La urbetanoj, kiuj jam vekiĝis el sia tagmeza dormado pro la bruo, ekstaris tuj kiam ili aŭdis, ke benzinkamiono renversiĝis. Ili kaptis kiajn ajn ujon, sitelon, vazon, vazeton, skatlon, kiun ili trovis, kaj ekkuris al la loko de la akcidento.
#000002
Ĉiuj urbetanoj, de la aĝo sep ĝis sepdek, kuris kvazaŭ en olimpika turniro, ĉiuj, viroj, virinoj kaj infanoj. De avoj kun unu piedo en la tombo, kiuj apenaŭ povis marŝi kun bastono, ĝis beboj lernantaj marŝi. Ĉiuj kuris senspire.
#000003
La sesdekjara ŝofor de la benzinkamiono havis koratakon pro la varmego. La kamiono, kiu eliris el la vojo kaj renversiĝis, post du transkapiĝoj estis trenita kaj haltis meze de kampo en la flanko de la vojo kaj fendiĝis pro la saltoj. Tra la fendo elfluis benzino. La ŝoforo elĵetiĝis de la antaŭa vitrofenestro ĉar li ne portis sian sekurzonon kaj mortis surloke.
#000004
Malpli ol dek minutojn post la akcidento, la ĉirkaŭo de la benzinkamiono popolamasiĝis. Neniu pensis pri la situacio de la ŝoforo. La imamo, kiu atingis la scenejon, unue iris trovi la ŝoforon. Kiam li konstatis ke li estis morta, li preĝetis kaj tuj enmiksiĝis en la popolamaso.
#000006
Ĉu vi volas virinojn batalantajn kap-al-kape, virojn piedfrapantajn kaj vangofrapantajn unu la alian, avoj profitantaj la ŝancon kaj molestantajn virinojn, junuloj batalantaj ŝirmite per benzino, aŭ infanojn malbenantajn unu la alian? Je unu momento, la blinda Ibrahim grimpis sur la supron de la benzinkamiono kun la helpo de siaj du filoj. Li kriis kiel eble plej laŭte: “Kamparanoj! Nur aŭskultu min. Haltu la kverelon. Atendu... Aŭskultu min. Gesinjoroj, ĉar la benzinkamiono nun estas en mia kampo, kiel vi vidas, ankaŭ la benzino apartenas al mi. Ĉiuj tuj forlasu mian kampon. Foriru el mia propraĵo. Eku! Sed antaŭ vi foriros malplenigu viajn ujojn!”
#000008
“For hundo!” iu diris, ĵetante la unuan ŝtonon. La ŝtono vundis la brovon de la blinda okulo de Ibrahim. Ibrahim apenaŭ eskapis la pluvon de ŝtonoj elsaltante el sur la benzinkamiono. La tumulto daŭris de kie ĝi ĉesis.
#000009
Ĉi-foje, la imamo grimpis sur la benzinkamiono pere de ununura forto. Li ekparolis kvazaŭ li estis predikanta: “Ho islama komunumo, je Dio, ne faru tion! Jen tio estas peko! Ĝi estas malobservo de la rajtoj de aliaj! Tio, kion vi faras, estas formanĝi la rajton de servantoj de Dio! La puno en la alia mondo estis tre, tre granda, neniu de vi povos trakti ĝin! Se vi iros al la alia mondo sen ricevi konsenton de la posedanto de la benzinkamiono, vi returnos de la pordego de la paradizo... Se la posedanto ne donos konsenton, en la postmorta mondo, la pordoj de la paradizo fermiĝos sur via vizaĝo! Kaj por kio? por nur unu ujo de benzino! Ne faru tion, ni reiru al nia urbeto!”
#000010
Neniu zorgis pri li... La interbatalado komenciĝis denove. La urbetestro pensis iomete pri “ĉu mi surgrimpu sur la kamionon?”, sed li ne kuraĝis je tio. Dume neniu alvokis la ĝendarmon aŭ ambulancon. Kiam la ŝoforo de unu el la preterpasantaj aŭtoj kompatiĝis pro la okazajo kaj alvokis la numeron 112, la aŭtoritatuloj eksciis pri la akcidento.
#000011
— tradukis Vasil Kadifeli el Turkio
#000017
Vi povas legi la rakonton en la turka ĉi tie: Tanker
#000018