Gabor kaj Lilla estas du junaj gehungaroj, kiuj ekskursas al Venecio por ia antaŭnupta mielmonato. Tien ekskursas, tute hazarde, ankaŭ juna Diran Sargis, kiu antaŭ jaroj konatiĝis kun Gabor en la urbo Erzerum, en Turkio. La gejunuloj hazarde renkontiĝas sur strato, kaj dum la postaj du tagoj ili kune vidas la urbon. Sed inter ili estas ia nedifinebla muro. Por Gabor kaj Lilla, ankoraŭ naivaj, la historio estas interesa flankokupo, kiu provizas ian fonon por ilia floranta amo; por Diran, la historio estas vivanta ŝarĝo sur la dorso de lia popolo -- la armenoj -- kaj li venis al Venecio, koincide kun baldaŭa trapaso de la Prezidento de Turkio, por alidirektigi ĝin.
#000003
Gabor and Lilla are two young Hungarians who are traveling to Venice for a pre-matrimonial honeymoon. By chance young Diran Sargis, who got to know Gabor years ago in the city of Erzerum in Turkey, is traveling there, too. The young people meet by chance on the street, and for the next two days they see the city together. But there is an indefinable wall between them. For Gabor and Lilla, still innocent, history is an interesting hobby that provides a background for their flowering love; for Diran, history is a living weight on the back of his people -- the Armenians -- and he has come to Venice, at the same time as the upcoming visit of the Present of Turkey, to change its direction.
#000004
Mi listigus ĉi tiun libron inter la sukcesaj romanoj de Nemere, ĉar li sukcesas en sia ŝajna intenco -- kontrasti la sintenojn kaj konduton de ĉiutagaj civitanoj de la homogena Okcidento -- en kiu troviĝas Hungario, almenaŭ kulture -- kontraŭ la ankoraŭ vivpelantaj problemoj de multaj naciaj malplimultoj tra la mondo. Gabor kaj Lilla povus esti kiu ajn el ni, kaj Diran parolas ne nur por la armenoj, sed ankaŭ por la usonaj kaj aŭstraliaj indiĝenoj, la nigruloj de Suda Afriko, la kimroj kaj bretonoj kaj tibetanoj, la judoj en Palestino en 1947 aŭ la palestinanoj mem en 1987 -- ĉiuj, kiuj frontas kaj, kiel Diran, devas fine fali antaŭ la senkompata progreso de la okcidenta kultura koloso.
#000005
I would list this book among Nemere's successful novels, because he succeeds in his apparent intent -- to contrast the attitudes and behavior of ordinary citizens of the homogeneous West -- in which Hungary lies, at least culturally -- with the still compelling problems of many national minorities throughout the world. Gabor and Lilla could be any of us, and Diran speaks not just for the Armenians, but also for the American and Australian natives, the blacks of South Africa, the Welsh and Bretons and Tibetans, the Jews in Palestine in 1947 or the Palestinians themselves in 1987 -- all who are facing and, like Diran, must finally fall before the ruthless advance of the Western cultural colossus.
#000006
La takto de la libro estas bona, kaj -- kiel jam dirite -- la celo estas pripensinda. Sed ankaŭ grava estas la etoso, en kiu la agado evoluas. Nome, Nemere tiel bone priskribas Venecion -- urbon, kiun li verŝajne amas -- ke ĝi kvazaŭ viviĝas antaŭ niaj legantaj okuloj. Eĉ la historion de Venecio, ekde ĝia fondiĝo en la tempo de tiu ŝajna prahungaro Attila, li enplektas en la romanon.
#000007
The book's pacing is good, and -- as has already been said -- the aim deserves consideration. But the atmosphere in which the action develops is also important. That is, Nemere describes Venice -- a town that he apparently loves -- so well that it seems to live before our reading eyes. He even weaves the history of Venice, from its founding in the time of that apparent ur-Hungarian Attila, into the novel.
#000008
Entute, ĉi tiu libro estas unu el la plej legindaj Nemere-aĵoj.
#000009
Overall, this book is one of Nemere's most readable.
#000010
(Sekreta komunikaĵo #1 por la Hungara Esperanto-Asocio: Se vi ne komencos legi viajn presprovaĵojn kaj forigi tiujn damnindajn koboldaĵojn, vian presejon atakos kaj detruos la Armeo Liberiga Esperantista! Nemere, Lorjak, Wacha kaj aliaj certe meritas pli bonan prezenton ol vi proponas.)
#000011
(Secret communiqué #1 for the Hungarian Esperanto Association: If you don't begin to read your galley proofs and get rid of those damned typos, your printer is going to be attacked and destroyed by the Esperantist Liberation Army! Nemere, Lorjak, Wacha and others certainly deserve a better presentation than you offer.)
#000012
István Nemere ofte konstruas siajn romanojn ĉirkaŭ
morala dilemo aŭ alia grava demando. En Serĉu mian sonĝon
temas pri la uzo de perforto por kontraŭi perforton kaj
subpremon, aŭ alivorte - pri la terorismo. Jen temo, kies
aktualeco ŝajne longe ne malkreskos. Li ankaŭ ekhavis kelkajn
bonajn ideojn pri kiel scenigi la aferon, tamen lia romano
#000013
Tiu intrigo permesas al la aŭtoro interplekti du tre
kontrastajn fadenojn - la celkonscian atencoplanadon kaj la
facilaniman plezurvagadon laŭ kanaloj kaj stratetoj. Kaj tiun
plektadon li plenumas tre lerte. Hazarde renkontiĝas la hungaraj
turistoj kaj unu el la teroristoj, kaj tiam montriĝas, ke la du
viroj estas eksaj kolegoj kaj iamaj amikoj. La finon de tiu
intrigo mi prefere ne malkaŝu en recenzo.
#000015
La turistan vagadon Nemere bone kaj elvokive prezentas. Kiel
leganto oni vere akompanas la duopon en ĉiujn lokojn famajn kaj
nekonatajn, en akvobusojn kaj restoraciojn, eĉ en la hotelan
liton. Sonoj, odoroj, lumo, akvo, ĉio kreas tre senseblan
etoson. Tamen necesas diri, ke la vagado tro longe daŭras, eĉ
ĝistede. Nur post 130 paĝoj vere okazas io drama en la libro,
do la leganto devas armi sin per sufiĉe da pacienco.
#000016
Ankaŭ la moralan dilemon li bone prezentas, ĉefe per
ripetataj disputoj inter la armeno kaj la hungaroj, disputoj kiuj
hodiaŭ povus eĥiĝi de Gazao ĝis Bilbao.
#000017
Do, aŭskultu! Oni devas haltigi iun procezon. Iun
menciitan antaŭ minuto: ke la fortaj eterne subpremas la
malpli fortajn. La venĝo estas samtempe atentigo kaj
memorigo. La atencoj kontraŭ la turkoj estas alvokoj: ke
la fortuloj traktu la malfortulojn bone, ĉar se ne -
tiom da forto ĉiam havos eĉ la malfortuloj, por ke
foje-foje ili batu la fortulojn (p. 71)
#000018
Tamen eĉ tiuj interparoloj tro longe treniĝas, kaj eĉ en si
mem ili estas absoluta stultaĵo, ĉar jam tuj librokomence la
armeno konscias, kiel li devas konduti: "li strebis kiel
eble malpleje atentigi pri si la aliajn homojn" (p. 10).
Nu, se temus pri unu-du mise diritaj vortoj, sed ĉi teroristo
pasigas horojn en kafejoj elokvente defendante la terorismon!
Bone, ankaŭ tiaj homoj ja ekzistas, tamen ne ili plenumas la
#000019
Lilla silentis. En la viro vekiĝis eta dubo: kiom
profunde ŝi konas la historion? Sed li rapide
trankviligis sin: "Tion, kion Lilla ne scias, mi
instruos al ŝi. En Venecio, en Hungario, kaj
#000021
Meze de amindumado kaj terorado Nemere povas ankaŭ enmeti tre
pensindan rimarkon pri arta kreado. La hungarino antaŭ pentraĵo
#000024
Kiu serĉas — tiu nepre trovos
#000027
La literaturo adekvate respegulas la vivon — ĉi tie la situacio samas.
Ankaŭ bonaj libroj mankas. Ĉiu volus legi ion de Bulgakov, Pasternak,
V.Rasputin, sed ĉu vi povas tion libere aĉeti?.. Tamen la popolo ja strebas
al kulturo. Ekde la antikvo konatas la slogano: “Panon kaj spektaĵojn!”
Do, la spirita nutraĵo same gravas kiel la korpa. Ankaŭ ĉi-terene ne
eblas likvidi la deficiton, se oni ne produktos amase kontraŭ moderaj
prezoj diversajn specojn de varoj, uzante modernan malmultekostan teknologion
#000029
Antaŭ ni estas la nova romano de I.Nemere Serĉu mian sonĝon.
La suĝeto de la libro estas samtempe simpla kaj alloga: hungara geedza
paro, Gabor kaj Lilla, pasigas sian mielmonaton en Venecio. Nu, fakte,
ili ankoraŭ ne estas geedzoj, sed tio ne gravas, kaj la mielmonato sen
formalaĵoj certe estas pli agrabla kaj romantika. Ĉio belegas, kvazaŭ
ĝi ne estus vero, sed sonĝo, do Lilla timas, ke ŝi subite kaj amare
vekiĝos, kaj okazos io malbona...
#000031
Gabor renkontas sian malnovan amikon Diran, armenon (li neniam estis
en Armenio, sed ankaŭ tio ne gravas). Diran multe suferas pro la malbona
rilato de turkoj al armenoj, kaj la romano tre detale informas pri tio.
#000032
La karakteriza stilo de Nemere senteblas tuj ekde la unua paĝo. La
romano komenciĝas per la sceno de amorado. La aŭtoro trovis por tio bonajn
vortojn jam en Febro, la publiko tion aprobis — kaj nun I.Nemere,
verŝajne laŭ petoj de la legantaro, ripetas tiun scenon en ĉiu nova
#000035
La etoso poiomete streĉiĝas, kiel en bonaj krimromanoj, post la centa
paĝo la du linioj kunfandiĝas. Jam klaras, ke Agamir kaj Diran estas
membroj de sekreta terorista organizo kaj kune preparas murdon de la turka
prezidento vizitonta Venecion. Mi ne rakontos la kulminon de la romano
por ne seninteresigi vin, tamen la legant(in)ojn kun malpli fortaj nervoj
mi povas trankviligi: fine triumfas la bono.
#000037
Onidire io simila jam estis en la “ĉu-serio” de Johán Valano,
sed mi ne legis tiujn librojn — nur multajn recenzojn pri ili. Tamen,
ĉu indas serĉadi literaturon el foraj por ni geografie kaj ideologie
kapitalismaj landoj, se egalkvalitaj libroj ekzistas en la frataj landoj
de socialismo? KAJ István Nemere kapablas verki je same alta nivelo kiel
Valano. Serĉu mian sonĝon pruvas tion.
#000038
La novan romanon de Nemere eblas rekomendi al ŝatantoj de am- kaj krimromanoj,
de arabaj kaj hindiaj filmoj, al legantoj kun tute diversaj gustoj, bezonoj
kaj preferoj. Ĉiu povas en ĝi trovi por si ion bonan.
#000039
Kiu neniam estis en Venecio, kaj eĉ ne esperas iam tien trafi (Ho,
kiom trista kaj mizera estas la sorto de miaj samlandanoj) — almenaŭ
dum la legado povos admiri la vidindaĵojn: palacojn, kanalojn, gondolojn...
Kiu tamen planas viziti tiun belegan urbon — povos uzi la romanon kiel
gvidlibron, precipe, se vera gvidlibro ne aĉeteblas.
#000040