Tradukinto de Auld ricevis pintan premion
#000000
La plej prestiĝa premio por germanlingvaj verkistoj estis aljuĝita al Clemens J. Setz, en Esperantujo konata interalie pro tradukoj de William Auld al la germana. Li hazarde malkovris Esperanton tra poezio kaj nun bone konas la lingvon, eĉ se li supozeble ne konsideras sin esperantisto.
#000001
La 20-an de julio iĝis konate, ke la aŭstria aŭtoro Clemens J. Setz ricevos la Premion Georg Büchner, la plej altan literaturan distingon por germanlingvaj aŭtoroj. Krom la honoro, la distingo inkluzivas monpremion de 50 000 eŭroj.
#000002
Laŭ sia propra rakonto, li iam hazarde trovis poemojn de William Auld en Esperanto, kaj miris, ke li povas kompreni la enhavon. Poste li decidis traduki ion el la verkoj de Auld al la germana.
#000003
Laŭ li, la originala literaturo en Esperanto estas ampleksega – kaj tamen ekzistas preskaŭ neniuj tradukoj al la germana.
#000004
“La Esperanta beletro formas riĉan paralelan mondliteraturon kun siaj propraj avangardo, klasikuloj, malkonformuloj, geniuloj – kaj ĉio sen baziĝi en unu lando kun ties propraj politikaj kaj geografiaj cirkonstancoj”, li skribis.
#000005
Li tradukis al la germana interalie la 14-an ĉapitron de La infana raso de Auld, kaj en 2018 aperis lia germanlingva libreto pri Auld, poste publikigita ankaŭ en Esperanto en Beletra Almanako.
#000006
En 2020 publikiĝis lia libro “Die Bienen und das Unsichtbare” (La abeloj kaj la nevideblaĵo), kiu temas pri planlingvoj, ĉefe pri Esperanto. En tiu libro li skribas ne nur pri historiaj faktoj kaj biografioj, sed ankaŭ pri siaj konversacioj kun konataj esperantistoj.
#000008
Laŭ la libro kaj pluraj intervjuoj, li mem nun flue parolas Esperanton, kvankam li supozeble ne konsiderus sin esperantisto.
#000009
Clemens Johann Setz naskiĝis en 1982 en Graz, Aŭstrio. Li nun loĝas kaj laboras en Vieno. En 2007 aperis lia unua romano ”Söhne und Planeten” (Filoj kaj planedoj). Krom propraj verkoj li publikigis ankaŭ tradukojn el la angla.
#000010
Li jam pli frue ricevis diversajn literaturajn premiojn, sed la nun donita premio estas la plej prestiĝa en la tuta germanlingva literatura mondo. Inter pli fruaj premiitoj estas Max Frisch, Günter Grass kaj Heinrich Böll. Pasintjare la premion ricevis la poeto Elke Erb. La premio estas nomita laŭ la aŭtoro Georg Büchner (1813–1837).
#000011
En komento al la gazeto Zeit Online Clemens J. Setz diris: ”La nomo de Georg Büchner kaj tiuj de la premiitoj de la lastaj jaroj – vidi sin inter tiuj estas honoro, kiun mi ankoraŭ ne vere kapablas kompreni.”
#000012
Alklaku por kunhavigi ĉe Twitter(Malfermiĝas en nova fenestro)Alklaku por kunhavigi ĉe Facebook(Malfermiĝas en nova fenestro)Alklaku por kunhavigi per Telegramo(Malfermiĝas en nova fenestro)
#000013
Majstro de la malnova mondolingvo
#000015
” kaj nun bone konas la lingvon, eĉ se li supozeble ne konsideras sin esperantisto”
#000016
Oni scipovas la lingvon kaj estas esperantisto, aŭ oni ne scipovas la lingvon kaj ne estas esperantisto.
#000017
Laŭ la PIV-a difino (“esperantisto: persono, kiu uzadas Esperanton”), jes.
#000018
En la germana, parolantoj de Esperanto ofte preferas priskribi sin per ĝuste tiu esprimo (“Esperantosprecher”) anstataŭ ol nomi sin “Esperantist”, kiu havas ankaŭ malpli pozitivajn kromnociojn (ano de sekto).
#000019
Tute prave vi rezonadas !
Ech bonantantagulon eblas nomi Esperantisto!
#000022
”La abeloj kaj l’o nevidebla”: Mi neniam antaŭe vidis la vorton ”l’o” en Esperanto, kaj ne sukcesis trovi ĝin en PIV. Ĉu ĝi estas uzata aliloke ol en tiu ĉi artikolo?
(Jes, mi konas la Hispanan artikolon lo, ekzemple en ”lo invisible” – la nevidebla [aĵo], ”tio kio estas nevidebla” – sed Esperanto ja ne estas la Hispana...)
#000023
Dankon! Mi vidas ke eĉ Grabowski uzis o kiel memstaran vorton! 🙂
Mi tamen demandas min ĉu iu uzus ĝin kun plena artikolo? Ekz-e: ”La abeloj kaj la o nevidebla”.
”L’o” ŝajnas al mi sufiĉe ruza provo enkonduki novan artikolon ”lo” sen malrespekti la Fundamenton – laŭtlege la apostrofo ja ne aŭdeblas...
#000024
Mi trafis la uzon de “l’o” unuafoje en la unua beletra verko, kiun mi legis en Esperanto (meze de la legado de “La faraono”) antaŭ pli ol duonjarcento, nome en la traduko de E. Wüster el 1922 de “La mirinda historio de Petro Schemihl” de A. Chamisso. Sur p.30 legeblas: “...kiu ne havas ombron, ne iru en sunbrilon, jen l’o plej prudenta kaj sendanĝera.” (Mondial reeldonis tiun brilan romaneton en 2007.)
#000025
Laŭ nia scio neniu komento malaperis. Ĉu vi povus precizigi?
#000027
Komentoj aperas sub diversaj artikoloj, kaj eblas agordi la ordon, en kiu ili estas montrataj, plej supre dekstre en la komentokampo.
#000029
Krome estas listo de la lastaj 50 komentoj:
#000030
Komentoj ne malaperas dum legado, sed ili perdas sian koloran fonon, kiu montras ke ili ankoraŭ ne estis montritaj al vi.
#000032
Inunda lavango da interesaj artikoloj kaj informoj aperis en lastaj tagoj danke al Libera Folio. Mi penos tralegi chion kaj samtempe engaghi la VK-n. DANKON.
#000033
Ekspedicio al Oceanio, rezultoj: La rusa vojaĝanto parolis en la scienca biblioteko de la Krimea Federacia UniversitatoUsona prezidanto Biden proponis eks-ĉefon de Mastercard Ajay Banga kiel prezidanton de Monda BankoMoldavujo neis rusiajn asertojn, ke Ukrainujo planas ataki ĈednestrionKanada Suprema Kortumo malakceptis apelacion de soldato kiu filmis sin mem sekse mistraki kolegonRusa fotisto Viktor Pinĉuk prezentis sian novan ekspozicion "Afganio, 2008" en Simferopolo (Krimeo)
#000037
Cifereca sekurigo + LingvoColmena: malfermitkoda amaskomunikila platformo ligas kamparajn kaj indiĝenajn komunumojnLa unua gramatiko de la mrua lingvo donas esperon al indiĝena komunumo
#000038