" Regno de Finoj "
#000002
Scio sendependa de sperto Kant vokas" aprioran "scion, dum scio akiris tra sperto estas nomita" posteriori ".
Laŭ Kant, propono estas apriora se ĝi estas necesa kaj universala.
Propono estas necesa se ĝi ne povis eventuale esti falsa, kaj tiel ne povas esti neita sen kontraŭdiro.
Propono estas universala se ĝi estas vera en ĉiuj kazoj, kaj tiel ne konfesas iujn esceptojn.
Scio akiris posteriori tra la sencoj, Kant argumentas, neniam aldonas absolutan neceson kaj universalecon, ĉar estas ĉiam eble ke ni eble renkontos escepton.
#000004
Antaŭ Kant, laŭsupoze ke ĉiu apriora scio devas esti analiza.
Kant, aliflanke, argumentas ke nia scio pri matematiko, pri la unuaj principoj de naturscienco, kaj de metafiziko, estas kaj apriora kaj sinteza.
La stranga naturo de tiu scio, Kant kverelas, kriaĉas pro klarigo.
La centra problemo de la Kritiko estas tial respondi la demando: "Kiel estas sintezaj aprioraj juĝoj eblaj?"
Ĝi estas "demando pri vivo kaj morto" al metafiziko kaj al homa kialo, Kant argumentas, ke la grundoj de tiu speco de scio estu klarigitaj.
#000006
1 Refuto de la ontologia pruvo de la ekzisto de dio de Anselm de Canterbury
2 Refuto de la kosmologia ("ĉefaktivulo") pruvo de la ekzisto de dio
3 Physic-teologia ("gardadoproduktanto") pruvo de la ekzisto de dio
#000013
Frua raciismo kaj la malakcepto de Kant de la empirio de Hume
#000015
Antaŭ Kant, estis ĝenerale dirite ke veroj de racio devas esti analizaj, signifante ke kio estas deklarita en la predikato jam devas ĉeesti en la subjekto (ekzemple, "An intelligent man is intelligent" aŭ "An inteligenta ulo SIC ulo").
En ambaŭ kazoj, la juĝo estas analiza ĉar ĝi estas konstatita analizante la subjekton.
Laŭsupoze ke ĉiuj veroj de racio, aŭ necesaj veroj, estas de tiu speco: ke en ĉio el ili ekzistas predikato kiu estas nur parto de la subjekto de kiu ĝi estas asertita.
Se tio estus tiel, provante nei io ajn kiu povis esti konata apriore (ekzemple, "An intelligent man is not intelligent" aŭ "An inteligenta ulo SIC ne ulo") implikus kontraŭdiron.
Tial laŭsupoze ke la leĝo de kontraŭdiro estas sufiĉa establi ĉiun aprioran scion.
#000016
David Hume (1711-1776) komence akceptis la tutecan vidpunkton de raciismo koncerne aprioran scion.
Tamen, sur pli proksima ekzameno de la subjekto, Hume malkovris tiel kelkajn juĝojn pensitajn esti analiza, aparte tiuj ligitaj por kaŭzi kaj realigi, estis fakte sintezaj (t.e., neniu analizo de la subjekto rivelos la predikaton).
Ili tiel dependas ekskluzive sur sperto kaj estas tial posteriori .
#000017
Antaŭ Hume, racionalistoj diris ke efiko povus esti konkludita el kialo;
Hume argumentis ke ĝi ne povis kaj el tio konkludis ke nenio entute povis esti konata apriore rilate al kialo kaj efiko.
Kant (1724-1804), kiu estis edukita sub la aŭspiciojn de raciismo, estis profunde ĝenita per la skeptiko de Hume.
"Kant rakontas al ni ke David Hume vekis lin de siaj dogmaj dormetoj."
#000018
Kant decidis trovi respondon kaj pasigis almenaŭ dek du jarojn pensantajn pri la subjekto.
Kvankam la Raciokritio estis metita malsupren en skriba formo en ĵus kvar al kvin monatoj, dum Kant ankaŭ prelegis kaj instruis, la laboro estas sumigo de la evoluo de la filozofio de Kant dum tiu dekdujara periodo.
#000019
La laboro de Kant estis stimulita per lia decido preni grave la skeptikajn konkludojn de Hume pri tiaj fundamentaj principoj kiel kialo kaj efiko, kiuj havis implicojn por la terkonekto de Kant en raciismo.
Laŭ la opinio de Kant, la skeptiko de Hume ripozis en la kondiĉo ke ĉiuj ideoj estas prezentoj de senssperto.
La problemo kiun Hume identigis estis ke fundamentaj principoj kiel ekzemple kaŭzeco ne povas esti derivitaj de sencosperto nur: sperto montras nur ke unu okazaĵo regule sukcesas alian, ne ke ĝi estas kaŭzita de ĝi.
#000020
En sekcio VI ("La generalo Problemo de Pura Kialo") de la enkonduko al la Raciokritio, Kant klarigas ke Hume ĉesis manke de pripensado ke sinteza juĝo povus fariĝi "priori".
La celo de Kant estis trovi iun manieron derivi kialon kaj efikon sen fidado je empiria scio.
Kant malaprobas analizajn metodojn por tio, argumentanta ke analiza rezonado ne povas rakonti al ni ion ajn ke tio ne estas jam memevidenta, tiel ke lia celo estis trovi manieron montri kiel la sintetikaĵo apriore estas ebla.
#000021
Por plenumi tiun celon, Kant argumentis ke estus necese utiligi sintezan rezonadon.
Tamen, tio prezentis novan problemon - kiel estas ĝi ebla havi sintezan scion kiu ne estas bazita sur empiria observado - t.e., kiel estas sintezaj aprioraj veroj eblaj?
Tiu demando estas treege grava, Kant konservas, ĉar li asertis ke plej superrega metafizika scio estas de sintezaj aprioraj proponoj.
Se estas maleble determini kiuj sintezaj aprioraj proponoj estas veraj, li tiam kverelas, metafiziko kiam disciplino estas malebla.
La resto de la Raciokritio estas dediĉita al ekzamenado ĉu kaj kiel scio pri sintezaj aprioraj proponoj estas ebla.
#000022
Tial, Kant proponas novan bazon por scienco de metafiziko, pozante la demando: kiel estas scienco de metafiziko ebla, se entute?
Laŭ Kant, nur praktika kialo, la fakultato de morala konscio, la moralleĝo de kiu ĉiu tuj estas konscia, faras ebla scii aĵojn kiel ili estas.
Tio kaŭzis lian plej influan kontribuon al metafiziko: la rezigno de la serĉo por provi koni la mondon kiel ĝi estas "en si mem" sendependa de sencosperto.
Li montris tion kun pensa eksperimento, montrante ke estas ne eble senchave elpensi objekto kiu ekzistas ekstere de tempo kaj havas neniujn spacajn komponentojn kaj ne estas strukturita laŭ la kategorioj da la kompreno ( Verstand), kiel ekzemple substanco kaj kaŭzeco.
Kvankam tia objekto ne povas esti elpensita, Kant argumentas, ke ekzistas neniu maniero montri ke tia objekto ne ekzistas.
Tial, Kant diras, la scienco de metafiziko ne rajtas provi atingi preter la limoj de ebla sperto sed devas diskuti nur tiujn limojn, tiel antaŭenigante la komprenon de ni mem kiel pensado de estaĵoj.
La homanimo estas malkapabla de irado preter sperto akiri scion pri finfina realeco, ĉar neniu rekta antaŭeniĝo povas esti farita de puraj ideoj ĝis objektiva ekzisto.
#000024
Kant skribas, "Poste, tiam, la ricevemo de la subjekto, it kapacito esti trafita per objektoj, devas nepre antaŭi ĉiujn intuiciojn de tiuj objektoj, povas volonte esti komprenite kiel la formo de ĉiuj aspektoj povas ricevi antaŭ ĉiuj faktaj perceptoj, kaj tiel ekzistas en la menso apriore " (A26/B42).
Aspekto tiam estas, tra la fakultato de transcenda fantazio ( Einbildungskraft), blokita sisteme laŭ la kategorioj da la kompreno.
La metafizika sistemo de Kant, kiu temigas la operaciojn de kognaj kapabloj ( Erkenntnisvermögen), metas grandajn limojn por scio ne fondite en la formoj de sentemo ( Sinlikeit).
Tiel ĝi vidas la eraron de metafizikaj sistemoj antaŭ la Kritiko kiel malsukcesante unue konsideri la limigojn de la homa kapacito por scio.
Laŭ Heidegger, transcenda fantazio estas kion Kant ankaŭ plusendas al kiel la nekonata komunpaŝtejo enradikigi unuigantan sencon kaj komprenon, la dukomponentajn partojn de sperto.
Transcenda fantazio estas priskribita en la unua eldono de la Raciokritio sed Kant preterlasas ĝin de la dua eldono de 1787.
#000025
Ĝi estas ĉar li enkalkulas la rolon de la kognaj kapabloj de homoj en struktura la konata kaj sciebla mondo kiu en la dua antaŭparolo al la Raciokritio Kant komparas sian kritikan filozofion kun la revolucio de Koperniko en astronomio.
Kant skribas: "Ĝis nun estis supozite ke nia tuta scio devas harmonii kun objektoj.
Sed ĉiuj provoj etendi nian scion pri objektoj establante ion en konsidero al ili apriore, per konceptoj, havas, en tiu supozo, finiĝis en fiasko.
Ni devas tial fari teston ĉu ni eble ne havas pli da sukceso en la taskoj de metafiziko, se ni supozas ke objektoj devas konformiĝi al our scio" (Bksvi).
Ekzakte ĉar Koperniko revoluciigis astronomion prenante la pozicion de la observanto en raporton, la kritika filozofio de Kant enkalkulas la pozicion de la scianto de la mondo ĝenerale kaj rivelas ĝian efikon al la strukturo de la konata mondo.
La opinio de Kant estas ke laŭ klarigado ke la movado de astroj Koperniko malaprobis la ideon ke la movado estas en la steloj kaj akceptis ĝin kiel parton de la spektanto.
Scio ne dependas tiel multe de la objekto de scio kiel sur la kapacito de la scianto.
#000026
La transcenda idealismo de Kant devus esti distingita de idealismaj sistemoj kiel ekzemple tiu de George Berkeley.
Dum Kant asertis ke fenomenoj dependas sur la kondiĉoj de sentemo, spaco kaj tempo, kaj sur la sinteza agado de la menso manifestita en la regul-bazita strukturado de perceptoj en mondon de objektoj, tiu tezo ne estas ekvivalenta al menso-dependeco en la signifo de la idealismo de Berkeley.
#000027
Laŭ la opinio de Kant, aprioraj intuicioj kaj konceptoj disponigas iun aprioran scion, kiu ankaŭ disponigas la kadron por posteriori scio.
Kant ankaŭ kredis ke kaŭzeco estas koncipa organiza principo trudita sur naturo, kvankam naturo komprenis kiel la sumon de aspektoj kiuj povas esti sintezitaj laŭ aprioraj konceptoj.
#000028
En aliaj vortoj, spaco kaj tempo estas formo de perceptado kaj kaŭzeco estas formo de sciado.
Kaj spaco kaj tempo kaj koncipaj principoj kaj procezoj antaŭ-struktura sperto.
#000029
Aferoj ĉar ili estas "en ili mem" - la aĵo en si mem aŭ das Ding sik - estas nescieblaj.
Por io por iĝi objekto de scio, ĝi devas esti travivita, kaj sperto estas strukturita de la menso - kaj spaco kaj tempo estanta la formoj de intuicio, "Anschauung" en la germana, (por Kant, intuicio estas la proceso de sentado aŭ la ago de havado de sensacio) [20] aŭ percepto, kaj la unuigado, strukturante agadon de konceptoj.
Tiuj aspektoj de menso turnas aĵoj-en-ilin en la mondon de sperto.
Ekzistas neniam pasiva observado aŭ scio.
#000030
Laŭ Kant, la transcenda memo - la "Transcenda Unueco de Apperception " - estas simile nesciebla.
Kant kontrastas la transcendan memon al la empiria memo, la aktiva individua memo kondiĉigita de tuja introspekto.
Oni estas konscia ke ekzistas "mi", subjekto aŭ memo kiu akompanas onies sperton kaj konscion.
Ĉar oni travivas ĝin kiel ĝi manifestas sin en tempo, kiun Kant proponas estas subjektiva formo de percepto, oni povas scii ĝin nur nerekte: kiel objekto, prefere ol submeti.
Estas la empiria memo kiu distingas unu personon de alia havigo ĉiun kun definitiva karaktero.
#000031
La Raciokritio estas aranĝita ĉirkaŭ pluraj bazaj distingoj.
Post la du Antaŭparoloj (la A-eldono Preface da 1781 kaj la B-eldono Preface de 1787) kaj la Enkonduko, la libro estas dividita en la Doktrinon de Elementoj kaj la Doktrinon de Metodo:
#000032
La Doctrine of Elements (Doktrino de Elementoj) metas la apriorajn produktojn de la menso, kaj la ĝustan kaj malĝustan uzon de tiuj prezentoj.
Kant plue dividas la Doktrinon de Elementoj en la Transcendan Estetikon kaj la Transcendan Logikon, reflektante sian bazan distingon inter sentemo kaj la kompreno.
En la Transcenda Estetiko li argumentas ke spaco kaj tempo estas puraj formoj de intuicio eneca en nia fakultato de senco.
La Transcenda Logiko estas apartigita en la Transcendan Analiziston kaj la Transcendan Dialektikon:
#000033
1-a Unua kaj dua Antaŭparoloj
#000037
A.) Analizisto de Konceptoji.) Metaphysical Deduction
#000041
A.) Paralogisms de Pura Kialo
#000050
b.) Antinomio de Pura Kialo
#000051
c.) Ideala de Pura Kialo
#000052
A Disciplino de Pura Kialo
#000056
B. Kanono de Pura Kialo
#000057
Ĉ. Arkitektura de Pura Kialo
#000058
D. Historio de Pura Kialo
#000059
I. Transcenda Doktrino de Elementoj
#000060
La Transcendental Aesthetic-interkonsentoj de Kant kun sentemo kaj kun objektoj tiom kiom ili povas esti perceptitaj, la vorto estetika estaĵo derivita de la greka radiko- "aesthesis" signifo kapabla je sensacio aŭ sento.
Tamen, la diskuto de Kant de spaco kaj tempo en la Transcenda Estetiko estas lanĉita per lia analizo de pensado ( Erkenntnis;
malsama al Wissen, "scienca sciado"), kiu prezentas nekonatan filozofian terminologion.
#000061
Kant distingas inter la afero kaj la formo de aspektoj.
La afero estas "ke en la aspekto kiu egalrilatas al sensacio" (A20/B34).
La formo estas "tio kiu tiel determinas la dukton de aspekto ke ĝi permesas de esti ordonita en certaj rilatoj" (A20/B34).
La revolucia aserto de Kant estas ke la formo de aspektoj - kiun li poste identigas kiel spaco kaj tempo - estas kontribuo farita fare de la fakultato de sensacio al pensado, prefere ol io kiu ekzistas sendepende de la menso.
Tio estas la puŝo de la doktrino de Kant de la transcenda idealeco de spaco kaj tempo.
#000063
La argumentoj de Kant por tiu konkludo estas vaste diskutitaj inter Kant-akademiuloj.
Kelkaj vidas la argumenton kiel bazita sur la konkludoj de Kant ke nia reprezentado ( Vorstelung) de spaco kaj tempo estas apriora intuicio.
De ĉi tie Kant supozeble kverelas ke nia reprezentado de spaco kaj tempo kiam aprioraj intuicioj implicas tiun spacon kaj tempo estas transcende ideala.
Ĝi estas nekontestebla de la perspektivo de Kant tio en Transcenda filozofio, la diferenco de aĵoj kiam ili ekaperas kaj aĵoj kia ili estas estas grava filozofia eltrovaĵo.
Aliaj vidas la argumenton kiel bazita sur la demando de ĉu sintezaj aprioraj juĝoj estas eblaj.
Kant estas prenita por argumenti ke la nura maniero sintezaj aprioraj juĝoj, kiel ekzemple tiuj faritaj en geometrio, estas eblaj estas se spaco estas transcende ideala.
#000064
Kant donas du ekspoziciojn de spaco kaj tempo:
La metafizikaj ekspozicioj de spaco kaj tempo temas pri klarigado kiel tiuj intuicioj estas konataj sendepende de sperto.
La transcendaj ekspozicioj provas montri kiel la metafizikaj konkludoj eble estos uzitaj por riĉigi nian komprenon.
#000066
En la transcenda ekspozicio, Kant rilatas reen al sia metafizika ekspozicio por montri ke la sciencoj estus maleblaj se spaco kaj tempo estus ne specoj de puraj aprioraj intuicioj.
Li petas al la leganto preni la proponon, "du aerlinioj povas nek enhavi ajnan spacon nek, sekve, formas figuron", kaj tiam provi derivi tiun proponon de la konceptoj de aerlinio kaj la numero du.
Li finas ke ĝi estas simple malebla (A47-48/B65).
Tiel, ĉar tiuj informoj ne povas esti akiritaj de analiza rezonado, ĝi devas esti akirita tra sinteza rezonado, t.e., sintezo de konceptoj (en tiu kazo du kaj svelteco) kun la pura ( apriore) intuicio de spaco.
#000067
En tiu kazo, aliflanke, estis ne sperto kiu provizis la trian oficperiodon;
alie, la necesa kaj universala kvalito de geometrio estus perdita.
Nur spaco, kiu estas pura apriora formo de intuicio, povas fari tiun sintezan juĝon, tiel ĝi tiam devas esti apriora.
Se geometrio ne servas tiun puran aprioran intuicion, ĝi estas empiria, kaj estus eksperimenta scienco, sed geometrio ne daŭrigas per mezuradoj - ĝi enspezo per manifestacioj.
#000068
Kant ripozigas sian manifestacion de la prioritato de spaco en la ekzemplo de geometrio.
Li argumentas tiel tial se io ekzistas, ĝi devas esti komprenebla.
Se iu atakus tiun argumenton, li pridubus la universalecon de geometrio (kiun Kant kredas ke neniu honesta persono).
#000069
La alia parto de la Transcenda Estetiko argumentas ke tempo estas pura apriora intuicio kiu igas matematikon ebla.
La tempo ne estas koncepto, de kiam alie ĝi simple harmonius kun formala logika analizo (kaj tial, al la principo de ne-kontraŭdiro).
Tamen, tempo faras ebla devii de la principo de ne-kontraŭdiro: efektive, estas eble diri ke A kaj ne-A estas en la sama spaca loko se oni pripensas ilin en malsamaj tempoj, kaj sufiĉa ŝanĝo inter ŝtatoj devis okazi (A32/B48).
La tempon kaj spaco ne povas tiel esti rigardita kiel ekzistante en ili mem.
Ili estas aprioraj formoj de prudenta intuicio.
#000070
La nuna interpreto de Kant deklaras ke la subjekto esence posedas la subestajn kondiĉojn por percepti spacajn kaj tempajn prezentojn.
La Kantiana tezo postulas ke en ordo por la subjekto por havi ajnan sperton entute, tiam ĝi devas esti saltita per tiuj formoj de prezentoj ( Vorstelung).
Kelkaj akademiuloj ofertis tiun pozicion ekzemplocele por psikologia nativismo, kiel riproĉo al kelkaj aspektoj de klasika empirio.
#000071
La disertaĵo de Kant koncerne la transcendan idealecon da spaco kaj tempolimoj-aperoj al la formoj de sentemo - efektive, ili formas la limojn ene de kiuj tiuj aspektoj povas validi kiel prudentaj;
kaj ĝi nepre implicas ke la aĵo-en-itself estas nek limigita per ili nek ĝi povas preni la formon de aspekto ene de ni krom la saltegoj de sentemo (A48-49/B66).
Ankoraŭ la aĵo-en-itself estas tenita fare de Kant esti la kialo de tio kiu ekaperas, kaj tio estas kie ŝajna paradokso de Kantiana kritiko loĝas: dum ni estas malpermesitaj en absoluta scio pri la aĵo-en-itself, ni povas imputi al ĝi kialon preter ni mem kiel fonto de reprezentantaroj ene de ni.
La opinio de Kant de spaco kaj tempo malaprobas kaj la spacon kaj tempon da aristotela fiziko kaj la spacon kaj tempon de Newtonian fiziko.
#000072
La ideo de transcenda logiko estas tiu de logiko kiu donas raporton pri la originoj de nia scio same kiel ĝia rilato al objektoj.
Kant komparas tion al la ideo de ĝenerala logiko, kiu abstraktas de la kondiĉoj sub kiuj nia scio estas akirita, kaj de iu rilato kiun scio havas al objektoj.
Estas grave memori kion Kant diras ĉi tie koncerne logikon ĝenerale, kaj transcenda logiko aparte, estante la produkto de abstraktado, tiel ke ni ne estas misleitaj kiam kelkaj paĝoj poste kiujn li emfazas al la pura, ne-empiria kvalito de la transcendaj konceptoj aŭ la kategorioj."
#000075
La enketoj de Kant en la Transcenda Logiko igas lin fini ke la kompreno kaj racio povas nur legitime esti aplikitaj al aĵoj kiam ili prezentiĝas fenomene al ni en sperto.
Kiuj aĵoj estas en ili mem kiel esti noumenal, sendependa de nia pensado, restas limigita per kio estas konata tra fenomena sperto.
#000076
La Transcenda Analizisto estas dividita en Analiziston da Konceptoj kaj Analizisto da Principoj, same kiel tria sekcio koncernita kun la distingo inter fenomenoj kaj noumena.
En Ĉapitro-III (De la grundo de la dividado de ĉiuj objektoj en fenomenojn kaj noumenan) de la Transcenda Analizisto, Kant ĝeneraligas la implicojn de la analizisto en konsidero al transcendentaj objektoj preparantaj laŭ la manieron por la klarigo en la Transcenda Dialektiko koncerne pensojn de transcendentaj objektoj, la detala teorio de Kant de la enhavo ( Inhalt) kaj origino de niaj pensoj pri specifaj transcendentaj objektoj.
: 198-199 La ĉefpartoj de la Analizisto de Konceptoj estas La Metafizika Depreno kaj La Transcenda Depreno de la Kategorioj.
La ĉefpartoj de la Analizisto da Principoj estas la Schematism, Aksiomoj de Intuicio, Anticipations of Perception-, Analogies of Experience, Postulatoj kaj sekvas la saman revenantan tabuloforman formon:
#000077
En la dua eldono, tiuj sekcioj estas sekvitaj fare de sekcio titolita la Refuto de Idealismo.
#000078
En la Metafizika Depreno, Kant planas derivi dek du purajn konceptojn de la kompreno (kiu li vokas " kategoriojn ") de la logikaj formoj de juĝo.
En la sekva sekcio, li daŭriĝos por argumenti ke tiuj kategorioj estas kondiĉoj de ĉiu pripensado ĝenerale.
Kant aranĝas la formojn de juĝo en tabelo de juĝoj, kiun li uzas por gvidi la derivaĵon de la tablo de kategorioj.
#000079
La rolo de la kompreno estas fari juĝojn.
En juĝo, la kompreno utiligas konceptojn kiuj validas por la intuicioj donitaj al ni en sentemo.
Juĝoj povas preni malsamajn logikajn formojn, kun ĉiuj formaj kombinaj konceptoj laŭ malsamaj manieroj.
Kant postulas ke se ni povas identigi ĉiujn la eblaj logikaj formoj de juĝo, tio funkcios kiel "indico" al la eltrovo de la plej bazaj kaj ĝeneralaj konceptoj kiuj estas utiligitaj en farado de tiaj juĝoj, kaj tiel tio estas utiligita en ĉiu pripensado.
#000080
Logikistoj antaŭ Kant koncernis sin por klasifiki la diversajn eblajn logikajn formojn de juĝo.
Kant, kun nur negravaj modifoj, akceptas kaj adoptas ilian laboron tiel ĝustajn kaj kompletajn, kaj aranĝas ĉiujn logikajn formojn de juĝo en tabelo, reduktis malpli ol kvar kapojn:
#000081
Sub ĉiu kapo, tie korespondas tri logikaj formoj de juĝo: [35]
#000082
Eneco kaj Vivtenado (substanco kaj akcidento)
Kaŭzeco kaj Dependeco (kialo kaj efiko)
Komunumo (reciprokeco inter agento kaj paciento)
#000084
En la Transcenda Depreno, Kant planas montri ke la kategorioj derivitaj en la Metafizika Depreno estas kondiĉoj de ĉia ajn sperto.
Li realigas tiun pruvon malglate de la sekva pensado: ĉiuj reprezentantaroj havendaĵo iun komunan bazon se ili devas esti la fonto de ebla scio (ĉar eltiri scion de sperto postulas la kapablon komparibli kaj kontrasti reprezentantarojn kiuj povas okazi en malsamaj tempoj aŭ en malsamaj lokoj).
Tiu grundo de ĉiu sperto estas la korpokonscio de la travivanta subjekto, kaj la konstitucio de la subjekto estas tia ke ĉio penso estas regul-regita laŭ la kategorioj.
Ĝi sekvas ke la kategorioj rolas kiel necesaj komponentoj en iu ebla sperto.
#000087
Por respondi kritikojn de la Raciokritio kiu Transcenda idealismo neis la realecon de eksteraj objektoj, Kant aldonis sekcion al la dua eldono (1787) titolita "La Refuto de Idealism " kiu turnas la "ludon" de idealismo kontraŭ si mem per argumentado ke korpokonscio antaŭsupozas eksterajn objektojn en spaco.
Difinante korpokonscion kiel persistemon de la memo en tempo, Kant argumentas ke ĉiuj persistemoj de tempo antaŭsupozas ion permanentan en percepto kaj ke tiu konstanteco ne povas esti en la memo, ĉar estas nur tra la konstanteco ke onies ekzisto en tempo povas sin esti determinita.
Tiu argumento inversigis la supozeblan prioritaton da interna super ekstera sperto kiu dominis filozofiojn de menso kaj scio ekde René Descartes.
En Book II, ĉapitro II, sekcio III de la Transcenda Analizisto, rekte sub "The Postulates of Empirical Thought (La Postulatoj de Empiria Penso)", Kant aldonas sian bonkonatan "Widerlegung des Idealismus" (Refuto de Idealism) kie li refutas kaj la probleman idealismon de Descartes kaj la dogman idealismon de Berkeley.
Laŭ Kant, en problema idealismo la ekzisto de objektoj estas dubinda aŭ malpruvebla dum en dogma idealismo, la ekzisto de spaco kaj tial de spacaj objektoj estas malebla.
En kontrasto, Kant diras ke eksteraj objektoj povas esti rekte perceptitaj kaj ke tia sperto estas necesa antaŭsupozo de korpokonscio.
#000089
Apendico: Amphiboly de Konceptoj de Reflection
#000090
Sekvante la sisteman traktadon de apriora scio donita en la transcenda analizisto, la transcenda dialektiko serĉas dissekci dialektikajn iluziojn.
Ĝia tasko estas efike eksponi la fraŭdecon de la ne-empiria apliko de la kompreno.
La Transcenda Dialektiko montras kiom pura kialo ne devus esti utiligita.
Laŭ Kant, la racia fakultato estas persekutita de dialektikiluzioj kiel virprovoj scii kio neniam povas esti konata.
#000092
Tiu pli longe sed malpli densa sekcio de la Kritiko estas kunmetita de kvin esencaj elementoj, inkluzive de Apendico, jene: () Enkonduko (al Racio kaj la Transcendaj Ideoj), (b) Rational Psychology (la naturo de la animo), (c) Rational Cosmology (la naturo de la mondo), (d) Racia Teologio (dio), kaj (e) Appendix (sur la konstituigaj kaj regulativaj uzoj de racio).
#000093
En la enkonduko, Kant prezentas novan fakultaton, homan kialon, postulante ke estas unueciga fakultato kiu unuigas la dukton de scio akirita per la kompreno.
Alia pensado de racio estas diri ke ĝi serĉas la "nekondiĉigitan";
Kant montris en la Dua Analogeco ke ĉiu empiria okazaĵo havas kialon, kaj tiel ĉiu okazaĵo estas kondiĉigita per io precedenco al ĝi, kiu mem havas sian propran staton, kaj tiel antaŭen.
Racio serĉas trovi intelektan ripozejon kiu povas alporti la serion da empiriaj kondiĉoj al proksime, akiri scion pri "absoluta tutaĵo" de kondiĉoj, tiel iĝi unkonditionis.
Sume, Kant atribuas al racio la fakultato por kompreni kaj en la sama tempo kritikas la iluziojn de kiujn ĝi estas kondiĉigita.
#000094
La paralogismoj de pura kialo
#000095
Unu el la maniero kiel kiujn pura kialo erare provas funkciigi preter la limoj de ebla sperto estas kiam ĝi opinias ke ekzistas senmorta animo en ĉiu persono.
Ĝiaj pruvoj, aliflanke, estas paralogismoj, aŭ la rezultoj de malvera rezonado.
#000096
La animo estas apartigita de la sperta mondo
#000100
Se ke kies ekzisto povas esti konkludita nur kiam kialo de antaŭfiksitaj perceptoj havas nur dubindan ekziston.
Kaj la ekzisto de eksteraj aspektoj ne povas esti tuj perceptita sed povas esti konkludita nur kiel la kialo de antaŭfiksitaj perceptoj.
Tiam, la ekzisto de ĉiuj objektoj de ekstera senco estas dubinda.
#000102
Kant eble havis en pensoj argumenton de Descartes:
#000103
Estas kritikinde ke la kvara paralogismo devis aperi en ĉapitro en la animo.
Kion Kant implicas koncerne la argumenton de Descartes en favoro de la malgrava animo estas ke la argumento ripozas sur eraro sur la naturo de objektiva juĝo ne en iuj miskompreniĝoj pri la animo.
#000105
Tiuj Paralogismoj ne povas esti pruvitaj ĉar konjektan argumentas kaj tial povas doni neniun certan scion pri la animo.
Tamen, ili povas esti retenitaj kiel gvidisto al homa konduto.
Laŭ tiu maniero, ili estas necesaj kaj sufiĉaj por praktikaj celoj.
En ordo por homoj por konduti konvene, ili povas supozi ke la animo estas neeluzebla substanco, ĝi estas nedetrueble simpla, ĝi stabiligas la saman eterne, kaj ĝi estas aparta de la kadukiĝa materia mondo.
Aliflanke, kontraŭ-raciismaj kritikistoj de la etiko de Kant konsideras ĝin tro abstrakta, fremdigante, altruismaj aŭ serenaj de homa konzerno por fakte povi gvidi homan konduton.
Ĝuste tiam la Raciokritio ofertas la plej bonan defendon, montrante ke en homa konzerno kaj konduto, la influo de racio estas pli bona.
#000106
La antinomio de pura kialo
#000107
Kant prezentas la kvar antinomiojn de racio en la Raciokritio kiel irante preter la racia intenco de atingado de konkludo.
Por Kant, antinomio estas paro de neriproĉeblaj argumentoj en favoro de kontraŭaj konkludoj.
Historie, Gottfried Wilhelm Leibniz kaj Samuel Clarke (la reprezentanto de Neŭtono) ĵus ĵus okupiĝis pri titana debato de senprecedencaj postefikoj.
La formuliĝo de Kant de la argumentoj estis trafita sekve.
#000108
La Ideoj de Racia Kosmologio estas dialektikaj.
Ili rezultigas kvar specojn de kontraŭbatalado asertoj, ĉiu el kiu estas logike valida.
La antinomio, kun sia rezolucio, estas kiel sekvas:
#000109
Tezo: La mondo havas, kiel al tempo kaj spaco, komenco (limo).
Antitezo: La mondo estas, kiel al tempo kaj spaco, senfina.
#000110
La mondo estas objekto de sperto.
Nek deklaro estas bazita sur sperto.
#000111
Tezo: Ĉio en la mondo konsistas el elementoj kiuj estas simplaj.
Antitezo: ekzistas neniu simpla aĵo, sed ĉio estas sinteza.
#000112
Aferoj estas objektoj de sperto.
Nek deklaro estas bazita sur sperto.
#000113
Tezo: ekzistas en la mondkialoj tra libereco.
Antitezo: ekzistas neniu libereco, sed ĉio estas naturo.
#000114
La tezo povas esti vera de aĵoj-en-ili (krom kiam ili ekaperas).
La antitezo povas esti vera de aĵoj kiam ili ekaperas.
#000115
Tezo: En la serio de la mondo-kialoj ekzistas iu necesa estaĵo.
Antitezo: ekzistas nenio necesa en la mondo, sed en tiu serio ĉiu estas ebla.
#000116
Laŭ Kant, raciismo realiĝis defendanta la tezon de ĉiu antinomio dum empirio evoluis en novajn evoluojn per laborado al pli bona la argumentoj en favoro de ĉiu antitezo.
#000117
Pura kialo erare iras preter it rilato al ebla sperto kiam ĝi finas ke ekzistas Estaĵo kiu estas la plej reala aĵo ( enorealissimum) pensebla.
Tiu enrealissimum estas la filozofia origino de la ideo de dio.
Tiu personigita objekto estas postulita per Racio kiel la temo de ĉiuj predikatoj, la finsumo de ĉiu realeco.
Kant telefonis al tiu Supreme Being, aŭ al dio, la Idealan de Pura Kialo ĉar ĝi ekzistas kiel la plej alta kaj plej multe de la kompleta kondiĉo de la ebleco de ĉiuj objektoj, ilia origina celo kaj ilia kontinua subteno.
Tamen, la metado de Kant de la teologia ideo estas fifame nekombrenebla.
#000118
Refuto de la ontologia pruvo de la ekzisto de dio de Anselm of Canterbury (Anselm de Canterbury)
#000119
La ontologia pruvo povas esti spurita reen al Anselm of Canterbury (Anselm de Canterbury) (1033-1109).
Anselm prezentis la pruvon en ĉapitro II da mallonga disertaĵa titolita "Diskurso sur la ekzisto de dio."
Ĝi ne estis Kant sed la monaĥo Gaunilo kaj poste la Skolastika Thomas Aquinas kiuj unue defiis la logikan konsistencon de la pruvo.
Aquinas daŭriĝis por disponigi siajn proprajn pruvojn por la ekzisto de dio en kio estas konataj kiel la Kvin Manieroj.
Tamen, verŝajne neniuj refutis la ontologian pruvon de Anselm pli radikale kaj plene ol Kant.
#000120
Refuto de la kosmologia ("ĉefaktivulo") pruvo de la ekzisto de dio
#000124
La kosmologia pruvo pripensas la koncepton da absolute necesa Estaĵo kaj finas ke ĝi havas la plej multe de la realecon.
Laŭ tiu maniero, la kosmologia pruvo estas simple la konversacio de la ontologia pruvo.
Ankoraŭ la kosmologia pruvo asertas komenci de sencosperto.
Ĝi diras, "Ĉu io ajn ekzistas en la kosmo, tiam devas ekzisti absolute necesa Estaĵo.
"Ĝi tiam asertas ke ekzistas nur unu koncepto da absolute necesa objekto.
Tio estas la koncepto de Supreme Being kiu havas maksimuman realecon.
Nur tia pleje reala estanta estus necesa kaj sendepende sufiĉa sen kompariblu, sed tio estas la Ontologia Pruvo denove, kiu estis asertita apriore sen sencosperto.
#000125
Physic-teologia ("gardadoproduktanto") pruvo de la ekzisto de dio
#000127
En la Raciokritio, Kant prirezignas la provon pruvi la ekziston da dio kvankam la reala intenco de Kant estas provo kontraŭpruvi la neekzistadon de dio.
Prefere ol pruvi la ekzisto de dio, Kant vere provas kontraŭpruvi la neekzistadon de dio ĉar neniu povas pruvi la neekzistadon de dio.
En prirezignado de ajna provo pruvi la ekzisto de dio, Kant deklaras la tri pruvojn de racia teologio konata kiel la ontologiaj, la kosmologia kaj la physic-teologia kiel tre neteneblaj.
#000129
La dua libro en la Kritiko, kaj longe la pli malfrua rilate al la du, provoj aranĝi la formalajn kondiĉojn de la kompleta sistemo de pura kialo.
#000130
En la Transcenda Dialektiko, Kant montris kiom pura kialo estas nedece utiligita kiam estas ne rilata travivi.
En la Metodo de Transcendismo, li klarigis la bonordan uzon de pura kialo.
#000131
La disciplino de pura kialo
#000132
En parto I, la disciplino de pura kialo en la sfero de dogmismo, de ĉapitro I, la disciplino de pura kialo, de Part II, transcenda disciplino de metodo, de la Raciokritio, Kant eniĝas en la plej ampleksa diskuto de la rilato inter matematika teorio kaj filozofio.
#000133
Laŭ Kant, la cenzuro da racio estas la ekzameno kaj ebla riproĉo de racio.
Tia cenzuro kondukas al dubo kaj skeptiko.
Post kiam dogmismo produktas kontraŭstarantajn asertojn, skeptiko kutime okazas.
La duboj de skeptiko vekas racion de ĝia dogmismo kaj kaŭzas ekzamenon de la rajtoj de racio kaj limojn.
Estas necese preni la venontan paŝon post dogmismo kaj skeptiko.
Tio estas la paŝo al kritiko.
De kritiko, la limoj de nia scio estas pruvitaj de principoj, ne de nura persona sperto.
#000137
La kanono de pura kialo
#000140
La kanono de pura kialo estas disciplino por la limigo de pura kialo.
La analiza parto da logiko ĝenerale estas kanono pro la kompreno kaj racio ĝenerale.
Tamen, la Transcenda Analizisto estas kanono de la pura kompreno ĉar nur la pura kompreno povas juĝi sinteze apriore.
#000141
La konjektaj proponoj de dio, senmorta animo, kaj liberaj havos neniun kognan uzon sed estas valoraj al nia morala intereso.
En pura filozofio, racio temas morale (preskaŭ) pri kio devus esti farita se la volo estas libera, se ekzistas dio, kaj se ekzistas estonta mondo.
Ankoraŭ, en ĝia fakta praktika dungado kaj uzo, racio temas nur pri la ekzisto de dio kaj estonta vivo.
Baze, la kanono de puraj raciinterkonsentoj kun du demandoj: Ekzistas dio?
Tiuj demandoj estas tradukitaj fare de la kanono de pura kialo en du kriteriojn: Kion mi devas farendaĵo?
kaj Kion je mi povas esperi?
donante la postulatojn da la propra ekzisto de dio kaj estonta vivo, aŭ vivon en la estonteco.
#000142
La plej granda avantaĝo de la filozofio de pura kialo estas negativa, la preventado de eraro.
Ankoraŭ morala kialo povas disponigi realan scion.
Ne povas ekzisti kanono, aŭ sistemo de aprioraj principoj, por la ĝusta uzo de konjekta kialo.
Tamen, povas ekzisti kanono por la praktika (morala) uzo de racio.
#000143
Racio havas tri ĉefdemandojn kaj respondojn:
#000144
Ni ne povas scii, tra racio, ion ajn kiu ne povas esti ebla sencotravivaĵo;
("ke nia tuta scio komenciĝas kun sperto povas ekzisti sendube") Kion devis mi fari?
Faru tio kiu igos vin meriti feliĉon;
Ni povas esperi esti feliĉaj tiom kiom ni igis nin meriti de ĝi tra nia konduto.
#000145
Racio rakontas al ni ke ekzistas dio, la supera varo, kiu aranĝas estontan vivon en morala mondo.
Se ne, moralleĝoj estus neaktivaj fantazioj.
Nia feliĉo en tiu komprenebla mondo precize dependos de kiel ni igis nin indaj je esti feliĉaj.
La unio da konjekta kaj praktika kialo okazas kiam ni vidas la kialon kaj celon de dio en la unueco de naturo de dezajno aŭ ĝenerala sistemo de finoj.
La konjekta etendaĵo de racio estas grave limigita en la transcenda dialektiko de la Raciokritio, kiun Kant poste plene esplorus en la Critique of Practical Reason (Kritiko de Practical Reason) .
#000146
La Arkitektura de Pura Kialo
#000148
La historio de pura kialo
#000150
Post komenca historia kaj filozofia respondo al la Kritiko de Kant, nov-Kantian Cohen kaj Rickert substrekis la filozofian pravigon de scienco en la Kritiko.
Heidegger substrekis aspektoj de ontologio, kaj Strawson substrekis la limojn da racio ene de la limoj de senssperto.
En lastatempaj tempoj, Arendt kaj Lyotard substrekis la laboron da orientiĝo de limigita kompreno en la kampo de monda historio.
#000152
koncepto kontraŭ objekto de sencpercepto
variaĵotradukoj de Vorstelung: prezento aŭ reprezentantaro
#000153
Kant distingas inter du malsamaj fundamentaj specoj de reprezentantaro: intuicioj kaj konceptoj:
#000154
Konceptoj estas "mediacii reprezentantaroj" (vidu A68/B93).
Mediate-reprezentantaroj reprezentas aĵojn reprezentante ĝeneralajn karakterizaĵojn de aĵoj.
La konceptoj "bruno", "ligna", "seĝo", kaj tiel antaŭen estas, laŭ Kant, mediacias reprezentadoj de la seĝo.
Ili povas reprezenti la seĝon reprezentante ĝeneralajn karakterizaĵojn de la seĝo: estante brunaj, estante lignaj, estante seĝo, kaj tiel antaŭen.
Intuicioj estas "tujaj reprezentantaroj" (vidu B41), t.e., reprezentantaroj kiuj reprezentas aĵojn rekte.
Onies percepto de la seĝo estas, laŭ Kant, tuja reprezentantaro.
La percepto reprezentas la seĝon rekte, kaj ne per iuj ĝeneralaj karakterizaĵoj.
#000155
Kant disigas intuiciojn laŭ la sekvaj manieroj:
#000156
Kant ankaŭ distingite inter aprioraj (puraj) kaj posteriori (empiriaj) konceptoj.
#000158
Tabloj da principoj kaj kategorioj da kompreno en la kritiko
#000159
Kant pruntis la esprimon "kategorioj" de Aristotelo, sed kun la koncesio kiuj la propraj kategoriadoj de Aristotelo estis misaj.
La neperfekteco de Aristotelo estas ŝajna de lia inkludo de "kelkaj reĝimoj de pura sentemo ( kvando, ubi, situs, ankaŭ prius, simul), ankaŭ empiria koncepto ( motus), neniu el kiu povas aparteni al tiu genealogia registro de la kompreno."
#000160
La sekcioj de Kant, aliflanke, estas gviditaj per lia serĉo en la menso por kio igas sintezajn apriorajn juĝojn eblaj.
#000161
La A kaj B nombroj utiligitaj kiel normreferencoj rilatas al la paĝnumeroj de la unuaj (1781)-datita kaj duaj (1787)-datita germanaj eldonoj respektive.
Foje NKS-nombroj kutimas rilati al paĝoj da la Norman Kemp Smith angla traduko (la gazetaro de Sanmartin, Macmillan, 1929).
#000162