Kiel ĉe ĉiu dudek kvar hora ciklo, ankaŭ tiun matenon la manĝoĉambro estis lumigita per hele flava lumo. Imita sunlumo. Ĝi estis necesa por korpo adaptanta al la cirkadia ritmo freŝe esti preta al nova tago. Sur la cirkula sidloko ĉirkaŭanta rondan tablon en mezo de la ĉambro kies muroj adaptanta al sunleviĝa temo, estis du korpoj: una homino kaj una humanoida roboto.
#000002
Vi estas ĉi tie, ŝi pensis. Kie stela polvoj formas siajn ĉelojn.
#000012
Oni atakis la stacion. La milita unuo ekirinta al la Nana Serpento kvin jarojn antaŭ la Lakta Vojo -estis nur du homoj- enirinta ĉi tiun centron orbitante la nigran truon nomitan Bilye. Dum ĝi spuras aŭtomatajn aparatojn, kiuj superulo; la alia rigardis la lokon, kie estis tenata la virino, la intence ombrita angulo.
#000013
En stacio de nigra truo, kie vi naskiĝis kun tuboj en via gorĝo.
#000016
La sola loĝanto de la stacio orbitanta Bilye ne sciis, kiom longe ĝi estis tordita. Ŝi ne sciis kiom da fojoj vibris cezio-izotopoj de kiam granda bruo eksplodis.
#000020
Ŝi daŭre ĝemis sub la masko dum profundaj spiroj.
#000028
Kun homa reflekso, ŝia larmoj forvaporiĝis en la aeron sen tuŝado de ŝiaj okulharoj. La kaptita virino ne povis vidi la teknikan zonon ĉar ŝi devis fermi la okulojn por ne sekiĝi. Kiam ŝi iris malsupren, ŝiaj paŝoj fariĝis pli kaj pli malrapidaj. Ĉar la forto, kiu tiris ŝin malsupren de ŝiaj piedoj, pli kaj pli multiĝis.
#000029
Kiam ŝi komencis aŭdi kriadon, ŝi rimarkis, ke ŝiaj oreloj estis reaktivigitaj. Ŝia aŭdkapablo restariĝis al ŝi. Malferminte la okulojn, ŝi trovis sin ĉe apud la kovrilo meze de la funelforma ĉambro. Unuopa numero kaj kvar vortoj skribitaj ĉirkaŭ la rondforma kovrilo estis ripetitaj unu post la alia.
#000031
Ŝi fermis la okulojn kvazaŭ ŝi povus eskapi de la realo, kiu atendis ŝin. Ŝi ne plu estis “ligita”, sed ŝi ne povis rezisti ilin kaj eskapi el iliaj manoj, malfacile movante eĉ la fingrojn. Efektive, kiel, ĉe la plej proksima punkto en la stacidomo al la nigra truo, kie la gravita forto maksimumiĝis, kiel staris la soldato?
#000033
Ŝi pensis eventan horizonton. La lasta punkto kie lumo kaj materio povas eskapi de la gravito de nigra truo. La lasta limo kie validas la konataj leĝoj de fiziko. Se okazas ke ŝi antaŭdiris, certis, ke ŝia korpo estos detruita antaŭ ol ŝi atingos la horizonton.
#000034
“Mi estas dek ses jara,” ŝi diris al si. “Mi atendas morton sur la orbito de Bilye.”
#000035
Ŝi loĝis ĉi tie de kiam ŝi sciis sian ekziston. En speco de kosmoŝipo orbitanta nigran truon kaj prenanta el ĝi sian energion. En sia astronomia leciono oni montris al ŝi mapon de spaco. El tiu leciono, kio restis en ŝia menso plej multe estis la grandeco de la universo preter ĝiaj limoj. Multe da lumo en la nigra, kiel lucioloj en la malluma nokto; ĝi estis reprezento de la observebla universo. Ĉiu el tiuj lumoj estis supergalaksiaro. Kiam ni alproksimiĝis, ĝi ŝajnis, ke unu sola supergalaksiaro konsistas el dekduoj da galaksiamasoj. Ĉiu galaksiomaso enhavis dekduojn galaksiojn. Kaj galaksioj, miliardojn stelojn...
#000036
Ŝi sciis kie ŝi loĝas. Ŝi sciis kie Bilye estas. La stacio en kiu ŝi estas en ĉiuj stadioj de sia ekzisto situis en la galaksio Nana Serpento, en la ekstera parto de la Loka Grupo, en la Virgulina supergalaksiaro.
#000037
“La granda plimulto de homoj loĝas en la Lakta Vojo.” ŝia virtuala instruisto diris, “Preskaŭ tiom da loĝantaro estas disvastigita tra Andromeda kaj la Triangulo, kiuj estas la aliaj plej grandaj galaksioj en la Loka Grupo.” Aliaj proksimaj galaksioj ankoraŭ ne havas ĝeneraligitan loĝdomon, sed laboro daŭras. La Bilyea Stacidomo, aliflanke, pasis en la historion kiel la plej malproksima bazo en la homa historio, ĉar neniuj pluaj vojaĝoj al galaksio en la ekstera regiono okazis tiom kiom al la Nana Serpento.”
#000038
Kiam la kovrilo malfermiĝis, ŝi ekkriis. Ĉar la aero en la teknika areo direktis al la truo, la vento trenis ŝin en la nigran truon. Ŝi ĉirkaŭprenis krurojn de la soldato pro kara vivo, kaj vundiĝis pro ŝia kriegajn voĉajn ŝnurojn. Kvankam la soldato iom ŝanceliĝis, li sukcesis resti sur sia loko.
#000040
La vento plifortiĝis. Baldaŭ la tuta aero en la teknika kupeo estis elĉerpiĝonta.
#000044
Unu paŝon antaŭ la falo, fuzo blovis ie en la cerbon de malliberulo. Ŝi subite sentis sin laca. Ŝi ĉesis krii aŭ baraktadi. Ŝi profunde enspiris kaj forprenis sian oksigenan maskon per unu mano kaj ĵetis ĝin malsupren. Ŝi rigardis ĝin dum ĝi falis, ĉi tio estis preparo por la morto. Ŝi tenis la spiron, levis la kapon kaj malfermis la okulojn. Ŝi rigardis la nigran kaskon de la soldato tenanta ŝin. La kiun ŝi vidis estis la reflekto de la kasko, dum la komandanto riproĉis la soldaton por akceli lin.
#000046
Ŝiaj pulmaj muskoloj malstreĉiĝis, ŝia lasta spiro miksiĝis en la spacon.
#000050