FANTOMO – “Mi estas mi, eĉ se mi estas fantomo.” – Trilerrakonto
#000001
“Kiom multe ŝi ŝanĝiĝis! Kiel bela ŝi estas!” Mi pensis al mi, dum la virino antaŭ mi rigardis min kun malĝojaj okuloj. “Ho mia amo!” mi volis diri. “Kiel antaŭe, lasu min kuŝi plata sur via genuo, vi karesu miajn harojn. Mi toleros la fumon en la malluma valo por vi. Mi estas mi! Eĉ se mi estas fantomo.”
#000002
Mia plej granda deziro en mia vivo estis skribi en taglibro tion, kion mi vidis kaj sentis dum mia lasta spiro. Mi estis kridanto, do mi certis, ke la mortanĝelo venos por preni min. Mi ĉiam portis kajeron kun mi kaj estis atentema, por ke mi povu kapti plumon kaj paperon kaze de la plej eta akcidento.
#000003
Kompreneble mi ne sciis, kiel mi mortos, sed kiom da malsamaj manieroj unu sola junulo, kiu ĵus eklaboris, povus esti destinita morti? Mi povus kapti diversajn malsanojn, mi povus esti trafita de aŭto dum mi transiris la straton, peco de grandega etaĝdomo povus fali sur mian kapon sur la vojo, aŭ mi povus esti vundita de kuglo akcidente, entute. Fine mi estis loĝanta en la urbo kun ĉiaj homoj. Kio alia ĝi povus esti?
#000004
Ĉi tie, ĉi tiu konfido kaŭzis la katastrofojn, kiuj trafis min. Mi mortis tiel, kiel mi neniam povis imagi. Homo vokas problemojn per sia propra lango. Iutage li faras tion, kion li diras “Mi neniam faros ĝin”, kaj tio, kion li diras, “ĝi neniam okazas al mi” sekvas lin kiel gviditan kuglon.
#000005
Kompreneble, kiel ĉiuj aliaj en la mondo, la vivo de Nihat ne estis perfekta. La trajtoj, kiuj donis al li superecon, ankaŭ alportis obstaklojn alimaniere. Ekzemple, li ne povis amikiĝi, ne povis fidi iun ajn krom mi. Pro liaj scioj kaj familia riĉeco ofte alproksimiĝis al li malsinceraj kaj memserĉemaj homoj.
#000009
Ni tenis kontakton post diplomiĝo. Kiel postulo de amikeco, mi provis neniam lasi Nihat sola. Mi fariĝis referenco por ke li trovu laboron, kaj eĉ kondukis lin al dungointervjuo. Mi volis, ke li havu bonan laboron kaj havu feliĉan familion.
#000011
“Kerem!” diris konata voĉo. “Venu, lavu vian vizaĝon, prenu viajn sakojn, ni iras al la monto!”
#000018
Kvin minutojn poste, alia aŭto ekiris malantaŭ la mia. Se mi ne scius, ke temas pri Nihat, mi ne konus lin. Liaj izolitaj semajnoj malfortigis lian korpon. Liaj haroj estis tonditaj kaj nigraj okulvitroj kovris lian vizaĝon.
#000021
Lia vizaĝo estis pala. Mi iomete incitetis por ridigi lin, mi stumblis super liaj vestaĵoj, li falsis ridon. Tiam mi klare komprenis, ke Nihat ne estas sana. Mia amiko probable estis sub influo de deprimo.
#000022
Li grimacis. “Ĉu vi ŝvitas?”
#000023
“Iom,” li diris, mildigante sian mienon. Li elprenis malgrandan kruĉon el sia sako. “Rigardu, kion mi alportis al vi, Kerem! Vi frotas ĉi tiun solvon sub viaj akseloj, vi adiaŭas la odoron.”
#000025
“Ne, ne!” Mi diris scivoleme. Mia frunto nevole sulkis, kiam mi malfermis la skatolon kaj flaris ĝin. “Ĉi... iom...”
#000028
Mi ne bezonis diri ion pli. Mi aplikis la fiŝan miksaĵon de Nihat al mia kolo, mentono kaj akseloj. La lokoj, kie la miksaĵo tuŝis, komencis sensentiĝi. Ĝi devis esti tre efika formulo.
#000030
Dum ni supreniris padon “Vi pravis!” li diris. Lia voĉo sonis tiel gaja kiel en niaj malnovaj tagoj. “La montara aero estos bona, tre bona.”
#000031
Ni grimpis al la supro de alta roko. Niaj aŭtoj aspektis kiel formikoj sube. La vido estis grandioza. La nova tago leviĝis de la montoj antaŭ li, kaj rigardis la pinton. La nebulo, kiu ĉirkaŭis la valon, dividis la sunlumon en trabojn. La ombroj de la arboj flankenmetiĝis por renkonti la sunon. Mi malfermis kaj fermis la okulojn plurfoje por konservi ĉi tiun bildon en mia memoro.
#000032
En ĉi tiu momento, kiam la vivo montris sin en sia tuta gloro, la morto estis la lasta ideo, kiu venis en mian kapon.
#000033
Mi ricevis piedbaton en la malantaŭo. Mia korpo ruliĝis laŭ la monto kiel stano. Mi frapis mian kapon kelkajn lokojn. Miaj genuoj kaj kubutoj vundiĝis; kudrilaj folioj enprofundiĝis en mian haŭton. Tamen post kelkaj metroj mi povis halti trafante grandan ŝtonon. Mia kapo turniĝis al la montopinto. Mi povis vidi Nihat kuri al mi.
#000034
“Kerem!” li kriis. Li staris apud mi kaj kaptis mian mentonon per la manplatoj. “Vekiĝu, vekiĝu! Mi sekvis la diablon. Mi ĵaluzas pri vi Kerem! Malgraŭ miaj plej bonaj penoj, kiam mi ne kapablis memstare vivi, mi ĵaluzis pri via pliiĝo. Mi dankas vin pro tio, kion vi faris por mi. Dum momento, la diablo puŝetis min por piedbati! Vekiĝu! Mi ne volas, ke io okazu al vi! Mi ne povas toleri ĉi tiun bedaŭron!”
#000035
La stranga afero estis, ke mi estis ekstreme konscia. Mi fartis bone krom la doloro en diversaj korpopartoj. Mi aŭdis ĉion, kion li diris, sed mi ne povis malfermi mian buŝon aŭ movi miajn fingrojn. Mi pensis, ke mi estas paralizita. Mi pleniĝis de kolero kaj sento de senpoveco.
#000036
“Mensogulo!” Mi pensis krii. Mi decidis atendi, ke mia movado revenu por rakonti ĉion al la polico. La monta vento blovis tra miaj haroj kvazaŭ por konsoli min, kaj la formikoj rampis super miaj fingroj.
#000038
Kiam UMT alvenis, mia korpo sentis pezan. Eĉ mia konscio estis iom nebula. Miaj refleksoj ĉesis funkcii. La stevardoj, kiuj mezuris mian pulson, rigardis unu la alian per maltrankvilaj okuloj. Dirinte ion al Nihat, kies vizaĝo estis ruĝa pro ploro, en la formo de “ni bedaŭras”, ili kuŝigis min sur brankardo kaj kovris mian vizaĝon.
#000039
Nun, kiam mi pripensas ĝin, mia deziro estis nenio alia ol vana sonĝo. Oni ne povas rimarki, ke li mortis, por ke li povu registri la momenton de morto! Ili metis min en mian tombon. Ili ĵetis malpuraĵon sur min per ŝoveliloj. Kiam la mondo tute malheliĝis kaj kvietiĝis, tiam mi konvinkiĝis: mi mortis.
#000041
Kiel mi diris, ke mi estas kredanto, mi ankoraŭ miras, ke la anĝelo de la morto ne venis. Mi tranoktis silente – unu nokto laŭ la percepto de la mondo. Poste aŭdiĝis fluo de aero, teruraj bruoj. Mi sentis dekojn da manoj sur miaj ŝultroj, brakoj kaj kruroj. Ĉi tiuj manoj eltiris mian korpon, metis ĝin sur alian plankon. Mi aŭdis motoran bruon. Dum ĉio ĉi okazis, la mallumo neniam malaperis. Tiam mia konscio falis en la dormon de obskuro.
#000042
Mia temposento tute perdiĝis, kiam flava lumo brilis, ke ĝi preskaŭ bruligis miajn pupilojn. Povus pasi tago aŭ jaro de kiam mi estis entombigita. Kiam mi palpebrumis, la bildoj klariĝis. Mi konstatis, ke mi estas ene de konkreta ĉelo simila al lifta kabano. La lumo venis de lampo en la plafono. Antaŭ mi estis ŝtono kaj sledmartelo. Dikaj ĉenoj pendantaj de miaj maleoloj... Mi ektremis ĝis miaj ostoj kiam raŭka terura voĉo ordonis al mi stariĝi.
#000043
Kvankam mi pensis, ke miaj genuoj ne povus porti min, mi sukcesis moviĝi, kaj mi komencis atendi senpove en tiu varma kaj sufoka etoso. La voĉo diris al mi, ke mi iris al infero. Ĝi diris al mi, ke mi vivis kiel malbona homo, ĉar mi fanfaronis pri tio, kion mi havis al aliaj homoj. Tamen mi ankaŭ havis malgrandajn favorojn, por ke ili ne ĵetu min en la fajron. Ili lasis min dormi, manĝi kaj trinki iomete. Dum la tuta cetera tempo mi rompus ŝtonojn por ĉiam. Kiam la ŝtono rompiĝis, nova venos.
#000044
Kiam mi malfermis la buŝon, la voĉo tuj intervenis. Mi estis severe malpermesita paroli. Se mi parolus, min punus la turmento de la fumo en la malluma valo. Ili volis, ke mi spertu ĉi tiun punon unufoje, por ke mi komprenu, kio okazos al mi, mi silentos, mi silentos por ĉiam.
#000045
Nigra fumo plenigis la kvar angulojn de la plafono. Fajro ekbrulis en miaj pulmoj, kaj mi ekploris, tordiĝante sur la tero, penante ne krii. La unuaj tagoj pasis kun doloro kaj sufero. Ĉiufoje, kiam mi malrapidiĝis aŭ evitis laboron aŭ miaj brakoj laciĝis levi la sledmartelon, la ĉenoj ligitaj al miaj kruroj estis elektrokutitaj. Kaj kiam mi nevole disigis miajn lipojn, mi estis punita de fumo. Kvankam mi petis pardonon, glutante, klinante mian kapon, farante strangajn bruojn kun la lipoj firme fermitaj, neniu respondis al mi.
#000046
La lumoj pliiĝis, la sonoj pliiĝis, la pejzaĝoj ŝanĝiĝis. Homaj vizaĝoj viciĝis ĉirkaŭ mi kaj diris ion al mi. Mi ne povis kompreni iun ajn el ili. Ili kondukis min al granda blanka konstruaĵo. Ili kuŝigis min sur blanka lito kaj ligis ĝin al mia brako tra pipoj, pri kiuj mi forgesis la nomon. Viro en blanka surtuto venis. “Sinjoro Kerem!” Mi sentis min konata, kvazaŭ mi scius la signifon de la vorto. “Mi estas via kuracisto, Ümit Yılmaz. Mi provos klarigi, kio okazis al vi. La persono nomata Nihat venenis vin.”
#000049
Vortoj gajnis kaj perdis sencon en mia menso. Mi povis aŭdi la voĉon de la viro en la blanka mantelo seninterrompe, sed mi povis ekkapti liajn vortojn kvazaŭ mi aŭskultus interferiĝan radion.
#000050
“La veneno bremsis vian korfrekvencon kaj spiradon. Tial oni decidis, ke vi mortis medicine kaj jure. Post via entombigo, la pordistoj dungitaj de la persono nomata Nihat kaŝe elfosis vin el la tero. Ili enfermis vin en la konkreta ĉelo, kiun ili metis sub la teron sur sian propran teron. Ili kredigis vin, ke vi mortis kun diversaj sugestoj kaj torturis vin.”
#000051
Mi fikse rigardis la kuraciston kun malplena mieno. Mi ne sciis, kion li diras, sed lia parolo trankviligis min.
#000052
Post kiam la viro en la blanka surtuto finis paroli, li lasis min sola. Mi komencis memori, ke ĉi tio estis hospitalo. Flegistinoj kontrolis min ĉiujn dek aŭ dek kvin minutojn. Kio okazis al mi? Kiel mi reviviĝis post mia morto? Aŭ ĉu mi ne revenis? Ĉu mi estis fantomo kuranta de la infero? Ĉu ili bruligus mian hepaton per la vaporoj, enfermus min reen en la konkreta ĉelo?
#000053
Post iom da tempo, la ĉambra pordo denove malfermiĝis. Persono, kiun mi konis, kiun mi konis per ĉiuj miaj ĉeloj, eniris la ĉambron. Mia Leyla venis! Ŝi venis viziti min. Mi provis rideti. Ŝiaj haroj estis kreskinta ĝis ŝia talio, kaj ŝia vizaĝo estis maturiĝinta.
#000054
Ŝi rigardis mian vizaĝon dum momento kaj turnis sin al la kuracisto. “Diru la veron,” ŝi diris. “Ĉu li vere estas Kerem?”
#000055
“Nur kredu min,” mi diris. Mi ĵuras, ke mi diris ĝin, eĉ se mi ne movis miajn lipojn, eĉ se mi ne sonigis. “Kiel vi ŝanĝiĝis! Kiel bela vi estas! Ho mia amo! Kiel antaŭe, mi kuŝas plata sur via genuo, vi karesas miajn harojn. Aŭskultu min, aŭskultu min, por ke mi malfermu mian buŝon. Mi toleros la fumon en la malluma valo por vi. Mi estas mi! Eĉ se mi estas fantomo... ”
#000059