La direktoro de la radi-stacio Ona Mediterrània rifuzis la inviton de la ŝtatestro de Hispanio Felipe de Borbón kaj sendas al li leteron kun 20 kialoj pro kiuj li ne ĉeestos la akcepton en Marivent.
#000001
La direktoro de Ona Mediterrània, Tomeu Martí i Florit, ricevis inviton el la Reĝa Domo de Hispanio por ĉeesti la akcepton kiun faris la gereĝoj de Hispanio ĉi tiun ĵaŭdon la 4an de aŭgusto en Marivent.
#000002
La kontesto de la direktoro de Ona Mediterrània estis rifuzi la inviton, same kiel faris pluraj politikaj kaj sociaj reprezentantoj, kaj kaptis la okazon por transdoni al la hispana ŝtatestro liston da 20 kialoj por rifuzi la inviton.
#000003
Ni tradukas la leteron kiun Tomeu Martí sendis al la hispana reĝo.
#000004
La hispana justico kondamnis la sendependisman aktivulon Marcel Vivet je kvin jaroj da mallibereco pro lia partopreno en manifestacio kontraŭ la hispanaj policanoj de Jusapol kiuj la 29an de septembro 2018 en Barcelono, en kiu la sindikato Jusapol organizis manifestacion por omaĝi tiujn policanoj kiuj partoprenis la okazintaĵoj de la 1a de oktobro 2017. La verdikto trudas al li du jarojn da mallibereco pro krimo de publikaj malordoj kaj tri jarojn da mallibereco pro atenco kontraŭ agento de la aŭtoritato. Oni trudas al li ankaŭ malkapableco esti elektita por publikaj postenoj kaj monpunon da 2 100 eŭroj pro lezoj kaŭzitaj al agento de Mossos d’Esquadra.
#000005
Francio malpermesas instruadon en “regionaj lingvoj”
#000006
La Konstitucia Konsilio de Francio malpermesis la instruadon vehiklatan de neoficialaj lingvoj, kiujn en Francio oni nomas regionaj lingvoj. La “Leĝo Molac”, kiun prilaboris la bretona deputito Paul Morac, intencis protekti la heredaĵon de “regionaj lingvoj” kaj antaŭenigi ili, por la unua fojo post du jardekoj. Malgraŭ ĉi tio, la leĝo estis malakceptita ĉar “la lingvo de la Respubliko estas la franca”.
#000007
La bretona deputito bedaŭiris en komunikaĵon ĉi tiun decidon kaj petas ke la registaro modifu la Konstitucion ĉar oni interpretas la Konstitucion laŭ vidpunkto kiu devigas “rezigni tre efikan instruadon”. La malpermeso povas havi sekvojn en lernejoj en kiuj oni uzas la bretonan, la eŭskan, la okcitanan aŭ la katalunan, kiel la lernejoj La Bressola en Norda Katalunio.
#000008
Aliaj punktoj de la leĝo Molac, pri la antaŭenigado de “regionaj lingvoj”, estis akceptitaj. La Konsilio donis verdan lumon al novaj dispozicioj kiuj permesas monan subtenon de la magistratoj por la instruado de regionaj lingvoj, dum la uzado de la lingvo ne estos vehikla, tio signifas ke oni povas instrui tiujn lingvojn, sed ne povas instrui per ili.
#000009
La Konstitucia Konsilio malpermesis ankaŭ la uzadon de diakritikoj kiuj ne ekzistas en la franca lingvo por la skribado de nomoj en la interna registro.
#000011
Guillem Agulló i Salvador (Burjassot, 1974-Montanejos, 1993) estis juna valencilandano, aktivulo en movadoj sendependismaj kaj maldekstraj, kiu estis murdita de ekstremdekstruloj. Agulló estis ano, ĉe sia morto, de la junulara, maldekstra kaj sendependisma organizaĵo Maulets en Burjassot kaj de la kontraŭrasisma kaj kontraŭfaŝisma movado SHARP.
#000013
Dum la nokto de la 11a de aprilo 1993, kiam Guillem Agulló pasigis la feriojn tendumante en Montanejos kun kelkaj amikoj, atakis ilin grupo da junaj faŝistoj kriante “Sieg Heil” kaj “Viva España”, ĉe kiu atako unu el ili vundis Guillem Agulló per tranĉilo ĉe la koro, kio kaŭzis lian morton. La atakintoj foriris kantante la hispanan faŝisman himnon “Cara al sol”.
#000014
La familianoj kaj la maldekstraj organizaĵoj denoncis ke la motivo de la krimo estis politika, ĉar pri la junuloj kiuj intervenis en la murdo oni sciis ilian idearon hispanisman kaj faŝisman, kaj ili sciis la kontraŭfaŝisman idearon de Guillem Agulló. Ĉiuj politikaj partioj kondamnis la okazintaĵon escepte de Partido Popular, Unió Valenciana kaj Falange Española.
#000015
La juĝado pri la kazo okazis en Castelló de la Plana en 1995, ĝi vekis polemikon en amaskomunikiloj. La juĝisto akceptis la strangan atestanto “X”, kiun prezentis la defenda advokato, kiu deklaris sub sekreto. Maulets, kiu faris la popolan akuzon, sin retiris el la juĝado. Finfine la juĝisto kondamnis konfesintan plenuminton de la murdo, Pedro Cuevas “el Ventosa”, je 14 jaroj da mallibereco, kaj absolvis la 4 ceterajn akuzitojn, kiuj estis liberigitaj unu semajnon post la verdikto. La juĝisto rifuzis la politikecon de la murdo, asertante ke temis pri “kverelo inter knaboj”. La kondamnito liberiĝis post nur kvar jaroj pro bona konduto.
#000017
Altsasu kaj Alsasua estas la du oficialaj nomoj (en la eŭskaj kaj en la kastilia respektive) de urbo en la hispana aŭtonomia regiono Navaro.
#000018
Laŭ la rakonto de la juĝisto, leŭtenanto kaj serĝento de Guardia Civil estis nedeĵoraj kaj vestitaj kiel simplaj civitanoj en la trinkejo Koxka en tiu urbo kiam, ĉirkaŭ 3:15 nokte eniris la trinkejon unu el la junuloj akompanite de knabino ankoraŭ ne 18-jaraĝa. Tiu junulo estus sin turninta al la serĝento de Guardia Civil por diri ke li ne rajtas ĉeesti tiun trinkejon. En tiu momento intervenis la leŭtenanto, dirante ke li lasu ilin trankvilaj. Tuj alproksimiĝis proksimume 25 homoj kiuj ĉirkaŭis kaj minacis la du agentojn de Guardia Civil. La agentoj kun siaj respektivulinoj estus klopodintaj foriri el la loko kaj sur la strato ili renkontis grupon de 15 aŭ 20 homoj kiuj kun la antaŭaj homoj plu insultis kaj frapis la agentojn ĝis la momento kiam alvenis deĵoraj policanoj.
#000020
La 14an de novembro 2016 la juĝisto Carmen Lamela ordonis la malliberigon al ok homoj akuzitaj pri terorismo en la madridan karceron Soto del Real. La juĝisto Lamela adoptis ĉi tiun akuzon pro peto de la prokuroro José Perals, kiu akuzis ses el la akuzitoj pri krimo de terorismo aplikante la artikolon 573bis. La preventa rimedo estis adoptita konsiderante ke ekzistas danĝero pri forfuĝo. Aliflanke, la du aliaj arestitoj restis provizore en libereco, devigitaj prezenti sin dutage en la semajno antaŭ la justico, konsiderante ke ili ne partoprenis la fizikaj atakojn.
#000021
Sep el la ok junuloj eniris malliberejon akuzite pri terorismo. Kvar el ili eliris en provizora libereco en decembro 2016, sed la tri ceteraj restis en la malliberejo Soto del Real sub la sistemo FIES, kiun oni aplikas al teroristoj. La provinca kortumo de Navaro rifuzis la akuzojn pri terorismo kaj petis ke la kazo estu denove pritraktata en la juĝejo de Iruñea/Pamplona. Fine, la 4an de julio 2017 la prokuroro de la nacia kortumo petis 50 jarojn da mallibereco pro terorismaj lezoj por ses el la ok junuloj el Altsasu, kiuj supozate partoprenis atakon kontraŭ ne deĵoraj agentoj de Guardia Civil kaj iliaj respektivulinoj en oktobro 2016. Por la sepa akuzito, Ohian Arnanz, oni altigis la punon al 62 jaroj kaj duono aldonante krimon pri terorisma minaco. Al la oka akuzito, Ainara Urkijo, oni petis 12 jarojn pro terorismaj minacoj.
#000022
persekutante teroriston dum cent horoj
#000023
La artikolon oni povas ankaŭ elŝuti kiel pdf-dosieron ĉi tie.
#000024
La 17an de aŭgusto 2017 du terorismaj atakoj en Barcelona kaj Cambrils skuis Katalunion, testante kiel neniam antaŭe la kapablon de la aŭtonomia registaro kaj, aparte, tiun de ĝia polico, Mossos d’Esquadra. Ĉi tio estas la rakonto pri la spertoj kiujn vivis la kerno de la agentoj de tiu polico, kiuj de jaroj esploras la ĝihadisman minacon.
#000025
La panelo estis surpriza, sed neniu atentis multe. La konstruaĵo situanta ĉe la numero 23 de placo Catalunya en Barcelono transformiĝis, tiun 17an de aŭgusto nur unu horon post la terorisma atako en tiu sama urbo, en la laborcentron de ĉiuj urĝo-servoj kiuj devis alfronti atakon por kiu neniu estis tute preta, malgraŭ la fakto ke oni atendis ĝin.
#000026
La konstruaĵo, ĉe la angulo inter placo Catalunya kaj la famaj Rambles (aŭ Ramblo), gastigis tiam la vendejon Sfera, komerca centro posedata de la entrepreno El Corte Inglés. Sed ĉiuj vestaĵoj kaj varoj estis formovitaj je naŭza rapideco post la atako. Ĉe la teretaĵo necesis instali improvizitan hospitalon kaj ĉe la superaj etaĵoj, laborspacojn, precipe por la polico kiu klopodis kompreni, kio kaj kiel estis okazinta. Kiam la 17a tago malheliĝis, la reklamafiŝoj kaj tiu granda bizara panelo de la enirejo anoncante la kategoriojn de vestaĵoj de ĉiu etaĵo estis la unusola spuro restanta de la vendejo kiu, ĝis tiu mateno, estis nur unu pli en la strato plej fama de Barcelono. La ago de iu junulo el Ripoll, kies nomo estas Younes Abouyaaqoub, ŝanĝis ĉion. Eĉ la funkcion de tiu komerca centro.
#000027
La konstruaĵo larĝas preskaŭ ok mil kvadratajn metrojn, kaj ĉiun spanon oni eluzis amaso da homoj kiuj intencis savi vivojn aŭ trovi spurojn per kiuj reagi al la atako. Ilia ĉefa intenco estis kapti homon kies identencon oni ankoraŭ ne konis sed kies agon ĉiuj sciis. 13 homoj estis mortintaj, poste 15, kiel viktimoj de kamioneto kiu sin ĵetis tra la Ramblo je direkto malsupren, koliziante kontraŭ la homoj kiujn ĝi trovis antaŭ si, ĝis halti meze de la vojo, ĝuste sur bildo de Joan Miró, tre proksime al la operejo Liceu. La trairo longis 550 metrojn, kaj komencis je la kvara horo kaj kvindek minutoj posttagmeze, kiam sur la Ramblo de Barcelono estis precipe turistoj.
#000028
La centro pri esplorado de la kataluna polico instalis sin en la konstruaĵo Sfera, la demandoj amasiĝis freneze ekde la unua minuto. Ĉu tiu atako estis plenumita de unu sola homo? Ĉu la blanka kamioneto estis la nura veturilo kiu partoprenis la agon? Aŭ aliaj veturiloj postsekvis ĝin? Kiu ŝoforis ĝin? Kaj, precipe, kie estis la aŭtoro de la atako ĝuste tiam? Ĉu aliaj atakoj estis planitaj?
#000029
La operaco Gàbia (‘kaĝo’ en la kataluna) fermis hermetike Barcelonon kaj la komisiono pri informado de Mossos d’Esquadra aktivigis por la unua fojo la operacon Cronos [kronos] (‘tempo’ en la greka), tiel ke oni metis ĉiujn operativajn aktivojn por la esplorado pri la okazintaĵoj. Kaj je la unua rango, kaj probable pli multe zorganta ol ĉiu ajn, tiu informkomisiono kiu de kelkaj jaroj batalis kontraŭ ĝihadismaj grupoj.
#000030
Younes detale observis la Ramblon antaŭ la atako
#000031
La unua granda surprizo el la esplorado alvenis tre frue: temis pri la stranga itinero kiun la atakinto trairis.
#000032
Tuj post la atako, ĉiuj Ramblaj vendejoj estis fermitaj kun homoj enfermitaj interne. Necesis garantii la sekurecon de kiom eble plej multaj homoj, sed ankaŭ reteni la eventualan aŭtoron de la atako se li ne sukcesis forfuĝi kaj sin rifuĝis en iun vendejon. Tial la kataluna polico malfermis lante ĉiun vendejon kaj akompanis ĉiujn homojn ĝis placo Catalunya.
#000033
Tie, en la centro de la placo mem, oni identigis unuope la homojn kaj oni petis ĉian ajn bildon kiun ili povus kapti, ĉu foton, ĉu videon, kion ajn. Kiu kaptis ion, tiu estis akompanita de policano ĝis la supera etaĵo de la konstruaĵo Sfera, kie oni elŝutis la dosierojn, klasifikis ilin kaj identigis ilin kun ĉiuj kunaj datumoj: kiu registris, kie, je kiu minuto... Ekde tiam, dum horoj kaj horoj surekranigi bildojn necesis por kompreni, kion oni alfrontas. Per la surekranigado kaj la ordigado, oni rekonstruis la momentojn antaŭ la atako.
#000034
En la urboj de nia epoko abundas kameraoj, kaj aparte en la Ramblo ĉiuj vendejoj havas sekureckameraoj. La bildoj kiujn tiuj kameraoj kaj homoj registris en la Ramblo antaŭ, dum kaj post la atenco, estis ŝlosilaj por kompreni, kio okazis. Miksante, komparante kaj kunigante ilin la polica korpo Mossos d’Esquadra povis rekonstrui tiujn okazintaĵojn kiuj ŝanĝis por ĉiam Barcelonon kaj Katalunion.
#000035
Kaj la okazintaĵo ne estis, kiel oni diris en unua momento, nur tio ke Younes Abouyaaqoub eniris la Ramblon je la supera parto kaj sin ĵetis malsupren por mortigi homojn. Ne. Antaŭe la aŭtoro de la atako trairis la Ramblon en la mala direkto, malrapide irante supren ekde la haveno. Minutojn antaŭ la atako li analizis ĉion kio povus malhelpi lian atakon, observante la scenejon, eble atentante la eventualajn problemojn kiujn li povus trovi.
#000036
Dum tiu blanka kamioneto el la modelo Fiat Talento trairis supren la Ramblon, la homoj kiuj tiam promenis trankvile sur ĝi ne povis scii, kio baldaŭ okazos, nek havis kialon por ŝajne temi ion. Transpasinte la placon Catalunya, ĝi turnis sin por reveni malsupren sur la strato Pelai, kaj nun jes, la veturilo subite akcelis, metis sin sur la centran trotuaron de la Ramblo. Tie ĝi sin movis zigzage kun la celo mortigi kiom eble plej multajn homojn. La trankvilecon de tiu aŭgusta posttagmezo tuj rompis alarmaj krioj de fuĝantaj homoj kaj doloraj krioj de la vunditoj, nepovantaj kompreni, kio okazas. Ĝis la momento kiam la kamioneto restis bremsita. Tiam Younes eliris ĝin kaj fuĝis surpiede direkte al la bazaro Boqueria, eluzante la kaŭzitan stuporon de la homoj. En tiu momento mem, komenciĝis la persekutado plej grava de la polica historio de Katalunio. Tio daŭris preskaŭ cent horojn, kvar tagoj eternaj, precipe por la agentoj respondecaj pri la agado kontraŭ ĝihadismaj grupoj.
#000037
Ĉu ago de unusola homo?
#000038
La atenta observado de la bildoj kaptitaj de ĉiuj ramblaj kameraoj alportis du indikojn: unue, ke en la kamioneto estis unu sola homo, strange trankvila. La fakuloj scias certe ke antaŭ ol plenumi atakon multaj ĝihadistoj trinkas stimulajn substancojn. En ĉi tiu kazo, ŝajnis male ke li prenis trankviligan. La dua grava indiko estis ke la kamioneto estis sola. Per la videoj la policanoj sekvis la itineron de ĉiuj veturiloj, kaj neniu havas rilaton kun la kamioneto de la atako. Ankaŭ ne ŝajnis ke estis iu kunaganto en iu momento de la trairo haltinta sur la trotuaro observante. Neniu atendis aŭ akompanis lin en la fuĝado. Temis do pri sola homo, aŭ almenaŭ ŝajne, iris sola.
#000039
Sed la informkomisiono de Mossos d’Esquadra komisiita pri sekvado de la agado de ĝihadistoj ne estis tute konvinkita pri la soleco de tiu atakinto. Ĉiuj el ĝiaj membroj estas agentoj kiuj multe laboris pri senfinaj esploradoj, kun tre profunda kono pri ĉio kio rilatas al islamo en Katalunio, kaj kiuj observis dum jaroj ĉiun spanon de la lando, amasigis sciojn, kio en la tago de la atako estis pli grava ol ĉio ajn. Ili estis konvinkitaj ke atakanto neniam agas tute sola, kaj ili supozis ke devas esti minimume unu alia homo envolvita. Tial la laboro ekde tiu momento estis telefoni al ĉiuj kontaktoj petante ajnan informon, kiom ajn malgrava ĝi estis, ajnan spuron, bobenon el kiu tiri fadenon. Devus esti iu ajn kiu scius, kio ĵus okazis.
#000040
En la kamioneto oni trovis fakturojn elsenditajn en la urbo Cambrils kaj kelkajn izolitajn datumojn pri la homo kiu povis okupi ĝin, materialo kiun oni pritraktis dum ili samtempe serĉis spurojn. Sed ĉio tio estis ankoraŭ malmulte, nekonektita, kaj la tempo kuris. Subite, unu el la telefonvokoj havis respondon. Homo certigis ke li parolis kelkajn tagojn antaŭe kun la homo kiu povis esti la aŭtoro de la atako.
#000041
Grupo de agentoj el la kataluna polico tuj iris de Barcelono al la sudo, al la loko kie estis tiu informanto. Tion ili faris per polica aŭto sen markemblemo sed kun urĝec-prioritatoj, kio igis la aŭton evidenta celo. Kaj tion ili faris kun multaj cerbumoj en la kapo. Ĉu tiu indiko estis logaĵo por nova atako? Ĉu oni povis konduki ilin celkonscie al iu loko por plenumi la atakon? Akompanate de alia polica aŭto ili eniris la aŭtoŝoseon kolapsitan kaj plena per kontroloj.
#000042
Akompanate de alia policaŭto ili eniris kolapsitan kaj plenan per kontroloj aŭtoŝoseon. La operaco Gàbia jam atingis la nivelon 3, tio estas, ĝi ampleksis la tutan aŭtonomian teritorion de Katalunio. Pli ol sescent polickontroloj sin distribuis tra la teritorio, kun la neevitebla sekvo kaŭzi trafikan kaoson neniam antaŭe viditan. En la aŭtoŝoseo oni rezervis por ili iom da spaco en mala direkto por eskapi vicojn da aŭtoj, kaj ili iris al la sudo tiom rapide kiom ili povis. Tie ili renkontis la informanton en la policejo de Tarragona, kie la ĉeesto de aŭtoj kaj viro kun araba aspekto maltrankviligis la agentojn, ĝis la momento kiam oni klarigis, kiuj ili estis. Finfine, tiu indiko donis neniun rezulton. En la regiono, kie la informanto diris ke li estis pasiginta kun la atakinto kelkajn tagojn antaŭ la atako, ne estis gvatkameraoj kiuj povus filmi lin. Sed la hazardo volis ke ĉi tiu vojaĝo situigu la policon proksime la neatendita scenejo, kie baldaŭ okazos dua atako.
#000043
La intenco estis reveni al Barcelono, sed antaŭe, la grupo haltis en restoracio kie ili petis rapidajn manĝaĵojn. Je tiu horo, ili jam estis preskaŭ certaj ke la atakinto ne estis de ekstere alveninta; ĉar la taktiko de la aŭto estiel ramo – aŭ kamioneto estiel ramo, en ĉi tiu kazo – estas la plej simpla kaj tiu kiu postulas plej malmulte da konoj kaj subtenoj. Sed subite, ĉio denove ŝanĝiĝis. Telefonvoko avertis ilin ke en la urbo Cambrils [kambrilz] ĵus havis lokon dua atako. Ankoraŭ ne estis klaraj datumoj, sed ŝajnas ke grupo da homoj retenis ostaĝojn en la ĉemara promenejo Passeig Marítim.
#000044
La hazardo, la spuro kiun ili sekvis al proksima municipo, igis ke ili sin trovu proksime al la loko. Ili enaŭtiĝis kaj tuj veturis tien. Certe, dua atako malsimpligis la aferojn kaj devigis ilin rekonsideri tion kio okazis en Barcelono.
#000045
La unua ricevita informo ne estis vera. En Cambrils ne estis ostaĝoj retenataj de iu, sed la situo kiun ili observis estis pli malfacila. Grupo da kvin junuloj sin turnis per aŭto al la urbo kaj, antaŭ ol atingi ĝin, aĉetis tranĉilojn kaj hakilojn en vendejo ĉe la aŭtovojo. Ilia intenco estis eniri la urbon Cambrils kaj ripeti la agon de Barcelono. Ili volis porti la aŭton ĝis la centro de la promenejo kaj mortigi kiom eble plej multajn homojn. Ĉe la lasta momento, ili elaŭtiĝus kaj plu mortigus homojn per la ĵus aĉetitaj armiloj, kaj lasos sin mortigi de la polico. Tial ili surmetis talizonojn kiuj ŝajnis eksplodiloj. Ili sciis ke la polico mortpafos ilin se ili portas la eksplodilojn, suspektante ke ili uzos la talizonon.
#000046
Ĉi tiun planon fiaskigis unu el centoj da kontroloj kiujn Mossos d’Esquadra organizis, ĉi tiu en la enirejo de la promenejo, ĉe trafikcirklo. Ĉio indikas ke la okupantoj de la aŭto, Moussa Oukabir, 17jara; Said Aallaa, 19jara; la fratoj Omar kaj Mohamed Hychami, 21- kaj 24-jara respektive, kaj Al-Houssaine Abouyaaqoub, 22jara, ne vidis la kontrolon ĝis la momento kiam ili jam veturis en la trafikcirklo kaj ne povis eskapi el ĝi. Ili eniris la urbon Cambrils tra Rambla de Jaume I, kaj la kontrolo ne estis videbla, ĉe ilia maldekstro. Vidante la kontrolon ili decidis akceligi la aŭton, provante preterpasi, sed la aŭto renversiĝis kaj koliziis kontraŭ rubujoj ĉe la pado inter la haveno kaj la strando.
#000047
El tiu Audi A3 malgrimpis la kvin veturantoj, kiuj komencis ataki ĉiun homon kiu tie estis. Unu el la Mossos-agentoj de la kontrolo pafis per la longa armilo kaj mortigis kvar atakantojn. La kvina forfuĝis tra la promenejo, persekutate de la polico. Li surportis talizonon kun pseŭdo-eksplodiloj.
#000048
Kiel en Barcelono, ankaŭ en Cambrils la polico ordonis ke ĉiuj homoj rifuĝu en lokaloj kaj fermu la pordojn. La forfuĝinta membro de la grupo, la unusolo kiu ne mortis, trakuris 50 metrojn, pasante de la centra promenejo al la mezo de la landovojo, kaj haltis je dek metrojn de la trinkejo Taberna Kupela, ŝajnigante ke li volas eksplodigi la materialon en la talizono. Ĉi tio povus kaŭzi la morton de ĉiuj ĉeestantoj de la trinkejo, pro kio la polico decidis pafi, unue je la gamboj, dum ili kriis ke li sin liveru. La junulo falis sur la grundon, sed li denove stariĝis. Poste la polico mortpafis lin. La membroj de la informkomisono atingis la lokon sufiĉe frue por vidi la elnodiĝon. Kaj ili rimarkis ke la talizono kun eksplodiloj estis malvera: ĝia celo estis certigi ke la atakinto mortos dum la atako. Dum ĉi tio okazis, ĉe la enira parto de la promenejo la urĝaj sanitaraj servoj provis savi la vivon de 67jara virino, kun hispana civitaneco, kiun vundis la atakintoj. Post kelkaj horoj ŝi mortis en hospitalo en Tarragona.
#000049
La murdo kontraŭ Pau Pérez
#000050
Dum la tempo kiu pasis inter la okazintaĵoj en Barcelono kaj Cambrils, en Barcelono havis lokon la incidento plej stranga el ĉiuj: la morto de Pau Pérez, junulo el Vilafranca del Penedès, kiun Younes Abouyaaqoub ponardis kun la celo ŝteli lian aŭton. Ĉi tio okazis en Zona Universitària, en Barcelono, kien Younes alvenis piedirante eluzante la kaoson en la centro de Barcelono kaj trairante malrektan itineron, tra la strato Nicaragua kaj Camp Nou, kiun oni poste povis rekonstrui tre detale. Sed, en Zona Universitària li sin trovis kun la operaco Gàbia. Oni ne povis iri ekster Barcelonon ne rimarkite de la polico. Lia reago, iom post la sesa posttagmeze, estis mortigi la homon Pau Pérez kiam ĉi tiu iris al sia aŭto en parkejo. Younes metis lian korpon en la aŭton kaj sin turnis al la elirejo de la urbo, kun la celo trapasi unu el la kontroloj en la avenuo Diagonal.
#000051
Kun la korpo en la malantaŭa parto de tiu Ford Focus apartenanta al la junulo el Vilafranca, Younes decidis preterpasi la kontrolon sin ĵetante kontraŭ la agentoj per la aŭto. Ĉi tiaj kontroloj ĉiam havas tri zonojn. Ĉe la unua oni identigas, kaj tie agento decidas, kiu haltas; ĉe la dua oni ekzamenas, kaj tie sin metas la aŭtoj por esti priserĉataj; kaj tria zono kie oni haltigas aŭ persekutas ajnan aŭton kiu provas eskapi la kontrolon.
#000052
Younes turnis la aŭton kontraŭ serĝento de Mossos d’Esquadra, kiu restos vundita pro la kolizio, kaj tio kaŭzis persekutadon kun pafoj. La ĉasado finiĝis en la vilaĝo Sant Just Desvern, antaŭ la konstruaĵo Walden. Kiam la polico proksimiĝis, tie oni trovis la korpon de Pau Pérez, pro kio ili pensis ke li estis la eskapinto kaj mortis pro kuglo. La surprizo venis kiam ili vidis la ponardon metita en lian korpon, kaj ke li ne sidis en la loko de la ŝoforo. Ŝoforo kiu sukcesis foriri per siaj piedoj.
#000053
Oni interne tuj ligis la murdon kontraŭ Pau Pérez kun la terorisma atako, sed la publika komunikado estis pli prudenta. Kiam oni konfirmis ke Younes veturis per tiu aŭto, la persekutado kontraŭ la forfuĝanto akiris novan dimension. Ĉar ekde tiu momento oni sciis, ke li vojaĝas sola, ke li ne havas veturilon kaj, precipe, ke li estas ekster Barcelono, kio por la teroristo estis eraro, ĉar estas pli facile kaŝi sin en granda urbo ol eskapi ĝin. La 21an de aŭgusto je la 13:12 la polico Mossos d’Esquadra diskonigis fotojn liajn kaj malkaŝis ke li estis la aŭtoro de la murdo kontraŭ Pau Pérez. Tre malmultajn horojn poste virino identigis lin en Subirats, en la parkejo de la superbazaro Mercadona.
#000054
Dum la horoj post la atako abundis kontraŭdiraj informoj kaj konfuzoj, kio tamen kutimas okazi en tia atako. La rapida ritmo de la okazaĵoj kontrastis kun la devigita malrapideco de la esplorado. Ĉiun onidiron, ĉiun datumon oni devis kontrastigi, kaj la fakuloj pri informado de la polico provis interligi punktojn, trovi la fadenon kiu desegnis la ampleksecon de la operaco.
#000056
Aparte konfuza estis la kazo pri la eksplodo en la domo en Alcanar [alkana], kie oni poste eltrovis ke la grupo pripensis la atakojn. La 16an de aŭgusto vespere, la tagon antaŭ la atako en Barcelono, granda eksplodo skuis la strandan regionon de Alcanar. La unuaj informoj publikigitaj de la fajro-brigadanoj kaj policanoj parolis pri unu mortinto kaj sep vunditoj, kaj emfazis la grandan kvanton da gas-cilindroj kiujn oni trovis en la domo kaj substrekis ke la domon malregule okupis fremduloj, kiel denoncis la najbaroj de la kvartalo.
#000057
La senruinigado estis tre malfacila ĉar okazis dua tre granda eksplodo kiu vundis unu policanon. La ruinoj denove kovris la domon kaj oni devis halti la laboron por certigi ke ne estis danĝero por la ŝoforo de la gruo nek por la aliaj homoj kiuj laboris tie. Surprize por Mossos d’Esquadra, teamo el Guardia Civil volis fari la esploradon, kio estis malkutima kaj kion la kataluna polico ne permesis, sed pli malfrue, kun la scio ke tie kuŝas la korpo de homo kiu provizis konfidencajn informojn al la hispana polico, la afero estos tre priparolata.
#000058
La policanoj kiuj alvenis la unuaj detektis kelkajn kemiaĵojn. La ĝihadistoj intencis uzi ilin por fabriki eksplodigilon nomitan TATP, sed tiuj kemiaĵoj estas akordigeblaj kun produktoj per kiuj oni faras iujn drogojn. Tial, oni ligis tiun eksplodon kun alia kiu okazis la 14an de majo 2017, nur kvin monatojn antaŭe, en domo de la vilaĝo Segur de Calafell, kie grupo da homoj pritraktis kemiaĵojn por fari drogon. Ankaŭ en malregule okupita domo en diskreta areo urbigita, kaj oni uzis ankaŭ grandan kvanton da gas-cilindroj. Kaj nur 140 kilometrojn lontane de tie. En unua momento kaj ankoraŭ ne okazinte la atakoj, la interrilato ŝajnis evidenta.
#000059
Dum la perimetron de la domo oni ne stabiligis kaj oni ankoraŭ ne trovis la fizikajn elementojn kiuj rilatigos la okupantojn kun la ĝihadisma atako, la eksplodon en Alcanar ne ligiĝis kun la atakoj en Barcelono kaj Cambrils, kaj la spuro de la subgrunda fabrikejo ricevis prioritaton. Tamen pro rutinaj laboroj Mossos-agentoj komencis identigi la aŭtojn kiuj estis proksime al la domo kaj telefoni al ĝiaj proprietuloj, kaj tiam tre klare aperis por la unua fojo la nomo de Younes Abouyaaqoub, kaj la urbo kiu por ĉiam aperos ligita al la atakoj: Ripoll.
#000060
Imamo kiu provizis konfidencajn informojn al la hispana polico en Ripoll
#000061
Ripoll havas dekmil enloĝantojn, el kiuj tricent estas islamanoj. Dum la momento de la atako tie estis du moskeoj: al-Fath (‘la pordo’) kaj Annour (‘la lumo’). Annour estis la nova moskeo, kreita sekve de al-Fath, kiu estis tre malgranda kun malmultaj rimedoj. En difinita momento, pro personaj kialoj kaj administrado de la komunumo multaj fideluloj turnis sin de unu moskeo al la alia. Annour kreskis sed ne iĝis granda kultejo. Maksimume kunvenis 70 homoj por preĝado.
#000062
En Katalunio, tiam estis registritaj 286 islamaj kultejoj. Preĝado ne estas krimo kaj ankaŭ oni ne povas konsideri ke praktiki religion antaŭdisponigas al io. Kaj tial, surbaze de la proceduraj regularoj de Mossos d’Esquadra, pli ol cent islamaj kultejoj tiris la atenton. Ripoll ne apartenis al tiu listo, sed post la identigo de la aŭtoj en Alcanar kaj, des pli multe, post la atako en Cambrils, la rilato de la grupo ĝihadista kun Ripoll estis evidenta. Kvar el la atakintoj havis domicilon en Ripoll, kio implicis la ekziston de stabilan grupon en tiu urbeto.
#000063
Oni tuj reagis, la membroj de la informkomisono tien iris haste, por paroli kun la prezidantoj de la du moskeoj, kio ne estis facila, kun lavango da ĵurnalistoj kiuj jam invadis la municipon. La prezidanto de al-Fath tute ne sciis ion. La prezidanto de Annour surprizis ilin.
#000064
Ali Yassine rakontis ke la hispana polico Guardia Civil estis vizitinta la moskeon en tri okazoj, la lastan tri monatojn antaŭe, pri kio la kataluna polico nenion sciis. Tiam ankoraŭ neniu sciis ke Abdelbaki es-Satty, la imamo en Annour ĝis pokajn semajnojn antaŭ la atakoj, provizis konfidencajn informojn al Guardia Civil kaj estis la estro de la grupo kiu preparis la atakojn. Oni ankoraŭ ne sciis ke li mortis en la eksplodo en Alcanar.
#000065
La hispana polico sciis ke la imamo estis fuĝinta
#000066
La rakonto de la prezidanto de la kultejo estis tiom trankvila kiom konfuziga. Li rakontis ke en aprilo 2016 sin prezentis en la moskeo du Guardia Civil-agentoj kun bazo en Girona demandante pri la membroj de la moske-estraro. Kaj ili postlasis oficialan retan poŝtadreson al kiu oni devos sendi ĉiujn petitajn dokumentojn. Post la somero de tiu jaro 2016 du Guardia Civil-agentoj revenis al Ripoll, petante la statutojn de la estraro kaj demandis precize pri Abdelbaki es-Satty. Tiam la respondoj estis voĉaj. Fine, en julio 2017, funkciuloj de Guardia Civil faris trian viziton kaj demandis, ĉu okazis iu ŝanĝiĝo en la organigramo de la kultejo. Oni respondis ke es-Satty estis forpelita el la kultejo kaj ke li foriris dirante ke li iras al Maroko. La hispanaj policanoj ne komentis.
#000067
Poste la hispana registaro agnoskis ke es-Satty estis konfidenculo de la hispana polico de kelkaj jaroj, tiel ke ekaperis tiom malkomfortaj demandoj kiom naturaj: Kial la hispana polico kaŝis al la kataluna polico sian ĉeeston en Ripoll? Kial oni ne sciis ke la konfidenculo estis forfuĝinta nek poste ne zorgis esplori, kie li estas? Unu monaton antaŭ la atakoj ili certe sciis ke ili perdis la spuron de konfidenculo, homo kun elmontritaj rilatoj kun ĝihadismo, kiu estis en karcero kaj kiun oni identigis estiel kunlaboranton en antaŭaj operacoj. En tiu momento ankoraŭ ne estis klare, ĉu la homaj restaĵoj kiuj aperadis en la domo en Alcanar apartenis al es-Satty. Sed baldaŭ oni tion eltrovis. Kaj tiam oni ne povis haltigi la demandojn kaj onidirojn pri tio, kion la hispana registaro scias kaj kion ne scias. La hispana polico tamen neniam donis definitivan klarigon.
#000068
Sciante ĉi ĉion, oni komencas kompreni la okazintaĵojn. Ĉiuj mortintoj en Cambrils estis unu sama grupo de junuloj el Ripoll. Es-Satty, homo kun ĝihadismaj precedencoj kiujn oni kaŝis al Mossos d’Esquadra, ŝajnis la ligon kiu kunigis ilin kaj la estro de ĝihadisma grupo kiun oni tiam komencis identigi. Oni serĉis ĉiujn amikojn kaj konatojn de la mortintoj en Cambrils, kaj Younes Abouyaaqoub ekaperis kiel la ĉefa suspektato pri tio ke li ŝoforis la kamioneton. Ankoraŭ estis multaj duboj, tamen. Unu el la atestantoj, junulo kiu el bushaltejo vidis la kamioneton eniranta la supran parton de la Ramblo, ne rekonis lin sabaton nokte, kiam Mossos montris al li fotojn pri la Younes. La esplorado avancis kaj mallarĝigis la fokuson sed ankoraŭ ne estis sufiĉaj pruvoj por certigi la aŭtorecon de la atako en Barcelono. Oni ne faris tion ĝis lundo, tri tagojn post la komenco de la operaco.
#000069
Lundon la 21an de aŭgusto je la 13:12 la kataluna polico estis jam kolektinta sufiĉe da ĉiaj indicoj por povi akuzi rekte Younes Abouyaaqoub ke li ŝoforis la kamioneton. La tasko rekonstrui ĉiujn datumojn rilatajn al la atako indikis lin fojon kaj refojon.
#000070
Ĉio indikis ke, post la nekontrolata eksplodo en la domo en Alcanar, Younes Abouyaaqoub prenis unu el la kamionetoj per kiuj oni transportis la bombojn kiujn oni provis pretigi, kaj foriris. Neniu spuro indikas fidinde, kion li faris dum la sekvaj horoj, sed preskaŭ unu tagon poste li eniris Barcelonon kaj plenumis la atakon en la Ramblo. Tiu tago estis ĵaŭdo. La trairo sur la Ramblo en direkto supren kaj la fakto ke pasis unu tago de la tago indikis flegmecon, sed oni ankaŭ sciis ke li iomete timis kaj ke li ne tute regis la situacion. Horojn poste li mortigis Pau Pérez kun la celo forpreni de li lian aŭton kaj transpasi la kontrolon de la operaco Gàbia, li fuĝis el Barcelono kaj oni perdis lian spuron ĝis Subirats. Oni ne scias, kion li volis fari kaj kien li volis iri, eĉ ne kion faris liaj kunuloj en Cambrils. Sed estas evidente ke li ne volis oferi sin kiel martiro, ĉar inter ĵaŭdo kaj lundo, kiam li mortis, verŝajne li havis pli ol unu ŝancon por tion fari. La granda persekutado organizita de Mossos d’Esquadra finfine kaptis lin. Sur landovojo inter Sant Sadurní d’Anoia kaj Subirats.
#000071
La fina renkontiĝo en Subirats
#000072
Lundon, denove, membroj de la informkomisiono pri ĝihadismo estis proksimaj al Subirats. Precize en Vilanova i la Geltrú, kie ili esploris spuron kaj parolis kun informanto. Tiam ili ricevis la ordonon iri rapide al Subirats, kie virino diris ke ŝi vidis Younes.
#000073
De Vilanova al Subirats estas duonhora iro per aŭto kaj la veturado estis freneza, ĉar de la oficiala elsendilo ili ricevadis informojn pli kaj pli precizajn pri la ĉeesto de Younes Abouyaaqoub en la areo. De la aŭto ili sekvis la situon de la polica helikoptero, kiu superflugis la regionon kaj indikis al ili la serĉ-perimetron. Ili lokalizis lin tuj kaj la unuaj atingis la lokon kie Younes mortis.
#000074
Mossos d’Esquadra-patrolo de Kampara Proksimeco, unu el multaj distribuitaj sur la teritorio, trovis lin vidalvide kaj pafis kontraŭ li.
#000075
Tiu patrolo esploris unu el la multaj avertoj kiuj alvenis tra ĉiuj eblaj kanaloj. Ĉiujn avertojn, de la unua ĝis la lasta, oni kontrolis, malgraŭ la fakto ke multaj portis malverajn spurojn. Tiu ne estis la unua averto kiun ricevis la patrolo, sed ĝi estis la definitiva. La fuĝanton plej serĉatan el ĉiuj oni trovis en kampara pado kie estis malgranda arbaro. Li estis meze de la vojo kiam la policanoj lokalizis lin ĉe la elirejo de voj-kurbiĝo. Younes Abouyaaqoub ne reagis ĝis la momento kiam la agentoj elaŭtiĝis kaj proksimiĝis al li. Tiam li ja faris la geston malfermi la ĉemizon kiun li surportis, montris klare la talizonon kun eksplodiloj kiun li surportis kaj ekiris al ili kun defia sinteno kaj kriante pli kaj pli laŭte “Dio estas pli granda” en la araba.
#000076
La policanoj el la informkomisiono atingis la lokon kelkajn minutojn poste, kiam estis alveninta ankaŭ alia loka patrolo. Antaŭ ol rekoni la kadavron, tamen, la eksplodistoj devis certigi ke la eksplodiloj en la talizono estis malveraj, operaco dum kiu ili turnis la korpon sur la vizaĝon. Kelkajn minutojn poste amaso da ĵurnalistoj svarmis proksime al tiu loko, kiun tuj ĉirkaŭligis la moveblaj brigadoj de la polico. Pasis pokaj minutoj de la kvara horo posttagmeze, sed la polico Mossos d’Esquadra ne certigis la identecon de la mortinto kaj ne konsideris la persekutadon finita ĝis la naŭa horo vespere de tiu tago. Kiam ili estas certaj pri ĉio, ne estis spaco por ajna eraro.
#000077
Fakte, unu el la membroj de la informkomisiono estis tiu kiu unue proksimiĝis al la korpo, por konstati ĉu la mortinto estis tiu homo kiun ili kredis. Younes estis tre malpura, post kvar tagoj da irado kun fiksita celo, li surportis nek monon nek telefonon, sed ja grandan ponardon ĉe la talio. Oni konfirmis lian identencon per telefono, por eviti tralikiĝojn se oni faris per elsendilo. La sekvan tagon, kelkaj ĵurnaloj publikigis foton kie oni vidis Mossos d’Esquadra-agentojn uniformitajn kaj, fone, grupon malfacile rekoneblan da homoj kiuj parolis inter si. Ili estis membroj de la informkomisiono pri ĝihadismo kiuj klopodis kompreni, kio okazis, pli konsciaj ol neniu alia pri la graveco de la okazintaĵoj kaj de tio kio povus esti okazonta se la origina plano de la atakintoj estus sukcesa.
#000078
El Subirats, la grupo sin movis direkte al la ĝenerala kazerno de la Polico de Katalunio, en Complex Central Egara, en Sabadell. Oni devis ankoraŭ klarigi multajn aferojn, fari multajn demandojn kaj, precipe, certiĝi ke kun la malapero de Abouyaaqoub la ĉelo el Ripoll restis malorganizita.
#000079
Por ili tiuj cent horoj estis la plej malfacilaj kaj intensivaj de ilia vivo. Iuj preskaŭ dormis neniom. Aŭ dormis sur sofo aŭ ĉe kolego, por ne perdi tempon irante ĝis sia hejmo. Ĉiuj devis elsarkadi spurojn kaj spurojn por kompreni, kio okazis kaj kion ili devis fari. Dum tiuj kvar tagoj ili ĝuis plenan liberecon por esplori siajn informantojn, sekvi spurojn, analizi ĉion kion ili konsideris oportuna. Definitive, estis certe ke ili kontribuis al la elimino de la militgrupo en nekutima daŭro por ĉi tiaj atakoj en Eŭropo. Tamen estis malfacile kompreni ke la atako, tiu atako pri kiu ĉiu sciis ke ĝi okazos iun ajn tagon, finfine okazis kaj metis Barcelonon en la saman mapon kien antaŭe jam estis metita Londono, Manĉestro, Stokholmo, Parizo, Berlino, Munkeno, Nico, Bruselo, Madrido...
#000080
La ordonoj de la majoro Trapero
#000081
La Divizio pri Informado de Mossos d’Esquadra malofte, tre malofte, renkontiĝas en la sama loko. Krom ĝiaj efektivoj kiuj estas en la ĝenerala kazerno en Sabadell, estas unuoj dislokitaj sur la tuta teritorio, kiuj sin organizas sur la dikotomio inter interna kaj ekstera minaco. Tie laboras analizistoj, informadikistoj kaj homoj kiuj pasigas la tagon sur la strato, parolante kun kunlaborantoj, identigante eventualajn problemojn, klopodante eviti ajnan atakon.
#000082
Monatojn antaŭ la atakoj en Barcelono kaj Cambrils, la aŭditorio kiu estas en la ĝenerala kazerno en Sabadell gastigis nekutiman kaj senprecedencan renkontiĝon. Ĝin partoprenis ĉiuj agentoj ligitaj al informado kaj ili prezentis la planon Cronos, la operacaro kiun la kataluna polico elpensis por reagi al atenco, se ĝi iam ajn okazus. La planon klarigis plendetale kelkaj komandantoj de Mossos d’Esquadra. Sed ĉefe parolis la majoro Josep Lluís Trapero. Oni jam deklaris la gradon de alarmo 4 (en skalo 1-5) pri danĝero de terorisma atako, kaj tio signifis ke en ajna momento povas okazi atako kaj ke ne estas realisme pensi ke oni povus eviti ĉiujn intencojn plenumi ĝin. Tial li faris klaran kaj konkretan peton: se iam okazus atenco, oni reagu kiom eble plej rapide kaj plej bone por ke la sekvoj estu kiom eble plej malgrandaj por ĉiuj civitanoj de Katalunio. Kaj tion faris liaj homoj, sub liaj ordonoj, dum tiuj longaj cent horoj en aŭgusto.
#000083
La 28an de oktobro 2017, du monatojn post la atencoj, la hispana registaro elpostenigis la majoron Trapero, en unu el la komencaj rimedojn adoptitajn pro la puĉo kiun oni plenumis sub la ŝirmo de la artikolo 155 de la hispana konstitucio. Pokajn tagojn poste oni eksciis ke la hispanaj tribunaloj akuzos lin pri instigo al ribelo. La kataluna ministro pri interno, Joaquim Form, ĉefa politika respondeculo dum la operaco, estis internigita kaj ankoraŭ nun li estas en malliberejo. Krome, kun la polico Mossos d’Esquadra metita sub la ordonoj de la hispana ministro pri interno, la informkomisiono pri ĝihadismo restis lasita en marĝena loko, sen rimedoj per kiuj labori. Ĉi tiun situacion renversis la nova registaro de Katalunio, preskaŭ unu jaron post la atencoj de la 17a de aŭgusto 2017.
#000084
La pasintan dimanĉon la 26an de majo okazis balotoj por la Eŭropa Parlamento.
#000085
Necesas diri ke la listo de JxCat kiun estris Carles Puigdemon, Toni Comín kaj Clara Ponsatí ricevis malfavoron de la centra balotkomisiono de Hispanio kaj oni malpermesis al ili tri partopreni la balotadon kiam restis nur kelkaj horoj por la fermo de la prezento de kandidatiĝojn. Necesis trovis provizorajn anstataŭantojn kaj nur je la unua tago de kampanjo ili ricevis permeson partoprenis la balotadon.
#000086
La partioj por la sendependeco de Katalunio (JxCat kaj ERC) ricevis 1 720 550 voĉdonojn, la partioj kontraŭaj al la sendependeco de Katalunio (PSC, Cs, PP kaj VOX) ricevis 1 312 662 voĉdonojn.
#000087
La sekvan lundon la 27an multaj elektitaj EU-parlamentanoj vizitis la parlamenton kaj ricevis la dokumentojn de sia parlamentaneco. Antonio Tajani malpermesis al Carles Puigdemon kaj al Toni Comín eniri la parlamenton kaj ricevis siajn dokumentojn. Se ili estos definitive senigitaj je ilia EU-parlamentaneco la sendependisma movado organizos manifestacion en Strasburgo por la 2a de julio, kiam oni fondas la novan parlamentan periodon.
#000088
Aliflanke, la kandidato de ERC estas Oriol Junqueras, kiu estas de jam du jaroj prevente malliberigita pro la referendumo de la 1a de oktobro 2017, kaj la juĝisto ankoraŭ ne elsendis verdikton pri lia kazo. Junqueras estas ankaŭ la kandidato de la Libera Alianco Eŭropa por la Eŭropa Komisiono.
#000089
La partioj por la sendependeco de Katalunio (JxCat kaj ERC) ricevis 347 569 voĉdonojn, la partioj kontraŭaj al la sendependeco de Katalunio (PSC, Cs, PP kaj VOX) ricevis 29 593 voĉdonojn.
#000090
La pasintan dimanĉon la 26an de majo okazis en Hispanio municipaj, aŭtonomiaj (en kelkaj aŭtonomioj) kaj eŭropaj balotoj.
#000091
En ĉi tiu mapo oni povas vidi kiom da procentaj balotoj ricevis ĉiu partio en ĉiu municipo ŝovante la muson sur la mapo.
#000092
En Barcelono la listo kiu ricevis plej multajn balotojn estis la sendependisma kaj socialdemokrata partio Esquerra Republicana (ERC, respublikana maldekstro) kun 160 493 balotoj (10 magistratanoj), en dua loko restis la listo de Ada Colau (En Comú-Podem) kun 155 682 balotoj (10 magistratanoj), la socialdemokrata hispana partio PSC ricevis 138 364 balotojn (8 magistratanoj). La eksa ĉefministro de Francio Manuel Valls en la listo de Ciutadans ricevis 99 245 balotojn (6 magistratanoj), la katalunaj liberalaj sendependistoj (JxCat) ricevis 78 663 (5 magistratanoj), la hispanaj konservativuloj PP ricevis 37 216 balotojn (2 magistratanoj). Du aliaj sendependismaj partioj ne sukcesis eniri la magistraton: CUP ricevis 29 216 balotojn kaj BCN és capital (kun Jordi Graupera) ricevis 28 095.
#000093
Ankoraŭ ne estas decidite, kiu estos la urbestro de Barcelono. Ernest Maragall (ERC) volas koalicion kun Ada Colau, kaj ŝi povas ankaŭ ricevi subtenon de PSC kaj Cs).
#000094
El referenduma vidpunkto la sendependismaj partioj (ERC, JxCat, CUP, BCN-capital) ricevis 296 467 balotojn kaj la partioj kontraŭaj al la sendependeco (PSC, Cs, PP) ricevis 274 825 balotojn.
#000095
Se oni konsideras Katalunion entute (sed en la mallarĝa senco, tio estas la hispania aŭtonomio kies ĉefurbo estas Barcelono), jen la balotoj ricevitaj de ĉiu partio: ERC 816 796, PSC 761 939, JxCat 534 193. Podem 301 659, Cs 276 647, CUP 120 718, PP 180 093, BCN és capital 28 095,
#000096
La partioj favoraj al la sendependeco de Katalunio ricevis 1 520 338 voĉdonojn, kaj la partioj kontraŭaj al la sendependeco de Katalunio ricevis 1 218 679 voĉdonojn.
#000097
Mallongaj kapharoj, neglektita barbo kaj korpo markita per inko kaj naziaj simboloj. La haŭto de Antonio Castellón estas apologio pri violento kaj barbareco. Kvar svastikoj – unu granda sur la ventro –, la emblemo de SS en unu brako kaj la vortoj nazi kaj skin ĉe la pugnoj. Kaj en la monujo verŝajne li portas la membro-karton de la faŝisma partio Democracia Nacional.
#000098
Castellón, naskita en la regiono Baix Llobregat, estas unu el la novnazioj kiuj la pasintan mardon la 24an de julio vespere minacis kaj insultis la aktivulojn kiuj protektis la ejon de la alternativula grupo Tres Voltes Rebel en la barcelona distrikto Nou Barris. La sekvan matenon li estis vidata en la trinkejo La Moreneta, kie li konsumis kelkajn bierojn kun aliaj membroj de Democracia Nacional.
#000099
Tiun vesperon, post kontraŭfaŝisma manifestacio, Castellón, akompanita de dudeko da novnazioj, provis ataki la sidejon de tiu alternativa grupo. Ili ĵetis seĝojn de la bierĝardeno de iu trinkejo dum ili elsendis insultojn kaj kriojn. Unu uzis longigeblan batilon kaj alia, tranĉilon. La municpa polico de Barcelono ĉirkaŭŝnurigis la lokon, kio ne haltigis la provokadon de la novnazioj.
#000100
Li estis vestita per t-ĉemizo kaj kamufla pantalono. Ekscitita pro malamo li finfine demetis la ĉemizon. La strataj lanternoj lumigis sinistre la svastikon tatuitan sur lia ventro. Minacoj, faŝismaj devizoj kaj ofendaj gestoj por la aktivuloj kaj la policaj agentoj. Castellón kaj kvar el liaj akompanantoj estis arestitaj.
#000101
La urba polico arestis ankaŭ unu aktivulon. Alerta Solidària denoncas ke la polico ne havas pruvojn kontraŭ li. “Oni diris al li ke oni arestis lin ĉar li kuris plej multe”, diras lia defendanto. Ankoraŭ ne estas formala akuzo, sed la polico pravigas la areston ĉar li supozate partoprenis tumultan kverelon.
#000102
Castellón estas kutima partoprenanto de ĉiaj eventoj de la ekstrema dekstro, precipe en la regiono Baix Llobregat. Lastatempe li partoprenis, ekzemple, la manifestacion de Democracia Nacional antaŭ la konstruaĵo de TV3, la kataluna publika televido. En la kaptitaj bildoj li aperas trinkante bieron kaj registrante la situacion per poŝtelefono. En la manifestacio sub la slogano “Sufiĉe da instigo al malamo” [Prou de generar odi, originale] partoprenis ĉiaj grupetoj faŝismaj, inter kiuj membroj de GDR. La manifestaciantoj svingis hispanajn flagojn kaj frankoismajn simbolojn.
#000103
Castellón aperis ankaŭ en islamofobiaj protestoj en la kvartalo Prosperitat kontraŭ la moskeo de la strato Japó , en la distrikto Nou Barris de Barcelono. Democracia Nacional, kun la rasisma organizaĵo PxC, havis protagonisman rolon en tiu protesto, kie oni atakis homojn kaj profanis kultejon. Membroj de la partio postlasis karnon kaj grason de porko ĉe la pordo de la moskeo.
#000104
Pro tiaj agoj la juĝisto diktis je la pasinta majo ordonon pri malproksimeco kontraŭ sep estraranoj de Democracia Nacional.
#000105
La 26an de novembro, Castellón aliĝis al manifestacio en Vallirana por la unueco de Hispanio. Post marŝado tra la stratoj de la urbo, la novnazio kun aliaj membroj de Democracia Nacional volis haltigi sin en trinkejo. Ĝia mastro invitis ilin serĉi alian lokon ĉar sia trinkejo estis plena kun ĉiuj tabloj rezervitaj por la spektado de la futbala matĉo inter FC Barcelona kaj Valencia CF. Castellón ricevis tion kiel personan atakon kaj minacis lin.
#000106
Laŭ bildoj kaptitaj en la trinkejo oni vidas ke Castellón prenas bierbotelon kaj ĵetas ĝin kontraŭ muro. Poste li sin turnas al la pordo kaj diras ke la patrino de la mastro estas amoristino. Poste kelkaj el liaj akompanantoj forportas lin el la trinkejo.
#000107
la kazo de Tamara Carrasco
#000108
La 1an de oktobro la aktivuloj kiuj defendis la referendumon sin organizis en Referendum-Defendajn Komitatojn (CDR). Poste la samaj grupoj kun la sama siglo iĝis Respublik-Defendaj Komitatoj. Ilia ĉefaj taskoj estis protesti pro la malliberigo de katalunaj sendependismaj politikistoj. Tamara Carrasco estis arestista pro sia aktivismo kaj rakontas siajn spertojn.
#000109
Ankoraŭ ne estis ellitiĝinta la 10an de aprilo kiam oni sonorigis la tintilon de ŝia loĝejo, en la centro de la vilaĝo Viladecans. “Mi pensis ke mia kunloĝanto estis la ŝlosilojn forgesinta”, ŝi rakontas. Sed ne temis pri tio. Kiam ŝi malfermis la pordon, Tamara Carrasco, 34jara kaj unu el la fondintoj de la CDR de ŝia municipo, trovis sin antaŭ Guardia Civil. La agentoj havis la vizaĝon kovrita kaj portis longajn pafilojn. Ili liveris al ŝi paperon. Oni akuzis ŝin pri terorismo, ribelo kaj sedicio, kaj montris al ŝi la juĝan ordonon por priserĉi la loĝejon. “Mi pensis ke tio estas ŝerco, mi ne kredis tion. Mi rigardis la armilojn kaj ne, mi ne kredis tion”, ŝi rakontas tri monatojn poste.
#000110
La vivo de Tamara estis sur la sojlo kiu portos ŝin al kompleta ŝanĝiĝo. Administristo en speciala centro pri laboro en Barcelono, rekonata aktivulino en Viladecans, ligita al la komenco de la partio Podem en la municipo kaj nun proksima al la partio CUP, ĉeestis perplekse la priserĉadon far Guardia Civil, post kio la agentoj forportis ŝian poŝtelefonon, USB-poŝmemorilon, libron de la sindicato CGT, propagando pri la partio CUP , afiŝojn de ANC kaj Òmnium, maskon kun la bildo de Jordi Cuixart kaj flavan fajfilon. “Mi mortigis neniun”, ŝi eĉ diris en senespera momento. La akuzo havis la originon en aŭdebla dokumento dissendita tra Whatsapp kiun ŝi sendis al siaj amikoj post la aresto kontraŭ Carles Puigdemont, en kiu ŝi proponis ĝeneralan nedifinitan strikon. La mobilizon oni realigis fermante la trairon en vojoj kaj la levado de vojimpostaj bariloj en aŭtoŝoseoj dum Pasko.
#000111
“Kiam mi estis demandinte, kion ili planas fari pri mi, ili diris ke ili portos min al la komandantejo Tres Cantos en Madrido”. En tiu momento la fenestroj estis malfermitaj, kaj ŝi jam aŭdis ke amaskomunikiloj parolis pri ŝi. La agentoj demandis, ĉu ŝi volas kovri sian vizaĝon por la eliro. “Mi diris ke ne ĉar mi faris nenion malbonan, kaj mi volis teni min kun alta kapo”, ŝi asertas. Ŝi ja petis ke oni ne katenu ŝiajn manojn. “Ili respektis mian peton. Ili diris ke ne estis obĵeto ĉar mi kunlaboris kaj kondutis trankvile”.
Ekde ĉi tie, sinsekvo da scenoj: medicina esploro en sanitara centro; poste seshora vojaĝo en aŭto ĝis Madrido; kaj, alveninte, en ĉelon. Ĝis la 12a de aprilo, kiam ŝi renkontis vidalvide la juĝiston Egea en Audiencia Nacional ne povinte komuniki sin kun sia familio. Oni nutris ŝin per salato el lada skatolo, ĉokoladaĵo kaj iom da marmalado kun biskvitoj. Por tagmanĝo kaj vespermanĝo. “El mensa vidpunkto, mia forto estis elĉerpita, sed mi promesis al mi elteni kaj ne plori”, ŝi agnoskas. En Audiencia Nacional ŝi konatiĝis kun la advokato kiu defendis ŝin dum la vido kun la juĝisto.“Li pretigis min por eniro en preventan malliberecon, kaj mi timis ke al mi okazo la samon kiel la knaboj de Altsasu”, ŝi rakontas.
#000112
La renkontiĝo estis “superrealisma”. Tamara estis pretigita por respondi nur la demandojn de ŝia advokato ĉar la kazo estis sub sekreto kaj ŝia defendanto ne konis la agojn pri kiuj oni akuzas ŝin. “Enirante mi sentis min tre malgranda kaj mi vidis la juĝiston treege granda, kiel en bildostrioj kiam oni priskribas juĝadon.” Ŝia stuporo kreskis dum ŝi aŭskultis rankontadon de la prokuroro. “Li parolis kaj tio ŝajnis ke li ne parolas pri mi. Li diris ke mi preparas terorisman atencon kontraŭ la kazerno de Guardia Civil en Barcelono, kaj ke mi elpensis la bruligadon de flagoj kiu okazis en Balsareny, kaj mi neniam estis en Balsareny”, ŝi diras. Ĉi tiu akuzo tamen ne aperis poste en la atestaĵoj. La prokuroro petis por ŝi malliberecon pro risko je forfuĝo kaj detruo de pruvoj. “En ĉi tiu momento mi komprenis ke mi estas la propeka kapro kaj ke la prokuro inventos kion ajn por ke mi estu prevente malliberigita”.
#000113
La juĝisto Egea tamen malaltigis la akuzon de la krimo de ribelo kaj aparteno al terorisma organizaĵo al publikaj malordoj kaj lasis ŝin libera: “Tiam mi ja falis sur la genuojn kaj ekploris”. Mi restis libera sed kun fortaj rimedoj preventaj kiel la malpermeso eliri el la vilaĝo Viladecans (kun la escepto iri al laboro en Barcelono). “Ili malfermas la pordon kaj diras ke vi jam povas reveni hejmen. Sen poŝtelefono, sen mono kaj 600 kilometrojn malproksime”. Tri estroj de la partio CUP, Vidal Aragonès, Joan Coma kaj Pep Riera renkontis ŝin kaj revenis kun ŝi trajne en trairo kiun ŝi taksas “tre bela kaj emociplena” ĉar antaŭ ĉi tiu vojaĝo ŝi eĉ ne konis ilin persone.
#000114
Sendube la familio multe suferis pro la aresto kontraŭ Tamara. “Ni ne havas la saman ideologion, sed ni ĉiam debatis sen problemoj. Sed kiel ili povis imagi ke oni povus arestis ilian filinon?”, ŝi daŭrigas. Ili komprenis la aferon kaj ŝi ricevis ilian subtenon ekde la unua momento. Ili ne ŝanĝis sian politikan sintenon, sed “ili nun konas pli bone la funkcimanieron de la ŝtato”. “Ili scias ke la sorto trafis ŝin sed ĝi povus esti trafinta ĉiun ajn alian.”
#000115
“Mi povas aserti ke mi ĉeestis ridindajn scenojn”, diras la aktivulino, kiu ne perdis la humoron. Pasis kelkaj semajnoj antaŭ ol ŝi rigardis, kion diris pri ŝi la gazetaro, sed antaŭ ol ŝi asimilis, kio okazis. Ŝi tuj intencis reakiri iom da rutino. Al Viladecans ŝi revenis iun ĵaŭdon kaj la sekvan mardon ŝi jam laboris. Sed en junio ŝi ne sentis sin kun forto por daŭrigi. “Mi ne sciis, kiel pritrakti la aferon, mi ne estis digestinta la okazintaĵon”, ŝi klarigas. Nun ŝi ne laboras kaj estas sub terapio.
#000116
“Mia vivo restis preskaŭ paralizita pro la atendo de informo”, ŝi resumas. Kaj ŝi ne scias, kiom tardos ĝia alveno. En somero oni faras planojn kaj feriumas. Sed ŝi ne povas eliri el sia vilaĝo eĉ por viziti la familion, kiu loĝas en Sant Vicenç dels Horts. Nur lunde ŝi iras al la vilaĝo Gavà por ĉeesti la juĝejojn. La juĝisto ne mildigis la preventajn rimedojn eĉ por permesi al ŝi viziti sian patrinon kiam ĉi tiu suferis lezon en la piedo, kaj nur post kvin semajnoj la patrino povis vizitis sian filinon. “La preventa rimedo kiun oni aplikas al mi estas mallibereco ĉar oni limigis mian liberecon al ĉi tiu vilaĝo”, ŝi bedaŭras. Fakte, malgraŭ oni rifuzis la krimon de terorismo, ĉi tio ne ŝanĝis la preventajn rimedojn. Ĝis la fino de la instrukcio, ŝi plu estas esplorata kaj restas atendante la decidon de la juĝisto.
#000117
Carrasco plu estas ligita al la CDR-grupo en Viladecans kaj reakiris la partoprenemon en sociaj retoj, kie ŝi plu diras, kion ŝi pensas, ŝi certigas. Ŝi argumentas ke ŝi ĉiam intencis estis moderigita en la esprimoj kaj opinioj sen ofendi homojn. Ŝi insistas ke al ŝi ne plaĉas la “viktimisma rolo” kaj precize tial ŝi decidis resti ligita al la defendo de la Respubliko kaj plu partopreni la agojn kiuj okazas en Viladecans. Unu el ili, ŝia subteno por Adri, la knabo el Esplugues de Llobregat kiun oni serĉis je la sama tago kiam oni arestis ŝin, kaj poste disvastiĝis la scio ke li estas ekziliĝinta. Ambaŭ ne konas sin persone, sed Tamara sentas ke ĉi tiu situacio kreis ligon inter ili: “Mi volas konatiĝi kun li. Kio okazos al mi, tio influos sur lin, kaj inverse”.
#000118
Carrasco petas “liberecon kaj justecon”. Ŝi memorigas ke la iloj kiujn havas la popolo estas la esprimlibereco kaj la manifestacirajto. kaj petas ke kolektive oni uzu ilin. “Oni povas aresti dek homojn, sed ne mil. Se ni mem malgrandiĝas kaj rezignas je la agado, ni donas forton al la subpremado”, ŝi subtenas. Ŝi ne defendas la plenumadon de “kontraŭleĝaj” agoj, sed simple la uzadon de la rajtoj de la civitanoj. Precipe por ke la kazo de Tamara aŭ de Adri ne havu efikon de timo sur la aktivuloj. “Se oni prenas nin kiel propekajn kaprojn kaj la stratoj restas malplenaj, ili atingos sian celon”, ŝi konkludas.
#000119
majorkano rifuzis inviton de la reĝo
Francio malpermesas instruadon en “regionaj lingvoj”
Oni memoras la murdon kontraŭ Guillem Agulló
#000120
Already have a account? Log in now.
Vidi retejon en la legilo
#000121
Already have a account? Log in now.
#000122