Al tiu komuna penso apartenas kontraŭjudismo. Ne nur la SS kaj la ĉefoj evidente esprimas ĝin, sed ankaŭ la internigitoj kiuj «profetas monstrajn malveraĵojn» (p. 34). Multaj pretendas ke la juda problemo kaŭzis la nunan situacion. Ĉio okazas kvazaŭ la viktimoj alprenus la rezonadon de la subpremantoj. En marto 1945, Salan renkontas junan hungaran judon, iaman kaptiton en Auschwitz, kiu atestas kaj rakontas pri tio, kio poste estis nomata holokaŭsto. Li sciis antaŭe pri tiuj tendaroj «en kiuj estis eksterminataj la enkarcerigitoj. Sed [li] neniam pli frue aŭdis elsaviĝinton el la krematorioj» (p. 109-111). La sorto de la judoj estas detale raportita de la entrejnigo ĝis la funebra tasko de la Sonderkommando.
#000007