Kalocsay estis ĉefredaktoro de la Literatura Mondo.. Li kompilis Hungaran antologion (1933) kiu entenas plurajn liajn tradukojn, pretigis la kolektivajn poemarojn Dekdu poetoj (1934) kaj Naŭ poetoj (1938). La poezia antologio Eterna bukedo, tradukita de li el 22 lingvoj, iĝis kerno de la duvoluma Tutmonda sonoro (1981), kiu entenas tradukojn de Kalocsay el 30 lingvoj. Kunaŭtoro (kun G. Waringhien) de Plena gramatiko de Esperanto kaj Parnasa gvidlibro.
#000001
Sed plej grave, li estis kaj estas la ĉefa figuro en la Esperanta poezio. Laŭ William Auld «Kalocsay ... kvazaŭ mem ellaboris la tutan “tradician poezion” en Esperanto ... Sonetoj ekzistis en Esperanto antaŭ Kalocsay, sed li konsekvence kaj konvinke montris la plenan eblecon de la formo; li enkondukis la rondelon kaj la baladon; li la unua montris la belon kaj virtuozecon de la terza rima. Dank’ al li, oni povas diri, ke jam en 1931 (Streĉita kordo kaj Rimportretoj) la esperanta poezio estis teĥnike egala al ĉiuj naci-lingvaj. Ĉio estis ne nur ebla, sed pruvite ebla».
#000002
Kaj kiel perdis dignon nun la morto,
la am’ aspektas same io besta:
#000008
Legu la biografion de Kálmán Kalocsay en la enciklopedio Nia diligenta kolegaro, p. 150-153.
#000011
Musklaku la kovrilon por legi pliajn informojn.
#000019