Verne estis naskita al burĝaj gepatroj en la havenurbo de Nanto, kie li estis trejnita por sekvi en la paŝoj de sia patro kiel advokato, sed forlasi la profesion frue en vivo por skribi por revuoj kaj la scenejo.
Lia kunlaboro kun la eldonisto Pierre-Jules Hetzel kaŭzis la kreadon de la Voyages extraordinaires , vaste populara serio de skrupule priesploris aventurromanojn inkluzive de Journey to the Center of the Earth (1864), Dudek mil leŭgoj sub la maro (1870), kaj Ĉirkaŭ la tero en 80 tagoj (1873).
#000003
Verne estas ĝenerale konsiderita grava literatura verkinto en Francio kaj la plej granda parto de Eŭropo, kie li havis larĝan influon sur la literatura avangardo kaj sur superrealismo.
Lia reputacio estas rimarkeble malsama en Anglophone-regionoj, kie li ofte estis etikedita verkisto de ĝenrofikcio aŭ infanlibroj, plejparte pro la tre mallongigitaj kaj ŝanĝitaj tradukoj en kiuj liaj romanoj ofte estas represitaj.
#000004
Verne estis la dua plej-tradukita verkinto en la mondo ekde 1979, vicante inter Agatha Christie kaj William Shakespeare.
Li foje estis nomita la "Patro de Sciencfikcio", titolo kiu ankaŭ doniĝis al H. G. Wells kaj Hugo Gernsback.
#000005
Jules Gabriel Verne estis naskita la 8an de februaro 1828, sur Île Feydeau, malgrandan artefaritan insulon ĉe la Luara Rivero ene de la urbo Nanto, en Nr. 4 Rue de Clisson, la domon de lia patrinflanka avino lordino Sophie Allotte de La Fuÿe.
Liaj gepatroj estis Pierre Verne, mandatulo origine de Provins, kaj Sophie Allote de La Fuÿe, Nanto-ulino de loka familio de navigistoj kaj ŝipposedantoj, de malproksima skota deveno.
[ a ] En 1829, la Verne-familio movis proksimume cent metrojn for al Nr. 2 Quai Jean-Bart, kie la frato de Verne Paul estis naskita la saman jaron.
#000006
En 1834, en la aĝo de ses, Verne estis sendita al loĝlernejo ĉe 5 Place du Bouffay en Nanto.
La instruisto, Mme Sambin, estis la vidvino de maramea kapitano kiu malaperis proksimume 30 jarojn antaŭe.
Mme Sambin ofte rakontis al la studentoj ke ŝia edzo estis vrakita vrakulo kaj ke li poste revenus kiel Robinsono Kruso de lia dezertinsulparadizo.
La temo de la Robinsonade restus kun Verne dum lia vivo kaj aperus en multaj el liaj romanoj, inkluzive de The Mysterious Island (1874), Second Fatherland (1900), kaj The School for Robinsons (1882).
#000007
En 1836, Verne daŭriĝis al École Saint‐Stanislas, katolika lernejo konvenanta la piajn religiajn gustojn de sia patro.
Verne rapide karakterizis sin en mémoire (deklamado de memoro), geografio, la greka, la latina, kaj kantanta.
En la sama jaro, 1836, Pierre Verne aĉetis feriodomon ĉe 29 Ruto des Réformé en la vilaĝo de Kantenay (nun parto de Nanto) ĉe la Luara Rivero.
En lia mallonga memoraĵo- "Suveniroj d'enfance et de jeunesse" ("Memories de Infanaĝo kaj Youth", 1890), Verne memoris profundan fascinon kun la rivero kaj kie la multaj komercaj ŝipoj navigas ĝi.
Li ankaŭ prenis feriojn ĉe Cerboj, en la domo de lia onklo Prudent Allotte, emerita ŝipposedanto, kiu iris ĉirkaŭ la mondo kaj funkciis kiel urbestro de Cerboj de 1828 ĝis 1837.
Verne prenis ĝojon enen ludante longegaj rondoas de la Game of the Goose (Ludo de la Ansero) kun sia onklo, kaj kaj la ludo kaj la nomo de lia onklo estus memorita en du malfruaj romanoj ( The Will of an Eccentric (1900) kaj Robur the Conqueror (1886), respektive).
#000008
Legendo havas ĝin ke en 1839, en la aĝo de 11, Verne sekrete havigis punkton kiel kajutknabo sur la tri-masta ŝipo Coralie, kun la intenco de vojaĝado al la Indies kaj alportado reen koralkolĉeno por sia kuzo Karolino.
La ŝipo devis meti por la Indies tiun vesperon sed unue ĉesis ĉe Paimboeuf, kie Pierre Verne alvenis ĵus en tempo kapti sian filon kaj igi lin promesi vojaĝi "nur en sia fantazio".
Estas nun konata ke la legendo estas troiga rakonto inventita fare de la unua kinejo de Verne, lia nevino Marguerite Allotte de La Füye, kvankam ĝi eble estis inspirita per reala okazaĵo.
#000009
En 1840, la Vernes denove movis al granda loĝejo ĉe Nr. 6 Rue Jean-Jacques-Rousseau, kie la plej juna infano de la familio, Marie, estis naskita en 1842.
En la sama jaro Verne membrigis alian religieman lernejon, la Petito Séminaire de-Sankt-Donatien, kiel laika studento.
Lia nefinita romano Un prêtre en 1839 ( pastro en 1839), skribita en liaj adoleskojaroj kaj la plej frua el liaj prozoverkoj pluvivi, [17] priskribas la seminarion en malestimaj esprimoj.
De 1844 ĝis 1846, Verne kaj lia frato estis rekrutitaj en la Lycée Reĝa (nun la Lycée-Georges Clemenceau) en Nanto.
Post finado de klasoj en retoriko kaj filozofio, li prenis la baccalauréat ĉe Rennes kaj ricevis la gradon "fairly good" la 29an de julio 1846.
#000010
Antaŭ 1847, kiam Verne estis 19, li vojaĝis grave al skribo longe laboras en la stilo de Victor Hugo, komencante Un prêtre en 1839 kaj vidante du verstragediojn, Alexandre VI kaj La Conspiration des poudres ( La pulvkomploto), al kompletigo.
Tamen, lia patro prenis ĝin por koncedite ke Verne, estanta la unuanaskitfilo de la familio, ne provus fari monon en literaturo sed anstataŭe heredus la familijuran praktikon.
#000011
En 1847, la patro de Verne sendis lin al Parizo, ĉefe por komenci siajn studojn bofamilianlernejo, kaj sekundare (laŭ familiolegendo) por distancigi lin provizore de Nanto.
Lia kuzo Karolino, kun kiu li estis nove enamiĝinte, estis geedzita la 27an de aprilo 1847, al Émile Dezaunay, viro de 40, kun kiu ŝi havus kvin infanojn.
#000012
Post mallonga restado en Parizo, kie li pasigis unuajarajn leĝekzamenojn, Verne resenditan al Nanto por la helpo de lia patro en preparado por la dua jaro (provincaj jurstudantoj estis en tiu epoko postulata por iri al Parizo preni ekzamenojn).
Dum en Nanto, li renkontis Rose Herminie Arnaud Grossetière, junan virinon unu jaron sian aĝulon, kaj enamiĝis intense al ŝi.
Li skribis kaj dediĉis proksimume 30 poemojn al ŝi, inkluzive de "La Fille de l'air" ("La Filino de Aero"), kiu priskribas ŝin kiel "blondulinon kaj sorĉadon/flugilhava kaj travidebla".
Lia pasio ŝajnas estinti reciprokita, minimume por mallonga tempo, [21] sed la gepatroj de Grossetière brovsulkis sur la ideo de sia filino geedziĝante kun juna studento de necerta estonteco.
Ili geedziĝis kun ŝi anstataŭe al Armand Terrien de La Haye, riĉa terposedanto 10 jarojn kun ŝia aĝulo, la 19an de julio 1848.
#000013
La subita geedziĝo sendis Verne en profundan frustriĝon.
Li skribis halucinigan leteron al sia patrino, ŝajne kunmetite en stato de duon-ebrio, en kiu sub preteksto de sonĝo li priskribis sian mizeron.
Tiu redonita sed abortita amafero ŝajnas esti permanente markinta la verkinton kaj lian laboron, kaj liaj romanoj inkludas signifan nombron da junaj virinoj geedzitaj kontraŭ sia volo (Gérande en " Majstro Zacharius " (1854), Sava en Mathias Sandorf (1885), Ellen en A Floating City (1871), ktp.), al tia amplekso ke la akademiulo kristano Chelebourg atribuis la revenantan temon al "Herminie komplekso".
La okazaĵo ankaŭ igis Verne porti rankoron kontraŭ lia naskiĝloko kaj Nanto-socio, kiujn li kritikis en sia poemo "La sixième ville de France" ("La Sesa Grandurbo de Francio").
#000014
En julio 1848, Verne forlasis Nanton denove al Parizo, kie lia patro intencis lin por fini leĝostudojn kaj preni supren leĝon kiel profesio.
Li akiris permeson de sia patro por lui meblitan loĝejon ĉe 24 Ruto de l'Ancienne-Comédie, kiun li partumis kun Édouard Bonamy, alia studento de Nanto-origino.
(Sur lia 1847 pariza vizito, Verne restis ĉe 2 Rue Thérèse, la domo de lia onklino Charuel, sur la Butte Saint-Roch.
#000015
Verne alvenis en Parizo dum tempo de politika renversiĝo: la Franca revolucio de 1848.
En februaro, Louis Philippe I estis faligita kaj fuĝis;
la 24an de februaro, provizora registaro de la Dua Respubliko de Francio prenis potencon, sed politikaj manifestacioj daŭris, kaj socia streĉiteco restis.
En junio, barikadoj iris supren en pariza, kaj la registaro sendis Louis-Eugène Cavaignac por disbati la ribelon.
Verne envojaĝis la grandurbon baldaŭ antaŭ la elekto de Louis-Napoléon Bonaparte kiel la unua prezidanto da la respubliko, stato de aferoj kiuj daŭrus ĝis la franca puĉo de 1851, en kiu Bonaparte havis sin kronita reganto de la Dua Franca Imperio.
En letero al lia familio, Verne priskribis la bombaditan staton de la grandurbo post la lastatempa June Days Uprising sed certigis al ili ke la datreveno de Nacia tago de Francio pasis sen iu signifa konflikto.
#000016
Verne uzis siajn familiajn ligojn por transformi enirejon en parizan socion.
Lia onklo Francisque de Chatêaubourg prezentis lin en literaturajn salonojn, kaj Verne precipe vizitadis tiujn de Mme de Barrère, amiko de lia patrino.
Daŭrigante liajn leĝostudojn, li provizis sian entuziasmon por la teatro, skribante multaj ludoj.
Verne poste memoris: "mi estis multe sub la influo de Victor Hugo, efektive, tre ekscitita per legado kaj ripetado de liaj verkoj.
En tiu tempo mi povus esti deklaminta de korotutaj paĝoj de Dipatrino de Parizo , sed estis lia drameca laboro ke la plej multaj influis al mi."
Alia fonto de kreiva stimulo venis de najbaro: vivi sur la sama planko en la Ruto de l'Ancienne-Comédie-lu-domo estis juna komponisto, Aristide Hignard, kun kiu Verne baldaŭ iĝis bonaj amikoj, kaj Verne skribis plurajn tekstojn por Hignard por meti kiel franckantoj.
#000017
Dum tiu periodo, la leteroj de Verne al liaj gepatroj ĉefe temigis elspezoj kaj subite ekaperantajn seriojn de furiozaj kolikoj, [35] la unua el multaj kiujn li suferus de dum lia vivo.
(Modernaj akademiuloj hipotezis ke li suferis de kojlito;
Verne kredis la malsanon por estinti heredita de la flanko de sia patrino.
Onidiroj de ekapero de ĥolero en marto 1849 pliseverigis tiujn medicinajn konzernojn.
Ankoraŭ alia sanproblemo strikus en 1851, kiam Verne suferus la unua el kvar atakoj de vizaĝparalizo.
Tiuj atakoj, prefere ol esti psikosomataj, ŝuldiĝis al inflamo en la mezorelo, kvankam tiu kialo restis malkonata al Verne dum lia vivo.
#000018
En la sama jaro, Verne estis postulata por aliĝi en la franca militistaro, sed la sortitio procezo esceptigis lin, al lia granda krizhelpo.
Li skribis al sia patro: "vi jam devus scii, kara paĉjo, kion mi opinias pri la militistvivo, kaj de tiuj servistinoj en livreo.
Vi devas prirezigni ĉiun dignon por elfari tiajn funkciojn."
La fortaj kontraŭmilitaj sentoj de Verne, al la teruro de lia patro, restus firmaj dum lia vivo.
#000019
Kvankam skribo ekscese kaj vizitadado la salonoj, Verne diligente okupiĝis pri siajn leĝostudojn kaj diplomiĝis kun licenco en rajto en januaro 1851.
#000020
Dank'al liaj vizitoj al salonoj, Verne venis en kontakton en 1849 kun Alexandre Dumas tra la reciproka konato de famkonata kirologisto de la tempo, la Chevalier-d'Arpentigny.
Verne iĝis proksimaj amikoj kun la filo de Dumas, Alexandre Dumas, filo, kaj montris al li manuskripton por scenkomedio, Les Pailles rompues ( La Rompitaj Pajleroj).
La du junaj viroj reviziis la teatraĵon kune, kaj Dumas, tra aranĝoj kun lia patro, havis ĝin produktita fare de la opéra-ŝtatano ĉe la Théâtre Historique en Parizo, malfermiĝante la 12an de junio 1850.
#000021
En 1851, Verne renkontiĝis kun kolega verkisto de Nanto, Pierre-Michel-François Chevalier (konata kiel "Pitre-Chevalier"), la ĉefredaktisto de la revuo Musée des familles ( La Familio-Muzeo).
Pitre-Chevalier serĉis artikolojn pri geografio, historio, scienco, kaj teknologio, kaj estis fervora certigi ke la instrua komponento fariĝus alirebla por grandaj popularaj spektantaroj utiligantaj simplan prozstilon aŭ ĉarman fikcian rakonton.
Verne, kun lia ĝojo en diligenta esplorado, precipe en geografio, estis naturulo por la tasko.
Verne unue ofertis al li mallongan historian aventurrakonton, " La Numero unu-Ŝipojn de la meksika mararmeo ", skribita en la stilo de James Fenimore Cooper, kies romanoj profunde influis lin.
Pitre-Chevalier publikigis ĝin en julio 1851, kaj en la sama jaro publikigis sekundan novelon, " Vojaĝon en Balono " (aŭgusto 1851).
Ĉi-lasta rakonto, kun it kombinaĵo de aventura rakonto, vojaĝadotemoj, kaj detala historiesploro, poste estus priskribita fare de Verne kiel "la unua indiko de la linio de romano ke mi estis destinita por sekvi."
#000022
Dumas-filo metis Verne en kontakton kun Jules Seveste, reĝisoro kiu transprenis la instrukcion de la Théâtre-Historique kaj renomis ĝin la Théâtre Lyrique.
Seveste ofertis Verne kiun la tasko de sekretario de la teatro, kun malgranda aŭ neniu salajro alkroĉis.
Verne akceptis, uzante la ŝancon skribi kaj produkti plurajn komikajn operojn skribitajn en kunlaboro kun Hignard kaj la produktiva tekstaŭtoro Michel Carré.
Festi lian dungadon ĉe la Théâtre Lyrique, Verne eniritan kun dek amikoj por fondi la manĝadklubon de fraŭloj, la Onze-sen-femmen (Dek unu fraŭloj).
#000023
Rilate al iom da tempo, la patro de Verne urĝigis lin por prirezigni sian skribon kaj komenci komercon kiel advokato.
Tamen, Verne argumentis en siaj leteroj ke li povis nur trovi sukceson en literaturo.
La premo plani por sekura estonteco bofamiliano atingis sian kulminon en januaro 1852, kiam lia patro ofertis Verne sia propra Nanto advokata oficejo.
Konfrontita kun tiu ultimato, Verne decidis decide daŭrigi sian literaturan vivon kaj rifuzi la taskon, skribon: "Am I ne rekte por sekvi miajn proprajn instinktojn?
Ĝi estas ĉar mi scias kiu mi estas ke mi ekkomprenas kio mi povas esti unun tagon."
#000024
Dume, Verne pasigis multe da tempo ĉe la Nacia Biblioteko de Francio, kondukadesploradon por siaj rakontoj kaj provizi sian entuziasmon por scienco kaj lastatempajn eltrovaĵojn, precipe en geografio.
Estis en tiu periodo ke Verne renkontis la gloran geografiiston kaj esploriston Jacques Arago, kiu daŭre vojaĝis grandskale malgraŭ sia blindeco (li perdis sian vidon tute en 1837).
La du viroj iĝis bonaj amikoj, kaj la novigaj kaj humuraj raportoj de Arago pri liaj vojaĝoj kondukis Verne direkte al lastatempe evoluiga ĝenro de literaturo: tiu de vojaĝlibroj.
#000025
En 1852, du novaj pecoj de Verne aperis en la Musée des familles:
" Martin Paz ", novelo metita en Lima, kiun Verne skribis en 1851 kaj publikigis 10 julion ĝis 11 aŭgusto 1852, kaj Les Châteaux en Californie, ou, Pierre qui roule n'amasse pas mousse ( The Castles in Kalifornio, or, A Rolling Stone Gathers No Moss), unu-akta komedio plena de ŝikaj ambiguecoj.
En April kaj majo 1854, la revuo publikigis la novelo- " majstron de Verne Zacharius ", E\. T\. A\. Hoffmann-simila fantazio havanta akran kondamnon de scienca hibriso kaj ambicio, [51] sekvita baldaŭ poste fare de " Winter Amid la Glacio ", polusa aventuro storyu kies temojn proksime anticipis multajn el la romanoj de Verne.
La Musée ankaŭ publikigis kelkajn nefikciajn popularscienc artikolojn kiu, kvankam sennome, estas ĝenerale atribuitaj al Verne.
La laboro de Verne por la revuo estis tranĉo fuŝkontaktigu en 1856, kiam li havis gravan kverelon kun Pitre-Chevalier kaj rifuzis daŭri kontribui (rifuzo li konservus ĝis 1863, kiam Pitre-Chevalier mortanta, kaj la revuo iris al nova redakteco).
#000026
Skribante rakontojn kaj artikolojn por Pitre-Chevalier, Verne komencis formi la ideon da inventado nova speco de romano, Roman de la Science (Romiano de La Science) (romano de scienco), kiu permesus al li asimili grandajn kvantojn de la faktaj informoj li tiel ĝuis esplori en la Bibliothèque.
Li laŭdire diskutis la projekton kun la pli aĝa Alexandre Dumas, kiu provis ion similar kun nefinita romano, Isaac Laquedem, kaj kiu entuziasme instigis la al projekto de Verne.
#000027
Ĉe la fino de 1854, alia ekapero de ĥolero kaŭzis la morton de Jules Seveste, la dunganto de Verne ĉe la Théâtre Lyrique kaj flank tiam bona amiko.
Kvankam lia kontrakto nur tenis lin al plia jaro da servo, Verne restis ligita al la teatro dum pluraj jaroj post la morto de Seveste, vidante kromajn produktadojn al realiĝo.
Li ankaŭ daŭre skribis prezentaĵojn kaj operetojn, la plej granda parto de kiuj ne estis farita.
#000028
En majo 1856, Verne vojaĝis al Amiens por esti la atestanto ĉe la geedziĝo de Nanto-amiko, Auguste Lelarge, al Amiens-ulino nomis Aimée du Fraysse de Viane.
Verne, invitita por resti kun la familio de la novedzino, vojaĝis al ili varme, amikigante la tutan domanaron kaj trovante sin ĉiam pli altirita al la fratino de la novedzino, Honorine de Viane Morel, vidvino en aĝo de 26 kun du junaj infanoj.
Esperante trovi sekuran fonton de enspezo, same kiel ŝancon svati Morel en serioza, li saltis sur la oferton de ŝia frato por iri en komercon kun kurtaĝo.
La patro de Verne estis komence dubinda sed malinsistis al la petoj de sia filo por aprobo en novembro 1856.
Kun lia financa situacio finfine similas promesadon, Verne gajnis la favoron de Morel kaj ŝian familion, kaj la paro estis geedzita la 10an de januaro 1857.
#000029
Verne plonĝita en siajn novajn komercdevontigojn, postlasantaj sian laboron ĉe la Théâtre Lyrique kaj prenantaj supren plentempan laboron kiel agento de ŝanĝo [53] sur la Pariza Borso, kie li iĝis la partnero de la makleristo Fernand Eggly.
Verne vekis frue ĉiun matenon tiel ke li havus tempon skribi, antaŭ irado al la Borso por la taglaboraĵo;
en la resto de lia libertempo, li daŭre rilatis la Onze-Sans-Femme klabo (ĉiuj dek unu el ĝiaj "fraŭloj" igita antaŭ tiu tempo edziĝinta).
Li ankaŭ daŭre al ofta la Bibliothèque farendaĵois sciencan kaj historiesploron, multe de kiu li kopiis sur notkartoj por estonta uzo - sistemo kiujn li daŭrigus por la resto de lia vivo.
Laŭ la rememoroj de kolego, Verne "plibonigis en respondo ol en komerco".
#000030
En julio 1858, Verne kaj Aristide Hignard konfiskis ŝancon ofertitan fare de la frato: de Hignard marvojaĝo, ĉe neniu pagendaĵo, de Bordeaux ĝis Liverpool kaj Skotlando.
La vojaĝo, la unua ekskurseto de Verne ekster Francio, profunde imponis lin, kaj sur lia reveno al Parizo li fikciigis siajn rememorojn por formi la spinon de semi-aŭtobiografia romano, Backwards to Britain (Malantaŭen al Britio) (verkita en la aŭtuno kaj vintro de 1859-1860 kaj ne publikigita ĝis 1989).
Dua komplementa vojaĝo en 1861 prenis Hignard kaj Verne al Stokholmo, de kie ili vojaĝis al Kristianio kaj tra Telemark.
Verne postlasis Hignard en Danio por reveni en hasto al Parizo, sed sopiris la naskiĝon la 3an de aŭgusto 1861 el lia nura biologia filo, Michel.
#000031
Dume, Verne daŭrigis laboron en la ideo de Roman de la Science (Romiano de La Science), kiun li evoluigis en malneto inspiris, laŭ siaj rememoroj, per sia "amo por mapoj kaj la grandaj esploristoj de la mondo".
Ĝi formiĝis kiel rakonto pri vojaĝado en tuta Afriko kaj poste iĝus lia unua publikigita romano, Five Weeks in a Balloon (Kvin Semajnoj en Balono) .
#000032
En 1862, tra ilia reciproka konato Alfred de Bréhat, Verne venis en kontakton kun la eldonisto Pierre-Jules Hetzel, kaj alsendis al li la manuskripton de sia evoluiga romano, tiam nomita Voyage en Ballon.
Hetzel, jam la eldonisto de Balzac, George Sand, Victor Hugo, kaj aliaj bonkonataj verkintoj, longe planis lanĉi altkvalitan familiorevuon en kiu distri fikcion agordus kun scienca eduko.
Li vidis Verne, kun sia montrita inklino direkte al skrupule priesploris aventurrakontojn, kiel ideala kontribuanto por tia revuon, kaj akceptis la romanon, donante Verne-sugestojn por plibonigo.
Verne faris la proponitajn reviziojn ene de du semajnoj kaj resendita al Hetzel kun la fina skizo, nun titolita Five Weeks in a Balloon (Kvin Semajnoj en Balono) .
Ĝi estis publikigita fare de Hetzel la 31an de januaro 1863.
#000033
Por sekurigi liajn servojn por la laŭplana revuo, esti nomita la Magasin d'Éducation et de Récréation ( Magazine of Education and Recreation), Hetzel ankaŭ desegnis supren longperiodan kontrakton en kiu Verne evoluus al li tri volumojn de teksto je jaro, ĉiun el kiuj Hetzel aĉetus rekte por plata pago.
Verne, trovanta kaj stabila salajro kaj certan ellasejon por skribado finfine, akceptis tuj.
Por la resto de lia vivdaŭro, la plej multaj el liaj romanoj estus seriigitaj en Magasin de Hetzel antaŭ ilia apero en libroformo, komenciĝante kun lia dua romano por Hetzel, The Adventures of Captain Hatteras (La Aventuroj de Kapitano Hatteras) (1864-65).
#000034
Kiam The Adventures of Captain Hatteras (La Aventuroj de Kapitano Hatteras) estis publikigita en libroformo en 1866, Hetzel publike sciigis siajn literaturajn kaj instruajn ambiciojn por la romanoj de Verne per dirado en antaŭparolo ke la verkoj de Verne formus novan sekvencon nomitan la Voyages extraordinaires ( Extraordinary Voyages aŭ Extraordinary Journeys), kaj ke la celo de Verne estis "skizi la tutan geografian, geologian, fizikan, kaj astronomian scion amasigitan de moderna scienco kaj rakonti, en malenua kaj pitoreska formato kiu estas sia propra, la historio de la universo."
Malfrue en vivo, Verne konfirmis ke tiu komisiono fariĝis la kuradotemo de siaj romanoj: "mia objekto devis prezenti la teron, kaj ne la teron sole, sed la universon ...
Kaj I provis en la sama tempo realigi tre altan idealon de beleco de stilo.
Estas dirite ke ne povas ekzisti ĉiu stilo en romano de aventuro, sed ĝi ne estas vera."
Tamen, li ankaŭ notis ke la projekto estis ekstreme ambicia: "Jes!
Sed la Tero estas tre granda, kaj vivo estas mallongega!
Por postlasi finitan laboron, oni devus vivi por esti almenaŭ 100 jarojn aĝa!"
#000035
Hetzel influis multajn el la romanoj de Verne rekte, precipe en la unuaj malmultaj jaroj da ilia kunlaboro, ĉar Verne estis komence tiel feliĉa trovi eldoniston ke li konsentis pri preskaŭ ĉiuj la ŝanĝoj Hetzel proponitan.
Ekzemple, kiam Hetzel malaprobis la origina kulmino da Captain Hatteras, inkluzive de la morto de la titolfiguro, Verne skribis totale novan konkludon en kiu Hatteras pluvivis.
Hetzel ankaŭ malaprobis la venontan submetadon de Verne, Paris in the Twentieth Century (Pariza en la Dudeka Jarcento) , kredi ĝian pesimisman opinion de la estonteco kaj ĝian kondamnon de teknologia progreso estis tro subfosa por familiorevuo.
(La manuskripto, kredita perdita por iom da tempo post la morto de Verne, estis finfine publikigita en 1994.
#000036
La rilato inter eldonisto kaj verkisto ŝanĝiĝis signife ĉirkaŭ 1869, kiam Verne kaj Hetzel estis alportitaj en konflikton super la manuskripto por Dudek mil leŭgoj sub la maro .
Verne komence elpensis la submaristo Captain Nemo kiel pola sciencisto kies agoj de venĝo estis reĝisoritaj kontraŭ la rusoj kiuj mortigis lian familion dum la Januara Ribelo.
Hetzel, ne volanta fremdigi la enspezigan rusan merkaton por la libroj de Verne, postulis ke Nemo fariĝu malamikoj de la sklavkomerco, situacio kiu igus lin malambigua heroo.
Verne, post batalado impete kontraŭ la ŝanĝo, finfine inventis kompromison en kiu la pasinteco de Nemo estas lasita mistera.
Post tiu malkonsento, Verne iĝis precipe pli malvarmeta en siaj negocoj kun Hetzel, prenante sugestojn en konsideron sed ofte malaprobante ilin rekte.
#000037
En 1867, Verne aĉetis malgrandan ŝipon, la Saint-Michel, kiun li sinsekve anstataŭigis kun la Sankt-Michel-II kaj la Sankt-Michel-III kiam lia financa situacio pliboniĝis.
Sur estraro la Sankt-Michel-III, li velis ĉirkaŭ Eŭropo.
Post lia debuta romano, la plej multaj el liaj rakontoj unue estis seriigitaj en la Magazine d'Éducation et de Récréation, Hetzel-bisemajna publikaĵo, antaŭ esti publikigitaj en libroformo.
Lia frato Paul kontribuis al 40-a French climbing of the Mont-Blanc kaj kolekton de noveloj - Doctor Ox - en 1874.
Verne iĝis riĉa kaj fama.
#000039
[ citaĵo bezonis ] Dume, Michel Verne geedziĝis kun aktorino kontraŭ la deziroj de sia patro, havis du infanojn de neplenaĝa amantino, kaj entombigis sin en ŝuldoj.
[ citaĵo bezonis ] La rilato inter patro kaj filo pliboniĝis kiam Michel kreskis pli maljuna.
#000040
[ citaĵo bezonis ] Pli postaj jaroj
#000041
Kvankam li estis kreskigita katolika, Verne iĝis deisto en siaj pli postaj jaroj, de proksimume 1870 pluen.
Kelkaj akademiuloj kredas ke lia deistfilozofio estas reflektita en liaj romanoj, ĉar ili ofte implikas la nocion de dio aŭ dian providencon sed malofte mencias la koncepton de Kristo.
#000042
La 9an de marto 1886, ĉar Verne estis reveno, lia dudek ses-jaraĝa nevo, Gastono Lafuŝ', pafis ĉe li dufoje per pistolo.
La unua kuglo maltrafis, sed la dua unu eniris la maldekstran gambon de Verne, donante al li permanentan lamadon kiu ne povus esti venkita.
Tiu okazaĵo estis kaŝita en la amaskomunikilaro, sed Gastono Lafuŝ' pasigis la reston da sia vivo en mensa azilo.
#000043
Post la morto de kaj lia patrino kaj Hetzel, Jules Verne komencis publikigajn pli malhelajn verkojn.
En 1888, Verne eniris politikon kaj estis elektita urbokonsilisto da Amiens, kie li pledis plurajn plibonigojn kaj deĵoris dum dek kvin jaroj.
#000044
La 24an de marto 1905, dum malsane kun diabeto, Verne mortis ĉe sia hejmo en Amiens, 44 Boulevard Longueville (nun Boulevard Jules-Verne).
Lia filo, Michel Verne, vidis publikigon de la romanoj Invasion of the Sea kaj La Lumturon ĉe la End of the World (Fino de la mondo) post la morto de Jules.
La Voyages extraordinaires serialo daŭris dum pluraj jaroj poste kun la sama rapideco de du volumoj jare.
Estis poste malkovrite ke Michel Verne faris ampleksajn ŝanĝojn en tiuj rakontoj, kaj la originalversioj estis poste publikigitaj ĉe la fino de la 20-a jarcento fare de la Jules Verne Society (Société Jules Verne).
#000046
[ citaĵo bezonis ] Verkoj
#000047
La plej granda korpo de Verne de laboro estas la Voyages extraordinaires serialo, kiu inkludas ĉiujn liaj romanoj krom la du malaprobitaj manuskriptoj Paris in the Twentieth Century kaj Backwards to Britain (Malantaŭen al Britio) (publikigitaj postmorte en 1994 kaj 1989, respektive) kaj por projektoj foriris nefinita ĉe lia morto (multaj el kiuj estus postmorte aranĝitaj aŭ rewriten por publikigo fare de lia filo Michel).
Verne ankaŭ skribis multajn prezentaĵojn, poemojn, kanttekstojn, operetlibretojn, kaj novelojn, same kiel gamon da eseoj kaj miksitan nefikcion.
#000048
Post lia debuto sub Hetzel, Verne estis entuziasme ricevita en Francio fare de verkistoj kaj sciencistoj egale, kun George Sand kaj Théophile Gautier inter liaj plej fruaj admirantoj.
Pluraj famaj nuntempaj figuroj, de la geografiisto Vivien de Saint-Martin ĝis la kritikisto Jules Claretie, parolis altagrade pri Verne kaj liaj verkoj en kritikaj kaj biografiaj notoj.
#000049
Tamen, la kreskanta populareco de Verne inter legantoj kaj teatrospektantoj (precipe pro la tre sukcesa porteatra versio da Ĉirkaŭ la tero en 80 tagoj) kaŭzis laŭpaŝan ŝanĝon en lia literatura reputacio.
Ĉar la romanoj kaj scenejoproduktaĵoj daŭre vendiĝis, multaj nuntempaj kritikistoj sentis ke la statuso de Verne kiam komerce populara verkinto volis diri li povus nur esti vidita kiel nura ĝenro-bazita rakontanto, prefere ol grava verkinthonorindulo de akademia studo.
#000050
Tiu neo da formala literatura statuso prenis diversajn formojn, inkluzive de aroganta kritiko de tiaj verkistoj kiel Émile Zola kaj la manko de nomumo al Verne por membreco en la Académie Française, [85] kaj estis malproksima de nerekonita fare de Verne mem, kiu diris en malfrua intervjuo: "La granda bedaŭro de mia vivo estas ke mi neniam prenis ajnan lokon en franca literaturo."
Al Verne, kiu konsideris sin "verkisto kaj artisto, vivante en la postkuro de la idealo", [87] tiu kritika malakcepto surbaze de literatura ideologio povus nur esti vidita kiel la finfina flirti.
#000051
Tiu forkiĝo de Verne kiel populara ĝenroverkisto sed kritika rolulo ne grata daŭris post lia morto, kun fruaj biografioj (inkluzive de unu de la propra nevino de Verne, Marguerite Allotte de La Fuÿe) temigantaj erar-plena kaj brodita hagiografio de Verne kiel populara figuro prefere ol la faktajn labormetodojn aŭ lian produktaĵon de Verne.
Dume, vendo de la romanoj de Verne en iliaj originaj nelimigitaj versioj falis rimarkeble eĉ en la hejmlando de Verne, kun ĉerpaĵoj direktite rekte kontraŭ infanoj prenantaj sian lokon.
#000052
Tamen, la jardekojn poste la morto de Verne ankaŭ vidis la pliiĝon en Francio de la "Jules Verne cult", konstante kreskanta grupo de akademiuloj kaj junaj verkistoj kiuj prenis la verkojn de Verne grave kiel literaturo kaj volonte notis lian influon en siaj propraj pioniraj verkoj.
Kelkaj el la sekto fondis la Société Jules Verne, la unuan akademian socion por Verne-akademiuloj;
multaj aliaj iĝis altagrade respektata avangardo kaj superrealaj literaturaj figuroj en sia propra rajto.
Ilia laŭdo kaj analizoj, emfazantaj la stilajn inventojn de Verne kaj eltenantaj literaturajn temojn, pruvis tre influaj por literaturaj studoj por veni.
#000053
En la 1960-aj jaroj kaj 1970-aj jaroj, danko en granda parto al daŭranta ondo de grava literatura studo de bonkonataj francaj akademiuloj kaj verkistoj, la reputacio de Verne eksplodis en Francio.
La pionira eseo de Roland Barthes "Nautilus et Bateau Ivre" ("La Naŭtilo kaj la Ebria Boato ") estis influa en it ekzegezo de la Voyages extraordinares kiel sole literatura teksto, dum libro-longaj studoj de tiaj figuroj Marcel Moré kaj Jean Chesneaŭ konsideris Verne de amaso da temaj panoramejoj.
#000054
Francaj literaturaj ĵurnaloj dediĉis tutajn temojn al Verne kaj lia laboro, kun eseoj de tiaj imponaj literaturaj figuroj kiel Michel Butor, Georges Borgeaud, Marcel Brion, Pierre Versins, Michel Foucault, René Barjavel, Marcel Lecomte, Francis Lacassin, kaj Michel Serres;
dume, la tuta publikigita verko de Verne revenis por presi, kun nelimigitaj kaj ilustritaj eldonoj de liaj verkoj presitaj fare de Livre de Poche kaj Éditions Rencontre.
La ondo atingis sian kulminon en la seskvicentenial jaro de Verne 1978, kiam li fariĝis la temo de akademia kolokvo ĉe la Centra kulturel internacia de Cerisy-la-Salle, kaj Journey to the Center of the Earth (Vojaĝo al la Centro de la Tero) estis akceptita por la franca Agregaĵo de universitata sistemo leganta liston.
Ekde tiuj okazaĵoj, Verne estis konstante rekonita en Eŭropo kiel legitima membro de la franca literatura kanono, kun akademiaj studoj kaj novaj publikaĵoj konstante daŭrante.
#000055
La reputacio de Verne en anglalingvaj landoj estis sufiĉe pli malrapida en ŝanĝiĝado.
Dum la 20-a jarcento, la plej multaj Anglalingvaj akademiuloj flankenbalais Verne kiel ĝenroverkisto por infanoj kaj naiva propagandanto de scienco kaj teknologio (malgraŭ forta indico al la kontrasto koncerne ambaŭ punktojn), tiel trovante lin pli interesa kiel teknologia "profeto" aŭ kiel temo de komparo al angla-lingvaj verkistoj kiel ekzemple Edgar Allan Poe kaj H. G. Wells ol kiel temo de literatura studo en sia propra rajto.
Tiu mallarĝa vido de Verne estis sendube influita per la malbonkvalitaj anglaj tradukoj kaj tre loze adaptitaj Hollywood-film versioj tra kiuj la plej multaj amerikaj kaj britaj legantoj malkovris Verne.
Tamen, ekde la mez-1980-aj jaroj konsiderinda nombro da gravaj angla-lingvaj studoj kaj tradukoj ekaperis, sugestante ke rehabilitado de la Anglalingva reputacio de Verne povas nuntempe esti survoje.
#000056
Traduko de Verne en la anglan komenciĝis en 1852, kiam la novelo " de Verne Vojaĝo en Balono " (1851) estis publikigita en la amerika ĵurnalo Sartain's Union Magazine of Literature and Art en traduko fare de Anne T. Wilbur.
Traduko de liaj romanoj komenciĝis en 1869 kun la traduko de William Lackland de Five Weeks in a Balloon (Kvin Semajnoj en Balono) (origine publikigite en 1863), [101] kaj daŭris konstante dum la vivdaŭro de Verne, kun eldonistoj kaj dungis tradukistojn ofte laborante en granda hasto por rapidi liajn plej enspezigajn titolojn en angla-lingvan presaĵon.
Male al Hetzel, kiun laŭcelaj ĉiuj aĝoj kun liaj eldonstrategioj por la Voyages extraordinaires, la britaj kaj amerikaj eldonistoj de Verne elektis surmerkatigi liajn librojn preskaŭ ekskluzive al junaj spektantaroj;
tiu komercmovo, kun sia implico ke Verne povus esti traktita sole kiel infanlibra aŭtoro, havis long-daŭrantan efikon al la reputacio de Verne en anglalingvaj landoj.
#000057
Tiuj samtempa angla-lingvaj tradukoj estis vaste kritikitaj por siaj ampleksaj tekstaj preterlasoj, eraroj, kaj ŝanĝoj, kaj ne estas konsideritaj adekvataj reprezentadoj de la faktaj romanoj de Verne.
La brita verkisto Adam Roberts, en eseo por The Guardian titolita "Jules Verne deserves superulo-traduko-servo", komentis: "mi ĉiam ŝatis legantan Jules Verne kaj mi legis la plej multajn el siaj romanoj;
sed ĝi ne estis ĝis antaŭ nelonge ke mi vere komprenis ke mi ne legis Jules Verne entute ...
Estas bizara situacio por mondfama verkisto esti en.
Efektive, mi ne povas pensi pri grava verkisto kiu estis tiel nebone servita per traduko."
#000058
La prozo de Verne estas svelta kaj rapida laŭ multe moderna maniero ...
[nur] Verne estis precipe mis-servitde siaj anglaj tradukistoj.
En la plej bona kazo ili disponigis nin kun clunky, hakanta, tonsurda prozo.
Ĉe plej malbone - kiel en la fifama 1872 "traduko" [de Journey to the Center of the Earth (Vojaĝo al la Centro de la Tero) ] publikigita fare de Griffith & Farran - ili milde ŝanĝis la tekston, donante al la karakteroj de al Verne novajn nomojn, kaj aldonante tutajn paĝojn de sia propra invento, tiel efike detruante la signifon kaj tonon de la originalo de Verne.
#000060
Ekde 1965, konsiderinda nombro da pli precizaj anglaj tradukoj de Verne ekaperis.
Tamen, la tre kritikitaj pli malnovaj tradukoj daŭre estas reeldonitaj, pro sia publika statuso kaj en multaj kazoj en retaj fontoj. al sia facila havebleco
#000061
La rilato inter Voyages extraordinaires de Verne kaj la literatura ĝenro sciencfikcio estas komplekso unu.
Verne, kiel H. G. Wells, estas ofte citita kiel unu el la fondintoj de la ĝenro, kaj lia profunda influo sur sia evoluo estas nediskutebla;
tamen, multaj pli fruaj verkistoj, kiel ekzemple Lucian of Samosata (Lukiano de Samosata) kaj Mary Shelley, ankaŭ estis cititaj kiel kreintoj de sciencfikcio, neevitebla ambigueco ekestiĝanta de la neklara difino kaj historio de la ĝenro.
#000062
Primara temo ĉe la koro de la disputo estas la demando de ĉu la verkoj de Verne validas kiel sciencfikcio al komenci kun.
Maurice Renard asertis ke Verne "neniam skribis ununuran frazon de scienc-mirinda".
Verne mem argumentis plurfoje en intervjuoj ke liaj romanoj ne estis intencitaj esti legitaj kiel science, dirante "ke mi inventis nenion."
Sia memgolo estis prefere "prezenti la teron [kaj] en la sama tempo realigi tre altan idealon de beleco de stilo", [70] kiam li indikis en ekzemplo:
#000063
mi verkis Five Weeks in a Balloon (Kvin Semajnoj en Balono), ne kiel rakonto pri ŝvelado, sed kiel rakonto pri Afriko.
mi ĉiam estis tre interesita pri geografio kaj vojaĝado, kaj mi volis doni romantikan priskribon de Afriko.
Nun, ekzistis neniu rimedo de prenado de miaj vojaĝantoj tra Afriko alie ol en balono, kaj tio estas kial balono estas lanĉita ...
mi povas diri ke tiutempe mi skribis la romanon, kiam nun, mi havis neniun fidon al la ebleco de iam stirado de balonoj ...
#000064
Proksime rilatita al la sciencfikcioreputacio de Verne estas la ofte-ripeta aserto ke li estas " profeto " de scienca progreso, kaj ke multaj el liaj romanoj implikas elementojn de teknologio kiuj estis mirindaj por lia tago sed poste iĝis ordinaraj.
Tiuj asertoj havas longan historion, precipe en Ameriko, sed la moderna scienca interkonsento estas ke tiaj asertoj de profetaĵo estas tre troigaj.
Kiel kun sciencfikcio, Verne mem kategorie neis ke li estis futureca profeto, dirante ke ĉiu ligo inter sciencaj evoluoj kaj lia laboro estis "nura koincido" kaj atribuante lian nediskuteblan sciencan precizecon al lia ampleksa esplorado: "eĉ antaŭ ol mi komencis skribrakontojn, mi ĉiam prenis multajn notojn el ĉiu libro, gazeto, revuo, aŭ scienca raporto ke mi venis laŭlarĝe."
Ĉar Verne nur temigis teknologion kaj principojn kiuj estis science eblaj, aŭ supozis esti eblaj, romanoj kiel From the Earth to the Moon (De la Tero ĝis la Luno) kaj Dudek mil leŭgoj sub la maro apartenas al la subĝenro konata kiel sekulara sciencfikcio.
#000065
[ citaĵo bezonis ] Heredaĵo
#000066
La Aĉeto de la norda poluso
#000080
Ĉirkaŭ la mondo en 80 Tagoj
#000086
La Isla misteriosa y elcapitán Nemo
#000089
Reveno al Mysterious Island 2
#000090
La soldato kaj la Lady (1937)
#000093
Voyage au centre de la terre
Vingt mille lieues sous les mers
#000096
2 Jules Verne kaj Esperanto
#000098
Verne naskiĝis en Nanto (Francio), la 8-an de februaro 1828.
#000099
Konforme al la deziro de sia patro, la juna Jules Verne studis juron, sed samtempe verkis tekstojn por operetoj, rakontoj kaj teatraĵoj.
#000100
En aŭtuno 1862 li renkontiĝis kun la eldonisto Pierre-Jules Hetzel, kiu akceptis presi lian romanon titolita "Kvin semajnoj en flugbalono" (Cinq semaines en ballon). Inspiris ĉi tiun romanon la flugoj, kiujn samjare entreprenis Félix Tournachon Nadar per la balono Le Géant. Pli poste Verne fariĝis sekretario en la Societo por la stimulado de enaera moviĝo per iloj pli pezaj ol aero, kies prezidanto estis Nadar. La romano ricevis grandegan sukceson, kaj tuj famigis la aŭtoron.
#000101
Verne mortis en Amieno pro diabeto, la 24-an de marto 1905.
#000102
Mallonge antaŭ sia morto Jules Verne entuziasmiĝis pri la ideo de Esperanto. Li ekverkis romanon, en kiu la lingvo ludis gravan rolon, Voyage d'étude (studvojaĝo), sed forpasis antaŭ verki la finon. Tiu rakonto prezentas la membrojn de stud-komisiono, sendita en la kernon de Afriko, kiu konsistas interalie el la ruso, Nicolas Vanof, komisiita por instrui Esperanton al la membroj de la ekspedicio. La verkisto provizore lasis blankaj en sia manskribaĵo la tekstojn tradukendajn poste al Esperanto, imaginte ke "Esperanto, de pluraj jaroj, eniris la vastajn regionojn de centra Afriko, por la plej granda profito de la civilizo kaj de la komerco." La kvin ĉapitrojn poste redaktis lia filo, Michel VERNE, en nova romano L'Étonnante Aventure de la Mission Barsac; la filo finverkis la romanon, sed forigis la referencon al Esperanto.
#000103
Jules Verne en sia romano Dudek mil leŭgoj sub la maroj (franclingve Vingt mille lieues sous les mers, 1871) menciis misteran lingvon, kiun kapitano Nemo uzadis kun siaj sam-sortaj kunuloj. Laŭ informo de la aŭtoro: lingvo belsona, harmonia, fleksebla. Kelkaj vidas tion kiel nerektan mencion al Esperanto.
#000104
Esplorvojaĝo ("Voyage d'étude") (trad. István Ertl)
La verda radio ("Le rayon vert") (trad. Jeannine Vincent)
Ĉirkaŭ la mondo dum okdek tagoj ("Le tour du monde en quatre-vingts jours") [1] (trad. Jean-Luc Tortel)
La mistera insulo[1] ("L'île mystérieuse") [2] (reta trad. Jerzy Wałaszek)
#000108
La ĉefo kaj liaj kunuloj heroo de Esplorvojaĝo (Voyage d'étude) tradukita de István Ertl
#000109
Jules Verne vivo kaj verkoj en la hungara lingvo
#000113