Ne, ŝi ne povis eĉ imagi. Ne nur ĉar mi mendis jam la trian botelon da vino, sed ankaŭ ĉar la cirkonstancoj estis iom strangaj. Eble mi faris la demandon iom pli laŭte ol mi devis, ĉar ankaŭ la kelnero dormetanta malantaŭ la verŝtablo subite levis la kapon por subaŭskulti la interparolon de la solaj gastoj en la angulo de la kela drinkejo.
#000002
— Estis tio en la mezamerika urbo G., kie mi apartenis al iu literaturamanta rondeto.
#000003
Dum kunveno unu el la membroj de la rondo priparolis la vivon de loka poeto M., kiu estis diplomato de tiu lando en Eŭropa ĉefurbo.
#000004
— La rakontanto faris longan parentezon koncerne la poeton, kaj larĝe parolis
#000007
Voĉoj aŭdiĝis de la ŝtuparo, kiu de la strato kondukis en nian kelon. Estis du ebriuloj, kiuj, vidante la preskaŭ malplenan volban kelon tuj restumblis la ŝtuparon supren.
#000017
Denove ni restis solaj en la angulo de la humida medio de tiu mezepoka volbaĵo, kun profunde enmasonigitaj fenestretoj.
#000018
— Kiam vi revenis, kompreneble, vi ne elfalis el la diplomata rondo. Oni diras ke troviĝis tie sufiĉaj manoj, kiuj de tempo al tempo estis pretaj etendiĝi por akcepti perditan ŝafidon.
#000021
— Kaj kio okazis poste? —Nora, kiel mi intime nomis ŝin — instigis min al plua rakontado.
#000022
Nun jam restis nenia dubo, ke vi trovis la ĝustan vivoparon por vi, kaj malgraŭ lia ofta foresto, vi vivis feliĉan geedzan vivon. Pri tio mi konvinkiĝis plej bone, aŭskultante vian prelegon pri lia personeco en la mezamerika urbo kie ni konatiĝis.
#000024
Post lia mistera morto vi restis vere sola, kun sakopleno da impresoj kaj spiritaj travivaĵoj neripeteblaj.
#000025
— Post tiu periodo ŝajne mia informanto perdis vian spuron, ĉar li nenion pluan povis diri pri via posta kaj nuna vivo.
#000027
— Mi mem ne scias kiel mi travivis tiujn militajn kaj postmilitajn jarojn! Mi kaŝadis min ĉe provincaj parencoj, pri kio mi cetere verkis libron, kiun vi konas. Jaroj devis pasi antaŭ ol mi povis komenci normalajn homajn rilatojn.
#000028
— Nu, sed fine vi enflugis kun la piloto en trankvilan kaj normalan aerhavenon...
#000047
“Sekvis fantazie feliĉaj tagoj, kvankam strangaj rigardataj de ekstere. S. estis pli da tempo survoje, ol hejme. Sed subite li telefonis el alia kontinento: ‘Venu morgaŭ al Kazablanko, ni pasigos tie unu tagon kune’.
#000053
Kaj mi flugis tien en mia sporta aviadileto, kaj ni vivis en paradizo plenan tagnokton.
#000054
Alian fojon la invito flugigis min al alia mondparto. Sed mi estis ĉiam preta. Por tiaj tagoj mi vivis... Ĝis la katastrofo kiu lin forportis.
#000055
Eleonora restis longe daŭrigante senvoĉe la rememorojn, tiel ke ŝi eble eĉ ne rimarkis kiam mi mendis taksion. Poste ni suprenstumblis la ŝtuparon kaj silente hejmenveturis.
#000056
Ni estingis la lumojn, sed la dormo ne volis alveni. Ankaŭ ne la apetito por maldormo.
#000057