Wikipedia's Pylos as translated by GramTrans
#000000
πύλος), historie ankaŭ konata sub ĝia itala nomo Navarino, estas urbo kaj iama municipo en Mesenio, Peloponezo, Grekio.
Ekde la loka administracio (2011) reformas ĝi estas parto de la municipo Pylos-Nestoras, de kiu ĝi estas la sidloko kaj municipa unuo.
Ĝi estis la ĉefurbo de la antaŭa Pylia Provinco.
Ĝi estas la ĉefhaveno sur la Bay de Navarino.
Proksimaj vilaĝoj inkludas Gialova, Pyla, Elaiofyton, Schinolakka, kaj Palaioneron.
La urbo Piloso havas 2,767 loĝantojn, la municipan unuon de Piloso 5,287 (2011).
#000001
0 Tradukita artikolo1 La nomo de Navarino
Unua veneciano kaj unuaj otomanaj periodoj
Dua venecia periodo, otomana rekonkeri kaj greka Independence
#000003
Unua veneciano kaj unuaj otomanaj periodoj
Dua venecia periodo, otomana rekonkeri kaj greka Independence
#000004
Piloso retenis it maljunegan nomon malsupren al bizancaj tempoj, sed ekaperas post la franka konkero en la frua 13-a jarcento sub du nomoj: [3]
#000005
En la malfruaj 14-a/fruaj 15-a jarcentoj, kie ĝi estis tenita fare de la Navarrese Firmao, ĝi ankaŭ estis konata kiel Château Navarres, kaj vokis Spanochori (σπανοχώρι, "vilaĝo de la hispanoj") fare de la lokaj grekoj.
#000007
Under Ottoman rule (1498-1685, 1715-1821), the Turkish name was Anavarin[o]. After the construction of the new Ottoman fortress (Anavarin kalesi) in 1571/2, it became known as Neokastro (Νεόκαστρο or Νιόκαστρο, "new castle") among the local Greeks, while the old Frankish castle became known as Palaiokastro (Παλαιόκαστρο or Παλιόκαστρο, "old castle").[5]
#000008
La grundo ĉirkaŭ Navarino estas de ruĝa koloro, kaj estas rimarkinda por la produktado de abundo de strandcepoj, kiuj estas uzitaj en medicino.
La ŝtonoj, kiuj montras sin en ĉiu direkto tra malabunda sed riĉa grundo, estas kalkŝtono, kaj prezentas ĝeneralan aspekton de neproduktemeco je la kastelo de Navarino;
kaj la foresto de arboj estas malsane kompensita per la abundego de salvio, balailoj, Cisto, kaj aliaj arbedoj kiuj komenciĝas de la sennombraj kavaĵoj de la kalkŝtono.
#000009
La restaĵoj de Navarino, konsistas el fortikaĵo, kovrante la pinton de montetverŝado rapide en la sudo, sed falante en subitaj krutaĵoj en la nordo kaj oriento.
La urbo estis konstruita sur la suda deklivo, kaj estis ĉirkaŭita de muro, kiu, enkalkulante la naturajn neregulaĵojn de la grundo, reprezentis triangulon, kun la kastelo ĉe la pinto - formo observebla en multaj el la pratempaj urboj de Grekio.
#000010
Piloso havas signojn de kontinua homa ĉeesto devenanta de la Neoolita Aĝo.
En mikenaj tempoj, ĝi estis grava centro, la regno de Nestor de "sabla Piloso", kiel memorite fare de Homero en Libro 17 el la Odiseado :
#000012
Ni foriris al Piloso, Nestor ankaŭ la paŝtisto de homoj, Kaj Li, ricevante min la reĝo, ene de liaj haloj tiel majesta, Ĉirkaŭbrakis min kun ĉiu entuziasmo kiel patro trompas al sia junulo sian filon reen de longa tempo eksterlande.
Pli hejma, Odiseado XVI 108-112
#000013
La mikena ŝtato de Piloso (1600-1100 a.K.) kovris areon de 2,000 kvadrat-km kaj havis minimuman populacion de 50,000 laŭ Lineara B tablojdoj, aŭ eĉ eble same granda kiel 80,000-120,000.
#000014
Laŭ la greka historiisto Tucidido en lia History of the Peloponnesian War (Historio de la Peleponeza Milito) , en la 5-a jarcento a.K. la areo estis "kune kun la plej granda parto de la landrondo, neloĝata" (iv, 3).
En 425 a.K. la atena politikisto Cleon sendis ekspedicion al Piloso kie la atenanoj fortikigis la ŝtonan terkapon nun konataj kiel Koryphasion aŭ Malnovo-Piloso ĉe la norda rando de la golfo, kaj post konflikto kun spartanaj ŝipoj en la Battle of Pylos (Batalo de Piloso), konfiskis kaj okupis la golfon.
Iomete pli poste la atenanoj kaptis kelkajn spartanajn soldatojn sieĝitajn sur la apuda insulo de Sphacteria (vidu Battle of Sphacteria (Batalo de Sphacteria).
Spartana timo super la reveno de la kaptitoj, kiuj estis prenitaj al Ateno kiel ostaĝoj, kontribuitaj al sia akcepto de la Peace of Nicias (Paco de Nicias) en 421 a.K.
#000016
Malmulto estas konata de Piloso sub bizanca rego, krom mencio de atakoj de Cretan Saracens en la areo ĉ. 872/3.
En la 12-a jarcento, la islama geografiisto al-Idrisi menciis ĝin kiel la "ampleksan havenon" de Irūda en sia Nuzhat al-Mushtaq.
#000017
En 1204, sekvante la Kvara- Kampanjon, Peleponezo iĝis la Principality of Achaea (Princlando de Aĥeoj), krucmilitista ŝato.
Piloso falis rapide al la krucistoj laŭ mallonga referenco en la Chronicle of the Morea (Kroniko de la Morea) , sed estas ne ĝis la 1280s ke ĝi denove estas menciita.
Laŭ la francaj kaj grekaj versioj de la Kroniko, Nikolao II de Saint-Omer, la sinjoro de Tebo, kiuj en ĉ. 1281 ricevitaj ampleksaj teroj en Mesenio en interŝanĝo por la havaĵoj de lia edzino de Kalamata kaj Chlemoutsi, konstruis kastelon ĉe Navarino.
Laŭ la greka versio, li destinis tion kiel estonta feŭdo por sia nevo, Nicholas III, kvankam la La aragona-versio atribuas la konstruon al Nicholas III mem, kelkajn jarojn poste.
Laŭ A. Bon, konstruo sub Nicholas II en la 1280s estas pli verŝajna, eventuale en la periodo 1287-89 kiam li funkciis kiel la vicreĝo ( baili ) de Aĥeoj.
Malgraŭ Nicholas II_ estas intencoj, aliflanke, estas neklare ĉu lia nevo efektive heredis Navarinon.
Se jes, ĝi restis lia ĝis lia morto en 1317, kiam ĝi kaj ĉiuj Mesenianaj teroj de la familio revenis al la princa domajno, kiam Nicholas III havis neniujn infanojn.
#000018
La fortikaĵo restis relative negrava poste, krom la marbatalo en 1354 inter Venecio kaj Ĝenovo, [12] kaj epizodo en 1364, dum la konflikto inter Maria de Kentukio kaj la Princo Philip of Taranto (Filip de Taranto), pro la provo de Maria postuli la princlandon sekvante la morton de ŝia edzo, Robert of Taranto (Roberto de Taranto).
Al Maria doniĝis posedo de Navarino (kune kun Kalamata kaj Mani) fare de Roberto en 1358, kaj la loka kastelvokto, lojala al Maria, nelonge malliberigita la nova princo baili, Simon del Poggio.
Maria retenis kontrolon de Navarino ĝis she morto en 1377.
Ĉe koncerne tiu tempon, albanaj ekloĝis en la areo, dum en 1381/2, Navarrese, gaskono kaj italaj solduloj estis aktivaj tie.
De la fruaj jaroj de la 15-a jarcento, Venecio metis siajn okulojn sur la fortikaĵon de Navarino, timado timante ke ĝiaj rivaloj la ĝenovano konfiskas ĝin kaj utiligas ĝin kiel bazon por atakoj kontraŭ la veneciaj antaŭpostenoj de Modon kaj Coron.
En la okazaĵo, la venecianoj konfiskis la fortikaĵon mem en 1417 kaj, post longedaŭra diplomatia manovrado, sukcesis pri pravigado de sia nova posedo en 1423.
#000019
Unua veneciano kaj unuaj otomanaj periodoj
#000020
En 1423, Navarino, kiel la resto de Peleponezo, suferspertis sian unuan otomanan atakon, gviditan fare de Turakhan Bey, kiu estis ripetita en 1452.
Estis ankaŭ ĉe Navarino kiun tiu imperiestro John VIII Palaiologos enŝipigis en 1437, irante por la Council of Ferrara (Konsilio de Ferrara), kaj kie la lasta Despot of the Morea (Despoto de la Morea), Thomas Palaiologos, enŝipiĝis kun sia familio en 1460, sekvante la otomanan konkeron de la Despotate de la Morea.
Post 1460, la fortikaĵo, kune kun la aliaj veneciaj antaŭpostenoj kaj Monemvasia kaj la Mani Duoninsulo, estis la nuraj Kristan-tenitaj areoj en la duoninsulo.
Venecia kontrolo de Navarino postvivis la Unua-Otomana-Venecia-Militon (1463-79), sed ne la Sekundon (1499-1503): sekvante la venecian malvenkon en la Battle of Modon (Batalo de Modon) en aŭgusto 1500, la 3.000-forta garnizono kapitulacis, kvankam ĝi estis bone proviantita por sieĝo.
La venecianoj tamen rekonkeris ĝin baldaŭ post, sur 3/4 decembro, sed la 20an de majo 1501, komunan otomanan teron kaj maratakon sub Kemal Reis kaj Hadım Ali Pasha retok ĝi.
#000021
La otomanoj uzis Navarinon (kiun ili vokis Anavarin aŭ Avarna) kiel mararmea bazo, aŭ por pirataj atakoj aŭ por gravaj flotoperacioj en la ionikaj kaj adriatikaj maroj.
En 1572/3, la otomana ĉefa admiralo ( Kapudan Pasha ) Uluç Ali Reis konstruis novan fortikaĵon ĉe Navarino ( Anavarin-i Cedid, "New Navarino", aŭ Neokastro en la greka), por anstataŭigi la malmodernan frankan kastelon.
#000022
La venecianoj nelonge kaptis Navarinon en la 1650-aj jaroj dum la Kreta Milito.
#000023
Dua venecia periodo, otomana rekonkeri kaj greka Independence
#000026
En 1685, dum la fruaj stadioj de la Morean Milito, la venecianoj sub Francesco Morosini kaj Otto Wilhelm Königsmarck invadis Peleponezon kaj konkeris la plej grandan parton de ĝi, sukcese blovegajn la du fortikaĵojn de Navarino en la procezo.
Kun la duoninsulo sekure en veneciaj manoj, Navarino iĝis administra centro en la nova " Regno de la Morea ", kiam al la venecia provinco estis telefonita, ĝis 1715, kiam la otomanoj reakiris Peleponezon.
La venecia censo de 1689 donis la populacion kiel 1,413, dum dudek jarojn poste ĝi pliiĝis al 1,797 loĝantoj.
#000027
Post la otomana rekonkeri, Navarino iĝis la centro de kaza en la Sanjak of the Morea (Sanjak de la Morea).
La 10an de aprilo 1770, post sestaga sieĝo, la fortikaĵo de New Navarino kapitulacis al la rusoj dum la Orlov Revolt.
La otomana garnizono estis permesita foriri por Kreto, dum la rusoj riparis la fortikaĵon por igi ĝin sia bazo.
La 1an de junio, aliflanke, la rusoj foriris, kaj la otomanoj reeniris la fortikaĵon kaj bruligis kaj parte disfaligis ĝin.
Dume, la populacio kolektis tie eskapis al proksima Sphacteria, kie albanaj solduloj de la otomanoj buĉis la plej grandan parton de ili.
#000028
Post la ekapero de la Greek War of Independence (Greka Sendependiĝomilito) meze de marto 1821, Navarino estis sieĝita fare de la lokaj grekoj la 29an de marto.
La garnizono, pliigita fare de la loka islama loĝantaro de Kyparissia, rezistis ĝis la unua semajno da aŭgusto, kiam ili estis devigitaj kapitulaci.
Malgraŭ ilia promeso por paspermeso, la grekoj masakris ilin ĉiu.
#000029
Turko sub Ibrahim Paŝao de Egiptujo retok la plej granda parto de Peleponezo en 1825, inkluzive de la Piloso-areo, venkante la grekajn defendantojn ĉe la bataloj de Sphacteria (29 aprilo) kaj Neokastro (11 majo).
La fortikaĵo restis en otomanaj manoj ĝis la printempo 1828, sed en oktobro 1827, la kombinitaj otoman-egiptaj flotoj estis venkitaj en la golfo ĉe la Batalo de Navarino fare de la aliancitaj mararmeoj de Britio, Francio kaj Rusio.
Tiu okazaĵo neis la sukcesojn de Ibrahim, kaj en aŭtuno 1828 liaj soldatoj retiriĝis de Peleponezo.
#000030
La kadro de la moderna urbo de Piloso, ekster la muroj de Neokastro, estis konstruita fare de la soldatoj de General Maison dum la posta franca Morea ekspedicio de 1828-1833.
#000031
La okcidenta parto de greka Nacia Vojo 82 komenciĝas en la centra Piloso.
La aŭtovojo kuras okcidenten en oriento kaj golfejo Piloso kun Kalamata kaj Sparto.
La areo ĝuas favoran klimaton, kun aparte mildaj vintroj.
#000032
Cerigo (Cythera) kaj Cerigotto (Anticythera) (1363-1797)
#000038
Duchy of the Archipelago (Duklando de la Arkipelago) (1418-1566), tiam nur Tinos (1390-1715)
#000039
Piloso (greke Πύλος, latinliterigite ofte Pylos) estas la nomo de du lokoj en la pejzaĝo Mesenio ĉe la sudokcidenta marbordo de la preskaŭinsulo Peloponezo en Grekio. En la pli malnova el la du lokoj troviĝas la restaĵoj de granda palaco el la mikena epoko. La dua loko famiĝis dum la klasika epoko de Antikva Grekio pro la tiea venko de la armeo de la urbo Ateno super tiu de la konkuranta urbo Sparto dum la Peloponeza Milito. Krom la nomo Πύλος, greke por "pordego", la du lokoj ne havas komunaĵojn.
#000040
La antikva urbo el la mikenea epoko, kiu elfosiĝis fare de germanaj arkeologoj dum la jaro 1952, situas proksime de la hodiaŭa loĝloko Ano Englianos 9 kilometrojn de la golfeto de Navarino. La arkeologioj ĉi-tie malkovris la ne defendocele fortigitan palacon de reĝo el la mikenea epoko. Ili donis al la ampleksaj palacaj ruinoj la nomon "palaco de Nestoro", laŭ la samnoma reganto super la legenda regno Piloso, kiun mencias la poeto Homero en sia eposo Iliado. Ĉu la ruinoj apud Ano Englianos estas la "Piloso" de Homero, ne sendube klaras: La germanaj arkeologoj klare pruvis, ke la loko havis la antikvan nomon "Pulos" kaj estis la ĉefurbo de granda regno, kiu kovris la tutan Mesenion, sed la topografiaj informoj de Homero en la verkoj Iliado kaj Odiseado pri la palaco de Nestoro pli korespondus al pli eta palaco proksime de la hodiaŭa laoĝloko Kakovatos en la pejzaĝo Trifilio tuj norde de Mesenio. Ĉiukaze la antikva regiona ĉefurbo ĉe la hodiaŭa Ano Englianos detruiĝis komence de la 12-a jarcento antaŭ Kristo kaj ne daŭre pluloĝiĝis. Post la 8-a jarcento homoj tute forlasis la lokon kaj ĝi forgesiĝis.
#000041
La loko el la klasika epoko de la Antikva Grekio situis en la roka antaŭmontaro ĉe la norda marbordo de la Golfeto de Navarino. La loko havas elstaran rolon en la kronikoj pri la Peloponesa Milito inter la armeo de la urbo Ateno kaj tiu de la konkuranta urbo Sparto dum la Peloponeza Milito. La atena armeo okupis la lokon kaj malliberigis spartan soldataron sur la apuda insulo Sfakteria. La malliberulojn oni transportis al Ateno. La zorgo de la spartanoj pri la malliberigitoj estis esenca kialo, subskribi la pacon de Nikias dum la jaro 421 antaŭ Kristo. Ĝis la jaro 409 antaŭ Kristo la atena armeo en Piloso havis garnizonon.
#000042