La laboro de Freberg reflektas kaj lian mildan sentemon (malgraŭ lia liberala uzo de acerba satiro kaj parodio) kaj lian rifuzon akcepti alkoholon kaj tabakoproduktantoj kiel sponsorojn - malhelpon al lia radiokariero kiam li transprenis por Jack Benny en CBS radio.
Ĉar Freberg klarigita al Rusty Pipes:
#000005
La unua edzino de Freberg, sinjorino, mortis en 2000.
Li havis du infanojn de tiu geedziĝo, sinjorino Jean kaj Donavan.
Li geedziĝis kun Betty Hunter en 2001.
#000007
Freberg estis utiligita kiel voĉaktoro en animacio baldaŭ post studentiĝado ĉe Alhambra High School.
Li komencis ĉe Warner Brothers en 1944 per venado sur buson kaj petado al la ŝoforo lasi lin for "en Holivudo".
Ĉar li priskribas en sia aŭtobiografio, Ĝi Only Hurts When I (Nur Hurts When I)li eliĝis la buso kaj trovis signon kiu diris "talentagentejon".
Li piediris enen, kaj la agentoj tie aranĝis ke lin por aŭdicius por Warner Brothers-bildstrioj kie li estis senprokraste dungita.
#000008
Freberg estis gisita por kanti la parton de la Jabberwock en la kanto "Atenti la Jabberwock" por Alico en Mirlando de Disney, kun la Rhythmaires kaj Daws Butler.
Skribite fare de Don Raye kaj Gene de Paul, la kanto estis muzika interpreto de la poemo " Jabberwocky " de Through the Looking Glass (Tra la Spegulo) de Lewis Carroll.
La kanto ne estis inkludita en la fina filmo, sed demonstraĵregistrado estis inkludita en la 2004 kaj 2010 DVD-publikigoj de la filmo.
#000012
[ citaĵo bezonis ] Freberg faris sian filmdebuton kiel surekrana aktoro en la komedio Callaway Went Thataway (1951), satira parodio pri la merkatigo de okcidentaj steloj (ŝajne inspirite per la televidsukceso de Hopalong Cassidy [ citaĵo bezonata ]).
Freberg kunaktoris kun Mala Powers en Geraldine (1953) kiel plorsufokita kantisto Billy Weber, rajtigante lin ripeti sian satiron pri kantisto Johnnie Ray (vidu malsupre).
[ citaĵo bezonis ] En 1963's It's a Mad, Mad, Mad, Mad World (Ĝi estas al Freneza, Mad, Mad, Mad World) , Freberg aperis en ne-parolanta rolo kiel la vicŝerifo kaj ankaŭ esprimis kiel sendanto.
#000013
Kontraŭe al popolkredo George Lucas vokis sur Freberg, ne Mel Blanc, por aŭdicii por la voĉo de la karaktero C-3PO por la filmo (1977 ) Star Wars .
Post kiam li kaj multaj aliaj aŭdiciis por la parto, Freberg indikis ke Lucas-uza mimaktoro Anthony Daniels propra voĉo.
#000014
Freberg komencis fari satirajn registradojn por Capitol Records, komenciĝante kun la la 10-an de februaro 1951, liberigo de "Johano kaj Marsha", sapoperoparodio kiu konsistis el la titolfiguroj (ambaŭ ludite fare de Freberg) farante nenion sed ripetante ĉiun alies nomojn (kun intonacioj por egali la humorojn).
Kelkaj radiostacioj rifuzis pozi kiel John & Marsha", kredante ĝin por esti fakta romantika konversacio inter du realaj homoj.
En sekvaĵo, (1954) li uzis pedalŝtalgitariston
Speedy West satirumi la 1953 -datita Ferlin Husky landsukceson, "A Dear John Letter (Dear John Letter)", kiel "A Dear John and Marsha Letter (Dear John kaj Marsha Letter)" (Kapitolo 2677).
[ citaĵo bezonis ] laŭsezona registrado, "The Night Before Christmas (La Nokto Antaŭ Kristnasko)"/"Nuksstano estas estas por Kristnasko", farita en 1955, daŭre restas kultklasikaĵo.
#000015
[ citaĵo bezonis ] Kun Daws Butler kaj June Foray, Freberg produktis sian 1951 -sejnan parodion, " Skt. Georgo kaj la Kalionimedon ", numero 1 sukceson dum kvar semajnoj en oktobro 1953.
Ĝi vendis pli ol unu milionon da kopioj kaj estis aljuĝita ordisko.
#000016
Alia sukceso por ricevi la Freberg-traktadon estis la plorema " Krio de Johnnie Ray", kiun Freberg igis kiel "Provo" ("vi ankaŭ povas esti malĝoja ...
se vi provas"), troigante la histrionan voĉan stilon de Radio.
Ray estis kolerega ĝis li ekkomprenis ke la sukceso de la 1952 parodio de Freberg helpis al vendo kaj elsendon de sia propra disko.
Freberg raportis ricevan pli koleran religon por tio ol de siaj aliaj parodioj.
#000017
Li registris la unuan ordiskon de Elvis Presley, " Heartbreak-hotelon ";
en la versio de Freberg, la eĥefiko iras for el kontrolo, kaj Elvis poste ŝiras sian ĝinzon dum la prezento.
#000019
Freberg utiligis bitnikan muzikisttemon en sia parodio de " La Granda Tronpostulanto " (1956) la sukceson de La Pladoj - kiu, kiel Ray (vidu supre) kaj Belafonte kaj Welk (vidi ambaŭ malsupre), ne estis plezurigita.
[ citaĵo bezonis ] En tiu tempo, kie estis daŭre esperita ke muzikaj normoj eble estos konservitaj, estis sufiĉe allaseble ridindigi la ridindan, kiam Freberg evidente pensis kiam li parodiis Presley.
La pianisto en la parodio, de Freberg fervorulo de Erroll Garner kaj George Shearing, ribelantoj kontraŭ ludi al unu-korda akompano, replikado, "I'm ne ludado-tio 'clink-sonoro-sonoro-ĵazo!"
Sed Freberg estas nefleksebla ĉirkaŭ la pianisto restado ĉe la stilo de The Platters: "vi ludas tiun "sonor-sonor-sonoran ĵazon", aŭ vi ne estos pagita ĉi-vespere!"
La pianisto malinsistas - spec de.
La pianisto eĉ citas la unuajn ses notojn el la klasika peco de Shearing " Lullaby of Birdland (Lulkanto de Birdland) ", antaŭ revenado al la kanto.
La kanto finas kun la pianakompano, malgraŭ la pledoj de la histriona kantisto, iĝanta neregeble rapida, kaj la kantisto devanta eviti la studion.
#000021
Freberg ankaŭ pritraktis politikajn temojn de la tago.
En lia radiospektaklo, plilongigita skizo egalis la Malvarman Militon
riskĵongladon inter Usono kaj Sovet-Unio de portretado de iam-ajna-eskaladanta PR-batalo inter la El Sodomo kaj la Bieno Gomorrah, du kazinoj en la grandurbo de Los Voraces (la hispana por "The Greedy Ones (La Avidaj Unu)" - maldike suspektinda Las Vegas).
La skizo finiĝas kun la finfina vidindaĵo, la Hidrogenbombo, kiu turnas Los Voraces en vasta, dezerta dezertejon.
Retpremo devigis Freberg forigi la referencon al la hidrogenbombo kaj havis la du grandurbojn estante detruita per sismo anstataŭe.
La versio de "Incident at Los Voraces", publikigita poste sur Capitol Records, enhavas la originan finon.
#000025
[ citaĵo bezonis ] Freberg daŭre surbastonigis la reklamindustrion post la forpaso de sia spektaklo, produktado kaj registris " Verdan Chri$tma$ " en 1958, kaŭstika akuzo de la tro-komercigo de la ferio, en kiu ĉefservisto malebrie esperis anstataŭe ke ni memorus " Kies naskiĝtago ni festas".
La satiro finiĝis subite kun interpretado de "Tinto-Sonoriloj" punktita per kasregistrilo sonas.
La originalversio estis iom pli longa kiam ĝi unue estis liberigita en 1958, sed en pli postaj jaroj Kapitolo ne reeldonis la plenan registradon.
[ citaĵo bezonis ] Freberg ankaŭ revizitis la Dragnet-temon, kun "Yulenet", ankaŭ konatan kiel "Christmas Dragnet", en kiu la mallarĝanima detektivo konvinkas karakteron nomitan "Rankoro" kiun tiu Patro Kristnasko vere ekzistas (kaj Columbus, Klevlando, Cincinnati, kaj la paskleporo, sed Grudge ankoraŭ ne konsistigis sian menson ankoraŭ koncerne Toledon).
Ĉefservisto faras plurajn voĉojn en tiu disko.
#000028
En 1958, la Oregon Centennial komisiono, sub la sponsorado de Blitz-Weinhard Brewing Company, dungis Freberg por krei muzikalon por festi la unu-centonnaskiĝtagon de Oregono.
La rezulto estis Oregon!=Oregon!=A Centennial Fable in Three Acts. (Oregono! Oregono! Centennial Fable en Three Acts.) Registrita ĉe Kapitolo en Holivudo, ĝi estis liberigita dum la Oregono-Jarcento en 1959 kiel 12′′-vinila longdiskalbumo.
Flanko kiun oni havis al du versioj de enkonduko de Freberg (proklamita "Stan Freberg, Matinee Idol"), kun la dua versio inkluzive de kelkaj vortoj de la prezidanto de Blitz-Weinhard Co. This estis sekvita per la spektaklo mem, kiu kuras dum 21 minutoj.
Flanko du inkludas apartajn individuajn versiojn de ĉiu el la elstaraj kantoj, inkluzive de pluraj varioj en la titolpeco, Oregon!=Oregon!
#000030
La albumo ankaŭ havis la sekvan interŝanĝon, kie Kristoforo Kolumbo de Freberg estas "malkovrita sur strando ĉi tie" fare de indiano pozita fare de Marvin Miller.
Skeptika de la dieto de la indiĝenoj de maizo kaj "aliaj organike plenkreskaj legomoj", Columbus volas malfermi "America's first Italian restaurant" kaj bezonas al kontantmono ĉekon por iĝi komencita:
#000035
La fruaj parodioj de Freberg rivelis lian kompreneblan amon por ĵazo.
Liaj portretadoj de ĵazistoj estis kutime stereotipaj " bitniko- " specoj, sed ĵazo ĉiam estis portretita kiel favorate al popmuziko, kalipso, kaj precipe la tiama nova formo de muziko, rokenrolo.
Li batis duŭopon en sia versio de " Sh-Boom " kaj karikaturis Elvis Presley kun eĥo/reverbinterpretado de " Heartbreak-hotelo ".
The United States of America (La Usono de Ameriko) inkludas skizon implikantan la muzikistojn en la pentraĵo The Spirit of '76 .
La terure hipa pipludanto ("Bix", pozita fare de Freberg) kaj la pli juna tamburisto (pozita fare de Walter Tetley) kverelas kun la pli maljuna, maleble larĝkorpa tamburisto ("Skribaĉi", ankaŭ esprimite fare de Freberg) super kiel Yankee Doodle devus esti farita.
#000038
La populareco de la registradoj de Freberg akiris lin sia propra programo, la situacikomedio That's Rich.
Freberg portretis babiladadon sed cinikan Richard E. Wilt, loĝanton de Hope Springs, kie li laboris por Consolidated Paper Products Company de B.B. Hackett.
Freberg indikis la aldonon de sonĝsekvencoj, kiuj igis ĝin ebla ke lin prezentus siajn pli popularajn Capitol Records-satirojn antaŭ vivanta studiospektantaro.
La CBS serialo aerumis de januaro 8 ĝis la 23-an de septembro 1954.
#000039
La spektaklo ne altiris sponsoron post kiam Freberg decidis ke li ne volis esti rilata al la tabakentreprenoj kiuj sponsoris Amfetaminpilolon.
En loko de faktaj reklamvideoj, Freberg mokis anonci elmontrante tiajn produktojn kiel "Puffed Grass" ("Ĝi estas bona por Bossie, ĝi estas bona por mi kaj vi!
"), "Manĝaĵo" ("Metu iom da manĝaĵo en vian ventro-tum-tum!
"), kaj sin ("Stan Freberg - la eferveska komikulo!
Bobba-bobba-bom-bom-bom"), parodio de la bonkonata Ajaco-purigil reklamvideo.
#000041
Komenciĝante en 1949, Freberg kaj Ĉefservisto disponigis voĉojn kaj estis la pupistoj por tiu de Bob Clampett
marionet serio, Time for Beany (La tempo por Beany) , triobla Premio Emmy gajninto (1950, 1951, 1953).
[ citaĵo bezonis ] Dissendita tutlande de KTLA en Los-Anĝeleso, la televidekspozicio de la pioniraj infanoj rikoltis konsiderindan agnoskon.
[ citaĵo bezonis ] Inter siaj adorantoj estis Albert Einstein, kiu foje laŭdire interrompis altnivelan konferencon per sciigado, "vi devos senkulpigi min, sinjorojn.
Ĝi estas tempo por Beany."
#000045
Freberg faris televidajn gastadojn en The Ed Sullivan Show (La Ed Sullivan Show) kaj aliaj Televidaj varieteoj, kutime kun Orville la Luno MAN, sian marioneton de kosma spaco;
li atingis tra la fundo de la NIFO de Orville por kontroli la movadojn de la marioneto kaj turnis for de la fotilo kiam li liveris la liniojn de Orville.
[ citaĵo bezonis ] Freberg havis sian propran ABC specialaĵon, Stan Freberg Presents the Chun King Chow Mein Hour: Salute to the Chinese New Year (februaro 4, 1962), [ citaĵo bezonis ] sed li rikoltis pli da ridoj kiam li estis gasto en malfruaj noktaj intervjuspektakloj.
#000046
[ citaĵo bezonis ] peco de la spektaklo de Freberg estis utiligita ofte en Offshore Radio en la UK en la 60'oj: "vi eble ne trovas nin en via televido".
[ citaĵo bezonis ] Aliaj surekranaj televidroloj inkludis The Monkees (1966) [33] kaj The Girl from U.N.C.L.E. (1967).
[ citaĵo bezonis ] Federal Budget Review estis 1982 [34]
PBS televidspecialaĵo karikatura la federacia registaro.
En 1996, li portretis la daŭran karakteron de Mr. Parkin sur Roseanne, [ citaĵo bezonis ] kaj kaj Freberg kaj lia filo havis rolojn en la mallongdaŭra Weird Al Show en 1997.
#000047
Kiam Freberg enkondukis satiron en la kampo de reklamado, li revoluciigis la industrion, influante seriozajn anoncagentejojn por imiti Freberg injektante humuron en iliajn antaŭe mort-gravajn reklamvideojn.
La longa listo de Freberg de sukcesaj anoncaj kampanjoj inkludas:
#000048
Hodiaŭ, tiuj anoncoj estas konsideritaj klasikaĵo fare de multaj kritikistoj.
[ citaĵo bezonis ] Kvankam Bob & Ray iniciatis intencite komikajn anoncojn (devenado de tre sukcesa kampanjo por Piels-biero), Stan Freberg estas kutime kreditita kiel estante la unua persono en enkonduki humuron en televidreklamo kun memorindaj kampanjoj.
Li sentiĝis vere amuza reklamvideo igus konsumantojn peti produkton, kiel estis la kazo kun sia kompleksa anonca kampanjo kiu ekigis butikojn por stoki Salada teo.
[ citaĵo bezonis ] Jeno Paulucci, tiam la posedanto de Chun King, devis pagi for veton super la sukceso de la unua reklamvideo de Freberg tirante Freberg enen rikiŝo sur La Cienega Boulevard de Holivudo.
Freberg gajnis 21 Clion-premiojn por siaj reklamvideoj.
Multaj el tiuj punktoj estis inkluditaj en la Freberg-kvar-KDa plurdiskokesto Tip of the Freberg.
#000050
Sekvante lian sukceson en komedio-diskoj kaj televido, Freberg ofte estis invitita por ekaperi kiel elstara gasto ĉe diversaj okazaĵoj, kiel ekzemple sia skeĉo ĉe la 1978-datita Science Fiction Film Awards, denove pozante kiel honesta viro al Orville en sia Nifo.
Li senkulpe demandas kial ekzistas truo en la fino de la kosmoŝipo, nur por esti rakontita, "Tio estas kie la marĉgaso aperas."
#000051
En lia aŭtobiografio, Ĝi Only Hurts When I (Nur Hurts When I)Freberg-renombradoj multe de lia vivo kaj frua kariero, inkluzive de liaj renkontoj kun tia spektaklobranĉo legendoj kiel Milton Berle, Frank Sinatra kaj Ed Sullivan, kaj la luktoj li eltenis por ricevi sian materialon en la aeron.
#000052
[ citaĵo bezonis ] Li havis mallongajn skizojn en KNX (AM) radio en la mez-1990-aj jaroj, komencante ĉiun kun "Freberg ĉi tie!"
En unu skizo, Freberg menciis ke la grupo ludita "Enspiras al la ĉefo" ĉe la inaŭguro de William J. Clinton.
#000053
[ citaĵo bezonis ] Li gasto ĉefrolis multoblajn tempojn en Garfield kaj Amikoj , kaj kiel la studioprezidanto en epizodo de Taz-manio .
#000054
[ citaĵo bezonis ] Freberg estis induktita en la National Radio Hall of Fame (Nacia Radio-Halo de Famo) en 1995.
De 1995 ĝis oktobro 6, 2006, Freberg gastigis When Radio Was , sindikatkontrolitan antologion de selektitaj radiospektakloj.
La liberigo de la 1996-datita Rhino CD The United States of America Volume 1 (the Early Years) kaj Volume 2 (the Middle Years) indikis eblan trian volumon (kiu neniam okazis).
Tiu aro inkludas kelkajn partojn skribitajn sed tranĉon ĉar ili ne konvenus en rekorda albumo.
#000055
Freberg estis la anoncisto por la vetremado en la filmversio da Stuart Little , kaj en 2008 li gasto ĉefrolis kiel Sherlock Holmes en du epizodoj de The Radio Adventures of Dr. Floyd (La Radio-Aventuroj de Dr. Floyd) .
De 2008 pluen Freberg esprimis multajn karakterojn, inkluzive de kuracisto Whipple kaj Fluffykins, sur La Garfield Spektaklo .
Li registris sian lastan komentrolon por la epizodo "Rodent Rebellion" en 2014.
#000057
En 2007, komikulo la granda Luke Ski registris dek-minutan omaĝon nomitan MC Freberg, parodio ilustranta kian Freberg-specan satiron de rapmuziko tonigintus kvazaŭ.
Origine surbendigita por La FuMP, la trako ankaŭ aperas en la albumo BACONspiracy de Ski.
#000060
En la kvarasezona premiero de la televidserio Mad Men , Peggy Olson ( Elisabeth Moss) kaj Joey Baird ( Matt Long) vivas la "Johano kaj Marsha" komedian sapoperparodion kaj plurfoje vokon unu la alian "Johano" kaj "Marsha".
Warner Brothers-bildstrioj (en kiuj Freberg ekaperis, nekreditita, kiel voĉartisto) ofte havis kameaspektojn de paroj nomitajn "Johano" kaj "Marsha".
En unu kazo, la virino estis eksterterano, farante la paron "Johano" kaj "marsanon".
Benny Hill trompis videoversion de la Johano kaj Marsha de Freberg" sur sia la 24-an de novembro 1971 speciala, en la formo de artfilmo parodii titolitan "The Lovers (La amantoj)", kun Benny kiel Johano, Jenny Lee-Wright kiel Marsha, kaj Henry McGee kiel tria karaktero, Georgo;
la karakteriza vida faktorestaĵo ke la aktoroj estis fotitaj de la kolo malsupren.
"Johano kaj Marsha" ankaŭ estas parodiita en la Rocko's Modern Life epizodo "Yarnbenders."
#000061
Looney Tunes: Reen en Ago
#000071