Trabrilas ĉion vizaĝo de mia filino al mi jam forte mankanta. Ni vizitis ŝian universitaton. EKA – Akademio de Artoj kaj Metioj. Ĝuste la tagon kiam ni estis tie metiejoj kaj lernoĉambroj estis plenaj de studentoj. Studentoj junaj kaj belaj, sur vizaĝoj estis trajtoj de alvokiĝo, trajtoj de estontaj artistoj, artmetiistoj. Estonoj estontaj – por la vortludo! Ĉie okazis laboro diligenta, vigla kaj verva. Metioj estis ekipitaj moderne per metiiloj misteraj, okulplezurigaj. Pleniĝus la ĵurnalo se mi enlistigus la nomojn de la diversaj metioj. Teksarto mem havis metiejojn por ĉiuj specoj de teksaĵo kaj ĉiuj fazoj de teksado...
#000004
Estis jam la tria tago vespere kiam ni sidis kune kun Ester (Pütsepp) kaj Chris (Christopher James Kerr) en iu portugala restoracieto, post longa promenado serĉinte iun ajn lokon kiu pretis nin gastigi sen kovidpasporto. Ili ambaŭ manĝis ian fiŝpasteĉon, mi kustardan pasteĉon, kukaĵon portugalan, kiam subite Ester turnis sin al mi:
#000005
Ĉu vi scias István ke ni estas parencoj?
#000006
Jes, Ester, sed bonvolu ne ofendiĝi, vi estas la unua dum niaj tagoj en Tallinn kiu ekkonscias tion,
#000008
La leganto devas scii, ke mia unua frazo al la unua estono kiun mi renkontis sonis jam ekzakte tiel: mi estas hungaro, dirinte aŭ ne, sed certe implicinte la parencecon kaj post tio nature atendante sintenon kiu kutimas regi inter si en granda familio...
#000009
Kun Ester ni renkontiĝos venontsomere en Klaipeda, mi jam antaŭĝojas pri tio.
#000010
Granda librovendejo ie en la centro de la historia urboparto:
#000012
La vendisto sen embaraso per memkompreneblaj paŝoj aliris al iu ŝranketo kun vitraj pordoj, malfermis serureton kaj fingromontris al deko da libroantikvaĵoj. Mi singarde eltiris libron: Antologio de Estona Esperanto Literaturo, eldonita en 1932! Oni havas esperantan libron de altvalora enhavo kaj gardas ĝin malantaŭ vitraĵo fermite per ŝlosilo. Bedaŭrinde mi ne povis permesi al mi aĉeti ĝin. Mi vidis ankaŭ gamon da libroj sur la rando de mia skribotablo obstine atendante la legonton.
#000014
Mi komprenis ke nia lingvo kaj sankta afero estas profunde enradikiĝinta en Estonujo. Tio impresis min forte.
#000015
Sakristano Kalle Vilbaste en la Preĝejo de Sankta Spirito, mia filino tuj realigis al si ke li estas esperantisto. Ŝi simple diris al mi, ke li aspektas kiel esperantisto. Pri kialoj nenion ŝi diris. Cetere ekzistas aferoj sen kialoj, kaj mi lasis tiel. Sakristano Kalle estis tre simpatia. Antaŭ tridek jaroj li esperantiĝis. Domaĝo ke ni ne povis paroli plu, neniu parolas tiel bele kiel li. Tempo ne sufiĉis al ni por viziti lian etan klubon. Sekvontfoje, mi promesas nun.
#000016
Raita Pyhälä je movada nomo Saliko atendis nin en la akceptejo de la hotelo kaj nia kuna aventuro komenciĝis. Ni jam konatiĝis pli frue kvankam ni ne vidis unu la alian.
#000019
Saliko, Ágnes, edzino mia kaj mi sidis ĉirkaŭ tableto en la kafejo Kappeli rigardante al Esplanade Park – kie la kafejo troviĝas. La parko en sia tuta beleco, la vasteco de la vitra verando kaj la eminenta staturo de la konstruaĵo kreis perfektan stilon kaj atmosferon.
#000020
Mi forgesis demandi Salikon ĉu ŝi hazarde legis hungaran draman poemon „La Tragedio de l’ Homo” de Imre Madách tradukita de Kolomano Kalocsay, en kies sepa bildo tiu ĉi unu litero „i” ludas terure frenezan rolon....
#000022
István, vi estas filatelisto, ĉu ne?- diris Saliko kaj eltiris el sia saketo du kovertojn.Mi heredigas ĉi tiujn al vi.
#000023
Sur la tablo kuŝis relikvoj – mi preskaŭ perdis spiradon. Letero de William Auld al Raita Pyhälä aprobante kaj instigante ŝin por verki plu. La alia letero estis kristnaskaj bondeziroj al ŝi de Marjorie Boulton. Ruĝgorĝulo sidas sur ileksobranĉo sur la poŝtkarto ricevita.
#000024
Saliko, ĉu vi estas preta por sendi ankaŭ al mi la „Paganan kontempladon” ŝatitan de William Auld ?
#000025
Post naŭ horoj da dormo terura spasmo en dorso vekis min. Mi eĉ ne memoras la lastan fojon, kiam mi tiel daŭre kaj multe dormis. Mi sentis min punita pro tio.
#000028
Helsinko vekiĝis je sunbrila mateno, kaj en rekta, streĉa pozo, mi vizitis la ĉefajn vidindaĵojn kun mia edzino, pliigante la nombron de kilometroj, kiujn ni plenumis. Ankaŭ en Helsinko ni piediris ĉien.
#000029
Posttagmeze Saliko akompanis nin al niaj gastigantoj. Nebulo kribris, kaj densiĝis dum nia vojo. Ágnes fotis diligente kaj prenis foton pri mi kaj Saliko ĉe la statuo „Patrina amo estas la plej granda”. Ritva (Sabelli), Kristiina (Hautamäki) kaj Sakari (Kauppinen) atendis nin en sia hejmo kun teo, kukaĵoj kaj fruktoj, Saliko bakis por ni bongustan pastorulaĵon.
#000030
Mi rakontis ke miaj geavoj naskiĝis kaj vivis siajn tutajn vivojn en vilaĝo nomita Tapio, la dio de arbaroj en la finnaj legendoj. Mi jam sciis pri tio en mia infana aĝo, ĉar mia patro fiere rakontis al mi pri tio. Sed nun mi aldonas ke Tapio havas barbon el likeno kaj brovojn el musko kaj lia edzino estas Mielikki kiu devas esti belegulino.
#000031
Mi salutis niajn gastigantojn en la nomo de la nova prezidantaro de HEA kaj transdonis nian librodonacon titolitan Steloj de Eger – historian romanon okazintan dum la okupo de Hungarujo de la Otomana Imperio.
#000032
Mi parolis pri la kernelementoj de nia programo. Esperanto por Hungarujo gravas pro siaj propedeŭtikaj ecoj kiel multlingva akcelilo de lernado de fremdaj lingvoj en iu ajn aĝo. La alia eco estas tio ke pere de Esperanto oni povas efike kontribui al la disvolviĝo de kapabloj de lernantoj de la tria kaj kvara klasoj en bazaj lernejoj. Kreado, taksado, analizo, apliko kaj kompreno – en ĉi tiuj aferoj oni povas plibonigi – laŭvice kaj samtempe – la kapablojn de la lernantoj. Hungarujo ege bezonas plibonigon de la lingvoscioj de sia loĝantaro kaj ege bezonas malgrandigi la nombron de lernantoj sen bona tekstokompreno en la decida kvina klaso.
#000033
Mi eksciis ke similaj problemoj estas konataj ankaŭ en Finnlando.
#000034
Mi rakontis pri la kampanjo de eŭropaj esperantistoj rilate al la Konferenco pri Estonteco de la Eŭropa Unio. Enkadre de la kampanjo ni subtenas proponojn esperantistajn al la Konferenco kun la celo, ke la okcent civitanoj elektitaj el la civitanaro de la Unio pritraktu ilin pozitive kaj raportu pri tio korekte kaj plusendu ilin al la Eŭropa Parlamento kaj al la Eŭropa Komisiono.
#000035
Mi rakontis pri mia „sukceso” en la hotelo, kiel bone la akceptejistino interesiĝis pri nia lingvo, kaj mi deklamis al ŝi la komencon de Kalevala.
#000036
Mi ekemis deklami ĝin denove Esperante kaj mi deklamis ĝin hungare, kaj fine mi petis Sakari por deklami ĝin finne, kaj la
#000037
Je mia granda honoro miaj gastigantoj donacis al mi Kalevala belege bindite .
#000038
Mia edzino prenis kelkajn fotojn ĉe niaj gastigantoj kaj multajn en Helsinko.
#000039
Mi forgesos nenion pri mia unua vojaĝo kiel prezidanto de HEA, kiu kondukis min feliĉe al niaj „parencoj”. Mi tre dankas al Sinjoro Ahto Siimson ĉefdelegito, estrarano de la Estona Esperanto Ligo kaj al Sinjorino Tiina Oittinen, sekretario de Esperanto Asocio de Finnlando por la organizado de miaj renkontiĝoj.
#000040
La tragedio de l’ homo en la malta lingvo – traduko de dr-o Carmel Mallia
#000042
Du nove aperintaj libroj de HEA
#000043
Eszperantó nyelvtanfolyamA MESZ webáruházaHírlevelek, kiadványok1% felajánlása
#000047