Author: John FrancisKind: original work, novel, FELAvailability: In stockPrice: €16.00Year of publication: 2011Other formats/editions: Kindle8 €8.41, ePub €8.41, PDF €8.41Description: Vi deziras senti vin kavaliro? Vi bedaŭras, ke vi ne vivis en kastelo kun imponaj remparoj? Nova rakonto pri intrigoj, miskomprenoj kaj sekretaj bataloj en mezepoka etoso atendas vian legadon.
La verko aperis kelkajn tagojn antaŭ la morto de la aŭtoro. Tamen John Francis neniam vidis sian lastan romanon. La libroj survojis al li en la poŝto, en la momento, kiam li forpasis.Sample book: ePub download, Kindle8 download, PDF downloadPages: 189Runtime: 135 minHeight: 200 mmWeight: 211 gISBN: 978-90-77066-47-8Review: De Stefan MacGill: Bonvena aperigo en malkutima ĝenroDe Valentin Melnikov: Pri kavaliroj kaj damoj de pasinta tempo...De Paul Gubbins: Rakonto neniel mezepoka En Nederlando, Imperestrio vivas en kastelo kun sia familio, korteganoj kaj lakeoj. Temas pri lojaleco de lakeoj, intrigoj de tiuj, kiuj volas regi anstataŭ la Imperestrio.
Tiu libro estas simplstile verkita sed havas grandan vortprovizon. Ĝi estas interesa por mezbona nivelo de esperantisto.
(Ludino (Francio) - Internacia Esperanto-Sumoo Novembro 2018)Rating: Add my rating
#000000
Jen historia rakonto, kiu disvolviĝas en fikcia landaro el iu mezepoka aŭ praepoka erao – kun kasteloj, nobeloj, popolanoj kaj servantoj. La karakteroj vivas por ni kaj estas kredeblaj. Tamen, kiel ofte en tia ĝenro, la leganto iel devas havi enciklopedian kapablon distingi kaj memori diversajn rolulojn, kiuj gamas tra generacioj, kune kun la motivoj kaj planoj – tiu sekvokapablo tiom pli necesas, se vi ne ĝuas la lukson konsumi la verkon unupafe.
#000003
La centra rolulo estas junulo, kiu fariĝas lakeo en la servo de reĝaro, specife de kronprincino. La rakonto sekvas lian kreskon el juneco al matureco, en kiu li lernas la arton fariĝi efika lakeo, ne nur sklavece obeanta, sed ruze plenumanta la bezonojn de la gemastroj, taksante situaciojn kaj animstatojn, eltrovante necesajn informojn, sed ĉiam provante (ne ĉiam sukcese) respekti la ekstremajn (kaj fojfoje kontraŭdirajn) postulojn de kortuma etiketo: „Liveru sukajn informojn, sed ne trudu vin arogante, ne kontraŭdiru; parolu nur kiam alparolata ...”
#000004
Francis bone regas sian ĝenron, kaj esprimas sin per bonstila, matura Esperanto. Ne eblas spuri kun certeco la verko-jaron, sed ni imagas ĝin unu el la pli fruaj verkoj de tiu kvaropano. Sed jes, tiu bona lingva stilo reliefigos sin pli klare en liaj postaj verkoj – elstare La granda Kaldrono.
#000006
Vi do kaptiĝos en triparta historia romano, en mondo de kavaliroj, reĝaj kortegoj, regantoj, regatoj kaj servantoj. Svarmas intrigoj, komplotoj, suspektoj kaj strategio, ĉio pene realigita en pra-teknologia epoko.
#000007
La verko ja postulas regon de ampleksa vort-trezoro; svarmas historiaj vortoj: livreo (p. 26), repso (p. 28), devanci (p. 28), krabli (p. 38), ektikis (p. 43), panegiro (p. 47), laŭbo ktp. Troveblas lingvaj juveletoj, kiaj lakefrajo (p. 56), nervojnskuaj (p. 120), scifiero (p. 162) kaj (p. 48) „tutrutine nazalnazas”.
#000008
Resume, jen facile digestebla junul-aventura rakonto kun amplekso kaj kvalito malofta en la esperanta literaturo. Ni devas laŭdi la eldonintojn pro la konigo kaj sekve eternigo de ĉi tiu verko; ĝuste en la jaro antaŭ la forpaso de la aŭtoro.
#000010
Pri kavaliroj kaj damoj de pasinta tempo...
#000011
Dorsflanke de Kronprincedzino legeblas: 'Vi ŝatas legi bonstilan, simplan knabecan rakonton? Vi deziras ree senti vin transiri de knabeco al junuleco? – Jen la libro por vi!'
#000012
Honeste, kaj responde al tiuj senĉuaj demandoj, ne. Mi ne volas ree transiri de knabeco al junuleco (familianoj sendube dirus, ke mi neniam eliris mian knabecon). Sed jen bizara afero: legante Kronprincedzinon, mi neniam sentis, ke mi tenas en la manoj aparte knabecan aŭ junulecan 'transiran' rakonton.
#000013
Sendube eniras la leganto fantazian mondon – mondon de la jam pro aliaj Francis-rakontoj konata ŝtateto Juglando, de la rivala kaj malamika Gimdalo, de la alianca kaj paca Dalfunto. Sed fantazio ne nepre signifu porinfana legado.
#000014
Efektive la komploto mortigi la kronprincedzinon, la trukoj, la ruzoj ambaŭflanke aplikataj por protekti proprajn interesojn, memorigas pri ajna politika ludo kat-musa – ekzemple pri la sekretoj kaj la mensogoj, pri la provoj kaŝi, trompi, aktuale prilumataj dum la Levenson-enketo (noto por nebritaj legantoj de La Brita Esperantisto: enketo pri la fiagoj de la imperio amaskomunikila de Rupert Murdoch, la rolo de la polico, kaj la enplektiĝo de politikistoj). Ludiĝas do Kronprincedzino en fora, fantazia mezepoko, sed la etoso pleje modernas.
#000015
Modernas ankaŭ – bedaŭrinde – la kruele hierarĥia strukturo de la juglanda reĝo-palaco. Jen mondo for de porinfanaj feinrakontoj kun ridetanaj reĝidoj, pimpaj princinoj kaj kuraĝaj kavaliroj. Ĉiu ĉe la juglanda kortumo konas sian rangon, aŭ senrangon – kaj ve al la lakeolernanto, kiu ĝin eĉ dummomente forgesas. En Juglando la princedzino estas kvazaŭ diktatoro, marionetiste tirante ĉies fadenojn; ŝia filo, la princeto, estas monstro, kiu senpense kaj senkompate blindigas junan amikon.
#000016
Ĉu rakonto mezepoka? Neniel. Hodiaŭaj oficejoj, fabrikoj, do laborejoj ĉiaj kaj ĉieaj, konas ĉiuj siajn tiranojn, kiuj laŭvole ekspluatas, insultas, manipulas siajn 'lakeojn'. Jen do la genio de Francis: trompi per mezepoka infano-rakonto, brili per nuntempa plenkreskulo- alegorio.
#000017
Facile kaj flue legeblas la romano: ĝenas ie-tie nur kelkaj preseraroj (superfluaj citiloj frazfinaj). Cetere mi pledus por pliaj komoj: ekzemple eĉ al la komenca propozicio mankas du – '... ekde la tago kiam lia familio certis ke la infano ...' (prefere post tago kaj certis). Eble tamen mi tro instruistece reagas.
#000018
Forpasis John Francis kelkajn semajnojn, antaŭ ol mi ricevis recenzocele Kronprincedzinon. Mi bedaŭras, ke ne eblis al mi esprimi al tiu ĉi homo modesta kaj bonkora, al tiu ĉi verkisto eminenta kaj unikvoĉa, mian plezuron pri – mi supozas – lasta romano lia.
#000019
Pri forpasintaj aŭtoroj eblas artikoli, prelegi, kaj tiel teni viva ties memoron. Multe pli bone, tamen, aĉeti, legi kaj, kiel mi, ĝui Kronprincedzinon – kaj tiel teni vivaj ne nur la memoron sed ankaŭ la vortojn de unu el niaj plej elstaraj verkistoj.
#000020