Tra la padoj de la vivo
#000000
Tra la padoj de la vivo, kun Modest
#000003
La ĉefrolulino Eva edziniĝis al najbara junulo Ivo, kiam ŝi estis ankoraŭ sufiĉe juna, sed post nelonga tempo ili disiĝis pro la kialo ke ili devis loĝi aparte kaj distance respektive.
#000004
Post la divorco, Eva, apotekistino renkontis Dragomir-n, kiu estas direktoro de ĉokoladfabriko kaj enamiĝis unu la alian. Malĝoje ilia miela vivo kiel geedzoj ne daŭris longe pro abrupta trafika akcidento de Dragomir. Antaŭ mornplena Eva aperis la viro Kiril, kiu laboras en ŝia urbo. Ili enamiĝis sed iutage Kiril malaperis sen sciigo. Poste Eva informiĝas tra lia kolego ke li havas edzinon kaj infanon. Kvankam la ĉarlatano Kiril forlasis ŝin, tamen Eva decidas naski lian bebon. Kun la amata filino Lili, ŝia malfeliĉa vivo baraktas kontraŭ obstakloj je vivtenado sed por realigi la sonĝon de Lili kiel baletistino, Eva faras sian plejon kiel patrino.
#000005
Legante la novelon ‘Tra la padoj de la vivo’, mi estis ensorbita en la novelon kvazaŭ mi legus korean novelon pro ĝia orienta etoso: intima familiara rilato inter familianoj, sensona sekvo laŭ la diraĵo de la patro, persista patrina amo al sia ido kaj ĉasta vivo de vidvino. En la novelo mi ne sentis ian kulturan diferencon inter oriento kaj okcidento, kio konformas al la universaleco de Esperanto-literaturaĵo. Krome estas mirinde ke Julian priskribas delikate la animstaton de la virino.Kiel ĝisnunaj noveloj Julian Modest, ‘Tra la padoj de la vivo’ estas facile legebla novelo por tiuj, kiuj estas enirantaj en la meznivelan Esperanton. Lia stilo estas simpla sed ĝia esprimmaniero estas elstara. Mi certas, ke vi ellegos la novelon ene de unu horo senspire.
#000006
Romano pri la malfacilaj vivopadoj
#000007
Kial oni ne povas ordigi sian vivon tiel, ke ĝi estu simila al apoteko? Mi starigis tiun ĉi demandon al mi mem, kiam mi tralegis la romanon de Julian Modest “Tra la padoj de la vivo”. Eva, la ĉefheroino de la romano estas apotekistino. Ĉiun tagon ŝi rigardas la puran kaj bone ordigitan apotekon kaj demandas sin ĉu eblas, ke ĉio en la vivo estu kiel en apoteko – klara kaj en ordo. Kial oni ne havas tirkestojn, en kiuj estu amo, espero, feliĉo. Tamen bedaŭrinde la vivo ne estas apoteko. Kiam ni plenkreskas, ni strebas ordigi nian vivon, sed ne ĉiam ni sukcesas. Ni komprenas, ke ne ĉio en la vivo dependas de ni mem.
#000009
Eva kuraĝas konfesi sian amon al la viro, kiu plaĉas al ŝi. Jes, la amo povas ataki nin subite. Unu el la herooj en la romano diras, ke nenio en la vivo okazas hazarde. Dragomir, la amiko de Eva, ne trinkas alkoholaĵon, sed veturante per aŭto li katastrofas kaj mortas. Je la komenco de septembro nenio aludas, ke post la ora aŭtuno venos vintro kaj tristo.
#000010
“Sed nun estas septembro kaj mi ŝatas la unuajn septembrajn tagojn, trankvilajn, silentajn, sunajn. En la komenco de septembro ĉio videblas pli klare – meditas Eva.” Ŝi preparas sin por familia vivo, sed subite ŝi iĝas vidvino.
#000011
Post la morto de Dragomir malrapide kaj turmente Eva sukcesas venki la doloron, la senesperon. Ŝi konscias, ke se oni amus sin, oni sukcesus travivi la ĉagrenon, la malfacilaĵojn kaj ekami la aliajn homojn. Ja, la vivo daŭras plu. Eva iĝas baptistino de Viktor, la filo de sia kuzino kaj Eva konscias, ke la plej grava virina devo estas iĝi patrino, doni novan vivon. Ŝi naskas filinon – Lili. La nasko estas dolora, sed senlime ĝoja.
#000012
La infanoj kreskas kaj aperas iliaj unuaj senreviĝoj. Lili frue eksentas sian destinon. Ŝi deziras esti baletistino. Lili estas sincera kaj kara, simila al malfermita libro. Sur ŝia infana vizaĝo klare videblas la ĝojoj kaj malĝojoj. Julian Modest delikate aludas, ke la homo devas sekvi siajn revojn. La patro de Eva ne deziras, ke Lili estu baletstino, tamen Eva kaj Lili ekiras la vojon, kiun Lili elektis.
#000013
Ĉiu devas plenumi sian vivodevon. Eva estas patrino, kiu pretas doni ĉion por la feliĉo de sia filino. Ĉiu devas trairi la padojn de la vivo.
#000014
“Tra la padoj de la vivo” estas romano, en kiu Julian Modest talente montris la multkoloran nuntempan vivon. Li priskribis heroinon kuraĝa, memstara, preta batali kaj venki la malfacilaĵojn, heroinon, kiu trairis longan vojon, sed sukcesis eduki sian filinon kaj realigis siajn revojn.
#000015
Legante la romanon nevole en mi naskiĝis la deziro, ke kiam mi estis infano, estus bone se mia patrino estus kiel Eva, ĉar mia patrino tre frue forpasis.
#000016
Julian Modest estas sorĉisto, kiu alloge rakontas, kiu enrigardas profunden en la homan animon kaj montras al la legantoj la plej subtilajn pensojn kaj emociojn.
#000017
Pasio patrina, ĉu inda je diskuto?
#000018