Wikipedia's Iliad as translated by GramTrans
#000000
Aĥilo emante la pafvunditan Patroklon (subtegmento ruĝ-cifera kiliks, ĉ. 500 a.K.)
#000001
Troja milito en popola kulturo
#000003
Eneo kaj la Fondo de Romo
#000004
ἰλιάς Ilias , prononcitaj [iː.li.á'oj] en Classical Attic;
foje prisignite kiel la Song of Ilion (Kanto de Ilion) aŭ Song of Ilium (Kanto de Ilium) ) estas malnovgreka
epopeo en daktila heksametro, tradicie atribuita al Homero.
Metite dum la Troja Milito, la dekjara sieĝo de la grandurbo de Trojo (Ilium) fare de koalicio de grekaj ŝtatoj, ĝi rakontas pri la bataloj kaj okazaĵoj dum la semajnoj de kverelo inter reĝo Agamemno kaj la militisto Aĥilo.
#000005
Kvankam la rakonto kovras nur kelkajn semajnojn en la lastjara klaso de la milito, Iliado mencias aŭ aludas al multaj el la grekaj legendoj pri la sieĝo;
la pli fruaj okazaĵoj, kiel ekzemple la renkontiĝo de militistoj por la sieĝo, la kialo de la milito, kaj parencaj konzernoj emas ekaperi proksime de la komenco.
Tiam la eposa rakonto prenas supren okazaĵojn profetitajn por la posta tempo, kiel ekzemple la baldaŭa morto de Aĥilo kaj la falo de Trojo, kvankam la rakonto finiĝas antaŭ ol tiuj okazaĵoj okazas.
Tamen, ĉar tiuj okazaĵoj estas anoncitaj kaj aluditaj al pli kaj pli da imagive, kiam ĝi atingas finon la poemo rakontis tiamaniere kompletan rakonton de la Troja Milito.
#000006
Iliado estas parigita kun io de daŭrigo, la Odiseado , ankaŭ atribuite al Homero.
Kune kun la Odiseado, Iliado estas inter la plej malnovaj recentaj verkoj de okcidenta literaturo, kaj ĝia skriba versio estas kutime datita ĉirkaŭ la 8-a jarcento a.K.
Lastatempa statistika modeligado bazita sur lingvevoluo donas daton de 760-710 a.K.
En la moderna Vulgato (la normo akceptis version), Iliado enhavas 15,693 liniojn;
ĝi estas skribita en Homeric Greek, literatura amalgamo de Ionic Greek kaj aliaj dialektoj.
#000007
Notu: Libronombroj estas en krampoj kaj venas antaŭ la sinoptiko de la libro.
#000009
Post alvokado al la muzoj, la rakonto lanĉas en medias RES direkte al la fino de la Troja Milito inter la Trojanoj kaj la sieĝantaj grekoj.
Chryses, troja pastro de Apolono, ofertas al la grekoj riĉaĵon por la reveno de lia filino Chryseis, tenis kaptiton de Agamemno, la greka gvidanto.
Kvankam la plej granda parto de la greka armeo estas en favoro de la oferto, Agamemno rifuzas.
Chryses preĝas por la helpo de Apolono, kaj Apolono igas peston ĝeni la grekan armeon.
#000010
Post naŭ tagoj da pesto, Aĥilo, la gvidanto de la Akompananto kontingento, anoncas kunigon por trakti la problemon.
Sub premo, Agamemno jesas resendi Chryseis al ŝia patro, sed decidas preni la kaptiton de Aĥilo, Briseis, kiel kompenso.
Indignigis, Aĥilo deklaras ke li kaj liaj viroj jam ne batalos por Agamemno sed iros hejmen.
Odiseo prenas ŝipon kaj resendas Chryseis al ŝia patro, post kio Apolono finas la peston.
#000011
Intertempe, la mesaĝistoj de Agamemno prenas Briseis for.
Aĥilo iĝas tre agitita, sidas ĉe la marbordo, kaj preĝas al sia patrino, Thetis.
Aĥilo petas al sia patrino peti al Zeŭso alporti la grekojn al la rompopunkto de la trojanoj, tiel ke Agamemno ekkomprenos kiom multe la grekoj bezonas Aĥilo'n.
Thetis faras tion, kaj Zeŭso konsentas.
#000012
Zeŭso sendas sonĝon al Agamemno, instigante lin por ataki Trojo'n.
Agamemno atentas la sonĝon sed decidas al unua testo la laboretoson de la greka armeo, per rakontanta al ili iri hejmen.
La plano miskarburas, kaj nur la interveno de Odiseo, inspirita fare de Ateno, ĉesigas fiaskon.
#000013
Odiseo alfrontas kaj batas Thersites, oftan soldaton kiu esprimas malkontenton koncerne batalado de la milito de Agamemno.
Post manĝo, la grekoj deplojiĝas en firmaoj sur la troja ebenaĵo.
La poeto eluzas la eblecon priskribi la devenon de ĉiu greka kontingento.
#000014
Kiam novaĵo de la greka deplojo atingas reĝon Priamo, la trojanoj ankaŭ atakmision sur la ebenaĵo.
En listo simila al tio por la grekoj, la poeto priskribas la trojanojn kaj iliajn aliancanojn.
#000015
La armeoj aliras unu la alian, sed antaŭ ol ili renkontas, Parizo ofertas fini la militon batalante duelon kun Menelao, instigita fare de lia frato kaj kapo de la troja armeo, Hektoro.
Dum Heleno rakontas Priamo'n pri la grekaj komandantoj de la muroj de Trojo, ambaŭ flankoj ĵurkonfirmas armisticon kaj promesas sekvi la rezulto de la duelo.
Parizo estas batita, sed Afrodito savas lin kaj kondukas lin al lito kun Heleno antaŭ ol Menelao povas mortigi lin.
#000016
Aglomerite per la malamo de Hera al Trojo, Zeŭso aranĝas ke la troja Pandaros por rompus la armisticon de vundiganta Menelao per sago.
Agamemno vekas la grekojn, kaj batalo estas ligita.
#000017
En la batalado, Diomedes mortigas multajn trojanojn, inkluzive de Pandaros, kaj venkas Eneo'n, kiun Afrodito savas, sed Diomedes-atakojn kaj vundojn la diinon.
Apolono alfrontas Diomedes kaj avertas lin kontraŭ militado kun dioj.
Multaj herooj kaj komandantoj aliĝas, inkluzive de Hektoro, kaj la dioj subtenantaj ĉiun flankon provas influi la batalon.
Kuraĝigita fare de Ateno, Diomedes-vundaj Areso kaj metas lin for el ago.
#000018
Hektoro amasiĝas la trojanoj kaj malhelpas fiaskon;
la greka Diomedes kaj la Trojano Glaukos trovas komunan bazon kaj interŝanĝajn neegalajn donacojn.
Hektoro envojaĝas la grandurbon, instigas preĝojn kaj oferojn, incitas Parizon al batalo, ofertas sian edzinon Andromaka kaj filon Astyanax adiaŭon sur la urbomuroj, kaj realiĝas al la batalo.
#000019
Hektoro duelas kun Ajaco, sed vesperkrepusko interrompas la batalon, kaj ambaŭ flankoj demisias.
La grekoj konsentas bruligi sian mortan, kaj konstrui muron por protekti siajn ŝipojn kaj kampadi, dum la trojanoj kverelas pri resendado de Heleno.
Parizo ofertas resendi la trezoron li prenis kaj doni plian riĉaĵon kiel kompenso, sed ne Heleno'n, kaj la oferto estas rifuzita.
La armistico de tago estas interkonsentita por bruligado de la morta, dum kiu la grekoj ankaŭ konstruas sian muron kaj tranĉeon.
#000020
La venontan matenon, Zeŭso malpermesas la diojn de interferado, kaj militanta komenciĝas denove.
La trojanoj triumfas kaj devigas la grekojn reen al sia muro, dum Hera kaj Ateno estas malpermesitaj helpi.
Nokto falas antaŭ ol la trojanoj povas ataki la grekan muron.
Ili kampadas en la kampo por ataki komence lumon, kaj iliaj gardfajroj lumigas la ebenaĵon kiel steloj.
#000021
Dume, la grekoj estas malesperaj.
Agamemno koncedas sian eraron, kaj sendas ambasadon kunmetitan de Odiseo, Ajaco, Fenikso, kaj du heroldoj por oferti Briseis kaj ampleksajn donacojn al Aĥilo, kiu estis kampadita plej proksime al siaj ŝipoj ĝenerale, se nur li revenos al la batalado.
Aĥilo kaj lia kunulo Patroklo ricevas la ambasadon bone, sed Aĥilo kolere rifuzas la oferton de Agamemno kaj deklaras ke li nur revenus al batalo se la trojanoj atingus liajn ŝipojn kaj minacus ilin kun fajro.
#000022
Poste tiun nokton, Odiseo kaj Diomedes enriskiĝas eksteren al la trojaj linioj, mortigas la trojanon Dolon, kaj kaŭzas grandan damaĝon en la tendaroj de kelkaj trakiaj aliancanoj de tiu de Trojo.
#000023
En la mateno, la batalado estas furioza, kaj Agamemno, Diomedes, kaj Odiseo estas tute pafvunditaj.
Aĥilo sendas Patroklon de sia tendaro por demandi koncerne la grekajn viktimojn, kaj dum tien Patroklo estas proponita por kompati per parolado de tiu de Nestor.
#000024
La trojanoj atakas la grekan muron sur piedo.
Hektoro, ignoranta antaŭsignon, gvidas la teruran bataladon.
La grekoj estas superfortitaj kaj venkitaj, la pordego de la muro estas rompita, kaj Hektoro-akuzoj en.
#000025
Multaj falas sur same flankoj.
La troja viziulo Polydamas instigas Hektoro'n por retiriĝi kaj avertas lin pri Aĥilo, sed estas ignorita.
#000026
Hera delogas Zeŭson kaj logas lin dormi, permesante al Pozidono helpi al la grekoj, kaj la trojanoj estas movitaj reen sur la ebenaĵon.
#000027
Zeŭso vekiĝas kaj estas iritita per la interveno de Pozidono.
Kontraŭ la munta malkontento de la Grek-apogaj dioj, Zeŭso sendas Apolono'n por helpi la trojanojn, kiuj denove rompas la muron, kaj la batalo atingas la ŝipojn.
#000028
Patroklo ne povas observos ajnan pli longe kaj petegas Aĥilo'n por esti permesita defendi la ŝipojn.
Aĥilo malinsistas kaj pruntedonas al Patroklo sian kirason, sed sendas lin for kun severa admono ne por persekuti la trojanojn, timante ke li prenu la gloron de Aĥilo.
Patroklo gvidas la akompanantojn en batalon kaj alvenas ĉar la trojanoj ekigis fajron al la unuaj ŝipoj.
La trojanoj estas venkitaj per la subita alsturmo, kaj Patroklo komencas sian atakon mortigante la trojan heroon Sarpedon.
Patroklo, ignoranta la komandon de Aĥilo, traktas kaj atingas la pordegojn de Trojo, kie Apolono mem maldaŭrigas lin.
Patroklo estas metita sur fare de Apolono kaj Euphorbos, kaj estas finfine mortigita fare de Hektoro.
#000029
Hektoro prenas la kirason de Aĥilo de la falinta Patroklo, sed batalado formiĝas ĉirkaŭ la korpo de Patroklo.
#000030
En la mateno, Agamemno donas al Aĥilo ĉiujn promesitajn donacojn, inkluzive de Briseis, sed Aĥilo estas indiferenta pri ili.
Aĥilo fastas dum la grekoj prenas sian manĝon, rimenojn sur lia nova kiraso, kaj eklevas [ klarigon bezonis ] lian grandan lancon.
Liaj ĉevalaj Ksantos antaŭdiroj al Aĥilo lia morto.
Aĥilo veturas sian armean ĉaron en batalon.
#000032
Zeŭso ĉesigas la malpermeson de la interfero de la dioj, kaj la dioj libere helpas al ambaŭ flankoj.
Aĥilo, bruligante kun kolerego kaj funebro, mortigas multajn.
#000033
Movante la trojanojn antaŭ li, Aĥilo fortranĉas duonan ilian numeron en la rivero Skamandros kaj enspezo por buĉi ilin, plenigante la riveron kun la morta.
La rivero, kolera pri la mortigo, alfrontas Aĥilo'n sed estas batita reen per la fajroŝtormo de Hefesto.
La dioj batalas inter ili mem.
La grandaj pordegoj de la grandurbo estas malfermitaj por ricevi la fuĝantajn trojanojn, kaj Apolono gvidas Aĥilo'n for de la grandurbo per ŝajnigado esti trojano.
#000034
Kiam Apolono rivelas sin al Aĥilo, la trojanoj retiriĝis en la grandurbon, ĉio krom Hektoro, kiun, dufoje ignoris la konsiladoj de Polydamas, sentiĝas la honto de la fiasko kaj solvas por alfronti Aĥilo'n, malgraŭ la pledoj de liaj gepatroj, Priamo kaj Hecuba.
Kiam Aĥilo alproksimiĝas, la volo de Hektoro perfidas lin, kaj li estas postkurita ĉirkaŭ la grandurbo fare de Aĥilo.
Finfine, Ateno trompas lin en halton, kaj li kontaktas vizaĝon lia kontraŭulo.
Post mallonga duelo, Aĥilo ponardas Hektoro'n tra la kolo.
Antaŭ mortado, Hektoro memorigas Aĥilo'n ke li, ankaŭ, estas sortkondamnita morti en la milito.
Aĥilo prenas la korpon de Hektoro kaj malhonoras ĝin.
#000035
La fantomo de Patroklo venas al Aĥilo en sonĝo kaj instigas la entombigon de sia korpo.
La grekoj tenas tage da entombigludoj, kaj Aĥilo donas la premiojn.
#000036
Terurigite per la daŭra fitraktado de Aĥilo de la korpo de Hektoro, Zeŭso decidas ke ĝi devas esti resendita al Priamo.
Gvidita fare de Hermeso, Priamo prenas ĉaron el Trojo, trans la ebenaĵoj, kaj en la grekan tendaron nerimarkita.
Li agrafas Aĥilo'n de la genuoj kaj petegas por la korpo de sia filo.
Aĥilo estas proponita al larmoj, kaj la du priploras iliajn perdojn en la milito.
Post manĝo, Priamo portas la korpon de Hektoro reen en Trojo'n.
Hektoro estas entombigita, kaj la grandurbo funebras.
#000037
La multaj kvalitoj de Iliado estas katalogitaj;
la lasta-duono de Book II, la " Catalogue of Ships (Katalogo de Ŝipoj) ", listkomandantoj kaj kohortoj;
batalscenoj havas rapide mortigitajn kromfigurojn.
#000038
Multe da debato ĉirkaŭis la naturon de la rilato de Aĥilo kaj Patroklo, kiel al ĉu ĝi povas esti priskribita kiel homoerotika aŭ ne.
Klasikaj kaj helenismaj atenaj akademiuloj perceptis ĝin tiel pederastaj, [6] dum aliaj perceptis ĝin kiel platona militisto-obligacio.
#000041
Hecuba ( ἑκάβη, Hekabe) - la edzino de Priamo, patrino de Hektoro, Kasandra, Parizo, kaj aliaj.
Heleno ( ἑλένη) - filino de Zeŭso;
apogite unue al Parizo, tiam al Deiphobus;
ŝia forkapto de Parizo ĵetis la militon.
Andromaka - la edzino de Hektoro, patrino de Astyanax.
Kasandra - la filino de Priamo.
Briseis - troja virino kaptita fare de Aĥilo de antaŭa sieĝo, super kiu la kverelo de Aĥilo kun Agamemno komenciĝis.
#000044
En la literatura Troja milito da Iliado, la olimpikuldioj, diinoj, kaj negravaj diaĵoj batalas inter ili mem kaj partoprenas homan militadon, ofte per influado homojn por rebati aliajn diojn.
Male al iliaj portretadoj en greka religio, la portretado de Homero de dioj konvenis lian rakontan celon.
La dioj en tradicia penso de kvarajarcentaj atenanoj ne estis parolitaj pri enen esprimoj konataj al ni de Homero.
La Klasik-epoka historiisto Herodoto diras ke Homero kaj Heziodo, lia samtempulo, estis la unuaj verkistoj se temas pri nomi kaj priskribi la aspekton kaj karakteron de la dioj.
#000045
En La Origino de Konscio en la Kolapso de la Dukamera Menso, psikologo Julian Jaynes utiligas Iliadon kiel gravan pruvon por sia teorio da Bicameralism, kiu postulas ke ĝis proksimume la tempo priskribita en Iliado, homoj havis pli malsaman pensmanieron ol aktualaj homoj.
Li diras ke homoj dum tiu tempo mankis kion ni hodiaŭ nomas konscio.
Li sugestas ke homoj aŭdis kaj obeis komandojn de kion ili identigis kiel dioj, ĝis la ŝanĝo en homa pensmaniero kiu integrigis la instigan forton en la konscia memo.
Li indikas ke preskaŭ ĉiu ago en Iliado estas direktita, kaŭzis, aŭ influita fare de dio, kaj ke pli fruaj tradukoj montras mirigan mankon de vortoj indikantaj opiniis, planado, aŭ introspekton.
Tiuj kiuj ekaperas, li kverelas, estas misinterpretoj faritaj fare de tradukistoj trudantaj modernan pensmanieron al la karakteroj.
#000047
Nostos ( νόστος, "reveno") okazas sep fojojn en la poemo.
Teme, la koncepto de reveno estas multe esplorita en Malnovgreka literaturo, precipe en la postmilitaj alhejmaj riĉaĵoj travivitaj fare de la Atreidae (Agamemno kaj Menelao), kaj Odiseo (vidu la Odiseadon ).
Tiel, nostoj estas maleblaj sen maldungado Trojo - la motivo de reĝo Agamemno por venkado, je iu kosto.
#000050
Kleos ( κλέος, "gloro, famo") estas la koncepto de gloro gajnita en heroa batalo.
Por la plej multaj el la grekaj invadantoj de Trojo, precipe Odiseo, kleoj estas gajnitaj en venka nostos (reveno).
Ankoraŭ, Aĥilo devas elekti nur unu el la du kompensoj, aŭ nostojn aŭ kleojn.
410-16), li distingive rakontas la senditojn de Agamemno - Odiseo'n, Fenikso'n, Ajacon - petegante sian reinstalon al batalo koncerne devado elekti inter du sortoj ( διχθαδίας κήρας, 9.411).
#000051
μήτηρ γάρ τέ μέ φησι θεὰ Θέτις ἀργυρόπεζα (410)
διχθαδίας κῆρας φερέμεν θανάτοιο τέλος δέ.
εἰ μέν κ' αὖθι μένων Τρώων πόλιν ἀμφιμάχωμαι,
ὤλετο μέν μοι νόστος, ἀτὰρ κλέος ἄφθιτον ἔσται
εἰ δέ κεν οἴκαδ' ἵκωμι φίλην ἐς πατρίδα γαῖαν,
ὤλετό μοι κλέος ἐσθλόν, ἐπὶ δηρὸν δέ μοι αἰὼν (415)
ἔσσεται, οὐδέ κέ μ' ὦκα τέλος θανάτοιο κιχείη. [21]
#000052
Por mia patrino Thetis la diino de arĝentaj piedoj rakontas al mi ke mi portas du specojn de sorto direkte al la tago da mia morto.
Ĉiu el ambaŭ, se mi stabiligas ĉi tie kaj batalas apud la grandurbo de la trojanoj, mia reveno hejmen estas for, sed mia gloro devas esti eterna;
sed se mi revenas hejmen al la kara tero de miaj patroj, la plejboneco de mia gloro estas for, sed ekzistos longa vivo foriris al mi, kaj mia fino en morto ne venos al mi rapide.
#000053
En perdado de liaj nostoj, li gajnos la pli grandan kompenson de kleaftiton ( κλέος ἄφθιτον, "famo neeluzebla").
En la poemo, aftiton ( ἄφθιτον, "neeluzebla") okazas kvin aliaj fojoj, [23] ĉiu okazo indikas objekton: la sceptro de Agamemno, la rado de la armea ĉaro de Hebo, la domo de Pozidono, la trono de Zeŭso, la domo de Hefesto.
Tradukisto Lattimore igas kleaftiton tiel eterne senmorta kaj kiel eterne neeluzebla - implicante la mortecon de Aĥilo substrekante sian pli grandan kompenson en revenado al batalo Trojo.
#000054
Kleos ofte estas donitaj videblan reprezentantaron per la premioj gajnitaj en batalo.
Kiam Agamemno prenas Briseis de Aĥilo, li prenas for parton de la kleos kiun li gajnis.
#000055
La ŝildo de Aĥilo, kreita fare de Hefesto kaj donita al li fare de lia patrino Thetis, portas bildon de steloj en la centro.
La steloj elvokas profundajn bildojn de la loko da ununura viro, ne grave kiom heroa, en la perspektivo de la tuta kosmo.
#000056
Simila al kleoj estas timê ( τιμή, "respekto, honoras"), la koncepto indikanta la respektecon kiun honorinda viro akumulas kun plenumo (kultura, politika, militema), per sia stacio en vivo.
En Book I, la grekaj problemoj komenciĝas kun la malhonora konduto de reĝo Agamemno nereĝa - unue, per minacado de la pastro Chryses (1.11), tiam, per plimalbonigado de ili en malrespekta Aĥilo, per konfiskado de Briseis de li (1.171).
La sekva amareco de la militisto kontraŭ la malhonora reĝo detruas la grekan armean celon.
#000057
La ekvorto de la poemo, μῆνιν ( mēnin, akuzativo de μῆνις, mēnis, "kolerego, kolerego, kolerego"), establas la ĉeftemon de Iliado: La "Kolerego de Aĥilo".
Lia persona kolerego kaj la vanteco de pafvundita soldato propulsas la rakonton: la grekoj hezitado en batalo, la mortigoj de Patroklo kaj Hektoro, kaj la falo de Trojo.
En Book I, la Kolerego de Aĥilo unue aperas en la Aĥil-kunvokita renkontiĝo, inter la grekaj reĝoj kaj la viziulo Calchas.
Reĝo Agamemno malhonoras Chryses, la trojan pastron de Apolono, per rifuzado kun minaco la restituo de sia filino, Chryseis - malgraŭ la proponita elaĉetomono de "donacoj preter kalkulo".
La insultita pastro petegas la helpon de sia dio, kaj naŭ-tagan pluvon de Diaj pestsagfaloj sur la grekoj.
Krome, en tiu renkontiĝo, Aĥilo akuzas Agamemno'n je esti "plej avida por gajno de ĉiuj viroj".
#000058
Sed ĉi tie estas mia minaco al vi.
Eĉ ĉar Phoibos Apollo prenas for mian Chryseis.
mi devas peri ŝin reen en I propra ŝipo, kun I propraj anoj;
sed mi devas preni la just-impertinentitan Briseis, via premio, mi I iro al via ŝirmejo, kiun vi povas lerni bone kiom multe pli granda mi estas ol vi, kaj alia viro povas ŝrumpi reen de komparado de si kun mi kaj interbatalado kontraŭ mi.
#000059
Tiel estis ĉi tie ke la sinjoro de viroj Agamemno indignigis min.
Tamen, ni lasos ĉion de tion esti aĵo de la pasinteco, kaj por nia tuta malĝojo batis malsupren de forto la koleron profunde ene de ni.
Nun mi devas iri, por preterpasi tiun murdinton de kara vivo, Hektor;
tiam mi faras promeso mia propra morto, ĉe whatever tempon Zeŭso deziras kaŭzi ĝin, kaj la aliajn eternulojn.
#000061
Akceptante la perspektivon de morto kiel bonan prezon por venĝado de Patroklo, li revenas al batalo, kondamnante Hektoro'n kaj Trojo'n, trifoje postkurante lin' je la trojaj muroj, antaŭ mortigado de li, tiam trenante la kadavron malantaŭ sia armea ĉaro, reen por kampadi.
#000062
Sorto ( κήρ, kēr, "sortcerta morto") propulsas la plej multajn el la okazaĵoj de Iliado.
Post kiam metite, dioj kaj viroj daŭras ĝi, nek vere kapabla nek volante kontraŭi ĝin.
Kiel sorto estas metita estas nekonata, sed ĝi estas dirita konkludante de la parcoj kaj konkludante de Zeŭso tra sendado de antaŭsignoj al viziuloj kiel ekzemple Calchas.
Viroj kaj iliaj dioj kontinue parolas pri heroa akcepto kaj malkuraĝa evitado de onies planita sorto.
Sorto ne determinas ĉiun agon, okazaĵon, kaj okazon, sed ĝi determinas la rezulton de vivo - antaŭ mortigado de li, Hektoro nomas Patroklon malsaĝulo por malkuraĝa evitado de sia sorto, per provado de sia malvenko;
[ citaĵo bezonita ] Patroklo-retortoj: [30]
#000063
Ne, mortiga sorto, kun la filo de Leto, mortigis min, kaj de viroj ĝi estis Euphorbos;
vi estas nur mia tria mortiganto.
Kaj formetu en via koro tiun alian aĵon kiun mi rakontas al vi.
Vi mem ne estas unu kiu devas vivi longe, sed nun jam morto kaj potenca sorto apud vi, iros malsupren sub la manojn de la granda filo de Aiakos, Achilleus.
#000064
Ĉi tie, Patroklo aludas al sortcerta morto per la mano de Hektoro, kaj la sortcerta morto de Hektoro de la mano de Aĥilo.
Ĉiu akceptas la rezulto de lia vivo, ankoraŭ, neniu scias ĉu la dioj povas ŝanĝi sorton.
La unua kazo de tiu dubo okazas en Libro-XVI.
Vidante Patroklon ronde por mortigi Sarpedon, lian mortontan filon, Zeŭso diras:
#000065
Ah min, ke estas destinite ke la karulo de viroj, Sarpedon, devas iri malsupren sub la manojn de la filo de Menoitios Patroklo.
#000066
Pri lia dilemo, Hera demandas Zeŭson:
#000067
Majesto, filo de Kronos, kiu speco de aĵo havas vin parolite?
Ĉu vi deziras alporti reen viron kiu estas mortonta, unu longe poste kondamnita per lia sorto, de malbonsona morto kaj liberigas lin?
sed ne la tuta resto de ni dioj devas aprobi vin.
#000068
En elektado inter perdado de filo aŭ daŭra sorto, Zeŭso, Reĝo de la dioj, permesas ĝin.
Tiu ĉeftemo ripetiĝas kiam li pripensas malabundan Hektoro'n, kiun li amas kaj respektas.
#000069
Patro da la luma riglilo, mallumo misteis, kio estas tio vi diris?
Ĉu vi deziras alporti reen viron kiu estas mortonta, unu longe poste kondamnita per lia sorto, de malbonsona morto kaj liberigas lin?
sed ne la tuta resto de ni dioj devas aprobi vin.
#000070
Denove, Zeŭso prezentiĝas kapabla je ŝanĝado de sorto, sed ne faras, decidante anstataŭe elteni metitajn rezultojn;
ankoraŭ, alikaze, sorto esceptigas Eneo'n, post kiam Apolono konvinkas la superitan trojanon kontraŭbatali Aĥilo'n.
#000071
Sed venu, lasis nin mem ricevi lin for de morto, por timo kiun la filo de Kronos povas esti indignigita se nun Achilleus mortigas tiun viron.
Estas destinite ke li devas esti la pluvivanto, kiu la generacio de Dardanos ne devas morti ...
#000072
Die helpita, Eneo evitas la koleregon da Aĥilo kaj postvivas la Trojan Militon.
Ĉu aŭ ne la dioj povas ŝanĝi sorton, ili daŭras ĝi, malgraŭ ĝia rebatadoj de iliaj homaj fidelecoj;
tiel, la mistera origino de sorto estas potenco preter la dioj.
Sorto implicas la praan, tripartan dividadon de la mondo kiun Zeŭso, Pozidono, kaj Hadeso realigis en senpovigado de ilia patro, Krono, por ĝia regno.
Zeŭso prenis la Aeron kaj la Ĉielon, Pozidono'n la Akvojn, kaj Hadeson la submondon, la mortoregnon - ankoraŭ ili dividas regnon de la Tero.
Malgraŭ la teraj potencoj de la olimpikaj Dioj, nur la Tri sortoj metis la sorton de MAN.
#000073
La poemo datrilatas al la arkaika periodo de Grek-romia antikvo.
Scienca interkonsento plejparte lokas ĝin en la 8-a jarcento a.K., kvankam kelkaj favoras 7-ajarcentan daton.
Herodoto metis Homero'n je ĉirkaŭ 400 jaroj antaŭ sia propra tempo, kiu poziciigus Homero'n ĉe ĉirkaŭ 850 a.K.
#000074
La historia fono de la poemo estas la tempo da la Malfrua Bronzepokkolapso, en la frua 12-a jarcento a.K.
Homero estas tiel apartigita de sia temo de proksimume 400 jaroj, la periodo konata kiel la Greka Malhelaj Aĝoj.
Intensa scienca debato ĉirkaŭis la demandon da kiu partoj de la poemo konservas originalajn tradiciojn de la mikena periodo.
La Catalogue of Ships (Katalogo de Ŝipoj) aparte havas la frapan trajton kiun ĝia geografio ne portretas Grekion en la Ferepoko, la tempo de Homero, sed ĉar ĝi antaŭe estis la dorika invado.
#000075
The title Ἰλιάς "Ilias" (genitive Ἰλιάδος "Iliados") is elliptic for ἡ ποίησις Ἰλιάς "he poiesis Ilias", meaning "the Trojan poem". Ἰλιάς, "of Troy", is the specifically feminine adjective form from Ἴλιον, "Troy"; the masculine adjective form would be Ἰλιακός or Ἴλιος.[36] It is used by Herodotus.[37]
#000076
Venetus A, kopiita en la 10-a-jarcenta p.K., estas la plej malnova tute pluekzistanta manuskripto de la Iliad. [38] La unua eldono de la "Iliado", editio princeps , de Demetrius Chalcondyles estis presita en Florenco en 1488.
#000077
En antikvo, la grekoj uzis Iliadon kaj la Odiseadon kiel la bazojn de pedagogio.
Literaturo estis centra al la instru-kultura funkcio de la migranta Rapsodo, kiu verkis koherajn epopeojn de memoro kaj improvizo, kaj disvastigis ilin, per kanto kaj ĉanto, en siaj vojaĝoj kaj ĉe la Panathenaic Festivalo de atletiko, muziko, poetiko, kaj ofero, festante la naskiĝtagon de Ateno.
#000078
Origine, Classical-akademiuloj traktis Iliadon kaj la Odiseadon Homero'n kiel skriban poezion, kaj kiel verkisto.
Ankoraŭ, de la 1920-aj jaroj, Milman Parry (1902-1935) lanĉis movadpostuladon alie.
Lia enketo de la buŝa homera stilo - "akciepitetoj" kaj "ripeto" (vortoj, frazoj, strofoj) - establis ke tiuj formuloj estis artefaktoj de buŝa tradicio facile aplikita al heksametra linio.
Du-vortaj stokas epiteton (ekz. "eltroveman Odiseo") ripeto povas kompletigi karakteron nomo plenigante duon-linion, tiel, liberigantan la poeton por kunmeti duon-linion el "origina" formuleca teksto por kompletigi lian signifon.
En Jugoslavio, Parry kaj lia asistanto, Albert Lord (1912-1991), studis la buŝ-formulecan kunmetaĵon da serba buŝa poezio, donante la Paradon /sinjortezon ke establita buŝa tradicio legas, poste evoluigite fare de Eric Havelock, Marshall McLuhan, Walter Ong, kaj Gregory Nagy.
#000079
En The Singer of Tales (1960), sinjoro prezentas similecojn inter la tragedioj de la greka Patroklo, en Iliado, kaj de la sumera Enkidu, en la Eposo pri Gilgameŝ , kaj asertoj refuti, kun "zorgema analizo de la ripeto de temaj padronoj", ke la Patroklo-intrigo renversas la establitajn komponajn formulojn de Homero de "kolerego, novedzino-ŝtelado, kaj savo";
tiel, akci-fraza ripeto ne limigas lian originalecon en konvenado de rakonto por rimiĝi.
Same, en La Armado-Ĉeftemo, Profesoro.
James Armstrong raportas ke la formuloj de la poemo donas pli riĉan signifon ĉar la "arma ĉeftemo-" eldirado - priskribanta Aĥilo'n, Agamemno'n, Parizo, kaj Patroklon - helpas "pliigi la gravecon de ...
impona momento", tiel," [ripeto] kreas atmosferon de glateco", en kio, Homero distingas Patroklon de Aĥilo, kaj antaŭsignas la morton de la formanto kun pozitivaj kaj negativaj turnoj de frazo.
#000080
En Iliado, foja sintaksa faktkonflikto povas esti buŝa tradiciefiko - ekzemple, Afrodito estas "rid-ama", malgraŭ estado dolore vundita fare de Diomedes (Libro V, 375);
kaj la diaj reprezentantaroj povas miksi mikenanon kaj Greek Dark Age (ĉ. 1150-800 a.K.) mitologiojn, egalante la heredajn basileis nobelulojn (pli malalte socia rangoregantoj) kun negravaj diaĵoj, kiel ekzemple Scamander, et al. [46]
#000081
Malgraŭ Mikeno kaj Trojo estanta maraj potencoj, Iliado havas neniujn marbatalojn.
Tiel, la troja ŝipĉarpentisto (de la ŝipo ke transportita Heleno al Trojo), Phereclus, bataloj perpiede, kiel infanteriisto.
La batalrobo kaj kiraso de heroo kaj soldato estas klare priskribitaj.
Ili eniras batalon en armeaj ĉaroj, lanĉante ĵetlancojn en la malamikformaciojn, tiam deĉevaliĝas - por mal-al-mana batalo kun ankoraŭ pli da ĵetlancoĵetado, rokoĵetado, kaj eventuale doni por doni glavon kaj ŝultro-portitan hoplon (ŝildo) bataladon.
Ajaco la Granda, filo de Telamon, elmontras grandan, rektangulan ŝildon ( σάκος, sakoj) kun kiu li protektas sin kaj Teucer, lian fraton:
#000082
Naŭono venis Teucer, etendante lian kurban arkon.
#000084
Kiel Ajaco singarde tiris sian ŝildon flankenmetiten,
#000086
trafis iun en la homamaso, faligante tiun soldaton
#000088
kaŭriĝante de Ajaco, kiel infano apud ĝia patrino.
#000090
Ajaco tiam kaŝus lin kie lia poluras ŝildon.
#000091
La maloportuna ŝildo de ajaco estas pli taŭga por defendo ol por delikto, dum lia kuzo, Aĥilo, elmontras grandan, rondetan, okangulan ŝildon kiun li sukcese deplojas kune kun sia lanco kontraŭ la trojanojn:
#000093
Ekzakte ĉar viro konstruas muron por iu alta domo,
#000095
tio estas kiel fermas iliajn kaskojn kaj komandumitajn ŝildojn vicigitajn,
#000097
ĉevalharplumoj kortuŝitaj kiam militistoj movis siajn kapojn.
#000100
En priskribado de infanteriobatalo, Homero nomas la falangoformacion, [50] sed la plej multaj akademiuloj ne kredas ke la historia Troja milito estis tiel batalita.
En la Bronzepoko, la armea ĉaro estis la ĉefbataltransporto-armilo (ekz. la Battle of Kadesh (Batalo de Kadesh).
La havebla indico, de la Dendra kiraso kaj la Pylos Palace-pentraĵoj, indikas ke la mikenanoj uzis du-personajn armeajn ĉarojn, kun long-lanc-armita ĉefrajdanto, male al la tripersonaj hititaj armeaj ĉaroj kun mallong-lanc-armitaj rajdantoj, kaj male al la sag-armitaj egiptaj kaj asiraj du-personaj armeaj ĉaroj.
Nestor gvidas siajn soldatojn kun armeaj ĉaroj;
#000103
En via entuziasmo dungi la trojanojn,
#000105
faru ne ajna de vi ŝargi antaŭ aliaj,
#000106
fidante je via forto kaj rajdarto.
#000107
Ajna viro kies armea ĉaro alfrontas malamiko
#000108
devus puŝi per lia lanco ĉe li de tie.
#000109
Tio estas la plej efika taktiko, la maniero
#000110
viroj forviŝis urbokernfortikejojn antaŭ longe -
#000111
iliaj brustoj plenaj de tiu stilo kaj spirito.
#000112
Kvankam la bildigoj de Homero estas grafikaj, ĝi povas esti vidita en la fino kiun tiu venko en milito estas multe pli da somberokazo, kie ĉio de tio estas perdita mem iĝas ŝajna.
Aliflanke, la entombigludoj estas viglaj, ĉar la vivo de la mortinto estas famkonata.
Tiu totala bildigo da milito kuras kontraŭe al multaj aliaj [ citaĵo bezonataj ] malnovgrekaj bildigoj, kie milito estas aspiro por pli granda gloro.
#000114
Dum la homeraj poemoj ( Iliado aparte) estis ne nepre honorita skribaĵo de la malnovgrekaj, ili estis plej certe viditaj kiel gvidistoj kiuj estis gravaj al la intelekta kompreno de iu klera greka civitano.
Tio estas konstatita de la fakto ke en la malfrua kvina jarcento a.K., "ĝi estis la signo de viro de povos deklami Iliadon kaj Odiseadon de koro."
Krome, povas esti argumentite ke ke la militado montrita en Iliado, kaj la maniero kiel en kiu ĝi estis prezentita, havis profundan kaj tre spureblan efikon al greka militado ĝenerale.
Aparte, la efiko de eposa literaturo povas esti malkonstruita en tri kategoriojn:
taktikoj, ideologio, kaj la pensmaniero de komandantoj.
Por percepti tiujn efikojn, estas necese preni rigardon ĉe kelkaj ekzemploj de ĉiu el tiuj kategorioj.
#000115
Multe de la detala batalado en Iliado estas farita fare de la herooj en bonorda, unu-kontraŭ-unu modo.
Tre kiel la Odiseado, ekzistas eĉ arrito kiu devas esti observita en ĉiu el tiuj konfliktoj.
Ekzemple, grava heroo povas renkonti pli malgrandan heroon de la kontraŭpartio, en kiu kazo la negrava heroo estas prezentita, minacoj povas esti interŝanĝitaj, kaj tiam la negrava heroo estas mortigita.
La venkinto ofte senvestigas la korpon de ĝia kiraso kaj armeaj ekipaĵoj.
Jen estas ekzemplo de tiu rito kaj tiu speco de unu-kontraŭ-unu batalo en Iliado:
#000116
Tie Telamonian Ajaco frapis malsupren la filon da Anthemion, Simoeisios en la beleco, kiuj de lia flavbekulo unufoje lia patrino descendanta de IDA portis apud la bankoj de Simoeis kiam ŝi sekvis she patron kaj patrinon por emi la shepflocks.
Tial ili nomis lin Simoeisios;
sed li ne povis igi denove la prizorgon de siaj karaj gepatroj;
li estis mallongdaŭra, batita malsupren sub la lanco de alt-hearted Ajaco, kiu frapis lin kiam li unue venis antaŭen apud la cico de dekstra mamo, kaj la bronza lancopinto movis pura tra la ŝultro.
#000117
La plej granda temo en unuigado de la ligo inter la eposa batalado de Iliado kaj poste greka militado estas la falango, aŭ hoplito, militado vidita en greka antaŭhistorio bone post Iliado de Homero.
Dum ekzistas diskutoj de soldatoj starigitaj en ŝajnoj de la falango ĉie en Iliado, la fokuso de la poemo sur la heroa batalado, kiel menciite supre, ŝajnus kontraŭdiri la taktikojn de la falango.
Tamen, la falango havis siajn heroajn aspektojn.
La vira unu-kontraŭ-unu batalado de epopeo estas manifestita en falangobatalado sur la emfazo de tenado de onies pozicio en formacio.
Tio anstataŭigas la eksterordinaran heroan konkuradon trovitan en Iliado.
#000118
Unu ekzemplo de tio estas la spartana rakonto de 300 fajnaj viroj batalantaj kontraŭ 300 fajnaj Argives.
En tiu batalo de ĉampionoj, nur du viroj estas forlasitaj signifi la Argives kaj unu por la spartanoj.
Othryades, la restanta spartano, iras reen por stari en sia formacio kun mortvund dum la restanta du Argives iras reen al Argos por raporti sian venkon.
Tiel, la spartanoj postulis tion kiel venko, kiam ilia lasta viro montris la finfinan atingon de braveco konservante sian pozicion en la falango.
#000119
Laŭ la ideologio de komandantoj en pli posta greka historio, Iliado havas interesan efikon.
Iliado esprimas definitivan malestimon por taktika trompado, kiam Hektoro diras, antaŭ ol li defias la grandan Ajacon:
#000120
mi scias kiel al ŝtormo mia maniero en la lukton de flugaj Ĉevaloj;
mi scias kiel surpaŝi la iniciatojn sur la sinistran plankon de la militdio.
Ankoraŭ granda ĉar vi estas mi ne frapus vin de sekreto, observado
#000121
Tamen, malgraŭ ekzemploj de malestimo por tiu taktika trompado, ekzistas racio kredi ke Iliado, same kiel poste greka militado, apogis taktikan geniulon sur la parto de iliaj komandantoj.
Ekzemple, ekzistas multoblaj trairejoj en Iliado kun komandantoj kiel ekzemple Agamemno aŭ Nestor diskutanta la starigadon de soldatoj akiri avantaĝon.
Efektive, la Troja Milito estas gajnita per fifama ekzemplo de greka ruzaĵo en la Troja ĉevalo.
Tio eĉ poste estas referita fare de Homero en la Odiseado.
La ligo, en tiu kazo, inter guilefultaktikoj de la grekoj en Iliado kaj tiuj de la pli postaj grekoj estas ne malfacila trovi.
Spartanaj komandantoj, ofte viditaj kiel la pinto da greka armea lerteco, estis konataj pro sia taktika trompado, kaj, por ili, tio estis atingo por esti dezirataj en komandanto.
Efektive, tiu speco de gvidado estis la norma konsilo de grekaj taktikaj verkistoj.
#000122
Finfine, dum homera (aŭ eposa) batalado estas certe ne tute reproduktita en pli posta greka militado, multaj el ĝiaj idealoj, taktikoj, kaj instrukcio estas.
#000123
Hans van Wees argumentas ke la periodo kiun la priskriboj de militado rilatigas povas esti alpinglita malsupren sufiĉe specife - al la unua duono de la 7-a jarcento a.K.
#000124
Influo en la artoj kaj literaturo
#000125
Iliado estis normlaboraĵo de granda graveco jam en Klasikaĵo-Grekio kaj restis tiel dum la helenismaj kaj bizancaj periodoj.
Ĝi faris sian revenon al Italio kaj Okcidenteŭropo komenciĝanta en la 15-a jarcento, ĉefe tra tradukoj en la latinan kaj la vulgarajn lingvojn.
Antaŭ tiu reenkonduko, mallongigita latina versio da la poemo, konata kiel la Ilias Latina, estis tre vaste studita kaj legita kiel bazlernejteksto.
La Okcidento, aliflanke, emis rigardi Homero'n kiel nefidinde, ĉar ili kredis ke ili posedis multe pli praktikan kaj realisman ĉeestinton klarigas de la Troja Milito verkita fare de Aŭdacaĵoj kaj Dictys Cretensis kiuj ĉeestis supozeble ĉe la okazaĵoj.
#000126
Tiuj malfruaj antikvaj imititaj raportoj formis la bazon de pluraj elstare popularaj mezepokaj kavaliraj enamiĝoj, plej precipe tiujn de Benoit de Sainte-Maure kaj Guido-forigendaĵo Colonne.
Tiuj en victurno generis multajn aliajn en diversaj eŭropaj lingvoj, kiel ekzemple la unua presita angla libro, la 1473 -datita Recuyell of the Historyes of Troye (Rekuiel de la Historyes de Troye).
Aliaj raportoj legitaj en la Mezepoko estis antikvaj latinaj rerakontadoj kiel ekzemple la Excidium Troiae kaj laboras en la popollingvoj kiel ekzemple la Islanda Troja Sagao.
Eĉ sen Homero, ltrojmilito-rakonto restis centra al okcidenteŭropa mezepoka literatura kulturo kaj ĝia senco de identeco.
La plej multaj nacioj kaj pluraj reĝaj familioj spuris siajn originojn al herooj ĉe la Troja Milito.
Britio estis supozeble loĝigita fare de la troja Brutus, ekzemple.
#000127
[ citaĵo bezonis ] subjektoj de la Troja Milito estis favorato inter malnovgrekaj dramistoj.
La trilogio de Esĥilo, la Oresteia, konsisti el Agamemno, el La Verŝofero-Portantoj, kaj el La Eumenides, sekvas la rakonton de Agamemno post lia reveno el la milito.
#000128
Homero ankaŭ estis de granda influo en eŭropa kulturo kun la revigliĝo da intereso en greka antikvaĵo dum la Renesanco, kaj ĝi restas la unua kaj plej multe de la influa laboro de la okcidenta kanono.
#000129
William Shakespeare utiligis la intrigon de Iliado kiel fontomaterialon por sia ludo Troilus and Cressida , sed temigis mezepokan legendon, la amrakonton de Troilus, filo de reĝo Priamo de Trojo, kaj Cressida, filino de la troja aŭguristo Calchas.
La teatraĵo, ofte konsiderita kiel komedio, inversigas tradiciajn videblojn en la okazaĵoj de la Troja Milito kaj prezentas Aĥilo'n kiel malkuraĝulon, Ajacon kiel enuiga, senpensa soldulo, ktp.
#000130
William Theed la pli aĝa faris imponan bronzan statuon de Thetis kiam ŝi alportis al Aĥilo sian novan kirason forĝitan fare de Hephaesthus.
Ĝi estis sur ekrano en la Metropolitan Museum of Art (Metropolano Muzeo de Arto) en Novjorko ekde 2013.
#000131
La poemo Development de Robert Browning diskutas lian infantempan enkondukon al la demando pri Iliado kaj lia ĝojo en la epopeo, same kiel nuntempaj debatoj ĉirkaŭ sia aŭtoreco.
#000132
Simone Weil verkis al la eseo The Iliad aŭ la Poem of Force (Poemo de forto) en 1939, baldaŭ post la komenco de 2-a Mondmilito.
La eseo priskribas kiel Iliado montras ke la manierforto, praktikis al la ekstremaĵo en milito, reduktas kaj viktimon kaj agresemulon al la nivelo de la sklavo kaj la senpensa aŭtomato.
#000133
La romano Kasandra de Christa Wolf (1983) estas kritika engaĝiĝo kun Iliado.
La rakontanto de Wolf estas Kasandra, kies pensojn ni aŭdas en la momento ĵus antaŭ ŝia murdo de Clytemnestra en Sparto.
La rakontanto de Wolf prezentas la opinion de feministo de la milito, kaj de milito ĝenerale.
La rakonto de Kasandra estas akompanita per kvar eseoj kiu Lupo liveris kiel la Frankfurtulo Poetik-Vorlesungen.
La eseoj la konzernoj de nuna Wolf kiel verkisto kaj reverkanto de tiu kanonika rakonto kaj spektaklo la genezo de la romano tra la propraj valoroj de Wolf kaj en ekskurseto ŝi vojaĝis al Grekio.
#000135
La Viroj en Aida de David Melnick ( kp. μῆνιν ἄειδε) (1983) estas postmoderna homosontraduko de Book One en farsecan bandomscenaron, konservante la sonojn sed ne la signifon de la originalo.
#000136
La eposa de Dan Simmons sciencfikcio adaptado/tributo, Ilium estis liberigita (2003), ricevis Locus Award por plej bona sciencfikcioromano de 2003.
#000137
[ citaĵo bezonis ] Trojo (2004), loza filmadaptigo da Iliado, ricevis miksitajn recenzojn sed estis komerca sukceso, precipe en internacia vendo.
Ĝi atingis 133 milionojn USD en Usono kaj 497 milionoj USD tutmonde, igante ĝin la 88-a pint-atinganta filmo de ĉiuj tempoj.
#000138
La sesa kolekto de Alice Oswald, Memorial (2011), [66] estas bazita sur sed foriras de la rakont formularo de Iliado por temigi, kaj tiel festas, la individue-nomitajn karakterojn kies mortoj estas meciitaj en tiu poemo.
Poste en oktobro 2011, Memorial estis prioritatita por la T. S. Eliot Prize, [70] sed en decembro 2011, Oswald reprenis la libron de la urĝolisto, [71] [72] citante zorgojn vedr. la etiko de la sponsoroj de la premio.
#000140
The Rage of Achilles (La Kolerego de Aĥilo), de amerika verkinto kaj la Conference-fondinto de Yale Writers Terence Hawkins, rakontas Iliadon kiel romano en modernulo, foje grafika lingvo.
Informite per la teorio de Julian Jaynes de la dukamera menso kaj la historia korekteco de la Troja Milito, ĝi prezentas siajn karakterojn kiel realajn virojn al kiun la dioj prezentiĝas nur kiel halucinoj aŭ komandvoĉoj dum la subita kaj dolora transiro al vere moderna konscio.
#000141
[ citaĵo bezonis ] anglaj tradukoj
#000142
George Chapman publikigis sian tradukon de Iliado, en partopagoj, komenciĝante en 1598, publikigis en "fourteener'oj", longŝnuro-baladmetron kiu "havas lokon por ĉiuj la parolfiguroj de Homero kaj amaso da novajn, same kiel klarigojn en krampoj.
Ĉe de ĝia plej bone, kiel en Aĥilo malakcepto da la ambasado en Iliado Naŭo;
ĝi havas grandan retorikan potencon".
Ĝi rapide establis sin kiel klasikan en angla poezio.
En la antaŭparolo al sia propra traduko, papo laŭdas "la aŭdacan viglan spiriton" de la interpreto de Chapman, kiu estas "io kiel kion oni eble imagos Homero'n, sin, havus asignon antaŭ ol li alvenus ĉe jaroj da diskreteco".
#000143
John Keats laŭdis Chapman en la soneto On First Looking into Chapman's Homer (1816).
La mez-deksep-jarcenta traduko de John Ogilby estas inter la frue komentitaj eldonoj;
La 1715 traduko de Alexander Pope, en heroa pareto, estas "The classic translation that was built on all the preceding versions (La klasika traduko kiu estis konstruita en ĉiuj antaŭaj versioj)", [75] kaj, kiel Chapman, ĝi estas grava poezia laboro en it propra rajto.
Kilometrodektona, blanka verso 1791 eldono estas altagrade rigardita por sia pli granda fideleco al la greko ol aŭ la Chapman aŭ la Pope-versioj: "mi preterlasis nenion;
mi inventis nenion", Cowper diras en komencado de sia traduko.
#000144
En la prelegoj On Translating Homer (1861), Matthew Arnold traktas la demandojn pri traduko kaj interpreto en igado de Iliado al la angla;
komentante sur la versioj nuntempe haveblaj en 1861, li identigas la kvar esencajn poeziajn kvalitojn de Homero al kiu la tradukisto devas trompi justecon:
#000145
[mi] ke li estas elstare rapida;
[ii] ke li estas elstare simpla kaj rekta, kaj en la evoluo de lia penso kaj en la esprimo de ĝi, t.e., kaj en sia sintakso kaj en siaj vortoj;
[iii] ke li estas elstare simpla kaj rekta en la substanco de lia penso, t.e., en sia afero kaj ideoj;
kaj, finfine, [iv] ke li estas elstare nobla.
#000146
Post diskuto de la metroj utiligitaj fare de antaŭaj tradukistoj, Arnold argumentas por poezia dialekta heksametrotraduko de Iliado, kiel la originalo.
"Peniga ĉar tiu metro estis, ekzistis almenaŭ duon dekduo provoj traduki la tutan Iliadon aŭ Odiseadon en heksametroj;
Eble la plej flua el ili estis de J. Henry Dart [1862] en respondo al Arnold".
En 1870, la amerika poeto William Cullen Bryant publikigis blankversan version, tiu Van Wyck Brooks priskribas kiel "kuracherbon, fidelan".
#000147
Ekde 1950, okazis pluraj anglaj tradukoj.
La versio de Richmond Lattimore (1951) estas "libera ses-elĉerpita linio-post-linia interpreto tio eksplicite evitas "poezian dialekton" por "la klaraj lingvoj de hodiaŭ".
Ĝi estas laŭvorta, male al pli malnovaj versinterpretoj.
La versio de Robert Fitzgerald ( Oxford World's Classics, 1974) klopodas por troviĝi Iliadon en la muzikaj formoj de angla poezio.
Lia forta versio estas pli libera, kun pli mallongaj strekoj kiuj pliigas la sencon de rapideco kaj energio.
Robert Fagles ( Penguin Classics, 1990) kaj Stanley Lombardo (1997) estas pli aŭdacaj ol Lattimore en aldonado de drameca signifo al la konvencia kaj formuleca lingvo de Homero.
La traduko de Barry B. Powell ( Oxford University Press, 2014) igas la homeran grekon kun simpleco kaj digno rememoriga pri la originalo.
#000149
Ekzistas pli ol 2000 manuskriptoj de Homero.
Kelkaj el la plej famaj manuskriptoj inkludas:
#000150
Konkurso de Homero kaj Heziodo
#000158
The Rape of the Lock (1712)
#000160
" Tenu viajn ĉevalojn "
#000164
Iliado estas – kun Odiseado – atribuata al la praa Greka poeto Homero. Ĝi konsistas el dudek kvar libroj aŭ kantoj. Kompleksa kaj enciklopedia verko, ĝi estas konsiderata ĉefelemento de la Greka literaturo. Ĝi rakontas la eventojn de mallonga epizodo de la Troja milito: tiu pri la kolero de Aĥilo.
#000171
La poemo rakontas militon inter Grekoj kaj Trojanoj, kiu daŭris dek jarojn, kaj originis el la forrabo de Helena, edzino de Menelao, reĝo de Sparto kaj frato de Agamenono, fare de Pariso, filo de Priamo, reĝo de Trojo. La Iliado disvolviĝas tamen en kvindek unu tagoj en la naŭa milita jaro. Homero kantas la eventon ekirante de la priskribo de la kolero de Aĥilo, la pli forta el la Aĥajaj herooj: li rifuzas batali plu, ĉar Agamennono, reĝo de Mikeno kaj ĉefo de la Aĥaja armearo, forprenis de li lian sklavinon Brizeida. En la sekva batalo la Grekoj suferas gravajn malvenkojn kaj la Troja heroo Hektoro mortigas Patroklon, la amikon de Aĥilo. La dua parto de la poemo pivotas ĉirkaŭ la violenta venĝo de Aĥilo, kiu mortigas Hektoron kaj trenas lian al ĉaro ligitan kadavron ĉirkaŭ la muregoj de Trojo: la Iliado finiĝas per la funebrado pri Hektoro kaj ne pritraktas la finon de la milito kiun venkas la Grekoj danke al la fama ruzaĵo de Odiseo pri la ligna ĉevalo. Al la Troja milito estas ligitaj multnombraj mitoj de la klasika antikveco.
#000172
En la latina ekzistas eta epopeo Iliado Latina el la tempo de Nerono en kiu oni resumis la Grekan Iliadon. Danke al tiu Latina versio, Mezepoko konis la miton.
#000173
La Iliado konsistas el 15.693 heksametraj versoj kaj estas disdividita en 24 kantojn.
#000174
Unua kanto: Ekesto de la kolero de Aĥilo
Apolono sendas peston sur la greka armeo, ĉar Agamemno, la estro de la grekaj batalantoj, estis ofendinta la Apolonan pastron, Krizeson.
Aĥilo vokas la grekan armeon al kunsido kaj ekkverelas kun Agamemno, kiu intencas forpreni de li lian trofeon, la virgulinon Brizeidan. Aĥilo, la plej forta greka batalanto, ekkoleras kaj ne plu pretas partopreni la militon.
Tetisa, la patrino de Aĥilo, iras al Zeŭso kaj petas, ke pro puno li lasu la Grekojn malvenki kontraŭ la Trojanoj.
#000175
Dua kanto: Preparo de la batalo
Zeŭso sendas al Aĥilo sonĝon, kiu profetas lian baldaŭan morton.
Por testi la batalemon de sia armeo, Agamemno trompe proponas ĉesi la milition kaj hejmenveturi. Sed Odieseo kontraŭas kaj kapablas reentuziasmigi la batalantojn. Nestor memorigas la antaŭsignojn kaj ĵurojn el la komenco de la milito. La Greka kaj Troja armeoj preparas por batalo.
#000176
Kvara kanto: Komenco de la unua ĝenerala batalo
Zeŭso kunvokas la diojn kaj sendas Atenon al la Tojano Pandaros, por ke ŝi instigu lin, pafi al Menelao. Menelao nur malgrave vundiĝas, sed tamen tiu okazaĵo kaŭzas la unuan ĝeneralan batalon.
#000178
Sesa kanto: Hektoro preparas sin por partopreni en la batalo
Laŭ la konsilo de la viziulo Helenŭso, Hektoro iras al Troja kaj petas sian patrinon Hekubo oferi al Ateno.
Hektoro adiaŭas sian edzinon Andromaka kun sia filo Astianakso sub la Pordoj Skeoj de la urbo.
En la batalkampo Diomedeso renkontas sian sampopolanon Glaŭkon kaj kiel signo de amikeco ili interŝanĝas iliajn armilojn.
Ĉe la ĉefa pordego de Troja, Hektoro renkontas sian edzinon Andromakon, kiu vizie antaŭdiras lian baldaŭan morton.
#000180
Sepa kanto: Duelo inter Hektoro kaj Ajakso
Hektoro ofertas dueli kontraŭ iu el la Grekoj. Ajakso akceptas tiun defion kaj ambaŭ interbatalas sendecide ĝis la nokto.
Konsilio en Troja petas Parison redoni Helenon al la Grekoj, sed Pariso rifuzas.
Nokte la Grekoj pro timo konstruas fortresan muron ĉirkau ilia ŝiparo.
#000181
Oka kanto: La dua tago de la batalo
Zeŭso malpermesas al la dioj interveni en la milito, kies dua tago alportas senbridan bataladon. Spite al tiu malpermeso Hero kaj Ateno provas helpi la Grekojn sed estas revokita de Iriso.
Je la fino de la tago la Grekoj estas grave batitaj kaj la Trojanoj sentime pasigas la nokton en la malferma kampo.
#000182
Dekunua kanto: La tria tago de la batalo; Nestoro petas Aĥilon pri helpo
#000185
Dekdua kanto: Hektoro konkeras la grekan fortresan muron
#000186
Dektria kanto: La batalo pri la grekaj ŝipoj
#000187
Deksesa kanto: Patroklo eniras la batalon kaj estas mortigita de Hektoro
#000190
Dekoka kanto: Aĥilo ekscias pri la morto de sia kamarado Patroklo kaj decidas puni Hektoron
#000192
Dudeka kanto: Aĥilo eniras la batalon
#000194
Dudekunua kanto: Kverelo inter la dioj kiuj parte favoras Trojon parte la Grekojn
#000195
Dudekdua kanto: Aĥilo mortigas Hektoron
#000196
Dudekkvara kanto: Aĥilo transdonas la senhonorigitan kadavron de Hektoro al ties patro Priamo
#000198