La 15-a de decembro, la naskiĝtago de Ludoviko Zamenhof, ekde 1927 estas la tago de la Esperanta literaturo, la tago de la libro. Tradicie en tiu tago oni aĉetu almenaŭ unu libron en Esperanto, do ni petis Sten Johansson, la prizorganton de la retejo Originala Literaturo Esperanta, rekomendi kelkajn havindajn verkojn.
#000001
El la libroj aperintaj esperantlingve en 2021 mi ne legis tre multajn, do prijuĝi la ĉi-jaran eldonadon mi certe ne kompetentas. El la manpleno, kiujn mi tamen ja legis, mi ŝatus rekomendi eĉ malpli ol manprenon.
#000002
Unue mi proponus la trian historian romanon de Anna Löwenstein: La memoraĵoj de Julia Agripina, 564p, FEL 2021. Same kiel ŝia antaŭa romano Morto de artisto, ĝi parte temas pri la korupta efiko de potenco, ĉi-foje vidate per la okuloj de tre potenca virino. Eble ĝi estas la plej lerte kreita ĝisnuna verko de Anna.
#000003
Due mi rekomendus legi la novelaron de Laure Patas d’Illiers: Sur bluaj planedoj, 164p, Espéranto France 2021. Ĝi prezentas sciencfikciajn rakontojn, kie plej gravas la rilatoj inter diversaj homoj kaj ankaŭ inter homoj kaj la ĉirkaŭa medio.
#000004
Kvare mi ne povas ne mencii mian propran lastan romanon. Sten Johansson: Secesio, 254p, Mondial 2021. Temas pri provo esplori vivstrategiojn de homoj en loko kaj tempo, kiuj deklaras ilin malplivaloraj, dum la kresko de ekstremdekstraj reĝimoj en centra Eŭropo inter la du mondmilitoj.
#000006
Kvine mi ĝoje salutas la duan eldonon de la lasta romano de Mikaelo Bronŝtejn: Mi stelojn jungis al revado, 564p, Impeto, 2016, 2-a eldono 2021. Ĝi estas ĉefverko ne nur de Bronŝtejn mem sed en nia tuta literaturo, temanta pri gravaj epokoj en la historio de Sovetunio kaj de la esperantomovado.
#000007
Ivan Ŝirjaev: Sen titolo, 336p, Pro Esperanto 1995. Kredeble verkita proksimume en 1920 sed kuŝinta manuskripte dum jardekoj. Trafa kaj amuza rakonto pri evoluo de junulo, certe kun membiografiaj trajtoj, de frua bonega stilisto.
#000011
Plian fojon mi bedaŭras la sisteman subtaksadon de la rolo de esperanto kiel pontolingvo en la esperanta movado.
Ĉu vere neniu tradukita verko estas leginda ?
#000015
Kompreneble, sed kiel mi aludis komence, mi ne legis multon kaj fakte neniun tradukaĵon eldonitan en 2021.
#000016
Sed mi konfesu ke tradukaĵojn mi ofte preferas legi en mia gepatra lingvo, pro du kialoj.
Unue ĉar la elekto estas centoble pli granda kaj moderna.
Due ĉar tradukoj al la sveda kutime estas en normala kaj pli-malpli senerara lingvaĵo, kio ne ĉiam validas pri tradukoj en Esperanton.
#000018
> kio ne ĉiam validas pri tradukoj en Esperanton
#000019
Pri tio oni ne povas malkonsenti.
#000020
mi ofte preferas legi en mia gepatra lingvo
>Ankaŭ mi, sed bonŝance al via lingvo oni tradukas preskaŭ ĉiujn legindaĵojn de la mondo.
Sed miaflanke, mi ankoraŭ attendas, ke oni traduku, ekzemple, « Putins folk » de S-ro Kniivilä al la franca.
Mi ironias, sed vizitu librejon en urbo de lando, kies lingvo estas malvaste uzata, ekzemple la sveda, kaj demandu al vi, kial tie troveblas tiom da libroj en anglalingva versio...
#000023
senerara lingvaĵo, kio ne ĉiam validas pri tradukoj en Esperanton.
>Tio estas alia pruvo, ke la esperanta movado subtaksas la aferon, ĉu ne?
Tamen, mi povas diri al vi mondfamajn verkojn, kies esperanta traduko estas pli bona ol la franclingvaj tradukoj.
#000024
Kial atendi tradukon de “Homoj de Putin” al la franca, kiam ja eblas ĝin legi en Esperanto? 🙂
Kaj kvar pliajn miajn librojn same!
Mi kaptu la okazon kaj reklamu la plej freŝan:
#000025
En la franca estas multe da libroj pri putinoj. 🙂
#000026
mi povas diri al vi mondfamajn verkojn, kies esperanta traduko estas pli bona ol la franclingvaj tradukoj
Mi jam aŭdis tiun argumenton, sed ĝi ne konvikis min: fakte ne temis pri “pli bona traduko” sed pri “traduko kiun mi preferas”, laŭ subjektiva taksado. Ĉu vi povus doni viajn ekzemplojn?
#000027
Ĉu vi povus doni viajn ekzemplojn?
#000028
La Robajoj de Umar Kajjam tradukitaj de Waringhien, kompare kun la tradukoj de Armand Robin kaj Hassan Rezvanian (ekzistas aliaj, kiujn mi ne konas).
Cetere, en la postnotoj de sia traduko A.Robin skribas: Ekzistas kelkcentoj da tradukoj de la “kvarversoj” en la diversaj lingvoj de la planedo. Ekzistas eĉ unu en la langvedoka, publikigita en Rodez.
La plej fidela, kiun mi konas estas en esperanto, tiu, kiun publikigis Gaston Waringhien en Parizo en 1953.
Kaj pri tiu komento, Waringhien skribis en la antaŭparolo al la dua eldono de sia traduko en 1984 la jenon: Tiu kvazaŭ saluto el ekstera mondo vekis nenian eĥon en la nia....Nenio nova sub la suno.
#000030
Dankon Tjeri. Mi trarigardis la esperantan tradukon de Kalevala. Mi tute ne kompetentas pri poezio, des pli pri tradukita poezio. En poezio mi ne scias ĉu “bona traduko” estu fidela laŭ senco, fidela laŭ metriko, belsona, komprenebla de la celpubliko, eble ekzistas multaj aliaj kriterioj. Dankon al vi, tio pensigas min.
#000031
La Ea Akademio ĵus sciigis ke oni asignas la “Laŭron de la Akademio 2021” al la romano ‘Mi stelojn jungis al revado’ de Mikaelo Bronŝtejn.
#000033
Jen bonega decido laŭ mi. Gratulon! Kaj bonege le la Akademio malkovras la literaturon, sen kiu Eo estus nenio, kaj sen kiu la homoj estus nur specio de simioj.
#000034
Kiel kurdlingvaj dividoj malhelpas aliron al informojRusiaj diplomatoj reagas al nova lingvoleĝo en Kirgizio, revenigante kolonian pasinteconTiuj fotoj montras la historion de la ‘rusaj dometoj’ en Havano, Kubo
#000038