Mistero ĉe Nigra Lago estas infanlibro plena de
aventuro kaj humuro. Ĝi estas verkita per flua, eleganta
stilo. Estas plezuro legi ĝin. Tio estas bona
Esperanto-ekzerco kaj amuzaĵo por junaj esperantistoj.
#000004
Ĉi tiu romaneto celas pliparte la saman grupon de gejunuloj, kiel la anglalingva romano de Sylvan ZAFT La Sekreta Lingvo de Peter Jameson ― nome, tiujn 10-15-jarajn. Ĝi estas nelonga, verkita en relative simpla lingvaĵo, kaj traktas du el la tradiciaj temoj de gejunula literaturo: reveno al la bela naturo kaj solvo fare de junaj homoj de krimo.
#000006
This novella is for the most part aimed at the same group of young people as Sylvan Zaft's English-language novel Peter Jameson's Secret Language ― i.e., those in the 10 to 15-year age group. It is not overly long, written in relatively simple language, and has two of the traditional subjects of literature for young people: return to the beauties of nature and young people solving a crime.
#000007
Alloga romaneto por infanoj de Sven Johansson, 1997, eldono de la aŭtoro, riĉe ilustrita de Beatrix Svenonius, 80 paĝoj, vinktita.
#000008
Jen vere tre plaĉa libro, kiun prezentas la sveda eldonejo Al-fab-et-o cele al la juna legantaro. Ĝi estas originala verko el la plumo de Sven Johansson, al kiu ni jam ŝuldas multajn interesajn librojn kaj rakontojn, kiuj aperis en Fonto. Tiu libreto (kun nur 80 paĝoj) aspektas tre plaĉe dank’ al la ilustraĵoj de Beatrix Svenonius, helpe de kiuj la junaj legantoj pli bone konatiĝos kun la samaĝaj herooj de tiu ĉarma rakonto. Sed ne nur geknaboj plezure legos tiun Mistero’n ĉe Nigra Lago, ankaŭ plenkreskuloj, se ili kapablis konservi sian infanan animon...
#000009
La stilo de Sven Johansson estas tre moderna, kaj estas en lia teksto multaj neologismoj.
#000014
Sed tio ne tro ĝenas la legadon. Li kelkfoje plisimpligas vortojn, donante tiel al ili malsaman sencon. Ekzemple: gardi anstataŭ gardostari, fiŝi anstataŭ fiŝkapti.
#000015
Instruiĝos al infanoj pere de Mistero ĉe Nigra Lago
plej verŝajne nekonataj vortoj pri la natura mondo; la romaneto
proviziĝas per glosaro por helpi al junaj legantoj. La lingvo
facile fluas kaj sendube la vortostoko de dekkelkjarula leganto
pligrandiĝos. Male la fantazio, la imagpovo, la kompreno pri la
mondo, kiujn oni vane serĉos en la romaneto de Johansson, sed
kiujn oni nuntempe atendas en la plej sukcesaj modernaj
#000023
La sveda aŭtoro Sten Johansson eldonas mem siajn verkojn sub la marko Al-fab-et-o. Antaŭ ol recenzi tri el ili mi menciu, ke, kiel okazas al la same valor-enhavaj mem-eldonaj libroj de André Cherpillod aŭ Gerrit Berveling, lia romano "Falĉita kiel fojno" (aŭ la drasta "La vojo de serpento sur roko", de Torgny Lindgren, tradukita kaj eldonita de Johansson) meritas aperi en pli luksa vesto. Vinktita kajero kun kolorkartona kovrilo, kvankam digna kaj certe leginda, tamen apenaŭ montreblas al neparolantoj de la lingvo aŭ en ekspozicio pri ĝia literaturo, se ne paroli pri la juĝkomisiono de la koncerna Nobel-premio.
#000025
Interkona mateno konsistas el kvar teatraĵoj originalaj, du el ili premiitaj en la Belartaj Konkursoj de UEA. Johansson konfesas du motivojn por verki dramojn en esperanto: ekzerci sian esprimkapablon en tute aparta artbranĉo, kaj esperi iaman prezenton, ekzemple kasedan. La komenca unuaktaĵo, "Interkona mateno", okazas, en maniero sprita kaj amuza, dum Universala Kongreso (kio, en opinio de kelkaj, sufiĉus por ŝovi ĝin en la kategorion "Esperanta Kulturo"). Plej sukcesaj kaj interesaj mi trovas la duan kaj trian teatraĵojn, resp. "Nepo benita" (malgraŭ iom tro rapida transiro en la antaŭlasta dialogo) kaj "Savboato" (absurdeta, pli surpriza ol la antaŭa, kun subtile dozita angorigo). Resume, plia paŝo aŭ ŝtupo en la malabunda historio de nia teatro.
#000026
Ĉu "Mistero ĉe Nigra Lago" estas, kiel demandas sin kaj onin la dorskovrilo, la unua esperanta romaneto por kaj pri denaskuloj? Probable jes. La hazarda kuniĝo de ses denaskaj geknaboj (tri geparoj) en sveda urbeto same probablas, kiel renkonti madridan taksiiston kiu parolus volapukon, sed, nu, tiajn riproĉojn oni ne faris al la fama serio "La kvinopo", de Enid Blyton, multrilate pli fantazia. Kaj gravas, ke Johansson prezentas la aventurojn de sia plurgenta kaj plurlingva sesopo verŝajne, versimile. La intrigo, krom teni la atenton de la leganto, evitas la pekon de multaj infanlibroj, nome supozi infanojn stultaj. En stilo samtempe simpla kaj flua, ĝi ne ignoras aktualaĵojn, ekzemple rasismon kaj ksenofobion. Finas la romaneton glosaro kun vortoj bone konataj ("brovo"), ne tiom kutimaj ("riceli") kaj bezonataj en ĉiutaga lingvouzo ("terpomfrito", "haŭtkapulo").
#000027
"Se la infanoj Schulze ne estus tiel lacaj kaj varmaj, eble Brian Jespersen neniam estus murdita. Aŭ eble - pensas Renate Schulze, ilia patrino, kvankam ŝi nenion diras - eble ankaŭ la infanoj estus buĉitaj kiel kunikloj." Jen kiel startas "Falĉita kiel fojno", krimromano realeca kiel la vivo mem. Germanaj, svedaj kaj alilandaj roluloj implikiĝas en enketon pri mortigo ĉe la bordo de sveda lago. Kiel dirus Piron, Johansson verkas en "la bona lingvo", kiun li mastras kun la esprimivo, elasto kaj eleganto de, kial ne?, Trevor Steele. La fakto, ke temas pri ĝenra verko, ne ambicia laŭ siaj amplekso aŭ profundo, ne lasas tro da spaco, por ke lia proza talento manifestiĝu plene. Ĝi tamen sin anoncas freŝe kaj impete. Tian impreson faras lia prezento de socio komplika kaj kompleksa, ofte pretervidata sub la bildkarta aspekto de "la kvieta, idilia Svedio". Ne senmotive, do, oni rajtas nun atendi de Johansson la romanon, kriman aŭ ne, kie disfruktos liaj potencialoj.
#000028