La vero pri la ovoj
#000001
Ĉiu ovo kiu atingas la superbazaron, malgraŭ ties naiva aspekto, povus rakonti longan historion, la kaŝitan historion de la nekalkuleblaj vivoj forrabitaj de la ov-industrio.
#000002
La procezo de ekspluatado komenciĝas ekde la naskiĝo mem. Tiel, el la fekunditaj ovoj lasitaj por la obtenado de ontaj ovdonaj kokinoj, nur naskiĝos ĉirkaŭ 50% da virkokidoj. Ĉi tiuj, malhavante komercan valoron pro aparteno al raso netaŭga por la viando-produktado, estas forĵetitaj (kun vivo) en neniigilon aŭ formetitaj en kontenerojn kie ili mortas pro asfiksio. Dume, iliaj fratinoj atendas koŝmaran vivon kiel sklavinoj de la ov-industrio.
#000003
Poste, la junaj kokinoj vivos en etaj kaĝoj kies areo estas pli malgranda ol kajerfolio. Dekoj aŭ centmiloj da tiaj kaĝoj disponiĝas en senfinaj vicoj kaj metalaj stangoj en la interno de grandaj birdejoj.
#000005
La kokinoj tute ne povas moviĝi, sen spaco por streci siajn flugilojn, kaj piedojn, en daŭra kontakto kun la stangoj de ilia karcero, ili suferas vundojn kaj deformitaĵojn. Tiel, multaj el ili havas gravajn infekciojn kaj nutro-mankojn netraktitajn, kiuj ofte kondukas ilin en malrapidan kaj angoran morton
#000006
Aliflanke, kun la celo pliigi la ov-produktadon, en la interno de la birdejoj, la artefarita lumigado ĉiam ĉeas, malpermesante la ripozon de la bestoj.
#000007
Ankaŭ oftas la ekstreme kruela praktiko de la tiel nomata “perforta alivestiĝo”: Ĉar en natura stato la kokinoj pliigas la produktadon de ovoj ĝis komenco de la printempo, oni ŝajnigas la alvenon de la vintro kaj de printempo tute artefarite. En unua fazo la kokinoj estas senigataj de manĝaĵo kaj lumo dum 14 tagoj. Post tiuj hontaj kondiĉoj kelkaj mortos kiel viktimoj de la terura streso kaj manko de nutraĵoj, dum la postvivantoj estos perdintaj inter 20-28% da korpa pezo kaj la tuta plumaro. Post tio ĉi, venas la dua fazo, la ŝajnigo de la printempo, donante al ili sufiĉe da manĝaĵoj kaj lumo.
#000008
Kiam, post du jaroj pli malpli, la ovoproduktado de la kokinoj reduktiĝas, ĉi tiuj ne plu estas mondonaj kaj ĝiaj ekspluatitaj korpoj estas sendataj al buĉejo por gajni lastan monprofiton vendante la karnon.
#000009
Ĉiu ovo vendata, sen esceptoj, kunhavas la ekspluatadon kaj morton de kokinoj uzitaj kiel produktiloj, inkluzive de la ovoj nomataj “kamparaj” aŭ certigitaj kiel “ekologiaj”, ĉar, kvankam la ekspluatado kaj vivkondiĉoj estos malpli kruelaj aŭ ne tiel ekstremaj, same okazas la dekomenca ekstermado de la virkokidetoj, la bestoj ankaŭ estas uzitaj kiel nuraj rimedoj sen pensi pri iliaj interesoj kaj necesoj, kaj fine ĉiuj kokinoj, sendistinge, estas murdataj en buĉejo kiam la ovproduktado reduktiĝas.
#000010
La kokinoj estas bestoj el akra sentemo kaj granda societemo, kun malsamaj personecoj kaj riĉa emocia repertuaro. La homoj konvertis iliajn vivojn en inferon el neimagebla sufero. Ilia senfunda doloro iĝas nevidebla malantaŭ la muroj de la birdo-ekspluatado.
#000011