La Novaĵfolio de Bildartistoj Interrete
#000000
Kun kariero ĉirkaŭ tri jardekoj, Gerard Byrne estas konata pro siaj kompleksaj filmaj instalaĵoj, kiuj delokigas sinsekvajn rakontojn kun neliniaj reproduktaj sistemoj. La filmoj de Byrne ofte asimilas multoblajn rigardajn aviadilojn, kie epizodaj resurscenigoj etendiĝas trans la galeriospacon, kurante paralele unu al la alia, instigante la spektantaron por esplori la spacon, kunmetante la fragmentan rakonton. Rimarkinda ekzemplo estas Aĵo estas truo estas afero ĝi ne estas (2010), kiu mapas apartajn epizodojn en la historio de minimumismo, inkluzive: radia konversacio inter Bruce Glaser, Frank Stella, Donald Judd kaj Dan Flavin; La skulptaĵo de Robert Morris en 1960 Kolumno; kaj la karieran ŝanĝiĝantan epifanion de Tony Smith sur la Nov-Jerseyerzeja Pagŝoseo, kiu kondukis lin al minimumisma arto. Aliaj verkoj supozas modulajn strukturojn de nedifinita daŭro. Prenante indikojn de la seriaj kvalitoj de minimumismo, En Nia Tempo (2017) okazas en radiostudio. Utiligante la modulan strukturon de komerca radiodisaŭdigo kiel tempan kadron, la filmo estas ludata samtempe kun la horoj de la galerio.
#000002
Byrne studentiĝis ĉe NCAD en 1991, ekzakte kiam "amaskomunikila arto" estis spertonta monumentan ŝanĝon de analoga al cifereca. Dum ni diskutas la evoluon de la labormetodoj de Byrne, li mencias gamon da formatoj, inkluzive de 16mm, VHS (kaj VHS-C), Hi8, Betacam SP, MiniDV, SD-cifereca video, HD, 4k kaj pli. Kun ĉi tiu vasta kolekto de materialo, venas demandoj pri stokado kaj konservado. Por Byrne, ĉi tio ĝenerale implikis lertajn procezojn de ciferecigado kaj arkivado, do eĉ verkoj kreitaj sur analogaj bendoj (kaj konservitaj sekure en fizika stokado), ankaŭ nun ekzistas sur durdiskoj, igante ilin pli facile alireblaj. Donante stadionan figuron, Byrne taksas, ke li havas pli ol 100 malmolajn diskojn el materialo. Kiam mi demandas, ĉu li havas konsilojn por aliaj artistoj pri tio, kiel ili devas ciferece enarkivigi sian laboron, li singarde asertas: "Nu, unue mi dirus, ke se vi volas konsili pri tio, artisto probable ne estas la plej bona persono por demandi. Pli bone estas demandi iun, kiu administras datumojn [...] Ĝi ne estas arta demando. Kion mi faras por mi mem, estas ke mi etikedas ĉiujn miajn durdiskojn tre sisteme. Ili ricevas numeron, kiu supreniras sinsekve. La etikedo ankaŭ indikas la grandecon de la disko kaj ĉu ĝi estas A aŭ B-disko - la ideo estas, ke la B-diskoj estas sekurkopioj de la A-diskoj, do mi kutime provas havi diskilojn duope, se eble. Kaj ideale, kompreneble, vi havas trian sekurkopion. Mi ankaŭ uzas katalogan programon nomatan NeoFinder, kiu skanas malmolajn diskojn kaj faras inventaron de tio, kio estas sur la disko. Tiu katalogo estas tiam alirebla sen ke la disko estu konektita. Do se vi serĉas specifan dosieron, vi povas serĉi tra ĉiuj katalogoj kaj ekscii, kiuj diskoj funkcias. "
#000003
Byrne laboras kun neliniaj ciferecaj redaktaj programoj ekde meze de la 90-aj jaroj, kiam li estis postdiploma studento en Parsons School of Design en Novjorko. Tiam li laboris kun fruaj versioj de Adobe Premiere kaj Avid Media Composer; nun li laboras kun programoj kiel Final Cut. La projektaj dosieroj por ĉi tiuj programoj estas same gravaj por arkivi, tiel ke malnovaj videoredaktoj estas alireblaj por reeksportado kaj ĝisdatigo. Tamen, Byrne koncedas, ke bedaŭrinde "programistoj ne havas intereson aŭ minimumajn devontigojn al la ideo de malantaŭa alirebleco". Ĉi tio esence signifas, ke krom se vi havas specifan version de programero (kaj la ĝustan operaciumon, sur kiu funkcios la programo), vi ne povos aliri tiun projekton plu. Byrne ĉirkaŭiras ĉi tiun situacion uzante malmolajn diskojn por kloni iujn operaciumojn, kiuj funkciigos specifajn pecojn de pli malnovaj programoj, kiel Fina Tranĉo 7. Ĉi tiu klona disko tiam povas esti lanĉita de komputilo, kiam li bezonas aliri ion. Sed ĉi tio ne estas la fino de la problemo: "ĝi ankaŭ neeviteble signifos arkivi fizikajn komputilojn, ĉar ĝi alvenos al la punkto, ke iuj operaciumoj simple ne estas subtenataj de pli novaj komputiloj. Do la sola maniero, kiel vi povos ekŝargi de ili, estas havante pli malnovan komputilon ... Estas farme, ke vi provas konservi aliron al dosiero kaj tio signifas, ke vi devas arkivi tutan komputilon. " Byrne traktas arkivajn problemojn kiel ĉi tiujn dum la pasintaj 10 jaroj aŭ tiel. Kun multaj el liaj ĉefaj verkoj en internaciaj kolektoj, li bonŝancis diskuti ĉi tiujn aferojn kun ciferecaj ekologiistoj laborantaj en muzeoj tra la mondo. Cifereca konservado fariĝas profesia kampo, kun eksteraj konsilistoj konsilantaj kaj privatajn kolektojn kaj publike financitajn galeriojn pri kiel pritrakti la problemojn konservi kaj aliri ciferecajn formatojn. Sed Byrne agnoskas: "En ĉiuj konversacioj, kiujn mi havis dum miaj vojaĝoj, mi rimarkis, ke neniu vere havas definitivajn respondojn [...] Mi pensas, ke neniu povas fari ion pli ol reagi kaj provi fari bonajn elektojn. ”
#000005
Ĉi tiuj konservadaj defioj ne nur limiĝas al la cifereca regado. Krom protekti sin kontraŭ obsoleto de komputila programaro, instalila aparataro ankaŭ devas esti "estonta". La instalaĵoj de Byrne postulas zorgemajn pensnivelojn kaj projektadon, asimilante kaj tajloritan programaron kaj specialan aparataron. La kunlaboranto de Byrne, Sven Anderson - kiu laboras senlace kiel la ĉefa teknika projektisto por la projektoj de Byrne - estis ĉefulo en la koncepto de ĉi tiuj sistemoj. Tamen kun la necesa komplekseco necesa por reprodukti la verkojn, povas aperi kelkaj eblaj problemoj. Unue, la komponaj partoj de liaj instalaĵoj, kaj la fakto, ke ili povas moduli laŭ strukturo, daŭro kaj aranĝo, kondukas al defioj dum finpretigado de la verkoj por kolektoj. Estas procezo "limigi la laboron en tre materiala maniero", kiu devas okazi antaŭ ol ĝi povas esti transdonita al muzeo. Due, aparataro, dosieroj kaj aliaj interligaj partoj apartenantaj al artaĵo devas resti alireblaj kaj funkciaj en la estontaj jaroj. Re-montri verkojn, kiuj aĝas malpli ol eĉ jardekon, povas iĝi problema, se aparataro rompiĝas kaj necesas anstataŭigi. Kaj danke al kreskanta kulturo de "planita malnoviĝo", anstataŭigo povus esti la sola farebla eblo, kiam aferoj ne ripareblas. Dosieraj formatoj ankaŭ povas ne subteni se nova aparataro estas enkondukita. Tiaj dilemoj povas disvolviĝi, krom se ĉiuj aspektoj estas zorge pripensitaj. Efektive, la kreado de ĉi tiuj verkoj implicas striktan periodon de disvolviĝo kaj testado de Byrne kaj Anderson. La unua grava projekto, pri kiu ili laboris kune, estis Aĵo estas truo estas afero ĝi ne estas (2010). Ili decidis, ke la plej bona maniero por liveri la laboron al kolektoj estas kiel "preta prilabora kontrolita sistemo". Kiel Byrne memoras, ĉi tio estis grandega laboro, kaj Anderson verkis 50-paĝan manlibron por akompani la artaĵon, priskribante ĉiujn aspektojn de la instalado, de instalado kaj funkciado, ĝis problemo.
#000006
Por la tuta fleksebleco kaj pli granda komforto, kiujn ciferecaj teknologioj havigas, ili ankaŭ enkondukas aron da defioj. "Migrado inter formatoj fakte estas tre natura kvalito de la cifereca medio, en kiu ni vivas - ke amaskomunikiloj povas migri inter formatoj fluide, kaj flue - tio estas ia anatemo por muzeoj. Almenaŭ laŭ historia senco, multe da ortodoksa pensado ĉirkaŭ muzeoj ŝanĝas zorgon rilate al verko. Ŝlosi ĝin. " Dum tajloritaj prezentaj sistemoj estas nuntempe nur uzataj de malplimulto de artistoj, ili fariĝas pli oftaj, ĉar teknologio fariĝas pli kaj pli alirebla. La rolo de muzeokolektoj en konservado de ĉi tiuj aparatoj do fariĝos probabla afero, kun Byrne konkludante: "Kiel la scio de amaskomunikiloj pri amaskomunikiloj kaj la teknika flanko de amaskomunikiloj progresas, mi pensas, ke ili havos pli specifajn aferojn. demandoj por artistoj. "
#000007