esplori la pasinton por antaŭenrigardi = esplorare il passato per guardare avanti
#000000
Malmultajn informojn, kaj dislokite, mi trovis pri ĉi tiu grava pioniro de Esperanto. Se mi maltrafis la celon, bonvolu sciigi tion al mi, kaj mi korektos eventualajn erarojn faritajn.
#000001
Deviga mia klarigo: kio evidentiĝas en la antaŭa mia analizado pri lia skribmaniero estas afero tute aŭtonoma, kaj rilatas lian psikan bazan dinamismon, kiel homo.
#000002
Krome, por kompreni pli bone la ĉirkaŭan etoson dum lia agado por la esperanta afero, mi juĝas necese doni al vi kelkajn historiajn informojn, plejparte eltiritajn – tie kaj tie – el la Enciklopedio de Esperanto (eld. 1933), sed ne nur.
#000003
Historiaj notoj, malmulte konataj, kiuj bone klarigas la eksiĝon de pioniroj kiel A. Kofman, kaj forlason de Esperanto por transiri al aliaj planitaj lingvoj... sed sensukcese...
#000004
Vi devas scii, ke la unuaj provoj traduki literaturaĵojn al Esperanta lingvo havis plejofte la karakteron de lernej-ekzerco. La verkintoj sendis siajn manuskriptojn al Zamenhof (tiam ĉefredaktoro de revuo La Esperantisto) kiu, antaŭ ol aperigi ilin en la gazeto, korektis erarojn stilajn kaj gramatikajn. Multaj el la regulaj kontribuantoj al la gazeto dum tiu periodo (1889-1895) iĝis ĝenerale konataj pro sia traduk-agado; inter ili troviĝis Grabowski, de Wahl, Devjantin, K o f m a n kaj L. E. Meier.
#000005
Tiutempe, oni plej ofte tradukis el lingvoj rusa, pola kaj germana: afero klarigebla per tio, ke tiuj estis la gepatraj lingvoj de la plimultaj esperantistoj.
#000006
Tio elmontras, fine, ke – kiel asertis Zamenhof – la internacia lingvo ESPERANTO estas propraĵo de la homaro, kaj evoluos kiel evoluas etnaj lingvoj, en la respekto de tiuj fundamentaj 16 reguloj de ĝia gramatiko. Fakte, tiuj malmultaj devigaj respektindaj reguloj sukcesis, kaj sukcesas, doni kontinuecon al la lingvo Esperanto kaj al ties ekzisto kaj sukceso.
#000008
Kiel oni legas en la grandioza volumo HISTORIO DE LA ESPERANTA LITERATURO, eld. LF-KOOP 2015, Aŭtoroj Carlo Minnaja kaj Giorgio Silfer), je la paĝo 569: “Eble pro lia posta transiro al Ido kaj plue al Occidental, sed pli probable pro lia nepartopreno en la loka esperantista kluba vivo, la sciigoj pri li aperintaj diversloke estas malprecizaj, foje nete eraraj. Komence estis konfuzo kun alia hazarde samnomulo Kofman, loĝanta tute aliloke, kio trenis al eraro kaj en la persona nomo kaj en la dato de esperantistiĝo....” Samvolume: “pri profesio, en 1906, en formulo por la Lingva Komitato li sin deklaris ‘repetisto de gimnazianoj‘ . ” je p. 41
#000010
Rusa judo, librotenisto, esperantisto, poligloto, li estis eminenta Esperanto-poeto kaj art-tradukisto de la unua periodo (1892-1906). Kofman esperantiĝis en 1892. Li verkis originale poemojn kaj tradukis el la angla la dramon Kain de Byron, parton de Iliado laŭ la rusa kaj germana tradukoj, tion li faris en 1896. Li ankaŭ tradukis partojn el Faŭsto de Goethe, nome la “Kanton de Margareto” kaj el Heinrich Heine. La unuaj du aperis en libroformo, la lasta troviĝas en malnova jarkolekto de la periodaĵo “Lingvo Internacia”. Li verkis artikolojn por la periodaĵo “Lingvo Internacia” kaj kontribuis al Fundamenta Krestomatio (1903). Julio Baghy juĝas en la Enciklopedio de Esperanto en 1933: “Liaj stilo kaj tradukmaniero distingiĝas per arta simpleco kaj viva klareco. Lia pionira laboro meritas atenton de la posteuloj. En la komenca periodo de la literatura lingvo li vekis admiron per sia esprimkapableco.” En 1896 li planis aperigi poemaron, tradukitan de li el 18 lingvoj (el vikipedio).
#000011
Kofman antaŭ 1910 transiris al Ido (noto 1), poste al Okcidentalo, tamen liaj postlasitaj verkoj kaj tiama lingvokulturado restas rimarkindaj en la esperanta medio.
#000012
(1) en la menciita Historio de la Esperanta literaturo oni informas ke “...estis longe prokrastita lia eksigo el la Lingva Komitato (okazinta nur en 1914), dum aliaj idistoj estis eksigitaj tre pli frue.” je p. 569 Mi analizis lian skribon datita 1910, tio konfirmas, ke li tiujare skribantas ankoraŭ en esperanto, sed jam oni vidas signojn, ke io ne bone funkcias: li ne aboniĝis la Oficialan Gazeton kja pro tio (li diras nur pro tio) li ne voĉdonis....
#000013
Li nasikiĝis en Odeso (it. Odessa) kiu tiutempe apartenis al la rusa imperio, kaj hodiaŭ ĝi troviĝas en Ukrainio
#000015
Mi pristudis ambaŭ skribaĵojn, sed la grafoanalizado rilatas ĉefe tiun je 1910, kiam Abram Kofman estis 45-aĝa, kiam li foriris el la esperanta movado. En la alia skribaĵo li estis 38-jara.
#000016
Rememorigo: la mezurado de la signoj estas farite laŭ dekonoj. Ĉi tie mi evidentigas la plej signifajn grafologiajn signojn:
#000017
Epizodaj aŭ hazardaj signoj finlitere: neniu, escepte de subskribo (kie vi vidas, finvorte, senpensan geston: tiu estas spontana kaj je tipo ‘subjektiveco’)
#000020
Lia skribo ekaperas tre ordigite, preciza, klara, sinkontrola, pristudita, preskaŭ skrupulema kaj pedanteca. Ĉi tiu estas mia unua, kaj suma, impreso. Sed ni vidu plej profundece la grafikajn kaj psikologiajn dinamismojn, kiuj gvidis min dum la analizado kaj kondukas al tia suma rezulto. Temas tutcerte pri skribo kie la FORMO regas super ĉio alia. Tion, ankaŭ ne-grafologo povas konstati.
#000021
la personeco de Abram Kofman
#000022
Se oni antaŭsupozas ke skribado signifas ekrilati kun iu aŭ io, la sinteno de Abram Kofman – pri ideoj, situacioj, personoj kaj ankaŭ aferoj – estas ege akurata kaj malmulte spontana, eĉ pristudata. Lia respondo tre multe alproksimiĝas al teknikeco kaj al skemeco. Tia estas alia ĝenerala impreso.
#000023
En lia skribo oni rimarkas malmultajn skribo-ŝanĝojn, daŭran regulecon kaj uniformecon, kiuj nepre spegulas lian psikan senŝanĝemon, regulecon kaj konformemon, kiu verŝajne estas kondiĉita de fiziologia sistemo, same senŝanĝa kaj regula (mi atentigas pri la Centra Nerva Sistemo, tiu muskola, ĉefe tiu subtil-muskola ĉe la manoj, la kora ritmo, la temperamento, k.t.p.); sed ankaŭ vivspertoj influas.
#000024
Ŝatanto je tradicioj kaj lernitaj reguloj, kiuj estas por li kaŭzo de sekureco kaj stabileco, li posedas asimilan kaj monotonan inteligenton, malmulte krean. Fakte, li estas malmulte fleksebla kaj ne kapablas liberiĝi de modeloj kaj skemoj, kiujn li tre klare enmemorigas laŭ fidela percepta precizeco: sed tioj konsistigas lian ‘forton’, kaj de ili li malfacile sin formovas. Pro tio ĉi, li ne sukcesas renoviĝi. Malfleksebla mense, tamen li havas fortegan memorkapablon, lokan kaj ĉirkaŭlimigitan, pli ol intelektan (t.e. konceptan). Amanto je ordo kaj precizeco, zorganto ankaŭ pri purecigo de sia korpo, li esprimas tian sian inklinon en ĉiuj siaj ĉiutagaj faroj. Lia penso estas do klara kaj preciza, adekvata, celkonforma, kristala... situacioj kiuj permesas al li havi ankaŭ tre efikan, simplan, facile kompreneblan kaj nekontesteblan parolmanieron. Kohere, lia stilo estas sobra, efika kaj simpla, sed preciza. Li estas kontenta nur kiam ĉio estas bonorde lokita en sian propran, taŭgan, kaj nepran lokon (akuratega skribo, klara kaj sobra).
#000025
Pri logikeco – Liaj kapabloj deduktaj kaj kunligi ideojn estas subtenataj kaj influataj de lia interna neceso halti nur antaŭ evidentecoj kiuj alvenas el ekstero, kiujn tro longe kaj ekscese li rigardas. Tia stilo, en psika kunteksto de mensa malfleksebleco, nepre kondukas lin al kritikemo rilate al aliuloj, al neprofunda rezonado, ĝis la agnoskata perfektismo; krome, tio malpliigas lian empatio-kapablon, kaj malhelpas liajn interpersonajn rilatojn. Laŭ moderna terminologio, tion oni povus nomi inhibicio (1), per kiu li fariĝas suspektema kaj malspontana.
#000026
Liaj mensa fermiteco, troa akurateco, kaj serĉado de modela perfekteco originas el ia ofendiĝema sento, certe, kaj pligrandigas lian suspektemon, kaj kondukas lin al unuflankaj juĝoj (signoj: neregula ligiteco/malligiteco inter la literoj, kio ne permesas al li harmonion inter sintezo kaj analizo, ekscesa klareco ne ĉiam vere necesa, paralela kiu elmontras lian malempation, etega skribo kiu elmontras lian skrupulecon, fiksita sur la baza linio horizontale kiu konfirmas lian koherecon, sobra kaj pedantema kiuj, plifortigitaj de la kunĉeesto de paralela, elmontras lian esencan senpersonecan ‘teknikan reprodukton’).
#000027
Lia parola komunikado estas klara, sendifekta, kelkfoje eĉ alloga, ĉar lia priskriba klareco, simpleco, sobreca esprimiĝo, kune kun precizeco provizas lin je aprecinda komunikema eleganteco, tute ekstera, kiu povus naski admiron kaj aprobon en ne tro atenta aŭskultanto. Lia simpleco devenas de sobrecemo. Lia esprima precizeco devenas de absolute klara kaj atentega percepto, vida-aŭda, sed kiel realo aspektas, kaj ne pri ties plej psikaj kaj homaj nuancoj.
#000028
Pro tio, eĉ se li ne havas inklinon inventi, kaj psikologie kompreni, li estas talenta por literaturaĵoj kiuj per si mem postulas lertan uzon de vortoj kaj priskriboj.
#000029
Laŭ psikologia vidpunkto li aperas malmulte aminda, pro lia unuflanka malindulgemo kaj plena akcepto de skemoj (signoj: paralela-rigida, akuratega, sobra, klara kaj egala al lernita modelo).
#000030
Liaj tro pesataj kaj ekzamenitaj sentoj, kondiĉataj de antaŭjuĝoj, ankaŭ pri amaj aferoj igas lin manka je spontaneco. Krome, li tro longe fiksiĝas sur la ŝajnoj ĉar, kiel mi jam diris, lia kutima malempatiemo malpermesas al li vere kompreni alies estmanierojn. Li valorigas la malvarman formon ol sentojn (signoj: paralela, malflua, akurata, mallarĝa en la literoj). La postuloj de lia Mio venkas super tiuj afekciaj kaj sociaj (paralela-angula-dekstrenklina kiuj montras lian personan avantaĝon, anguloj je tipo A kaj B plus baza linio rekte konservata kaj kelkfoje eĉ ankrata aŭ fiksata, kiuj elmontras lian malcedemon).
#000031
Ofendiĝemo (anguloj je tipo A) kaj ĉikanemo (eta kaj angulforma skribo), aŭstero kaj malkoncedemo (rigidaj stangoj kaj anguloj je tipo B) estas la unuaj kaŭzoj de lia nesufiĉa spontaneco (akurata); probable liaj sociaj spertoj ne estis tro kontentigaj kaj eblas, ke li vivis en tro-juĝaj medioj. Lia viv-disvolviĝo baziĝas sur rutino kaj li konscie opozicias al ia ajn alĝustigo. Do, ankaŭ laŭ la senta vidpunkto, kiel laŭ la intelekta, li estas manka je fleksebleco kaj knedebleco.
#000032
Pro la menciita lia lerteco (kio, atentu, estas pli ol kapablo) esti akurata kaj preciza, multaj laboraj vojoj povas malfermiĝi antaŭ li: ‘klareco’ tiugrade igas al li la kapablon instrui, sed temas pri ordinara kaj ne superleneja aŭ universitata instruado, ĉar li ne estas tiom vigla kaj intuicia aŭ spiritpreta por alfronti novajn temarojn, malsamajn ol tiuj lernitaj.
#000033
Taskoj kaj oficoj kiuj postulas perfektecon estas por li taŭgaj, en la elektata kampo. Helpus lin la akurata zorgemo. Li ne estas inklina inventi novajn sistemojn, aŭ deturniĝi de la kutima vojo. Li prefere agas laŭ etaj perspektivoj, ĉar lia organizkapablo por plenumi majestajn farojn estas nesufiĉa.
#000034
Sciencaj studobjektoj kiuj postulas logikecan rezonadon estas taŭgaj por li. Li elektis, en la matematika sektoro, librotenadon. Li estas bonega en ‘aplikata’ matematiko, sed ne tro multe en ‘koncepta’ matematiko.
#000035
La librotenada profesio de li elektita tutcerte kongruas kun lia personeco: fakte, li estas tre lerta protokoli, registri, katalogi, librotenadi, kontroli la movojn (stokaĵojn, inventarojn, k.t.p.), ĝuste tial, pro la evidentigitaj liaj psikaj rigoraj karakterizoj.
#000036
Lia emo fiksiĝi en ĉikanemaj rezonadoj permesas al li sufiĉe atingi literaturan kaj historian kritikokapablon. Mi ne scias, ĉu efektive li elprovis tian laboron. Lia ago kolekti informojn estas ĉiam preciza kaj fidela al la ekzamenitaj situacioj, kaj ne gravas ĉu temas pri lingvaj, historiaj aŭ administraj datenoj, aŭ simalaĵoj. Li estas precizega, eĉ kiam tasko necesigas lacigan kaj tedan laboron, afero kiu ne estas specialaĵo por ĉiuj, li sukcesas.
#000037
Inhibicio = Psikologie: ĉesigo aŭ limigo de iuj kondutoj. – Neŭrofiziologie: nerva fenomeno kiu malpliigas aŭ ĉesigas funkciojn de Centra Nerva Sistemo. – Biologie: malplifortigo de iu funkcio kiu malhelpas aŭ malrapidigas iun evoluprocezon.
La cirila alfabeto estas uzata por skribi variajn slavajn lingvojn (rusan, ukrainan, belorusan, serba-bosnian, bulgaran, makedonan, serban kaj rutenan) kaj neslavajn lingvojn kiuj estas parolataj en kelkaj eksaj sovetiaj respublikoj aŭ en la hodiaŭa Rusa Federacio.
#000039
Giacomo (Jakobo) BIANCHINI estis itala pastro kaj esperantisto, kaj lia poresperanta agado estis tre signifa ankaŭ internacie.
#000041
Naskiĝinta en itala regiono Friuli la 12-an de marto 1875, plejprecize en vilaĝeto Carbona apud San Vito al Tagliamento, provinco de Pordenone – li mortis en 1954 en Cimpello di Pordenone. Frua esperantisto kaj membro de Lingva Komitato kaj de Akademio de Esperanto, li estis ankaŭ unu el ĉefaj protagonistoj de Internacia Katolika Unuiĝo Esperantista (IKUE), kiun li kontribuis fondi, kaj instiganto je multaj internaciaj rendevuoj de katolikaj esperantistoj.
#000042
Unua el 12 gefiloj de malriĉa familio – post li naskiĝos: Giuliana, Elisabetta, Rosa, Caterina, Piero, Maria, Natale, Umberto, Giacomina, Luigia, Giuseppe (kiu mortis infano) – Bianchini povis viziti lernejon en Galleriano ĉe emerita profesoro de la Seminario de Udine danke al pastro de apuda vilaĝo, Gabriele Fioritto, kiu disponigis al lia familio ioman monsumon ĉiujare. Li daŭrigis sian studadon en tiu Seminario kaj poste en tiu de Portogruaro, kie li estis ordinita pastro la 3-an de aŭgusto 1903.
#000043
Tre baldaŭ li kontaktiĝis kun esperanto, tio okazis en 1904, kaj redaktis sian unuan artikolon en friula ĵurnalo “Il Crociato” la 5.an de aŭgusto 1905. Lia unua verko en la internacia lingvo estis Hebrea Kalendaro, eldonita en 1906. Kiel jam evidentigite, en 1908 li persone en Vieno konis Zamenhof, la fondinto de esperanto, kaj jam li kunlaboradis kun la katolika esperanta revuo «Espero Katolika», kiu estas la plej malnova E-revuo (fondita en 1903) kiu daŭre aperas ( ).
#000044
Pastro Bianchini reprezentis la italan esperantistaron en la Universalaj Esperanto-kongresoj (UK). Li aranĝis prelegojn, kursojn de Esperanto por laborantoj, gejunuloj kaj ankaŭ por la migrontoj, opiniante, ke ĉi tiu lingvo povus utili al ili eksterlande. Li verkis artikolojn pri Esperanto por la dioceza semajna gazeto kaj kreis Esperanto-grupon. Novembre de 1910 li estis en Bolonjo kie, kun la konsento de ĉefepiskopo Giacomo Della Chiesa, estonta papo Benedikto la XV, li okazigis prelegojn kaj kursojn kun sufiĉe da sukceso. En 1910, post la Unua kongreso de IKUE en Parizo (vidu lian tiudatan skribaĵon de mi grafoanalizita), li estis ankaŭ elektita membro de la tiama Internacia Lingva Komitato kaj en 1951 membro de la Akademio de Esperanto, similigebla al Itala Lingva Akademio (la mondkonata Accademia della Crusca).
#000045
En 1912 li kunfondis la Italan Katedron de Esperanto kaj sukcesis varbi alian friulanon, Antonio Paolet de San Vito al Tagliamento, kiu ne multe poste fariĝis la unua itala eldonisto de libroj kaj revuoj en Esperanto. Kune kun li Bianchini fondis en 1913 la italan revuon “L’Esperanto”, daŭre eldonata eĉ nuntempe, kiu estas organo de Itala Esperanto-Federacio (FEI t.e. Federazione esperantista italiana). En oktobro 1913 li partoprenis en Romo en la kongreso de Internacia Katolika Unuiĝo Esperantista (IKUE t.e. Unione Esperantista Cattolica Internazionale), kies ĝenerala sekretario li fariĝis. Dum la kongresaj laboroj Bianchini, kiu jam havis influon sur kunfratoj, akiris sukceson: ke la Malnova kaj Nova Testamento estu tradukotaj al esperanto.
#000046
Samjare (1913) li publikigis Lernolibro de itala lingvo, libro por lerni la italan pere de esperanto. Je eksplodo de la unua mondmilito, kompreneble, IKUE malrapidigis sian agadon. Por ne resti senokupa, inter 1914 kaj 1915 li publikigis Tutmonda adresaro de katolikaj esperantistoj kaj Tiu de latina lingvo, kiu estis latinlingva gramatiko en esperanto.
#000047
En 1916 oni elektis lin ĝenerala sekretario de la asocio (IKUE) kaj per tia rolo li volis kontakti papon Benedetto XV, kiu antaŭtempe elmontris grandan intereson por esperanto. En 1920 li partoprenis la unuan postmilitan internacian kunvenon de IKUE kiu estis organizata en Hago (L’Aia). Postjare, oni nomis lin paroĥestro en Pradis, diocezo de Concordia, kie li restis ĝis 1927. Ek de 1927 ĝis sia morto li vivis kaj estis paroĥestro en Cimpello.
#000048
Dum la faŝisma diktaturo Esperanto havis multajn malfacilojn pretervivi, ĉar ĝi estis alportanta pacan kaj fratan mesaĝojn. Ĉiukaze, en 1934 li publikigis esperanto-kurson (gramatiko plus vortaro), kaj en 1937 alian verkon: Malgranda katolika katekismo, originale verkitan en esperanto.
#000049
Li interesiĝis ankaŭ pri speleologio. Dum sia restado en Pradis di sotto li esploris la apudajn grotojn, komprenante ilian gravecon. Unu el ili fariĝis elvokiva kapelo en kiu, je Kristnasko, oni celebras la noktomezan Meson. En proksima abismo oni starigis grandan krucon: multajn jarojn poste oni dediĉis tiun lokon al li. En 1922, kiam li loĝis en Pradis, li verkis itallingve poezion por ekzalti, la unua, la belecon de tiu loko.
#000050
Jen du el la 14 strofoj, kaj foto pri tiuj mirindaĵoj:
#000051
kaj suben-irante 207 ŝtupojn al fundo de la hororkavo titolita al pastro G. Bianchini, oni alvenas al la lumigita verda groto, dediĉita al Virgulino, kie estas spaco por plimalpli 1000 personojn.....
#000054
kaj oni vidas la imponan bronzan krucifikson, verko de M.o Gatto el Treviso......
#000055
Lia tombo estas en la centro de la tombejo de Cimpello. Esperantistoj, sed ne nur ili, la 12-an de januaro 1914, en la preĝejo Sankta Tommaso en Cimpello, memore solenis sesdekjaron post lia morto.
#000056
 el kiu bibliografio estas: C. SARANDREA, Discernimento dei papi da san Pio X a oggi sul carisma dei Cattolici Esperantisti (Roma, 22 agosto 1996), A. SCOTTÀ, Da una guerra all’altra, in Concordia, 655-670: 668; E. ACKERMANN, Mostra e convegno “Don Giacomo Bianchini e l’Esperanto” (Cimpello di Fiume Veneto, 18 giugno 2005), «Nova Sento in rete», 425 (maggio 2005)
#000057
Giacomo Bianchini – la senlaca pioĉfrapisto
#000058
pioĉfrapanto, pioĉfrapisto : etimologie, el hispana ‘piconèiro, t.e. ekipita per pikostango aŭ pioĉo. Laboristo (soldato) per kiu armeo glatigas la vojon, formovas la malhelpojn kiuj malebligas la trairon. Laŭdire, kiu unue iras al sovaĝaj regionoj por malfermi la vojon al civilizacio.
#000059
Letero de li verkita en 1910, okaze de la unua kongreso de IKUE (Internacia Katolika Unuiĝo Esperantista) en Parizo
#000060
laŭ la grafologia metodo de Girolamo Moretti, skolfondinto de la itala grafologio
La mezuro de la signoj estas per dekonoj. La esencaj kaj plej gravaj ĉeestantaj en lia skribaĵo estas la jenaj:
#000061
La paperfolio havas jam-presitajn liniojn. Subskribo kaj dato mankas: tre probable ĉar ĉi tiu letero estas malneto legota dum la kongreso.
#000063
Giacomo Bianchini karakteriziĝas per hiper-emociemo kaj hiper-aktiveco, kaj ĝuste pro tia sintena stilo li ne sukcesas sin liberigi de siaj internaj nervozecoj, de sia ekscitiĝemo, kiuj instigas lin agadi kaj klopodi. Tia agitiĝo, tre verŝajne, dependas de lia temperamenta natur-inklino, plejofte influata de rezistemo kaj atakemo.
#000064
Konsiderante ke li verkis la leteron en 1910, kiam estis nur 35-jara, lia skribaĵo aspektas pli longsperta kompare kun lia reala aĝo; krome estas simptomoj je malsaniĝa stato. Grafoanalizo povas evidentigi misagordojn, eĉ somatajn, sed ne estas tasko de grafologisto diagnozi malsanon, kiu estas tasko de kuracisto. Tamen, el lia skribmaniero, grafike turmentita, malkvieta, malfacilprogresa, streĉita kaj eluzita, oni povas intuicii ian lian malbonfarton (signoj artrita, korektetoj kaj surmetoj de strekoj unu sur la alian, grafikaj paneoj ).
Li estas tiom persistema kaj obstina, tre dezirema obteni rezultojn, ke li streĉe adresas ĉiujn siajn fortojn, ĝis la elĉerpiteco, por atingi sukcese siajn celojn.
Mi diris “obstina”, sed li estas samtempe impresiĝema, psike kaj aktive ĉiam kunpartoprenanta, eĉ kun emociaj skuegoj en siaj travivaĵoj. Ne facile li rezignas oficon, kaj lia impeta sento estas impresa. Mi invitas vin halti kaj atente observadi lian skribon dum kelkaj minutoj. Ĉu ĝi komunikas ion al vi?
Kelkfoje li sintenas al viktimeco ĉar, pro sia fiereco kaj obstineco, taksas sin miskomprenita, ne sufiĉe ŝatata kompare kun siaj ĉiutagaj penoj.
Lia sindonemo kaj senhaltemo forkonsumas lin, kiu ne kapablas batalpaŭzi. Li klopodas mildigi sian penon, sed la interna puŝo instigas lin. Impulsiĝema, reagema, timema – kelkfoje eĉ entrudiĝema pro substaranta agresemo – en apartaj situacioj kaj por protekti sian grandan sensivecon li scipovas ‘buliĝi kiel erinaco’ (itale: ‘chiudersi a riccio’) ĉirkaŭante sin per mistera haloo, ankaŭ por eviti alies riproĉojn aŭ malfavorajn juĝojn kontraŭ li kiel persono kaj kontraŭ lia agado.
#000065
Pastro Bianchini estas elnombrinda inter la esperantaj pioniroj ĉar, dum tiama komenca malluma epoko de Esperanto-historio, kiam la lingvo estis objekto de moko (tion li mem skribas en sia letero), li kuraĝe riskis sian publikan reputacion; krome, per sia senlaca agado, li ege kontribuis al enradikiĝo de la internacia lingvo en Italion, unue en la eklezian medion, sed ne nur.
Li estas vera pioniro en sia plej profunda animo kaj koro, kaj konsiderenda – pro lia flamiĝema temperamento – ‘ pli pioniro ol la aliaj pioniroj ’, kaj mi eltrovas la ŝlosilojn de lia senĉesa kaj nelacigebla agado en jenaj kvalitoj:
#000066
lia senlaca engaĝo, malgraŭ siaj fragilecoj
lia kontraŭtriva rezisto, psika kaj korpa, por atingi, absolute, sukcesojn
lia konkreteco kaj pasiemo, kiuj ne estas intelekte spekulativaj sed nur sensaj
lia originaleco kaj eltrovemo por solvi malfacilaĵojn kaj trovi neprajn rimedojn (tio, verŝajne, estas heredaĵo el liaj infanaj familiaj travivadoj, ĉar li estis unua el 12 gefiloj de kampara familio tre malriĉa).
#000067
La movanto de lia agado estas unue orgojlo kaj poste granda konscio pri sia digno. Li, rajte kaj prave, ne deziras riveli siajn homajn malfortecojn; li inklinas almeti misteran velon sur ili, ne dirante ĉion, sed – atentu – li ne estas pro tio konsiderenda mensogemulo, ĉar lia reagemo estas tute spontana kaj natura, ne primeditita. Samkiel la helpitoj, li mem travivas iliajn suferojn, dolorojn kaj malfortajn punktojn, ĉar li facile enmemiĝas en ili. Do, ankaŭ el ĉi tiaj sentoj, kaj el lia hiper-sensiveco, hiper-emocieco kaj hiper–impresiĝemo, devenas lia interna turmento, malsolvebla, kiu forkonsumas lin. Mi rimarkigas, ke en la teksto li eĉ forgesas meti la daton kaj sian subskribon . Tia preteratento elmontras la staton de lia emfazo kaj ekscitiĝo, sed ankaŭ lian sinoferan agadon por homaraj idealoj, kiujn li antaŭmetas.
#000068
Mi difinus lin plej korete pioĉfrapisto, pro lia senlaca kaj fervorega laboremo por glatigi la vojon al esperana afero.
#000069
grafologiaj notoj (larĝecoj kaj dimensioj)
#000070
Antaŭ ol pluiri, mi deziras doni al vi – de tempo al tempo – kelkajn pliajn informojn pri grafologiaj signoj, tiel ke vi povu pli bone kompreni kaj eniri la grafologian mondon, kiu ne konsistas simplajn vortojn (al kiuj vi povas kredi aŭ ne kredi) sed vidigas realajn kaj konkretajn grafikajn rezultojn. Kiam persono skribas, okazas pluraj movoj, kiuj originas kaj el la psiko, kaj el la korpo.
#000071
Jes, skribo estas psiko-fizika gesto, ne nur senmova grafikaĵo: ĝi elmontras internajn moviĝojn kiuj esprimas volon, memoron, sentojn, inteligenton, sed ankaŭ talentojn, instinktojn, aspirojn kaj inspirojn, memdefendo-mekanismojn, ĝojon aŭ malĝojon, tipon je energio kaj forton aŭ debilecon, sanon, harmonion aŭ paneojn, inhibiciojn ... k.s..... kaj per la nerva kaj muskola sistemo, danke al agado skribi, ĉio eksteriĝas per grafikaj strekoj, kiuj fidele registras personecajn trajtojn.
#000072
Tiamaniere, vi mem povas pli bone kaj pli rekte ĝui la skribon de esperantaj pioniroj, eĉ se vi ne estas grafologoj. Kompreneble, mi devige sintezas, ĉar la temo estas vere ampleksa.
#000073
grafologiaj notoj pri du gravaj aspektoj en skriboj:
#000074
kurba skribo kaj angula skribo (verkitaj artifik-maniere)
#000075
– la larĝecoj konsistas en la rejŝo (raporto) inter alteco kaj larĝeco de unuopaj literoj, konsistas en la distanco inter litero kaj alia, inter vorto kaj la sekva. Tia spaco-taksado pri la skribaj grafikaĵoj estas tre grava, ĉar larĝecoj havas rilaton kun la psika formiĝo kaj strukturo de la skribanto. Ekzemple: larĝa spaco esprimas elanon, mensan malfermitecon kaj elastecon – diverse, striktecoj kaj spaco-mankoj povas signifi reziston, inhibicion, kaj la nerva kaj muskola sistemoj rigidiĝas kaj kontrahiĝas kaŭzante haltojn kaj limiĝojn.
#000076
La sfera dimensio de literoj
#000077
– la sfera dimensio de literoj (anguloj aŭ kurboj) same havas rilaton kun la individua konstitucio de persono; temas pri psika stato, ĉefe pri sentoj, kiu elmontras la kapablon sin defendi aŭ ne en la vivo, la ameman temperamenton . Ofte, kurba skribo havas ankaŭ altan gradon je liter-larĝeco, ĉar la du signoj (kurbeco kaj liter-larĝeco) vide similas, kvankam – teknike – ili estas mezureblaj diversmaniere. Oni devas precizigi kaj evidentigi ke kurba / aŭ angula rilatas la senton (kaj respektive la kapablon ne defendi sian Mion aŭ ekscesan defendadon kontraŭ alies postuloj aŭ trudoj,) sed larĝa litero (aŭ, male, mallarĝa) rilatas la inteligenton (kaj proporcie al ilia grado, la intelektajn profundecon kaj komprenemon).
#000078
hirta skribo – evidentaj estas la “anguloj”, kiuj estas akutaj
#000079
Temas pri persono ĉikanema, kiu ĉiam rebatas, ĝisekscese
#000080
plilarĝiĝinta skribo, interlitere oni povas enmeti pli ol du literojn ‘o’ ‘a’ , aŭ similajn elprenitajn el la skriba kunteksto (ekzemple ‘d’)
#000081
Temas pri persono varma, sent-elmontrema, eĉ tro malavara
#000082
Kiel vi vidas, skribo povas multon rakonti pri homo.
#000083
Fotoj elmontras la intelektan reliefan agadon de ĉi tiu esperantisto kaj fama lingvisto
#000084
Konsilinda, sed nur itallingve, por scii multon pri li: (libro)
aliaj interesaj informoj pri li: (intervjuo al Claudio Marazzini, alia prezidanto de ‘Accademia della Crusca’)
#000085
Bruno Migliorini estis itala lingvisto kaj eminenta figuro en la Esperanto-movado, fakte pioniro.
#000086
Li naskiĝis la 19-an de novembro 1896 en Rovigo, kaj mortis la 18-an de junio 1975 en Florenco.
#000087
Migliorini fariĝis esperantisto en 1912-a (do, nur sep jarojn post la unua Universala Kongreso de Esperanto). Samjare li fondis grupon en Rovigo. En 1914 li fondis Esperantan grupon “L.L.Zamenhof” en Venecio kaj en 1921 lanĉis grupon en Romo. Li verkis gramatikon por italoj (du eldonojn) Manuale di Esperanto kiu estis, kaj eĉ estas nuntempe, ofte utiligata por instrui la lingvon esperanton (vidu notoj 1 kaj 2). En 1925, kunlabore kun sia frato Elio Migliorini li eldonigis internacian Esperanta legolibro: kunmetado je legaĵoj prenitaj ĉefe el la verkoj de bonaj Esperantistaj verkistoj, partoj rilatantaj la vivon, la lingvon kaj la literaturon. Li prelegis en Someraj Universitatoj de Oksfordo en la kadro de la 22-a UK 1930 kaj en 24-a UK 1932 en Parizo. Ankoraŭ, en 1921 aperis lia libro Anekdotoj pri Dante, reeldonita en 1956. En pluraj periodaĵoj aperis liaj artikoloj pri ĝenerala lingvistiko, pri Esperanto-vortoj kaj kontraŭ aliaj planlingvaj projektoj. En 1955 Bruno Migliorini estis membro de la Honora Komitato de la 40-a UK en Bologna. Ĝis sia morto li estis membro de la redakta komitato de La Monda Lingvo-Problemo, ekde ties unua numero.
#000088
Kaj lingvistiko estis lia plej grava fako, ja. En Italujo, fakte, li estas konata ĉefe pro sia realigo de la unua scienca historio de la itala lingvo. De 1930 ĝis 1933 li estis ĉefredaktoro de Enciclopedia Italiana, granda itala enciklopedio. Krome li estas konata pro sia plurjara prezidanteco ĉe ‘Accademia della Crusca’, Akademio pri la itala lingvo (de 1949 ĝis 1963), akademio kiu estas, en Italujo kaj en la tuta mondo, unu el la plej gravaj gvidopunktoj por esplori la italan lingvon (vortare, leksikologie, evolue...).
#000089
Li profesie estis doktoro, lektoro, poste privata docento kaj komisiita profesoro pri itala lingvo en Roma Universitato. Pri la Enciklopedio pri la itala lingvo mi jam menciis. De 1933 ĝis 1938 li estis profesoro en la universitato de Friburgo, de 1938 ĝis 1966 en la universitato de Florenco. De 1949 ĝis 1963 li kondukis sukcese la diritan Akademion.
#000090
Vi povas rete legi, kaj rekte elŝarĝi en vian komputilon, la reviziitan reeldonon publikigita en Milano dum 1995 de COEDES (Cooperativa Editoriale Esperanto), kun antaŭparolo de alia fama lingvisto, prof-ro Tullio De Mauro. La retadreso estas:
#000091
sed la tuto estas en la itala lingvo, ĉar ĝi neniam estis tradukita
#000092
Rilate lian manlibron, jam ek de la komenco multaj eltiris ideojn kaj inspirojn por realigi aliajn gramatikojn, utiligendajn en esperanto-kursoj. Unu el tiuj estas la de mi traduktita al esperanto kaj publikigita ĉe mia alia blogejo, kun adaptoj por la interretaj postuloj.
#000093
Ĉi sube vi unuope trovas la ligilojn al la 15 lecionoj de la tuta kurso, kiujn mi eltiris el poŝformata manlibro. Mem la aŭtoroj de tiu altvalora poŝformata libreto eltiris sugestojn el la Manlibro de Bruno Migliorini. Ĝi furoris ĉe universitataj esperanto-kursoj dum la Sesdek-jaroj de la pasinta jarcento, kaj mi proponas ĝin al vi por helpa refreŝigo de la lingvo, se vi deziras kompreneble.
#000094
La 15 gramatikaj lecionoj: ligiloj por aŭtodidakta lernado de la lingvo esperanto
#000095
t.e. la baza linio iompostiome devojiĝas de la horizontala imagebla linio kaj iremas super kaj supren. Tio signifas, ke li inklinas sin ĵeti en entreprenojn kaj projektojn per entuziasma kaj kuraĝa sinteno kaj elano, sen plene kalkuli riskojn aŭ obstaklojn, ĉar li fidas sukcesi kaj fidas siajn kapablojn;
#000097
2) “ligiteco” interlitere kaj inter bapto-nomo kaj familia nomo (altgrade) –
#000098
pro tio oni pavas aserti ke li estas dotita per granda logiko, potenca – firmega – persista, kaj per nekomuna kapablo logike dedukti;
#000099
3) sufiĉe “klara”, kaj “rapida” pli ol “flua” –
#000100
tio signifas, ke li ŝatas apenaŭ skizi ideojn por ne perdi tempon kaj devojiĝi el la esenca koncepto: nu, el tio, lia penso rezultas tre lucida, klarvida kaj konciza. Lia sintezemo tute ne signifas ke li ne kapablas atenti detalojn, ĉar ĉio estas intuicie klare en sia perceptado kaj menso. Li esprimiĝas rapideme, urĝemece, kaj kelkfoje liaj asertoj povus aperi malklaraj por la ne-laborkoncernatoj.
#000101
4) baza linio REKTE konservita (ankaŭ en malĉeesto de horizontaleco) –
#000102
logikeca, konkreta kaj esenca pensmaniero instigas lin daŭre kompari premisojn kun sekvoj kaj konkludoj.
#000103
la subskribo de Bruno Migliorini
#000105
subskibo ne estas grafologia signo...
#000106
Pri subskribado, Girolamo Moretti ne donis indikojn. Subskribo ne estas grafologia signo. Tio supozigas, ke laŭ lia vidpunkto subskriboj estas analizeblaj pli malpli per la samaj reguloj utiligataj de grafologia scienco, entute. Kaj tio fakte esence estas. Sama opinio havis alia fama grafologo, hispana, A. Vels. Pulver, kiu prefere rigardis la formon ol la enhavon en skriboj, asertis prave ke subskribo evoluas pli malrapide ol la skribo. Estas vere, fakte, ke subskribo entenas ian fiksecon, simple pro la neceso konservi ĝin egala por resti rekonebla, t.e. agnoskebla, de aliuloj. Tio okazas ekzemple kiam oni metas ĝin sur gravaj dokumentoj: rekon-karto, ĉekoj, juraj atestoj, kontraktoj, korespondado, internaciaj Konvencioj, kie necesas aŭtentikigo, k.t.p. Sed estas ankaŭ vere, ke antaŭ la fina rezulto, subskribo estas multfoje kaj multmaniere konceptita, per multaj provoj, eksperimentoj, ĉefe ek de la adolesko, kiam unuafoje junulo eniras en la socian vivon, per subskribo de dokumentoj.
#000107
Oni povas taksadi la subskribon kiel etikedo, kiel distingilo kiu povas konfirmi, aŭ ne, la valoron de personeco, esprimita de la teksto. Subskribo estas sigelo pri io, kion ni posedas aŭ deziras havi... Pro tio, preskaŭ en ĉiuj grafologiaj metodoj, subskribo esprimas deziron je identiĝo, prestiĝo, sin prezentado.
#000108
Se skribita teksto prezentas la realan kaj kompletan personecon de individuo, la individuan Mion, subskribo elmontras la Mion socian.
#000109
skribita teksto = prezentas la individuan Mion
#000110
subskribo = prezentas la socian Mion
#000111
En subskribo, pli ol en la tuta skribaĵo, estas deziro diversiĝi, serĉado pri io aŭ iu (kelkfoje subskribo estas imitado de personeco kiun oni emas rivali aŭ samegali) kaj povas esprimi niajn aspirojn. Subskribo per si mem ne sufiĉas por kompreni personecon, sed povas konfirmi socian trajton kiun la skribo jam elmontras, aŭ eĉ eksplicitigi neceson kompensadi mankojn kaj ekscesojn.
#000112
La psiko-socia graveco de subskribo ne ĉiam plene koincidas grafike kun la teksto. Kelkfoje jes.
#000113
Kiel asertis franca grafologo Crépieux-Jamin “Subskribo estas esenca strekaĵo liberigita de iu ajn grafika trudado, per kiu persono plene sin montras”. Fakte, ĉiu ajn spertas aŭ konstatas, ke oni lernas skribi, sed ne subskribi (citaĵo el verko “Dimmi come scrivi” (trad. “Diru kiel vi skribas” – Evi Crotti) – unua eld. 2011:
#000114
...oni lernas skribi, sed ne subskribi....
#000115
Tekstoj estas pli ordinaraj, kutimaj, malpli artefarite konsistigitaj ol subskriboj, kaj ne simbolas distingiĝon, sed permesas komunikadon.
#000116
Se skribo esprimas la individuan kompleksan Mion de skribanto, subskribo specife elmontras ties socian bildon, aŭ kion oni aspiras esti, aŭ kion oni emas elmontri.
#000117
Biografio pri Julia C. Isbrücker
#000118
Julia C. Isbrücker estis nederlandanino. Ŝi naskiĝis en Rotterdam la 22-an de septembro 1887, ĝuste kiam ekaperis publike la internacia lingvo Esperanto. Ŝi naskiĝis kiel Julia C. Dirksen, kaj mortis la 14-an de januaro 1971 kiel Julia Isbrucker.
#000119
Ŝiaj engaĝiĝoj estis gravaj – Honora Membro de Universala Esperanto-Asocio (la plej granda organizaĵo de tutmonda esperanto-movado), membro de Internacia Centra Komitato kaj membro de la ekzamena komitato, prezidanto de la grupo en Hago kaj edzino de la vicprezidanto de UEA, Johannes Rijk Gerardus Isbrücker, kies familian nomon ŝi surprenis. Post la dua mondmilito la geedzoj skribis sian nomon sen tremaoj (do Isbrucker, kies prononco restis la sama).
#000120
Ŝi gvidis kursojn, faris prelegojn, ankaŭ pri pacifismo. Organizis la internacian Interreligian Konferencon en Hago en 1928, fondis kun Andreo Cseh la internacian Cseh-Instituton en 1930 (poste nomita Internacia Esperanto-Instituto.) Andreo Cseh estas tiu, kiu adoptis specialan instrumetodon por lernigi la lingvon: sen helpo de libroj, metodo kiu estas utiligata ankaŭ nuntempe, kaj kiun oni nomis devige Cseh-medoto.
#000121
Post la dua mondmilito, pro la okazinta detruo de Cseh-Instituo, denove kun Andreo Cseh ŝi fondis la unuiĝon Universala Ligo, mondfederistan organizaĵon surbaze de la verko de Clarence K. Streit. La oficiala lingvo estis Esperanto, sed povis aliĝi al ĝi ankaŭ neesperantistoj.
#000122
Ŝi multe verkis kaj tradukis: kune kun sia fariĝonta edzo ŝi tradukis, en 1923, Akbar; en 1952 ŝi tradukis La alia pasinteco de Rico Bulthius. Alia ŝia traduko estas de la verko de Martin Kojc, titolita La lernolibro de la vivo, kaj ŝi daŭre kaj intense kunlaboris, jam ek de la komenco (1932), ĉe la gazeto La Praktiko, kiu fariĝos la oficiala organo de Universala Ligo. Vi povas trovi kaj legi ĉi tiun gazeton rekte el la retejo de Esperanto-Muzeo en Vieno, ĉi tie inter la digitigitaj periodaĵoj : alklakante la nomon de la gazeto, periodo 1932-1947. Sube, mi reproduktas la koverton de la numero 1, 1932, kun enkonduko de Cseh.
#000123
Mi nun estas prezentonta al vi virinon, kiu naskiĝis ĝuste la saman jaron en kiu la internacia lingvo Esperanto prezentiĝis al mondo (1887); ŝi fariĝis esperantistino je la juna aĝo de 22 jaroj, la 1909-an. Mi prezentos ŝin absolute nur per la analizado de ŝia skribo.
#000124
Grafologiaj signoj, kaj mezuroj (ĉefe koncerne la skribaĵon datitan 1951):
#000125
Ligita interlitere 10 – Larĝeco interlitere 8, Larĝeco de la literoj 5, kaj Larĝeco inter la vortoj 4-5 (vidu noton 2) – tendence sobra 9, ankaŭ se la skribo estas pli mezgranda ol malgranda – baza linio plutenita 7 kaj, komplemente, supreniranta 3 (ankaŭ en la subskribo) – markitaj stangoj (t.e. kun fortaj premadoj) 7 – rigidaj stangoj 7 – kvazaŭ paralela (tendence) – rapida 6-7 – senpacienca 6 – konfuza 6 (hiper-aktiveco povas kaŭzi konfuziĝon) – klara 6-7 (malklara 3-4, komplemente) – akurata spontanee (ne vere pristudita) pro la rapideco kaj la senpacienco – literoj A-O malfermitaj en la supra parto, 6 – Anguloj je tipo C 5 (reduktita taksado de ĉi tiu signo pro la ĉeesto de konfuza kaj senpacienca) – literoj kliniĝintaj dekstren 5-6 – eleganta mezgrade, 5 – artefariteco komence de ĉefliteroj – ĉarma vanteco – kelkaj literoj apogitaj unu la alian (konfuziĝo kelkfoje iĝas maltrankvileco).
#000126
Klariga noto pri la subskribo: ĝi kutime montras la “socian Mion”, diverse la skribita teksto respondas al la “individua Mio”. La subskribo de Julia C. Isbrücker estas substrekita kaj progresive supreniras kompare al la baza linio; la fina trajto de la substreko estas pli multe markita kaj dika (agresem-indikilo)
#000127
la personeco de Julia C. Isbrücker
#000128
(laŭ la itala grafologia metodo de Girolamo Moretti)
#000129
Jam per unua ekrigardo de ŝia skribmaniero, mi konstatas ke ŝi aspektas kiel tre aktiva persono, energie vigla (ĉefe se oni konsideras ke tiuj skribaĵoj estis skribitaj kiam ŝi estis 64- kaj 68-jara, respektive en 1951 kaj en 1954). Evidentiĝas ankaŭ ia senpacienca ekzaltiĝo (signoj kiuj elmontras tion: rapida, literoj kunligitaj je la plej alta valoro [10 dekonoĵ!], kaj senpacienca); ne nur, sed ankaŭ evidentiĝas ia pensa kaj fara nebulecoj, devenantaj tre probable de ŝia senpacienco, kiu originas el intensega agado kaj travivado (signoj: konfuza 6, interplektaĵoj inter la linioj) .
#000130
Sed ni daŭru laŭgrade kaj plej-profunden, por apudiĝi rekte al kelkaj analizeblaj psikologiaj trajtoj pri ŝia personeco.
#000131
Ŝia inteligento estas je tipo fakta kaj asimila, lernema. Ŝi estas persono kiu kapablas entuziasmiĝi, kiu facile lernas kion oni instruas aŭ proponas al ŝi; kaj ŝi emas alproprigi al si tiujn sciojn: arogante al si la meriton pri alies ideoj, kaj donante al tioj tute subjektivan ŝajnecon, ŝi povas atingi rezultojn vere tre brilajn... rilate al tio, pri kiu ŝi emas okupiĝi.
#000132
Ŝi ne posedas ian specialan krean originalecon sed, serĉadante la aprobon de la aŭskultantoj, ŝi sukcesas konkeri ties kunsenton. Ŝi havas la necesan batalemon kaj viglecon por atingi dominantan rolon. Ŝi emas imponi kaj tre ŝatas havi ĉirkaŭ si ulojn, kiuj akceptas de aliaj superregadon kaj kondiĉigojn.
#000133
Ŝi ne tro longe fiksiĝas sur detaloj, ŝi rimarkas personojn kaj situaciojn nur ĝeneral-vidpunkte, eĉ flankelasante iun gravan kaj multsignifan atendon; aliflanke, la principoj kaj reguloj kiujn ŝi tre bone lernis kaj enmensigis fariĝas utila gvidilo por sia konduto, donante forton al ŝia agado, ĉefe kiam la premisoj ŝajnas al ŝi konfuzaj kaj perturbaj, malklaraj.
#000134
La atento-kapabloj de Julia estas moderaj, maloftaj la momentoj je trankvilo kaj atendo. Ŝia seninterrompa penso, karakterizita per strikta (rigora) logiko, flanken lasas la analizajn detalojn, kaj malfacile permesas al ŝi deflankiĝi de logikaj skemoj. Estas pro tio ke ŝiaj deduktoj kaj konkludoj povas limiĝi al simpla formalaĵo, al tradicia kaj ordinara realo-aspekto, al ekstereco.
#000135
Mi povas aserti, ke ŝia nekapablo atendi la rezultojn kaj ŝia rapidecemeco (signo: rapida) provizas al ŝi – pozitive – tiun necesan kaj sufiĉan seninhibician puŝon por akcepti ankaŭ novaĵojn, t.e. sen obstine pensante pri la ‘jam dirite’ aŭ ‘jam farite’. Ŝia realo-percepto, do, ne estas tiom rigida, aŭ skizeca, kiom ekŝajnas ĉe la unua ekstera impreso.
#000136
Ĉar ŝi taksas homojn plejparte laŭ ties respondoj kaj sia sento, ŝi ne ĉiam estas objektiva en siaj interrilatoj. Ŝi havas malfacilaĵon en kunfandado de siaj materiaj instinktoj kun tiuj spiritaj, pro tio ŝia konscio ofte vualiĝas, konfuziĝas, kelkfoje sugestiiĝas. Same, ankaŭ la voĉa esprimo estas influata, ĉar la ideoj interkruciĝas, la sentoj kunpuŝiĝas kaj subite venas agitiĝo. Ŝiaj empatiaj kapabloj estas influataj de la rapidemeco, ŝi ne tenas grandan konsideron por alies necesoj, preferas kunlabori kun kiuj ne intermetas barojn, kun kiuj eventuale permesas al si esti kondiĉigataj aŭ dominataj. Ŝi celas, tiamaniere, al rekta atingo je siaj intencoj. Do, temas pri malfacila komunikpovo, ĉar Julia havas karakteron malmulte modeleblan kaj ŝi ne bone akceptas sugestojn kaj konsilojn (ankaŭ pro la konfido al siaj kapabloj).
#000137
Laŭnature, ŝi ŝatas ĉion kiu koncernas socion. Ŝi estas allogata de kontakto kun la publiko. Socie ŝi estas tre multe motivata: al ŝi plaĉas ‘esti parto de’, ĉeesti, ‘aktiviĝi favore al’. Ŝi emas karieradi kaj plene sukcesi, dezirante profunde pliboniĝi, kaj tia lasta estas konsiderinda kvalito.
#000138
Julia sukcesas havi la estimon de la aliaj pro sia granda vervo kaj energia engaĝo favore al siaj pasiaĵoj – konvinke, entuziasme kaj ankaŭ sinofere – malgraŭ sia inklino imponi, kaj invadi alies kampon.
#000139
Dependinte de simpatioj kaj malsimpatioj, ŝi povas senkonscie apogi kelkajn homojn malfavorante aliajn, kaj tiel helpi favoratojn.
#000140
Memestimo aspektas en ŝi kiel fierego, ankaŭ pro la rezultoj kiujn ĉiukaze ŝi sukcesas akiri, ĉar estas vere iniciatema virino. Ŝi ŝajnas esti tre fiera pri si mem.
#000141
Iomete vantema, ankaŭ materie kaj fizike ne nur intelekte, Julia emas bone impresi, havas person-kulton kaj haltas ĉe ŝajnoj, atentas (sed kun senpacienco kaj nervozeco) pri la sociaj konvencioj por ne rekte konflikti kun aliaj, ĉar ŝi interne serĉadas aprobon aŭ admiron.
#000142
En la profundo ekzistas en ŝi agresemaj puŝoj (laŭ grafologistino Evi Crotti, longa streko bone evidentigita sub aŭtografo povus esprimi “venĝon originintan el pasintaj travivaĵoj” [noto 3]). La longa substreko en ĉi tiu kunteksto montras la plenan batalemon kaj la engaĝiĝon, la ambicion kaj ŝian neceson de estimo aŭ de konsidero. Julia Isbrücker estas vere rezoluta virino (signoj: markita en la stangoj, rigidaj stangoj, baza linio supreniranta kaj suprenirado ankaŭ ĉe la subskribo, kliniĝo dekstren de la literoj). La baptonomon (kiu esprimas per si mem la intiman kaj privatan Mion) ŝi tiom strikte kunigas kun la familia nomo (kiu esprimas per si mem la socian, publikan, Mion), kaj tio pensigas: ŝi elektis la familian nomon de sia edzo kaj ne tiun de sia patro, kial? Ĉu pro estimo al edzo, aŭ ĉu pro rifuzo de sia pasinto? Sed pri tia elekto eblas influo de la nederlanda kulturo, aŭ leĝo [noto 4].
#000143
Julia precipe emas sin trovi frontlinie, emas ke siaj personaj sukcesoj estu agnoskataj kaj, kun tia ambicio, ŝi deziras samtempe, laŭdinde, ankaŭ pliboniĝi. Jes, ŝi vere posedas pioniran spiriton por neniigi barojn. Ŝia amemo estas influata de ĉi tiu firma est-maniero, kiu estas per si mem egocentra kaj individuista. Pro elstariĝo de tia ‘primadono’-rolo, ŝi povus malamikiĝi kun iu ulo aŭ ulino.... Ne facile estas por ŝi rezigni siajn pretendojn, eĉ ne parte, eĉ ne en la privilegiita amo.
#000144
Pro la viditaj karakterizoj, sed ĉefe pro ŝia iomete mistifika kaj nur ŝajne cedema sinteno (celanta al akiro de universala admiro), kaj pro ŝia ekscesa kaj daŭra sin-valorigo, ŝi estas taŭga por profesia aktiveco kiel modelino aŭ por poluradaj kaj konturaj taskoj, ĉar ŝi atentas al estetiko.
#000145
(1) Estas kutime malfacile trovi informaron pri e-pioniroj. Multaj el ili estas forgesitaj, kvankam ili estis agemaj kaj antaŭenpuŝis Esperanton tra multaj malfacilaĵoj. Esperanta historio estas freŝdata, pli-vere dispecigita; historajn spurojn oni povas trovi pleje en la eventoj de unuopaj Landoj, pere de la multnombraj esperantaj gazetoj (pasintaj kaj aktualaj), ene de la okazintaĵoj de unuopaj esperantaj multfakaj asocioj (fervojistaj, katolikaj, akademiaj, sciencaj, kaj de la instruaj Institucioj pri la lingvo internacia...): nome, ne ekzistas fakta historiografia studado, kongrua kaj unueca, pri la monda esperanta movado. Sed, iom post iom, danke al interreto kaj vikipedio, oni ion povas trovi.
#000146
(2) Komparo inter la tri larĝecoj, por klarigo: Larĝeco d e literoj estas la grandeco de la intelekta kompreno-kapablo, Larĝa i n t e r la literoj indikas la mezuron de la juĝo (kiu povas esti pli malpli malfermita al mondo laŭ ĝia elano), kaj fine la Larĝeco i n t e r la vortoj esprimas la mezuron de la kapablo argumentadi kaj kritiki, temas pri la tempo dediĉita al rezonado (kiu longigas aŭ mallongigas la blankan spacon inter vorto kaj sekva vorto). Respektive ili estas en la skriboj de Julia montritaj tiel: 5, 8, 4-5 = kio signifas: ekvilibra la kompreno-kapablo kun la kritikemo, sed malekvilibra la juĝo-objektiveco (ekscesa larĝeco interlitera).
#000147
(3) El la verko “Dimmi come firmi” [trad.: Diru al mi kiel vi subskribas] de Evi Crotti, Arnoldo Mondadori Eld., 2011, p. 46.
#000148
(4) Post mia eta enketo, mi ekscias, ke en Nederlando, kiel en Germanujo, post geedziĝo oni povas elekti teni sian familian nomon, alpreni tiun de la edzo, aŭ ambaŭ uzi. Eĉ viro povas alpreni aŭ aldoni la familian nomon de sia edzino. Nuntempe okazas la samo por la ne-geedziĝintaj paroj, kondiĉe ke ili estu registritaj kiel oficiale kunvivantaj.
#000149
Follow Pioniroj de Esperanto on 
#000151
revuo UNESKO-KURIERO: ligiloj al aperintaj numeroj troveblas en: 
#000152
ligiloj al aperintaj numeroj troveblas en: 
#000153
Segui assieme ad altri 57 follower
Hai già un account ? Accedi ora.
#000155
Visualizza il sito nel Reader
#000156