Jen iu frapis la pordon, kaj venis malriĉa, grandaĝa viro, envolvita en ĉevala kovrilo, ĉar ĝi varmigas, kaj tion li bezonis; estis ja malvarma vintro; ĉio ekstere estis kovrita je glacio kaj neĝo, kaj la vento akre blovis tiel ke la vizaĝo doloris.
#000002
Ĉar la viro tremis pro malvarmo, kaj la infaneto momenton dormis, la patrino verŝis bieron en kruĉon kaj ŝi metis ĝin en la fornon por ĝin varmigi por li; sed la viro lulis la infaneton, kaj la patrino sidiĝis sur seĝon apud li, rigardante la malsanan infaneton, kiu tiel profunde spiris, kaj ŝi levis la maneton.
#000003
Kaj la viro — kiu estis la Morto mem — strange balancis la kapon, kaj tio povus signifi jes aŭ ne egale.
La patrino malsupren rigardis, kaj la larmoj fluis sur ŝiaj vangoj; — ŝia kapo fariĝis tiel peza!
Tri noktojn kaj tri tagojn ŝi ne fermis la okulojn, kaj nun ŝi ekdormis, sed nur unu momenton, tiam ŝi subite suprensaltis, tremante pro malvarmo.
ŝi kriis rigardante ĉirkaŭ si, sed la viro estis for, ŝia infaneto malaperis, li estis ĝin preninta kun si, kaj en la angulo de la ĉambro senĉese la radaro de l' antikva horloĝo zumante turniĝis, la granda plumbopezilo subiris rekte ĝis la planko, bum!
kaj jen ankaŭ la horloĝo ĉesis funkcii.
#000005
Sed la malfeliĉa patrino forkuris el la domo kaj vokis sian infaneton.
#000006
Ekstere, meze de l' neĝamasoj, sidis virino en longa, nigra vestaĵo, kaj ŝi diris: "La Morto estis en via ĉambro; mi vidis, ke ĝi rapidege forkuris kun via infaneto; ĝi iras pli rapide ol la vento; ĝi neniam reportos kion ĝi prenis!"
#000007
"Mi konas la vojon", respondis la virino en la nigra vestaĵo, "sed antaŭ ol mi nomos ĝin, vi devas kanti al mi ĉiujn kantetojn, kiujn vi kantis al via infaneto; mi ŝatas aŭdi ilin, mi jam ilin aŭdis antaŭe; mi estas la nokto, mi vidis vian ploron dum vi kantis!"
#000009
Sed la nokto sidis mute kaj silente; tiam la patrino tordis siajn manojn, ŝi kantis kaj ploris, kaj estis multe da kantetoj sed ankoraŭ pli multe da larmoj, kaj jen diris la nokto: "Iru dekstren, en la malluman abiaron, tien la Morto forportis vian infaneton!"
#000011
Profunde en la arbaro la vojoj kruciĝis, kaj ŝi ne sciis plu kiun vojon ŝi devas sekvi; tie staris dornarbetaĵo, nek foliojn nek florojn ĝi havis, estis ja ankaŭ malvarma vintro, kaj sur la branĉoj pendis glaciaj kristaloj.
#000012
"Ĉu vi ne vidis la Morton preterpasi kun mia infaneto?"
#000013
ĉion mi donos por veni al mia infaneto!"
diris la ploranta patrino, kaj ŝi ploregis ankoraŭ pli multe kaj ŝiaj okuloj elfalis ĝis la fundo de l' lago kaj fariĝis du multekostaj perloj; sed la lago ŝin levis kvazaŭ ŝi estus sidanta en balancilo, kaj ŝi flugis al la kontraŭa bordo.
Tie staris stranga domo, grandega; oni ne sciis, ĉu ĝi estas ia monto kun arbaroj kaj kavaĵoj, aŭ ĉu ĝi estas konstruita el ĉarpentaĵo, sed la malfeliĉa patrino ne povis tion vidi; ŝi ja estis plorinta ĝis la okuloj elfalis.
#000018
"Kie mi povos trovi la Morton, kiu foriris kun mia infaneto?"
#000019
"Ĉi-tien ĝi ankoraŭ ne alvenis!"
diris la maljuna sarkistino, kiu gardis la grandan florujon de l' Morto.
#000020
"Kiamaniere do vi povis trovi ĉi-tiun lokon, kaj kiu vin helpis?"
#000021
"Se vi nur postulas tion de mi," ŝi diris, "mi ĝin fordonos kun ĝojo!"
Kaj ŝi donis al la sarkistino siajn belajn, nigrajn harplektojn kaj ricevis interŝanĝe la blankajn de l' maljunulino.
#000026
ŝi kriis etendante la manon super blua krokuseto, kiu tute kurbiĝis kontraŭ la tero, malsanete kaj lace.
#000028
— "Sed la bona Dio povas!"
#000034
"Mi nur plenumas Lian volon!"
#000035
Ŝi rigardis en la puton, kaj ŝi sentis sinceran feliĉon ĉar ŝi vidis, kiel la vivo de unu el ili fariĝas granda beno al la mondo: ho!
Kaj ŝi vidis la vivon de l' alia; ĝi estas plena je mizero, doloro kaj teruro.
#000041
Terurigite la patrino kriis: "Ho, diru, kiu el ambaŭ estis mia infaneto!
savu la senkulpan estaĵon, savu ĝin el la mizero!
forprenu ĝin nur, mi petegas!
Ho, konduku ĝin en la regnon de Dio!
Forgesu mian ploron, mian doloron, ĉion, kion mi faris kaj diris!"
#000045
Tiam la patrino tordis siajn manojn kaj genufleksante ŝi preĝis al Dio:
#000047
Kaj ŝi apogis la vizaĝon sur sia genuo, kaj la Morto kondukis la infaneton, for, for en la nekonatan landon.
#000049
Kaj la viro — kiu estis la Morto mem — strange balancis la kapon, kaj tio povus signifi jes aŭ ne egale.
La patrino malsupren rigardis, kaj la larmoj fluis sur ŝiaj vangoj; — ŝia kapo fariĝis tiel peza!
Tri noktojn kaj tri tagojn ŝi ne fermis la okulojn, kaj nun ŝi ekdormis, sed nur unu momenton, tiam ŝi subite suprensaltis, tremante pro malvarmo.
ŝi kriis rigardante ĉirkaŭ si, sed la viro estis for, ŝia infaneto malaperis, li estis ĝin preninta kun si, kaj en la angulo de la ĉambro senĉese la radaro de l' antikva horloĝo zumante turniĝis, la granda plumbopezilo subiris rekte ĝis la planko, bum!
she screamed looking around, but the man was gone, her baby was gone, he had taken it with her, and in the corner of the room the radar of the old clock was constantly buzzing, the great lead weighing down directly to the floor, bum!
kaj jen ankaŭ la horloĝo ĉesis funkcii.
#000053
Profunde en la arbaro la vojoj kruciĝis, kaj ŝi ne sciis plu kiun vojon ŝi devas sekvi; tie staris dornarbetaĵo, nek foliojn nek florojn ĝi havis, estis ja ankaŭ malvarma vintro, kaj sur la branĉoj pendis glaciaj kristaloj.
Deep in the woods the paths crossed, and she knew no more what path she should follow; there stood a thorn-bush, with neither leaves nor flowers, it was also a cold winter, and ice crystals hung on the branches.
#000054
ĉion mi donos por veni al mia infaneto!"
diris la ploranta patrino, kaj ŝi ploregis ankoraŭ pli multe kaj ŝiaj okuloj elfalis ĝis la fundo de l' lago kaj fariĝis du multekostaj perloj; sed la lago ŝin levis kvazaŭ ŝi estus sidanta en balancilo, kaj ŝi flugis al la kontraŭa bordo.
said the weeping mother, and she wept still more, and her eyes fell to the bottom of the lake and became two precious pearls; but the lake raised her as if she were seated in a swing, and she flew to the opposite shore.
Tie staris stranga domo, grandega; oni ne sciis, ĉu ĝi estas ia monto kun arbaroj kaj kavaĵoj, aŭ ĉu ĝi estas konstruita el ĉarpentaĵo, sed la malfeliĉa patrino ne povis tion vidi; ŝi ja estis plorinta ĝis la okuloj elfalis.
There stood a strange house, huge; 17 It was not known whether it was a mountain with forests and caves, or made of carpentry, but the unhappy mother could not see it; indeed she had been weeping until her eyes fell.
#000059
"Kie mi povos trovi la Morton, kiu foriris kun mia infaneto?"
"Where can I find the Death that went away with my baby?"
#000060
"Ĉi-tien ĝi ankoraŭ ne alvenis!"
diris la maljuna sarkistino, kiu gardis la grandan florujon de l' Morto.
said the old sorceress, who guarded the great vase of Death.
#000061
"Kiamaniere do vi povis trovi ĉi-tiun lokon, kaj kiu vin helpis?"
"How then could you find this place, and who helped you?"
#000062