Rakonta ĝenro: Elementoj de rakonto
#000000
Kiu verkas tekstojn en prozo, tiu devas scii perfekte rakonta ĝenro y kiaj elementoj konsistigas ĝin. Malgraŭ tio, precipe ĉe tre komencaj kaj junaj verkistoj estas ofte vidi difektojn en la rakonto. Se vi volas, ke via sekva verko estu karakterizita per bona rakontado, restu kaj legu ĉi tiun artikolon, kiun ni ofertas al vi hodiaŭ kaj sciu, kiuj estas la bazaj elementoj, kiuj konsistigas iun ajn rakonton.
#000002
La bona afero estas, ke, kiam la rakontaj verkoj ekaperis, ĝi kaŭzis pliiĝon de junuloj, kiuj volis ekverki tiun ĝenron; kaj ankaŭ al multegaj legantoj fervoraj por ĝi, tial ĝi disvolviĝis kiel ni konas ĝin nun.
#000008
Literatura rakonto estas identigita per rekreado fikcia mondo, kvankam en iuj kazoj ili estas faktoj inspiritaj de la realo. Malgraŭ tio, ĝi ankoraŭ estas fikcia rakonto, ĉar la aŭtoro ĉiam kontribuas novajn inventitajn epizodojn aŭ ŝarĝas la realon per subjektivaj nuancoj kaj tial ĉesas esti 100% reala.
#000012
Kvankam antaŭe en la rakonta ĝenro estis ofte trovi versojn, hodiaŭ la plej ofta estas, ke la rakonto estas verkita tute en prozo.
#000014
La elementoj, kiuj konsistigas rakonton, estas jenaj:
#000016
Aldone al la elementoj, kiujn ni vidis, estas aliaj, kiuj ankaŭ gravas en ĉi tiu literatura stilo, kaj kiujn oni kutime difinas, ne nur legante, sed ankaŭ verkante. Ĉi-tiuj estas:
#000018
Foje, verkistoj ignoras ĉi tiun elementon, sed ili lasas aludojn, ke la leganto, legante, formas la ideon de la situacio. Tiom da fojoj ĝi fariĝas pli akcesora elekto ol nepraĵo.
#000020
Tamen tre gravas doni pli da solideco al la intrigo, ĉar ĝi donas nuancojn, kiuj helpas pli bone disvolvi ĉiujn elementojn.
#000021
La stilo estas la maniero laŭ kiu la aŭtoro disvolviĝas en la rakonta ĝenro. Alivorte, ni parolas pri la poŝtmarko de la aŭtoro, lia maniero uzi la lingvon, la literaturajn rimedojn ... Resume, lia verkado.
#000022
Ĉiu aŭtoro estas malsama, kaj ĉiu havas unu aŭ alian skribmanieron. Tial, kiam temas pri legado, vi eble ŝatos aŭ elrevigos romanon, kaj tamen se vi prenas alian samstilan, vi eble sentas aliajn sentojn pri ĝi.
#000023
Ekzemple, estas aŭtoroj, kies subskriba stilo estas esprimi multajn sentojn per vortoj; dum aliaj ne kapablas fari tion kaj limigas sin al tre priskribaj, tiel ke la leganto havas ĉiujn datumojn kaj rekreas en sia menso tion, kion li legas, por ke li spertu tion, kion la roluloj povus senti.
#000024
Fine, la lasta el la elementoj de la rakonta ĝenro estas la temo. Ĉi tio estas rilate al intrigo kaj intrigo, Alivorte, ĝi estos difinita de la historio mem. Kaj laŭ la kazo, vi povas eniri romantikan, historian, detektivan (aŭ krimromanon), sciencfikcian, teruran temon ...
#000025
Ĉio ĉi estas grave scii, ĉar, eĉ se rakonto estas duonvoje inter du temoj, estas ĉiam bone scii kie enkadrigi ĝin, ambaŭ por ke legantoj de ĉi tiu stilo trovu ĝin, kaj por ke vi povu iri al malsamaj eldonistoj aŭ eldoni ĝin kaj elektu tiujn taŭgajn kategoriojn.
#000026
Kvankam antaŭ ol ni parolis al vi pri la rakontanto kaj la roluloj, du el la plej gravaj elementoj de la rakonta ĝenro, ni ŝatus iomete pliprofundigi ilin. Kaj ili estas kiel aŭ pli grava ol la rakonta intrigo mem. Fakte, kvankam ĉi-lasta estas tre originala kaj bone pripensita, se la rakontanto ne kapablas poziciigi la leganton, kaj la roluloj ne estas realismaj, la tuta rakonto eble lamas kaj perdas vaporon.
#000028
Unua persono: La rakontanto ankaŭ estas la ĉefa rolulo en la rakonto, kiu igas la tutan verkon fokusiĝi al li aŭ ŝi mem, por ekscii pri la sentoj, pensoj kaj agoj, kiujn li aŭ ŝi vidas.
Ĉi tio ankaŭ havas problemon, kaj tio estas, ke vi ne povas plene disvolvi la aliajn rolulojn, ĉar vi devas fokusiĝi pri tio, kion la ĉefa rolulo pensas / faras / esprimas.
Dua persono: Ĝi ne estas tiel vaste uzata en ĉi tiu ĝenro, sed vi ja trovas librojn, kie ĝi estas uzata, kaj ĝi faras ĝin uzante la vin kiel referencon, rilate al persono, objekto aŭ besto.
Tria persono: Ĝi estas la plej uzata ĉar ĝi vere permesas disvolvi ĉiujn rolulojn kaj ĉiujn faktojn. Ĝi estas maniero por la leganto ne nur kompati kun la ĉefrolulo, sed ankaŭ kun ĉiu el la roluloj. Tiel li fariĝas nur nura spektanto rakontanta kio okazas, ili diras, la roluloj spertas, kaj ĉefroluloj kaj malĉefaj, terciaraj ...
#000030
Ĉefrolulo: La rolulo al kiu okazas la rakonto rakontita. Alivorte, ĝi estas la kantvoĉo de la verko. Ĉi tiu ĉefrolulo preskaŭ ĉiam estas homo, besto, objekto ... Sed nur unu. Tamen en la historio de literaturo estis multaj verkoj, en kiuj anstataŭ unu ĉefrolulo estis pluraj.
Antagonisto: Kiel oni diras, ĉiu heroo bezonas fiulon. Kaj la antagonisto estas tiu "fiulo", la persono kiu kontraŭas la ĉefrolulon kaj kiu volas ke li ne venku. Denove ni revenas al la supre menciitaj, normale estas nur unu "malbona", sed estas multaj verkoj, en kiuj estas pli ol unu.
Dinamika karaktero: Ĉi tiu maniero nomi ĝin estas kiel vi difinus la gravajn duarangajn signojn. Ili estas roluloj, kiuj plenigas por doni pli da solideco al la tuto, sed ke, estante dinamikaj kaj akompanante la ĉefrolulojn kaj antagonistojn, ili fariĝas potenca ilo por direkti la paŝojn de la rakonto al kie vi volas.
Senmovaj roluloj: Ni povus diri, ke ili estas la terciaraj roluloj, tiuj, kiuj estas cititaj kelkfoje sed ne vere havas gravan kontribuon al la rakonto, sed estas nur maniero trovi la intrigon kaj la rolulojn, sed sen influi ilin.
#000032
Dirite, kio estas la plej malfacila parto aŭ elemento de rakonto por skizi? Ĉu vi estas unu el tiuj, kiuj unue havas intrigon kaj poste aldonas rolulojn aŭ inverse? Rakontu al mi koncize kiel vi traktas vian laboron en ĝiaj komencoj.
#000033
La enhavo de la artikolo aliĝas al niaj principoj de redakcia etiko. Por raporti eraron alklaku Ĉi tie.
#000034
10 komentoj, lasu la viajn
#000036
Karmen, kie mi povas skribi al vi?
#000043