Registarŝuldo (ankaŭ konata kiel ĝenerala intereso, ŝtata ŝuldo kaj suverena ŝuldo) [1] [2] estas la ŝuldo ŝuldita fare de centra administracio.
(En federaciaj ŝtatoj, "registarŝuldo" povas ankaŭ rilati al la ŝuldo de ŝtato aŭ provinca, municipa aŭ loka administracio).
Kompare, la ĉiujara " registara deficito " rilatas al la diferenco inter registaraj kvitancoj kaj elspezado en ununura jaro.
#000001
Centra administracio kun sia propra valuto povas pagi por ĝia elspezado kreante monon eksnovo .
En tiu kazo, registaraj temovalorpaperoj ne akiri financon, sed anstataŭe forigi troajn bankorezervojn (kaŭzitajn de registarelspezoj kiu estas pli alta ol impostkvitancoj) kaj« ...
kreu mankon de rezervoj en la merkato tiel ke la sistemo kiel tutaĵo devas veni al la [centra] banko por likvideco."
#000002
Registaroj kreas ŝuldon emisiante valorpaperojn, registarobligaciojn kaj fakturojn.
Malpli kreditmeritaj landoj foje pruntas rekte de supernacia organizo (ekz. la Monda Banko) aŭ internaciaj financejoj.
#000003
En landoj kiuj Monetarily Sovereign (kiel Usono, la UK kaj la plej multaj aliaj landoj) estas, registarŝuldo tenita en la hejma valuto estas simple ŝparkontoj tenitaj ĉe la centra banko.
Laŭ tiu maniero tiu "ŝuldo" havas tre malsaman signifon al la ŝuldo akirita fare de domanaroj kiuj estas limigitaj per sia enspezo.
Monetarily suverenaj registaroj eldonas siajn proprajn valutojn kaj ne bezonas tiun enspezon por financi elspezadon.
En tiuj memfinancaj nacioj, registarŝuldo estas efike raporto pri la tuta mono kiu estis elspezita sed ankoraŭ ne impostita reen.
Ilia kapablo eldoni valuton signifas ke ili ĉiam povas servi la interesrepagojn sur tiuj ŝparkontoj.
Tial obligacioj kaj britaj ŝtatobligacioj estas konsideritaj la plej sekura formo de investo.
#000004
Registarŝuldo povas esti klasifikita kiel interna ŝuldo (ŝuldita al pruntedonantoj ene de la lando) kaj ekstera ŝuldo (ŝuldita al eksterlandaj pruntedonantoj).
Alia komuna dividado de registarŝuldo estas de tempodaŭro ĝis repago estas pagenda.
Mallongperspektiva ŝuldo estas ĝenerale konsiderita kiel dum unu jaro aŭ malpli, long esprimo estas dum pli ol dek jaroj.
Mez esprimŝuldo falas inter tiuj du limoj.
Pli larĝa difino de registarŝuldo povas pripensi ĉiujn registarajn kompensdevojn, inkluzive de estontaj pensiopagoj kaj pagoj por varoj kaj servoj la registaro kontraktis sed ankoraŭ ne pagis.
#000005
2 registaro kaj suverenaj obligacioj
4 Municipaj, provincaj, aŭ ŝtatobligacioj
9 Strukturo kaj risko de publika ŝuldo
#000006
Dum la Early Modern epoko, eŭropaj monarkoj ofte malpagivus rilate al siaj pruntoj aŭ propraaŭtoritate rifuzus repagi ilin.
Tio ĝenerale igis financistojn singardaj de pruntedonado al la reĝo kaj la ekonomio de landoj kiuj ofte estis ĉe milito restis ekstreme volatila.
#000007
La kreado de la unua centra banko en Anglio - institucio dizajnita por pruntedoni al la registaro - estis komence rimedo de Vilhelmo la 3-a por la financado de lia milito kontraŭ Francio.
Li dungis sindikaton de urbokernborsistoj kaj komercistoj por kolporti temon de registarŝuldo.
Tiu sindikato baldaŭ evoluis en la Bankon de Anglio, poste financante la militojn de la Duke of Marlborough (Duko de Marlborough) kaj poste imperiajn konkerojn.
#000008
La establado de la banko estis elpensita fare de Charles Montagu, unua Grafo de Halifax, en 1694, al la plano sur kiu estis proponita fare de William Paterson tri jarojn antaŭ ol, sed ne estis agita.
Li proponis prunton de 1.2m £ al la registaro;
en rendimento la abonantoj estus asimilitaj kiel La guberniestro kaj Firmao de la Banko de Anglio kun longperspektivaj bankadaj privilegioj inkluzive de la emisio de notoj.
La Reĝa Ĉarto estis koncedita la 27an de julio tra la trairejo de la Tunara Akto 1694.
#000009
La fondo de la Banko de Anglio revoluciigis ŝtatmastrumadon kaj metis finon al defaŭltoj kiel ekzemple la Great Stop of the Exchequer (Granda Haltigo de la Fisko) de 1672, kiam Charles II suspendis pagojn en siaj fakturoj.
De tiam sur, la brita registaro neniam malsukcesus repagi ĝiajn kreditorojn.
En la sekvaj jarcentoj, aliaj landoj en Eŭropo kaj poste ĉirkaŭ la mondo adoptis similajn financejojn por administri sian registarŝuldon.
#000010
1815, ĉe la fino de la Napoleona Militoj, brita registarŝuldo atingis pinton de pli ol 200% de MEP.
#000011
Registarobligacio estas bendo eldonita fare de nacia registaro.
Tiaj obligacioj plejofte estas nomitaj en la hejma valuto de la lando.
Regantoj ankaŭ povas eldoni ŝuldon en fremdaj valutoj: preskaŭ 70% de ĉiu ŝuldo en 2000 estis nomitaj en US-dolaroj.
Registarobligacioj foje estas rigarditaj kiel senriskaj obligacioj, ĉar naciaj registaroj povas eventuale krei monon de novo por reakiri la obligacion en sia propra valuto ĉe matureco.
Kvankam multaj registaroj estas malpermesitaj perleĝe de kreado de mono rekte (ken funkcio estis delegita al iliaj centraj bankoj), centraj bankoj povas disponigi financon aĉetante registarobligaciojn, foje referiten kiel monetigante la ŝuldon.
#000012
Registarŝuldo, sinonima ĝis suverena ŝuldo, [10] povas esti eldonita aŭ en hejmaj aŭ fremdaj valutoj.
La investantoj en suverenaj obligacioj nomitaj en fremda valuto havas kurzriskon: la fremda valuto eble depreciĝos kontraŭ la loka valuto de la investanto.
Regantoj eldonantaj ŝuldon nomitan en fremda valuto povas krome esti nekapablaj akiri tiun fremdan valuton al servoŝuldo.
En la greka ŝuldkrizo, (2010) ekzemple, la ŝuldo estas tenita de Grekio en Eŭroj, kaj oni solvopropono (avancita precipe preter World Pensions Council (WPC) financaj ekonomiistoj) estas al Grekio iri reen al eldonado de it propra draĥmo.
Tiu propono nur traktus estontan ŝuldemision, heredigante grandajn ekzistantajn ŝuldojn nomitaj en kio tiam estus fremda valuto, eble duobligante ilian koston [13]
#000013
Publika ŝuldo estas la totalo de ĉiu pruntepreno de registaro, minusoorepagoj nomitaj en la hejma valuto de lando.
World Factbook de cIA listigas nur la procentojn de MEP;
la totalŝuldo kaj pokapaj kvantoj estis kalkulitaj en la tabelo sub uzado de la MEP (PPP) kaj populaciociferoj de la sama raporto.
#000014
Ŝuldo al MEP-proporcio estas unu el la plej akceptitaj manieroj taksi la signifo de la ŝuldo de nacio.
Ekzemple, unu el la kriterioj de akcepto al la tiu de Eŭropa Unio
eŭrovaluto estas ke la ŝuldo de aspiranta lando ne devus superi 60% de la MEP de tiu lando.
#000015
÷ US datenoj ekskludas ŝuldon eldonitan fare de individuaj US ŝtatoj, same kiel intra-registara ŝuldo;
intra-registara ŝuldo konsistas el fiskaj prunteprenoj de plusoj el la trustoj por Federal Social Security, Federal Employees, Hospital Insurance (Medicare Sanasekuro kaj Medicaid), Handikapo kaj Senlaboreco, kaj pluraj aliaj pli malgrandaj fidoj;
se datenoj por intraregistara ŝuldo estus aldonitaj, "Gross Debt" pliiĝus de ronde unu-triono de MEP.
La ŝuldo de Usono dum tempo estas dokumentita rete en la retejo de la Sekcio de la Fisko TreasuryDirect.
Gubernatoro [15] same kiel nunaj totaloj.
#000016
Municipaj obligacioj, "munis" en Usono, estas ŝuldpaperoj eldonitaj fare de lokaj administracioj (municipoj).
#000017
Registaroj ofte pruntas monon en valuto en kiu la postulo je ŝuldpaperoj estas forta.
Avantaĝo de eldonado de obligacioj en valuto kiel ekzemple Usono-dolaro, la brita pundo, aŭ la eŭro estas tiel multaj investantodeziro investi en tiaj obligacioj.
Landoj kiel ekzemple Usono, Germanio, Italio kaj Francio nur eldonis en sia hejma valuto (aŭ en la Eŭro koncerne Eŭromembrojn).
#000018
Relative malmultaj investantoj volas investi en valutoj kiuj ne havas longan atingohistorion de stabileco.
Malavantaĝo por registaro eldonanta obligaciojn en fremda valuto estas ke ekzistas risko ke ĝi ne povos akiri la fremdan valuton por pagi la interezon aŭ reakiri la obligaciojn.
En 1997 kaj 1998, dum la azia financkrizo, tio iĝis grava problemo kiam multaj landoj estis nekapablaj konservi sian kurzon fiksis pro konjektaj atakoj.
#000019
Kvankam nacia registaro povas elekti defaŭlti pro politikaj kialoj, pruntedoni al nacia registaro en la propra suverena valuto de la lando estas ĝenerale konsiderita "senriska" kaj estas farita ĉe tielnomita " senriska interezoprocento."
Tio estas ĉar la ŝuldo kaj intereso povas esti repagitaj levante impostkvitancojn (aŭ per ekonomia kresko aŭ akirante fiskajn enspezojn), redukton en foruzado, aŭ kreante pli da mono.
Tamen, estas ĝenerale pripensite ke tio pliigus inflacion kaj tiel reduktus la valoron de la investita kapitalo (almenaŭ por ŝuldo ne ligita al inflacio).
Tio okazis multajn fojojn dum historio, kaj tipa ekzemplo de tio estas disponigita fare de Weimar Germanio de la 1920-aj jaroj, kiuj suferis de hiperinflacio kiam la registaro masive presis monon, pro ĝia malkapablo pagi la ŝtatan ŝuldon venantan de la kostoj de 1-a Mondmilito.
#000020
[ citaĵo bezonis ] En praktiko, la merkata interezo-kurzo tendencas esti malsama por ŝuldoj de malsamaj landoj.
Ekzemplo estas en pruntado de malsamaj Eŭropaj Uniaj landoj nomitaj en eŭroj.
Eĉ se la valuto estas la sama en ĉiu kazo, la rendimento postulita fare de la merkato estas pli alta por la ŝuldo de kelkaj landoj ol por aliaj.
Tio pensas la vidojn de la merkato pri la relativa solventeco de la diversaj landoj kaj la verŝajneco ke la ŝuldo estos repagita.
Plue, ekzistas historiaj ekzemploj kie landoj defaŭltis, t.e., rifuzis pagi siajn ŝuldojn, eĉ kiam ili havis la kapablon de pagado de ĝi kun presita mono.
Tio estas ĉar presanta mono havas aliajn efikojn kiujn la registaro povas vidi kiel pli problema ol defaŭltado.
#000021
Saĝe flirtanima ŝtato estas io ajn sed senriska kiam ĝi povas - estante suverena - ĉesi siajn pagojn.
Ekzemploj de tiu fenomeno inkludas Hispanion en la 16-a kaj 17-a jarcentoj, kiuj nuligis ĝian registarŝuldon sep fojojn dum jarcento, kaj revoluciema Rusio de 1917 kiu rifuzis akcepti la respondecon por la eksterlanda ŝuldo de Imperial Russia.
Alia politika risko estas kaŭzita de eksteraj minacoj.
Estas plejparte nekutime ke invadantoj por akceptus respondecon por la ŝtata ŝuldo de la aneksita ŝtato aŭ tiu de organizo kiun ĝi konsideris ribelantojn.
Ekzemple, ĉiuj prunteprenoj proksime de la Konfederaciitaj ŝtatoj de Ameriko estis lasitaj sensalajraj post la Usona Enlanda Milito.
Aliflanke, en la moderna epoko, la transiro de diktaturo kaj nelegitimaj registaroj ĝis demokratio ne aŭtomate liberigas la landon de la ŝuldo kontraktita fare de la antaŭa registaro.
Hodiaŭ tre evoluintaj tutmondaj kreditmerkatoj estus malpli verŝajnaj pruntedoni al lando kiu neis sian antaŭan ŝuldon, aŭ eble postulos punantajn nivelojn de interezoprocentoj kiuj estus neakcepteblaj al la prunteprenanto.
#000022
U.S. Treasury-obligacioj nomitaj en usonaj dolaroj ofte estas pripensitaj "senriska" en Usono
Tio ignoras la riskon al eksterlandaj aĉetantoj de depreco en la dolaro relative al la valuto de la pruntedonanto.
Krome, senriska statuso implicite supozas la stabilecon de Usono-registaro kaj ĝia kapablo daŭrigi repagojn dum iu financkrizo.
#000023
Pruntedonado al nacia registaro en valuto krom sia propra ne donas la saman fidon je la kapablo repagi, sed tio povas esti ofseto reduktante la kurzriskon al eksterlandaj pruntedonantoj.
Aliflanke, ŝtata ŝuldo en fremda valuto ne povas esti forigita komencante hiperinflacion;
[ citaĵo bezonis ] kaj tio pliigas la kredindecon de la debitoro.
Kutime malgrandaj ŝtatoj kun volatilaj ekonomioj havas la plej grandan parton de sia ŝtata ŝuldo en fremda valuto.
Por landoj en la Eŭrozono, la eŭro estas la loka valuto, kvankam neniu ununura ŝtato povas ekigi inflacion kreante pli da valuto.
#000024
Pruntedonado al loka aŭ municipa registaro povas esti ekzakte same riska kiel prunto al privatfirmao, se la loka aŭ municipa registaro ne havas sufiĉan potencon imposti.
En tiu kazo, la loka administracio povis laŭ certa mezuro pagi ĝiajn ŝuldojn pliigante la impostojn, aŭ redukti foruzi, ekzakte kiel ŝtatano unu povis.
Plue, lokaadministraciaj pruntoj foje estas garantiitaj fare de la nacia registaro, kaj tio reduktas la riskon.
En kelkaj jurisdikcioj, intereso gajnis en lokaj aŭ municipaj obligacioj estas impost-esceptita enspezo, kiu povas esti grava konsidero por la riĉa.
#000025
Publika ŝuldo malbaranta normojn estas metita fare de la Banko por Internacia Kontoreguligo, sed defaŭltoj estas regitaj per ekstreme kompleksaj leĝoj kiuj varias de jurisdikcio al jurisdikcio.
Tutmonde, la Internacia Monunua Fonduso povas preni certajn ŝtupojn por interveni por malhelpi anticipitajn defaŭltojn.
Ĝi foje estas kritikita por la iniciatoj kiujn ĝi konsilas al nacioj preni, kiuj ofte implikas tranĉi reen sur registarelspezoj kiel parto de ekonomia ŝpar registaro.
En triobla netarezulta analizo, tio povas esti vidita kiel degradado kapitalo de kiu la ekonomio de la nacio finfine dependas.
#000026
Tiuj konsideroj ne validas por privataj ŝuldoj, kompare:
kreditrisko (aŭ la konsumantkredito-rangigo) determinas la interezoprocenton, pli daaŭ malplin, kaj unuoj iĝas bankrotaj se ili ne repagas.
Registaroj bezonas multe pli da kompleksoovojo de administrado de defaŭltoj ĉar ili ne povas vere iĝi bankrotaj (kaj subite ĉesi disponigi servojn al civitanoj), kvankam en kelkaj kazoj registaro povas malaperi kiel okazis en Somalio aŭ kiam povas okazi en kazoj de loĝataj landoj kie la posedanto ne rekonas la ŝuldojn de la loĝata lando.
#000027
Pli malgrandaj jurisdikcioj, kiel ekzemple grandurboj, estas kutime garantiitaj memstare regionaj aŭ naciaj niveloj de registaro.
Kiam Novjorko malkreskis en kio estintus bankrotinta statuso dum la 1970-aj jaroj (havitaj ĝin estanta privata unuo), de la mez-1970-aj jaroj " sav-operacio " estis postulata de Novjork-Ŝtato kaj Usono.
Ĝenerale, tiaj iniciatoj sumiĝas al kunfandado la ŝuldo de la pli malgranda unuo en tiun da la pli granda unuo kaj tiel donanta al ĝi aliro al la pli malalta interezo taksas la pli grandan unuon ĝuas.
La pli granda unuo tiam povas supozi iun interkonsentitan malatento-eraron por malhelpi ripetiĝon de la problemo.
#000028
Wolfgang Stützel montris kun sia Saldenmechanik ( Balances Mechanics) kiel ampleksa ŝuldelsaviĝo devige devigus ekvivalentan ŝuldoŝarĝon de la privata sektoro, pro negativa Keynes-multiplikato kaŭzanta krizon kaj deflacio.
#000030
En la domina ekonomia politiko ĝenerale atributita al teorioj de John Maynard Keynes, foje nomita kejnesa ekonomiko, ekzistas toleremo por sufiĉe altaj niveloj de publika ŝuldo por pagi por publika investo en sveltaj tempoj, kiun, se haŭsotempoj sekvas, povas tiam esti repagitaj de altiĝanta imposto.
Empirie, aliflanke, suverena pruntepreno en evolulandoj estas procikla, ĉar evolulandoj havas pli da malfacileco eniranta kapitalmerkatojn en sveltaj tempoj.
#000031
Ĉar tiu teorio akiris tutmondan popularecon en la 1930-aj jaroj, multaj nacioj akceptis publikan ŝuldon por financi grandajn infrastrukturajn kapital projektojn - kiel ekzemple aŭtovojoj aŭ grandaj akvoenergiaj centraloj.
Laŭsupoze ke tio povus starti virtan ciklon kaj altiĝantan komercoptimismon ĉar ekzistus pli da laboristoj kun mono por foruzi.
argumentis ke la tre pliigita armea elspezado de 2-a Mondmilito vere finis la Grandan Depresion.
Kompreneble, armeaj elspezoj estas bazitaj sur la sama imposto (aŭ ŝuldo) kaj foruzas bazfaktojn kiel la resto de la ŝtata buĝeto, tiel ke tiu argumento faras malmulton por subfosi kejnesan teorion.
sugestis ke signife pli alte nacia elspezado necesigita per milito esence konfirmas la bazan kejnesan analizon (vidu Military Keynesianism).
#000032
Tiuj estas la dominaj ekonomiaj unuoj metantaj politikojn koncerne publikan ŝuldon.
Pro ĝia rolo en metado de politikoj por komercdisputoj, la Monda Organizaĵo pri Komerco ankaŭ havas enorman potencon influi valutŝanĝ rilatojn, ĉar multaj nacioj estas dependaj de specifaj krudvarmerkatoj por la pagobilanco ili postulas repagi ŝuldon.
#000034
Strukturo kaj risko de publika ŝuldo
#000035
Suverenaj ŝuldproblemoj estis grava publikpolitika temo ekde 2-a Mondmilito, inkluzive de la traktado de ŝuldo ligita al tiu milito, la evolulando- "ŝuldkrizo" en la 1980-aj jaroj, kaj la ŝokoj de la rusa financkrizo en 1998 kaj la defaŭlto de Argentino en 2001.
#000038
Ne ĉiuj evolulandoj estis trafitaj laŭ la sama mezuro.
Ekzemple, Jugoslavio havis malaltan registarŝuldon (eble ĉar estis nekapable prunti sur mondaj merkatoj) [ citaĵo bezonita ] ĝis it rompo kaj la alveno de demokratio, kiam la novaj naciaj registaroj komencis prunti monon de la IMF.
Kroatio havas registarŝuldon de 47 miliardoj USD hodiaŭ dum la tutaĵo de Jugoslavio (ses fojojn pli multaj homoj ol Kroatio) en 1980 havis ŝuldon de 14 miliardoj USD.
#000039
[ citaĵo bezonis ] Tutmonda ŝuldo naskigas grandan zorgon [ citaĵo bezonita ] ĉar interezpagoj ofte povas investi grandajn postulojn sur registaroj kaj individuoj.
Tio kondukis al vokoj [ laŭ kiu?
por universala ŝuldorezigno por pli malriĉaj landoj.
#000040
Registaro kiun implica" ŝuldo estas la promeso per registaro de estontaj pagoj de la ŝtato.
Kutime tio rilatas al longperspektivaj promesoj de sociaj pagoj kiel ekzemple pensioj kaj sanelspezo;
ne promesoj de alia elspezo kiel ekzemple eduko aŭ defendo (kiuj estas plejparte pagitaj laŭ " rekompenso- " bazo al registardungitoj kaj entreprenistoj).
#000041
Problemo kun tiuj implicaj registaraj asekur kompensdevoj estas ke estas forte kosti ilin precize, ĉar la kvantoj de estontaj pagoj dependas de tiel multaj faktoroj.
Unue, la socialasekur jurpostuloj ne estas "malfermaj" obligacioj aŭ ŝuldartikoloj kun fiksita tempokadro, " tempo al matureco ", " nominala valoro ", aŭ " neta nuna valoro ".
#000042
En Usono, kiel en la plej multaj aliaj landoj, ekzistas neniu mono asignita en la monrezervoj de la registara por estontaj socialasekuraj pagoj.
Tiu asekursistemo estas nomita PAWGO ( salajro-kiel-you-agemo).
Alternativaj socialasekuraj strategioj eble inkludis sistemon krom kiu implikis kaj investi.
#000043
Krome, populacioprojekcioj antaŭdiras ke kiam la " bebhaŭsuloj " komencas demisii, la laboraktiva populacio en Usono, kaj en multaj aliaj landoj, estos pli malgranda procento de la populacio ol ĝi nun estas, dum multaj jaroj veni.
Tio pliigos la ŝarĝon sur la lando de tiuj promesita pensio kaj aliajn pagojn - pli granda ol la 65 procentoj [22] de MEP kiu ĝi nun estas.
La "ŝarĝo" de la registaro estas kion ĝi foruzas, ĉar ĝi povas nur pagi it'ojn fakturojn tra impostoj, ŝuldo, kaj pliigante la monprovizon (registarelspezoj = imposto-+ ŝanĝo en registarŝuldo tenita per publika + ŝanĝo en mona bazo okazigita fare de publiko).
"Registaro sociaj helpoj" pagita fare de Usono-registaro dum 2003 nombritaj 1.3 duilionoj USD.
#000044
En 2010 la Eŭropa Komisiono postulis EU Member Countries publikigi iliajn ŝuldinformojn en normigita metodaro, eksplicite inkluzive de ŝuldoj kiuj antaŭe estis kaŝitaj laŭ kelkaj manieroj kontentigi mimimumajn postulojn sur loka (nacia) kaj eŭropa ( Stabileco kaj Kresko-pakto) nivelo.
#000045
CLWPS-datenserio en publikŝulda nivelo kaj kunmetaĵo en Latin-Ameriko
#000049
La ŝtatŝuldo estas, sur la kampo de la ŝtataj financoj, la tuto de la pruntoj de la Ŝtato, de la publikaj komunumoj kaj la organizaĵoj, kiuj dependas de ili (iuj ŝtataj entreprenoj, la organizaĵoj de sociala sekureco, ktp.).
#000052
La ŝtata deficito aperas kiam la enspezoj (precipe la impostaj) malsuperas la elspezojn (precipe la buĝetajn) de la publikaj administracioj. Tiu diferecno inter la elspezoj kaj enspezoj kalkuliĝas laŭlonge de leĝa periodo, kutime la kalendara jaro. La ŝtatŝuldo kreskas ĉiufoje kiam publika deficito estas financata per deprunto. La ŝtatŝuldo estas do la akumuliĝo de la financbezonoj de la sinsekvaj periodoj de tiuj administracioj.
#000053
La plej ofta formo de ŝuldo estas la ŝtataj depruntoj. La kapableco repagi la depruntojn faritajn por la ŝtatŝuldo de la ŝtatoj kaj de la publikaj kolektivumoj estas taksata de la financnotaj agentejoj. La malplej fidindaj landoj, laŭ la financaj merkatoj kaj la notaj agentejoj, povas sin turni al la komercaj bankoj aŭ al internaciaj institucioj (Monda banko, Internacia monunua fonduso, regionaj bankoj por evoluigo).
#000054