Vorta, drameca, kaj situacia ironio ofte estas utiligita por emfazo en la aserto de vero.
La ironia formo de komparo, uzita en sarkasmo, kaj kelkaj formoj de litoto povas emfazi onies signifon per la konscia uzo de lingvo kiu deklaras la kontraŭon de la vero, neas la kontraston de la vero, aŭ draste kaj evidente maltroigas faktan ligon.
#000002
En klara ekzemplo de literaturo, en Julio Cezaro de Shakespeare, la parolado de Marko Antonio post la murdo de Cezaro ŝajnas laŭdi la insidmurdistojn, precipe Brutus ("Sed Brutus diras ke li estis ambicia;
/And Brutus estas honora viro"), dum fakte kondamnante ilin.
"Ni estas forlasitaj en sendube kiel al kiu estas ambicia kaj kiu estas honora.
La laŭvortan veron de kio skribis koliziojn kun la perceptita vero de kio estas signifita por rivelado de efiko, kio estas ironio en nuksoŝelo".
#000024
Sufiĉa kvanto de konfuzo ĉirkaŭis la temon de la rilato inter vorta ironio kaj sarkasmo.
#000028
Sarkasmo ne nepre implikas ironion kaj ironio ofte havas neniun nuancon de sarkasmo.
#000030
Tio indikas ke la du konceptoj estas interligitaj sed povas esti pripensitaj aparte.
La OED eniro por sarkasmo ne mencias ironion, sed la ironieniro legas:
#000031
Vortfiguroj en kiu la celita signifo estas la kontraŭo de tio esprimita per la vortoj uzitaj;
kutime prenante la formon de sarkasmo aŭ ridindigo en kiuj laŭdaj esprimoj estas utiligitaj por implici kondamnon aŭ malestimon.
#000032
Sarkasmo: 1: akra kaj ofte satira aŭ ironia eldiraĵo dizajnis al tranĉo aŭ kaŭzas doloron.
2: reĝimo de satira spriteco dependanta por ĝia efiko al amarbiero, morda, kaj ofte ironia lingvo kiu estas kutime direktita kontraŭ individuo.
#000034
Perdriko en Usage and Abusage apartigus la du formojn de parolado tute:
#000035
Ironio ne rajtas esti konfuzita kun sarkasmo, kio estas rekta: sarkasmo signifas ĝuste kion ĝi diras, sed en dieso, morda, ...
#000036
Eĥeca aludo, kiel aliaj formoj de vorta ironio, dependas de semantike malambiguigado de signalvortoj por esti interpretita ĝuste.
Tiuj signalvortoj ofte venas en la formo de paralingvaj signoj kiel ekzemple prozodio, tono, aŭ tonalto, [16] same kiel nevortaj signalvortoj kiel mangesto, mimiko kaj okulrigardo.
#000042
Ekzemplo de eĥeca aludo kaj ĝiaj malambiguigaj paralingvaj signoj estas kiel sekvas:
#000043
Tragedia ironio estas speciala kategorio da drameca ironio.
En tragedia ironio, la vortoj kaj agoj da la karakteroj kontraŭdiras la realan situacion, kiun la spektantoj plene realigas.
La Oksforda Angla Vortaro difinas tion kiel:
#000050
Plue, Edipo-ĵuroj trovi la murdinton kaj malbenas lin por la pesto kiun li kaŭzis, ne sciante ke la murdinto kiun li malbenis kaj ĵuris trovi estas sin.
Ironio havas iujn el sia fundamento en la percepto de la ĉeestanto de paradokso kiu ekestiĝas de nesolveblaj problemoj.
Ekzemple, en la William Shakespeare teatraĵo Romeo kaj Julieta, kiam Romeo trovas Juliet en drogita mortsimila dormo, li supozas ŝin por esti morta kaj mortigas sin.
Sur vekado por trovi ŝian mortan amanton apud ŝi, Juliet ponardas sin per ponardo tiel mortigante sin.
#000053
estas plej larĝe difinita kiel situacio kie la rezulto estas nekongrua kun kio estis atendita, sed ĝi estas ankaŭ pli ĝenerale komprenita kiel situacio kiu inkludas kontraŭdirojn aŭ akrajn kontrastojn.
#000055
En pli tragedia ekzemplo de historia ironio, al kiuj homoj nun rilatas ĉar la " Unua Mondilito " estis anoncita fare de H. G. Wells "The war that will end war (La milito kiu finos militon)", [40] kiuj baldaŭ iĝis " La milito por fini militon " kaj "The War to End All Wars (La Milito al End All Wars)", kaj ĉu tio iĝis ĝeneraligita memkompreneblaĵo, preskaŭ kliŝo.
Historia ironio estas tial subaro de kosma ironio, sed unu en kiu la elemento de tempo verŝajne ludos rolon.
Alia ekzemplo povis esti tiu de la Vjetnama milito, kie en la 1960-aj jaroj Usono provis malhelpi la Viet Cong (Viet Minh) transpreni Vjetnaman respublikon.
Tamen, estas ofte ignorita fakto ke, en 1941, Usono origine apogis la Viet Minh en sia batalo kontraŭ japana okupo.
#000061
Historia ironio ankaŭ inkludas inventintojn mortigitajn memstare propraj kreaĵoj, kiel ekzemple William Bullock - se, pro la naturo de la invento, la risko je morto ĉiam ne estis konata kaj akceptis, kiel en la kazo de Otto Lilienthal, kiu estis mortigita flugante glisaviadilon de sia propra elpensado.
#000065
Skribante koncerne prezentojn de Othello de Shakespeare en rasapartismo Sudafriko, Robert Gordon sugestas: "ĉu ĝi Povis esti tiuj nigruloj en la spektantaro ...
eble rigardis kiel komikan ironion lian aŭdacon kaj naïvety en pensado kiun li povis pasigi por blanka."
#000072
Rilatante al pli fruaj sinĝenaj verkoj kiel ekzemple Donkiĥoto kaj Tristram Shandy, Douglas Muecke montras precipe al la 1964 ludo de Peter Weiss, " Marat/Sade ".
Tiu laboro estas teatraĵo ene de teatraĵo metita en idiotejo, en kiun estas malfacile rakonti ĉu la ludantoj parolas nur al aliaj ludantoj aŭ ankaŭ rekte al la spektantaro.
Kiam La Heroldo diras, "ke La bedaŭrinda okazaĵo kiun vi ĵus vidis estis neevitebla efektive antaŭvidita de nia dramisto", ekzistas konfuzo kiel al kiu estas alparolita, la "spektantaro" sur la scenejo aŭ la spektantaro en la teatro.
Ankaŭ, ĉar la teatraĵo ene de la teatraĵo estas prezentita fare de la malliberigitoj de idiotejo, la teatrospektantaro ne povas rakonti ĉu la paranojo elmontrita antaŭ ili estas ke de la ludantoj, aŭ la homoj ili portretas.
Muecke notas ke, "en Ameriko, Romantika ironio havis malbonan gazetaron", dum "en Anglio ...
#000075
"Ĉar mi komencis tiun rakonton, mi ricevis abscesojn ...
"- La morto de la romano kaj aliaj rakontoj de Ronald Sukenick [58]
#000082
Pli moderna ekzemplo de sokrata ironio povas esti vidita sur la amerika krimfikcia televidfilma serio, Columbo .
Columbo estas ŝajne naiva kaj nekompetenta.
Lia nezorgita aspekto aldonas al tiu fuŝa iluzio.
Kiel rezulto, li estas subtaksita fare de la suspektatoj en murdokazoj kiujn li estas esplora.
Kun ilia gardisto malsupren kaj ilia malvera senco de fido, Lt.
Columbo povas solvi la kazojn, forlasante al la murdintoj senton trompitan kaj superruzis.
#000088
La generacio de homoj en Usono kiuj kreskis en la 90'oj, ( Millennials), estas vidita kiel havado de tiu sama speco de malligo de gravaj aŭ embarasaj situacioj en vivo, ankaŭ.
Ĵazemuloj supozeble utiligas ironion kiel ŝildon kontraŭ tiuj sama gravajn aŭ originalajn konfrontiĝojn.
#000093
Per koincido de neniu graveco
Vi kaj mi scias, kompreneble, kvankam aliaj malpli inteligentaj mortontoj piediras konfuzaj sub la tagmezan sunon
Strange sufiĉe, aŭ ĝi estas rumaĵo tio
mi elĉerpigis vortojn por komenci frazon kun."
#000097
Neniu interkonsentita metodo por indikado de ironio en skriba teksto ekzistas, kvankam multaj ideoj estis proponitaj.
Ekzemple, ironia interpunkcio-signo estis proponita en la 1580-aj jaroj, kiam Henry Denham lanĉis retorikdemandan markon aŭ perkontation-punkton, kiu similas inversigitan demandosignon.
Tiu marko ankaŭ estis rekomendita fare de la franca poeto Marcel Bernhardt ĉe la fino de la 19-a jarcento, por indiki ironion aŭ sarkasmon.
Franca verkisto Hervé Bazin proponis alian pointed'ironie: la greka letero psio ψ kun punkto sub ĝi, dum Tom Driberg rekomendis ke ironiaj deklaroj devus esti presitaj en kursivo kiuj klinas la alian vojon de konvencia kursivo.
#000098