010
Dua neoklasika ondo, pli severa, pli legis kaj pli konscie arkeologia, estas rilata al la alteco de la Napoleona Imperio.
En Francio, la unua fazo de neoklasikismo estis esprimita en la "Louis XVI style", kaj la dua en la stiloj nomitaj "Directoire" aŭ Empiro.
La rokokstilo restis populara en Italio ĝis la napoleonaj registaroj alportis la novan arkeologian klasikismon, kiu estis ampleksita kiel politika deklaro fare de juna, progresemulo, urbaj italoj kun respublikanaj tendencoj.
#000012
Endome, neoklasikismo faris eltrovaĵon de la originala klasika interno, inspirita per la reeltrovaĵoj en Pompejo kaj Herkulano.
Tiuj komenciĝis en la malfruaj 1740-aj jaroj, sed nur realigis larĝan spektantaron en la 1760-aj jaroj, kun la unuaj luksaj volumoj de malloze kontrolita distribuado de Le Antichità di Ercolano ( The Antiquities of Herculaneum (La Antikvaĵoj de Herkulano).
La antikvaĵoj de Herkulano montris ke eĉ la plej multaj clasicising-internoj de la Baroko, aŭ la plej "romiaj" ĉambroj de William Kent estis bazitaj sur baziliko kaj templo ekstera arkitekturo fariĝis ekstera en, tial ilia ofte bombasta aspekto al modernaj okuloj:
pedimented fenestrokadrumoj iĝis gilded speguloj, kamenoj pintitaj kun templofrontoj.
#000014
La novaj internoj serĉis rekrei aŭtentike Roman kaj vere internan vortprovizon.
Teknikoj utiligitaj en la stilo inkludis flatadon, pli malpezaj ĉeftemoj, skulptitan en malalta fris-simila krizhelpo aŭ pentris en monotonoj en camaïeu ("kiel kameoj"), izolitaj medaljonoj aŭ florvazoj aŭ bustoj aŭ bucrania aŭ aliaj ĉeftemoj, suspenditaj sur ŝtelaĵoj de laŭro aŭ rubando, kun maldikaj arabeskoj kontraŭ fonoj, eble, de "Pompeiian ruĝeco" aŭ palaj nuancoj, aŭ ŝtonkoloroj.
La stilo en Francio estis komence pariza stilo, la Goût grec ("greka stilo"), ne tribunalstilo;
kiam Louis XVI heredis la trono en 1774, Marie-Antoinette, lia mod-ama reĝino, alportis la "Louis XVI" stilon por svati.
#000015
Tamen, ekzistis neniu reala provo utiligi la bazajn formojn de romia meblaro ĝis ĉirkaŭe la jarcentŝanĝo, kaj meblaro-faristoj pli pruntis supozeble de antikva arkitekturo, ekzakte kiam arĝentaĵistoj pli prenis supozeble de praa ceramiko kaj ŝtono-ĉizado ol metalverkaĵo: "dizajnistoj kaj metiistoj ...
ŝajni esti preninta preskaŭ perversan plezuron en transdonado de ĉeftemoj de unu komunikilo ĝis alia".
#000016
Nova fazo en neoklasika dezajno estis inaŭgurita fare de Roberto kaj James Adam, kiuj vojaĝis en Italio kaj Dalmatio en la 1750-aj jaroj, observante la ruinojn de la klasika mondo.
Sur ilia reveno al Britio, ili publikigis libron rajtigis The Works in Architecture (La Verkoj en Arkitekturo) en partopagoj inter 1773 kaj 1779.
Tiu libro de gravuritaj dezajnoj igis la Adamo repertuaron havebla ĉie en Eŭropo.
La Adamo fratoj planis simpligi la rokokon kaj barokstilojn kiuj estis modaj en la antaŭaj jardekoj, alporti kio ili sentis esti pli malpezaj kaj pli elegantaj sentas al kartvelaj domoj.
The Works in Architecture (La Verkoj en Arkitekturo) ilustris la ĉefkonstruaĵojn pri la Adamo-fratoj laboris kaj decide dokumentis la internojn, meblaron kaj armaturon, dizajnitajn fare de la Adams.
#000017
De proksimume 1800 freŝa enfluo de grekaj arkitekturaj ekzemploj, viditaj per la rimedo de akvafortoj kaj kuprogravuroj, donis novan impeton ĝis neoklasikismo, la Greka Reviviĝo.
Ekzistis malmulto al neniu rekta kono de greka civilizo antaŭ la mezo de la 18-a jarcento en Okcidenteŭropo, kiam ekspedicio financita fare de la Society of Dilettanti (Socio de Dilettanti) en 1751 kaj gvidita fare de James Stuart kaj Nicholas Revett komencis gravan arkeologian enketon.
Stuart estis komisiita post lia reveno de Grekio fare de George Lyttelton por produkti la unuan grekan konstruaĵon en Anglio, la ĝardentemplo ĉe Hagley Hall (1758-59).
Kelkaj britaj arkitektoj en la dua duono de la jarcento prenis supren la esprimplenan defion de la la dorika de siaj aristokrataj patronoj, inkluzive de Joseph Bonomi kaj John Soane, sed ĝi devis resti la privata entuziasmo de fajngustuloj supren al la unua jardeko de la 19-a jarcento.
#000018
Vidita en ĝia pli larĝa socia kunteksto, greka Reviviĝarkitekturo tonigis novan noton de sobreco kaj modereco en publikaj konstruaĵoj en Britio ĉirkaŭ 1800 kiel aserto de naciismo inspektisto en la Act of Union (Ago de Union), la Napoleonan Militojn, kaj la krion por politika reformo.
Ĝi devis esti la alloga dezajno de William Wilkins por la publika konkurado pri Downing College, Cambridge kiu sciigis ke la greka stilo estis esti la domina idiomaĵo en arkitekturo.
Wilkins kaj Robert Smirke daŭriĝis por konstrui kelkajn el la plej gravaj konstruaĵoj de la epoko, inkluzive de la Teatro Reĝa, Covent Garden (1808-09), la Ĉefpoŝtejo (1824-1829) kaj la Brita Muzeo (1823-1848), Wilkins University College London (1826-1830) kaj la Nacia Galerio (1832-1838).
En Skotlando, Thomas Hamilton (1784-1858), en kunlaboro kun la artistoj Andrew Wilson (1780-1848) kaj Hugh William Williams (1773-1829) kreis monumentojn kaj konstruaĵojn de internacia signifo;
la Burns Monument ĉe Alloway (1818) kaj la (Reĝa) Mezlernejo en Edinburgo (1823-1829).
#000019
En la sama tempo la Empiro titolas en Francio estis pli grandioza ondo de neoklasikismo en arkitekturo kaj la dekoraciaj artoj.
Plejparte surbaze de Imperial Roman-stiloj, ĝi originis de, kaj prenis sian nomon de, la regulon de Napoleon I en la Unua Franca Imperio, kie estis intencite idealigi la gvidadon de Napoleona kaj la francan ŝtaton.
La stilo egalrilatas al la pli da burĝa Biedermeier stilo en la germanlingvaj teroj, Federacia stilo en Usono, la Vicregistarstilo en Britio, kaj la Napoleonstil en Svedio.
Laŭ la arthistoriisto Hugh Honour "ĝis nun de estaĵo, kiel estas foje supozita, la kulmino de la Neoklasika movado, la Empiro markas sian rapidan malkreskon kaj transformon reen ree en nuran antikvan reviviĝon, drenita de ĉiuj noblaj ideoj kaj forto de konvinkiĝo kiu inspiris siajn majstraĵojn".
#000020
Neoklasikismo daŭre estis grava forto en akademismo tra la 19-a jarcento kaj pretere - konstanta antitezo al Romantikismo aŭ gotikaj reviviĝoj - kvankam de la malfrua 19-a jarcento sur ĝi estis ofte konsiderita kontraŭ-moderna, aŭ eĉ reakcia, en influaj kritikaj cirkloj.
La centroj de pluraj eŭropaj grandurboj, precipe St Petersburg kaj Munkeno, aspektis tre kiel muzeoj de novklasika arkitekturo.
#000021
Alta neoklasikismo estis internacia movado.
Kvankam novklasika arkitekturo utiligis la saman klasikan vortprovizon kiel Finbarokarkitekturo, ĝi tendencis emfazi siajn planar kvalitojn, prefere ol skulptaj volumoj.
Projekcioj kaj recesioj kaj iliaj efikoj de lumo kaj ombro estis pli plataj;
skulptaj bareliefoj estis pli plataj kaj tendencis esti enframeitaj en frisoj, tablojdoj aŭ paneloj.
Ĝiaj klare artikaj individuaj trajtoj estis izolitaj prefere ol enpenetrado, sendependa kaj kompleta en ili mem.
#000022
la antikvaj romianoj utiligis firmigitan skemon por grandurbo plananta por kaj defendo kaj burĝa oportuno, aliflanke, la radikoj de tiu skemo iras reen al eĉ pli maljunaj civilizoj.
Ĉe ĝia plej baza, la kradsistemo de stratoj, centra forumo kun urbaj servoj, du ĉefaj iomete pli larĝaj bulvardoj, kaj la foja diagonala strato estis karakterizaĵo de la tre logika kaj bonorda romia dezajno.
Praaj fasadoj kaj konstruantaj enpaĝigojn estis orientitaj al tiuj urbokernaj dezajnpadronoj kaj ili tendencis labori en proporcio kun la graveco de publikaj konstruaĵoj.
#000023
Multaj el tiuj urboplanad padronoj trovis ilian manieron en la unuaj modernajn laŭplanajn grandurbojn de la 18-a jarcento.
Esceptaj ekzemploj inkludas Karlsruhe kaj Washington, D.C. NOT ĉiu planis grandurbojn kaj planis kvartalojn estas dizajnitaj sur neoklasikaj principoj, aliflanke.
Kontraŭstarado de modelojn povas esti trovitaj en modernistodezajnojn ekzempligitajn fare de Braziljo, la ĝardenurbmovado, levitown, kaj nova urbismo.
#000024
De la mezo de la 18-a jarcento, esplorado kaj publikigo ŝanĝis la kurson de brita arkitekturo direkte al pli pura vizio de la antikvaGrec-romia idealo.
Blokas la laboro de la Stuart de 'Atenian Antiquities of Ateno and Other Monuments of Grekio, estis tre influa en tiu rilato, kiel estis Palmyra de Robert Wood kaj Baalbec.
Kombinaĵo de simplaj formoj kaj altaj niveloj de riĉigo estis adoptita fare de la plimulto de nuntempaj britaj arkitektoj kaj dizajnistoj.
La revolucio komencita fare de Stuart baldaŭ estis esti superbrilita per la laboro de la Adam Brothers, James Wyatt, Sir William Chambers, George Dance, James Gandon kaj province bazigis arkitektojn kiel ekzemple John Carr kaj Thomas Harrison de Chester.
#000025
En la frua 20-a jarcento, la verkadoj de Albert Richardson kaŭzis re-vekiĝon de intereso en pura neoklasika dezajno.
Vincent Harris (komparu la kolonadeitan kaj kupolhavan internon de Harris de Manĉestro Centreja Manbiblioteko kun la kolonadeita kaj kupolhava interno je John Carr kaj R da R duko), Bradshaw Gass & Hope kaj Percy Thomas estis inter tiuj kiuj dizajnis publikajn konstruaĵojn en la neoklasika stilo en la intermilita periodo.
En la Brita Raĝo en Hindio, la monumenta grandurbo de sinjoro Edwin Lutyens plananta por Nov-Delhio markis la sunsubiron de neoklasikismo.
En Skotlando kaj Nord Anglio, kie la Gotika Reviviĝo estis malpli forta, arkitektoj daŭre evoluigis la neoklasikan stilon de William Henry Playfair.
La verkoj de Cuthbert Brodrick kaj Alexander Thomson montras ke antaŭ la fino de la 19-a jarcento la rezultoj povis esti potencaj kaj ekscentraj.
#000026
La unua fazo de neoklasikismo en Francio estas esprimita en la "Louis XVI style" de arkitektoj kiel Ange-Jacques Gabriel ( Petit Trianon, 1762-68);
la dua fazo, en la stiloj nomitaj Directoire kaj " Empiro ", eble estos karakterizita per la severa astilar de Jean Chalgrin Triumfarko (dizajnita en 1806).
En Anglio la du fazoj eble estos karakterizitaj unue per la strukturoj de Robert Adam, la dua per tiuj de sinjoro John Soane.
La interna stilo en Francio estis komence pariza stilo, la " Goût-grec " ("greka stilo") ne tribunalstilo.
Nur kiam la juna reĝo heredis la trono en 1771 Marie-Antoinette, lia mod-ama reĝino, alportis la " Ludoviko XVI " stilon por svati.
#000027
De proksimume 1800 freŝa enfluo de grekaj arkitekturaj ekzemploj, viditaj per la rimedo de akvafortoj kaj kuprogravuroj, donis novan impeton ĝis neoklasikismo kiu estas nomita la Greka Reviviĝo.
Kvankam pluraj eŭropaj grandurboj - precipe St Petersburg, Ateno, Berlino kaj Munkeno - estis ŝanĝitaj en verajn muzeojn de greka reviviĝarkitekturo, la greka reviviĝo en Francio neniam estis populara ĉe aŭ la Ŝtato aŭ publiko.
#000028
Kio de malgranda ekzistis, komencita kun Charles de Wailly kripto en la eklezio de Skt. Leu-St Gilles (1773-80), kaj Barriere des Bonshommes de Claude Nicolas Ledoux (1785-89).
Unuamanaj signoj de greka arkitekturo estis de tre malgranda graveco al la francoj, pro la influo de la doktrinoj de Marc-Antoine Laugier ke serĉite por percepti la principojn de la grekoj anstataŭe de iliaj nuraj praktikoj.
Ĝi prenus ĝis la Nov-Grec de Laboustre de la dua Empiro por la greka reviviĝo por flori nelonge en Francio.
#000029
Novklasika arkitekturo estis lanĉita en Malto en la malfrua 18-a jarcento, dum la lastjaraj klasoj da Hospitaller-regulo.
Fruaj ekzemploj inkludas la Bibliotekon (1786), [6] la De Rohan Arkon (1798) [7] kaj la Hompesch Pordegon (1801).
Tamen, novklasika arkitekturo nur iĝis populara en Malto sekvanta la establadon de brita rego en la frua 19-a jarcento.
En 1814, neoklasika enirhalo ornamita kun la brita blazono estis alkonstruita al la Main Guard konstruaĵo funkcii kiel simbolo de brita Malto.
Alian 19-an jarcenton neoklasikaj konstruaĵoj inkludas RNH Bighi (1832), Skt Paul's por-katedralon (1844), la Rotunda of Mosta (Rotondo de Mosta) (1860) kaj la nun elĉerpitan Royal Operan House (1866).
#000031
Neoklasikismo kolapsis al aliaj arkitekturaj stiloj ekde la malfrua 19-a jarcento.
Malmultaj konstruaĵoj estis enkonstruitaj la neoklasika stilo dum la 20-a jarcento, kiel ekzemple la Domvs Romana muzeo (1922), [10] kaj la Tribunaloj de Justeco konstruanta en La Valeto (1965-71).
#000032
La centro de pola Neoklasikismo estis Varsovio sub la regulo de la lasta pola reĝo Stanisław August Poniatowski.
Universitato Vilno estis alia grava centro de la novklasika arkitekturo en Eŭropo, gvidita fare de famaj profesoroj pri arkitekturo Marcin Knackfus, Laurynas Gucevicius kaj Karol Podczaszyński.
La stilo estis esprimita en la formo de ĉefaj publikaj konstruaĵoj, kiel ekzemple la observatorio, Vilnius Cathedral de la universitato kaj la urbodomo.
#000033
En la Rusa Imperio ĉe la fino de la 19-a jarcento, novklasika arkitekturo estis egala al Sankt-Peterburga arkitekturo ĉar tiu stilo estis specifa por enorma nombro da konstruaĵoj en la grandurbo.
#000035
En Sovet-Unio (1917-1991), novklasika arkitekturo estis tre populara inter la politika elito, kiam ĝi efike esprimis ŝtaton kaj vasta aro de neoklasika konstruaĵo estis starigita ĉie en la lando.
#000036
Hispana Neoklasikismo estis ekzempligita per la laboro de Juan de Villanueva, kiu adaptis la teoriojn de Burke de beleco kaj la noblegan al la postuloj de hispana klimato kaj historio.
Li konstruis la Prado-Muzeon, kiu kombinis tri funkciojn - akademion, aŭditorion kaj muzeon - en unu konstruaĵo kun tri apartaj enirejoj.
#000038
Tio estis parto de la ambicia programo de Karlo la 3-a de Savojo, kiu intencis igi Madridon la Kapitalo de la Arto kaj Sciences.
Tre proksima al la muzeo, Villanueva konstruis la Astronomian Observatorion.
Li ankaŭ dizajnis plurajn somerdomojn por la reĝoj en El Escorial kaj Aranjuez kaj rekonstruis la Gravan Placon de Madrido, inter aliaj gravaj verkoj.
La lernantoj de Villanueva vastigis la Neoklasikan stilon en Hispanio.
#000039
Novklasika arkitekturo estis la preferata stilo de la gvidantoj de la nacisocialisma movado en la Third Reich, aparte admirita fare de Adolf Hitler mem.
Hitler komisiis sian ŝatarkitekton, Albert Speer, por plani el restrukturi de Berlino kiel grandurbo konsistanta imponaj neoklasikaj strukturoj, kiuj estus renomitaj kiel Welthauptstadt Germania, la ornamvazo de Thousand Year Reich de Hitler.
#000040
Tiuj planoj neniam realiĝis pro la fina falo de Nazia Germanio kaj la memmortigo de ĝia gvidanto.
#000041
En la nova respubliko, la neoklasika maniero de Robert Adam estis adaptis por la lokulo malfrue 18-an kaj frue 19-ajarcentan stilon, nomitan " Federacia arkitekturo ".
Unu el la pioniroj de tiu stilo estis angla-naskita Benjamin Henry Latrobe, kiu ofte notiĝas kiel unu el la unua formale trejnis la profesiajn arkitektojn de Ameriko kaj la patron de amerika arkitekturo.
La Baltimoro-Baziliko, la unua katolika katedralo en Usono, laŭ multaj ekspertoj estas la majstraĵo de Latrobe.
#000042
La ĝeneraligita uzo de neoklasikismo en amerika arkitekturo, same kiel de francaj revoluciemaj registaroj, kaj la ĝenerala tenoro de raciismo asociita kun la movado, ĉio kreis ligon inter neoklasikismo kaj respublikanismo kaj radikalismo en granda parto da Eŭropo.
La Gotika Reviviĝo povas esti vidita kiel provo prezenti monarĥistan kaj konservativan alternativon al neoklasikismo.
#000043
En pli posta 19-ajarcenta amerika arkitekturo, neoklasikismo estis unu esprimo de la American Renaissance movado, 1880-1917-a Ĝia lasta manifestiĝo povas estis en Beaux-Arts-arkitekturo (1885-1920), kaj siaj plej lastaj, grandaj publikaj projektoj en Usono inkludi la Monumenton de Lincoln (1922), la Nacian Galerion en Washington, D.C. (1937), kaj Roosevelt Memorial de la Amerika Muzeo de Naturhistorio (1936).
#000044
Post paŭzo dum la periodo de moderna arkitektura domineco (proksimume post-monda War II ĝis la mez-1980-aj jaroj), neoklasikismo vidis iom de revigliĝo.
Tiu renaskiĝo povas esti spurita al la movado de New Urbanism kaj la brakumo de postmoderna arkitekturo de klasikaj elementoj kiel ironie, precipe en lumo de la domineco de Modernism.
Dum kelkaj daŭre laboris kun klasikismo kiel ironie, kelkaj arkitektoj kiel ekzemple Thomas Gordon Smith, komencis pripensi klasikismon grave.
Dum kelkaj lernejoj havis intereson en klasika arkitekturo, kiel ekzemple la Universitato de Virginio, neniu lernejo estis sole dediĉita al klasika arkitekturo.
En la fruaj 1990-aj jaroj programo en klasika arkitekturo estis komencita fare de Smith kaj Duncan Stroik ĉe la University of Notre Dame (Universitato de Notre Dame) kiu daŭras sukcese.
Programoj en la University of Miami (Universitato de Miamo), Andrews University, Judson University kaj The Prince's Foundation for Building Community (La fundamento de la princo por Building Community) trejnis kelkajn novajn klasikajn arkitektojn ekde tiu revigliĝo.
Hodiaŭ oni povas trovi multajn konstruaĵojn ampleksi neoklasikan stilon, ĉar generacio de arkitektoj trejnis en tiu disciplinformoj urboplanado.
#000046
En la unua jardeko de la 21-a jarcento, nuntempa novklasika arkitekturo estas kutime klasifikita sub la termino de New Classical Architecture.
Foje ĝi ankaŭ estas referita kiel Nea-historiismo / Revivalism, Traditionalism aŭ simple novklasika arkitekturo kiel la historia stilo.
Por sincera tradici-stila arkitekturo kiu restas ĉe regiona arkitekturo, materialoj kaj metiisteco, la esprimo Traditional Architecture (aŭ popollingvo) estas plejparte uzita.
La Driehaus Arkitekturo-Premio estas aljuĝita al gravaj kontribuantoj en la kampo de 21-a jarcento tradicia aŭ klasika arkitekturo, kaj venas kun premimono dufoje same alta kiel tiu de la modernisto Pritzker-premio.
#000047
En Usono diversaj nuntempaj publikaj konstruaĵoj estas konstruitaj en neoklasika stilo, kun la 2006 -datita Schermerhorn Symphony Center en Naŝvilo estanta ekzemplo.
#000048
En Britio kelkaj arkitektoj estas aktivaj en la neoklasika stilo.
Du novaj universitataj bibliotekoj, Maitland Robinson Library de Quinlan Terry ĉe Downing College kaj tiu de ADAM Architecture
Sackler Library ilustru ke la aliro okupita povas intervalon de la tradicia, en la antaŭa kazo, ĝis la netradicia, en ĉi-lasta kazo.
Lastatempe, Karolo de Belgio venis sub konflikton por antaŭenigado de klasike dizajnita evoluo en la tereno de la antaŭa Chelsea Barracks en Londono.
Skribon al la Qatari Royal-familio (kiuj financis la evoluon tra la proprietkonstruofirmao Qatari Diar) li kondamnis la akceptitajn modernismajn planojn, anstataŭe rekomendante klasikan aliron.
Lia alogo estis renkontita kun sukceso kaj la planoj estis malparolemaj.
Nova dezajno de arkitekturfirmao Dixon Jones nuntempe estas redaktita.
#000049
Instituto de Klasika Arkitekturo kaj Art
#000052
Novklasika arkitekturo estas arkitektura stilo kaj periodo, kiu devenas de novklasikismo kaj aperis ekde la dua duono de la 18-a jarcento. Tiu stilo, posteulo de baroko kaj rokoko, uzis multajn grekajn-romiajn elementojn, ekzemple kolonoj, harmoniaj proporcioj aŭ portikoj.
#000054
La arkitekturo novklasika akiris influon pro la malkovroj ĉe Pompejo kaj Herculaneum, kaj rapide fariĝis politika ilo. Novklasicismo estis anstataŭigita de romantikismo kaj novgotiko je la 19-a jarcento.
#000055
Novklasika arkitekturo estas vere tutmonda : ekzemplojn de konstruaĵoj oni povas trovi en Nordameriko, Rusio aŭ kompreneble Eŭropo.
#000056