Rigardu maŝin-tradukitan version de la franca artikolo.
La maŝintradukado de google estas utila deirpunkto por tradukoj, sed tradukistoj devas revizii erarojn ĉar necesa kaj konfirmas ke la traduko estas preciza, prefere ol simple kopi-glui maŝin-tradukita teksto en la anglan Vikipedion.
Ne traduku tekston kiu prezentiĝas nefidinda aŭ malaltkvalita.
Se eble, konfirmas la tekston kun referencoj disponigite en la fremdlingva artikolo.
Sur la traduko vi devas disponigi kopirajtatribuon en la redakti resumon notante vian tradukon kaj disponigante interlingvon ligi al la fonto de via traduko.
Modelatribuo redaktu resumon (uzante la germanan):Content in this edit is translated from the existing German Wikipedia article at [:de:Exact name of German article]; see its history for attribution.
Por pli da konsilado, vidu
#000001
Kompletaj verkoj: pli malnovaj tradukoj
Kie estas la neĝoj de lastjare?
#000004
Villon estis naskita en Parizo en 1431 (la jaro ke kiam Johana de Arko estis bruligita ĉe la intereso).
Unu fonto donas la daton kiel la 19-an de aprilo, 1432 [ O.S. April 1, 1431].
#000005
La reala nomo de Villon eble estis François de Montcorbier aŭ François des Loges: [3]
ambaŭ de tiuj nomoj aperas en oficialuldokumentoj desegnitaj supren en la vivdaŭro de Villon.
En sia propra laboro, aliflanke, Villon estas la nura nomo la poeto uzita, kaj li mencias ĝin ofte en sia laboro.
Liaj du kolektoj de poemoj, aparte " Le-Testamento " (ankaŭ konata kiel "Le grand testament"), estis tradicie legita kvazaŭ ili estus aŭtobiografiaj.
Aliaj detaloj de lia vivo estas konataj de tribunalo aŭ aliaj burĝaj dokumentoj.
#000006
De kion la poemoj rakontas nin, ĝi ekaperas ke Villon estis naskita en malriĉeco kaj levita fare de vartpatro, sed ke lia patrino daŭre vivis kiam ŝia filo estis tridek jarojn maljuna.
La familia nomo "Villon", kiun la poeto rakontas al ni, estas la nomo kiun li adoptis de sia vartpatro, Guillaume de Villon, armea pastro en la kolegiata preĝejo de Saint-Benoît-le-Bétourné ( fr), kiu prenis Villon en sian domon al kaj profesoro pri kanona juro.
Francisko priskribas Guillaume de Villon kiel "pli ol patro al mi".
#000007
Villon iĝis studento en artoj, eble je proksimume dek du jaroj de aĝo.
Li ricevis bakalaŭron de la Universitatoj kaj altlernejoj de Parizo en 1449 kaj magistron en 1452.
Inter tiu jaro kaj 1455, nenio estas konata de liaj agadoj.
Ĉar la verkinto de la Encyclopaedia Britannica artikolo (1911) skribas, "Provoj estis faritaj, en la kutima modo de konjekta biografio, plenigis la interspacon per kia juna diplomiĝinto de bohemaj tendencoj volis, povis, aŭ eble, sed ili estas plejparte vanaj."
#000008
La 5an de junio 1455, la unua grava registrita okazaĵo de lia vivo okazis.
En la firmao de pastro nomis Giles kaj knabino nomis Isabeau, li renkontis, en la Rue Saint-Jacques, bretonojn, Jean le Hardi, ĉampionon pri artoj, kiu estis ankaŭ kun pastro, Philippe Chermoye (aŭ Sermoise aŭ Sermaise).
Tumulto krevis, ponardoj estis tiritaj kaj Sermaise, kiu estas malamata de esti minacinta kaj atakinta Villon kaj tirita la unua sango, ne nur ricevis ponardo-puŝon en rendimento, sed baton de ŝtono, kiu frapis lin malsupren.
Li mortis pro siaj vundoj.
Villon fuĝis, kaj estis juĝita al elpelo - frazo kiu estis rimesita en januaro 1456 per pardono de King Charles VII post kiam li ricevis la dua el du peticioj kiuj faris la aserton ke Sermoise pardonis Villon antaŭe li mortis.
#000009
Du malsamaj versioj de la formala pardono ekzistas;
en unu, la kulpulo estas identigita kiel " Francisko des Loges, autrement dit Villon " ("Francisko des Loges, alie nomita Villon"), en la aliaj kiel "François de Montcorbier."
Li ankaŭ laŭdire nomis sin al la barbiro-kirurgo kiu ligis siajn vundojn kiel "Michel Mouton".
La dokumentoj de tiu afero almenaŭ konfirmas la daton de lia naskiĝo, per prezentado de li kiel dudek ses jarojn aĝaj aŭ ĉirkaŭe.
#000010
La venonta dato por kiu ekzistas registrita restadejo ĉar Villon estas la somero de 1461;
Villon skribis ke li pasigis tiun someron en la malliberejo de la episkopo ĉe Meung-sur-Luaro.
Lia krimo ne estas konata, sed en Le Testament ("La Testamento") datis tiun jaron kiun li skoldas amare kontraŭ episkopo Thibault d' Aussigny, kiu tenis la vidi de Orléans.
Villon eble estis publikigita kiel parto de ĝenerala malliberejo-liveraĵo ĉe la surtroniĝo de King Louis XI kaj iĝis libera viro denove la 2an de oktobro 1461.
#000012
En 1461, li skribis sian plej faman laboron, Le Testament (aŭ Le Grand Testament, kiam ĝi ankaŭ estas konata).
En la aŭtuno de 1462, li ree vivis en la klostroj de Saint-Benoît kaj en novembro, li estis malliberigita por ŝtelo en la fortikaĵo kiu staris ĉe kio nun estas Place du Châtelet en Parizo.
En defaŭlto de indico, la malnova pagendaĵo de prirabado de la kolegio de Navaro estis revivigita, kaj neniu reĝa pardono alvenis por rifuti la postulon je restituo.
tamen, Villon falis senprokraste en stratkverelon.
Li estis arestita, torturita kaj kondamnita por esti pendigita (" pendu et étranglé "), sed la frazo estis navedita al elpelo de la parlement la 5an de januaro 1463.
#000013
La sorto de Villon post januaro 1463 estas nekonata.
Rabelais rerakontas du rakontojn pri li kiuj estas kutime flankenbalaitaj kiel sen iu bazo fakte.
Anthony Bonner konjektis la poeto, kiam li forlasis parizan, estis "rompitaj en sano kaj spirito."
#000014
Li eble mortis sur mato el pajlero en iu malmultekosta taverno, aŭ en malvarma, malseketa ĉelo;
aŭ en batalo en iu malhela strato kun alia franca kokvilard;
aŭ eble, ĉar li ĉiam timis, sur pendumiloj en malgranda urbo en Francio.
#000015
Villon estis granda noviganto laŭ la temoj de poezio kaj, tra tiuj temoj, granda renovator de la formoj.
Li komprenis perfekte la mezepokan ĝentilan idealon, sed li ofte elektis skribi kontraŭ la greno, inversigante la valorojn kaj festante la malaltvivojn destinitajn por la pendumiloj, falante feliĉe en parodion aŭ obscenajn ŝercojn, kaj konstante novkreante en sia eldirado kaj vortprovizo;
kelkaj negravaj poemoj faras ampleksan uzon de pariza ŝtelistslango.
Daŭre la verso de Villon temas plejparte pri sia propra vivo, noto pri malriĉeco, problemo, kaj testo kiu estis certe dividita fare de la celita spektantaro de liaj poemoj.
#000016
En 1461, en la aĝo de tridek, Villon kunmetis la pli longan laboron kiu estis konata kiel Le-grandioza testamento (1461-1462).
Tio estis ĝenerale taksita la plej bonega laboro de Villon, kaj ekzistas indico en la laboro mem ke Villon sentis la saman.
#000017
Krom Le Lais kaj Le-grandioza testamento, pluvivaj verkoj de Villon inkluzivas 16 pli mallongajn poemojn, variante de la grava al la gaja, kaj 11 poemoj en la ĵargono de ŝtelistoj kiuj ricevis al Villon de tre frua tempo, sed kiujn multaj akademiuloj nun kredas por esti la laboro de aliaj poetoj imitantaj Villon.
#000018
La poemoj de Villon estas superŝutetitaj per misteroj kaj kaŝaj ŝercoj: ili estas pipritaj kun la slango de la tempo kaj la submondo subkultureas en kiu Villon moviĝis, [7] plena je privataj ŝercoj, kaj plena de la nomoj de realaj homoj (riĉuloj, reĝaj oficialuloj, advokatoj, prostituitinoj, kaj policanoj) de mezepoka Parizo.
#000019
Nova angla traduko de David Georgi aperis en 2013.
La libro ankaŭ inkludas la francon de Villon, presitan laŭlarĝe de la angloj, kaj notoj en la malantaŭo disponigas abundon da informoj pri la poemoj kaj pri mezepoka Parizo.
"Pli ol iu traduko, tiu de Georgi emfazas la famajn pendumilojn de Villon amuzas ...
lia vorto ludo, ŝercoj, kaj vortludoj".
Por la kompletaj verkoj, alia opcio estas la tre laŭlitera tradukado de Barbara Sargent-Baur (1994, nun el presaĵo) kiu ankaŭ inkludas 11 poemojn sopiradas atribuis al Villon sed eventuale la laboron de mezepoka imitulo.
#000020
Kompletaj verkoj: pli malnovaj tradukoj
#000021
Traduko de la amerika poeto Galway Kinnell (1965, reviziis en 1977) enhavas la plej multajn el la verkoj de Villon sed malhavas la pli mallongajn poemojn.
La inĝenia verstraduko de Petro Dale (1974) sekvas la rimskemon de la poeto fidele, kvankam la neceso de trovado de rimoj devigas lin ofte devagi de laŭvorta fideleco.
Aliaj bonaj tradukoj inkludas unu de Anthony Bonner, publikigita en 1960, kaj alia fare de John Herron Lepper, de 1926.
Unu-malavantaĝa komunpaŝtejo al tiuj anglaj pli malnovaj tradukoj estas ke ili estas ĉiu bazigis sur malnovaj eldonoj de la tekstoj de Villon: t.e., la franca teksto kiun ili tradukas (la Longnon-Foulet-eldono da 1932) teksto establita fare de akademiuloj antaŭ proksimume 80 jaroj estas.
#000022
Kie estas la neĝoj de lastjare?
#000023
La rekantaĵo "Kie la neĝoj de yester-jaro estas?"
estas unu el la plej famaj linioj de tradukita poezio en la anglalingva mondo.
Ĝi venas de The Ballad of Dead Ladies, (La Balado de Morta Ina Necesejo,)
La traduko de Dante Gabriel Rossetti [9] de Ballade des dames du temps jadis de Villon, kie la linio estas: "MAI où sont les neige'od'antan?"
#000024
Tre loza sed vigla angla deteriĝo sur disa selektado de Villon-poemoj estis farita fare de Stephen Rodefer en 1976, sub la plumnomo Jean Calais.
Tradukoj de tri Villon-poemoj estis faritaj en 1867 fare de Dante Gabriel Rossetti.
Tradukoj de tri aliaj poemoj de Villon, kaj plie tradukoj de du en rimadrandon de William Ernest Henley povas esti legitaj en Anthony Weir [11] retejo.
#000025
Klaus Kinski, la germana aktoro, estis admiranto de Villon kaj prezentis sian laboron multajn fojojn.
Ekzistas registradoj de Kinski deklamanta Villon sur lumdisko kaj vinilo.
#000026
La poemoj de Villon ĝuis grandan popularecon en la jardekoj post kiam kiam ili estis skribitaj.
En 1489, presita volumeno de liaj poemoj estis publikigita fare de Pierre Levet.
Tiu eldono preskaŭ estis tuj sekvita per pluraj al aliaj.
En 1533, poeto kaj humanistakademiulo Clément Marot publikigis gravan eldonon, en kiu li rekonis Villon kiel unu el la plej gravaj poetoj en franca literaturo kaj serĉis korekti erarojn kiuj estis enkondukitaj en la poezio fare de pli frue kaj malpli singardaj printiloj.
#000028
La plej ofte elstaraj ĉeftemoj kiuj povas esti trovitaj en la poezio de Villon estas " carpe diem ", " ubisunt ", " memento mori " kaj " danse makabraj ".
#000029
En 1960, la greka artisto Nonda dediĉis tutan unu-viran artekspozicion al François Villon kun la subteno de André Malraux.
Tio okazis sub la arkes de la Pont Neuf kaj estis dominita per giganta dek-mezurila kanvaso rajtigis Hommage à Villon prezentanta la poeton ĉe bankedotablo kun liaj konkubinoj.
#000031
Vidu ankaŭ la muzikan fikson de Ezra Pound de Villon's Le Testament opero kiel laboro de literaturscienco koncerne la rilaton de vortoj kaj muziko.
#000032
Daniela Fischerová skribis prezentaĵon en la ĉeĥa kiu temigis la proceson de Villon nomitan Hodina mezi psem a vlkem - tradukite al "Hundo kaj Lupo" sed laŭlitere tradukiĝas kiel "La Horo Inter Hundo kaj Wolf."
La Juilliard School en Novjorko muntis produktadon de la teatraĵo reĝisorita fare de Michael Mayer kun muziko de Michael Philip Ward en 1994.
#000033
Teatraĵo (1935) de la ĉeĥaj verkintoj Jan Werich kaj Jiří Voskovec nomita Balada z hadrů ("Maltrankvilo de ĉifonoj") estis inspirita per la laboro de Villon kaj aranĝita kelkaj el liaj poemoj kiel kantoteksto por kelkaj kantoj.
#000035
La itala Kantaŭtoro Fabrizio De André komponis la konceptalbumon Tuteco morimmo a stento kies kantoteksto estas inspiritaj per la poezio de François Villon (kun unu el la kantoj en la albumo rajtigis La ballata degli impiccati, Ballade des pendus).
#000036
La franca Kantaŭtoro Georges Brassens havas kanton nomitan "Maltrankvilo des lordinoj du anstataŭantoj jadis", kie li metas la poemon de Villon en muzikon.
#000040
La poemoj de la svisa komponisto Frank Martin de La mort, por la nekutima kombinaĵo de tri tenoroj kaj tri elektraj gitaroj, estas bazitaj sur tri Villon-poemoj.
#000042
[ citaĵo bezonis ] La brita ĵazrokogrupo, la Don Rendell - Ian Carr kvinopo, inkludis trakon "Les Neiges d'Antan" en sia albumo Phase III (1967)
#000043
Franca nigra metalroko kiun grupo Peste Noire adaptis al la kanto en nigrametalrokan version rajtigis "Ballade cuntre les anemis de la France" por sia albumo, Ballade cuntre lo anemi Francor.
#000045
"You're kiel Villonian kantado-monaĥino" estas linio en la kanto "Jonesy Boy" de la albumo Katakombo de Cass McCombs.
Vagabondeco kaj estaĵo eksterleĝulo prizorgas temojn en la laboro de McComb.
#000046
"Ballade de Mercy" estas kantita aŭtentike en mezepoka franco fare de Neo-mezepokgermana grupo KORVO CORAx
#000047
La opereto The Vagabond King (1925) ankaŭ estas bazita sur la McCarthy-teatraĵo, kaj ĝi ankaŭ estis filmita dufoje - en 1930, kun Dennis King kaj Jeanette MacDonald, kaj en 1956, kun Oreste Kirkop kaj Kathryn Grayson.
Tamen, en la opereto, Villon estas nomumita reĝo dum dudek kvar horoj, kaj devas solvi ĉion el Louis XI_ estas politikaj problemoj en tiu kvanto de tempo.
#000048
Ezra Pound inkludis transirojn de Le Testament en la libreto de sia opero de la sama nomo, por montri radikalajn ŝanĝojn en la rilato de vortoj kaj muziko sub la skribilo de Villon, ŝanĝojn kiujn Pound kredis profunde influita angla poezio.
Pound komponis la originan partituron en Londono inter 1920 kaj 1921, kun la helpo de pianisto Agnes Bedford.
Ĝi tiam spertis sinsekvon de revizioj al pli bona dokumento la ritmaj rilatoj inter vortoj kaj muziko.
Tiuj inkludis koncertversion por la Salle Pleyel en Parizo en 1926, ritme komplika poentaro redaktita fare de George Antheil en 1923, hibrida versio de tiu pli frua dudekopo por elsendo de la BBC en 1931, kaj fina versio, plene redaktite fare de Pound, en 1933.
La 1923 Pound/Antheil-versio estis premieritaj en 1971 fare de la San Francisco Opera Western Opera Theater, kondukitaj kaj registrita fare de Robert Hughes (Fantasy Records), kun Phillip Booth en la rolo de Villon.
Partoj de tiu longdisko estis re-liberigitaj sur Other Minds aŭdio-KD "Membisakmontcantilenae, La muziko de Ezra Pound."
La opero unue estis publikigita en marto 2008.
#000049
En 1901, la dramisto kaj irlanda parlamentano Justin Huntly McCarthy skribis romanon (kaj tiam teatraĵo), Se I Were King , imagante militminacan Villon egalantan klarmensecon kun Louis XI, kulminante kie Villon trovas amon en la tribunalo de Ludoviko kaj savado de Parizo de la Duko de Burgonjo kiam Ludoviko igas lin Soldato de Francio por semajno.
Kvankam plejparte fikcie (ekzistas neniu indico Villon kaj Ludoviko eĉ renkontis), tio pruvis esti longtempa sukceso por la aktoro Sir George Alexander kaj plurjarulo sur scenejo kaj ekzameni por la venontaj pluraj jardekoj.
#000051
En novelo de Robert Louis Stevenson, "A Lodging for the Night (Tranoktejo)", Francis Villon (angligita literumo), serĉante ŝirmejon sur glacia vintronokto, pordofrapas hazarde ĉe la pordo de maljuna nobelo.
Invitita enen, ili parolas longaj en la nokton.
Villon malkaŝe konfesas esti ŝtelisto kaj fiulo, sed argumentas ke la kavaliraj valoroj konfirmitaj fare de la maljunulo estas pli neuzeblan.
La rakonto aperas en la kolekto New Arabian Nights (1882).
#000055
En The Life of a Stupid Man (La Vivo de Mallertulo-MAN) de Ryūnosuke Akutagawa, publikigita en 1927 post lia memmortigo, Akutagawa mencias esti vere proponita per la laboro de Villon.
Li skribas "ke He found in that poet's many works the 'beautiful male" kaj deklaras li sentas like li atendas por esti pendigita kiel Villon, nekapabla daŭrigi bataladon en vivo.
#000056
En "Villon's Wife de Osamu Dazai, juna virino kiu estas edziĝinta al amatoro venas por kompreni liajn malriĉajn manierojn kiam ŝi akceptas la imposton de pagado for siaj ŝuldoj.
La sentaŭgulo estas flirtema verkisto kiu estas malsukcesa.
La scenaro estas okupperiodo Japanio.
#000057
Li estas kromfiguro en The Stress of Her Regard (La Streso de HER Konsidero) de Tim Powers, vivis en la 19-a jarcenton tra sia asocio kun la vampira lamia de la romano.
#000058
Li estas grava karaktero en Mapamundi de Christopher Harris, kiu prezentas la vivon de Villon poste lian malaperon.
#000059
En Kaptaĵo-22 , la protagonisto de Joseph Heller Yossarian priploras la morton de unu el la flugteamo de sia bombisto, Snowden, kun "Kie aro la Snowdens de lastjare?"
same kiel en la franca, "Où sont les Neiges d'antan?"
#000060
En la romano de Antonio Skármeta, El cartero de Neruda, Villon estas menciita kiel estinte pendigita por krimoj multe malpli gravaj ol delogado de la filino de la loka drinkejoposedanto.
#000061
En la 2013 romano de Edward Rutherfurd "Parizo", en ĉapitro 8 aro en 1462, Villon estas kutima kliento en la Rising Sun-taverno, renkontiĝo-loko por ŝtelistoj kaj krimuloj, kaj legas du baladojn de "The Testament (La Testamento)" ĝis la patronoj de la taverno.
#000062
''The nokto en la grandurbo de ĉerizoj aŭ Atendante Francisko'n ''
- sur la vivo de François Villon en formo de la memoroj de persono kiu konis la poeton kaj kies nomon oni povas trovi en la linioj de La Testamento (en la rusa, 112 p., Kievo, Ukrainio, 2013).
#000063
En epizodo de Bonanza (1961) rajtigis "The Frenchman (La franco)", la titolfiguro kredas ke li estas la reenkarniĝo de Villon.
#000070
Frue en la filmo The Petrified Forest , la karaktero de Bette Davis legas kolekton de la poezio de Villon.
Poste ŝi legas kelkaj linioj de " Balado por novedzo " al la karaktero de Leslie Howard, kaj en la finsceno ŝi denove citas " Ballad por Novedzo ".
En la filmo, ŝi prononcas François Villon kiel "Francis Villain", kaj la Leslie Howard-karaktero korektas ŝin, dirante ke la duobla el estas silenta, ĉar ĝi ĉirkaŭ estas en moderna franco.
(En 15-ajarcenta franco, aliflanke, la els estis prononcita, tiel ke ŝia elparolo ne estis malĝusta.
#000071
La inkujo de Villon estas Artefakto en la Syfy televidserialo Warehouse 13 .
La inko de la inkujo kreas "porteblan nigran truon" tra kiu eroj povas esti pasitaj kiam ĝi estas verŝita sur solida surfaco.
#000072
Dum la televidserialo Downton Abbey's Christmas Special, la Dowager-grafino uzas la linion "Mais ou sont les neiges d'antan", por rilati al la patro de Lord Hepworth kiun ŝi renkontis en la malfruaj 1860-aj jaroj.
#000073
En la filmo Himizu , la ĉeffiguroj citas lian Maltrankvilon ("mi konas muŝojn en lakto ...
") plurajn fojojn kie ili estas en mizeraj situacioj.
#000074
Le Testament (1461)"Ballade des dames du temps jadis"
#000080
"Ballade des dames du temps jadis"
#000081
" Maltrankvilo des pendus " (1489)
#000082
Vivinte en malriĉeco, li elektis sian pseŭdonimon Villon laŭ sia subtenanto Guillaume de Villon, kiu ebligis al li studi en La Sorbonne. En la jaro 1452 li finis la studadon. Li tiutempe amikiĝis kun krimuloj kaj en 1455 li devis fuĝi el Parizo, ĉar li en disputo mortigis (supozeble mem krimulan) pastron. Kune kun ŝtelistoj li vagadis tra la lando. En 1461 oni arestis lin, kondamnis lin al morto, sed amnestiis lin en 1463. Ekde tiam li ne plu montris vivsignon.
#000085
La verkaro de François Villon konsistas el baladoj kaj poemoj pri la vivo kiel vaganto. Ĝin karakterizas drastaj ŝercoj en friponeca ĵargono, sed ankaŭ esprimoj de sincera pieco.
#000086
En la 20-a jarcento Bertolt Brecht uzis partojn el la baladoj de Villon por sia Dreigroschenoper.
#000087
Le petit testament (verkita 1456, presita 1489)
Ballade des menus propos (1458)
Le grand testament (verkita 1461, presita 1489)
#000088
Epitafo en formo de balado, kiun verkis Villon por si kaj siaj kunuloj atendante kun ili pendigon sian / François Villon. - En: Tutmonda sonoro / Hrsg.: Kalocsay, Kálmán ; p.312 - 313, vol. 1
#000089