Kiel ofte okazis en profesiaj muzikistoj de la frua moderna epoko, Settimia Caccini naskiĝis en muzikista familio kaj ricevis sian komencan instruadon pri kantado kaj komponado de sia patro, la fama kantisto, komponisto kaj pioniro de monodia muziko, Giulio Caccini.
#000003
Settimia Caccini komencis komponi muzikon ekde sia frua aĝo.
En 1611 ŝi komponis sian propran pecon por la venecia karnavalo Mascherate delle Ninfe della Senna.
Nur ok pecoj atribuitaj al ŝi postvivis, tri el ili aperis anonime aŭ pseŭdonime.
#000005
La konservitaj verkoj de Settimia estas pecoj por ununura voĉo kaj kontinuo, kun esprimaj melodioj sur tekstoj pri amaj temoj.
Ili ĉiuj estas strofaj arioj, muzika formo kiu estis defendita de ŝia patro en lia unua solista kantaro ‘La Nova Muziko' (1602).
Kvankam la pecoj estas malabunde ornamitaj, eblas ke ŝi plibeligis ĉiun verson en la interpretado, konforme al la stilo priskribita de Giulio Caccini en lia verko.
Tiel SG Cusick opinias, ke la komponaĵoj de Settimia diferencas de tiuj de ŝia fratino Francesca, ĉar ili postulas kapablon legi la rapidajn notojn de la sinsekva movado de la basoj, laŭ la ornamaj reguloj establitaj de ŝia patro.
#000006
Iuj el ŝiaj arioj nun estas publikigitaj kiel pianaj arioj.
Ŝia plej fama peco publikigita estis trilinia ario nomata Già sperai non spero hor più.
Ĝi estis publikigita en kolekto de historia muziko de la XVII-a jarcento.
Iuj el la aliaj verkoj de Caccini por soprano kaj kontinua baso inkluzivas Core di questo core, Cantan gl'augelli kaj Due luce ridenti.
Kvankam Settimia Caccini estis altgrade aprezata kiel sukcesa, kaj virtuoza interpretisto, la fakto ke ŝi kaj ŝia edzo profesie laboris kune kaj havis la saman patronon, kaŭzis la mankon de ŝia videbleco kiel komponistino.
#000007
To hear audio for this text, and to learn the vocabulary sign up for a free LingQ account.
#000008
Iuj el ŝiaj arioj nun estas publikigitaj kiel pianaj arioj.
Ŝia plej fama peco publikigita estis trilinia ario nomata Già sperai non spero hor più.
Ĝi estis publikigita en kolekto de historia muziko de la XVII-a jarcento.
Iuj el la aliaj verkoj de Caccini por soprano kaj kontinua baso inkluzivas Core di questo core, Cantan gl'augelli kaj Due luce ridenti.
Kvankam Settimia Caccini estis altgrade aprezata kiel sukcesa, kaj virtuoza interpretisto, la fakto ke ŝi kaj ŝia edzo profesie laboris kune kaj havis la saman patronon, kaŭzis la mankon de ŝia videbleco kiel komponistino.
#000011