Styles of Chinese (Stiloj de la ĉina) luktosporto
#000001
Vincent Zhao (趙文卓 b. 1972)
#000003
Tajĝiĉuano (Tajĝio), fuŝkontakto por t'ai ĥiok'üan (taijikvan;
太极拳), estas interna ĉina batalarto trejnis por kaj ĝia defendotrejnado kaj ĝiaj sanpagoj.
La esprimo Tajĝio rilatas al filozofio de la fortoj de jino kaj Jango, rilatita al la movoj.
Kvankam origine elpensite kiel batalarto, ĝi ankaŭ estas tipe trejnita pro gamo da aliaj personaj kialoj: konkurenciva luktado en la formato de puŝado de manoj ( tui shou), manifestacio-konkuradoj, kaj atingado de pli granda longviveco.
Kiel rezulto, amaso da trejnadformularoj ekzistas, kaj tradiciaj kaj moderna, kiuj korespondas al tiuj celoj kun malsama emfazo.
Kelkaj trejnadformularoj de tàijíquán estas aparte konataj pro estado trejnitaj kun relative malrapidaj movoj.
#000004
La plej multaj modernaj stiloj de tajĝiĉuano spuras sian evoluon al almenaŭ unu el la kvin tradiciaj lernejoj:
Chen, Yang, Wu (Hao), Wu, kaj Suno.
Ĉio el la unua, en victurno, spuras iliajn historiajn originojn al Chen Village.
#000005
Sollude ( taolu, neigong kaj qigong) 5.1-a
Partnerita ( tuishou kaj sanshou)
#000007
La koncepto de la Tajĝio ("supera finfina"), en kontrasto kun ŭuji ("sen finfina"), aperas en kaj taoisto kaj konfucea ĉina filozofio, kie ĝi reprezentas la fuzion aŭ patrinon [1] de jino kaj Jango en unuopaĵon finfina, reprezentita per la Jino kaj Jango#Tajĝifigur simbolo.
Tàijíquán-teorio kaj praktiko evoluis en interkonsento kun multaj ĉinaj filozofiaj principoj, inkluzive de tiuj de taoismo kaj Konfuceismo.
#000008
Tàijíquán-trejnado implikas kvin elementojn, taolu (solludaj mano kaj armilorutinoj/formoj), neigong kaj qigong (spirado, movado- kaj konsciekzercoj kaj meditado), tuishou (respondotrejnadoj) kaj sanshou (memdefendo-teknikoj).
Dum tàijíquán estas karakterizita per iuj por siajn bremsi movadojn, multajn stilojn (inkluzive de la tri plej popularaj:
Jango, Wu kaj Chen) havas sekundarajn formojn kun pli rapida rapideco.
Kelkaj tradiciaj lernejoj instruas partnerekzercojn konatajn kiel tuishou ("puŝante manojn"), kaj militemajn aplikojn de la pozoj de malsamaj formoj (taolu).
#000009
En Ĉinio, tàijíquán estas klasifikita sub la Wudang grupiĝo de ĉina luktosporto [2] - t.e., la artoj uzis kun interna potenco.
Kvankam la esprimo Wudang indikas tiuj artoj originis de la Wudang Montoj, kutimas simple distingi la kapablojn, teoriojn kaj aplikojn de neijia (internaj artoj) de tiuj de la Shaolin grupiĝo, aŭ waijia (malmola aŭ ekstera) stilojn.
#000010
Ekde la plej frua ĝeneraligita apogo al la sanpagoj de tàijíquán de Yang Shaohou, Yang Chengfu, Wu Chien-ch'üan kaj Sun Lutang en la frua 20-a jarcento, [5] ĝi evoluigis tutmondan sekvantan de homoj, ofte kun malgranda aŭ neniu intereso en militema trejnado, por it utilo al persona sano.
Medicinstudoj de t'ai-ĥia subteno ĝia efikeco kiel alternativpraktikado kaj formo de luktosportterapio.
#000011
Estas laŭdire ke enfokusigi la menson sole en la movadoj de la formo helpas kaŭzi staton de mensa trankvilo kaj klareco.
Krom ĝeneralaj sanpagoj kaj stresadministrado atribuitaj al tàijíquán trejnado, aspektoj de tradicia ĉina medicino estas instruitaj al progresintoj en kelkaj tradiciaj lernejoj.
#000012
Iuj aliaj formoj de luktosporto devigas studentojn porti uniformon dum praktiko.
Ĝenerale, tàijíquán lernejoj ne postulas uniformon, sed kaj tradiciaj kaj modernaj instruistoj ofte rekomendas lozan, komfortan vestaĵon kaj plat-plandumitŝuojn.
#000013
La fizikaj teknikoj de tàijíquán estas priskribitaj en la " T'ai-ĥia klasikaĵo ", aro de skribaĵoj de tradiciaj majstroj, kiel estado karakterizitaj per la uzo de levilforto tra la juntoj bazitaj sur kunordigo kaj rilakso, prefere ol muskolstreĉiteco, por neŭtraligi, doni aŭ iniciati atakojn.
La malrapida, ripetema laboro implikita en la proceso de lernado kiel tiu levilforto estas generita milde kaj mezureble pliiĝoj, malfermas la internan cirkuladon ( spiro, korpovarmeco, sango, limfo, peristalto).
#000014
Sano: nesana aŭ alie malkomforta persono povas trovi malfacila kontempli al stato de trankvileco aŭ utiligi tàijíquán kiel batalarton.
La santrejnado de Tàijíquán, tial, koncentriĝas dum trankviligado de la fizikaj efikoj de emfazo sur la korpo kaj menso.
Por tiuj temigis la militeman aplikiĝon de tàijíquán, bona fizika taŭgeco estas grava paŝo direkte al efika mem-defendo.
Meditado: La fokuso kaj trankvileco kultivita de la medita aspekto de tàijíquán vidiĝas tiel necesan en konservado optimumsano la signifo de trankviligado de streso kaj konservado de homeostazo) kaj en apliko de la formo kiel mola stila batalarto.
Batalarto: La kapablo utiligi tàijíquán kiel formon de mem-defendo en batalo estas la testo de la kompreno de studenta de la arto.
Tàijíquán estas la studo de konvena ŝanĝo en respondo al eksteraj fortoj, la studo de doni kaj restado ĉe alvenanta atako prefere ol provado renkonti ĝin kun kontraŭbatalado de forto.
La uzo de tàijíquán ĉar batalarto estas tre malfacila kaj postulas grandan interkonsenton de trejnado.
#000016
Tàijíquán kaj T'ai-chi ch'üan estas du malsamaj transskribaĵoj de tri ĉinaj karakteroj kiuj estas la skriba ĉina nomo por la arta ĝenro:
#000017
Malgraŭ tiu ĉina literumo, 太極拳, ekzistas du malsamaj literumoj en la angla uzokutimo, unu derivita de la Wade-Giles kaj la aliaj de la Pinjino
La plej multaj okcidentanoj ofte mallongigas tiun nomon al t'ai ĥio (ofte preterlasante la kandidati signon - tiel iĝante " tajĝiĉuano ").
Tiu mallongigita nomo estas la sama kiel tiu de la t'ai-ĥia filozofio, foje kaŭzante konfuzon de la du.
La ĥio en la nomo de la batalarto ankaŭ povas esti konfuzita kun k'i , ( Ĉi 氣) la "vivoforto", aparte kiam k'i estas engaĝitaj en la praktiko de t'ai-ĥia k'üan. Plej ĉinaj, inkluzive de multaj profesiaj terapiistoj, majstroj, kaj luktosportkorpoj (kiel ekzemple la IWUF [12] ), utiligas la Pinyin-version.
#000018
De moderna historia perspektivo, dum spurado de la formaj influoj de tàijíquán al taoisto kaj budhanaj monaĥejoj, tie ŝajnas malgrandaj pli daŭriĝi ol legendaj rakontoj.
Tamen, kelkaj tradiciaj lernejoj asertas ke tàijíquán havas praktikan ligon al kaj dependeco sur la teorioj de Song-dynastio
Neo-Konfuceismo (konscia sintezo de taoisto, budhana, kaj konfuceaj tradicioj, aparte la instruo de Mencius).
Tiuj lernejoj kredas ke la teorioj kaj praktiko de tàijíquán estis formulitaj fare de la taoistmonaĥo Zhang Sanfeng en la 12-a jarcento, en proksimume la sama tempo ke kiam la principoj de la Neo-konfucea lernejo faris al sin sentis en ĉina intelekta kulturo.
Tamen, modernaj esplorrolantaroj gravaj duboj sur la valideco de tiuj asertoj, indikantaj ke 17-ajarcenta peco nomita "Tomba Surskribo por Wang Zhengnan", (1669) kunmetitaj fare de Huang Zonĝi (1610-1695), estas la plej frua referenco indikanta ajnan ligon inter Zhang Sanfeng kaj luktosporto entute, kaj ne rajtas esti prenitaj laŭlitere sed devas esti komprenitaj kiel politika metaforo anstataŭe.
Asertoj de ligoj inter tàijíquán kaj Zhang Sanfeng prezentiĝis neniuj pli frue ol la 19-a jarcento.
#000019
Historio registras ke Yang Luchan edukita kun la Chen-familio dum 18 jaroj antaŭe li komencis instrui la arton en Pekino, sur per kiu forte sugestas ke lia arto estis bazita, aŭ peze influita, la Chen-familiarto.
La Chen-familio povas spuri la evoluon de sia arto reen al Chen Wangting en la 17-a jarcento.
Luktosporthistoriisto Xu Zhen kredis ke la Tajĝio de Chen Vilaĝo estis influita fare de la Taizu changquan ke stilo trejnis ĉe la proksima Ŝaolina templo, dum Tang Hao opiniis ke ĝi estis derivita de disertaĵo fare de la Ming-dynastiogeneralo Qi Jiguang, Jixiao Xinshu ("Nova Disertaĵo pri Military Efficiency"), kiuj diskutis plurajn batalartstilojn inkluzive de Taizu changquan.
#000020
Kio nun estas konata kiam tàijíquán ŝajnas esti ricevinta tiun nomon de nur ĉirkaŭ la meza de la 19-a jarcento.
Akademiulo en la Imperiestra kortego as Ong Tong He atestis manifestacion de Yang Luchan en tempo antaŭ ol Yang establis sian reputacion kiel instruiston.
Poste Ong skribis: "Manoj tenantaj ke Tajĝio skuas la tutan mondon, kesto enhavanta finfinan kapablon venkas renkontiĝon de herooj."
Antaŭ tiu tempo la arto eble havis kelkajn malsamajn nomojn, kaj ŝajnas estinti senmarke priskribita fare de eksteruloj kiel zhan kvan (沾拳, "tuŝas boksadon"), Mian Quan ("mola boksado") aŭ shisan shi (十三式, "la dek tri teknikoj").
#000021
Ekzistas kvin gravaj stiloj de tàijíquán, ĉiu nomis post la ĉina familio de kiu ĝi originis:
#000023
La ordo de konfirmebla aĝo estas tiel listigita supre.
La ordo de populareco (laŭ nombro da terapiistoj) estas Yang, Wu, Chen, Suno kaj Wu/Hao.
La plej gravaj familiostiloj partumas multe da subesta teorio, sed malsamas en siaj aliroj al trejnado.
#000024
Ekzistas nun dekduoj da novaj stiloj, hibridaj stiloj, kaj branĉoj de la ĉefstiloj, sed la kvin familiolernejoj estas la grupoj rekonitaj de la internacia komunumo kiel esti la ortodoksaj stiloj.
Aliaj gravaj stiloj estas Zhaobao-tàijíquán, proksima kuzo de Chen-stilo, kiu estis lastatempe rekonita fare de okcidentaj terapiistoj kiel klara stilo, la Fu-stilo, kreita fare de Fu Chen Sung, kiu evoluis el Chen, Suno kaj Jangostiloj, kaj ankaŭ asimilas movadojn de Baguazhang (Pa Kua Chang) [ citaĵo bezonis ] kaj la Cheng Man-ch'ing stilo simpligo de la tradicia Jangostilo.
#000025
La plej multaj ekzistantaj stiloj povas esti spuritaj reen al la Chen-stilo, kiu estis heredigita kiel familia sekreto por generacioj.
La Chen familio-romanoj registras Chen Wangting, de la 9-a generacio de la familio, kiel la inventinto de kio estas konata hodiaŭ kiel tàijíquán.
Yang Luchan iĝis la unua persono ekster la familio se temas pri lerni tàijíquán.
Lia sukceso en batalado gajnis al li la moknomon Yang Wudi, kio signifas " Unbeatable Yang " , kaj lia famo kaj klopodoj en instruado tre kontribuite al la posta disvastigo de tàijíquán scio.
[ citaĵo bezonis ] La nomo interna aŭ neijia luktosporto ankaŭ estas brugitaj por larĝe distingi kio estas konataj kiel la eksteraj aŭ waijiaj stiloj surbaze de la Shaolinquan stiloj, kvankam ke distingo foje estas kontestita fare de modernaj lernejoj.
En tiu malstrikta senco, ĉiuj stiloj de t'ai ĥio, same kiel rilataj artoj kiel ekzemple Baguazhang kaj Xingyiquan, estas, tial, konsideritaj kiel "mola" aŭ "interna" luktosporto.
#000026
Choy Hok Pang, disĉiplo de Yang Chengfu, estis la unua konata propagandanto de tàijíquán se temas pri malkaŝe instrui en Usono en 1939.
Poste, lia filo kaj studento Choy Kam Man elmigris al San Francisco de Honkongo en 1949 por instrui t'ai-ĥian k'üan en Ĉinkvartalo de San Francisco.
Choy kiun Kam MAN instruis ĝis li mortis en 1994.
#000027
Alia frua terapiisto de tàijíquán malkaŝe instrui en Usono estis Zheng Manqing /Cheng Man-ch'ing, kiuj malfermis sian lernejan Shr Jung-t'ai-ĥion post kiam li moviĝis al New York de Tajvano en jaro 1964.
Male al la pli malnova generacio de terapiistoj, Zheng estis klera kaj klera laŭ amerikaj manieroj, [ klarigo bezonis ] kaj tiel li povis transskribi la diktaĵon de Yang en skriban manuskripton kiu iĝis la fakta manlibro por Yang-stilo.
Zheng sentiĝis la tradicia 108-movada longa formo de Jango estis unnecessar longa kaj ripetema, kiu faras malfacila lerni kaj fari progreson.
[ citaĵo bezonis ] Li tiel kreis mallongigitan 37-movadan version kaj instruis tion en siaj lernejoj.
La formo de Zheng iĝis tre populara kaj estis la domina formo en la orienta Usono ĝis aliaj instruistoj komencis elmigri al la Usono en pli grandaj nombroj en la 90'oj.
Li instruis ĝis sia morto en 1975.
#000029
Tiu genliniarbo ne estas ampleksa, sed prezentas tiujn pripensis la "pordegogardistojn" kaj plej rekonis individuojn en ĉiu generacio de la respektivaj stiloj.
Kvankam multaj stiloj estis pasitaj malsupren al respektivaj posteuloj de la sama familio, la genlinio fokusis estas tiu de la batalarto kaj ĝiaj ĉefaj stiloj, ne nepre tiun de la familioj.
Ĉiu (kolorita) stilo prezentita malsupre havas genliniarbon sur it respektiva artikolpaĝo kiu estas temigis tiun specifan stilon, montrante pli bonegajn sciojn pri la tre signifaj individuoj en it genlinio.
Nomoj indikitaj per asterisko estas legendaj aŭ semi-legendaj figuroj en la genlinio;
dum ilia implikiĝo en la genlinio estas akceptita per la plej multaj el la plej gravaj lernejoj, ĝi ne estas sendepende konfirmebla de konataj historiaj rekordoj.
#000030
En la lasta dudek jaroj aŭ tiel, tàijíquán klasoj tio sole substreki sanon fariĝis populara en hospitaloj, klinikoj, same kiel komunumo kaj senioraj centroj.
Tio okazis kiel la bebhaŭsuloj generacio maturigis la reputacion de kaj la arto kiam etstresa trejna metodo por aĝuloj fariĝis pli bone konata.
#000032
Kiel rezulto de tiu populareco, ekzistas iu diverĝo inter tiuj kiuj diras ke ili trejnas tàijíquán ĉefe por memdefendo, tiuj kiuj trejnas ĝin por ĝia estetika alogo (vidu ŭushu malsupre), kaj tiuj kiuj estas pli interesitaj pri ĝiaj avantaĝoj al fizika kaj menshigieno.
La ŭushu aspekto estas ĉefe por spektaklo;
la formoj instruis ĉar tiuj celoj estas dizajnitaj por gajni punktojn en konkurado kaj estas plejparte senrilataj kun ĉiu sanprizorgado aŭ militema kapablo.
Pli tradiciaj stilistoj kredas ke la du aspektoj de sano kaj luktosporto estas same necesaj: la jino kaj Jango de tàijíquán.
La tàijíquán "familio-" lernejoj, tial, daŭre prezentas sian instruon en batalartkunteksto, kio ajn la intenco de siaj studentoj en studado de la arto.
#000033
Tiuj modernaj versioj de tàijíquán poste havas iĝas integrita parto de internacia ŭushu turnirkonkurado, kaj estis prezentitaj en popularaj filmoj, ĉefrolante aŭ koreograferitaj fare de bonkonataj ŭushuj konkurantoj, kiel ekzemple Jeto-Lio kaj Donnie Yen.
#000035
En la 11-a aziano Ludoj de 1990, ŭushu estis inkludita kiel objekto por konkurado por la unua fojo kie la 42-formo estas elektita por reprezenti t'ai-ĥian k'üan.
La International Wushu Federation (IWUF) uzis ke ŭushu por estus parto de la olimpikaj ludoj, sed ne nombros medalojn.
#000036
Terapiistoj ankaŭ testas siajn praktikajn militemajn kapablojn kontraŭ studentoj de aliaj lernejoj kaj luktosportstilojn en tuishou ("puŝante manojn") kaj sanshou konkurado.
#000037
La filozofio de tàijíquán estas ke, se oni uzas malmolecon por rezisti perfortan forton, tiam ambaŭ flankoj estas certe esti vunditaj minimume certagrade.
Tia vundo, laŭ tàijíquán, estas natura sekvo de kunvena krudforto kun krudforto.
Anstataŭe, studentoj estas instruitaj ne por rekte batali aŭ rezisti alvenantan forton, sed por renkonti ĝin en moleco kaj sekvi ĝian decidproponon restante en fizika kontakto ĝis la alvenanta forto de atako elĉerpas sin aŭ povas esti sekure redirektitaj, renkontante jangon kun jino.
Se farite ĝuste, tiu jino /jango aŭ jango- /jin ekvilibro en batalo, aŭ en pli larĝa filozofia signifo, estas primara celo de tàijíquán trejnado.
Lao Tzŭ disponigis la arketipon por tio en la Daŭdeĝingo kiam li skribis, "La mola kaj la fleksebla venkos la malmolan kaj fortan."
#000038
Tradiciaj lernejoj ankaŭ emfazas ke tiu unu estas atendita montri ŭude ("militema virto/heroeco"), por protekti la defenseles, kaj montri kompaton al onies kontraŭuloj.
#000039
La kerntrejnado implikas du primarajn ecojn: la unua estante taolu (solludaj "formoj"), malrapida sekvenco de movadoj kiuj emfazas rektan spinon, abdomenan spiradon kaj naturan vivejon de moviĝo;
la dua estante malsamaj stiloj de tuishou ("puŝante manojn") por trejnado de movadprincipoj de la formo kun partnero kaj en pli praktika maniero.
#000040
Sollude ( taolu, neigong kaj qigong)
#000041
neigong (interna kapablo) aŭ, pli ofte, qigong (viva energiokultivado) estas trejnitaj por evoluigi Ĉin (vivenergio) en kunordigo kun fizika movado kaj zhan zhuang (reputacio kiel poŝto) aŭ kombinaĵoj de la du.
Tiuj antaŭe estis instruitaj nur al disĉiploj kiel aparta, komplementa trejnadsistemo.
En la lastaj 60 jaroj ili fariĝis pli bone konataj al la popolo.
#000043
Qigong implikas kunordigitan movadon, spiron, kaj konscio uzis por sano, meditado, kaj luktosporttrejnadon.
Dum multaj akademiuloj kaj terapiistoj konsideras tàijíquán esti speco de qigong, [25] [26] la du estas ofte eminentaj kiel apartaj sed proksime rilatitaj praktikoj, kun qigong ludanta gravan rolon en trejnado por tàijíquán, kaj kun multaj tàijíquán movadoj farite kiel parto de qigongopraktiko.
La fokuso de qigong estas tipe pli sur sano aŭ meditado ol militemaj aplikoj.
Interne la ĉefdiferenco estas la fluo de Ĉi.
En qigong, la fluo de Ĉi estas tenita ĉe pordegpunkto por momento helpi la malfermaĵon kaj purigon de la kanaloj.
[ klarigo bezonis ] En tàijíquán, la fluo de Ĉi estas kontinua, tiel permesante la evoluon de potenco por la uzo de la terapiisto.
#000044
Partnerita ( tuishou kaj sanshou)
#000045
Aldone al la fizika formo, militemaj tàijíquán lernejoj ankaŭ fokusas sur kiel la energio de striko influas la alian personon.
Palmstriko kiu rigardas por havi la saman movadon povas esti farita laŭ tia maniero ke ĝi havas tute malsaman efikon al la korpo de la celo.
Palmstriko kiu povis simple puŝi la kontraŭulon returniten, povus anstataŭe esti enfokusigita laŭ tia maniero por levi la kontraŭulon vertikale la grundo, rompante lian/ŝian pezocentron;
aŭ ke ĝi povis fini la forton da la striko ene de la korpo de la alia persono kun la intenco de kaŭzado de interna difekto.
#000047
La plej multaj aspektoj de la tàijíquán evoluo de praktikanto estas intencitaj esti kovritaj ene de la partnerita praktiko de tuishou, kaj tiel, sanshou (partnertrejnado) ne estas tiel ofte utiligita kiel metodo de trejnado, sed pli progresintoj foje faras praktikon de sanshou.
Sanshou estas pli kutima por turniroj kiel ekzemple ŭushuj turniroj.
#000048
Varioj de tàijíquán implikanta armilojn ankaŭ ekzistas.
La armiltrejnado kaj skermad aplikoj utiligas:
#000049
la jian , rekta dueĝa glavo, trejnis kiel taijijian;
la dao , pli peza kurba sabro, foje nomite larĝglavo;
la tieshan , faldebla adoranto, ankaŭ nomita shan kaj trejnita kiel taijishan;
la pafilo , 2m longa ligna kunlaborantaro kaj sperta kiel taijigun;
la qiang , 2m longa lanco aŭ 4m longa lanco.
#000050
Tajĝiĉuano estis anoncita kiel esti utila en traktado de kelkaj homaj malsanoj, kaj estas apogita fare de kelkaj unuiĝoj, inkluzive de la Nacian Parkinson Fundamento kaj Diabeto-Aŭstralio.
Tamen, medicinaj signoj de efikeco mankis kaj en lasta la jaresplorado estis entreprenita por trakti tion.
Sistema revizio el 2017 trovis ke ĝi malpliigis la riskon de faloj en pli maljunaj homoj.
#000053
Ampleksa superrigardo de sistemaj recenzoj de tajĝiĉuano el 2011 rekomendis tajĝiĉuanon al pli maljunaj homoj por siaj diversaj fizikaj kaj psikologiaj avantaĝoj.
Ekzistis neniuj decidaj signoj de utilo ĉar ĉiuj da la aliaj kondiĉoj esploris, inkluzive de Parkinson-malsano, diabeto, kancero kaj artrito.
#000054
Sistema revizio el 2015 trovita tajĝiĉuano povus esti prezentita de tiuj kun kronikaj malsanoj kiel ekzemple kronika malhelpema pulmomalsano, korinsuficienco, kaj osteoartrito sen plimalbonigado de spirmanko kaj doloro, kaj trovita favoraj efikoj al funkcia ekzerckapacito en homoj kun tiuj kondiĉoj.
#000055
En praktiko tradicie ekzistas neniu specifa uniformo necesa en la praktiko de tàijíquán.
Nuntempaj terapiistoj kutime portas komfortaj, malstriktajn T-ĉemizojn kaj pantalonon faritajn de spireblaj naturaj ŝtofoj, kiuj enkalkulas liberan movadon dum praktiko.
Malgraŭ tio, t'ai-ĥia k'üan fariĝis sinonima kun "t'ai-ĥiaj uniformoj" aŭ " kungfuo uniformoj" kiuj kutime konsistas el malstriktaj tradiciaj ĉinaj stilitaj pantalono kaj longa aŭ mallong-manikita ĉemizo, kun mandarinkolumo kaj butonumitaj kun ĉinaj ran butonoj.
La longmanikaj variaĵoj estas referitaj kiel Nord-stilaj uniformoj, dum la mallong-manikitaj, Sud-stilaj uniformoj.
La koloro de tiu vestaĵo estas kutime, ĉio blanka, ĉio nigra, nigra kaj blanka, aŭ ajna alia koloro, plejparte estante aŭ ĉio ununura solida koloro aŭ kombinaĵo de 2 koloroj: unu koloro estanta la fakta vestaĵo kaj la ligado estanta kontrastadkoloro.
Ili estas normale faritaj de naturaj ŝtofoj kiel ekzemple kotono aŭ silko.
Tiuj uniformoj ne estas postulo, sed prefere estas kutime eluzitaj fare de majstroj & profesiaj terapiistoj dum manifestacioj, turniroj kaj aliaj publikaj ekspozicioj.
#000059
Ekzistas neniu normigita tàijíquán-rangotabelsistemo, krom la ĉina Wushu Duan-WEI-ekzamensistemo prizorgita fare de la ĉina ŭushuunuiĝo en Pekino.
Tamen, la plej multaj lernejoj ne uzas zonrangotabelojn.
Kelkaj lernejoj povas donaci studentojn zonoj prezentantaj rangon, similan al dans en japana luktosporto.
Simpla unuforma elemento de respekto kaj fideleco al onies instruisto kaj iliaj metodoj kaj komunumo, zonoj ankaŭ-markhierarkio, kapablo, kaj akiro de praktiko en unu la stilo de lernejo kaj sistemo.
Dum ŭushuj turniroj, majstroj kaj grandmajstroj ofte portas " kungfuuniformojn " kiuj tendencas havi neniujn zonojn.
Portante zonon signifantan rangon en tia situacio estus nekutima.
#000060
De malglate la mez-1990-aj jaroj pluen, Tajĝiĉuano akiris popularecon en kelkaj landoj al la punkto de ĝi iĝante preskaŭ kiel konate kiel san-orientita praktiko kiel Yoga.
Fakte, en modernaj tempoj ĝi estas eĉ pli konata pro tiaj avantaĝoj kaj metodoj de praktiko ol ĝi estas konata pro it origina celo [ citaĵo bezonis ].
#000061
Nova fenomeno (ekde la 2000-aj jaroj) estas de diversaj luktosportstiloj postulantaj historian rilaton aŭ alie kun Taiji Quan, pro it populareco.
Branĉo de Lama Pai konata kiel "Tibetan White Crane" popularigis malrapid-movadan formon sub nomanta ĝin "Pinglo en Kotono" (ofta esprimo priskribante Taiji Quan-mekanikon), kaj nomado it praktikon "Tajĝiĉuano".
Tamen, ekzistas neniu rilato inter tiuj artoj, historiaj aŭ alie.
Simila fenomeno okazas kun la uzokutimo de la nomo de la arto kiel universala marko por reklamado de diversaj trejnitecprogramoj, libroj kaj vidbendoj.
Ekzistas, ekzemple, libro kiu priskribas kiel por uzi la trejnajn principojn de Tajĝiĉuano por esti pli bona.
Nekonsiderante la demandoj de ĉu tiaj asertoj estas daŭrigeblaj, tiuj estas tutnovaj tendencoj, kiuj historie ne estis apogitaj aŭ antaŭenigitaj fare de instruistoj de la arto.
#000062
Vidbendoj de la plej gravaj stiloj
#000066
Vidbendoj de forto kaj militantaj teknikoj de t'ai-ĥia k'üan
#000068
Huang Sheng Shyan venkante Liao Kuang-Cheng. Liao Kuang-Cheng, pleditan luktiston tiutempe, perdas 26-0 al Huang Sheng Shyan.
Chen Xiaowang rezistas ĉinan strongman. kiun La potenculo povas puŝi 25-tunkamionon 100 metrojn, ankoraŭ ne povas puŝi majstron Chen (dum 60 jaroj maljuna) for el malgranda t'ai-ĥia cirklo.
Diversaj stiloj de tuishou kaj sanshou.
#000069
Silko svingiĝante (Chán-sī jìng 纏絲勁)
Taoista gimnastika spirado/Gvidisto kaj Pull (Tao-jino導引)
#000070
Mondo Tajĝiĉuano kaj Qigong Day
#000073
Tajĝiĉuano (en la ĉina 太極拳 [thaitɕitɕhyɛn] (pinjine tàijíquán, tradukebla kiel "tajĝia batalarto") -- foje mallongita kiel tajĝio) estas ĉina interna batalarto, kreita de Ĉang San Feng en 1247, kvankam verŝajne elementoj de la batalarto jam ekzistis antaŭe. La populareco de Tajĝiĉuano, kiu havas tutmonde milionojn da praktikantoj, kredeble havas jenajn kaŭzojn:
#000074
La ekzercado per tajĝiĉuano tre utilas al nia sano en maniero ne same oportune trovebla en aliaj sportoj. En okcidentaj landoj Tajĝiĉuano estas konata kiel malpeza sporto aŭ ĉina matena gimnastiko. Tajĝiĉuano konvenas por ĉiaj homoj, inkluzive de la maljunaj kaj malfortaj. La konstanta ekzercado kun malstreĉiĝo de korpo, koncentriĝo de spirito kaj mildaj movoj havas efikojn por akceli la funkcion de la nerva sistemo, teni la artikojn flekseblaj kaj plibonigi la funkcion de la interno de la korpo. Precipe ĝi multe helpas por kontraŭefiki hipertension, ulceron, kormalsanon, ftizon ktp.
#000075
Tajĝiĉuano estas sindefendeca batalarto kun siaj specialaj teknikoj, konate kiel unu el la internaj skoloj de ĉina batalarto, kiu kontrastas kun la pli konataj eksteraj. Multaj homoj, precipe junuloj, interesiĝas pri tiu ĉi batalarto, ili lernas kiel resti en bona ekvilibro dum movado, kiel lerte uzi sian forton.
#000076
Tajĝiĉuano povas esti kiel simbolo de ĉina kulturo. Ĝi estis elfarita surbaze de ĉina tradicia kulturo dum miloj da jaroj. Pere de lernado de tajĝiĉuano oni povas pli bone kompreni ĉinajn kulturon kaj popolon.
#000077