Nun, ke ni konas la tavoloj de la atmosfero, estas la vico ĉe tavoloj de la Tero. Ekde antikvaj tempoj oni ĉiam volis klarigi tion, kion ni havas sube Terkrusto. De kie venas mineraloj? Kiom da specoj de rokoj estas? Kiujn tavolojn havas nia planedo? Estas multaj nekonataĵoj generitaj tra la historio kaj pri kiuj ni volas scii.
#000000
La parto de Geologio, kiu studas la strukturon kaj la malsamajn tavolojn de la Tero, estas la Interna Geodinamiko. Nia planedo konsistas el diversaj specoj de elementoj, kiuj ebligas la vivon sur la Tero. Ĉi tiuj tri elementoj estas: Solidoj, likvaĵoj kaj gasoj. Ĉi tiuj elementoj troviĝas en la malsamaj tavoloj de la Tero.
#000001
Estas multaj manieroj klasifiki la tavolojn de la Tero. En unu speco de klasifiko ili estas nomataj sferoj. Inter ili estas la atmosfero, hidrosfero kaj geosfero. Ĝi estas la geosfero, kiu kolektas la tutan strukturon kaj la malsamajn internajn tavolojn, kiujn havas nia planedo. La tavoloj estas dividitaj en du: La ekstera kaj la interna. Niaokaze ni fokusiĝos al la internaj tavoloj de la Tero, do la surfaco de la Tero estos la komenco.
#000002
1.1.1 La kontinenta ŝelo1.1.2 La oceana ŝelo
#000005
La tavoloj de la tero
#000007
Por komenci priskribi la tavolojn de la Tero, ni devas fari du diferencigojn. Unue estas establita la kriterio de la kemia konsisto de la malsamaj tavoloj de la Tero. Konsiderante la kemian konsiston, ni trovas Terkrusto, mantelo kaj kerno. Ĝi estas la alvoko Senmova modelo. La alia kriterio konsideras la fizikajn ecojn de menciitaj tavoloj aŭ ankaŭ nomata mekanika konduta modelo. Inter ili, ni trovas la litosfero, astenosfero, mezosfero kaj endosfero.
#000008
Sed kiel ni scias, kie tavolo aŭ finiĝas tavolo? Sciencistoj trovis malsamajn metodojn por ekscii la specon de materialo kaj la diferencigo de tavoloj per malkontinuecoj. Ĉi tiuj malkontinuecoj estas areoj de la internaj tavoloj de la Tero, kie la speco de materialo, el kiu konsistas la tavolo, ŝanĝiĝas abrupte, tio estas ĝia kemia komponaĵo aŭ la stato, en kiu la elementoj troviĝas (de solida al likva).
#000009
Unue ni komencos klasifiki la tavolojn de la tero laŭ la kemia modelo, do la tavoloj de la Tero estos: krusto, mantelo kaj kerno.
#000010
Tavoloj de la Tero laŭ la modelo de kemia komponaĵo
#000011
La tera krusto estas la plej supraĵa tavolo de la Tero. Ĝi havas averaĝan densecon de 3 gr / cm3 kaj nur enhavas 1,6% de la tuta teritorio. La tera krusto estas dividita en du grandajn bone diferencitajn areojn: La kontinenta ŝelo kaj la oceana ŝelo.
#000012
La kontinenta krusto estas pli dika kaj havas pli kompleksan strukturon. Ĝi ankaŭ estas la plej malnova ŝelo. Ĝi reprezentas 40% de la tera surfaco. Ĝi konsistas el maldika tavolo de sedimentaj petroj, inter kiuj elstaras argiloj, grejsoj kaj kalkŝtonoj. Ili ankaŭ havas silicoksid-riĉajn plutonajn magmajn rokojn similajn al granito. Kiel kuriozaĵo, estas en la rokoj de la kontinenta ŝelo, ke granda parto de la geologiaj eventoj okazintaj laŭlonge de la historio de la Tero estis registrita. Oni povas scii tion, ĉar rokoj spertis multajn fizikajn kaj kemiajn ŝanĝojn laŭlonge de la historio. Ekzemple, ĉi tio estas evidenta en la montaroj, kie ni povas trovi rokojn de granda antikveco ĝis atingeblaj3.500 milionoj da jaroj.
#000013
Aliflanke, ni havas la oceanan kruston. Ĝi havas pli malaltan dikecon kaj pli simplan strukturon. Ĝi konsistas el du tavoloj: tre maldika tavolo de sedimentoj kaj alia tavolo kun bazaltoj (ili estas vulkanaj magmaj rokoj). Ĉi tiu krusto estas pli juna, ĉar montriĝis, ke la bazaltoj kontinue formiĝas kaj detruiĝas, do la rokoj de la oceana krusto estas pli malnovaj ol ili ne superas 200 milionojn da jaroj.
#000014
Ĉe la fino de la tera krusto estas la malkontinueco de Mohorovicic (Ŝimo). Ĉi tiu malkontinueco estas tio, kio apartigas la teran kruston de la mantelo. Ĝi estas ĉirkaŭ 50 km profunda.
#000015
La oceana krusto estas pli maldika ol la kontinenta
#000016
La mantelo de la Tero
#000017
La Tera mantelo estas unu el la partoj de la Tero, kiu etendiĝas de la bazo de la krusto ĝis la ekstera kerno. Ĝi komenciĝas tuj post la Moho-malkontinueco kaj estas la plej granda tavolo sur la Tero. Pri tio 82% de la tuta tera volumo kaj 69% de ĝia tuta maso. En la mantelo vi povas distingi, siavice, du tavolojn apartigitajn per Sekundara malkontinueco de Repetti. Ĉi tiu malkontinueco estas ĉirkaŭ 800 km profunda kaj estas tio, kio apartigas la supran mantelon de la malsupra.
#000018
En la supra mantelo ni trovas la "Tavolo D". Ĉi tiu tavolo troviĝas pli-malpli 200 km profunda kaj estas karakterizita per 5% aŭ 10% de ĝi estas parte fanditaj. Ĉi tio kaŭzas varmon leviĝi de la kerno de la tero laŭ la mantelo. Ĉar la varmeco pliiĝas, la ŝtonoj en la mantelo pli varmiĝas kaj povas foje leviĝi al la surfaco kaj formi vulkanojn. Ĉi tiuj nomiĝas "Varmaj punktoj"
#000019
La konsisto de la mantelo povas esti konata per ĉi tiuj provoj:
#000020
Meteoritoj de du specoj: La unuaj estas formitaj de peridotitoj kaj feroj.
Rokoj ekzistantaj sur la tera surfaco de la mantelo, kiuj estas forigitaj eksteren pro tektonaj movadoj.
Vulkanaj kamentuboj: Ili estas cirklaj truoj de granda profundo tra kiuj la magmo leviĝis kaj malkaŝis ilin. Ĝi povas longi 200 km.
Testoj, kiuj mallongigas la sismajn ondojn, kiam ili trapasas la mantelon, kiu montras, ke ekzistas fazŝanĝo. Faza ŝanĝo konsistas el modifoj en la strukturo de mineraloj.
#000021
Ĉe la fino de la tera mantelo ni trovas Gutenberg-malkontinueco. Ĉi tiu malkontinueco apartigas la mantelon de la tera kerno kaj situas ĉirkaŭ 2.900 km profunde.
#000022
La kerno de la Tero
#000023
La kerno de la Tero estas la plej interna areo de la Tero. Ĝi etendiĝas de la Gutenberg-malkontinueco ĝis la centro de la Tero. Ĝi estas sfero, kiu havas radiuson de 3.486 km, do ĝi havas volumon de 16% de la tuta Tero. Ĝia maso estas 31% de la tuta tero, ĉar ĝi konsistas el tre densaj materialoj.
#000024
En la kerno la tera magneta kampo estas generita pro la konvekciaj fluoj de la ekstera kerno, kiu estas fandita ĉirkaŭ la interna kerno, kiu estas solida. Ĝi havas tre altajn temperaturojn ĉirkaŭe 5000-6000 centigradaj gradoj kaj premoj ekvivalentaj al unu ĝis tri milionoj da atmosfero.
#000025
La kerno de la Tero estas dividita en internan kaj eksteran kernon kaj la diferencon donas duaranga Wiechert-malkontinueco. La ekstera kerno intervalas de 2.900 km profunda ĝis 5.100 km kaj estas en fandita stato. Aliflanke, la interna kerno etendiĝas de la 5.100 km profunda ĝis la centro de la Tero je ĉirkaŭ 6.000 km kaj estas solida.
#000026
La tera kerno konsistas ĉefe el fero, kun 5-10% da nikelo kaj pli malalta proporcio de sulfuro, silicio kaj oksigeno. La provoj, kiuj helpas scii la scion pri la konsisto de la kerno, estas:
#000027
Ekzemple tre densaj materialoj. Pro sia alta denseco ili restas en la interna kerno de la Tero.
Fera manko ekstere de la tera krusto, kiu diras al ni, ke fero devas esti koncentrita interne.
Kun la fero ene de la kerno formiĝas la magneta kampo de la Tero.
#000028
Ĉi tiu klasifiko estis de modelo, en kiu oni konsideras la kemian konsiston de la malsamaj partoj de la Tero kaj la elementojn, kiuj konsistigas la tavolojn de la Tero. Nun ni scios la dividon de la tavoloj de la Tero modelu vidpunkton de ĝia mekanika konduto, tio estas, de ĝiaj fizikaj ecoj de la materialoj, kiuj ĝin kunmetas.
#000029
Partoj de la tero laŭ la mekanika modelo
#000030
En ĉi tiu modelo, la tavoloj de la Tero dividiĝas en: Litosfero, astenosfero, mezosfero kaj endosfero.
#000031
Ĝi estas rigida tavolo, kiu havas ĉirkaŭ 100 km dika tio konsistas el la krusto kaj la plej tavolo de la supra mantelo. Ĉi tiu rigida tavolo al la litosfera tavolo, kiu ĉirkaŭas la Teron.
#000032
Ĝi estas plasta tavolo, kiu respondas al la plej granda parto de la supra mantelo. En ĝi ekzistas konvekciaj fluoj kaj ĝi estas en konstanta moviĝo. Ĝi havas grandan gravecon en tektoniko. Ĉi tiu movado estas kaŭzita de konvekcio, do ŝanĝoj en la denseco de materialoj.
#000033
Ĝi situas ĉe profundoj de 660 km kaj 2.900 km. Ĝi estas parto de la suba mantelo kaj parto de la ekstera kerno de la Tero. Ĝian finon donas la duaranga malkontinueco de Wiechert.
#000034
Ĝi konsistas el la interna kerno de la Tero supre priskribita.
#000035
Kiel vi vidas, sciencistoj studis la internon de la Tero per diversaj provoj kaj pruvoj por scii pli kaj pli pri la planedo, sur kiu ni vivas. Por kompari kiom malmulte ni scias pri la interno de nia planedo, ni nur devas bildigi la Teron kvazaŭ ĝi estus pomo. Nu, kun ĉio, kion ni progresigis teknologie, la plej profunda enketo atingita estis ĉirkaŭ 12 km profunda. Komparante la planedon al pomo, estas kiel ni ĵus senŝeligis la fina haŭto de la tuta pomo, kie la semoj de la centro ekvivalentus al la tera kerno.
#000036
2 komentoj, lasu la viajn
#000039
Ĝi estas tre mojosa, ĝi estas la teksto de la internaj latiera tavoloj
#000046