Rusio, Lenin kaj Ŝtata Kapitalismo
#000001
Foto de Sovetiaj Artefaktoj on Unsplash
#000002
Kiam Jack Fitzgerald de la SPGB skribis en la Socialist Standard ke la rusaj malordoj de marto kaj novembro 1917 estis senkompare la plej gravaj okazaĵoj de la Unumondo-Milito, li esprimis opinion kiu, kun posteventa rigardo, ŝajnas memkomprenebla vero. .1 Sed kiomagrade tiuj gravaj renversiĝoj efektive influus la SPGB mem, kaj la tutan politikan tradicion kiu generis ĝin, apenaŭ povus esti aprezita aŭ antaŭvidita en tiu tempo. Kiel jam rimarkite, la praktika debato ene de la laborista movado antaŭ la bolŝevika povo estis centrita sur la efikeco de reformemaj kaj revoluciaj strategioj por la atingo de socia transformo. La Rusa Revolucio tamen grave ŝlimigis ĉi tiujn akvojn kaj alportis al la atento de la mondo politikan teorion - Leninismon - kiu, eble por la unua fojo, serĉis sisteme retaksi kaj reinterpreti Marksismon prefere ol simple malakcepti ĝin en la postkuro de popecaj reformoj.
#000005
Certe neniam estis dubo, ke ekzistas loko por interpreto - ja la SPGB montris ĉe sia fundamento la specon de sintezo ebla inter diversaj fakoj de larĝe marksisma pensado, ĝia perspektivo kaj politika strategio portanta la influon de tiaj diversaj elementoj kiel Kautsky kaj De. Leon, Engels kaj Morris. Sed la Bolŝevika Revolucio iris pli for ol tio kaj defiis kelkajn el la fundamentoj mem sur kiuj antaŭ 1914 marksismo estis konstruita. La perceptita bezono atingi amassocialisman konscion inter la laborista klaso, la rolon de amassocialisma partio kiel kaj sprono al, kaj esprimo de, tiu konscio, kaj la neceso de evoluinta ekonomia bazo de socio por sukcesa socialisma revolucio, ĉio estis en demando.
#000006
La ŝajna triumfo de la bolŝevikoj en postiĝinta Rusio sendis la marksisman movadon en tumulton. Krome, antaŭe impotentaj politikaj organizoj tra Eŭropo kaj Nordameriko montriĝis pli imponitaj de la subita kaj neatendita Sukceso de revoluciuloj en la mezo de sanga mondmilito, ol maltrankvilaj por la ebla efiko de la okazaĵo al kernaj elementoj de marksisma teorio kiel ili ĉiam havis. komprenis ilin. Kontraŭe al legendo2, la SPGB estis komence trafita per tiu sento kiel aliaj radikalaj partioj.
#000007
La reago de la SPGB al la bolŝevika forkapto kontrastis al sia pozicio sur la pli frua, malkaŝe por-kapitalisma, Marta revolucio. Dum tiu okazo la Socialisto-Normo klare diris ke la revolucio estis:
#000008
... sed alia ekzemplo de la kapitalistoj uzantaj la malkontenton kaj nombrojn de la laborista klaso en Rusio por forbalai la Feŭdajn regulojn kaj restriktojn tiel forte simbolitajn en la Caro kaj la Konsilio de Nobeluloj, kaj por establi sistemon de registaro konforma al moderna. kapitalismaj bezonoj kaj nocioj.3
#000009
La unua ĉefartikolo de la Socialist Standard komentante la Bolŝevika Revolucio, aliflanke, ne daŭrigis surbaze ke la laborista klaso estis uzita aŭ manipulita laŭ iu maniero por la avantaĝo de pli altaj fortoj. Antaŭdirinte ĝiajn rimarkojn kun noto de singardo koncerne la malabundajn kaj eble disvastigajn informojn haveblajn al ĝi, la laŭdo de la Normo estis sufiĉe plena:
#000010
Kia ajn estu la fina rezulto, la bolŝevikoj ĉiuokaze sukcesis fari tion, kion ĉiuj armeoj, ĉiuj diplomatoj, ĉiuj pastroj kaj primatoj, ĉiuj fervoraj pacifistoj de la tuta ĝema kaj sanganta mondo ne sukcesis fari - ili ĉesis. la buĉado, por la momento ĉiuokaze, sur ilia fronto. Kiom pli ol ĉi tio ili intencis fari la estontecon povas malkaŝi. Ili povas havi pli altajn celojn, tamen pravigeblajn per Sukceso aŭ kondamnitajn per malsukceso; sed estas miriga atingo, ke ĉi tiuj malmultaj homoj povis kapti ŝancon kaj igi la ŝtelistojn kaj murdintojn de la tuta mondo konsternite kaj tremi pro timo.4
#000011
La fino de la milito, almenaŭ sur la orienta fronto, estis konsiderita fare de la SPGB kiel la ĉefsukceso de la bolŝevikoj, kaj ago rekte en la restoj de la laborista klaso. Sed koncerne la naturon de la bolŝevika potencpreno mem, la SPGB estis rimarkeble pli singarda ol siaj politikaj rivaloj en kanti sian supozeble socialisman enhavon. La Socialista Laborista Partio precipe, kiu longe enhavis avangardajn ambiciojn, vidis sin kiel la brita formado de la bolŝevika revolucia strategio, eble eĉ antaŭ ĝia rusa sukceso. Kune kun la Workers' Suffrage Federation (WSF) de Sylvia Pankhurst, la SLP estis reprezentita ĉe la Leeds Sovetia Kongreso de junio 3, 1917, kaj interligis kun la WSF en postulado ke la konsilioj de laboristoj kaj soldatoj estu starigitaj en Britio. Post la bolŝevika transpreno, La Socialisto prizorgis pecojn kiel The Triumph of SLP Tactics in Russia (La Triumfo de SLP-Taktiko en Rusio),5 asertante ke ĝia industria sindikatismo kaj deziro eduki la mason de la laborista klaso en socialismaj ideoj ripozis facile kun la spirito de Lenin kaj la bolŝevikoj.
#000012
La SLP kaj la kontraŭ-parlamenta MSF ne estis solaj en sia admiro la bolŝevikojn kaj ilia deklarita celo de konstruado de la unua socialisma ŝtato - la konferenco de la Brita Socialista Partio en la fonto de 1918 ankaŭ esprimis subtenon por la novembra revolucio kune kun komenca bolŝeviko. rimedoj por la “reorganizado de Rusio sub la regado de la laboristaj klasoj”.6 Ke la SPGB ne kunhavis multajn el tiuj sintenoj al la nova rusa reĝimo Baldaŭ evidentiĝis kiam la frua laŭdo de la Partio al la bolŝevika kontraŭmilita strategio prizorgis sian kompreneble.
#000013
Kio enfokusigis la atenton de la SPGB antaŭ ĉio estis la abundegaj asertoj faritaj sur la nomo de la bolŝevikoj fare de iliaj subtenantoj en Britio. La unua detala analizo de la rusa situacio, skribita fare de Fitzgerald, aperis en la Socialist Standard de aŭgusto 1918 sub la titolo "La Revolucio en Rusio - Kie Ĝi Malsukcesas". Ĝi traktis la asertojn de la SLP skizante kial la bolŝevika transpreno ne povis konduki al la establado de socialismo en Rusio. La artikolo demandis:
#000014
Krom se mensa revolucio kiel la mondo neniam antaŭe vidis okazis, aŭ se ekonomia ŝanĝo okazis ege pli rapide ol la historio iam registris, la respondo estas 'Ne!' ... Kia pravigo estas do nomi la renversiĝon en Rusio Socialisma Revolucio? Neniu krom la fakto, ke la gvidantoj en la novembra movado asertas esti marksaj socialistoj.
#000016
Fakte, kiel Buick kaj Crump rimarkis,7 la SPGB identigis ĝis kvin ĉefajn kialojn, kial la starigo de socialismo en Rusio fare de la bolŝevikoj estis malebla.
#000017
• Unue, kiel supre indikite, la amasa socialisma konscio postulita de la SPGB antaŭ ol sukcesa socialisma revolucio povis okazi estis rimarkeble forestanta en Rusio, kiel aliloke. Fitzgerald kaptis rimarkon de Litvinoff kiu sugestis ke la bolŝevikoj ne vere konis la opiniojn de la tuta laborista klaso kiam ili kaptis kontrolon, nur kelkajn sekciojn de ĝi kiel ekzemple la fabriklaboristoj de Petrogrado.
• Due, eĉ ne estis la kazo, ke la laborista klaso estis en nombra plimulto en Rusio, socio regata de sia kamparana ekonomio. Kiel povus plimulta socialisma revolucio esti farita kiam, la laboristoj ankoraŭ estis en malplimulto kaj kiam la plej granda socia klaso estis la. grandparte analfabeta kamparo? Dum analfabeteco ne tute malhelpis la disvastiĝon de socialisma kompreno, ĝi certe malfaciligis ĝin. Ĉiuokaze, la kamparanoj delonge montris sin pli interesitaj pri senigi sin de la peza impostpremo sur tero, kaj pliigi la grandecon de siaj intrigoj, ol en postulado de komuna proprieto.
• Trie, socialismo ne povis ekzisti en ekonomie postiĝinta lando kie la produktadrimedoj ne estis sufiĉe evoluintaj por subteni socialisman distribusistemon.
• Kvare, kaj grave, ne eblis konstrui socialismon en unu sola lando, konsiderante la naturon de kapitalismo kiel mondsistemo kun monddivido de laboro. Izola "socialismo en unu lando" estus kondamnita al fiasko, kiom ajn honorindaj la intencoj de la revoluciuloj implikitaj.
• La kvina kialo antaŭenigita de la nesocialisma naturo de Bolŝevika Rusio fare de la SPGB iris al la radiko mem de siaj politikaj diferencoj kun bolŝevismo: socialismo ne povus esti atingita sekvante gvidantojn.
#000018
La koncepto de Lenin pri la rolo de la politika partio en proleta revolucio diferencis fundamente de tiu de la malebla SPGB, kaj de la socialdemokrata movado el kiu ĝi aperis pli frue en la jarcento. Dum la bolŝevikoj komence asertis esti parto de tiu sama socialdemokrata politika fluo, kaj kvankam Lenin ofte uzis la terminologion de Markso, bolŝevikaj teorioj pri politika taktiko kaj partia organizo ŝuldis multe pli al la diversaj fakoj de la rusa revolucia pensado de la deknaŭa jarcento enkorpigitaj en la Populisma movado." Subaj ĉi tiuj populismaj teorioj estis la baza supozo de avangardismo - "la doktrino ke la emancipiĝo de antaŭfiksita grupo dependas decide de iu alia, multe pli malgranda grupo gvidado, gvidado, aŭ dominado en iu pli forta formo"! Ke tia avangardisma aliro estis opiniita necesa estis produkto de la kredo de Lenin ke la atingo de amassocialisma konscio en la laborista klaso estis malebla antaŭ proleta revolucio, kiam la mortpezo de kapitalisma ideologio povus esti levita. (En tiu ĉi senco, la baza supozo de bolŝevismo estis la sama kiel tiu de reformisma socialdemokratio, diferencantaj nur en la rimedoj adoptitaj por atingi laboristan povon.) Lenin strebis pravigi ĉi tiun supozon en What Is To Be Done? :
#000020
La historio de ĉiuj landoj montras, ke la laborista klaso, ekskluzive per sia propra peno, kapablas disvolvi nur la sindikatan konscion, t.e. la konvinkon, ke necesas kuniĝi en sindikatoj, batali kontraŭ la dungantoj kaj klopodi devigi la registaron. pasigi tiun aŭ alian necesan laborleĝon, ktp. La doktrino de socialismo tamen elkreskis el la filozofiaj, historiaj kaj ekonomiaj teorioj ellaboritaj de kleraj reprezentantoj de la posedataj klasoj, de intelektuloj... en Rusio, la teoria doktrino de Socialdemokratio. estiĝis tute sendepende de la spontanea kresko de la laborista movado; ĝi estiĝis kiel natura kaj neevitebla rezulto de la evoluo de penso inter la revolucia socialisma intelektularo. 10
#000021
Dum lia politika vivo, Lenin rifuzis akcepti ke la laborista klaso "en la maso" povis atingi socialisman komprenon, argumentante ke socialisma konscio povis nur veni "de ekstere". En la Kongreso de Kamparanaj Sovetoj en 1918 li asertis ke se revoluciuloj devus atendi la intelektan evoluon de la laborista klaso ili ne vidus socialismon dum almenaŭ kvincent jaroj. Por eviti ĉi tiun katastrofon, centralizita kaj politike matura kerno de revoluciuloj estis necesa por iniciati socian ŝanĝon kiam la laborista klaso en la amaso ankoraŭ ne konsciis pri siaj interesoj - "la socialisma politika partio, tio estas la avangardo de la laborista klaso, devas. ne lasu sin haltigi pro la manko de edukado de la amasoj.”11 Tiu ĉi vidpunkto, kiu sendube spegulis la neevoluinta kondiĉo de la laborista klaso en Rusio, estis elokvente klarigita de la bolŝevika apostolo Karl Radek en Socialismo de la scienco al la praktiko:
#000022
En neniu lando la revolucio povas komenciĝi kiel la ago de la plimulto... la plej aktivaj ĉiam estas la unuaj, kiuj leviĝas... la krea kaj impulsema forto de la revolucio estas postulata por veki la grandan korpon de la popolo por liberigi ilin de ili. ilia intelekta kaj spirita sklaveco sub kapitalismo, kaj gvidi ilin. en pozicion, kie oni povas fari defendon de iliaj interesoj.12
#000023
Tiu "minoritata ago" perspektivo klare spegulis la deknaŭjarcentan kontraŭ-caran vidon de rusa populismo, kiel ellaborita, ekzemple, fare de Peter Tkachev:
#000024
Vera revolucio povas esti farita nur unumaniere: per la ekkapto de la potenco fare de revoluciuloj... La revolucia malplimulto, liberiginte la popolon de la jugo de timo kaj teruro, donas al la popolo ŝancon manifesti sian revolucian detruan potencon.13
#000025
Komentante la ŝajnan triumfon de bolŝevikprincipoj de ĝia pozicio en Britio, la SPGB asertis ke la bolŝevika avangardistperspektivo reflektis la politikan kaj ekonomian nematurecon de Rusio, kaj la minoritatpozicion de la rusa laborista klaso. La bolŝevikoj profitis la okazon por kapti la potencon en militdetruita lando promesanta "pacon, teron kaj panon", sed kontraŭe al la retoriko de siaj fervoraj admirantoj en Britio, bolŝevikaj taktikoj evidente ne sukcesis establi socialismon kaj estis plej certe malkonvenaj por la pli evoluintaj kapitalismaj ŝtatoj en Okcidenta Eŭropo. Male al grupoj kiel ekzemple la brita SLP, kiu konsideris bolŝevismo kiel ekscita konfirmo de la marksisma teorio kiun ili serĉis reklami en Britio, la SPGB rekonis la teoriajn danĝerojn enecaj en la avangardismo de la bolŝevikoj kaj neis la aplikeblecon kiujn ĝiaj subtenantoj disputis por ĝi en Britio. 14 Ĝi estis malamikeco spronita de la scio ke ŝlosilaj elementoj, ortodoksa marksisma teorio vere estis fundamente defiitaj, prefere ol evoluigitaj, kaj de ĝis nun neatendita fonto. En "Socialisma Vido de Bolŝevista Politiko" la SPGB komentis:
#000026
De kiam la bolŝevika malplimulto kaptis la kontrolon de aferoj en Rusio, oni diris al ni, ke ilia "sukceso" tute ŝanĝis la socialisman politikon. Tiuj ĉi "komunistoj" deklaras ke la politiko de Markso kaj Engels estas malaktuala. Lenin kaj Trockij estas adoritaj kiel la vojtrovintoj de pli mallonga kaj pli facila vojo al Komunismo.
Bedaŭrinde por ĉi tiuj "bolŝevikoj", ankoraŭ neniu pruvo estis provizita por montri, kie la politiko de Markso kaj Engels ne plu estas utila, kaj ĝis tiu pruvo venos la Socialista Partio de Britio daŭre rekomendos la saman marksan politikon kiel antaŭe... Ni insistos pri la neceso, ke la laborista klaso komprenu la socialismon kaj organiziĝu ene de politika partio por akiri ĝin.15
#000027
La SPGB vidis la avangardoismon de Lenin kiel fundamenta neo de la baza socialisma - kaj marksisma - propono sanktigita en Clause Five de la Partia Deklaracio de Principoj, ke la emancipiĝo de la laborista klaso "devas esti la laboro de la laborista klaso mem". La SPGB estis nefleksebla ke por socio de socia proprieto kaj vere demokrata kontrolo por ekzisti, la kunlaboro de la . plimulto de la socio estis necesa, kaj ne povus ekzisti kunlaboro sen kaj kompreno kaj interkonsento. Certe ne estis dubo, ke kooperativa socialisma socio povus esti kreita de minoritata avangarda partio, kaj do bolŝevikaj taktikoj estis sufiĉe senutilaj el la socialisma perspektivo – eĉ danĝeraj, konsiderante la perfortan ribelan scenaron antaŭenigitan de Lenin kaj poste mortige provita de la sparkistoj en. Germanujo.
#000028
Preskaŭ sole en la jaroj post la Bolŝevika Revolucio, la SPGB komencis kontraŭbatali la vidon, supozeble kaŝitan en la skribaĵoj de Marx kaj Engels kaj malkaŝita al la mondo de Lenin, ke la ĝusta vojo al laborista emancipiĝo kuŝas en la avangardo de la laborista. klaso leviĝis por frakasi la burĝan ŝtaton, poste kreante "proletan diktatorecon" plenan, se necese, de gazetara cenzuro kaj malpermeso de aliaj politikaj partioj. Por la SPGB, la "Diktaturo de la Proletaro" de Lenin ne estis, kiel Markso antaŭvidis en sia Kritiko de la Gotha Programo, esprimo de la demokrata volo de la granda amaso de la plimulta klaso en la socio, sed diktaturo de la avangarda partio. , super la laborista klaso kaj la kamparanoj. Lenin estis egaligita kun la malplimulto, konspiraj teoriuloj de la pasinteco - Blanqui, Buonarroti kaj Weitling - viroj kiuj opiniis freneze atendi amasan politikan konscion kiam revolucioj povus esti kreitaj fare de harditaj taktikistoj kaj konspirantoj. En artikolo en la Socialista Normo pri Demokratio kaj Diktaturo en Rusio, la SPGB klopodis pruvi la blankismon de la bolŝevikoj citante la fierajn asertojn de Lenin el La Nova Internacio de aprilo 1918, ke "Ekzakte kiel 150,000 sinjoroj terposedantoj sub Carismo dominis la 130,000,000 kamparanoj, do 200,000 membroj de la bolŝevika partio trudas sian proletan volon en la intereso de ĉi-lasta.”16 La SPGB kontraŭmetis tiujn opiniojn kun la avertoj de la maturaj Markso kaj Engels, kiuj mem flirtis kun minoritataj taktikoj kiel politike nespertaj. individuoj en la 1840-aj jaroj. Engels en . aparta fariĝis eksplicita en liaj avertoj kontraŭ la speco de avangardismo kaj elitismo identigita fare de la SPGB por esti ĉe la radiko de bolŝevikaj taktikoj, deklarante en lia Enkonduko al la Klasluktoj de Marx en Francio 1848-50:
#000029
Pasis la tempo por revolucioj faritaj de malgrandaj minoritatoj ĉe la kapo de senkonsciaj amasoj. Kie temas pri la kompleta transformo de la socia organizo, la amasoj mem devas partopreni, devas kompreni kio estas en ludo kaj kial ili devas agi. Tion instruis al ni la historio de la lastaj kvindek jaroj. Sed por ke la amasoj komprenu tion, kio estas farenda, necesas longa kaj persista laboro... eĉ en Francio la socialistoj pli kaj pli konscias, ke neniu daŭrema sukceso estas ebla, se ili anticipe ne venkas la grandan popolamason. 17
#000030
Ĝiaj argumentoj kontraŭ la avangardisma koncepto de la bolŝevikoj de revolucio malgraŭ, la SPGB devis trakti bolŝevik-inspiran resurekton de la opinio ke ĝia "parlamenta" vojo al socialismo estis malmoderna. Studinte la metodojn de la bolŝevika transpreno, la kontraŭuloj de la revolucia strategio de la SPGB en la MSF de Pankhurst kaj en la grupoj kiuj daŭriĝis por fondi la Komunistan Partion de Britio en decembro 1920, metis malnovan argumenton en nova, improvizita formo – nome ke la rusa ekzemplo montris, ke provoj transpreni la parlamenton kaj la kapitalisman ŝtatmaŝinon estis preskaŭ tute senutilaj. Rusio pruvis, ke la laborista klaso povas starigi siajn proprajn organojn de potenco en formo de laboristaj konsilioj (sovetoj). Pravigo por tiu opinio estis donita fare de Marx, estis dirite, en La Civita Milito en Francio, kie avizo estis donita ke "la laborista klaso ne povas simple ekkapti la pretan ŝtatmaŝinaron, kaj uzi ĝin por siaj propraj celoj" .18
#000031
La SPGB ne kontestis, kaj neniam kontestis, tiun specialan dikton de Marx. Ĝia propra Deklaro de Principoj eksplicite deklaris ke la ŝtatmaŝino kiu estis uzita fare de la kapitalistoj por certigi ilian klasregadon de socio devus esti "konvertita de instrumento de subpremo en la agenton de emancipiĝo" (emfazo aldonis). Kion la SPGB kontestis estis la nova interpreto metita sur la vortojn de Marx en la lumo de la okazaĵoj en Rusio. Por la SPGB, krei novajn organojn de laborista klaso povo en opozicio al la potenco de la kapitalisma ŝtato estus malsaĝeco kaj certe ne estis tio, kion Marx havis en menso. Engels solvis la aferon por la partio en letero al Bernstein, dirante, ke temas "simple montri, ke la venka proletaro devas unue transformi la malnovan burokratian, administre centralizitan ŝtatan potencon antaŭ ol ĝi povas uzi ĝin por siaj propraj celoj".19
#000032
En rekonado de la unika rolo ludita fare de la sovetianoj en rusa socio en la foresto de legitima burĝa parlamenta registaro, la SPGB argumentis ke ili estis specifa produkto de postiĝintaj politikaj kondiĉoj, kaj estis utiligitaj fare de la bolŝevikoj, kiel la plej fakorganizita kaj plej efika politika. grupo, por siaj propraj celoj. Ili ne en si mem konsistigis korpojn, kiuj povus esti utilaj al la laborista klaso en ĉiuj situacioj. En artikolo titolita Parlamento aŭ soveto? Kritika Ekzameno, la Socialista Normo argumentis en la maniero de la Komunista Manifesto ke la preciza apliko de socialismaj principoj varius laŭ la grado de politika kaj ekonomia evoluo atingita en diversaj landoj, dirante ke estas absurde "kondamni aŭ subteni la sovetian. sistemo sendepende de la kondiĉoj el kiuj ĝi estiĝis” kaj ke adoptante la sovetian modelon por sia konstitucio, la bolŝevikoj ne inventis grandiozan novan sistemon sed akceptis jam establitan fakton.20
#000033
Kvankam la SPGB indikis la balotmalegalecojn kiuj povus igi la sovetian sistemon malfermita al manipulado 21 kaj neis ĝian similecon al la Pariza Komunumo 22 , estas rimarkeble ke la SPGB ne estis tiel malamika al la ideo de la laborista klaso organizanta sovetiojn en kondiĉoj de postiĝinta politika evoluo kiel estis kelkaj el ĝiaj kontraŭuloj ĉe la penso uzi parlamenton kaj "burĝajn elektojn" por socialismaj celoj en landoj kiel Britio. Al la SPGB, Rusio ne pruvis la asertojn de siaj kontraŭuloj ke sovetoj povus esti sukcese starigitaj en opozicio al establita burĝa parlamenta ŝtato, nur ke ili povis funkcii kiel parta anstataŭaĵo de unu en postiĝinta lando malhavanta la rimedojn por demokrata esprimo. Kiel skribis la menŝevika gvidanto Martov, la bolŝevikoj kaj iliaj subtenantoj klopodis dekroĉi la ascendon de spontaneaj laboristaj organoj de demokratio de la neevoluintaj politikaj kondiĉoj kiuj generis ilin, proklamante ilin kiel "universala formo" por esti uzata de socialismaj partioj en ĉiuj estontaj revolucioj:
#000034
Tuj kiam la slogano "sovetia reĝimo" ekfunkcias kiel pseŭdonimo sub kies kovrilo la jakobina kaj blankisma ideo pri minoritata diktaturo renaskiĝas en la vicoj de la proletaro, tiam la soveta reĝimo akiras universalan akcepton kaj laŭdire estu adaptebla al ajna speco de revolucia renversiĝo. En ĉi tiu nova senco, la "sovetia formo" estas nepre sen la specifa substanco kiu ligis ĝin al difinita fazo de kapitalisma evoluo. Ĝi fariĝas nun universala formo, kiu laŭsupoze taŭgas por ĉiu revolucio plenumita en situacio de politika konfuzo, kiam la popolamasoj ne estas kunigitaj, dum la bazoj de la malnova reĝimo estis forkonsumitaj en la procezo de historia evoluo. 23
#000035
Por la SPGB, la finfina ironio (kaj pravigo por ĝia pozicio) okazis, kiam Lenin kaj la bolŝevikoj - ĝis nun sinkronigitaj "la oportunismaj veterkokoj" - aboliciis la potencon de laboristaj konsilioj en la fabrikoj en januaro 1920, kaj instrukciis siajn anojn pri tio. la pli progresintaj kapitalismaj ŝtatoj alpreni la taktikon de "revolucia parlamentismo", celante ne frakasi la burĝan ŝtaton kaj transdoni potencon al modeblaj konsilioj de laboristoj, sed kapti kontrolon de la ŝtatmaŝino sen specifa rimedo al la "universala formo" de la sovetia.” Tio pruvis al la SPGB ke la vera "universala formo" por la bolŝevikoj estis la diktaturo de la avangarda partio. La sovetoj, origine ĵetitaj kiel produktoj de popola volo kaj demokrata intenco sub aŭtokrateca carismo, pruvis esti la nehaveblaj rimedoj por tiu celo.
#000036
La analizo de la SPGB de la ekonomia fundamento de Sovetrusio sub la bolŝevika diktaturo ripozis sur firme materialisma bazo. Ĉar socialismo ne povus esti establita en postiĝintaj, izolitaj rusaj kondiĉoj kie la plimulto de la populacio nek komprenis, nek deziris, socialismon, la pozicio de la bolŝevikoj estis taksita kiel nepre malfirma. Rapida transpreno de potenco metis ilin en pozicion kie la atingo de ilia finfina celo de komunista socio ne estis realisma perspektivo. La Socialisma Normo komentis en A Socialist View of Bolshevist Policy ke kun socialismo nepre forestanta de la tuja politika tagordo en tia situacio, "la malplimulto en povo en ekonomie postiĝinta lando estas devigita adapti sian programon al la neevoluintaj kondiĉoj kaj fari kontinuajn koncedojn. al la kapitalisma «Mondo ĉirkaŭ ili»,25 tiel eĥante la vortojn de Markso en sia Antaŭparolo al la Unua Eldono de Kapitalo:
#000038
En foresto de monda socialisma revolucio, povus ekzisti nur unu vojo antaŭen por duonfeŭda Rusio - la kapitalisma vojo. Kun la virtuala forigo de la malgranda rusa burĝaro, estus necese ke la bolŝevikoj disvolvu industrion per la ŝtata posedo de entreprenoj kaj la deviga amasiĝo de kapitalo. En La baldaŭa katastrofo kaj kiel kontraŭbatali ĝin, verkita antaŭ la novembra revolucio, Lenin antaŭvidis ĝuste tian aliron al la rusa krizo. Laŭ tiu ĉi dokumento, Lenin vidis, ke tujaj mezuroj postulataj inkluzivis ŝtatigon de la ekzistantaj bankoj kaj la formadon de ununura ŝtata banko, kune kun la ŝtatigo de ĉiuj asekurentreprenoj, la ŝtatigo de la monopoloj kaj ĉiuj aliaj ĉefaj industriaj zorgoj. La Socialisma Normo profitis la okazon. denove dubi pri la supozebla ĝenerala aplikebleco de bolŝevikaj agoj - en ĉi tiu kazo, la evoluo de "ŝtata kapitalismo" kiel antaŭkondiĉo por la establado de socialismo:
#000040
Se ni volas kopii bolŝevikan politikon en aliaj landoj, ni devus postuli Ŝtata Kapitalismo, kiu ne estas paŝo al Socialismo en progresintaj kapitalismaj landoj. La fakto restas, kiel Lenin estas instigata konfesi, ke ni ne devas lerni de Rusio, sed Rusio devas lerni de landoj kie grandskala produktado dominas. 27
#000041
La esenca aserto de Lenin estis ke ŝtatmonopola kapitalismo disponigis la necesajn teknikajn kondiĉojn por la antaŭeniĝo al socialismo. (La kolero de la SPGB estis pliigita per ŝajnaj referencoj de Lenin al la jam "socialisma" naturo de Rusio, kvankam tiaj referencoj poste estis eksponitaj por estinti kutime malĝustaj interpretoj de tro entuziasmaj tradukistoj de okazoj kiam Lenin fakte parolis pri "ŝtata kapitalismo". )27 Fakte Lenin tute klaras en aprilo 1918 la naturon de la evoluota ekonomia strukturo en Rusio:
#000042
Kio estas ŝtatkapitalismo sub sovetia potenco? Atingi la ŝtatan kapitalismon en la nuna tempo signifas efikigi la kontadon kaj kontrolon de la kapitalistaj klasoj efektivigitaj. Ni vidas specimenon de ŝtatkapitalismo en Germanio. Ni scias, ke Germanio montriĝis supera ol ni :.. ŝtatkapitalismo estus nia savo; se ni havus ĝin en Rusio, la transiro al plena socialismo estus facila, estus ene de nia teno, ĉar ŝtata kapitalismo estas io centralizita, kalkulita, kontrolita kaj socialigita, kaj ĝuste tio mankas al ni... Nur la evoluo de ŝtata kapitalismo, nur la peniga starigo de kontado kaj kontrolo, nur la plej strikta organizo kaj labordisciplino, kondukos nin al socialismo. Sen tio ne ekzistas socialismo. 28
#000043
Ĉar la SPGB multe pene atentigis al siaj kontraŭuloj, Lenin-heroo koncedis ke la socia formacio en Sovetrusio estis esence ŝtatkapitalisma, kvankam sub la gvidado kaj kontrolo de neperfekta "proleta ŝtato". Por Lenin, la naturo de la revolucia kuneco en tiaj cirkonstancoj estis la decida determinanto de la speco de socia sistemo en ekzisto. Sen tio, kion Lenin nomis "revolucia demokratio", ŝtatkapitalisma monopolo restus ŝtatkapitalismo. Kun laborista kontrolo de produktado kaj kontrolo de la proleta ŝtato fare de la avangarda partio de la laborista klaso, tamen, socialismo estus realo. Laŭ The Impending Catastrophe and How To Combat It, socialismo estis nur "ŝtat-kapitalisma monopolo farita por servi la interesojn de la tuta popolo", difino ĝenerale akceptita fare de la organizoj de ortodoksa, eblisma socialdemokratio, kiuj ankaŭ rigardis ŝtatmonopolon. kapitalismo bazita sur la ŝtatigo de industrio kaj ŝtata planado de la ekonomio por esti la fundamento de socialisma sistemo de socio. Efektive, el tio ekestis la stranga situacio, per kiu Lenin atakis la "parlamentistajn" socialdemokratojn pro tio, ke ili rekomendas ŝtatkapitalismon sen laborista kontrolo, dum Kautsky por la socialdemokratoj reĵetis la akuzon akuzante la bolŝevikojn je pledado de ŝtatkapitalismo en la formo de naciigita ekonomio sub la sufoka regado de avangarda diktaturo. 30
#000044
Kiel Lenin komentis, la preciza celo de la bolŝevikoj estis konstrui formon de ŝtatmonopola kapitalismo laŭ la germana modelo, sub la politika kontrolo de "revolucia demokrata" ŝtato. Ŝtatigo de esencaj produktivaj kaj distribuaj unuoj estis taksita kiel esenca antaŭkondiĉo por la antaŭeniĝo al socialismo, kie Lenin skribis en La Ŝtato kaj Revolucio ke "sprita germana socialdemokrato de la sepdekaj de la lasta jarcento nomis la poŝtan servon ekzemplo de la socialisma ekonomia sistemo. Tio estas tre vera... Organizi la tutan ekonomion laŭ la linioj de la poŝta servo... sub la kontrolo kaj gvidado de la armita proletaro - estas nia tuja celo." 31 La SPGB rigardis tion kiel ŝtatkapitalismon, ne grave kiaj politikaj kondiĉoj koncernas. Al la SPGB, ŝtatigo kaj ŝtata direkto de la ekonomio estis ŝtatkapitalismo en Germanio, ŝtatkapitalismo kiam rekomendite fare de la Brita Laborista Partio, kaj plej certe ŝtatkapitalismo sub la diktaturo de la bolŝevikoj. La ekzisto de supozeble bonvolaj registaroj kaj "laboristaj ŝtatoj" ne povis per si mem ŝanĝi la ekspluatkarakteron de la ekonomia bazo de la socio. Koncerne la germanan poŝtan servon sub Bismarck estanta ekzemplo de embria socialismo, Engels in Socialism: Utopian and Scientific ridindigis la etendon de Bismarck de ŝtatposedo en la ekonomio kiel "spura socialismo", priskribo la SPGB volonte apogis.
#000045
Pli ol dudek jarojn post la bolŝevika potencpreno, la SPGB devis montri ke ĝi restis nekonvinkita ke ŝtatkapitalismo estas vere socialismo eĉ se prezidita de tiuj kiuj proklamis sin socialismaj:
#000046
... la ĉefaj trajtoj de Kapitalismo [en Rusio) ne malaperis kaj ne malaperas. Varoj ne estas produktitaj por uzo sed por vendo al tiuj, kiuj havas la monon por aĉeti, kiel en aliaj landoj. La laboristoj ne estas membroj de socia sistemo en kiu la rimedoj de riĉa produktado estas socie posedataj kaj kontrolataj, sed estas salajruloj en la dungo de la Ŝtato aŭ de duonŝtataj konzernoj, ktp. La rusaj ŝtataj konzernoj ne plu estas. socie posedata' ol estas la Brita Poŝtejo aŭ la Centra Elektro-Estraro, aŭ iu ajn privata kompanio... La bolŝevikoj provas enkonduki Socialismon per 'leĝaj leĝdonoj' kaj per 'aŭdacaj saltoj' antaŭ ol la ekonomiaj kondiĉoj estis maturaj, kaj antaŭ la amaso de la loĝantaro deziris Socialismon, estis tuta fiasko. Kun la paso de la tempo tiu malsukceso evidentiĝos al la laboristoj en kaj ekster Rusio. 33
#000047
Estis evidente al la SPGB ke sub la alivestiĝo de "proleta revolucio", la bolŝevika diktaturo transprenis la historian rolon de plejparte forestanta kapitalisma klaso. Tiusence, la SPGB rigardis la bolŝevikan supreniron al potenco ne tiom socialisma revolucio kiel puĉo farita de politika malplimulto kiam la regado de cara aŭtokratio jam estis renversita atendante la plenan evoluon de la burĝa politika demokratio. Lenin kaj la bolŝevikoj metis sin en pozicion, kontraŭ kiu Engels avertis jam en 1850, kaj la kresko de ŝtatkapitalismo estis la necesa sekvo:
#000049
La plej malbona afero, kiu povas trafi la gvidanton de ekstrema partio, estas esti devigita transpreni registaron kiam la socio ankoraŭ ne estas matura por la regado de la klaso kiun li reprezentas kaj por la mezuroj kiujn tiu dominado implicas. Kion li povas fari dependas ne de lia volo sed de la grado de antagonismo inter la diversaj klasoj, kaj de la evoluo. de la materialaj vivrimedoj, de la kondiĉoj de produktado kaj komerco, sur kiuj ĉiam ripozas klasaj kontraŭdiroj. Kion li devas fari, kion lia partio postulas de li, denove dependas ne de li aŭ de la stadio de evoluo de la klasbatalo kaj ĝiaj kondiĉoj. Li estas ligita al la doktrinoj kaj postuloj ĝis nun proponitaj, kiuj, denove, ne devenas de la klasaj rilatoj de la momento... Tiel, li nepre trovas sin en nesolvebla dilemo. Kion li povas fari kontraŭdiras ĉiujn liajn antaŭajn agojn kaj principojn, kaj la tujajn interesojn de lia partio, kaj kion li devas fari ne povas esti farita. Unuvorte, li estas devigita reprezenti ne sian partion aŭ sian klason, sed la klason por kies regado la movado tiam estas matura. En la intereso de la movado li estas devigita antaŭenigi la interesojn de fremda klaso, kaj nutri sian propran klason per babilado kaj promesoj, kaj kun la aserto ke la interesoj de tiu fremda klaso estas siaj propraj interesoj. Kiu estas metita en tiun ĉi mallertan pozicion, tiu estas nerevokeble perdita.37
#000050
Dum la SPGB certe opiniis ke" la "bolŝevikoj estis "nerevokeble perditaj", la bolŝevikoj, kune kun siaj subtenantoj en Britio, argumentis ke tiuj kiuj ne atentis la lecionojn de la rimarkinda rusa triumfo estus kondamnitaj al sensignifeco. Por eta organizo ĉe la rando de la laborista movado, tamen – kaj malgraŭ ĝia kvazaŭa sensignifeco – la ĉeesto de la SPGB en la politika areno estis grava. Kun la giganta disigo en la Socialista Laborista Partio en 1920-1, kiam pli ol triono de la SLP-membreco interligiĝis kun la Brita Socialista Partio kaj aliaj radikalaj maldekstruloj por formi la por-bolŝevikan Komunistan Partion de Britio, la SPGB restis la unu organizo kiu povus kredinde kaj persiste defii la asertojn de la anoj de Lenin en Britio esti la portantoj de vere marksisma perspektivo. Dum la saĝe turbulaj 1920-aj kaj 30-aj jaroj, la SPGB pruvis esti la plej severa kritikisto de la Komunista Partio de Alberto,' denuncante ĉiuflanke la "leninismajn distordantojn de Marx", kaj tiel farante provokante oficiale sankciitan parolan kaj fizikan fitraktadon de Komunista Partio-anoj. 38
#000052
Al la SPGB, nenie leninistoj distordis Markson pli ol pri la demando de la revolucia transformo de kapitalismo en la estontan socion bazitan sur komuna posedo. Tute nova politika vortprovizo ekestis kun la supreniro de Lenin, Trockij kaj poste Stalin, kaj ĉi tio trovis ĉefan esprimon en la frazo "transira socio", termino uzata pli ofte de la estantaj bolŝevikoj en la Komunista Partio de Granda. Britio. Ĉar la rusa sperto ŝajne montris la maleblecon tuj anstataŭigi kapitalismon kun komunismo, la CPGB argumentis por la neceso de socio en transiro de kapitalismo al komunismo, kiu elmontrus trajtojn de ambaŭ sistemoj sen esti ambaŭ. En ĉi tiu transira etapo, la laborista klaso per la aktiva rolo de la avangarda partio estus la reganta klaso en la socio, kaj konstruus socialisman sistemon, kiu, kiel malkaŝe konfesis Lenin se ne ĝenerale de liaj subtenantoj, estis vere "ŝtata". monopola kapitalismo farita por funkcii je la interesoj de la tuta popolo”. Dum la salajrsistemo daŭre ekzistus sub tiu "socialisma sistemo", estis postulite ke la ekspluato de la laborista klaso ne daŭrus, kaj kvankam aĉetado kaj vendado daŭrus, krudvarproduktado estus aboliciita kun la adopto de alcentrigita plano de produktado. Kiel pravigo, estis postulite ke tiu transira socio estis tio, kion Marx nomis la "politika periodo de transiro" inter kapitalismo kaj komunismo. 39
#000053
La SPGB entuziasme komencis refuti tiujn asertojn ke Marx rekomendis tian "transiran socion" aŭ ke la kreado de tia sistemo estis dezirinda laboristaklasa celo en Rusio aŭ ie ajn alie. Nenie, estis vere, Marx uzis la esprimon "transira socio" aŭ nomis socialismon transira maniero de produktado inter kapitalismo kaj komunismo. Male, kaj Marx kaj Engels uzis la esprimojn "socialismo" kaj "komunismo" interŝanĝeble por rilati al sistemo de socio bazita sur komuna proprieto, demokrata kontrolo kaj produktado por uzo. En sia Antaŭparolo al la Komunista Manifesto de 1888, Engels priskribis kial Marx precipe preferis uzi la vorton "komunismo", kvankam ekzistis neniu reala diferenco en signifo inter la du, kun "komuna proprieto" kaj "socia proprieto" estante sinonimoj. 40 Markso certe skribis pri la "supera" kaj "malsupera" fazoj de komunisma socio, sed tio estis ĝuste fazoj de komunista, kaj ne iu alia, socio. En ambaŭ fazoj de komunismo/socialismo, la salajrosistemo devus estinti aboliciita kune kun krudvarproduktado, la merkato, mono kaj la ŝtato.
#000054
Ĉiu babilado pri "transira" produktmaniero, ofte nomita "socialismo" fare de la subtenantoj de la bolŝevikoj en Britio, estis sensenca por la SPGB. Al ili estis simple ne vere, ke komunistaj produktadrilatoj povis trapenetri kapitalismon en la sama maniero kiel kapitalismo malrapide evoluis el, kaj poste eklipsis, feŭdismo. Privatposedaj societoj povus tiel trapenetri unu la alian, sed la ŝanĝo de privata proprieto de la vivrimedoj al komuna proprieto devus necesigi definitivan rompon en la formo de socia revolucio farita de la laborista klaso kaptante ŝtatan potencon kaj uzante ĝin por socialigi produktadon. La SPGB konsideris, ke la periodo en kiu la laborista klaso havas ŝtatan potencon por establi socialismon/komunismon korespondas al la "politika periodo de transiro" aludita de Marx en la Komunista Manifesto kaj aliloke, en kiu la ekonomia bazo de la socio estas implicite. ankoraŭ kapitalisma. La daŭro de ĉi tiu eksplicite politika transira periodo dependus ĉefe de la evolunivelo de la produktadfortoj. Markso kaj Engels antaŭvidis longan politikan periodon de transiro en siaj fruaj jaroj kaj multe pli mallongan kiam la produktivaj fortoj jam evoluis ĝis sufiĉa grado por fari la enkondukon de socialismo/komunismo (komence kun la labortempa kuponsistemo de porciigo). tuj ebla. 41
#000055
La esence ŝtata kapitalisma programo de rimedoj rekomenditaj de Marx kaj Engels en 1848 en la dua sekcio de la Komunista Manifesto estis eksplicite destinita por altigi la nivelon de la produktivaj fortoj "kiel eble plej rapide", sed kun la apero de la dua industria revolucio Engels. povus jam skribi en 1888, ke neniu speciala emfazo estis metita sur ĉi tiujn mezurojn ĉar "ĉi tiu programo en kelkaj detaloj malnoviĝis". 42 Ĝis la dudeka jarcento, tio estis plej sendube la kazo, kaj en la okuloj de la SPGB tio signifis ke la politika periodo de transiro estis reduktita al esti de sufiĉe nekonsiderinda daŭro. Tiu ĉi punkto estis eldirita plej klare fare de Gilbert McClatchie por la SPGB en aŭtoritata artikolo en la Socialist Standard ĵus post la Dua Mondmilito. 43 Post kiam klaskonscia proletaro kaptis kontrolon de la ŝtataj institucioj de la diversaj ĉefaj landoj de la mondo, la komuna posedo povus esti preskaŭ tuj realigita. Tial oni povus diri, ke la "transiro" al socialismo okazas sub kapitalismo mem, kie kapitalismo disvolvas la produktadfortojn ĝis sufiĉa grado por igi socialisman socion bazitan sur abundo da riĉaĵo ebla, dum samtempe disponigante la kondiĉojn kiuj estigos. al, kaj poste helpi al potenco, la socialisma movado. La kondiĉoj antaŭviditaj de Marx kaj Engels en la Komunista Manifesto jarcenton pli frue, per kiuj politike matura laborista klaso ekregis en la ĉefaj industriaj landoj antaŭ ol la ekonomia bazo de la socio estis preta subteni socialisman/komunistan produktadmanieron ne plu aplikata, kaj tial ankaŭ ne povus la longa politika periodo de transiro, kiam la laborista klaso disvolvus la produktivajn fortojn sub kapitalismo antaŭ socialigado de produktado. En la epoko de la vere mondkapitalismo de la dudeka jarcento, la SPGB juĝis, ke kvankam tre mallonga politika periodo de transiro inter kapitalismo kaj socialismo/komunismo estis necesa por eksproprietigi la burĝaron kaj socialigi la produktadon, tio ne plu bezonis esti des pli longa. periodo apogita fare de Marx kaj Engels en la meza deknaŭa jarcento. 44 Koncerne "transira socio" inter la du sistemoj, tio estis leninisma misprezento neniam trovebla en Marx kaj sen ajna aplikeco por la socialisma movado.
#000056
La Kapitalisma Klaso en Rusio
#000057
Se, kiel asertis la SPGB, kapitalismo ekzistis en Sovet-Unio sub la politika diktaturo de la Komunista Partio, kaj ne "socialismo" aŭ ia "laborista ŝtato", estis racie por la kontraŭuloj de la Partio postuli kiu aŭ kio konsistigis. la ekspluatanta kapitalisma klaso tie. 45 Klare, la novnaskita burĝaro estis eksproprietigita post la bolŝevika potencpreno kaj ne plu havis privatajn posedrajtojn kaj posedaĵtitolojn al la rapide evoluantaj produktrimedoj. Ĉar la SPGB indikis, aliflanke, tio ne signifis ke ĉiu investo estis farita tra ŝtatkanaloj kaj la SPGB dediĉis multe da tempo, precipe en la intermilita periodo, direkte al diskonigado de la kvanto de investo de privataj kapitalistoj en la sovetia ekonomio. Kiel unu verkisto en la Socialisma Normo komentis:
#000058
En la fruaj jaroj de la analizo de la SPGB de Sovetrusio, la Partio koncentriĝis pri la pli periferiaj, kvankam ne sensignifaj, formoj de neŝtata proprieto en la sovetia ekonomio kaj la maniero kiel la Komunista Partio de Alberto-regantoj estis devigitaj kompromisi kun investantoj kaj financistoj de kaj ene kaj ekster Rusio. Pli signife, la SPGB ankaŭ argumentis ke la kapitalisma naturo de Sovetrusio kaj ĝiaj necesaj komercaj kaj investaj rilatoj kun la resto de la kapitalisma mondo signifis ke ĝi havis evoluantan internan klassistemon kiu estis malproksima de la amikeca rilato inter "la nuraj du. klasoj en la rusa socio, laboristoj kaj kamparanoj” referita de Stalin en sia deklaro pri la nova Konstitucio de 1936. La Socialisma Normo asertis:
#000060
... ĉi tiu deklaro... forĵetas la fendiĝon de interesoj inter kamparanoj kaj laboristoj, kaj ĝi preterlasas, kvazaŭ ili ne ekzistus, la ellaboritajn aranĝojn per kiuj oficiale favorata malplimulto de rusaj civitanoj povas ĝui tre altan vivnivelon. , kiu staras en kreskanta kontrasto al la kondiĉoj de la granda plimulto. En ĉi tio, kaj en la investsistemo, kaj en la leĝoj kiuj permesas la heredon de posedaĵo, Rusio alfrontas progreseman diferencigon en klasojn.47
#000061
Municio por la opinio de la SPGB de la klasnaturo de Sovetusio estis disponigita fare de subtenantoj de la rusa diktaturo kiel ekzemple Reg Bishop en lia libro Soviet Millionaires,48 kie estis postulite ke la ekzisto de "rublaj milionuloj" estis pruvo de ekonomia sukceso kaj la rapida progreso de Rusio sub la komunistoj.
#000062
Malegaleco de riĉaĵo estis ĉefa celo de la SPGB kaj ĉar la rusa ŝtato iĝis eĉ pli alcentrigita kaj domina tio ĉiam pli necesigis analizon de kio sub Stalin iĝis la plej videbla fonto de privilegio, la partio/ŝtata maŝinaro mem kaj la nomenklatura sistemo bazita sur ĝi. La SPGB ne malrapidis ataki la privilegion kaj riĉaĵon akumuliĝantan al la pintaj komunista partio burokratoj, armeaj oficialuloj kaj fabrikestroj kiuj estis diverse referitaj kiel "la reganta kliko", la "nova burokratio" kaj "la reganta klaso". Tiu lasta esprimo iĝis la norma referenco de la SPGB al rusa elito klare privilegiita kaj en kontrolo de la vivrimedoj kaj en konsumo. Strange, tamen, nur post la foriro de Ĥruŝĉov la SPGB sisteme nomis tiun ĉi regantan eliton specife kapitalisma klaso. En pli fruaj SPGB-tekstoj tio foje estis subkomprenata,49 sed la Partio ĉiam ĉesis antaŭ fakte etikedi tiun privilegiitan grupon malkaŝe "kapitalisma". Tio estis, fakte, fundamenta kontraŭdiro en la analizo de la SPGB kiu tendencis difekti la alie klaran kritikon de la Partio de sovetia ŝtatkapitalismo. Kiel, ekzemple, privilegiita reganta klaso en grava kapitalisma lando, en la epoko mem de mondkapitalismo, povus ne esti kapitalisma klaso? Reganta klaso, prenita por signifi socian klason ekzercantan kontrolon de la ŝtatmaŝino tra sia teno sur politika potenco, ne povis altiĝi al sia domina pozicio en socio divorcita de la materialaj kondiĉoj de produktado. Konsiderante la ĝis nun grandskala evoluo de la kapitalisma industrio en Rusio, la reganta klaso certe ne estis la kamparanaro kaj eksplicite ne la laborista klaso, kiu ne en Rusio aŭ ie ajn gajnis la "batalon de demokratio" kaj ne estis en pozicio. socialigi produktadon. Kiel la SPGB mem asertis frue, la bolŝevikoj en Rusio estis devigitaj pro cirkonstancoj preni la kapitalisman vojon kaj plenumi la historiajn funkciojn de la kapitalisma klaso en siaj provoj venki malprogresiĝon per la evoluo de industrio kaj la malvola amasiĝo de kapitalo. .
#000063
La malsukceso de la SPGB identigi la sovetian regan eliton kiel specife kapitalisma klaso paradokse devenis de la vido ke kapitalistoj vivis de negajnita enspezo akiranta el la ekspluato de la laborista klaso kiu estis sekvo de ilia proprieto de la vivrimedoj. La rusa reganta elito ne posedis laŭleĝajn posedaĵtitolojn al la produktadrimedoj en Rusio, kaj krome ŝajnis ricevi sian enspezon en la formo de salajroj kaj salajroj prefere ol en la "sankta triunuo" de lupago, intereso kaj profito. Por kunmeti la teorian kontraŭdiron de la Partio, multaj SPGB-anoj tial juĝis ke la Komunista Partio-burokratoj estis membroj de la laborista klaso dependaj de la vendo de sia laborforto - kiu ankaŭ konsistigis privilegian "regantan klason" tenantan la laboristan klason kiel tutaĵo en submetiĝo. .
#000064
Tiuj kiuj prenis tiun pozicion kaj kontraŭbatalis la 1969-datita Konferencan decidproponon, plejparte la pli maljunaj partianoj kun pli formalaj kaj laŭleĝe bazitaj difinoj de la kapitalisma klaso, argumentis ke kaj Marx kaj Engels kontraŭbatalis la vidon ke privilegiaj manaĝeroj kaj burokratoj estis fakte kapitalistoj. Edgar Hardcastle ("Hardy"), membro precipe honorita fare de la membreco por lia ampleksa scio pri ekonomiko kaj kiu estis redaktisto de la Socialist Standard por la plej granda parto de la periodo ekde la fruaj 1920-aj jaroj, diris ke Marx kaj Engels tenis tion sub ŝtata kapitalismo la kapitalistoj estis devigitaj ekster kontrolo fare de salajrigitaj oficistoj. 53 Engels komentis, ke kvankam la transformo de entreprenoj en ŝtatajn konzernojn "ne forigas la kapitalisman naturon de la produktivaj fortoj" kaj ankaŭ ke "ju pli [la ŝtato] iras al la transpreno de la produktfortoj, des pli faras. ĝi efektive fariĝas la nacia kapitalisto, des pli da civitanoj ĝi ekspluatas”, samtempe” Ĉiujn sociajn funkciojn de la kapitalisto nun plenumas salajrigitaj dungitoj. La kapitalisto havas neniun plian socian funkcion krom deŝiri kuponojn, kaj hazardludi en la borso... "54 Ankaŭ Markso skribis pri la progresiva apartigo de la funkcioj de la kapitalisto unuflanke kiel administranto, kaj aliflanke. kiel "nura posedanto, nura monkapitalisto", dirante ke "la salajro de la manaĝero estas aŭ devus esti simple la salajro por certa speco de sperta laboro, ĝia prezo estas reguligita en la labormerkato kiel tiu de iu alia laboro." 55 En unu aparte trafa trairejo de Kapitalo Markso skribis tion:
#000066
Kapitalisma produktado mem kaŭzis, ke la laboro de superrigardo estas facile havebla, tute sendependa de la proprieto de kapitalo. Fariĝis do superflue, ke ĉi tiu superrigarda laboro faru la kapitalisto. Muzika direktisto neniel devas esti la posedanto de la instrumentoj en sia orkestro, nek formas parton de lia funkcio kiel direktisto ke li devus havi ajnan parton en pagado de la "salajro" de la aliaj muzikistoj. 56
#000067
Konsiderante la strukturon de la deknaŭajarcenta angla industria kapitalismo analizita de Marx, apenaŭ povas esti surprize, ke li identigis la kapitalisman klason kiel la privatajn posedantojn de kapitalo kun laŭleĝaj proprietaj titoloj pri la vivrimedoj. Estis tamen certa rekono fare de Markso, ke eĉ en la 1840-aj jaroj "nova trompo" de dubinda administrado kaj superrigardo ekestis en akciaj kompanioj, kies rekompenco tute ne estis la prezo de laborforto, kaj 'salajroj' nur en nomo. Direktoroj kaj manaĝeroj jam komencis uzi sian pozicion de kontrolo por komandi parton de la pluso. valoro por siaj propraj konsumbezonoj, kun Marx iroze deklarante ke "la salajroj de inspektado estas en inversa proporcio, kiel regulo, al la fakta inspektado ekzercita fare de tiuj nominalaj direktoroj." 57
#000068
Kiel la plimulto en la SPGB indikis, la vido tio. la rusa reganta burokratio simple plenumis la rolon de administrantoj kaj kuratoroj klare preteratentis ilian aperon kiel reganta klaso tenanta solan respondecon por la amasiĝo de kapitalo, farante ŝlosilajn decidojn pri kio produkti, kiom produkti, kie produkti ĝin, kaj, se eble, la rapideco je kiu ĝi devus esti produktita. Tiu kontrola klaso ne povus esti egaligita kun la kontrolistoj kaj manaĝeroj referitaj fare de Marx kiuj ricevis salajron bazitan sur la kvanto necesa por produkti kaj reprodukti sian laborforton. Male, tiu klaso de burokratoj uzis sian pozicion de kontrolo por plenumi la funkciojn plenumitajn de individuaj kapitalistoj en pli fruaj fazoj de la evoluo de kapitalismo kaj por regi privilegian enspezon derivitan de plusvaloro. Kvankam ĝi ne havis laŭleĝan titolon al la produktadrimedoj, kaj ne povis testamenti posedaĵon, ĝi estis, ĉar la propagandantoj de la decidpropono ĉe SPGB Conference argumentis, klare posedanta klaso de la tipo menciita en la SPGB Deklaracio de Principoj, ekzercante "monopolon... de la riĉaĵo prenita de la laboristoj".
#000069
Dum la SPGB estis la unua politika grupo en Britio, kaj eble la mondo, se temas pri identigi la ŝtatkapitalisman direkton prenitan fare de Rusio sub la Komunista Partio-diktaturo, multaj aliaj venis al la sama konkludo, se ne ĉiam pro la samaj kialoj. Male al la SPGB, la plej multaj el tiuj grupoj staris en la leninisma tradicio aŭ almenaŭ montris volemon al. identigi pozitivajn aspektojn de la bolŝevika transpreno, kiuj povus esti aplikitaj de la socialisma movado aliloke en la estonteco. Aparte, la leninisma koncepto de socialismo kiel ŝtata proprieto kaj direkto de la ekonomio sub la kontrolo de avangarda partio funkciiganta per la politika medio de laboristaj konsilioj estis facile akceptita fare de la plej multaj el tiuj grupoj. Tial ili nur poste atribuis "ŝtatan kapitalisman" karakterizadon al Rusio kiam ili juĝis ke ŝtatposedo ne plu koincidas kun "proleta demokratio" kaj la potenco de la sovetoj. Tio estis esence la analizo komence prezentita fare de "konsiliaj komunistoj" kiel ekzemple Otto Ruhle kiu vidis en la dispremado de la sovetianoj la pliiĝon de "komisardespotismo" kaj ŝtatkapitalismo 59 (Ruhle mem poste rimarkis la netaŭgecon de tiu pozicio kaj ekvidis. ŝtatigo kaj ŝtatreguligo kiel interne ŝtatkapitalisto). La plej granda "maldekstra komunista" grupo en Eŭropo, la germana KAPD, evoluigis similan perspektivon. Ĝi identigis kapitalismon kiel la privatan (specife neŝtatan) proprieton de la produktadrimedoj, kaj, kiel la konsilio komunista Laborista Socialista Federacio en Britio, laŭdis la bolŝevikojn por ilia konstruado de socialismo en la industriaj centroj de Rusio. Poste, la KAPD iĝis kritika de la sovetia sistemo kun la fina dispremado de la sovetianoj kaj la enkonduko de la Nova Ekonomia Politiko 60 , kiun ĝi opiniis anoncis "reversion al kapitalismo".
#000071
Malgraŭ la komencaj ekscesoj de maldekstraj komunistaj kaj konsiliaj komunistaj grupoj kiuj kutime lasas sian fruan admiron por la sovetia politika formo domini sian analizon, la plej malbona ekzemplo de la SPGB-perspektivo de la kunfandiĝo de socialismo kun ŝtata proprieto kaj plie "revolucia demokratio" venis de la trockistoj. . Ironie, la trockismaj teorioj de ŝtatkapitalismo, estante senkompare la plej delikataj, estas la plej konataj. CLR James kaj Raya Dunayevskaya de la American Socialist Workers' Party estis la unuaj trockistoj kiuj rompis kun Trockij mem kaj identigis la ŝtatkapitalisman naturon de Sovetunio 61 kvankam eble la plej vaste konata teorio estis tiu ellaborita fare de Tony Cliff kaj cirkulita kiel diskutdokumento. ene de la Revolucia Komunista Partio de Britio en la periodo tuj post la Dua Mondmilito, antaŭ esti publikigita kiel Rusio: Marksista Analizo. La kialoj de Cliff de rompi kun ortodoksa trockismo identigante Sovet-Union kiel ŝtatkapitalisto estis sufiĉe simplaj:
#000072
Kiam mi venis al la teorio de ŝtatkapitalismo, mi ne venis al ĝi per longa analizo de la leĝo de valoro en Rusio... Nenio tia. Mi venis al ĝi per la simpla deklaro, ke... oni ne povas havi laboristan ŝtaton sen ke la laboristoj havu povon dikti tion, kio okazas en la socio. 62
#000073
La analizo de Cliff estis firme fiksiĝinta en la ideo ke Sovetunio estis formo de "laborista ŝtato" antaŭ ol la unua Kvinjara Plano de Stalin de 1928 establis la burokration kiel novan klason konsumanta plusvaloron. Kiel ĉiuj trotskistoj kiuj sekvis lin, Cliff ne identigis Sovetujon kiel socio evoluanta laŭ ŝtatkapitalismaj linioj de 1917 sed nur de la ĉieliro de Stalin al potenco sub Lenin Rusio estis supozeble socio en transiro de kapitalismo al komunismo, bazita sur laborista klaso. potenco. Por Cliff, perceptita ŝanĝo de politika kontrolita al fundamenta ŝanĝo en ekonomia strukturo, al kio fakte sumiĝis al "reversio al kapitalismo". Eble surprize, tiuj trockistoj, kiuj restis fidelaj al la propra opinio de Trockij kiam en ekzilo de Rusio kiel "degenerita laborista ŝtato" faris kelkajn el la plej trafaj kritikoj de la analizo de Cliff, precipe lian konkludon ke la ekonomia strukturo de la sovetia sistemo ŝanĝiĝis en 1928 kaj supozis kapitalisman bazon. Ĉefe inter tiuj kritikistoj estis rivala brita trotskisto Ted Grant:
#000074
Se la tezo de kamarado Cliff estas ĝusta, ke la ŝtatkapitalismo ekzistas hodiaŭ en Rusio, tiam li ne povas eviti la konkludon, ke la ŝtatkapitalismo ekzistas ekde la Rusa Revolucio kaj la funkcio de la revolucio mem estis enkonduki tiun ĉi ŝtatkapitalisman sistemon de socio. Ĉar malgraŭ liaj turmentaj klopodoj desegni limon inter la ekonomia bazo de Rusio antaŭ la jaro 1928 kaj poste, la ekonomia bazo de la rusa socio restis senŝanĝa... mono, laborforto, la ekzisto de la laborista klaso, plusvaloro, ktp. ĉiuj postvivaĵoj de la malnova kapitalisma sistemo transportitaj eĉ sub la reĝimo de Lenin ... la leĝo de valoro validas kaj devas apliki ĝis ekzistas rekta aliro al la produktoj de la produktantoj." 63
#000075
Tiu ĉi konkludo estis certe malaprobita de Cliff kaj ĉiuj aliaj trockismaj ŝtatkapitalismaj teoriuloj, kvankam ne kompreneble de la SPGB.
#000076
Oni devas ankaŭ rekoni, ke aliaj elementoj aperis, ĉefe el la maldekstra komunisma tradicio, kiuj reviziis sian analizon de Rusio ĝis tia grado, ke ili povis rekoni, ke Rusio sub bolŝevika regado neniam estis alia ol kapitalisma, laŭ ilia opinio pro la malfruo de la ekonomio kaj la izolita naturo de la "proleta revolucio". Tio estis la vido evoluigita per tiuj elementoj kiuj eliris el la itala maldekstra komunista medio post la Dua Mondmilito, el kiuj kelkaj en politika ekzilo devis grupiĝi kune en la Gauche Communiste de France. La ĵurnalo de la GCF, Intemationalisme , klare esprimis tiun perspektivon, argumentante, tre laŭ la maniero de la SPGB antaŭ ili, ke okazaĵoj en Rusio montris ke ne sufiĉas por socialistoj eksproprietigi la privatan burĝaron, kaj koncentri kapitalisman produktadon en la manoj de la ŝtato, se la produktado mem devas daŭri sur kapitalisma bazo:
#000077
La plej ampleksa eksproprietigo povas konduki al la malapero de la kapitalistoj kiel individuoj profitantaj el plusvaloro, sed ĝi ne per si mem malaperigas la produktadon de plusvaloro, do la kapitalismo mem. Tiu ĉi aserto povas unuavide ŝajni paradoksa, sed pli proksima ekzameno de la rusa sperto pruvos ĝian validecon. Por ke ekzistu socialismo, aŭ eĉ moviĝo al socialismo, ne sufiĉas ke eksproprietigo okazu: kio estas esenca estas ke la produktadrimedoj ĉesu ekzisti kiel kapitalo. Alivorte, la kapitalisma principo de produktado devas esti renversita. La kapitalisma principo de akumuligita laboro ordonanta vivantan laboron por produkti plusvaloron devas esti anstataŭigita per la principo de viva laboro ordonanta akumuligitan laboron cele al produktado de konsumvaroj por kontentigi la bezonojn de la membroj de la socio. 64
#000078
Hodiaŭ, multaj konsilistaj komunistaj, maldekstraj komunistaj kaj trockismaj politikaj grupoj identigas sovetian Rusion, certe post-Lenin, kiel ĉiam esence ŝtatkapitalisto, kaj kiel la SPGB, ili aplikis sian analizon de rusa socio al aliaj "socialismaj" landoj elmontrantaj similajn. karakterizaĵoj en Azio, Afriko kaj Mezameriko” 65 Ke la SPGB ne estis sola en identigado de la kapitalisma naturo de Sovetunio kompreneble ne malpliigas ĝian statuson kiel la unu organizo kiu reklamis ŝtatkapitalisman analizon de la okazaĵoj en Rusio en la tempo de ilia okazado, kaj ne nur kun la avantaĝo de retrorigardo. Krome, la SPGB restis unu el la malmultaj organizoj sin engaĝitaj al tia kritiko de Sovetunio kaj similaj reĝimoj, neniam celante adopti aŭ antaŭenigi la leninistan avangardismon kiu tiel klare kondukis al tiu ŝtatkapitalisma rezulto.
#000079