En 1766, sur la rekomendo de Euler kaj d'Alembert, Lagrange sukcedis Euler kiel la direktoro de matematiko ĉe la Prussian Academy of Sciences (Prusa Akademio de Sciencoj) en Berlino, Prusio, kie li restis dum pli ol dudek jaroj, produktante volumojn de laboro kaj allogajn plurajn premiojn de la French Academy of Sciences (Franca Akademio de Sciencoj).
La disertaĵo de Lagrange pri analiza mekaniko ( Mécanique analytique , 4. ed.a, 2 vol'oj.
Parizo: Gauthier-Villars et filo, 1788-89), skribita en Berlino kaj unue publikigita en 1788, ofertis la plej ampleksa traktado de klasika mekaniko ekde Neŭtono kaj formis bazon por la evoluo de matematika fiziko en la deknaŭa jarcento.
#000002
En 1787, en la aĝo de 51, li moviĝis de Berlino al Parizo kaj iĝis membro de la Franca Akademio de Sciencoj.
Li restis en Francio ĝis la fino de lia vivo.
Li estis signife implikita en la decimaligo en Revolutionary France, iĝis la unua profesoro pri analizo ĉe la École Polytechnique sur ĝia malfermaĵo en 1794, estis fondmembro de la Bureau des Longitudes, kaj iĝis Senatano en 1799.
#000003
Naskita kiel Giuseppe Lodovico Lagrangia, Lagrange estis de itala kaj franca deveno.
Lia patra praavo estis franca armeoficiro kiu moviĝis al Torino, la fakta ĉefurbo de la regno de Piedmont-Sardio en la tempo de Lagrange, kaj geedziĝis kun italo;
tiel trompis lian avon kaj lian patron.
Lia patrino estis de la kamparo de Torino.
Li estis kreskigita kiel katoliko (sed pli poste iĝis agnostikulo).
#000008
Lia patro, kiu havis pagendaĵon de la armea brusto de la reĝo kaj estis Kasisto de la Oficejo de Publika Konstrulaboro kaj Fortifications en Torino, devus esti asertinta bonan socipozicion kaj riĉaĵo, sed antaŭ lia filo kreskis li perdis la plej grandan parton de sia posedaĵo en konjektoj.
Kariero ĉar advokato estis planita eksteren por Lagrange memstare patro, kaj certe Lagrange ŝajnas esti akceptinta tion volonte.
Li studis ĉe la University of Turin (Universitato de Torino) kaj lia ŝattemo estis klasika la latina.
Komence li havis neniun grandan entuziasmon por matematiko, trovante grekan geometrion sufiĉe obtuza.
#000009
Ĝi ne estis ĝis li estis dek sep ke li montris al ajna gusto por matematiko - sian intereson en la subjektestaĵo unue ekscitita per artikolo de Edmond Halley kiun li renkontis laŭlarĝe akcidenton.
Sole kaj senhelpa li ĵetis sin en matematikajn studojn;
ĉe la fino de la konstanta laborego de jaro li jam estis plenumebla matematikisto.
Charles Emmanuel III nomumis Lagrange por funkcii kiel la "Sostituto del Maestro di Matematica" (matematika lektoro) ĉe la Reĝa Militista Akademio de la Teorio kaj Praktiko de Artilerio en 1755, kie li instruis kursojn en kalkulado kaj mekaniko por apogi la fruan adopton de la Piedmontese-armeo de la balistikteorioj de Benjamin Robins kaj Leonhard Euler.
En tiu kapacito, Lagrange estis la unua se temas pri instrui kalkuladon en inĝenierlernejo.
Laŭ Alessandro Papacino D'Antoni, la armea komandanto kaj fama artilerioteoriulo de la akademio, Lagrange bedaŭrinde pruvis esti problema profesoro kun sia indiferenta instrustilo, abstrakta rezonado, kaj senpacienco per artilerio kaj fortikaĵ-inĝenieraj aplikoj.
En tiu akademio unu el liaj studentoj estis François Daviet de Foncenex.
#000010
Lagrange estas unu el la fondintoj de la kalkulado de varioj.
Komencante en 1754, li laboris pri la problemo de taŭtokrono, malkovrante metodon de maksimumigi kaj minimumigado de funktional laŭ maniero simila al trovado de ekstremoj de funkcioj.
Lagrange skribis plurajn leterojn al Leonhard Euler inter 1754 kaj 1756 priskribante siajn rezultojn.
Li skizis sian" δ-algoritmon", kondukante al la Euler-Lagrange-ekvacioj de variational kalkulado kaj konsiderinde simpligante la pli fruan analizon de Euler.
Lagrange ankaŭ aplikis siajn ideojn al problemoj de klasika mekaniko, ĝeneraligante la rezultojn de Euler kaj Maupertuis.
#000011
Euler estis tre imponita kun la rezultoj de Lagrange.
Estis deklarite ke "kun karakteriza ĝentileco li retenis artikolon li kiu kovris iujn el la sama grundo, en ordo ke la juna italo eble havos tempon kompletigi sian laboron, kaj postuli la senkontestan inventon de la nova kalkulado"; antaŭe
tamen, tiu kavalira vido estis kontestita.
Lagrange publikigis sian metodon en du memuaroj de la Torina Socio en 1762 kaj 1773.
#000012
En 1758, kun la helpo de liaj lernantoj (plejparte Daviet de Foncenex), Lagrange establis socion, kiu poste estis asimilita kiel la Turin Academy of Sciences (Torino Akademio de Sciencoj), kaj la plej multaj el liaj fruaj skribaĵoj troveblas en la kvin volumoj de ĝiaj transakcioj, kutime konataj kiel la Diversaĵoj Taurinensia.
Multaj el tiuj estas kompleksaj artikoloj.
La unua volumo enhavas artikolon en la teorio de la disvastigo de sono;
en tio li indikas eraron faritan fare de Neŭtono, akiras la ĝeneralan diferencialan ekvacion por la decidpropono, kaj integras ĝin por moviĝo en aerlinio.
Tiu volumeno ankaŭ enhavas la kompletan solvon de la problemo de ŝnuro vibranta laŭlarĝe;
La artikolo finas kun majstra diskuto de eĥoj, taktoj, kaj kunmetitaj sonoj.
Aliaj artikoloj en tiu volumeno estas pri revenantaj serioj, verŝajnecoj, kaj la kalkulado de varioj.
#000013
La venonta laboro kiun li produktis estis en 1764 sur la Balancado de Luno de la Luno, kaj klarigo kiel al kial la sama vizaĝo estis ĉiam fariĝis la tero, problemo kiun li traktis per la helpo de virtuala laboro.
Lia solvo estas aparte interesa kiel enhavado de la ĝermo de la ideo de ĝeneraligitaj ekvacioj de moviĝo, ekvacioj kiujn li unue formale pruvis en 1780.
#000016
Jam en 1756, Euler kaj Maupertuis, vidanta lian matematikan talenton, testitan por persvadi lin por veni al Berlino, sed Lagrange havis ne tian intencon kaj timeme rifuzis la oferton.
En 1765, d'Alembert kontaktis sur la nomo de Lagrange Frederick of Prussia (Frederick de Prusio) kaj de letero, petis al li forlasi Torinon por sufiĉe pli prestiĝa pozicio en Berlino.
Lagrange denove malakceptis la oferton, respondante tion [15] : 361
#000017
En 1766, Euler forlasis Berlinon al Sankt-Peterburgo, kaj Frederick mem skribis al Lagrange esprimanta la deziron de "la plej granda reĝo en Eŭropo" por havi "la plej grandan matematikiston en Eŭropa" loĝanto en sia tribunalo.
Lagrange estis finfine persvadita kaj li pasigis la venontajn dudek jarojn en Prusio, kie li produktis ne nur la longan serion de artikoloj publikigitaj en la Berlina kaj Torina transakcioj, sed ankaŭ lia monumenta laboro, al la Mécanique analytique.
En 1767, li geedziĝis kun sia kuzo Vittoria Conti.
#000019
Lagrange estis favorato de la reĝo, kiu uzis ofte por babili al li sur la avantaĝoj de perfekta reguleco de vivo.
La leciono iris hejmen, kaj ekde tiam Lagrange studis sian menson kaj korpon kiel kvankam ili estis maŝinoj, kaj trovis per eksperimento la precizan kvanton de laboro kiun li povis fari sen rompiĝi.
Ĉiun nokton li metis al sin definitivan taskon por la venonta tago, kaj sur kompletigado de ajna branĉo da subjekto kiun li skribis al mallonga analizo vidi kiuj punktoj en la manifestacioj aŭ en la temo estis kapablaj je plibonigo.
Li ĉiam elpensis la temon de siaj artikoloj antaŭ ol li komencis kunmeti ilin, kaj kutime rezignis je ili rekte sen ununura forviŝado aŭ ĝustigo.
#000020
Tamen, dum liaj jaroj en Berlino, la sano de Lagrange estis sufiĉe malbona dum multaj okazoj, kaj tio de lia edzino Vittoria estis eĉ pli malbona.
Ŝi mortis en 1783 poste jaroj da malsano kaj Lagrange estis tre deprimitaj.
En 1786, Frederiko la 2-a mortis, kaj la klimato de Berlino iĝis prefere provante por Lagrange.
#000021
En 1786, sekvante la morton de Frederick, Lagrange ricevis similajn invitojn de ŝtatoj inkluzive de Hispanio kaj Napolo, kaj li akceptis la oferton de Louis XVI por moviĝi al Parizo.
En Francio li estis ricevita kun ĉiu signo de distingo kaj specialaj loĝejoj en la Luvro estis pretaj por lia ricevo, kaj li iĝis membro de la French Academy of Sciences (Franca Akademio de Sciencoj), kiu poste iĝis parto de la Institut de France (1795).
Komence de lia loĝejo en Parizo li estis kaptita kun atako de melankolio, kaj eĉ la presita kopio de lia Mécanique pri kiu li laboris por kvarono de jarcento kuŝis por pli ol dujara fermite sur lia skribotablo.
Scivolemo kiel al la rezultoj de la franca revolucio unue incitis lin el lia letargio, scivolemo kiu baldaŭ turnis al alarmo kiam la revolucio formiĝis.
#000022
Ĝi temis pri la sama tempo, 1792, ke la neklarigebla tristeco de lia vivo kaj lia timemo movis la kompaton de 24-jaraĝa Renée-Françoise-Adélaïde Le Monnier, filino de lia amiko, la astronomo Pierre Charles Le Monnier.
Ŝi insistis pri geedziĝado de kun li, kaj pruvis sindonan edzinon al kiun li iĝis varme ligita.
#000023
En septembro 1793, la Teroro komenciĝis.
Sub interveno de Antoine Lavoisier, kiu mem estis flank tiam jam ĵetita el la akademio kune kun multaj aliaj akademiuloj, Lagrange estis specife sendevigita sub nomo en la dekreto de oktobro 1793 kiu ordonis al ĉiuj fremduloj forlasi Francio'n.
La 4an de majo 1794, Lavoisier kaj 27 aliaj impostfarmantoj estis arestitaj kaj juĝitaj al morto kaj gilotinita en la posttagmezo post la testo.
Lagrange diris sur la morto de Lavoisier:
#000024
Lagrange estis konsiderinde implikita en la procezo de farado de novaj normmezurunuoj en la 1790-aj jaroj.
Al Li estis ofertita la prezidanteco de la Komisiono por la reformo de pezoj kaj iniciatoj ( La Commission des Poids (la komisiono des Poid) et Mesures) kiam li prepariĝis eskapi.
Kaj post la morto de Lavoisier en 1794, estis plejparte pro la influo de Lagrange ke la fina elekto de la unuosistemo de metro kaj kilogramo estis aranĝita kaj la decimala subsekcio estis finfine akceptita fare de la komisiono de 1799.
Lagrange ankaŭ estis unu el la fondmembroj de la Bureau des Longitudes en 1795.
#000027
En 1795, Lagrange estis nomumita al matematika seĝo ĉe la lastatempe establita École Normale, kiu ĝuis nur mallongan ekziston de kvar monatoj.
Liaj prelegoj ekzistis sufiĉe elemente, kaj enhavu nenion da iu speciala graveco, sed ili estis publikigitaj ĉar la profesoroj devis "promesi sin al la popoldelegitoj kaj al unu la alian nek legi nek ripeti de memoro", kaj la diskursoj estis ordonitaj esti prenitaj malsupren en stenografio rajtigi la deputitojn vidi kiel la profesoroj malkondamnis sin.
#000028
En 1794, Lagrange estis nomumita profesoro pri la École Polytechnique;
kaj liaj prelegoj tie, priskribitaj fare de matematikistoj kiuj havis la prosperon por povi sekvi ilin, estis preskaŭ perfektaj kaj en formo kaj materio.
[ citaĵo bezonis ] Komenciĝante kun la plej eta elementoj, kiujn li plugvidis al siaj aŭskultantoj ĝis, preskaŭ malkonataj al ili mem, ili estis sin etendante la saltegojn de la subjekto: ĉefe li stampis sur siaj pupiloj la avantaĝon de ĉiam uzado de ĝeneralaj metodoj esprimitaj en simetria notacio.
#000029
Sed Lagrange ne ŝajnas estinti sukcesa instruisto.
Fourier, kiu sekvis siajn prelegojn en 1795, skribis:
#000030
En 1810, Lagrange komencis ĝisfundan revizion de la Mécanique analytique, sed li povis kompletigi nur koncerne du trionojn de ĝi antaŭ sia morto en Parizo en 1813, en 128 Rue du Faubourg Saint Honoré.
Napoleono honoris lin kun la Grandioza Croix de la Ordre Impérial de La Reunio nur du tagojn antaŭ ol li mortis.
Li estis entombigita tiun saman jaron en la Panteono en Parizo.
La surskribo sur lia tombo legas en traduko:
#000032
Lagrange estis ekstreme aktiva science dum dudek jaroj kiujn li pasigis en Berlino.
Ne nur li produktis sian Mécanique analytique, sed li kontribuis inter unu kaj two-hundred artikolojn al la Akademio de Torino, la Berlinan Akademion, kaj la Francan Akademion.
Kelkaj el tiuj estas vere disertaĵoj, kaj ĉio sen escepto estas de alta ordo de plejboneco.
Krom mallonga tempo kie li estis malsana li produktis averaĝe proksimume unu paperon monate.
De tiuj, noto la sekvanta kiel inter la plej grava.
#000034
Unue, liaj kontribuoj al la kvara kaj kvina volumoj, 1766-1773, de la Diversaĵoj Taurinensia;
de kiu la plej grava estis tiu en 1771, en kiu li diskutis kiom multaj astronomiaj observaĵoj devus esti kombinitaj doni la plej verŝajnan rezulton.
Kaj poste, liaj kontribuoj al la unuaj du volumoj, 1784-1785, de la transakcioj de la Torina Akademio;
al la unua el kiu li kontribuis artikolon sur la premo penita per fluidoj en moviĝo, kaj al la dua artikolo sur integriĝo de senfinaj serioj, kaj la speco de problemoj por kiu ĝi estas taŭga.
#000035
La plej multaj el la artikoloj senditaj al Parizo estis en astronomiaj demandoj, kaj inter tiuj unu devus precipe mencii lian artikolon sur la Joviano sistemo en 1766, lian eseon en la problemo de tri korpoj en 1772, lian laboron en la sekulara ekvacio de la Luno en 1773, kaj lian disertaĵon sur kometaj perturboj en 1778.
Tiuj estis ĉiuj skribitaj pri subjektoj proponitaj per la Franca Akademio, kaj en ĉiu kazo la premio estis aljuĝita al li.
#000036
Inter 1772 kaj 1788, Lagrange reformulis Klasikaĵon/Newtonian mekanikon por simpligi formulojn kaj moderigi kalkulojn.
Tiuj mekanikistoj estas nomitaj Lagrangianaj mekanikistoj.
#000043
La pli granda nombro da liaj artikoloj dum tiu tempo estis, aliflanke, kontribuitaj al la Prussian Academy of Sciences (Prusa Akademio de Sciencoj).
Pluraj de ili interkonsento kun demandoj en algebro.
#000044
Lagrange (1766-1769) estis la unua eŭropano se temas pri pruvi ke la ekvacio de Pell x 2 -− ny 2 = 1 havas nesensignifan solvon en la entjeroj por iu ne-kvadrata natura pli sensenta n.
Li pruvis la teoremon, deklaritan fare de Bachet sen pravigo, kiu ĉiu pozitiva entjero estas la sumo de kvar kvaranguloj, 1770.
Li pruvis Wilson-teoremon tio (por iu entjero n > 1):
n estas primo se kaj nur se ( n − 1)!
Liaj artikoloj de 1773, 1775, kaj 1777 donis manifestaciojn de pluraj rezultoj proklamitaj fare de Fermat, kaj ne antaŭe pruvis.
Lia Recherches d'Arithmétique da 1775 evoluigis ĝeneralan teorion de binaraj kvadrataj formoj por pritrakti la ĝeneralan problemon de kiam entjero estas reprezentebla de la form hakilo 2 + de 2 -+ ĉy .
Li faris kontribuojn al la teorio de daŭraj frakcioj.
#000047
Ekzistas ankaŭ multaj artikoloj en diversaj punktoj de analiza geometrio.
En du el ili, skribita sufiĉe poste, en 1792 kaj 1793, li reduktis la ekvaciojn de la Kvadrikoj (aŭ konusformoidoj) al iliaj kanonikaj formoj.
#000048
Dum la jaroj de 1772 ĝis 1785, li kontribuis longan serion de artikoloj kiuj kreis la sciencon de partaj diferencialaj ekvacioj.
Granda parto de tiuj rezultoj estis kolektita en la dua eldono de la integrala kalkulo de Euler kiu estis publikigita en 1794.
#000049
Super kaj super tiuj diversaj artikoloj li verkis sian bonegan disertaĵon, la Mécanique analytique.
En tio li difinas la leĝon de virtuala laboro, kaj de tiu unu ĉefprincipo, per la helpo de la kalkulado de varioj, deduktas la tutaĵon de mekaniko, kaj de solidoj kaj fluidoj.
#000052
La objekto de la libro devas montri ke la subjekto estas implicite inkludita en ununura principo, kaj por doni ĝeneralajn formulojn de kiuj ĉiu speciala rezulto povas esti akirita.
La metodo de ĝeneraligita kunordigas de kiu li akiris tiun rezulton estas eble la plej brila sekvo de sia analizo.
Anstataŭe de sekvado de la decidpropono de ĉiu individua parto de materiala sistemo, kiam D'Alembert kaj Euler faris, li montris ke, se ni determinas ĝian konfiguracion de sufiĉa nombro da variabloj kies numero estas la sama kiel tiu de la gradoj da libereco posedita per la sistemo, tiam la kinetaj kaj potencialaj energioj de la sistemo povas esti esprimitaj laŭ tiuj variabloj, kaj la diferencialaj ekvacioj de moviĝo de tie deduktite per simpla diferencigo.
Ekzemple, en dinamiko de rigida sistemo li anstataŭigas la konsideron de la speciala problemo de la ĝenerala ekvacio, kiu nun estas kutime skribita en la formo
#000053
La prelegoj de Lagrange pri la diferenciala kalkulo en École Polytechnique formas la bazon de lia disertaĵo Théorie des fonctions analytiques, kiu estis publikigita en 1797.
Tiu laboro estas la etendaĵo de ideo enhavita en artikolo kiun li sendis al la Berlinajn artikoloj en 1772, kaj ĝia objekto devas anstataŭigi per la diferenciala kalkulo grupon da teoremoj bazitaj sur la evoluo de algebraj funkcioj en serioj, fidante aparte je la principo de la ĝeneraleco de algebro.
#000055
Iom simila metodo estis antaŭe uzita fare de John Landen en la Resta Analizo, publikigita en Londono en 1758.
Lagrange kredis ke li povis tiel seniĝi de tiuj malfacilaĵoj, ligitaj kun la uzo de senlime grandaj kaj senlime malgrandaj kvantoj, al kiuj filozofoj obĵetis en la kutima traktado de la diferenciala kalkulo.
La libro estas dividita en tri partojn: da tiuj, la unuaj regaloj de la ĝenerala teorio da funkcioj, kaj donas algebran pruvon de la teoremo de Taylor, kies valideco estas, aliflanke, malferma al demando;
la duaj interkonsentoj per aplikoj al geometrio;
kaj la tria per aplikoj al mekanikistoj.
#000056
Alia disertaĵo sur la samaj linioj estis lia Leçons sur le calcul des fonctions, eldonita en 1804, kun la dua eldono en 1806.
Estas en tiu libro ke Lagrange formulis sian famkonatan metodon de Lagrange-multiplikatoj, en la kunteksto de problemoj de variational kalkulado kun integritaj limoj.
Tiuj verkoj dediĉitaj al diferenciala kalkulo kaj kalkulado de varioj povas esti konsideritaj la deirpunkton por la esploradoj de Cauchy, Jacobi, kaj Weierstrass.
#000057
Ĉe pli posta periodo Lagrange plene apogis la uzon de infinitesimal'oj en prefero al fondado de la diferenciala kalkulo en la studo de algebraj formoj;
kaj en la antaŭparolo al la dua eldono de la Mécanique Analytique, kiu estis eldonita en 1811, li pravigas la aplikon de infinitesimal'oj, kaj finas dirante tion:
#000058
Kiam ni ektenis la spiriton de la infinitezimala metodo, kaj konfirmis la precizecon de ĝiaj rezultoj aŭ per la geometria metodo de primo kaj finfinajn rilatumojn, aŭ per la analiza metodo de derivitaj funkcioj, ni povas utiligi senlime malgrandajn kvantojn kiel certan kaj valoran rimedon de mallongigo kaj simpligado de niaj pruvoj.
#000059
Lia Résolution des équations numériques, publikigita en 1798, ankaŭ estis la frukto de siaj prelegoj en École Polytechnique.
Tie li donas la metodon de proksimigado al la realaj radikoj de ekvacio per daŭraj frakcioj, kaj proklamas plurajn aliajn teoremojn.
En noto ĉe la fino li montras kiel malgranda teoremo de Fermat, kiu estas
#000060
La teorio de la planedaj decidproponoj formis la temon de iuj el la plej rimarkinda el la Berlinaj artikoloj de Lagrange.
En 1806 la subjekto estis remalfermita fare de Poisson, kiu, en artikolo legita antaŭ la Franca Akademio, montris ke la formuloj de Lagrange kondukis al certaj limoj por la stabileco de la orbitoj.
Lagrange, kiu ĉeestis, nun diskutis la tuta temo de antaŭe, kaj en letero komunikita al la akademio en 1808 klarigis kiel, per la vario de arbitraj konstantoj, la fojfojaj kaj sekularaj neegalaĵoj de iu sistemo de reciproke interrilatantaj korpoj povus esti determinitaj.
#000062
Al Lagrange estis aljuĝita la 1764-datita premio de la French Academy of Sciences (Franca Akademio de Sciencoj) por sia memoraĵo sur la Balancado de Luno de la Luno.
En 1766 la akademio proponis problemon de la decidpropono de la satelitoj de Jupitero, kaj la premio denove estis aljuĝita al Lagrange.
Li ankaŭ dividis aŭ gajnis la premiojn de 1772, 1774, kaj 1778.
#000064
Lagrange estas unu el la 72 eminentaj francaj sciencistoj kiuj estis festitaj sur plakedoj ĉe la unua fazo de la Eiffel-Turo kiam ĝi unue malfermiĝis.
Ruto-Lagrange en la 5-a Arondismento en Parizo estas nomita post li.
En Torino, la strato kie la domo de lia naskiĝo daŭre staras estas nomita tra Lagrange.
Lagrange ankaŭ portas sian nomon.
#000065
La komenca versio de tiu artikolo estis prenita de la publika rimedo A Short Account of the History of Mathematics (Mallong raporto de la Historio de matematiko) (4-a eldono, 1908) fare de W. W. Rouse Ball.
#000067
Joseph-Louis de Lagrange [ĵozef lui do lagronĵ] (naskiĝis la 25-an de januaro 1736 en Torino, mortis la 10-an de aprilo 1813 en Parizo) estis itala matematikisto, fizikisto, astronomo kaj unu el la plej gravaj sciencistoj de la 18-a jarcento
#000071
Lagrange naskiĝis en Torino, Italio. Li estis brila lernanto en la universitato de sia naskurbo antaŭ esti nur 19-jara nomumita profesoro en la reĝa lernejo pri Artilerio. Kun kelkaj amikoj li kreis en 1757 sciencan societon, estonta Torina scienca Akademio. Du matematikistoj ludis gravan rolon en la vivo de Lagrange. La unua estis Eŭlero, kun kiu li abunde leterkorespondis, kaj kiu kuraĝigis kaj inspiris lin en liaj matematikaj esploroj. La dua estis lia amiko d'Alembert. Per lia helpo Lagrange eniris la kortegon de Frederiko la 2-a en Berlino en 1766. Li tie estis nomumita direktoro de la matematika sekcio de la Scienca Akademio post sia protektinto mem foririnta al Sankt-Petersburgo. Post la morto de la imperiestro post dudek jaroj da fekunda laboro, Lagrange akceptis la inviton de la franca estraro kaj forveturas al Parizo. Iĝinte veterana pensiulo de la Scienca Akademio li partoprenis dum la Revolucio la kreon de la metra sistemo kunlabore kun Lavoisier, kaj kontribuis en la fondo de la Ecole normale (instruista altlernejo), de la Ecole Polytechnique (multteknika altlernejo) kaj de la Bureau des longitudes (buroo de la longitudoj). Admiriata de Napoleono 1-a, li mortis honorita: senatano, imperia grafo kaj granda oficiro de la Légion d'honneur (honora Legio), en Parizo en 1813.
#000072
Lagrange troviĝas ĉe la fonto de multaj progresoj en diversaj matematikaj sferoj. Li estas, kun Euler, unu el la fondintoj de la variada kalkulo. Li pruvis la teoremojn de Wilson kaj de Bachet kaj fondis la teorion de kvadrataj formoj (Recherches arithmétiques, 1775). Sed la precipa verko de Lagrange sendube estas lia Mécanique analytique (Analiza meĥaniko), eldonita en 1788. En ĉi tiu verko li sistemigis la uzon de diferencialaj ekvacioj kiujn li aplikis al problemoj de pura meĥaniko. El lia metodo fontos multaj postaj esploroj el kiuj tiuj de Hamilton. Fine en ĉiela meĥaniko, Lagrange faris gravajn esplorojn : pri la problemo de la tri korpusoj la luna libracio kaj la planedmovoj.
#000073
Grand-oficiro de la Honora Legio
Li estas entombigita en la panteono de Parizo
Lia nomo estas unu el la 72 nomoj de scienculoj skribitaj sur la Eiffel-turo.
Unu strato "Lagrange" estas dediĉita al li en la 5-a arondismento de Parizo.
Kratero de la sudokcidenta rando de la Luno nomiĝis omaĝe al li.
Asteroido 1006 Lagranĝo nomiĝis omaĝe al li.
#000074
Listo de la 72 nomoj sur la Eiffel-Turo
#000077
Averto: Defaŭlta ordiga ŝlosilo "Lagrange, Joseph-Louis de" anstataŭigas pli fruan defaŭltan ordigan ŝlosilon "Lagrange&#32;,Joseph-Louis de".
#000078