Frua historio: la potenco semantika
Historio de uzo en individuaj lingvoj 1.6-a
#000003
1 Antikva kaj helenisma aŭ Kojnea greka
#000005
1 rusa kaj ukraina (plejparte orienta)
#000007
En la latina, tu estis origine la singularo, kaj voj multnombro, kun neniu distingo por formala parolmaniero aŭ familiarulo.
Laŭ Bruna kaj Gilman, uzokutimo de multnombro al la romia imperiestro komenciĝis en la kvara-jarcenta p.K.
Ili mencias la eblecon ke tio estis ĉar ekzistis du imperiestroj en tiu tempo (en Konstantinopolo kaj Romo), sed ankaŭ mencias ke "pluropo estas tre malnova kaj ĉiea metaforo por potenco".
Tiu uzokutimo estis etendita al aliaj potencaj figuroj, kiel ekzemple Gregorio la 1-a (590-604).
Tamen, Brown kaj Gilman notas ke estis nur inter la dekdua kaj dek-kvara jarcentoj ke la normoj por la uzo de T- kaj V-formo kristaligis.
Malpli ofte, la uzo de multnombro povas esti etendita al aliaj personoj, kiel ekzemple la " reĝa ni " ( majesta pluralo) en la angla.
#000011
Bruna kaj Gilman argumentis ke la elekto de formo estas regita per ĉiu el ambaŭ rilatoj de "potenco" kaj/aŭ "solidareco", depende de la kulturo de la parolantoj, montrante ke "potenco" estis la domina prognozilo de formo en Eŭropo ĝis la dudeka jarcento.
Tiel, estis sufiĉe normale por potenca persono uzi T-formo sed atendi V-formo en rendimento.
Tamen, en la dudeka jarcento la dinamika ŝanĝiĝis en favoro de solidareco, tiel ke homoj uzus T-formo kun tiuj kiujn ili sciis, al kaj V-formo funkciantaj renkontoj, kie reciproka uzokutimo estas la normo en ambaŭ kazoj.
#000012
Frua historio: la potenco semantika
#000013
En la Frua Mezaj Aĝoj (la 5-a jarcento al la 10-a jarcento), la pronomvoj kutimis alparoli la plej ekzaltitajn figurojn, imperiestrojn kaj papojn, kiuj uzus la pronomtu por alparoli subjekton.
Tiu uzo estis laŭstadie etendita al aliaj ŝtatoj kaj socioj, kaj malsupren la socia hierarkio kiel signo de respekto al individuoj de pli alta rango, religiema aŭtoritato, pli granda riĉaĵo, aŭ servodaŭro ene de familio.
La evoluo estis malrapida kaj nekonstanta, sed kohera padrono de uzo estas taksita estinti atingita en malsamaj eŭropaj socioj antaŭ la periodo 1100 ĝis 1500.
Uzo de V atingis superklasaj individuoj de egala rango, sed ne malsuperklasajn individuojn.
Tio povas esti reprezentita en Brown kaj la notacio de Gilman:
#000014
Evoluoj de la deknaŭa jarcento vidis la solidarecon semantika pli konstante uzis.
Fariĝis malpli akcepteble por pli potenca individuo ekzerci la elekton de pronomo.
Oficiroj en la plej multaj armeoj ne estas licaj alparoli soldaton kiel T.
La plej multaj eŭropaj gepatroj ne povas devigi siajn infanojn al uzo V.
La rilatoj ilustritaj supre ŝanĝiĝis en la direkto de la sekvaj normoj: [8]
#000019
La la oldangla kaj frua meza anglo
dua person pronomoj vi kaj ie (kun variaĵoj) estis uzitaj por singularo kaj pluralreferenco respektive kun neniu T-V distingo.
La plej frua eniro en la Oksforda Angla Vortaro por ie kiel V-pronomo modloko de la singularo vi ekzistas en mezangla teksto de 1225 kunmetite en 1200.
La uzokutimo eble komenciĝis inter la normandfranca nobelaro en imito de la franca.
Ĝi faris videblajn progresojn dum la dua duono de la dektria jarcento.
Dum la deksesa jarcento, la distingo inter la subjekto formiĝas ie kaj la objekto formiĝas vi estis plejparte perdita, forlasante vin kiel la kutima V pronomo (kaj plurala pronomo).
Post 1600, la uzo de ie en la normangla estis limigita al literaturaj kaj religiaj kuntekstoj aŭ kiel konscie arkaika uzokutimo.
#000023
David Crystal resumas fruamandernangla uzokutimon tiel:
#000024
La T-V distingo daŭre estis bone konservita kiam Shakespeare komencis skribon ĉe la fino de la deksesa jarcento.
Tamen, aliaj dramistoj de la tempo faris malpli uzon de T-V kontrastoj ol Shakespeare.
La malofta uzo de T en populara skribo pli frue en la jarcento kiel ekzemple la Paston Leteroj indikas ke la distingo jam malaperis de subnobelarparolado.
En la unua duono de la deksepa jarcento, vi malaperis de la normangla, kvankam la T-V distingo estis konservita en multaj regionaj dialektoj.
Kiam la kvakeroj komencis uzi vi denove en la mezo de la jarcento, multaj homoj daŭre estis konsciaj pri la malnova T-V distingo kaj reagis per mokado kaj fizika perforto.
#000027
En oldfrancaj tekstoj, la pronomtu kaj voza estas ofte uzita interŝanĝeble por alparoli individuon, foje en la sama frazo.
Tamen, iu emerĝanta padrono de uzo estis detektita fare de lastatempaj akademiuloj.
Inter karakteroj egalaj en aĝo aŭ rango, voza estis pli ofta ol tu kiel eksterordinara adreso.
Tamen, tu foje kutimis meti junan viron en lian lokon, aŭ por esprimi provizoran koleron.
Eble ankaŭ ekzistis vario inter pariza uzo kaj tiu de aliaj regionoj.
#000030
La limoj inter formala kaj neformala lingvo devias de lingvo al lingvo, same kiel ene de sociaj grupoj de la parolantoj de antaŭfiksita lingvo.
En kelkaj cirkonstancoj, estas ne nekutime voki aliajn homojn sub antaŭnomo kaj la respektema formo, aŭ familia nomo kaj konata formo.
Ekzemple, germanaj instruistoj utiligas la antaŭan konstrukcion kun supra-sekundaraj studentoj, dum italaj instruistoj tipe uzas ĉi-lastan (ŝanĝante al plena V-formo kun universitataj studentoj).
Tio povas kaŭzi konstruojn indikantajn mezan nivelon de formalaĵo en T-V-klara lingvoj kiuj sonas mallertaj al angla-parolantoj.
En la itala," (signor) Vincenzo Rossi" povas esti alparolita kun la tu (konata) formo aŭ la Florgirlando (formala) oni, sed kompletigi adresintervalon de Tu, Vincenzo (rigardi por rigardi aŭ familion) kaj Tu, Rossi (instruisto aŭ kunstudanto al gimnaziano, kiel deklarite supre) al Lei, signor Vincenzo (kunloĝanta servisto al majstro aŭ la filo de majstra) kaj Lei, Rossi (Florgirlando, Rossi) (altranga stabano al junulo) kaj Lei, signor Rossi (inter kunuloj).
#000032
Notu: la kapitaligita literumo вы estas uzita en formala korespondado
#000041
Moderna la afrikansa malofte faras la distingon inter la neformala jy kaj jou ("vi" subjekto kaj "via"/"vi" objekto) kaj la pli formala u (aŭ U dum alparolado de dio), kvankam foje ĝi estas konfirmita en formala konteksto, kiel ekzemple en politiko, komerco aŭ en ĝentila konversacio.
La tendenco moviĝas direkte al uzado de la neformala pronomo plejofte.
#000042
Aĝa nederlandano ne ŝajnis havi T-V distingon.
Thu estis utiligita kiel la duapersona singularo, kaj gi kiel la duapersona pluralo.
En frua meza nederlandano, influita per oldfranca uzokutimo, la origina pluralpronoma gi (aŭ jus en la nordo) estis utiligita kiel respektema singulara pronomo, kreante T-V distingon.
Tamen, la formala gi komencis esti uzita en pli kaj pli daj situacioj.
Ekde la 17-a jarcento, du plejparte falis el uzo, kvankam ĝi restadis ĉe en kelkaj el la pli periferiaj lokoj.
Ĉe tiu punkto, la origina T-V distingo estis perdita, kaj la origina V-pronoma gij / jij estis uzitaj universale por kaj singularo kaj pluralo nekonsiderante la specon de adreso.
Tio similis la staton de la angla hodiaŭ, kiu ankaŭ (ekstere de dialekta, literatura aŭ religia uzo) perdis it originan T-pronomo vi.
#000043
Ĉirkaŭ tiu tempo, nova formala pronomo u komencis veni en uzon.
Tio ankaŭ estis la objektoformularo de la subjektopronomgij / jij, kaj kiel ĝi estis uzita kiam subjektopronomo ne estas ekzakte klara.
Ĝi estas kutime rilatita al formo de adreso en verkado de la tempo: leteroj ofte estis adresitaj formale al U.E., signifante Uwe Edelheid ("vian moŝto"), kiu supozeble estis mallongigita al u poste.
Ĝi povas esti komparita kun la hispanoj usteitaj, kio estas simila kuntiriĝo de frazo de nerekta adreso.
Kiel en la hispana, la nederlanda u estis origine konjugita kiel la tria persono en verboj, kvankam la plej multaj verboj havis identan sekundon- kaj tripersonajn eksterordinarajn formojn, tiel ke tiu diferenco ne estis ŝajna plejparte.
Ĝi hodiaŭ restas en la uzo de umalingrandsalamandro ("vi (formala) havas", kiel hijmalingrandsalamandro "li havas"), komparis kun jijhebt ("vi (neformala) havas").
Tamen, uhebt nun estas ankaŭ ofta.
#000044
Moderna norda nederlandano, kaj kutime norma nederlandano ankaŭ, havas du formojn de dua personpronomoj, nome jij kaj u.
U estas la formala pronomo, dum jij estas utiligita kiel la neformala persona pronomo por alparoli ununuran personon.
En multnombro, u ankaŭ estas uzita, kune kun la neformala julie.
En la sudo, nur unu pronomo, gij, estas ĝenerale uzita en ĉiuj tri roloj: kaj singularo kaj pluralo, formala kaj neformala.
U foje estas ankaŭ uzita en formalaj situacioj, sed la suda gij ne havas klaran neformalan implicon kiel la norda/norma jij, kaj povas esti uzita por trakti iu ajn sen delikto.
Religiemaj nederlandaj parolantoj en ĉiuj lokoj alparolas dion uzantan aŭ Gij aŭ U;
Por parolantoj de la nordo, tio estas kutime la nura loko kie gij estas renkontita, donante al ĝi formalan kaj arkaikan tonon, eĉ se ĝi estas neŭtrala en la sudaj lokoj kie ĝi daŭre estas uzita.
#000046
La pronomje (neakcentita variaĵo de jij) ankaŭ povas esti uzita nepersone, egalrilatante al la angloj senmarka vi.
La pli formala nederlanda esprimo egalrilatanta al la angla senmarka vi aŭ oni estas viroj.
#000047
En la nederlanda la formala persona pronomo estas uzita por pli maljunaj homoj aŭ por homoj kun pli alta aŭ egala statuso, se la traktitaj fabrikaĵoj ĝi malbaras ili ne volas esti parolitaj al kun la neformala pronomo.
Male al ekzemple en la germana, ekzistas neniu difinita linio (koncerne la germanan, proksimume kiam iu pasigas la aĝon de 16) en kiu ĉiu, krom familio, estas alparolita kun la formala pronomo.
Alparoli gepatrojn de u fariĝis tre rara;
jij ofte kutimas eĉ trakti geavojon.
Ekzistas ankaŭ tendenco direkte al pli da uzo de la neformala pronomo.
Kelkaj firmaoj kiel ekzemple IKEA konscie alparolas siajn klientojn kun la neformala jij.
Tamen, u daŭre povas esti konsiderita pli daaŭ malpli deviga en situacioj kie, ekzemple, lernanto alparolas sian instruiston, homoj atestas en tribunalo aŭ komunikado inter kuracisto kaj lia paciento.
#000048
Nuntempa la angla ĝenerale uzas nur la formon "vi", nekonsiderante nivelo de konateco.
#000049
Oldangla uzis þū [30] en la duapersona singularo por kaj formalaj kaj neformalaj kuntekstoj.
Sekvante la Norman Conquest, la la mezanglon kiu emerĝis kiel daŭra por uzi þou [31] komence, sed ekde la 13-a jarcento, normanda franca influo kaŭzis la uzon de la duapersona plurala ȝe aŭ ie en formalaj kuntekstoj.
#000050
En La okcidentfrisa, la formala eksterordinara nominativjo (okulfrapa io) estas tre proksima al la angloj vi kaj la Mezo kaj frua moderna anglo ie.
#000053
En la germana, la formala adreso Sie estas la sama kiel la tria persono pluralpronoma sie.
Verboj uzitaj kun tiu formo de adreso ankaŭ estas identaj al tria persono pluralaj formoj.
La ĝentila formo kaj ĝiaj fleksiaj formoj ĉiam estas kapitaligitaj skribe, por eviti ajnan ambiguecon.
#000054
Gimnazianoj en Germanio ofte estas nomitaj Sie kaj plie persona nomo ("Hamburgero Sie") fare de siaj instruistoj kiam ili eniras la Oberstufe - la lastajn 2 aŭ 3 jarojn da mezlernejo - ĉirkaŭ la aĝo de 16.
#000056
Ĝi fariĝis la politiko de kelkaj entreprenoj por iliaj dungitoj alparoli klientojn kun du, ofte por meti progresema, "moderna" tono, foje pro aliaj kulturaj kialoj.
IKEA, ekzemple, faras tion por reflekti la ĝeneraligitan uzon de la du formo en Svedio (vidu du-reforman).
#000062
En Germanio, malnova kutimo (nomita Bruderschaft trinken, trinkanta fratecon) implikas du amikojn formale dividante botelon da vino aŭ trinkante glason da biero kune por festi ilian interkonsenton por voki unu la alian du prefere ol Sie.
Tiu kutimo ankaŭ estis enkondukita inter la Svisa-francoj de la Ĵuraso, en Pollando kaj Rusio (nomita sub ĝia germana nomo, literumis bruderszaft kaj брудершафт respektive), kvankam la kutimo en Pollando nun malrapide malaperas.
Ĝi antaŭe estis trovita ankaŭ en Svedio.
#000063
Kvankam la uzo de Sie ĝenerale koincidas kun la uzo de titolo kaj plie familia nomo, precipe en norda kaj orienta Germanio, ekzistas meza adreso kombinanta Sie kun la antaŭnomo (" Hamburgero Sie "), dum en la Berlina regiono, foje Du estas kombinita kun la familia nomo ("berlinana Du").
La antaŭa uzokutimo ankaŭ okazas dum alparolado adoleskantoj, domanarkunlaborantaro, aŭ gastoj de televido aŭ radioprogramoj, dum ĉi-lasta stilo estas kutime konsiderita malsupera kaj plejparte okazas en laboristaklasaj medioj.
Ĝi povas esti rilata al profesiaj kuntekstoj, kiam kolegoj sciis unu la alian por longa tempo, sed, ekz. pro diferencoj de statuso, ne volas ŝanĝi al la kutima Du stilo;
aŭ en situacioj kie fremduloj (ekz. klientoj) ĉeestas por kiun ne estus konvene lerni la antaŭnomon de la adresato.
#000064
Dum parolado al pli ol unu persono en formalaj situacioj, Sie estas uzita en norma germano, kvankam ihr ofte povas esti aŭdita anstataŭe, precipe en la Sudŝtatoj de Germanio kaj en svisgermanaj dialektoj.
Uzokutimo varias dum alparolado de grupo enhavanta kaj du kaj Sie personoj de la perspektivo de la parolanto.
Kelkaj parolantoj uzas la neformalan pluralan ihr, aliaj preferas la formalan Sie kaj multaj, koncernaj ke ambaŭ pronomoj eble kaŭzos delikton, preferas utiligi parafrazojn kiuj evitas ĉiu pronomon, ekzemple esprimante imperativon en infinitivo formularo ( mordo la makintoŝkokino), uzante la pasivan voĉon ( esŭirdgemakt), aŭ uzante la senfinan pronom viron ( viromakt la).
#000065
La formoj daŭre estas trovitaj hodiaŭ en kelkaj dialektoj kiel respektema maniero alparoli aĝestroj, kaj daŭre estas tre ofte trovita en artaĵoj kaj literaturo (kiel ekzemple libroj kaj filmoj) prezentanta la okazaĵojn almenaŭ plurajn jarcentojn en la pasinteco, aŭ en "preter-simila" fantazikonteksto, eĉ se moderna germano estas alie uzita en tiuj verkoj;
efektive, uzante la modernan Sie en tia scenaro estus konsiderita malkonvena anakronismo.
Ihr kaj la tria-persona pluralo sen Sie estas iom analogaj al la angla majesta pluralo.
#000068
En la dana, la neformala duapersona singularo estas du kaj la formala formo de adreso uzas la tripersonan pluralon De , kapitaligis por distingi ĝin de sia alia uzo.
La duapersona pluralo I kaj la tripersona eksterordinara HAN ("li") aŭ huno ("ŝi") estis foje uzitaj ĝis la frua 19-a jarcento en la normdana [36] kaj kelktempe pli longe en la kamparo.
La German-inspira formo De enirita dano en la 18-a jarcento, tro malfrue por eniri liturgian uzon.
En preĝejo, kiel en kamparaj aŭ dialekt-parolantaj areoj, du ĉiam estis la universala formo, precipe en egalrajteca Jutlando.
#000070
Kiel en aliaj skandinavaj lingvoj, eĉ inter la prestiĝdialektoj, la formala pronomo malkreskas en uzo - koncerne la danan, ekde la Ungdomsoprøret ("juneco Ribeloj") dum kaj post la protestoj de 1968.
Kiel ĝenerala regulo, la neformala du estas akceptita ĉie hodiaŭ, krom kiam alparolado de reĝeco [39] aŭ dum militservo.
En aliaj kuntekstoj, ĝi ŝajnis troe formala kaj malmoderna al la plej multaj danoj.
Eĉ ĉe dungointervjuoj kaj inter parlamentanoj, [42] du fariĝis norma.
#000071
Moderna islande estas la skandinava dialekto plej proksima al norena, kiu faris distingon inter la plurala þér kaj la duobla þið.
Tiu distingo daŭrigis en skriba islande la fruan 1920 kiam la plurala þér ankaŭ estis uzita dum formalaj okazoj.
La formala uzokutimo de þér ŝajnas esti puŝinta la duoblan þið por transpreni multnombron tiel moderna islande normale utiligas þið kiel pluralon.
Tamen, en formalaj dokumentoj kiel ekzemple de la prezidantoþér estas daŭre utiligita kiel pluralo, kaj la uzokutimo de þér kiel pluralo kaj þið kiam dualo daŭre estas retenita en la islanda traduko de la kristanaj skribaĵoj.
Ekzistas daŭre kelkaj fiksaj esprimoj - precipe religiaj diraĵoj kiel ekzemple "serĉu kaj ie devas trovi" ( leitið ogþér munuð finna) - kaj la formala pronomo estas foje uzita en tradukoj de lingvo kiu adheras al T-V distingo, sed alie ĝi ekaperas nur kiam oni volas esti troe formala aŭ de la graveco de la okazo (kiel en tribunalpaŝoj kaj laŭleĝa korespondado) aŭ el malestimo (por ridindigi la imponemon de alia persono), kaj þú estas uzita en ĉiuj aliaj kazoj.
#000073
Norvegoj ĝenerale rilatas unu al la alia sub antaŭnomo nur, se la persono ne estas pli bone konata sub plena aŭ familia nomo nur.
Tio ankaŭ kontribuas al la malfortigo de tiuj pronomoj kaj ĝenerala padrono de malkreskado de uzo de ĝentila parolado.
Ekzemple, studento eble alparolos sian profesoron sub sia antaŭnomo, sed rilatus al plej elstara politikisto sub sia familia nomo.
Norvegaj politikistoj kaj famuloj foje estas referitaj memstare antaŭnomoj, precipe en gazettitoloj, dum la teksto de la artikolo plej verŝajne uzus la familian nomon de la persono.
Moknomoj ne estas tre oftaj.
#000075
La distingo inter Bokmål kaj Nynorsk ekzistas ĉefe por skriba norvego (la plej multaj norvegoj parolas dialektojn kiuj devias de la normaj skribaj formoj), kaj la T-V reguloj estas la samaj por ambaŭ formoj - krom ke Bokmål uzas la triapersonan pluralon por indiki ĝentilecon (kiel en la germana), dum Nynorsk uzas la du-personan pluralon (kiel en la franca).
En ambaŭ formoj, kiam tiuj pronomoj kutimas indiki ĝentilecon, ili ĉiam estas kapitaligitaj (por montri submetiĝon, kaj apartigi ilin de kiam ili indikas, respektive, la tria kaj dua-persona pluralon).
#000076
En la sveda, tie en la lastaj du jarcentoj estis konsiderinda diferenco inter uzokutimo en Finland Swedish kaj en Svedio.
#000077
En la svedo da Svedio, la ĝentila Ni estis konata de pli fruaj epokoj, sed estis konsiderita iom senatenta, ĉikanante aŭ malĝentila;
anstataŭe, malsimpla sistemo evoluis por prudente paŝi ĉirkaŭ pronomoj preskaŭ entute.
Partoj de tiu sistemo komencis erozii ĉirkaŭ la Dua mondo Militon aŭ tiel, sed la havendaĵoj tenis supren en la 1960-aj jarojn.
#000078
Ĉar la dudeka jarcento progresis, tiu cirkumlokutive-sistemo de adresado, kun siaj sennombraj ambiguecoj kaj ŝancoj por pretervola delikto, estis ĉiam pli sentita kiel ĉagreno.
En la sesdekaj, la tielnomitaj du-reforman (' vi-reformo ')
Unue, aŭtoritatoj kaj influaj cirkloj provis reestabli la Ni en tielnomita " Ni reformo" - sed la plej multaj homoj ne povis alporti sin por sentiĝi burĝaj uzante tion.
Tiam, preskaŭ subite kaj sinkronigita la " du reformo", la sistemo rompiĝis, kaj du (notite tiel neformalan supran) iĝis laŭ la akceptitan manieron de alparolado de ĉiu persono krom reĝeco.
#000079
Traktanta tantiemo iris iom pli malrapide de universala Ers majestät (' via majesto '), ktp., al tiu adreso nur dum formalaj okazoj, alie anstataŭigite per tria persono (eksterordinara se la adresato estas fraŭla) kun titolo ( K (on) ungen "la reĝo", ktp.).
#000080
Finland Swedish spertis similan evoluon al kontinenta svedo ekde la 1960-aj jaroj, sed pli malrapida kaj iomete malpli.
Tie, oni devos eble kalkuli je influo de la finna lingvo, daŭre iomete pli konservativa.
En Finland Swedish, la dua persono-pluralformo Ni (tiel formala supra) estis efektive la tradicia respektema adreso al ununura persono ĝis la 1970-aj jaroj aŭ tiel.
#000082
Svedajn, ankaŭ, havas verbojn por la adresoj:
dua ' diri du ', kaj nia ' diri Nin '.
#000083
La jida faras uzon da la dua persono-pluralformo kiel la ĝentila formo por kaj singularo kaj pluralo.
En la dua persona pluralforma איר (Ir) , ekzistas tial neniu distingo inter formalaj kaj neformalaj formoj.
Ekzistas dialekta pronomעץ (ets) strikte por neformala duapersona plurala formo, sed tiu pronomo malofte estas uzita hodiaŭ kaj estas nur trovita en kelkaj dialektoj de Pollando kaj najbaraj regionoj.
#000085
Surbaze de ke aĝaj germanaj dialektoj estis la ĉefinfluo sur la evoluo de la jida-lingvo, tiu formo povas esti rekonita kun pli aĝaj ĝentilaj formoj de la germana lingvo.
#000086
En familioj, voza kutimis tradicie alparoli pli maljunajn familianojn.
Infanoj estis instruitaj por uzi vozaj por alparoli siajn gepatrojn, kaj voza estis uzitaj ĝis proksimume 1950 inter geedzoj de la pli altaj klasoj.
Eksprezidento Jacques Chirac kaj lia edzino Bernadette estas elstara ekzemplo de la daŭrigo de tiu uzokutimo.
#000091
Dum preĝado, tu estas nuntempe ofte uzita en alparolado de la diaĵo, kvankam vozan estis uzita en katolikaj preĝoj ĝis la Dua Vatikana Koncilio, kaj daŭre kutimas alparoli la Blessed Virgin Mary.
En Luiziano, aliflanke, voza ĉiam kutimas peri senton de respekto kaj respekto dum preĝado.
#000092
En valono, kies uzo emas, en iu kazo, esti limigita plejparte al "konataj" kuntekstoj, voj ( vozaj) estas la ĝenerala uzokutimo kaj estas konsiderita neformalaj kaj ĝentilaj.
Ti ( tu), aliflanke, estas konsiderita vulgara, kaj ĝia uzo povas esti prenita kiel esprimo de agresema sinteno direkte al la persono traktita.
Tiu influo de valono influas la uzokutimon de tu kaj voza en la francoj parolitaj en Belgio, kvankam pli d tiel inter homoj alkutimigitaj al utiligi valonon kiel ilian ĉiutagan lingvon (malgrandega malplimulto, plejparte en la kamparo).
La influo de normo-franco, precipe kiel ekzercite tra la amaskomunikiloj, erozias tiun precizecon inter pli junaj franca-parolantoj.
#000093
En la ancienrégime, la uzo de formalparolmanieraj stiloj aŭ ilia mallongigo Elle (klera.
: ŝi, ĉar la formalaj parolmanieroj estis virinecaj known'oj) kune kun la tria-persona singularo estis ankaŭ ofta.
Vidu malsupre por la itala kiu konservis tiun stilon.
#000094
En Ebur-Bordo, lokaj lingvoj (kiel ekzemple Baoulé, Dioula, ktp.) ne faras distingon inter neformalaj aŭ formalaj pronomoj, kiu pensas pri la loka uzokutimo de la franca.
Estas tiel nekutime nomi individuon "voza".
Kelnero, butikisto- aŭ taksiisto povas tre bone nomi klienton "voza", ekzakte kiel dungito direkte al ĉefo.
Ekzemple, revizoro povis nomi "tu" ŝia rekta filia direktoro, sed daŭre uzos "voza" por alparoli la ĉefoficiston de la firmao.
#000098
Kataluno uzas la singularpronomanj tu (neformalan) kaj vostè (formalan), dum vosaltre'oj (neformalaj) kaj vostè'oj (formalaj) estas uzitaj por du aŭ pli da adresatoj.
La formvó'oj, uzitaj anstataŭe de tu por alparoli iun respekteme, sekvas la samajn konkordregulojn kiel la francaj vozaj (verboj en dua-persona pluralo, adjektivoj en singularo), kaj vostè sekvas la samajn konkordregulojn ĉar la hispanoj usteis (verboj en tria persono).
Vostè originis de vostra mercè kiel paŭsaĵo de la hispana, kaj anstataŭigis la originajn katalanajn formvó'ojn.
#000104
En Duoninsula, meksikano, kaj Peruvian Spanish, kiel en la itala, origina tú kaj vo uzokutimo simila al la franca malaperis en la Frua Moderna periodo.
Hodiaŭ, tú estas uzita por neformala kaj konata adreso dum la respektema formo estas la tripersona usteita, kiu povas esti uzita respekteme al iu ajn.
Akademiuloj argumentas ke tio usteis evoluis kiel kuntiriĝo de la Old Spanish Vuestra Merced ("via kompato"), kun vusteita kiel transirformo.
En kelkaj kazoj, la titolo Dono ankaŭ estas dungita dum parolado al respektata pli maljuna viro, dum Doña estas uzita por pli maljunaj virinoj.
#000107
Kvankam malofte renkontita, la tria persono La Signoria Vostra aŭ La S.V. ("Your Lord-" aŭ "Sinjorineco") foje estas viditaj en formala korespondado kaj invitoj, kiel pli forta formo de ĝia posteulflorgirlando.
#000118
Rumana dumneavoastră se uzite por la duapersona singularo formala prenas pluralverbojn sed singularaj adjektivoj, simila al franca vous. kiujn Ĝi estas uzitaj malglate en la sama maniero kiel en kontinenta franco kaj montras neniujn signojn de malaperado.
Ĝi ankaŭ estas utiligita kiel pli formala voi. kiun Ĝi originas de domnia voastră - via rego.
En la pasinteco ĝi estis uzita ekstremaĵo malofte al nobeluloj aparte, sed ĝia senco etendita al aliaj homoj en la 20-a jarcento sed ne ofta kaj kiam la komunistoj alvenis ĝi prenis la faktan formon.
[ klarigo bezonis ] [ citaĵon bezonis ] Ĉar okazas kun ĉiuj subjektopronomoj, dumneavoastră ofte estas preterlasita de frazoj, it uzo estanta implicita per verboj en la dua persono-pluralformo.
#000119
Aĝa rumana kaj Arumanian, kiel Klasika latino, ne havas multnombroformularon.
#000122
La plej multaj dialektoj de sicilia lingvo uzis vussìan, vossìan, aŭ vassan por esprimi formalaĵon.
Tamen, pro interveno de itala lingvo Lei fariĝis ĉiam pli ofta precipe inter pli junaj parolantoj.
#000123
En Malnovgreka, sYXYXYX (σύ) estis la singularo, kaj hymeis (ὑμεῖς) multnombro, kun neniu distingo por formala parolmaniero aŭ familiarulo.
Paul alparolas reĝon Agrippa II kiel sYXYXYX ( Akts 26:2).
#000124
En la novgreka, εσείς ( eseís, dua personopluralo) kun dua persona pluralverbkonjugacio estas utiligita kiel la formala ekvivalento de εσύ ( esYXYXYX, dua persono eksterordinara) dum parolado al fremduloj kaj aĝestroj, kvankam en ĉiutageco oni ofte parolas al fremduloj de via aĝo aŭ pli juna uzante la singularan pronomon.
Krome, la neformala dua-persona singularo estas uzita eĉ kun pli maljunaj homoj kun kiujn vi estas konata, depende de la nivelo de reciproka konateco.
#000126
Cypriot Greek tradicie havis neniun T-V distingon, kun eĉ personoj de tre alta socia statuso traktita en la singularo, kutime kune kun formala parolmaniero aŭ titolo kiel ekzemple δάσκαλε ("instruisto", plejparte por pastroj) aŭ μάστρε (laŭlitere "majstro", loze "sinjoro").
Eĉ hodiaŭ, la eksterordinara formo estas uzita multe pli ofte en Kipro komparite kun Grekio, kvankam tio ŝanĝiĝas sub la influo de Standard Modern Greek.
Multnombroformularo nun estas atendita en formala konteksto.
#000129
En la Skotgaela, la neformala formo de la duapersona singularo estas tu / tu (emfaza:
thusa / tusa), uzita dum alparolado de persono la parolanto scias bone, aŭ dum alparolado de persono pli juna aŭ relative la sama aĝo kiel la parolanto.
Dum alparolado de ĉefo, pli aĝa, aŭ fremdulo, aŭ en farado de komerco, la formsibh (emfaza:
( Sibh ankaŭ estas la dua-persona pluralo).
Tiu distingo portas en prepoziciajn pronomojn: ekzemple, agad kaj agaibh (ĉe vi), riut kaj ribh (kontraŭ vi), romhad kaj romhaibh (antaŭ ol vi), ktp., kaj en posedajn pronomojn faras kaj Ur (via).
#000130
En irlandano, la uzo da sibh kiel adreso al unu persono formortis, kaj tú estas preferita.
Antaŭe, katolikaj pastroj estis alparolitaj kun multnombroformularsibh, precipe en Ulstero, pro la ebleco ke la pastro povas esti portanta la Komunion sur sian personon - kredo je la reala ĉeesto de Kristo en la Komunio postulus la uzon de multnombro.
#000131
Chwi estas alternativo al ĥio trovita en tre formala librolingvo.
Kune kun la uzokutimoj klarigitaj supre, tiuj naskita antaŭ 1945, en ilia junaĝo, uzus ĥion kun knabino de proksimume la sama aĝo.
Simile al la itala, la triapersona singularo estas uzita fare de kelkaj parolantoj en la antaŭa Dyfed regiono de okcidenta Kimrio;
ŝajnas, aliflanke, ke la pronomo uzis - inter aŭ e aŭ Fe (vira) kaj hej (virineca) - dependas de la sekso de la aŭskultanto.
#000135
Rusa kaj ukraina (plejparte orienta)
#000138
Moderna ruso karakterizas inter la konata ty ( ты) kaj la respektema vy ( вы), ĉi-lastan ankaŭ estante multnombro de ambaŭ formoj.
(Respektema Vy ( вы) povas esti kapitaligita en skriba korespondado, dum pluralvy ne estas.
La distingo ekaperis relative ĵus kaj komencis gajni valuton inter la kleraj klasoj en la 18-a jarcento tra franca influo.
#000139
Historie, la reguloj uzitaj por esti pli klas-specifaj: tiel malfrue kiel ĉe la fino da la 19-a jarcento, ĝi estis akceptita en kelkaj cirkloj (en aristokrataro kaj aparte subnobelaro) ke tiu vy estis uzota ankaŭ inter amikoj, inter geedzoj, kaj dum alparolado de onies gepatroj (sed ne onies infanoj), ĉiuj el kiuj situacioj hodiaŭ forte postulus uzado de ty.
Dume, ĝis tiu tago, pleboj, aparte tiuj vivantaj en kamparaj lokoj, apenaŭ iam uzas la ĝentilan vy.
Rusaj parolantoj rete konfirmas la distingon kaj plejparte uzi vy por fremduloj, kvankam en la pli fruaj tagoj da interreto ĝi venteis pli ofta kaj uzi ty por alparoli ĉiun.
#000141
En ukraina, la nuna praktiko estas esence la sama kiel en la rusa, historie kiun tio estis ĉefe en la orienta, Rus-regata parto de Ukrainio.
Ĝis proksimume 1945, pro pola influo, la praktikoj en la regionoj de la antaŭa Galegia kaj Volyn, tendencis pli proksime simili la polajn praktikojn, kiel priskribite malsupre.
Sed de kiam tiuj areoj iĝis aneksitaj al Sovet-Unio, la Orient ukrainaj kaj rusaj praktikoj fariĝis ĝeneralaj ĉie en Ukrainio, kun la panstvo, proshupana, proshupani, ktp. formiĝas nur estante konservitaj en la elmigrantodiasporo.
#000143
En ĉiuj normaj formoj de Serbo-kroato, t.e. serbo, la kroata, montenegrano kaj bosniano, la uzo de ti estas limigita al amikoj kaj familio, kaj uzita inter infanoj.
En iu formala uzo, vi, la duapersona pluralo, estas uzita nur;
ti povas esti uzita inter kunuloj en laborejo sed estas rara en oficialuldokumentoj.
Ĝi estas ofta miskompreniĝo, eĉ inter indiĝenaj parolantoj, tiu vi ĉiam estas kapitaligita kiam uzite en formala tono;
Vi estas kapitaligita nur en rekta persona korespondado inter du personoj.
#000144
Bulgaro distingas inter konata ti ( ти) kaj respektema Konkuras ( вие).
Ti ĉiam estas eksterordinara kaj implicas konatecon.
Konkuri, multnombro de ti, ankaŭ funkcias kiel la formala singularo.
#000146
In addressing more than one person, the plural vie is always used. For example, "Вие двамата напуснете, моля!" means "You two leave, please!"). Here, although ti and vie both means you, ti can not be used.
#000147
La gramatike ĝusta literumo de la eksterordinara vorto Vie ĉiam estas kun majusklo, ĉu estante la unua vorto en frazo aŭ ne.
Ekzemple, la frazo "Sed vi estas malĝustaj!
", se literumite (en bulgaro) "но вие грешите!"
(la vorto вие kun elstara в), ĝi perus ke la parolanto alparolas individuan personon kun pluralo, ĉar li/ŝi volas esprimi ĝentilan, oficialan manieron;
se literumite "но вие грешите!"
(la dua ebla bulgara traduko de "Sed vi estas malĝustaj!
"), ĝi tiam signifus ke iu parolas al pluraj personoj.
#000149
Okcidenta ukraino, kiel parolite en Galegio kaj Volin estas ĝis proksimume 1945, tendencis kopii la polajn formojn kiel ekzemple proshupana, proshupani, shanovnepanstvo, ktp., sed tio estis ĉefe uzita per ukrainaj por alparoli sociajn ĉefojn.
Inter sociaj egaluloj, la vy formularo estis plejparte uzita de ukrainaj, sed proksime amikoj kaj familio estis alparolitaj kiel ty, komparebla al la praktiko en Rusio kaj Pollando.
#000154
Unika praktiko inter kaj poloj kaj okcidentaj ukrainoj alparolas advokaton kiel pato Mecenas, kun la signifo "Mr. Philanthropist", derivita de la nomo de malnovgreka reĝo konata pro lia malavareco.
Ĉar ukrainaj havis edziĝintan pastraron, la edzino de pastro estis alparolita kiel pani Dobrodijka (Mrs.-bonfaro-faranto), dum pastro estis alparolitaj kiel pato Otec ' (Mr. Patro), la Pol-derivita vorto ksjondz ' estis konsiderita iom slangish kaj senrespekta dum parolado al ukraina pastro.
#000155
[ citaĵo bezonis ] Pluralwy ankaŭ estas utiligita kiel V-formo en dialektoj, ekzemple Matko, co wy jecie?
Ĝi ankaŭ estas asociita kun stereotipaj komunistoj kaj oficialuloj, precipe de komunista epoko en Pollando.
Inter ukrainaj, vy estas la komuna formo uzita por alparoli sociajn egalulojn kiuj ne estas proksime amikoj aŭ familio.
#000157
Cetere, aliaj formoj povas esti foje uzitaj kiel pato en tria persono dum parolado al pli maljunaj familianoj ( Niech mama powie, "Say, mother (Diru, patrino)"), [56] al pastraro ( Tak, dobrze ksiądz trafił, [57] "Yes, you, priest, are in right place (Jes, vi, pastro, estas en dekstra loko)") aŭ al aliaj homoj en malpli formalaj aŭ semi-formalaj situacioj, ekz. ĝentila kverelo aŭ disputo ( Zatem - proszę kolegi - niech kolega się trochę douczy, a potem poucza innych, [58] "Also, dear friend, learn more and then instruct others (Ankaŭ, kara amiko, lernas pli kaj tiam instrukcias aliajn)").
#000158
En la slovena, kvankam neformala adreso uzanta la duan personon eksterordinaran ti formon (konatan kiel tikanje) estas oficiale limigita al amikoj kaj familio, babilado inter infanoj, kaj traktanta bestojn, ĝi estas ĉiam pli uzita anstataŭe de sia ĝentila aŭ formala ekvivalento uzanta la du-personan pluralon vi formo (konata kiel vikanje).
#000159
En litovo, historie, krom konata tu kaj respektemaj jū'oj aŭ Jūs, ankaŭ uzita por esprimi pluralon, ekzistis speciala formtamsta, plejparte referita en triapersona singularo (kvankam plusendi en dua-persona singularo ankaŭ estas ne nekutima).
Tiu formo kutimis komuniki kun fremdulo kiu ne gajnis specialan respekton (almozulo, ekzemple).
Moderna litova Vortaro priskribas tamstan kiel ĝentilan formon de dua eksterordinara persontu, [59] farante it signifon ie en la mezo inter neformala tu kaj formala jūs.
Tra la sovetokupadperiodo, aliflanke, tiu formo estis plejparte anstataŭigita per norma neŭtrala formdraŭge (la vokativo por draugaj, " kamarado ", ĉi-lastaj estaĵo la normaj formalaj formo de traktado en ĉiuj lingvoj de Sovet-Unio uzita en ĉiuj situacioj, de "kamarado Stalin " ĝis "kamaradstudento"), kaj iom post iom tamsta estas uzita malabunde.
Ofta maniero alparoli homoj kiujn oni ne konas bone ankaŭ estas Ponas (m) kaj Ponia (f), de polaj formoj de adres pato kaj pani , respektive.
#000168
Ekzistas numero-interkonsento en naĝilo, tiel vi diras sinä olet "vi estas" (eksterordinara), sed teolete "vi estas" (pluralo).
Tamen, tio ne ampleksas vortojn priskribantajn la adresaton, kiuj estas en la singularo, ekz. oletekoteo lääkäri?
#000177
Foje la tria persono estas utiligita kiel ĝentila formo de adreso, post la sveda modelo:
"Kio ĉu madamkiel fraŭdo faris?"
Tio estas multe malpli ofta en la orientaj partoj de Finnlando, influita malpli per la sveda lingvo kaj sume malkreskanta kutimo.
La pasiva voĉo povas esti uzita por eviti la elekton de la ĝusta formo de adreso.
En alia signifo, la pasiva voĉo estas ankaŭ la ekvivalento de la angla apogado ni kiel en Kuinkas tänään voidaan?
"Kiel estas ni sento hodiaŭ?"
#000179
En la Biblio kaj en la Kalevala, nur la "neformala" singularo estas uzita en ĉiuj kazoj.
#000181
La estona estas lingvo kun T-V distingo, dua-persona pluralo ( teie) estas utiligita anstataŭe de dua-persona singularo ( sina) kiel rimedo de esprimado de ĝentileco aŭ formala parolado.
Sina estas la konata formo de adreso uzita kun familio, amikoj, kaj neplenaĝuloj.
La distingo daŭre estas multe pli vaste uzita kaj pli rigida ol en proksime rilatita finna lingvo.
#000182
Tamen, formalaj formoj de adreso estas vivantaj kaj bone en hungara:
#000186
÷÷ Mari nénit estas ekzemplonomo en la akuzativo (kp. "Aunt Mary").
#000192
Uyghur estas rimarkinda pro uzado de kvar malsamaj formoj, por distingi kaj singularon kaj pluralon en kaj formalaj kaj neformalaj registroj.
La neformala pluralsilär originis kiel kuntiriĝo de sizlär, kiu utiligas regulan pluralan finaĵon.
En Old Turkic, kiel daŭre en moderna turko, siz estis la origina duapersona pluralo.
Tamen, en moderna Uyghur siz fariĝis limigita al la formala singularo, postulante multnombrosufikson - lär por multnombroj.
#000194
Siz kiel la formala singulara pronomo estas karakterizaĵo da la Ürümki dialekto, kio estas la Uyghur-literatura normo.
En Turfan ili diras silus kaj en Kashgar-dialekto, özlär.
Sili ankaŭ estas uzita en aliaj lokoj foje, dum en literatura Uyghur özlär kiam singulara pronomo estas konsiderita "hiperrespekta" nivelo de respekto;
la respekta plurala formo estas härqaisiliri.
#000195
En la formortinta Ubikholingvo, la T-V distingo estis plej rimarkinda inter viro kaj lia bopatrino, kie multnombroformularsyæghwa anstataŭis la eksterordinaran wæghwan tre ofte, eventuale sub la influo de turko.
La distingo estis konfirmita malpli ofte en aliaj rilatoj, sed daŭre okazis.
#000196
En moderna la hebrea, ekzistas T-V distingo utiligita en aro de tre formalaj okazoj, ekzemple, advokato alparolanta juĝiston, aŭ dum parolado al rabenoj.
La dua persono eksterordinara אַתָּה ( ʔaˈta, vira) aŭ אַתְּ ( ʔat, virineca) estas la kutima formo de adreso en ĉiuj aliaj situacioj, ekz. dum alparolado de ministroj aŭ membroj de la Knesset.
#000198
La formala formo de adreso dum parolado al persono de pli alta aŭtoritato estas la triapersona singularo utiliganta la titolon de la persono sen la uzo de la pronomo.
Tiel, rabeno povus esti demandita:
כְּבוֹד הָרַב יִרְצֶה לֶאֱכֹל ( kəˈvod haˈʁav iiʁˈtse leʔeˈχol, "ĉu la honorinda rabeno kiel volis por manĝi?
") aŭ juĝisto rakontis: כְּבוֹדוֹ דָּן בְּבַקָּשָׁתִי ( kəvoˈdodan bəvakaʃaˈti, "lia honoro pripensas mian peton").
#000199
Aliaj personoj de aŭtoritato estas normale alparolitaj memstare titolo nur, prefere ol sub nomo, uzante la du-personan singularon.
Ekzemple, oficiroj kaj komandantoj en la armeo estas alparolitaj kiel הַמְּפַקֵּד ( haməfaˈked, "la komandanto") fare de soldatoj.
#000200
Kulturo de Ĉinio prenis nomadon kaj formojn da adreso tre grave, strikte reguligante kiuj homoj estis permesitaj uzi kiu nomas en konversacio aŭ skribe.
La ekstrema ekzemplo estas la ekzekuto da Wang Xihou kaj lia tuta familio (1777) kaj la konfisko da ilia tuta biendomo kiel lia puno por skribado de la persona nomo de la Qianlong Emperor kiel parto de kritiko de la Kangxi-Vortaro.
Multaj formalaj parolmanieroj kaj respektindecoj de adreso falis proksime de la vojrando dum la Kultura Revolucio da la malfruaj 1960-aj jaroj meze de la kampanjo de Mao Zedong kontraŭ la " Kvar malnovoj ".
Tio inkludis provon ekstermi esprimojn de submetiĝo al instruistoj kaj al aliaj vidite kiel konservado de kontraŭrevoluciaj" pensmanieroj.
La malvenko de la maoista Bando de la Kvar en la malfruaj 1970-aj jaroj kaj daŭraj reformoj ekde la 1980-aj jaroj havas, aliflanke, permesanta reliveron de tiaj tradiciaj kaj regionaj esprimoj.
#000203
En la tagaloga, la konata dua persono estas ikáw/Ka (en la nominativo).
Tio estas anstataŭigita per kayó (kiu estas fakte la dua-persona pluralo) kiam la situacio postulas pli ĝentila tono.
La pronomkayó estas akompanita per la partiklopô.
Tiu formo kutimas ĝenerale montri respekton al proksimaj, pli maljunaj parencoj.
Tio ankaŭ estas la formo atendita kiam parolado kun amikoj de gepatroj aŭ geavojo.
#000215
La vaska havas du nivelojn de formalaĵo en ĉiu dialekto, kiuj estas hej kaj zu;
Tamen, en kelkaj lokoj da Gipuzkoa kaj Biskajo, la respektema formberori daŭre estas utiligita fare de kelkaj parolantoj, ekzakte kiel la konata ksu en kelkaj lokoj de la orienta Low Navarrese-dialekto, dum alparolado de infanoj kaj proksime amikoj.
La plej multaj parolantoj nur uzas la zun formularon ( zuka nivelo) kaj tio estas la kutima uzita en metodoj, sloganoj ...
kvankam la hej formo ( hika) estas tre ofta en vilaĝoj.
#000219
Tamen, se entute da la alokutivefrazoj iĝas malĉefaj, la formala estas uzita:
aitakikasioduelako (ĉar Dad lernis ĝin), aitakerosus diolako (ĉar Dad aĉetis ĝin por li/ŝi), kaj hona etorinintzenean (kiam mi venis ĉi tien).
#000223
La ĝentila ksuo formularo aŭ xuketa similas la zukajn formularojn de la verboj, kaj inkludas alian specon de alokutive, kiel hika: kp. egia eran dut (formala: mi rakontis la veron), egia eran diat (neformala, diris al maskla), egia eran dinat (neformala, diris al ina), egia eran daŭtzut (en formala orienta Low Navarrese, mi rakontis al vi la veron) kaj egia eran diksut ( xuketa).
Ĝi estas plejparte uzita inter parencoj kaj proksime amikoj.
#000228
La berori formularo aŭ berorika estas tre formalaj, kaj apenaŭ uzita nuntempe, plejparte en kelkaj lokoj de Biskajo kaj Gipuzkoa, por alparoli pastrojn, la maljuna, juĝistoj kaj la nobelaro.
Verboj estas klinitaj en sia eksterordinara tria formo, ŝatas en la itala ( (Lei) è molto gentile, malfavora al (tu) seimoltgojo, vi estas tre simpatia/vi arto tre simpatia) aŭ la hispana (usteita) esmuy amablaj, malfavora al (tú) eres muy amabla):
#000229
La formortinta dialekto de Erronkari aŭ Roncal, parolita en la plej orienta areo de Navaro, prezentis kvar-ebenigitsistemon:
#000232
Esperanto estas T-V-karakteriza lingvo, sed kutime vi estas uzita por kaj singularo kaj pluralo, ekzakte kiel vi en moderna la angla.
Neformala dua persono singulara pronomo, Cio, ekzistas, sed ĝi malofte estas uzita en praktiko.
Estas plejparte celite fari la konatan/respekteman distingon dum tradukiĝado (literaturo, ekzemple) de lingvoj kiuj havas la T-V distingon.
#000234
Kelkaj imagis Cion kiel arkaika esprimo kiu antaŭe estis uzita kaj tiam falis el ofta uzokutimo;
tamen, tio ne estas vera.
Ĝi aperis nur foje en eksperimenta lingvo.
En norma esperanto, vi ĉiam estis uzita ekde la komenco.
Ekzemple, Cio aperas en nek la Fundamenta Gramatiko nek la Unua Libro .
Sed, precipe en kelkaj cirkloj, homoj komencis utiligi Cion en praktika lingvo, plejparte kiel la konatan kaj intiman singularon, rezervanta vi por la plurala kaj formala singularo.
Aliaj utiligas Cion kiel singularon kaj vi kiel pluralon nekonsiderante formalaĵo.
#000235
En High Elvish, mem-nomita Quenya, ekzistas distingo inter eksterordinara neformala tië kaj eksterordinara formala lië.
Multnombro de ambaŭ formoj estas lë.
La formala formo estas atendita inter ĉiuj krom-familianoj kaj proksime al amikoj.
La apendice al Lord of the Rings (Sinjoro de la ringoj) deklaras ke Westron sekvis similan padronon, kvankam la dialekto de Shire plejparte perdis la formalan formon.
#000238