Hollywood-aj filmoj ankoraŭ estas rasistoj?
#000000
En tempoj de # BlackLivesMatter, spektantoj rigardas filmojn por konsciigi rasan profiladon, sed pli bone se ni evitas ĉi tiun ĝeneraligitan tendencon en Holivudo.
#000002
En bolanta momento en la movado #BlackLivesMatter, instigita de indigno pro la murdo de George Floyd per la usona polico, kurioza fenomeno okazis: “Domservistinoj kaj Sinjorinoj” eniris la Top 10 ĉe Netflix en Usono . Kial filmo de 2011 subite allogis tiom da uzantoj? La filmo, reĝisorita de Tate Taylor kaj lokita en la 1950-aj jaroj, rakontas la historion de universitata studento kaj aspiranta verkistino (Emma Stone), kiu revenas al sia denaska Misisipo, kie ŝi decidas intervjui afro-usonajn servistinojn (Octavia Spencer kaj Viola Davis, inter aliaj) kiuj formas la servon de la grandaj familioj de la loko, inkluzive de via. Riĉa blanka junulino volas rakonti la historion de iuj nigrulinoj, kiuj suferas diskriminacion pro sia haŭta koloro ĉiutage.
#000003
Ke ĉi tiu estas la filmo, kiun nordamerikaj uzantoj de Netflix elektis por konsciigi la aktualan situacion, almenaŭ montras la forton, kiun la rakontoj, kiuj nomas la “blankan savantan komplekson”, havas ĉe la publiko.). Ĉi tiu kinematografia temo kutime aperas en filmo ŝajne dediĉita al portretado de rasismo, sed kiu finas doni preskaŭ pli da eminenteco al la heroaj blankaj roluloj, kiuj ebligas la nigrajn revoluciojn, ol al la ĉefroluloj de la lukto mem. “Domservistinoj kaj Sinjorinoj” estas klara ekzemplo de tio, kaj ĝia renovigita sukceso en “streaming” (estigita de, oni povas argumenti, volo konsciigi) komencis debaton pri kial Holivudo devas lasi ĉi tiun ideon unufoje kaj por ĉiuj ĉiuj. Tion ankaŭ surprize kredas unu el la aktorinoj de la filmo, Bryce Dallas Howard, kiu certigis, ke ni povas trovi pli bonajn filmojn ol la ŝiaj por trempi la problemojn, kiuj estis raportitaj en la stratoj dum la lastaj semajnoj.
#000004
Kial do blankaj savantoj triumfas en la filmoj?
#000005
Ĉi tiuj kutime estas la speco de filmoj, kiuj ricevas ampleksan biletvendejon kaj kelkajn statuetojn dum la Oskara nokto. Kaj nun ni vidos klarajn ekzemplojn. Oni povas diri, ke ĉi tiu modelo ofte ludas kun la facileco de la “bonfarta filmo”, amuza rakonto pri simplaj valoroj kaj certigita distro, kie sistemaj problemoj ŝajnas esti solvendaj kun bonkoreco kaj kompreno, kio finfine allogas al la plej profunda blanka kulpo, tio estas la kulpo, kiun bona parto de la blanka loĝantaro sentas antaŭ la propra ekspluatado kaj mistraktado al homoj de koloro.
#000006
Kiel pli freŝa kazo, kaj perfekte kongrua al ĉi tiu plano, ni trovas la vaste Oskaran “Verdan Libron”, kiu ricevis la Akademian Premion por Plej Bona Filmo en 2019 ne sen kolektiva brovo levanta kompreneblon inter afro-usonaj filmistoj. kiel Spike Lee (kiu, rekte, forlasis la ĉambron kiam ĝi estis anoncita). Sendube la bildo estis terura: grupo de blankuloj, inkluzive de reĝisoro Peter Farrelly kaj manuskriptinto Nick Villalonga, surscenejis por kolekti la premion Plej bona Skripto por rakonto, kiu prezentas rasan apartigon en la 1960-aj jaroj. Li, profunde rasisma ŝoforo (Viggo Mortensen) akceptas la taskon preni faman afro-usonan muzikiston (Mahershala Ali) en koncertturneo en la sudo de Usono, kie la artisto ankoraŭ devas resti en specialaj lokoj por nigruloj kaj eviti epizodojn de perforto kaj diskriminacio.
#000007
En la fino, la fascina vivo de ĉi tiu reala rolulo aperas en la filmo kiel fono al la historio de simpatia blankulo, kiu ekscias, ke ne ĉiuj nigruloj samas kaj ke, nu, li ne estas tiel rasisma kiel antaŭe pensite. Kvankam jes, jes. La filmo, verkita de la filo de la rolulo de Mortensen, tordas la veran historion por igi “Verdan Libron” en paternalisman kaj eĉ ofendan raporton pri tio, kion ĝi signifis esti nigra en la tiamaj Usono, mensogante pri la muzikisto. rilato kun la afro-usona komunumo (kiel indikis lia familio, kiu severe kritikis la filmon) por ke la vera ĉefrolulo instruu lin esti pli nigra. Kiel li mem diras ĉe unu punkto en la filmo, ŝajnas, ke li estas pli nigra, ĉar li konas ĵazon kaj manĝas kokajn flugilojn per la manoj. Sendube, la simpatioj de tia komedio estas nerezisteblaj por blanka publiko, kiu ne volas preterpasi ĉi tiun simplisman raskonscion en lando, kie la afro-usona loĝantaro daŭre estas maljuste arestita kaj murdita ĉiutage. La influo de ĉi tiuj filmoj, pro iliaj kutimaj postefikoj ĉe biletvendejoj kaj premiaj festoj, ne devas esti pripensita.
#000008
Ĝuste en ĉi tiu 2020 estos 10 jaroj de ‘La blinda flanko’, alia el la filmoj, kiuj bone ilustras ĉi tiun komplekson, kaj kie blanka familio adoptas nigran infanon kaj helpas lin atingi la supron de usona piedpilkado. La fokuso, denove, estas sur la heroaĵoj de la blankuloj kaj ne sur la meritoj de la nigruloj, kiuj surprize prenas malantaŭan lokon en siaj propraj rakontoj. “Kaŝaj Figuroj”, kiu fokusigas sian historion sur la tri veraj afro-usonaj virinoj, kiuj laboris ĉe NASA, inkluzivas serion da ruĝiĝaj kontribuoj de la fikcia rolulo interpretita de Kevin Costner frakasante la blankan virinan banĉambran afiŝon. Kaj jen kiel vi finas rasismon. Estas alia temo de ĉi tiu komplekso: ili nur helpas tiujn, kiuj montris al ili, ke ili estas malsamaj, tiuj, kiuj valoras ĝin, genia matematikisto aŭ artisto, por kiu ili laboras, sed ne ekzistas konscio pri la tuto.
#000009
Kaj la listo daŭras: de ‘Por Mortigi Mokbirdon’, kun la nekredebla Atticus Finch montranta sian vizaĝon en la kortumo por nigrulo maljuste akuzita pri seksperforto, ĝis la ofte laŭdata ‘Gran Torino’, kiun multaj uzas por pruvi ke Clint Eastwood ne estas tiel dekstrulo kiel li ŝajnas, sed fakte ĝi reiras al tiu komplekso de rasisma savanto, kiu helpas tiujn, kiujn li malamas, tamen ankoraŭ malamante ilin. Surprize, pli da ekzemploj troveblas en “Laŭrenco de Arabujo” de David Lean (pri brita generalo, kiu revolucias Mezorienton), “Misisipa Brulado” de Alan Parker (kie du blankaj policanoj savas grupon de afro-usonaj aktivuloj) aŭ “Tempoj de Gloro” de Edward Zwick (en kiu regimento de nigraj soldatoj estas gvidita de blankulo ... kun teruraj sekvoj).
#000010
Ĉi tiu video-parodio de la spektaklo de Seth Meyers klarigos ĉiujn viajn dubojn laŭ la plej bona maniero (en la angla):
#000012
Ni povas vidi, estas facile identigi ĝin en oftaj lokoj kiel la jenaj: kiam la blanka karaktero klarigas al la nigra karaktero aferojn, kiujn ili jam scias, Kiam la nigra karaktero spitas la regulojn, sed tiam la blanka rolulo alvenas por savi la situacion, kiam blankuloj opinias, ke ili scias, kiel sentas sin diskriminaciita pro via raso, ĉar ili estis “ĉikanitaj” en mezlernejo, kiam koloraj roluloj serĉas konfirmon de rasistoj aŭ respektas ilin (kvankam ili ne bezonas), kiam tia rolulo aperas ekstreme rasisma, kio igos la spektantojn nekapablaj identigi sin kun siaj agoj (kvankam, profunde, multaj el ili ankaŭ estas rasismaj laŭ pli subtilaj manieroj), kiam blankulo okupiĝas pri rasistoj por defendi la nigran rolulon (io kiu, farite inverse, eble finus kapti lin malantaŭ kradoj) aŭ kiam blankaj roluloj, almenaŭ en ĉi tiuj filmoj, neniam havas interrasajn amrilatojn. “Ĝi ne funkcias en la aŭdiencaj testoj,” ili klare montras en la video, evidentigante la severan realon, ke por parto de la usona publiko ankoraŭ malfacilas vidi transrasajn rilatojn sur la ekrano.
#000013
Iuj argumentos, ke tio, kio estas identigita kiel blanka savanto, ankaŭ legeblas kiel la necesa kunlaboro en la batalo por egaleco. Aliaj defendos abstraktajn valorojn, kiujn abundas ĉi tiuj filmoj, kvankam kun dubindaj perspektivoj, kiel amikeco, justeco aŭ ofero. Kaj ambaŭ, iusence, rilatas al ĝi. Tamen Holivudo devas ĉesi ŝteli al afrik-usonanojn siaj propraj rakontoj, kaj ke ĉiuj tiuj bonaj ecoj estu akompanataj de vera konscio, se tio estas la celo de la filmo.
#000014
Jes, #BLM ‘nigraj vivoj gravas’. Kaj tial iliaj rakontoj devas esti rakontitaj kiel ili meritas.
#000015