Shàolín gōng fu), ankaŭ vokis Shaolin Wushu ( 少林武術;
Shàolín wǔshù) aŭ Shaolin-kvan ( 少林拳;
Shàolín quán), estas unu el la plej malnovaj, plej grandaj, kaj la plej multaj famaj stiloj de ĉina luktosporto.
Ĝi kombinas Zen Buddhism kaj luktosporto kaj originita kaj estis evoluigita en la Shaolin-templo en Henano-provinco, Ĉinio dum ĝia 1500-jara historio.
En ĉina folkloro, ekzistas famaj diraĵoj "All martial arts under heaven originated from Shaolin" kaj "Shaolin kungfuo SIC la plejbonaĵo sub ĉielo", kiun, kvankam ne indikeble, indikas kaj taksas la influon kaj lokon de Shaolin kungfuo inter batalartoj.
La nomo Shaolin ankaŭ estas utiligita kiel marko por la tielnomitaj eksteraj stiloj de kungfuo.
Multaj stiloj en suda kaj norda Ĉinio utiligas la nomon Shaolin.
#000001
2 la influo de Bodhidharma
#000004
Ĉinaj historiaj rekordoj, kiel Printempo kaj Autumn Annals of Wu (Aŭtuno Kroniko de Wu) kaj Yue, la Bibliographies in the Book of the Han Dynasty, (Bibliografioj en la Libro de la Han-dinastio,) la Records of the Grand Historian, (Notoj pri la Grandioza Historiisto,) kaj aliaj fontoj dokumentas la ekziston de luktosporto en Ĉinio dum miloj da jaroj.
Ekzemple, la ĉina batalarto de luktado, Shuai Jiao , datas de antaŭ la establado de Shaolin-templo ekde pluraj jarcentoj.
Ĉar ĉinaj monaĥejoj estis grandaj akiris biendomojn, fontojn de konsiderinda regula enspezo, monaĥoj postulis protekton.
Historiaj eltrovaĵoj indikas ke, eĉ antaŭ la establado de Shaolin-templo, monaĥoj havis brakojn kaj ankaŭ trejnis luktosporton.
La establado de Shaolin Kung-fu estas, aliflanke, la plej grava el tiuj rakontoj.
Boxing Classic: Essential Boxing Methods faris la plej fruan pluekzistantan referencon al la Ŝaolina templo kiel la originejo de ĉina boksado.
Tio estas, aliflanke, miskompreniĝo, [5] [6] sed montras la historian gravecon de Shaolin kungfuo.
#000006
Kelkaj popularaj rakontoj [10] [11] konsideras Bodhidharmon la fondinton de Shaolin kungfuo.
#000009
La ideo de Bodhidharmo influanta Shaolin-boksadon estas bazita sur qigongomanlibro skribita dum la 17-a jarcento.
Tio estas kiam taoisto kun la plumnomo "Purpura Koaguliĝo MAN de la Maniero" verkis la Tendenoj-Ŝanĝiĝado-Klasikaĵon en 1624, sed asertis esti malkovrinta ĝin.
La unua el du antaŭparoloj de la manlibro spuras la sinsekvon de tiu qigongstilo de Bodhidharmo ĝis la ĉina generalo Li Jing per "ĉeno de budhanaj sanktuloj kaj militemaj herooj."
(p165) La laboro mem estas plena de anakronismaj eraroj kaj eĉ inkludas popolecon de ĉina fikcio, la "Qiuran Ke" ("Tufa Bearded Hero)" (虬髯客), kiel genliniomajstro.
Ke literaturuloj same malproksime reen kiel la Qing-dinastio prenis noton de tiuj eraroj.
La akademiulo Ling Tinkang (1757-1809) priskribis la verkinton kiel "senscian vilaĝmajstron"."
#000010
Kiel aliaj rakontoj de Shaolin, tiu rakonto [14] [15] havas, post ĉio, iu bazo en realeco.
Bodhidharmo estis la fondinto de Dhyana ( ĉine:
#000011
Dum la mallonga periodo de la SUI-dinastio (581-618), la konstrubriketoj de Shaolin kungfuo prenis oficialan formon, kaj Shaolin-monaĥoj komencis krei militantajn sistemojn proprajn.
La 18 metodoj de Luohan kun forta budhana gusto estis trejnitaj fare de Shaolin-monaĥoj ekde tiu tempo, kiu poste kutimis krei pli progresintan Shaolin luktosporton.
Shaolin-monaĥoj evoluigis tre potencajn militemajn kapablojn, kaj tio montris sin ĝis la fino de la SUI-dinastio.
#000013
Kiel la plej multaj dinastiaj ŝanĝoj, la fino de la Dinastio Sui estis tempo de renversiĝo kaj disputo por la trono.
La plej malnovaj signoj de Shaolin-partopreno en batalo estas steleo de 728 kiu atestas du okazoj: defendo de la monaĥejo de banditoj proksimume 610 kaj ilia rolo en la malvenko de Wang Shichong ĉe la Battle of Hulao (Batalo de Hulao) en 621.
Wang Shichong deklaris sin imperiestro.
Li kontrolis la teritorion de Zheng kaj la praan ĉefurbon de Luoyang.
Preteratenti Luoyang sur Monto Huanyuan estis la Cipreso Vala Biendomo, kiu funkciis kiel la loko de fortikaĵo dum la Jin kaj komandery dum la Southern Qi.
SUI Emperor Wen donacis la biendomon al proksima monaĥejo nomita Shaolin por ĝiaj monaĥoj al bieno sed Wang Shichong, realigante ĝian strategian valoron, konfiskanta la biendomon kaj tien lokis soldatoj kaj signalturon, same kiel establante prefektejon nomitan Yuanzhou.
Krome, li kunvenis armeon en Luoyang por marŝi sur la Shaolin Templo mem.
#000014
Kvankam la Ŝaolina Templo-Steleo de 728 atestas tiuj okazaĵoj en 610 kaj 621 kiam la monaĥoj okupiĝis pri batalo, ĝi ne aludas al militema trejnante en la monaĥejo, aŭ al iu militanta tekniko pri kiu ĝiaj monaĥoj specialiĝis.
Nek faru ĉiuj aliaj fontoj de la Kromgusto, Song kaj Yuan periodoj aludi al soldateduko ĉe la templo.
Laŭ Meir Shahar, tio estas klarigita per kunfluejo de la forpasinta Ming-modo por armeaj enciklopedioj kaj, pli grave, la deviga militservo de civilaj malnormalaj, inkluzive de monaĥoj, kiel rezulto de Ming-armea malkresko en la 16-a jarcento.
Steleo kaj dokumentpruvo montras ke la monaĥoj historie adoris la Bodhisatvon la Kimnara King" formularo de Vajrapani kiel la prapatro de sia stabo kaj nudamana bataladstiloj.
#000016
De la 8-a ĝis la 15-a jarcentoj, neniu pluekzistanta fontodokumentoj Shaolin-partopreno en batalo;
tiam la 16-a kaj 17-a jarcentoj vidas almenaŭ kvardek pluekzistantajn fontojn atesti tion, ne nur trompis monaĥojn de Shaolin-praktiko luktosporto, sed militema praktiko fariĝis tia integrita elemento de Shaolin monaĥa vivo ke la monaĥoj sentis la bezonon pravigi ĝin kreante novan budhanan popolscion.
Referencoj al Shaolin luktosporto aperas en diversaj literaturaj ĝenroj de la forpasinta Ming: la tombaj surskriboj de Shaolin-militistmonaĥoj, batalsportaj manlibroj, armeaj enciklopedioj, historiaj skribaĵoj, vojaĝraportoj, fikcio, kaj eĉ poezio.
#000017
Tiuj fontoj, kontraste al tiuj de la Dinastio Tang periodo, rilatas al Shaolin-metodoj de batalo senarmaj, per la lanco, kaj per la armilo kiu estis la forto de la Shaolin-monaĥoj kaj por kiuj ili fariĝis famaj, la kunlaborantaro.
Preter la mid-16-an jarcenton armeaj ekspertoj de refoje Ming China vojaĝis al Shaolin por studi ĝiajn militantajn teknikojn.
#000018
[ citaĵo bezonis ] La plej frua pluekzistanta manlibro pri Shaolin kungfuo, la Exposition of the Original Shaolin Staff Method (Ekspozicio de la Origina Shaolin Kunlaborantaro-Metodo) [18] estis verkita en ĉirkaŭ 1610 kaj publikigita en 1621 de kion ĝia verkinto Chéng Zōngyóu lernis dum pli ol dekjara restado en la monaĥejo.
#000020
Kondiĉoj de senleĝeco en Henano - kie la Ŝaolina templo situas - kaj ĉirkaŭaj provincoj dum la forpasinta Dinastio Ming kaj ĉio el la Qing-dinastio kontribuita al la evoluo de luktosporto.
Meir Shahar listigas la luktosportan T'ai-ĥiok'uan, Chang Family Boxing, Bāguàquán, Xíngyìquán kaj Bajiquan kiel originante de tiu regiono kaj tiu tempoperiodo.
#000021
De la 1540-aj jaroj ĝis la 1560-aj jaroj, piratoj konataj kiel ŭokou trudeniris la orientajn kaj sudorientajn marbordojn de Ĉinio sur senprecedenca skalo.
#000022
La geografiisto Zheng Ruoceng disponigas la plej detalan el la 16-a-jarcentaj fontoj kiuj konfirmas ke, en 1553, Wan Biao, Vice Commissioner en Ĉefo de la Nankinga Ĉefa Armea Komisiono, iniciatis la devigan militservon de monaĥoj - inkluzive de kelkaj de Shaolin - kontraŭ la piratoj.
Warrior-monaĥoj partoprenis almenaŭ kvar batalojn: ĉe la Gulf of Hangzhou (Golfo de Hangzhou) en printempo 1553 kaj en la Huangpu Rivero delto ĉe Ŭengjiagang en julio 1553, Majiabang en printempo 1554, kaj Taozhai en aŭtuno 1555.
#000023
La monaĥoj suferspertis sian plej grandan malvenkon ĉe Taozhai, kie kvar el ili falis en batalo;
iliaj restaĵoj estis entombigitaj sub la Stūpa de la Kvar Heroaj Monaĥoj ( Si yi seng ta) en Monto Ŝi proksime de Ŝanhajo.
#000024
La monaĥoj venkis en sia plej granda venko ĉe Wengjiagang.
La 21an de julio 1553, 120 militistmonaĥoj gviditaj fare de la Shaolin-monaĥo Tianyuan venkis grupon de piratoj kaj postkuris la pluvivantojn dum dek tagoj kaj dudek mejlojn.
La piratoj suferis super unu- centviktimoj kaj la monaĥoj nur kvar.
#000025
Ne ĉiuj la monaĥoj kiuj batalis ĉe Wengjiagang estis de Shaolin, kaj rivalecoj formiĝis inter ili.
Zheng kronikas la malvenkon de Tianyuan de ok rivalaj monaĥoj de Hangzhou kiuj defiis sian komandon.
Zheng vicigis Shaolin unue de la supraj tri budhanaj centroj de luktosporto.
Zheng vicigis Funiu en Henano sekundon kaj Wutai-monto en Ŝanŝjio trie.
La Funiu monaĥoj trejnis stabteknikojn kiujn ili lernis ĉe la Ŝaolina templo.
La Wutai-monaĥoj trejnis Yang Family Spear (楊家槍;
#000026
Shaolin-templo havas du ĉefajn heredaĵojn: Chan ( 禅), kiu rilatas al Chan Buddhism, la religio de Shaolin, kaj Quan ( 拳), kiu rilatas al la luktosporto de Shaolin.
En Shaolin, tiuj ne estas apartaj disciplinoj kaj monaĥoj ĉiam traktis la filozofion de la unuigo de Chan kaj Quan ( 禅拳合一;
kan kvan li ii ).
Laŭ pli profunda opinio, Quan estas konsiderita parto de Chan.
Ĉar malfrua Shaolin-monaĥo Sŭi diris en la lastaj momentoj de sia vivo, "Shaolin estas Chan, ne Quan."
#000027
Sur la Quan (militema) flanko, la enhavo estas abunda.
Kutima klasifiko de enhavo estas:
#000028
Qigong-meditado: Qigong-meditado mem havas du tipojn, interna ( 内;
nèi ), kiu estas senmova meditado, kaj ekstera ( 外;
wài ), kiu estas dinamikaj meditadmetodoj kiel Shaolin-kvarparta praktikado ( Siduan gongo ), ok-sekcia brokaĵo ( 八段锦;
bā duàn jǐn ), Shaolin muskol-varia skribaĵo ( 易筋经;
yì jīn jīng ), kaj aliaj.
La 72 artoj: Tiuj Inkludas 36 molajn kaj 36 malfacilajn ekzercojn, kiuj estas konataj kiel mola kaj malmola qigong.
#000030
Ekzistas multaj el malsamaj lernejoj de Shaolin kungfuo kun malsamaj aliroj.
Eĉ ĉe la Shaolin-templo, konsiderita ĝian naskiĝlokon, trejnadhoraroj variis de epoko al epoko, kaj ĝi ankaŭ varias de genlinio al genlinio inter la monaĥoj.
Cetere, malsamaj terapiistoj havas malsamajn prioritatojn kaj tiel ili havas malsamajn ekzercojn kaj malsamajn tempigojn.
Ekzistas neniun ununuran difinitan horaron.
Tamen, la ĉefflulinio da ĉiutagaj agadoj en Shaolin-templo estas bone difinita.
Ekde la antikvaj tempoj, ĉiutaga vivo de la monaĥoj ĉe Shaolin-templo inkludis studadon kaj trejnante Chan Buddhism, studadon kaj trejnante kungfuon, kaj okupiĝante pri templaferoj, kiel ekzemple purigado de la templo, laborantaj pri la bienoj, gardante la areon, ktp.
La tipa ĉiutaga trejnadhoraro estas: [19]
#000031
9:00-11:30: Prezentantaj templotaskoj, kiel laborado pri bienoj, hakante lignon, kaj ofertadon al komercaj aferoj;
monaĥoj kiuj estas aĝestroj aŭ infanoj ekzamenas budhanajn klasojn
#000032
12: 30-5:00: Posttagmezkungfuopraktiko: militemaj ekzercoj kaj batalkapabloj
#000033
Posttagmeza trejnadsesio kutime komenciĝas ĉe proksimume 2:00-2:30, kaj eĉ povas komenciĝi je 3:00 en varmaj someraj tagoj.
Ĉe tiu sesio, plejparte la batalkapabloj estas trejnitaj.
Tiuj estas kutime trejnitaj dum 1-2 horoj.
Intere, ili povas havi kelkajn 15-20-minutajn ripozofojojn, kaj povas fari aliajn specojn de ekzercoj ĉe tiu sesio, kiuj faras la sesion por daŭri 2-3 horojn.
#000035
Kiel la kutima sistemo de ĉina luktosporto, Shaolin-batalmetodoj estas instruitaj per formoj ( 套路;
Formoj kiuj estas teknike proksime rilatitaj estas kunligitaj kune kaj estas pripensitaj de la sama stilo (sub-stila estas pli bona elekto por la vorto).
Tiuj estas kutime nomitaj la malgrandaj kaj la grandaj formoj, kiel la malgranda kaj granda havenstokejkvan, kiuj entute faras la Shaolin-havenstokejan kvan stilon, kaj la malgrandan kaj grandan paokvan, ktp.
Ekzistas ankaŭ kelkaj stiloj kun unu formo, kiel taizukangokvan.
Efektive, tiuj stiloj ne estas kompletaj aŭ memstaraj, tio estas nur klasifiko de malsamaj formoj de Shaolin kungfuo surbaze de ilia teknika enhavo.
#000036
Huang Zonĝi priskribis luktosporton laŭ Shaolin aŭ "eksterajn" artojn kontraŭ Wudang aŭ internajn artojn en 1669.
Ĝi estis ekde tiam ke Shaolin estis populare sinonima por kio estas konsideritaj la ekstera ĉina luktosporto, nekonsiderante ĉu aŭ ne la speciala stilo koncerne havas ajnan ligon al la Ŝaolina templo.
Kelkaj diras ke ekzistas neniu diferencigo inter la tielnomitaj internaj kaj eksteraj sistemoj de la ĉina luktosporto, [5] [21] dum aliaj bonkonataj instruistoj tenas la opinion ke ili estas malsamaj.
Ekzemple, la Taijiquan instruisto Wu Jianquan:
#000039
Tiuj kiuj trejnas Shaolinquan-salton ronde kun forto kaj forto;
homoj ne scipovaj ĉe tiu speco de trejnado baldaŭ perdas sian spiron kaj estas elĉerpitaj.
Taijiquan estas male al tio.
Strebi al ripozado de korpo, menso kaj intenco.
#000040
Kelkaj genlinioj de karateo havas buŝajn tradiciojn kiuj postulas Shaolin-originojn.
Luktosport tradicioj en Japanio kaj Koreio, kaj Sudorienta Azio citas ĉinan influon kiel elsendite fare de budaistmonaĥoj.
#000041
Komuna seruro ( Chin Na)
#000045
Ŝaolino estas fininto de batalarto kungfuo. La ŝaolinoj estas instruataj en Ŝaolina templo.
#000046
Foje antaŭ longe en la templon estis forkondukataj malgrandaj knaboj (knabinoj nur en la 16-a jarcento) en aĝo de 10 jaroj. Ili devis silente sidi antaŭ la templo, eĉ kelke da tagoj, sekrete subrigardataj de abato kaj akceptitaj estis nur tiuj plej paciencaj. Sed veninto en la templon ne estis ankoraŭ gajninto. Atendis lin tri jarojn de malpeza laboro kaj ekzamenoj. La unuan jaron li devis porti de montopiedo de monto, sur kiu la templo staris, akvon en du malpezaj alojaj siteloj kaj elverŝi eĉ ne unu guton. La duan jaron li ricevis por irado ankoraŭ du metalajn ŝuojn pezantaj sume proksimume 10 kilogramojn. Kiu eltenis tiun ĉi sklavan laboron, tiu povis fariĝi vera monaĥo. Lia kapo estis razita kaj ili brulsignis sur ĝi per incenso naŭ cikatrojn, kiel markigo de vera monaĥo. Nur poste li povis komenci lerni batalartojn, sed li devis promesi, ke li malkaŝos al iu neniom el tio, kion li eklernos. En Ŝaolina templo oni instruis kung-fuon de stilo de kvin bestoj. Tiuj kvin bestoj estis: drako – simbolo de animo, serpento – flekseco kaj firmeco de la korpo, tigro – forto, leopardo – spiro, gruo – vitaleco. Parto de la lernado estis ankaŭ kuracado helpe de akupunkturo kaj kono de kuracherboj.
#000047
La finekzameno en Ŝaolina templo, post kiu la monaĥo, se li volis forlasi la templon, nomiĝis strateto de "lignaj figuroj" kaj ĝi konsistis en tio, ke la ekzamenato devis trairi tra malhela koridoro, kie surflanke staris proksimume tridek batalantoj, kiuj atakis lin. Li devis defendi sin kaj repuŝi la atakojn. Multaj ne trairis tra la strateto, sed tiu, kiu kapablis fari tion, atendis ĉe la fino ia kaldrono kun brulanta incenso. Li devis levi tiun ĉi kaldronon kaj forigi el la vojo. Ties bruligitaj muroj brulsignis en haŭton de liaj manoj reliefon de tigro kaj drako (laŭ iaj fontoj tio estis du drakoj), kio estis ia atesto pri la finigo de la studado en Ŝaolina templo.
#000048