Pafiloj de la Patriotoj Ĝi estis plena adiaŭo al la plej legendaj roluloj de Metalo Gear Solid tion ni scias de post tiu neforgesebla ekspedicio en Ombromozoj en la malnova PlayStation. Ĝuste, kaj malgraŭ la ripetaj avertoj de ĝia kreinto, kiu ĉiam certigis kun ĉiu metalo Gear ŝanĝo, kiu estos la lasta, ĉi tio La Phantom Pain jes, tio estas vera adiaŭo kun la disiĝo kaj posta maldolĉa marŝo de Hideo Kojima de Konami.
#000002
Sed ĉi tio ne estas ekzerco de nostalgio, sed ĝojo pri transdono, kiu pli ol iam enprofundiĝas en la ludadon, kaj tio male al tio, kio okazis kun la ekskluziva Guns of the Patriots, Metal Gear Solid V: La Fantoma Doloro Ĝi ne diskriminaciis platformojn kaj estas havebla por konzoloj kaj nunaj kaj pasintaj generacioj.
#000003
La Phantom Pain staras antaŭ la ludanto kun prezento, kiun ni ne kutimis en la Metalo Gear Solid tradicia labortablo: ni havos vastan scenaron por esplori kaj en kiu estos distribuitaj ambaŭ la ĉefaj misioj, kiuj disvolvas la intrigon - ĉirkaŭ 50 -, kaj ankaŭ duarangajn taskojn. Kompreneble ne mankos kojimadaj, la nedubebla markostampo de ĝia kreinto, dum la esenco de taktika spionado -kiu restas senŝanĝa- aldoniĝas pli da postuloj por venki la celojn kiel vere farus serpenton: studi malamikajn poziciojn, marki ŝlosilajn lokojn aŭ decidi ĉu ataki tage aŭ nokte, estos decidoj, kiuj kun ĉiu ludo fariĝos pura rutino.
#000004
Krome, iuj misioj povas ripetiĝi denove, sed la parametroj de ĉi tiuj fariĝos ĉiam pli postulemaj, devigante la ludanton fari kreivajn decidojn por trakti ilin. Tiel la disvolviĝo ne plu estas tiel lineara kaj ni povas investi tempon kaj rimedojn por plibonigi la Patrina Bazo, nia bazo de operacioj. Malgraŭ la fakto, ke la mapado ampleksas grandecon, foje ni renkontos sektorojn vere senfruktajn kaj la vero estas, ke ĝi kolizias, ĉar ili donas la senton ne nur de malpleneco, sed de nekompleteco.
#000005
Kiuj kutimas la sagaon Metalo Gear Solid memoru, ke ĉiu ludo estas plena de longaj kinematografiaj sekvencoj, kiuj rakontas la historion, ĉiam kun tiel elstara rolo en la sagao kaj kiujn multaj kritikantoj kritikis. Ĉifoje, Metalo Gear Solid V: The Phantom Pain Ĝi ne havas tiom vastan filmeton, fakte la plej multaj el la klimaksaj scenoj estas distribuitaj inter la prologo -Grundaj Nuloj- kaj la finludo, kiun okupas ĉi tiu analizo. Kaj atentu, mi rekomendas al vi ne perdi la enhavon de iuj sonkasedoj, ĉar ili donas vere decidajn datumojn. Fine, pri ĉi tiu aspekto, mi devas diri, ke la intrigo ne atingas la eposan nivelon de aliaj ĉapitroj, kiel ekzemple Sanaĝa Manĝanto o Pafiloj de la Patriotoj: en La Phantom Pain Ŝajnas, ke oni penis pli multe en la ludebla sperto.
#000006
Je teknika nivelo, Vulpa Motoro elstaras pri detaloj kiel lumefektoj, movas la ludon je 60 kadroj sekunde kaj funkcias je 1080p-rezolucio per la plej novaj generaciaj sistemoj. Pri la versio por veteranoj PlayStation 3 y xbox 360Aldone al la evidentaj vidaj diferencoj, la haveno funkcias je 30 fps -kun faloj en la momentoj de plej granda plurlatera ŝarĝo- kaj kun maksimuma distingivo de 720p. Sed ni ne estu erarigitaj, ke malgraŭ la jaroj de ĉi tiuj konzoloj, la rezulto atingita en ili rezultas Metalo Gear Solid V: The Phantom Pain tute teknika miraklo por la aparataro de pasinta generacio. En la sonsekcio, la plej grincanta afero estas la voĉo de kiefer sutherland kliniĝante al Venena Serpento, kiam ni kutimiĝis al la karakteriza tono de David Hayter.
#000007
Via retpoŝta adreso ne estos eldonita. Postulita kampojn estas markita per *
#000013
Novaĵoj en via retpoŝtoRicevu la plej novajn novaĵojn pri teknologio kaj komputado per via retpoŝto
Mi akceptas la jurajn kondiĉojn
#000017