En la kosma spaco estas milionoj da elementoj, kiuj konsistigas la universon, kaj astronomoj respondecas pri observado de ĉiu elemento el malsamaj latitudoj por determini ĝian nomon, komponadon, formon, influon kaj kaŭzon. Unu el ĉi tiuj elementoj estas la ĉevalkapa nebulozo. Ĝi estas nebulozo kun iom speciala formo.
#000000
Sekve, ni dediĉos ĉi tiun artikolon por rakonti al vi ĉion, kion vi bezonas scii pri la Ĉevalkapa Nebulozo, ĝiaj karakterizaĵoj, origino kaj multe pli.
#000001
La Ĉevalkapa Nebulozo origine identigite kiel Barnard 33, situanta en la konstelacio Oriono, proksimume 1.600 3,5 lumjarojn de la Tero, estas tre malhela, malvarma gasnubo, 1919 lumjarojn laŭlarĝe, unue aperis en XNUMX usona literaturo kaj literaturo de astronomo Edward Emerson.
#000003
Tiu ĉi nebulozo estas parto de la Oriona Molekula Nuba Komplekso, kaj kvankam malhela en koloro, ĝi estas videbla en senŝirma kontrasto pro sia loko antaŭ alia nebulozo kies radiado kaj emisio efikoj estas disigitaj kun ruĝeta nuanco.
#000004
Ĝia ĉevalkapa formo similas formadon de nuboj en la atmosfero de Tero, kaj ĝi povas ŝanĝi sian aspekton dum miloj da lumjaroj.
#000005
Eltrovo de la Ĉevalkapa Nebulozo
#000006
Tiu ĉi malkovro estis farita fine de la 1888-a jarcento, ĝuste en XNUMX, kiam skota astronomino Williamina Stevens de la Hardvar College Observatory uzis fotografian teleron konsistantan el vitra plato kovrita per maldika fotosentema tavolo, ĝi rapide troviĝis sur la filmmerkato. Kun malpli vundebleco kaj aliaj avantaĝoj. En tiu tempo, la teknologio necesa por teleskopoj ankoraŭ ne ekzistis.
#000007
Eĉ sen ajna grado en astronomio, ŝi estis la verkinto de multaj ĉielaj eltrovaĵoj kiuj kaŭzis la kreadon de stelkatalogoj. Li respondecis pri korektado de la sistemo por asignado de leteroj al steloj surbaze de la hidrogenenhavo en iliaj spektroj. Tiam, en la aĝo de 30 jaroj, li dediĉis sin al analizo de la spektroj de steloj.
#000009
Dum tiu tempo, Stevens malkovris 59 gasajn nebulozon, same kiel variajn kaj nova stelojn, ĝis la Ĉevalkapa Nebulozo, gajnante al ŝi la titolon de kuratoro de la Hardvar Arkivo de Astrofotografio. Ŝia laboro elstaras, ĉar ŝi estis unu el la unuaj virinoj kiuj adekvate funkciis en la astronomia komunumo, por kiu ŝi ricevis la Medalon Guadalupe Almendaro de la Meksika Astronomia Societo.
#000010
En ĉi tia artikolo necesas priskribi kelkajn ofte uzatajn terminojn en astronomio, kiuj meritas apartan sekcion por pli bona kompreno de la leganto. Ĉi-okaze ni eniras la temon de la Zono de Oriono, ĝi estas nenio pli ol grupo de steloj kiuj ŝajnas esti aranĝitaj laŭ geometria ŝablono de la Tero.
#000011
Orionoj estas tri tre helaj steloj konataj en popola kulturo kiel la Tri Maria aŭ la Tri Saĝuloj, sed iliaj sciencaj nomoj estas fakte Alnitak, Alnilam kaj Mintaka, kaj ili estas observataj de novembro ĝis la fino de majo.
#000012
Trajtoj de la Ĉevalkapa Nebulozo
#000013
La fama Ĉevalkapa Nebulozo reprezentas malhelan, ne-luman nubon de polvo kaj gaso, ĝia konturo obskurita per lumo de IC 434 malantaŭ ĝi. IC 434, siavice, ĉerpas sian tutan potencon de la hela stelo Sigma Orionis. Leviĝante de sia nebula patrino, La Ĉevalkapa Nebulozo estas vere dinamika strukturo kaj fascina laboratorio de kompleksa fiziko.
#000014
Ĉar ĝi disetendiĝas en la regionon de la interstela medio ĉirkaŭanta la nebulozon, ĝi venas sub premon kiu kondukas al la formado de malalt-masaj steloj. Sur la frunto de la ĉevalo videblas infanstelo parte kovrita per ekbriloj. La malgrandaj ruĝetaj objektoj brilantaj tra la polvo reprezentas Herbig-Haro-objektojn, kiuj brilas de materialo elĵetita per neviditaj protosteloj. La ĉirkaŭa regiono ankaŭ enhavas multajn malsamajn objektojn, ĉiu kun sia propra unikeco. La hela emisia nebulozo malsupre dekstre estas NGC 2024 (la Flama Nebulozo).
#000015
Infraruĝaj enketoj rivelis grandan populacion de novnaskitaj steloj kaŝitaj malantaŭ la polvo kaj gaso de NGC 2024. La brilblua reflekta nebulozo malsupre dekstre de la Ĉevalkapa Nebulozo estas NGC 2023. Interstela polvo rivelas sian ĉeeston blokante la lumon de steloj aŭ la nebulozo malantaŭ ili. La polvo konsistas ĉefe el karbono, silicio, oksigeno kaj kelkaj pli pezaj elementoj. Eĉ organikaj komponaĵoj estis detektitaj.
#000016
Unu el la plej brilaj reflektaj nebulozoj sur la ĉielo, NGC 2023 kuŝas oriente de la Ĉevalkapa Nebulozo kaj formas fajnan vezikon ĉe la rando de la molekula nubo L1630. La B-tipa stelo HD37903, kun surfaca temperaturo de 22.000 gradoj, respondecas pri la ekscito de la plej granda parto de la gaso kaj polvo ene de NGC 2023, situanta antaŭ la molekula nubo. Unika trajto de NGC 2023 estas la ĉeesto de neŭtrala hidrogena (H2) veziko. ĉirkaŭ HD37903 kun radiuso de ĉirkaŭ 0,65 lumjaroj.
#000017
Specoj de nebulozoj en la zono de Oriono
#000018
Estas kvar nebulozoj en la zono de Oriono; la unua estas la Ĉevalkapo, sekvita fare de la Flama Nebulozo, IC-4345 kaj Messier 787.
#000019
Origine konata per la akronimo NGC2024, ĝi estas nebulozo, kies hidrogenatomoj estas kontinue fotojonigitaj de la stelo Alnitkm, produktante ruĝecan lumecon tuj kiam elektronoj ligiĝas al la atomoj, kiel montrite sube.
#000020
Laŭ teamo de sciencistoj nuntempe studantaj la nebulozon, ekzistas objektoj en ĝia najbareco kiuj povus esti konsiderataj gasplanedoj, tamen, observaĵoj de tiuj daŭras per la uzo de la Teleskopo Hubble kaj aliaj precizecaj mezuriloj.
#000021
Ĝi ricevas jonigan radiadon de stelo nomita 48 Orionis, kiu ŝajnigas ĝin longforma kaj, pro siaj ecoj, permesas al ni kontrasti la observaĵojn de la Ĉevalkapa Nebulozo. La Zono-Nebulozo en Oriono estas grava kaj hela membro de la grandega Oriona Asocio.
#000022
La sciencistoj klarigis, ke la temperaturo de ĉi tiu regiono povas esti mezurita per kelkaj teknikoj kun radiometrikaj skvamoj, kiuj kontribuas al la valoroj kiujn ĝi traktas hodiaŭ en la rekordaj specifoj de la Orion Belt Nebula.
#000023
Ankaŭ konata kiel MGC 2068, ĝi ankaŭ estas konata kiel reflekta nebulozo pro la blua nuanco kiu brilas en sia lumeco, kaj Ĝi estis malkovrita fare de Pier Merchain en 1780.
#000024
La plej hela nebulozo facile videbla per iu optika teleskopo, ĝi estas hejmo de du steloj kiuj respondecas pri formado de la polvnubo super Messier 78, igante ĝin videbla. La du steloj estis nomitaj HD 38563A kaj HD 38563B, respektive. Laŭ la sciencistoj, kiuj studas ĉi tiujn nebulozoj, ekzistas granda nombro da neloĝataj planedoj kun certaj rimedoj distribuitaj ĉirkaŭ tiu objekto, kiu situas en la ekstrema maldekstro de la zono de Oriono en la sudo.
#000025
Mi esperas, ke kun ĉi tiu informo vi povas lerni pli pri la Ĉevalkapa Nebulozo kaj ĝiaj karakterizaĵoj.
#000026