Sunset Boulevard (stiligita surekrana kiel SUNSET BLVD. ) estas amerika el 1950 film-noir [1] reĝisorita kaj ko-skribita fare de Billy Wilder, kaj produktita kaj ko-skribita fare de Charles Brackett.
Ĝi estis nomita laŭ la bulvardo kiu kuras tra Los-Anĝeleso kaj Beverly Hills.
#000001
Laŭdite fare de multaj kritikistoj kiam unue liberigis, Sunset Boulevard estis nomumita por dek unu Akademiaj Premioj (inkluzive de nomumoj en ĉiuj kvar intertempaj kategorioj) kaj gajnis tri.
Opiniita "kulture, historie, aŭ estetike signifa" fare de la usona Library of Congress (Biblioteko de la Kongreso) en 1989, Sunset Boulevard estis inkludita en la unua grupo de filmoj selektitaj por konservado en la Nacia Filmregistro.
En 1998, ĝi estis rangigita numero dek du en la listo de la American Film Institute de la 100 plej bone amerikaj filmoj de la 20-a jarcento, kaj en 2007, ĝi estis 16-a en ilia 10-a Datrevenlisto.
#000003
Lloyd Webber kaj Black & Hampton
#000005
Ĉe Sunset Boulevard domego frue en 1949, la korpo de Joe Gillis flosas en la naĝejo.
En retromemoro, JOE rilatigas la okazaĵojn kaŭzantajn sian morton.
#000006
Proponite en la domegon de Norma ĉe ŝia insisto, JOE komence indignas sed iom post iom akceptas sian dependan situacion.
Li vidas ke Norma rifuzas alfronti la fakton ke ŝia famo vaporiĝis kaj lernas la fanleterojn kiujn ŝi daŭre ricevas estas sekrete skribitaj fare de Max.
Max rakontas al li Norma estas kondiĉigita de depresio kaj faris suicidprovojn.
#000008
Norma malŝparas atenton sur JOE kaj aĉetas al li multekostajn vestaĵojn.
Ĉe ŝia silvestro-partio, li malkovras ke li estas la nura gasto kaj realigas ke ŝi enamiĝis al li.
Li provas lasi ŝin malsupren milde, sed ŝi frapas lin kaj retiriĝas al she ĉambro.
#000009
JOE forlasas la domegon kaj vizitas sian amikon Artie Green, kiu havas sia propra silvestro-partion.
JOE demandas Artie pri restado ĉe sia loko kaj denove renkontas Betty, kiun li lernas estas la amatino de Artie.
Betty kredas ke sceno en unu el la manuskriptoj de JOE havas potencialon, sed JOE estas neinteresita en traktado de ĝi.
Kiam JOE telefonas Max por havi lin paki siajn aĵojn, Max informas al li ke Norma tranĉis she pojnojn per lia razilo.
#000010
Norma havas Max liveru la redaktitan Salomeo manuskripton al she iama direktoro, Cecil B. DeMille (pozita memstare), ĉe Paramount.
Poste, ŝi komencas ricevi vokojn de Paramount-administra Gordon Cole, sed iritiĝeme rifuzas paroli al iu ajn krom DeMille.
Poste, ŝi havas Max-veturadon sian kaj JOE al Paramount en ŝi 1929 Isotta Fraschini, [2] kie ŝi estas salutita varme fare de la pli maljunaj studiodungitoj.
DeMille ricevas ŝin ame kaj traktas ŝin kun granda respekto, sed delikate evitas ŝiajn demandojn pri Salomeo.
Dume, Max lernas ke Brasiko simple volas lui ŝian nekutiman aŭton por filmo.
#000011
Nekonscia pri tiu miskompreno, Norma spertas rigorajn belecterapiojn en preparo por sia imagita reveno.
JOE sekrete laboras noktojn pri la oficejo de Betty, kunlaborante kun ŝi rilate al. origina filmo.
Lia kaŝlaboro baldaŭ estas malkovrita fare de Max, kiu rivelas ke li iam estis respektata kinoreĝisoro kiu malkovris Norma kiel adoleskulino, farita al ŝi stelo, kaj iĝis ŝia unua edzo.
Post kiam ŝi disiĝis de li, li trovis vivon sen ŝi neeltenebla kaj prirezignis sian karieron por iĝi ŝia servisto.
#000012
La domego de Norma poste estas plenigita kun policanoj kaj raportistoj.
Nun tute perdis tuŝon kun realeco, ŝi kredas ke la novaĵfilmet fotiloj estas tie al filmo Salomeo,.
Max ŝajnigas starigi scenon por ŝi kaj anoncas "Agon!"
Ĉar la fotiloj ruliĝas, Norma dramece descendas she grandiozan ŝtuparon.
Ŝi paŭzas kaj donas senpreparan paroladon pri kiom feliĉa ŝi devas esti faranta filmon denove, fini kun la fama linio, "Tute rajto, Mr. DeMille, mi estas preta por mia deproksima foto."
#000014
Kiel juna viro vivanta en Berlino en la 1920-aj jaroj, Billy Wilder estis interesita pri amerika kulturo, kun multo da lia intereso instigita per la filmoj de la lando.
En la malfruaj 1940-aj jaroj, multaj el la grandiozaj Holivudo-domoj restis, kaj Wilder, tiam Los-Anĝeleso loĝanto, eltrovis ke ili estis parto de sia ĉiutaga mondo.
Multaj iamaj steloj de la silenta epoko daŭre vivis en ili, kvankam la plej granda parto jam ne estis implikita en la filmkomerco.
Pli sovaĝa scivolis preter kiel ili pasigis sian tempon nun kiam "la parado pasis ilin" kaj komencis imagi la rakonton de stelo kiu perdis ŝian famecon kaj biletalogaĵo.
#000017
La karaktero de Norma Desmond spegulas aspektojn de la krepuskojaroj de pluraj real-vivaj fadis mutafilmajn stelulojn, kiel ekzemple la malsocietema ekzisto de Mary Pickford kaj la psikaj malsanoj de Mae Murray kaj Clara Bow.
Ĝi estas kutime rigardita kiel fikcia kunmetaĵo inspirita fare de pluraj malsamaj homoj, ne nur maldike suspektinda portreto de unu aparte.
Tamen, kelkaj komentistoj provis identigi specifajn modelojn.
Oni asertas ke Norma Talmadge estas "la obvious se neagnoskita fonto de Norma Desmond, la groteskaĵo, predanta mutfilmoreĝino" de la filmo.
La plej ofta analizo de la nomo de la karaktero estas ke ĝi estas kombinaĵo de la nomoj de mutafilma aktorino Mabel Normand kaj direktoro William Desmond Taylor, proksima amiko de tiu de Normand kiu estis murdita en 1922 en neniam-solvita kazo sensaciigita fare de la gazetaro.
#000018
Pli sovaĝa kaj Brackett komencis labori pri manuskripto en 1948, sed la rezulto ne tute kontentigis ilin.
En aŭgusto 1948, D.M. Marshman Jr., antaŭe verkisto por Vivo , estis dungita por helpi evoluigi la intrigon poste Wilder kaj Brackett estis imponitaj de kritiko li provizis de ilia filmo The Emperor Waltz (1948).
#000019
La manuskripto enhavas multajn referencojn al Holivudo kaj manuskriptintoj, kie Joe Gillis faras la plej multajn el la cinikaj komentoj.
Li sumigas sian filmo-skriban karieron kun la rimarko: "La lasta kiun mi skribis temis pri Okies en la polvbovlo.
Vi neniam scius, ĉar kiam ĝi atingus la ekranon, ĉio-ĉin intrigitan je torpedoboato."
En alia interŝanĝo, Betty-komentoj al Gillis: "I'd ĉiam aŭdita tio you had ioma talento."
Li respondas: "Tio estis lasta jaro.
Tiun jaron mi provas fari porvivaĵon."
#000021
La fuzio de la acerba humuro de verkisto-reĝisor-Billy Wilder kaj la klasikaj elementoj de film-noir-direktiĝas al stranga speco de komedio, same kiel stranga speco de film-noir.
Ekzistas neniuj ventroridoj ĉi tie, sed ekzistas certe strangolitaj subridoj: ĉe la meznokta entombigo de la dorlotbestĉimpanzo, ĉe la maltrankviligita malprotesto de JOE al la rolo de ĝigolo;
ĉe la Pluvmantel Sennett-stilaj "distroj de Norma" por ŝia maltrankvila amanto;
kaj ĉe la ritigita solenaĵo de la vakslaboroj de Norma" katalogas partiojn, kiuj havas tiajn iamajn lumaĵojn kiel Buster Keaton kiel la malaktualulhelpantoj de Norma.
#000022
Pluraj de la linioj de Desmond, kiel ekzemple, "All right Mr. DeMille, mi _m preta por my proksima-supren", kaj "mi estas grandaj, estas la bildoj kiuj iĝis malgrandaj!"
Multo de la spriteco de la filmo estas liverita tra la malŝercaj komentoj de Norma Desmond, kiuj ofte estas sekvitaj per sarkasmaj retortoj el Gillis.
Desmond ŝajnas ne aŭdi kelkajn el tiuj komentoj, ĉar ŝi estas absorbita memstare propraj pensoj kaj en neo, kaj tiel kelkaj el la linioj de Gillis estas aŭditaj nur de la spektantaro, kie Wilder malklarigas la linion inter la okazaĵoj kaj la rakonto de Gillis.
La respondo de Gillis al la krio de Desmond kiun "la bildoj iĝis malgrandaj" estas murmurita respondo, "kiun mi sciis io estis malĝustaj kun ili".
Pli sovaĝa ofte variigas la strukturon, kie Desmond prenas la komentojn de Gillis grave kaj respondado en speco.
Ekzemple, pri kiam la du diskutas la ekzaltitan manuskripton kiun Desmond laboris, Gillis observas, "Ili amos ĝin en Pomonan."
"They'll amo it everyplace", respondas al Desmond firme.
#000023
Filmverkisto Richard Corliss priskribas Sunset Boulevard kiel "la definitivan Holivudo hororan filmon", notante ke preskaŭ ĉio en la manuskripto estas "fantoma".
Li rimarkas ke la rakonto estas rakontita fare de mortinto kiun Norma Desmond unue konfuzas kun enterigisto, dum la plej granda parto de la filmo okazas "en malnova, malhela domo kiu nur malfermas siajn pordojn al la porvivaĵo morta".
Li komparas von Stroheim's-karakteron Max kun la kaŝita Erik, la eponima centra figuro en La Fantomo de la Opero , kaj Norma Desmond kun Drakulo, notante ke, ĉar ŝi delogas Joe Gillis, la fotilo delikate retiriĝas kun "la tradicia direktora sinteno prenita direkte al la jugolaj delogoj de Drakulo".
Li skribas ke la rakonto enhavas troabundon de "malmultekosta sarkasmo", sed finfine gratulas la verkistojn por atribuado de tiu dialogo al Joe Gillis, kiu estis en iu kazo prezentita kiel malmulto pli ol luverkisto.
#000024
Pli sovaĝa preferis lasi analizon de liaj filmoj kaj filmoj al aliaj.
Se demandite ĉu Sunset Boulevard estis nigra komedio, li respondis: "Ne, nur bildo".
#000025
Laŭ Pli sovaĝa, li demandis George Cukor por konsiloj, kaj li proponis Swanson, unu el la plej festitaj aktorinojn de la mutfilma epoko, konata pro ŝia beleco, talento kaj ekstravaganca vivstilo.
Ĉe la kulmino de ŝia kariero en 1925, ŝi laŭdire ricevis 10,000 fanleterojn en ununura semajno, kaj de 1920 ĝis la fruaj 1930-aj jaroj ŝi vivis sur Sunset Boulevard en kompleksa Italianate-palaco.
Laŭ multaj manieroj ŝi similis la Norma Desmond-karakteron kaj, kiel ŝi, estis nekapabla transformi glatan transiron en elvokivajn bildojn.
Swanson akceptis la finon de ŝia filmkariero kaj en la fruaj 1930-aj jaroj proponitaj al Novjorko, kie ŝi laboris en radio kaj, de la mez-1940-aj jaroj, en televido kaj pri la New York-scenejo.
Kvankam Swanson ne serĉis revenon, ŝi estis fascinita kiam Wilder diskutis la rolon kun ŝi.
#000028
Swanson estis kagrineita ĉe la nocio de submetiĝado al testfilmo, dirante ke ŝi "faris dudek filmojn por Paramount.
Kial laŭ kion ili volas ke mi aŭdiciu?"
Ŝia reago estis ripetita en la filmo kiam Norma Desmond deklaras, "Sen mi ne ekzistus ĉiu Plej grava."
En ŝia memoraĵo, Swanson memoris demandantan Cukor se estis nejuste rifuzi la testfilmon.
Li respondis ke ĉar Norma Desmond estis la rolo por kiu ŝi estus memorita, "Ĉu ili petas al vi farendaĵo dek testfilmojn, fari dek testfilmojn, aŭ mi propre pafos vin."
Lia entuziasmo konvinkis Swanson partopreni, [12] kaj ŝi subskribis kontrakton por 50,000 USD.
En intervjuo, (1975) Wilder memoris la reagon de Swanson kun la observado, " ekzistis multe da Norma en ŝi, vere."
#000029
Montgomery Clift estis subskribita por pozi kiel Joe Gillis por 5,000 USD je semajno dum garantiitaj dek du semajnoj, sed ĵus antaŭ la komenco de filmigo li retiriĝis de la projekto, postuli sian rolon de juna viro implikitan kun pli maljuna virino estis tro proksima al tiu kiun li ludis en La Heredantino , en kiu li sentis ke li malkonvinkis.
Kolera Pli sovaĝa respondis, "Ĉu li estas ajna speco de aktoro, li povus esti konvinkanta kreadamon al iu virino."
Ĝi estis proponita la fakto kiun Clift estis al si havante amaferon kun multe pli maljuna virino (la kantisto Libby Holman) estis sia reala kialo de retiriĝado de la filmo.
#000030
Devigita pripensi la disponeblajn Plej gravajn stelojn, Wilder kaj Brackett temigis William Holden, kiu faris imponan debuton jardekon pli frue en Golden Boy (1939).
Sekvante prezentiĝon en Our Town (1940), li deĵoris en la militistaro en 2-a Mondmilito, kaj lia reveno al la ekrano poste estis modere sukcesa.
Li volis entuziasma pri la manuskripto kaj akcepti la rolon.
Li ne sciis ke lia salajro estis 39,000 USD malpli ol tio ofertis al Clift.
#000031
Erich von Stroheim, plej elstara kinoreĝisoro de la 1920-aj jaroj kiu direktis Swanson, estis subskribita por pozi Max, kiel la fidela servisto de Norma, kiel protektanto kaj kiel iama edzo.
Por la rolo de Betty Schaefer, Wilder volis havi novulon kiu povis projekcii sanaspektan kaj ordinaran bildon kontrasti al ekstravaganca kaj obsedanta Desmond de Swanson.
Li elektis Nancy Olson, kiu ĵus estis pripensita por la rolo da Dalila en Samson de Cecil B. DeMille kaj Dalila.
#000032
DeMille, ofte kreditita kiel la persono plej respondeca por igi Swanson stelo, pozas kiel si, kaj estis filmita sur la aktoraro de Samson kaj Dalila en Paramount Studios.
Li telefonas al Norma "juna ulo", ĉar li vokis Swanson.
#000033
La amikoj de Norma kiuj venas por ludi ponton kun ŝi, priskribis en la manuskripto kiel "la vakslaborojn", estis la samtempuloj de Swanson Buster Keaton, Anna Q. Nilsson kaj H. B. Warner, kiuj, kiel DeMille, ludis sin.
Hedda Hopper ankaŭ pozis kiel si, raportante pri la falo de Norma Desmond en la finscenoj de la filmo.
#000034
La malhela nigrablanka de la filmo , film-noir kinematografio estis la laboro de John F. Seitz.
Pli sovaĝa laboris kun li pri pluraj projektoj antaŭ ol, kaj fidanta lian juĝon, permesante al li fari siajn proprajn decidojn.
Seitz memoris demandi Pli sovaĝan kion li postulis por la entombigsceno de la dorlotbestĉimpanzo.
Pli sovaĝa respondis, "vi scias, ĵus via norma simientombigo pafo."
Por kelkaj internaj pafoj, Seitz ŝprucetigis polvon antaŭ la fotilo antaŭ filmi por sugesti "mucidecon", trukon li ankaŭ uzis por Double Indemnity (1944).
#000035
Filmhistoriisto Tom Stempel skribas, "En kaj Double Indemnity kaj Sunset Boulevard, Seitz faras ion kiu ĉiam imponis min.
Ambaŭ estas filmoj noir, kaj li fajnigas la fakton ke ambaŭ enkadriĝas en la sunoriento de ejoj, Los-Anĝeleso ...
li alportas kune la lumon kaj la mallumon en la sama filmo sen ĉiuj juntoj montri ...
li manifestigas kune la realisman lumon de Joe Gillis en la reala mondo kun la gotika aspekto de la domego de Norma Desmond.
Denove kie neniuj juntoj montras."
#000037
Edith Head dizajnis la kostumojn.
Pli sovaĝa, kapo kaj Swanson konsentis ke Norma Desmond konservintus iom supren ĝis nunu kun modotendencoj, tiel ke kapo dizajnis kostumojn proksime simila al la Dior aspekto de la mez-1940-aj jaroj.
Plibeligoj estis aldonitaj personecigi ilin kaj reflekti la guston de Norma Desmond.
#000038
Swanson memoris en ŝia biografio ke la kostumoj estis nur "bagatelo malmoderna, bagatelo ekzotikaj."
Kapo poste priskribis ŝian taskon kiel "la plej malfacilan el mia kariero", kaj klarigis ŝian aliron kun la komento, "Ĉar Norma Desmond estis aktorino kiu fariĝis perdita en sia propra fantazio, mi provis fari ŝian aspekton like ŝi ĉiam parodiis iun."
Kapo poste diris ke ŝi fidis je la kompetenteco de Swanson ĉar "ŝi kreis pasintecon kiun ŝi sciis kaj certe ne."
Kapo ankaŭ dizajnis la kostumojn por William Holden kaj la kromfiguroj;
krom por aŭtenteco, Wilder instrukciis Von Stroheim kaj Nancy Olson eluzi sian propran vestaĵon.
#000039
La troigita dekadenco de la hejmo de Norma Desmond estis kreita fare de sceneja dekoraciisto Hans Dreier, kies kariero etendis reen al la silenta epoko.
Li ankaŭ estis komisiita por kompletigi interno-dezajnon por la hejmoj de filmsteluloj, inkluzive de la domo de aviadila savvesto.
William Haines, loĝkonsilisto kaj iama aktoro, poste refutis kritikon de la sceneja dekoracio de Dreier kun la observado, " Bebe Danielo, Norma Shearer, kaj Pola Negri ĉiu havis hejmojn kun malbelaj internoj de tiu speco."
#000040
La lito en la formo de boato ke Norma Desmond dormis enen estis fakte posedata fare de la dancisto Gaby Deslys, kiu mortis en 1920.
Ĝi estis origine aĉetita fare de la Universal-apogilsekcio ĉe aŭkcio post la morto de Deslys.
La lito aperis en The Phantom of the Opera (1925) ĉefrola Lon Chaney.
#000041
Dum filmado, konsiderinda diskonigo ricevis al la juneca apero de san-konscia Glorian Swanson, kiu igis ŝin simili la saman aĝon kiel Holden.
Pli sovaĝa insistis ke la aĝdiferenco inter la karakteroj estu konturita, kaj klera ŝminkinspektisto Wally Westmore igi Swanson-aspekton pli maljuna.
Swanson argumentis ke virino de la aĝo de Norma Desmond, kun ŝia konsiderinda riĉaĵo kaj devoteco al memo, ne nepre aspektus maljuna, kaj sugestis ke Holden estu igita supren prezentiĝi pli juna.
Pli sovaĝa konsentis, kaj Westmore ricevis tiun taskon, kio permesis al Swanson portreti Norma Desmond kiel pli ŝika figuro ol Wilder origine imagis.
#000043
La filmo estis gajnita fare de Franz Waxman.
Lia temo por Norma Desmond estis bazita sur tangomuziko, inspirita per ŝia dancis la tangon kun Rudolph Valentino.
Tiu stilo estis komparita al la bop temo de Joe Gillis.
Vakshomo ankaŭ utiligis torditajn aranĝojn da popularaj kinomuziko-stiloj de la 1920-aj jaroj kaj 1930-aj jarojn por sugesti la mensstato de Norma Desmond.
La poentaro de la filmo estis surbendigita por lumdisko fare de la Skota Simfonia Orkestro kondukita fare de Joel McNeely kaj publikigita en 2002.
#000044
Pli sovaĝa kaj Brackett, nervoza ĉirkaŭ grava rastrumo en Holivudo, tenis antaŭprezenton en Evanston, Ilinojso, malfrue en 1949.
La originalo redaktas malfermita kun sceno ene de kadavrodeponejo, kun la kunvenitaj kadavroj diskutas kiel ili estis tie.
La rakonto komenciĝis kun la kadavro de Joe Gillis rakontanta lian murdon al la aliaj.
La spektantaro reagis kun rido kaj ŝajnis necerta ĉu rigardi la reston de la filmo kiel dramon aŭ komedion.
Post simila reago dum ĝia dua rastrumo en Poughkeepsie, New York, kaj triono en Great Neck, la kadavrodeponejmalfermaĵo estis anstataŭigita per pli mallonga naĝejorandmalfermaĵo, [23] utiligante filmaĵon filmitan la 5-an de januaro 1950.
#000045
La filmo gajnis laŭtaksajn 2,350,000 USD ĉe la usona biletvendejo en 1950.
#000049
Sunset Boulevard altiris vicon da pozitivaj recenzoj de kritikistoj.
La tempo priskribis ĝin kiel rakonton de "Hollywood at its worst told by Hollywood at its best", [31] dum Boxoffice Review skribis "ke la bildo retenos spektantojn prisorĉitaj."
James Agee, skribo por Sight and Sound , laŭdis la filmon kaj diris Pli sovaĝejoj kaj Brackett estis "bele ekipitaj farendaĵo la malvarman, precizan, lertan, sardonan taskon kiun ili priis."
Good Housekeeping priskribis Swanson kiel "grandan sinjorinon [kiun] daŭras dum alian jardekon kun ŝia magio," [6] dum Look laŭdis ŝian "brilan kaj neforgeseblan efikecon."
#000050
La maloftaj negativaj komentoj inkludis tiujn de La New Yorker , kiu priskribis la filmon kiel "malmodestan tranĉaĵon Rokforto ", enhavanta nur "la ĝermon de bona ideo".
Thomas M. Pryor skribis por The New York Times ke la intrigilo de utiligi la mortan Joe Gillis kiel rakontanton estis "tute malinda de Brackett kaj Wilder, sed feliĉe ĝi ne influas la sukceson de Sunset Boulevard ".
#000052
La moderna reviziagregator Rotten Tomatoes raportis ke 98% de kritikistoj donis al la filmo pozitivan recenzon, surbaze de 60 recenzoj kun meza rangigo de 9.3/10, la interkonsento de la ejo diras, "Verŝajne la plej bonegan filmon pri Holivudo, la majstraĵo Sunset Boulevard de Billy Wilder estas enorme malenua kombinaĵo de noir, nigra komedio, kaj karakterstudo."
#000054
De la diversaj filmoj kiuj altiris nomumojn en ĉiuj kvar intertempaj kategorioj, Sunset Boulevard estas unu el nur tri ne por venki en iu kategorio, la aliaj estante My Man Godfrey (1936) kaj American Hustle (2013).
Ĝia dek unu Oskaro kiun nomumoj estis superitaj nur per la dek kvar ricevis de All About Eve , kiu gajnis ses premiojn, inkluzive de Best Picture kaj Best Director.
Multaj kritikistoj antaŭdiris ke la Best Actress-premio estus donita al Glorian Swanson aŭ Bette Davis por All About Eve kaj estis surprizitaj ke la ricevanto estis novulo Judy Holliday por Born Yesterday.
Swanson memoris la reagon de la gazetaro sekvante la venkon de Holliday: "Ĝi malrapide konsciiĝis al mi ke ili petis pli-ol-vivgrandan scenon, aŭ pli bone daŭre, frenezan scenon.
Pli precize, ili provis flulavi Norma Desmond."
#000056
En intervjuojaroj poste, Davis malakre deklaris ke ŝi kaj Swanson "ĉesigis unu la alian," [40] kvankam en 1982 ŝi rakontis layboy pri she admiro por la efikeco de Swanson, diraĵo, "Ĉu ŝi venkis, mi kriegintus horay.
Ŝi estis sensacia, ĵus mirinda."
#000057
Ĝi estis dramigita kiel hor-longa radioteatraĵo sur la la 17-an de septembro 1951 elsendo de Lux Radio Theater kun Glorian Swanson kaj William Holden en iliaj originaj filmroloj.
#000059
En 1989 la filmo estis inter la unua grupo de 25 opiniis "kulture, historie, aŭ estetike signifa" de la Library of Congress (Biblioteko de la Kongreso) kaj selektis por konservado en la Nacia Filmregistro.
#000060
Filmo-citaĵoj:"Tute rekte, Mr. DeMille, mi estas preta por mia deproksima foto."
"mi estas granda, estas la bildoj kiuj iĝis malgrandaj!"
2005 - la 100 Years of Film Scores (Jaroj de Film Scores) de AFI - numero 16
Filmoj (10-a Datreveno-eldono) - numero 16
#000062
"Tute rekte, Mr. DeMille, mi estas preta por mia deproksima foto."
"mi estas granda, estas la bildoj kiuj iĝis malgrandaj!"
#000063
Sunset Boulevard estis la lasta kunlaboro inter Wilder kaj Brackett.
Ili disigis amikece kaj respektis sian longperspektivan partnerecon ne aerumante ajnan plendon publike.
Ilia reciproka respekto kaj kompleza integreco restis en forto dum la resto de iliaj vivoj.
Al pli postaj jaroj, Brackett fidis al manuskriptinto/direktoro Garson Kanin ke li ne anticipis la disigon, aŭ iam komprenis precize kio okazis aŭ kial.
Li priskribis ĝin kiel "neatenditan baton" post kiu li neniam resaniĝis plene.
Se petite reagi al la komentoj de Brackett, Wilder restis silenta.
#000064
La du viroj nelonge reunuiĝis en oktobro 1951 por vizaĝakuzojn kiujn ili plagiatis Sunset Boulevard. iaman Plej gravan revizoron Stephanie Joan Carlson asertis ke en 1947 ŝi submetiĝis al Wilder kaj Brackett, laŭ ilia peto, manuskriptoj de rakontoj, kaj fikcia kaj surbaze de fakto, ŝi skribis koncerne studiovivon.
Ŝi asertis ke unu aparte, Past Performance, funkciis kiel la bazo por la Sunset-manuskripto, kaj jurpersekutis la manuskriptintojn kaj Plej gravan pro 100,000 USD en ĝeneralaj difektoj, 250,000 USD en punmono, 700,000 USD baziten sur la biletvendejrendimento, kaj kromaj 350,000 USD aldone, por suma nombro de 1,400,000 USD.
La vestokompleto de Carlson estis forsendita post du-kaj-duono jaroj.
En 1954, simila vestokompleto estis arkivita fare de dramisto Edra Buckler, kiu postulis materialon kiun ŝi skribis estis la fonto de la filmo.
Ŝia vestokompleto estis forsendita la sekvan jaron.
#000065
William Holden komencis ricevi pli gravajn partojn kaj lia kariero pliiĝis.
Li gajnis la Plejbone Aktoro-Oskaron por Stalag 17 (1953), ankaŭ direktite fare de Wilder, kaj antaŭ 1956 li estis la supra kinejofuroraĵo en Usono.
#000067
La parigo de Nancy Olson kun William Holden estis konsiderita sukceso, kaj ŝi prezentiĝis kontraŭa li en pluraj filmoj dum la 1950-aj jaroj, kvankam neniu el ili ripetis ilian pli fruan sukceson.
Ŝi daŭriĝis por ĉefroli en The Absent-Minded Professor (1961) kaj Son of Flubber (1963), en kiu ŝi estis parigita kun Fred MacMurray, sed malgraŭ la populareco de la filmoj kun kinejovizitantoj, ŝia kariero ekhaltis.
Holden kaj Wilder ankaŭ realiĝis al fortoj en 1978 por Fedora , alia filmo kritika de Holivudo.
#000068
Simile, Glorian Swanson ne povis plibonigi sian propran sukceson en Sunset Boulevard. Kvankam ofertite manuskriptojn, ŝi sentis ke ili ĉiuj estis malbonaj imitoj de Norma Desmond.
Imagante karieron kiu poste reduktus ŝin al ludado "de parodio de parodio", ŝi praktike retiriĝis de filmoj.
#000069
Sunset Boulevard denove estis montrita en Novjorko en 1960, kaj tiris tian pozitivan respondon ke Plej grava aranĝis limigita rereleaseas en teatroj ĉie en Usono.
#000070
De la malfruaj 1990-aj jaroj, la plej multaj Sunset Boulevard presaĵoj estis en malbona stato, kaj kiam la filmo estis filmita uzante celulozonitraton
krudfilmo, multe de la origina negativo pereis.
Paramount Studios, kredi ke la filmo meritis la fortostreĉon de kompleta restarigo, muntis multekostan projekton havi ĝi ciferece reestigis.
Tiu reestigita versio estis publikigita sur DVD en 2002.
En 2012, la filmo estis ciferece reestigita fare de Paramount Pictures por Blu-ray Disc debuto.
Bildo-post-bilda cifereca restarigo de Prasad Corporation forigis malpuraĵon, larmojn, gratvundetojn kaj aliajn difektojn.
#000072
De proksimume 1952 ĝis 1956, Glorian Swanson mem laboris kun aktoro Richard Stapley (alinome Richard Wyler) kaj kabaredkantisto/pianisto Dickson Hughes pri adaptada titolita Bulvardo!
Stapley kaj Hughes unue aliris Swanson koncerne aperado en muzika revuo kiun ili skribis, About Time (surbaze Akurate ).
Swanson deklaris ke ŝi revenus al la scenejo nur en muzikan version de sia revenfilmo.
Ene de semajno, Stapley kaj Dickson skribis tri kantojn kiujn Swanson aprobis.
#000073
En tiu versio, la enamiĝo inter Gillis kaj Schaefer estis permesita flori, kaj prefere ol pafi Gillis ĉe la fino, Norma donis al la paro she benon, sendante ilin sur ilian manieron vivi "feliĉe iam post."
#000074
Kvankam Plej grava donis vortan permeson daŭrigi kun la muzikalo, ekzistis neniu formala laŭleĝa opcio.
En la malfruaj 1950-aj jaroj, Paramount reprenis ĝian konsenton, kaŭzante la forpason de la projekto.
#000075
Sondheim prirezignis la projekton post renkontado Billy Wilder, kiu proponis li skribi operon anstataŭe de muzikalo.
John Kander kaj Fred Ebb estis petitaj skribi ĝin.
[ citaĵo bezonis ] Finfine Andrew Lloyd Webber eluzis la eblecon krei muzikalon.
#000078
Muzika adaptado kun libro skribite fare de Don Black kaj Christopher Hampton, kaj muziko kaj kantoteksto de Andrew Lloyd Webber estis enscenigitaj en 1993 en Londono.
Ĝi atente sekvis la filmrakonton, retenis multon da la dialogo kaj provis prezenti similajn scenejajn dekoraciojn.
Ĝi atingis Broadway en 1994, kie Glenn Close pozas kiel Norma Desmond.
La produktado enscenigis 17 antaŭprezentojn komenciĝante novembron 1, 1994, kaj traagis 977 prezentojn ĉe la Minskoff Teatro de la 17-an de novembro 1994 la 22-an de marto 1997.
En 2017, Close ripetis la rolon, tiu tempon ĉe la Palaca Teatro en Times Square, en danĝernivele aklamita prezento;
la limigita 12-semajna kuro, de februaro 2, 2017 tra la 25-an de junio 2017, sekvis plenvenditan kuron en Okcidenta Kvartalo de Londono.
#000079
Batman: Legendoj of the Dark Knight temnumero 41 estis influita fare de Sunset Boulevard kun la titol 'Sunset.
En la rakonto, Batman daŭre estas en la fruaj stadioj da sia kontraŭkrimlukta kariero kaj estas postkurita fare de la polico.
Li trovas forlasitan filmstudion por kaŝi eksteren en kaj estas batita senkonscie fare de sufiĉe granda viro, kiu estas la ĉambristo al iama mutafilma aktorino, Nina Demille, iu kiuj supozeble mortis jarojn antaŭe.
Ŝi metas Batman sub she sklavon kaj li estas praktike kaptito en ŝia hejmo.
Iu el la scenoj en la filmparalelo en la komikso, kiel ekzemple veturado ĉirkaŭe en la aŭto ekstere.
En la fino, estas rivelite ŝi estas vampiro.
#000082
Sunset Boulevard (mallongige konata kiel Sunset Blvd., esperante "Bulvardo Sunsubiro") estas 1950-a filmo nigra, enhavante elementojn de dramo, hororo, kaj malluma komedio. Kun Billy Wilder kiel la scenaristo kaj reĝisoro, ĝi estis nomata pro la fama bulvardo de la sama nomo kiu vojas tro Los-Anĝeleso kaj Beverly Hills.
#000089
La filmo estis laŭdita kiam ekmontrata, kaj ĝi estis kandidatiĝis por dekunu Akademiaj Premioj kaj gajnis tri. Ĝi vaste konsiderata kiel klasiko, ofte citata kiel unu el la plej notindaj filmoj de usona kino. Ĝi estis konsiderata kiel "kulture grava" de la Usona Biblioteko de Kongreso en 1989, kaj estis unu el la unuaj filmoj elektoj por konservi en la Usona Nacia Film-Registro.
#000091
Por plej bona art-direktado blanka-nigra
Por plej bona muziko de drama aŭ komedia filmo
#000092