Simboleco estis malfrua deknaŭajarcenta artmovado de franca, rusa kaj belga origino en poezio kaj aliaj artoj.
#000001
De literaturo, la stilo originas kun la publikigo (1857) de la les Fleurs du mal de Charles Baudelaire.
La verkoj de Edgar Allan Poe, kiun Baudelaire admiris multe kaj tradukis en la francan, estis signifa influo kaj la fonto de multaj furortropoj kaj bildoj.
La estetiko estis evoluigita fare de Stéphane Mallarmé kaj Paul Verlaine dum la 1860-aj jaroj kaj 1870-aj jaroj.
En la 1880-aj jaroj, la estetiko estis prononcita per serio de manifestoj kaj altiris generacion de verkistoj.
La nomo "simbolisto" mem unue estis uzita fare de la kritikisto Jean Moréas, kiu inventis la esprimon por distingi la simbolistojn de la parencaj dekadentuloj de literaturo kaj de arto.
#000002
Aparta de, sed rilatita al, la stilo de literaturo, simboleco en arto estas rilatita al la gotika komponento de Romantikismo kaj Impresionismo.
#000003
Paul Verlaine kaj la poètes maŭdit
#000005
3 La simbolismo en la internacia literaturo
4 Hispana kaj hispanamerika simbolisma literaturo
#000006
La esprimo "simboleco" estas derivita de la vorto "simbolo" kiu derivas de la latina symbolum, simbolo de kredo, kaj symbolus, signon de rekono, en victurno de klasika greka σύμβολον simbolon, objektoduonigin konsistigante signon de rekono kiam la aviad-kompanioj povis rekunmeti la du duonojn.
En antikva Grekio, la simbolon estis breĉeto de ceramiko kiu estis gravurita kaj tiam rompita en du pecojn kiuj ricevis al la ambasadoroj de du aliancitaj urboŝtatoj kiel noto pri la alianco.
#000007
Simboleco estis plejparte reago kontraŭ naturalismo kaj realismo, kontraŭ-idealismaj stiloj kiuj estis provoj reprezenti realecon en ĝia grajneca precizeco, kaj levi la humilan kaj la prizonpastron super la idealo.
Simboleco estis reago en favoro de spiriteco, la fantazio, kaj sonĝoj.
Kelkaj verkistoj, kiel ekzemple Joris-Karl Huysmans, komencis kiel naturistoj antaŭ iĝi simbolistoj;
por Huysmans, tiu ŝanĝo reprezentis lian kreskantan intereson en religio kaj spiriteco.
Certaj de la karakterizaj temoj de la dekadentuloj reprezentas naturistan intereson en sekseco kaj tabuotemoj, sed en ilia kazo tio estis miksita kun Byronic
romantismo kaj la mondo-laceco karakteriza por la jarcentfin periodo.
#000008
La Symbolist-poetoj havas pli kompleksan rilaton kun Parnassianism, franca literatura stilo kiu tuj antaŭis ĝin.
Estante influita per hermetikismo, permesi pli liberan versarton, kaj malaprobi Parnasiana klareco kaj objektiveco, ĝi retenis la amon de Parnassianism por vortludo kaj konzernon por la muzikaj kvalitoj de verso.
La simbolistoj daŭre admiris la moton de Théophile Gautier de " arto pro arto ", kaj retenis - kaj modifis - la humoron de Parnassianism de ironia malligo.
Multaj simbolistpoetoj, inkluzive de Stéphane Mallarmé kaj Paul Verlaine, publikigis porjunularajn laborojn en Le Parnasse contemporain , la poeziantologioj kiuj donis al Parnassianism sian nomon.
Sed Arthur Rimbaud publike mokis elstaran Parnassians kaj publikigis eskatologiajn parodiojn de kelkaj el iliaj ĉefaj verkintoj, inkluzive de François Coppée - misatributeite al Coppée mem - en L'Album zutique .
#000009
Unu el la plej buntaj reklamantoj de Symbolism en Parizo estis arto kaj literaturrecenzisto (kaj okultisto) Joséphin Péladan, kiuj establis la Salonon de La Rose-+ Croix.
La Salono gastigis serion de ses prezentoj de avangardarto, skribo kaj muziko dum la 1890-aj jaroj, por doni prezentospacon por artistoj ampleksantaj spiritismon, mistikismon, kaj idealismon en ilia laboro.
Kelkaj simbolistoj estis asociitaj kun la Salono.
#000010
Simbolistoj kredis ke arto devus reprezenti absolutajn verojn kiuj povus nur esti priskribitaj nerekte.
Tiel, ili skribis en tre metafora kaj sugestia maniero, dotante specialajn bildojn aŭ objektojn kun simbola signifo.
Jean Moréas publikigis la Simbolisto-Manifeston ("Le Symbolisme") en Le Figaro la 18an de septembro 1886 (vidu 1886 en poezio).
La Simbolisto-Manifesto nomas Charles Baudelaire, Stéphane Mallarmé, kaj Paul Verlaine kiel la tri plej elstaraj poetoj de la movado.
Moréas sciigis ke simboleco estis malamika al "simplaj signifoj, deklamadoj, falsa sentimentaleco kaj afereca priskribo", kaj ke ĝia celo anstataŭe estis "vesti la Idealon en perceptebla formo" kies "celo estis ne en si mem, sed kies sola celo estis esprimi la Idealon."
#000011
Ainsi, dans cet art, les tableaux de la nature, les actions des humains, tous les phénomènes concrets ne sauraient se manifester eux-mêmes ; ce sont là des apparences sensibles destinées à représenter leurs affinités ésotériques avec des Idées primordiales.
#000012
(En tiu arto, scenoj de naturo, homaj aktivecoj, kaj ĉiuj aliaj realmondaj fenomenoj ne estos priskribitaj pro si propra;
ĉi tie, ili estas percepteblaj surfacoj kreitaj por reprezenti siajn esoterajn afinecojn kun la praaj Idealoj.
#000013
kaj la poemo Voyelles de Rimbaud:
#000018
(La virgulino, vigla, kaj bela hodiaŭ - volo ĝi ŝiri por ni tiun malmolan forgesitan lagon kiu kaŝatendas sub la frosto, la travideblan glaĉeron de flugoj ne prenite kun bato de ebria flugilo?
Cigno de antaŭ longe memoras ke ĝi li, grandioza estas sed sen espero, kiu kolapsas libera ...
#000023
Verlaine kverelis tio laŭ iliaj individuaj kaj tre malsamaj manieroj, ĉiu el tiuj ĝis nun nglektitaj poetoj trovis al geniulo malbenon;
ĝi izolis ilin de iliaj samtempuloj, kaj kiel rezulto tiuj poetoj ne estis ĉe ĉiu koncernaj eviti hermetikismon kaj idiosinkraziajn skribstilojn.
Ili ankaŭ estis portretitaj kiel en konflikto kun socio, havante tragediajn vivojn, kaj ofte donitaj al memdetruaj tendencoj.
Tiuj trajtoj ne estis malhelpoj sed sekvoj de siaj literaturaj talentoj.
La koncepto de Verlaine de la poète maŭdit en victurno pruntas de Baudelaire, kiu malfermis sian kolekton Les fleurs du mal kun la poemo Bénédiction , kiu priskribas poeton kies interna sereneco restas neĝenata per la malestimo de la homoj ĉirkaŭantaj lin.
#000025
En tiu koncepto de geniulo kaj la rolo de la poeto, Verlaine rilatis nerekte al la estetiko de Arthur Schopenhauer, la filozofo de pesimismo, kiu asertis ke la celo de arto devis disponigi provizoran rifuĝon de la mondo de tumulto de la volo.
#000026
La estetiko de Schopenhauer reprezentis komunajn konzernojn kun la simbolistprogramo;
ili ambaŭ tendencis konsideri Arton kontemplan rifuĝon de la mondo de tumulto kaj volo.
Kiel rezulto de tiu deziro al arta rifuĝo, la simbolistoj utiligis karakterizajn temojn de mistikismo kaj alimondeco, fervoran senton de morteco, kaj senton de la maligna potenco de sekseco, kiun Albert Samain nomis "frukton de morto sur la vivarbo."
La poemo Les fenêtres de Mallarmé [13] esprimas ĉiujn tiuj temoj klare.
Forvelkanta viro en hospitala lito, serĉante fuĝon de la doloro kaj senkonsolecon de lia fizika medio, turnojn direkte al lia fenestro sed tiam turnojn for en abomeno de
#000027
la malmol-animoita viro, Ruliĝi en feliĉo, kie nur liaj apetitoj Feed, kaj kiu insistas pri elserĉado de tiu malpuraĵo Por oferti al la edzino mamnutrante siajn infanojn, ...
#000029
kaj en kontrasto, li "fariĝas lia reen sur vivo" ( tournel'épaule à la konkuru) kaj li ekkrias:
#000030
Je me mire et me vois ange! Et je meurs, et j'aime
- Que la vitre soit l'art, soit la mysticité -
A renaître, portant mon rêve en diadème,
Au ciel antérieur où fleurit la Beauté!
#000031
(mi miras ĉe mi, mi ŝajnas anĝelo!
kaj mi mortas, kaj mi amas - Ĉu la vitro eble estos arto, aŭ mistikismo - esti renaskita, portante mian sonĝon kiel diademo, Sub tiu iama ĉielo kie Beauty siatempe prosperis!
#000032
Je-suis l'Empire à la-naĝilo de La Décadence, Qui-regardepludonanto les grandoj Barbares blanc'oj En kunmetiformiko des akrostikeindolent'oj D'un-stild'or où La langueur du soleildanse.
(mi estas la Empiro ĉe la fino de la dekadenco, kiu observas la grandan, blankan barbarmorton, verkante maldiligentajn akrostikpoemojn en gilded stilo en kiu la senforteco de la suno dancas.
#000034
(mi estas la Empiro ĉe la fino de la dekadenco, kiu observas la grandan, blankan barbarmorton, verkante maldiligentajn akrostikpoemojn en gilded stilo en kiu la senforteco de la suno dancas.
#000035
Rémy de Gourmont kaj Félix Fénéon estis literaturrecenzistoj asociitaj kun simboleco.
La simbolisto- kaj dekadencaj literaturaj stiloj estis satirumitaj per libro de poezio, Les Déliquescences d'Adoré Floupette , publikigita en 1885 fare de Henri Beauclair kaj Gabriel Vicaire.
#000037
Primaraj influoj en la stilo de Russian Symbolism estis la irationalista kaj mistera poezio kaj filozofio de Fjodor Tjutĉev kaj Vladimir Solovjov, la romanoj de Fjodor Dostojevskij, la operoj de Richard Wagner [ citaĵo bezonis ], la filozofio de Arthur Schopenhauer [ citaĵo bezonis ] kaj Friedrich Wilhelm Nietzsche [ citaĵo bezonis ], francaj simbolisto- kaj dekadencaj poetoj (kiel ekzemple Stéphane Mallarmé, Paul Verlaine kaj Charles Baudelaire), kaj la dramoj de Henrik Ibsen.
#000038
La stilo estis plejparte inaŭgurita fare de la artikolo The Ancient Debate de Nikolai Minsky (1884) kaj la libro pri de Dmitry Merezhkovsky the Causes of the Decline and pri the New Trends in Contemporary Russian Literature (1892).
Ambaŭ verkistoj reklamis ekstreman individuismon kaj la kreagon.
Merezhkovsky estis konata pro sia poezio same kiel serio de romanoj sur dio-uloj, inter kiuj li nombris Kriston, Johanan de Arko, Danto'n, Leonardon da Vinci, Napoleono'n, kaj (poste) Hitler.
Lia edzino, Zinaida Gippius, ankaŭ grava poeto de frua simboleco, malfermis salonon en St Petersburg, kiu estis konata kiel la "ĉefsidejo de rusa dekadenco".
Petersburg (romano) portreto de la sociaj tavoloj de la rusa ĉefurbo, estas ofte citita kiel malfrua ekzemplo de Symbolism en 20-a-jarcenta rusa literaturo.
#000039
Simboleco en literaturo estas aparta de simboleco en arto kvankam la du estis similaj en multaj aspektoj.
En pentraĵo, simboleco povas esti vidita kiel reanimado de kelkaj misteraj tendencoj en la Romantika tradicio, kaj estis proksima al la sinĝene patologia kaj privata dekadenca movado.
#000040
La simbolistpentristoj utiligis mitologian kaj revofiguraĵon.
La simboloj uzitaj per simboleco ne estas la konataj emblemoj de ĉefa ikonografio sed intense personaj, privataj, obskuraj kaj ambiguaj referencoj.
Pli filozofio ol fakta stilo de arto, simboleco en pentraĵo influis la nuntempan Secesion stilon kaj Nabis.
#000042
La simbolistestetiko influis la verkojn de Claude Debussy.
Liaj elektoj de libretoj , tekstoj, kaj temoj preskaŭ venas ekskluzive de la simbolistkanono.
Kunmetaĵoj kiel ekzemple liaj fiksoj de Cinq poèmes de Charles Baudelaire , diversaj artkantoj en poemoj proksime de Verlaine, la opero Pelléas et Mélisande kun libreto de Maurice Maeterlinck, kaj liaj nefinitaj skizoj kiuj ilustras du Poe-rakontojn, The Devil in the Belfry (La diablo en la Belfrido) kaj The Fall of the House of Usher (La Aŭtuno de la House de Pedelo) , ĉiuj indikas ke Debussy estis profunde influita per simbolisttemoj kaj gustoj.
Lia plej konata laboro, la Prélude à l'après-midi d'un faune , estis inspirita per la poemo de Mallarmé, L'après-midi d'un faune .
#000044
La simbolistestetiko ankaŭ influis la kunmetaĵojn de Aleksandr Scriabin.
Pierrot Lunaire de Arnold Schönberg prenas ĝian tekston de germanaj tradukoj de la simbolistpoemoj de Albert Giraud, montrante unuiĝon inter germana ekspresionismo kaj simboleco.
La 1905 opero Salomé de Richard Strauss, surbaze de la teatraĵo fare de Oscar Wilde, uzas subjekton ofte prezentiten fare de simbolistartistoj.
#000045
La stilo de simboleco de la senmova kaj hierata adaptiĝis malpli bone al rakonta fikcio ol jes al poezio.
La 1884 novaj à rebour'oj de Joris-Karl Huysmans (angla titolo:
Against Nature) esploris multajn temojn kiuj iĝis rilataj al la simbolistestetiko.
Tiu romano, en kiu tre malgrandan okazas, katalogas la psikologion de Des Esseintes, ekscentra, malsocietema kontraŭheroo.
Oscar Wilde imitis la romanon en pluraj trairejoj de The Picture of Dorian Gray (La Bildo de Doriana Grizo) .
#000046
Paul Adam estis la plej produktiva kaj plej multe de la reprezenta verkinto de simbolistromanoj.
Les Demoiselles Goubert (1886), ko-skribita kun Jean Moréas, estas grava transira laboro inter naturalismo kaj simboleco.
Malmultaj simbolistoj uzis tiun formon.
Unu escepto estis Gustave Kahn, kiu publikigis Le Roi fon en 1896.
En 1892, Georges Rodenbach skribis la mallongan romanon Bruges-la-morte , metita en la flandra urbo de Bruĝo, kiun Rodenbach priskribis kiel forvelkantan, mezepokan grandurbon de funebro kaj trankvila kontemplado: en tipe simbolistapudmeto, la morta grandurbo kontrastas al la diabla re-vekiĝo de seksa deziro.
La cinika, mizantropa, mizogina fikcio de Jules Barbey d'Aurevilly foje estas konsiderita simbolisto, ankaŭ.
Gabriele d'Annunzio skribis siajn debutajn romanojn en la simbolistmaniero.
#000047
La karakteriza emfazo de interna vivo de sonĝoj kaj fantazioj igis simbolistteatron malfacila akordigi kun pli lastatempaj tendencoj.
La dramo Axël de Auguste Villiers de l'Isle-Adam (rev. red. 1890) estas definitiva simbolistteatraĵo.
En ĝi, du rozkrucul aristokratoj iĝas enamigitaj de unu la alian provante mortigi unu la alian, nur jesi fari memmortigon reciproke ĉar nenio en vivo povis korespondi al iliaj fantazioj.
De tiu ludo, Edmund Wilson adoptis la titolon Axel's Castle por sia influa studo de la simbolista literatura sekvo.
#000048
Lugné-Poe (1869-1940) estis aktoro, direktoro, kaj teatroproduktanto de la malfrua deknaŭa jarcento.
Lugné-Poe "serĉis krei unuigitan nerealisman teatron de poezio kaj sonĝoj per atmosfera okazigo kaj stiligita aktorado".
Sur aŭdado pri simbolistteatro, li neniam volis trejni ajnan alian formon.
Post komenciĝado kiel aktoro en la Théâtre Libre kaj Théâtre d'Art, Lugné-Poe ektenis al la simbolistmovado kaj fondis la Théâtre de l'Œuvre kie li estis manaĝero de 1892 ĝis 1929.
Kelkaj el liaj plej grandaj sukcesoj inkludas malfermi sian propran simbolistteatron, produktante la unuan okazigon de Reĝo Ubu de Alfred Jarry (1896), kaj prezentante francajn teatrospektistojn al dramistoj kiel ekzemple Ibsen kaj Strindberg.
#000050
La pli postaj verkoj de la rusa dramisto Anton Ĉeĥov estis identigitaj [ fare de kiu?
kiel estanta multe influita per simbolistpesimismo.
Kaj Konstantin Stanislavski kaj Vsevolod Meyerhold eksperimentis kun simbolistreĝimoj de okazigo en iliaj teatraj klopodoj.
#000051
Dramo de simbolistverkintoj formis gravan parton de la repertuaro de la Théâtre de l'Œuvre kaj la Théâtre d'Art .
#000052
Ĝi ne lasos vin iri.
Tra la tuta mondo de dio ĝi krevigas La venton teksas La blankan neĝon.
Fratglacio kaŝrigardoj de malsupre Stumbling kaj fala Homo deglitas kaj falas.
#000053
Inter anglalingvaj artistoj, la plej proksima ekvivalento al simboleco estis estetikismo.
La antaŭrafaelitoj estis samtempuloj de la pli fruaj simbolistoj, kaj havi multon en ofta kun ili.
Simboleco havis signifan influon sur modernismo, ( Remy de Gourmont pripensis la Imagists estis ĝiaj posteuloj) [21] kaj ĝiaj spuroj ankaŭ povas esti detektitaj en la laboro de multaj modernismaj poetoj, inkluzive de T. S. Eliot, Wallace Stevens, Conrad Aiken, Hart Crane, kaj W. B. Yeats en la anglalingva tradicio kaj Rubén Darío en hispanida literaturo.
La fruaj poemoj de Guillaume Apollinaire havas fortajn afinecojn kun simboleco.
Frua portugala Modernismo estis peze influita fare de simbolistpoetoj, aparte Camilo Pessanha;
Fernando Pessoa havis multajn afinecojn al Symbolism, kiel ekzemple mistikismo, muzika versarto, subjektiveco kaj transcendatilismo.
#000056
aĵoj kiuj estas mortado-la tuta belulin-lettristic tradicio de Renesanckulturo eble, devigita specialigi pli kaj pli da, pli kaj pli da enramita sur si mem, ĉar industrialismo kaj demokrata eduko premis ĝin pli proksime kaj pli proksime.
#000058
Post la komenco de la 20-a jarcento, simboleco havis gravan efikon al rusa poezio eĉ kiam ĝi iĝis malpli populara en Francio.
Rusa simboleco, trempita en la Ortodoksismo kaj la religiaj doktrinoj de Vladimir Solovjov, havis malmulton en ofta kun la franca stilo de la sama nomo.
Ĝi komencis la karierojn de pluraj gravaj poetoj kiel ekzemple Aleksandro Blok, Andrei Bely, kaj Marina Tsvetaeva.
La romano Petersburg de Bely (1912) estas konsiderita la plej bonega ekzemplo de rusa simbolistprozo.
#000059
En Rumanio, simbolistoj rekte influitaj per franca poezio unua akiris influon dum la 1880-aj jaroj, kiam Alexandru Macedonski reunuigis grupon de junaj poetoj asociitaj kun sia revuo Literatorul .
Polemicigante kun la establita Junimea kaj ombrita per la influo de Mihai Eminescu, rumana simboleco estis reakirita kiel inspiro dum kaj post la 1910-aj jaroj, kiam ĝi estis eksampleita per la verkoj de Tudor Arghezi, Ion Minulescu, George Bacovia, Mateiu Caragiale, Tristan Tzara kaj Tudor Vianu, kaj laŭdita per la modernisma revuo Sburătorul .
#000060
La simbolistpentristoj estis grava influo sur ekspresionismo kaj superrealismo en pentraĵo, du movadoj kiuj descendas rekte de simboleco mem.
La arlekenoj, malriĉuloj, kaj klaŭnoj de tiu de Pablo Picasso
" Blua Periodo " montras la influon de simboleco, kaj precipe de Puvis de Chavannes.
En Belgio, simboleco iĝis tiel populara ke ĝi estis opiniita de [ fare de kiu?
kiel nacia stilo: la senmova fremdeco de farbistoj kiel René Magritte povas esti konsiderita rektan daŭrigon de simboleco.
La laboro de kelkaj simbolistaj bildartistoj, kiel ekzemple Jan Toorop, rekte influis la kurbajn formojn de arto nouveau.
#000061
Multaj fruaj filmoj ankaŭ utiligas simbolistan vidan figuraĵon kaj temojn en sia okazigo, scenejaj dekoracioj, kaj figuraĵo.
La filmoj de germana ekspresionismo ŝuldas grandan interkonsenton al simbolistfiguraĵo.
La virgaj "bonaj knabinoj" viditaj en la kinejo de David Wark Griffith, kaj la muta filmo "diboĉknabinoj" portretita fare de Theda Bara, ambaŭ montras la daŭran influon de simboleco, kiel la babilonaj scenoj de la Maltoleremo de Griffith faras.
Simbolistfiguraĵo vivis sur plej longa en horora filmo: same malfrue kiel 1932, Vampyr de Carl Theodor Dreyer montris la evidentan influon de simbolistfiguraĵo;
partoj de la filmo similas tableau vivant rekreojn de la fruaj pentraĵoj de Edvard Munch.
#000062
Vasilij Kandinskij (porjunularaj laboroj) (1866-1944)
#000067
William Degouve de Nuncques (1867-1935)
#000068
Gustav Klimt, Allegory de Skulptur, 1889
#000073
La kovro al la 1909 libro Theatre de Aleksander Blok.
La ilustraĵoj de Konstantin Somov por la rusa simbolist poeto elmontras la kontinuecon inter simboleco kaj Secesio artistoj kiel ekzemple Aubrey Beardsley.
#000077
Ludwig Mies van der Rohe
#000082
Jean Moréas en Un Manifeste littéraire (Literatura manifesto, 1886) difinis tiun novan stilon «Malamiko de instruado, de deklamado, de malvera sensemeco, de objektiva priskribado». La simbolisma poezio baraktas por “vesti la Ideon per senseca formo”. La simbolisma literaturo enhavas metafizikan intencojn, klopodas uzi la literaturan lingvon kiel sciigilo; pro tio ĝi trempiĝas per mistero kaj mistikismo. Ĝi klopodas trovi kion Charles Baudelaire, elstara poeto de tiu movado, nomis “korespondoj”, kvazaŭ sekretaj similecoj inter la sensa kaj la spirita mondoj. Por tio estas uzataj estetikaj iloj, kiel la sinestezio kaj la persona simbolo.
#000084
La simbolisma movado reagas kontraŭ la spirito materialisma kaj la pragmatismo de la industria socio, pledante la internan serĉadon kaj la universalan veron kaj por tio estas uzataj la revoj kiuj, danke al Sigmund Freud, jam estas konsiderataj ne nur kiel nerealaj bildoj, sed kiel periloj de realesprimado.
#000085
La simbolismo ne povis disvolviĝi kiel unueca stilo, pro tio ĝi estas malfacile priskribebla. Temas pli precize pri unuigo de malsimilaj personaj stiloj. Ekzemple en pentrado oni renkontas tiom malsimilaj produktoj kiel tiuj de Vincent van Gogh, Paul Gauguin, Gustav Klimt aŭ Edvard Munch. La simbolismo kliniĝas al kvazaŭ religiaj aŭ mistikaj sintenoj. Fantazio, intimeco kaj troa subjetiveco anstataŭas la ambician objektivecon de antaŭaj artistoj. La simbolismaj verkistoj, kiel Charles Baudelaire, reagis kontraŭ la troiga naturalismo de romanisto Emile Zola.
#000086
La prafondintoj de tiu skolo estis la usona poeto Edgar Allan Poe, kiu tiom influis super Charles Baudelaire kaj la francoj Arthur Rimbaud kaj Paul Verlaine, ankaŭ nomitaj "malbenitaj poetoj". La plej elstara estis Stéphane Mallarmé (1842-1898), kiu kreis hermetikan lingvon, proksima al la malnova hispana kulteranismo (Verlaine legis kaj miris Luis de Góngora) kaj al la angla sintakso. Ne tiom elstaraj estis Auguste Villiers de l'Isle-Adam (1838-1889), Prosper Mérimée (1803-1870), pli konata kiel rakontisto, Gérard de Nerval, (1808-1855), Joris-Karl Huysmans (1848-1907), pli konata kiel verkisto de skolo dekadencisma, Albert Samain (1858-1900), Remy de Gourmont (1858-1915), Alfred Jarry (1873-1907), kreinto de la Patafiziko kaj pli grava kiel teatroverkisto kaj kiel praulo de la literaturo de avangardo, Gustave Kahn (1859-1936), Jules Laforgue (1860-1887), la unua uzanto de la libera verso, Maurice Maeterlinck (1862-1949), kiu fondis la simbolisman teatron, Stuart Merrill (1863-1915), Albert Mockel (1866-1945), Jean Moréas (1856-1910), Henri de Régnier (1864-1936), Adolphe Retté (1863-1930), Paul Valéry (1871-1945), kiu ŝanĝis el simbolismo al la intelektigita pura poezio, la belgo Emile Verhaeren (1855-1916), ankaŭ rakontisto, kaj Francis Vielé-Griffin (1863-1937),inter multaj aliaj. Ankaŭ en aliaj landoj la simbolismo disvastiĝis: en Rusio ekzemple estis disvastigita de Aleksandro Blok; en Svedio, la dramaturgo August Strindberg estis sufiĉe simbolisma, en Brazilo, estis grandaj simbolismaj poetoj kiel Cruz e Souza kaj en la mondo kaj hispana kaj hispanamerikana populariĝis pere de la Modernismo.
#000088
Oni povus citi du hispanajn poetojn ne apartenantaj al sama skolo, nome Antonio Machado kaj Federico García Lorca. La unua ekverkis komence de la 20-a jarcento, do en la epoko kiam simbolismo kaj modernismo furoris kaj en Hispanio kaj en la tuta Eŭropo; la dua apartenas al pli juna generacio nome en Hispanio "generacio de la 27-a", tio estas homoj kiuj naskiĝis kiam Machado ekverkis kaj ekverkis ĉirkaŭ la 20-aj jaroj. Machado ekzemple uzas du oftajn personajn simbolojn, nome la vespero kaj la fonto. La vespero ĉe Machado per sia malhelaj kaj brilaj koloroj simbolas la finon de la tago, do la nokto, la revo, la dormo, la nerealo, ktp. La fonto ĉiam elŝpruciĝas kaj sonas konstante, simbolas la vivon kaj la tempopason ĉiam senĉese. Federico García Lorca uzas pli ampleksan simbolan repertuaron ekzemple en sia verko "Cigana Romancaro" (esperantigita) nome la ĉevaloj -simboloj de la vivo kaj la energio-, la metaloj -simboloj de la morto kaj mortigo-, la luno, la akvo, la rivero, ktp.
#000091