Wikipedia's Hippocrates as translated by GramTrans
#000000
Hippocrates of Kos (Hipopotamlignaj kestoj de Koj) ( / h da ɪ ˈ p ɒ k r ə ˌ t da iː z / ;
ĉ. 460 - ĉ. 370 a.K.), ankaŭ konata kiel Hippocrates II, estis greka kuracisto de la Aĝo de Periklo ( Classical Greece), kaj estas pripensita unu el la plej altaj figuroj en la historio de medicino.
Li estas referita kiel la " Father of Modern Medicine (Patro de Modern Medicine) " [1] [2] [3] en rekono de liaj daŭrantaj kontribuoj al la kampo kiel la fondinto de la Hipokrata Lernejo de Medicino.
Tiu intelekta lernejo revoluciigis medicinon en antikva Grekio, establante ĝin kiel disciplinon apartan de aliaj kampoj kun kiuj ĝi estis tradicie asociita ( miraklo kaj filozofio), tiel establante medicinon kiel profesion.
#000001
Tamen, la atingoj de la verkistoj de la Korpuso, la terapiistoj de Hipokrata medicino, kaj la agoj de Hipokrato mem ofte estis miksitaj;
tiel tre malgranda estas konata ĉirkaŭ kion Hipokrato fakte pensis, skribis, kaj faris.
Hipokrato estas ofte portretita kiel la lumturo de la maljunega kuracisto, kaj kreditita kun kreado de la Hipokrata Ĵuro, daŭre signifa kaj en uzo hodiaŭ.
Li ankaŭ estas meritigita je tre avancado de la sistema studo de klinika medicino, sumigante la kuracistan konon de antaŭaj lernejoj, kaj preskribante praktikojn por kuracistoj tra la Hipokrata Korpuso kaj aliaj verkoj.
#000002
3 Rektaj kontribuoj al medicino
5 la filino de Legendo de Hipokrato
#000003
Historiistoj konsentas ke Hipokrato estis naskita ĉirkaŭ la jaro 460 a.K. sur la greka insulo de Koj;
aliaj biografiaj informoj, aliflanke, estas supozeble malveraj.
#000004
Soranus of Ephesus (Soranus de Efeso), 2-ajarcenta greka ginekologiisto, [8] estis la unua kinejo de Hipokrato kaj estas la fonto de plej multe de la personaj informoj pri li.
Pli postaj biografioj estas en la Suido de la 10-a-jarcenta p.K., kaj en la verkoj de John Tzetzes, kiuj originas de la 12-a-jarcenta p.K.
Hipokrato estas meciita preterpase en la verkadoj de du samtempuloj: Platono, en "Protagoro" kaj "Phaedrus", [10] kaj, la Politiko de Aristotelo ", kiuj originas de la 4-a jarcento a.K.
#000005
Soranus diris ke Hipokrato lernis medicinon de sia patro kaj avo ( Hippocrates I), kaj studis aliajn fakojn kun Demokrito kaj Gorgio.
Hipokrato estis verŝajne trejnita ĉe la asklepieion de Koj, kaj prenis lecionojn de la trakia kuracisto Herodicus of Selymbria (Herodicus de Selymbria).
Platono mencias Hipokrato'n en du el siaj dialogoj: en Protagoro , Platono priskribas Hipokrato'n kiel "Hipokraton de Kos, la Asklepiado ";
dum en Phaedrus , Platono sugestas ke "Hipokrato la Asklepiado" opiniis ke kompleta kono de la naturo de la korpo estis necesa por medicino.
Hipokrato instruis kaj praktikis medicinon dum sia vivo, vojaĝante minimume ĝis Tesalio, Trakio, kaj la Marmaran Maron.
Pluraj malsamaj raportoj pri lia morto ekzistas.
Li mortis, verŝajne en Lariso, en la aĝo de 83, 85 aŭ 90, kvankam kelkaj diras ke li vivis por esti bone super 100.
#000007
Hipokrato estas meritigita je estado la unua persono se temas pri kredi ke malsanoj estis kaŭzitaj nature, ne pro superstiĉo kaj dioj.
Hipokrato estis kreditita de la disĉiploj de Pitagoro de aliancado de filozofio kaj medicino.
Li apartigis la disciplinon de medicino de religio, kredado kaj kverelado tiu malsano ne estis puno kaŭzita fare de la dioj sed prefere al la produkto de medifaktoroj, dieto, kaj vivkutimoj.
Efektive ekzistas ne ununura mencio de mistera malsano en la tuteco de la Hipokrata Korpuso.
Tamen, Hipokrato laboris kun multaj konvinkiĝoj kiuj estis bazitaj sur kio nun povas esti malĝusta anatomio kaj fiziologio, kiel ekzemple Humorism.
#000008
Malnovgrekaj lernejoj de medicino estis disfenditaj (en la Knidian kaj Koan) sur kiel trakti malsanon.
La Knidiana lernejo de medicino temigis diagnozon.
La medicino dum Hipokrato sciis preskaŭ nenion de homa anatomio kaj fiziologio pro la greka tabuo malpermesante la dissekcion de homoj.
La Knidiana lernejo sekve ne distingis kiam unu malsano kaŭzis multajn eblajn seriojn de simptomoj.
La Hipokrata lernejo aŭ Koan lernejo atingis pli grandan sukceson uzante ĝeneralajn diagnozojn kaj pasivajn terapiojn.
Ĝia fokuso estis en pacientoprizorgo kaj prognozo, ne diagnozo.
Ĝi povis efike trakti malsanojn kaj enkalkulis grandan evoluon en klinika praktiko.
#000009
La Hipokrata medicino kaj ĝia filozofio estas longe forigitaj de tiu de moderna medicino.
Nun, la kuracisto temigas specifan diagnozon kaj specialeca terapio, kiuj ambaŭ estis apogita fare de la Knidiana lernejo.
Tiu ŝanĝo en kuracista esploro opiniita ekde la tago de Hipokrato kaŭzis gravan kritikon super la pasinta du Jarmiloj, kun la pasiveco de Hipokrata terapio estanta la temo de precipe fortaj denuncoj;
ekzemple, la franca kuracisto M. S. Houdart nomis la Hipokratan terapion "meditado sur morto".
#000010
Alia grava koncepto en Hipokrata medicino estis tiu de krizo, punkto en la progresado de malsano ĉe kiu aŭ la malsano komenciĝus al triumfo kaj la paciento venkiĝus al morto, aŭ la kontraŭo okazus kaj naturprocezoj igus la pacienton resaniĝi.
Post krizo, refalo eble sekvos, kaj tiam alian decidantan krizon.
Laŭ tiu doktrino, krizoj tendencas okazi en kritikaj tagoj, kiuj laŭsupoze estis fiksa tempo post la kuntiriĝo de malsano.
Se krizo okazis en tago longe de kritika tago, refalo eble estos atendita.
Galeno de Pergamono kredis ke tiu ideo originis ĉe Hipokrato, kvankam estas eble ke ĝi datis de antaŭ li.
#000011
Hipokrato estis malvolonta preskribi medikamentojn kaj okupiĝi pri specialeca traktado kiu eble pruvos esti erare elektita;
ĝeneraligita terapio sekvis ĝeneraligitan diagnozon.
Ĝeneraligitaj terapioj kiujn li preskribis inkludas fastumaj kaj la konsumon de pomcidrovinagro.
Hipokrato siatempe diris ke "manĝi kiam vi estas malsana, devas provizi vian malsanon."
Tamen, potencaj medikamentoj estis uzitaj dum certaj okazoj.
Tiu pasiva aliro estis alkureganta en traktado relative simplaj malsanoj kiel ekzemple rompitaj ostoj kiuj postulis tiradon etendi la skeletan sistemon kaj trankviligi premon sur la vundita areo.
La Hipokrata benko kaj aliaj aparatoj estis uzitaj al tiu fino.
#000013
Unu el la fortoj de Hipokrata medicino estis sia emfazo de prognozo.
En la tempo de Hipokrato, medikamenta terapio estis tre nematura, kaj ofte la plej bona aĵo kiun kuracistoj povis fari devis analizi malsanon kaj antaŭdiri ĝian verŝajnan progresadon bazitan sur datenoj kolektitaj en detalaj anamnezoj.
#000014
La Hipokrata medicino estis rimarkinda pro sia strikta profesiismo, disciplino, kaj rigora praktiko.
La Hipokrata laboro On the Physician rekomendas ke kuracistoj ĉiam estu bon-kempt, honesta, trankvilo, komprenante, kaj gravaj.
La Hipokrata kuracisto atentis zorgeman al ĉiuj aspektoj de sia praktiko: li sekvis detalajn specifojn por, "ŝaltante, personaron, instrumentojn, poziciigadon de la paciento, kaj teknikojn de bandaĝo kaj splinting" en la praa operaciejo.
Li eĉ konservis siajn ungojn al preciza longo.
#000015
La Hipokrata Lernejo donis gravecon al la klinikaj doktrinoj de observado kaj dokumentaro.
Tiuj doktrinoj diktas ke kuracistoj registras siajn trovojn kaj siajn medikamentajn metodojn en tre klara kaj objektiva maniero, tiel ke tiuj diskoj povas esti heredigitaj kaj utiligitaj fare de aliaj kuracistoj.
Hipokrato faris zorgeman, regulan noton de multaj simptomoj inkluzive de vizaĝkoloro, pulso, febro, peno, movado, kaj sekreciaĵoj.
Li laŭdire mezuris la pulson de paciento dum prenado de anamnezo por malkovri ĉu la paciento mensogis.
Hipokrato etendiĝis klinikajn observaĵojn en genealogion kaj medion.
"Al li la medicino ŝuldas la arton de klinika inspektado kaj observado."
Tial, li povas pli konvene esti nomita kiel la "Patro de Medicino".
#000016
Hipokrato kaj liaj anoj estis unuaj se temas pri priskribi multajn malsanojn kaj malsanojn.
Li ricevas krediton por la unua priskribo de klabado de la fingroj, grava diagnoza signo en kronika pulma malsano, pulma kancero kaj cianoza kormalsano.
Tial, klabitaj fingroj foje estas referitaj kiel "Hippocratic fingroj".
Hipokrato ankaŭ estis la unua kuracisto priskribanta Hippocratic-vizaĝon en Prognosis.
Shakespeare fame aludas al tiu priskribo kiam verkado de la morto de Falstaff en Act II, Scene iii.
#000017
Hipokrato komencis klasifiki malsanojn kiel akutajn, konstantajn, endemiajn kaj epidemiajn, kaj uzesprimojn kiel ekzemple, "plimalboniĝo, refalo, rezolucio, krizo, paroksismo, pinto, kaj konvalesko."
Alia da la plej gravaj kontribuoj de Hipokrato povas esti trovita en liaj priskriboj de la simptomatologio, fizikaj trovoj, kirurgia terapio kaj prognozo de toraka empiemo, t.e. ekssudaĵo de la subŝtofo de la torakkavaĵo.
Lia instruo restas signifa al aktualaj studentoj de pulmomedicino kaj kirurgio.
Hipokrato estis la unua dokumentita torakkirurgo kaj liaj trovoj kaj teknikoj, dum krude, kiel ekzemple la uzo de plumbtuboj dreni torakmurabsceson, estas daŭre validaj.
#000018
Corpus Hippocraticum) estas kolekto de proksimume sepdek fruaj kuracistaj verkoj de aleksandrina-Grekio.
Ĝi estas skribita en Ionic Greek.
La demando de ĉu Hipokrato mem estis la verkinto de la korpuso ne estis decide respondita, [53] sed la volumoj estis verŝajne produktitaj fare de liaj studentoj kaj anoj.
Pro la gamo da subjektoj, skribstiloj kaj ŝajna dato de konstruo, akademiuloj kredas ke Hippocratic Corpus ne povus estinti verkita fare de unu persono (Ermerins numeras la verkintojn ĉe dek naŭ).
La korpuso ricevis al Hipokrato en antikvo, kaj ĝia instruado ĝenerale sekvis liajn principojn;
tiel ĝi estis konata sub lia nomo.
Ĝi eble estos la restaĵoj de biblioteko de Koj, aŭ kolekto kompilita en la tria jarcento a.K. en Aleksandrio.
#000020
La Hipokrata Ĵuro, pionira dokumento pri la etiko de kuracistentrepreno, ricevis al Hipokrato en antikvo kvankam novaj informoj montras ke ĝi eble estis skribita post lia morto.
Tio estas verŝajne la plej fama dokumento de la Hipokrata Korpuso.
Lastatempe la aŭtenteco de la verkinto de la dokumento venis sub ekzamenadon.
Dum la Ĵuro malofte estas uzita en sia praformo hodiaŭ, ĝi funkcias kiel fundamento por aliaj, similaj ĵuroj kaj leĝoj kiuj difinas bonan kuracistentreprenon kaj moralon.
Tiaj derivaĵoj estas regule prenitaj hodiaŭ fare de medicinaj diplomiĝintoj ronde eniri kuracistentreprenon.
#000022
La filino de Legendo de Hipokrato
#000023
The Travels of Sir John Mandeville (La Vojaĝadoj de Sinjoro-Johano Mandeville) raportas (neĝuste) ke Hipokrato estis la reganto de la insuloj de "Kos kaj Lango" [sic], kaj rakontas legendon pri la filino de Hipokrato.
Ŝi estis ŝanĝita en cendo-futan longan drakon fare de la diino Diana, kaj estas la "sinjorino de la grandbieno" de malnova kastelo.
Ŝi emerĝas kiel tri-foja jare, kaj estos igita reen virino se kavaliro kisas ŝin, transformante la kavaliron en ŝian partneron kaj reganton de la insuloj.
Diversaj kavaliroj provas, sed fuĝas kiam ili vidas la malbelegan drakon;
Tio estas versio de la legendo de Meluzino.
#000024
Hipokrato estas ĝenerale konsiderita kiel la "Patro de Medicino".
Liaj kontribuoj revoluciigis la praktikon de medicino;
sed post lia morto la akcelo ekhaltis.
Tiel honorita Hipokrato estis ke lia instruo estis plejparte prenitaj kiel tro grandaj por esti plibonigitaj sur kaj neniuj signifaj akceloj de liaj metodoj estis direktiĝis al longa tempo.
La jarcentojn poste la morto de Hipokrato estis markita tiel multe per retroira movado kiel per plia akcelo.
Ekzemple, "post la Hipokrata periodo, la praktiko de prenado de klinikaj anamnezoj formortis", laŭ Fielding Garrison.
#000025
Post Hipokrato, la venonta signifa kuracisto estis Galeno de Pergamono, greko kiuj vivis de AD 129 ĝis AD 200.
Galeno de Pergamono eternigis Hipokratan medicinon, antaŭenirante kaj kaj returnite.
En la Mezepoko, la islama mondo adoptis Hippocratic-metodojn kaj evoluigis novajn medicinajn teknologiojn.
Post la Eŭropa Renesanco, Hippocratic-metodoj estis revivigitaj en okcidenta Eŭropo kaj eĉ plu vastigitaj en la 19-a jarcento.
Rimarkinda inter tiuj kiu utiligis la rigorajn klinikajn teknikojn de Hipokrato estis Thomas Sydenham, William Heberden, Jean-Martin Charcot kaj William Osler.
Henri Huchard, franca kuracisto, diris ke tiuj reviviĝoj inventas "la tutan historion de interna medicino."
#000026
La plej severa formo de harperdado kaj kalveco estas nomita la Hipokrata formo.
#000027
Laŭ la atestaĵo de Aristotelo, Hipokrato estis konata kiel "The Great Hippocrates (La Great Hippocrates)".
Koncerne lian emon, Hipokrato unue estis portretita kiel "ĝentila, digna, maljuna landkuracisto" kaj poste kiel "severa kaj fortimiga".
Li estas certe konsiderita saĝa, de tre granda intelekto kaj precipe tre praktikan.
Francis Adams priskribas lin kiel "strikte la kuraciston de sperto kaj ordinara racio."
#000028
Lia bildo kiel la saĝa, maljuna kuracisto estas plifortikigita per bustoj de li, kiuj eluzas grandajn barbojn sur sulkiĝinta vizaĝo.
Multaj kuracistoj de la tempo eluzis sian hararon en la stilo de Jupitro kaj Asklepius.
Sekve, la bustoj de Hipokrato kiuj estis trovitaj povis esti nur ŝanĝitaj versioj de portretoj de tiuj diaĵoj.
Hipokrato kaj la kredoj ke li enkarnigis estas konsideritaj kuracistaj idealoj.
Fielding Garrison, aŭtoritato sur anamnezo, deklaris, "Li estas, ĉefe, la ekzemplero de tiu fleksebla, kritika, bon-poziciigita sinteno de menso, iam en sercado de fontoj de eraro, kiu estas la esenco mem de la scienca spirito."
stand por ĉi temp kiel ti de laideala kuracisto", laŭ A Short History of Medicine (Mallonga Historio de Medicino), inspirante la kuracistojn ekde sia morto.
#000029
La legenda genealogio de Hipokrato spuras lian patran heredaĵon rekte al Asklepius kaj lian patrinan genealogian arbon al Heraklo.
Laŭ la Kiliadoj de Tzetzes, la ahnentafel de Hippocrates II estas: [68]
#000030
Hippocrates Prize por Poetry kaj Medicino
#000034
Datura metel (la trumpeto de diablo)
#000039
Hipokrato estis helena medicinisto kaj kuracisto, laŭtradicie, li naskiĝis sur la malgranda insulo Koso (κως) en la antikva Grekujo, en la jaro 460 a. K. kaj mortis proksimume 377 a. K. Oni konsideris lin kiel la patro de la okcidenta medicino.
#000040
Filo de Herakleido kaj Praksitala filino de Fenareta, li estis disĉiplo de sia propra patro kaj apartenis al la dudeka generacio de la Asklepiidoj (idaro de Asklepio, dio de la okcidenta medicino). La tradicio diras plue ankaŭ, ke lia familio devenas de Polidario, unika filo de la dio Asklepio kiu postvivis la militon de Trojo (1194-1184 a.K). La idaro de Polidario dividiĝis en du branĉojn, unu situanta sur la insulo Koso kaj la alia sur la najbara duoninsulo Knido tuj kontraŭ la unua. Glorata de liaj samtempuloj, Hipokrato estis konsiderata la plej saĝa kuracisto kaj rigardata kiel la patro de la okcidenta medicino. Platono en sia Protagoro komparis lin kun Polikleto kaj Fidio, Aristotelo alnomis lin "Hipokrato la Granda", Galeno "la Diulo", dum en la mezepoko, oni konsideris lin kiel la patro de la medicino.
#000041
Hipokrato avertis pri la rilato inter la korpaj karakteroj kaj la psikaj statoj. Hipokrato distingis la homajn tipojn tisika kaj pletorika. Li priskribis tipojn, kun la celo poste analizi la individuojn per ilia metado, aŭ en unu klason, aŭ en alian.
#000042
Hipokrato el Koso levis la medicinon al la kulmino de la etiko kiel atestas lia fama ĵuro. Dum jarcentoj lia ĵuro estis kaj ankoraŭ estas etika modelo por la kuracista profesio kaj deklamata de la medicinaj studentoj dum ilia diplomiĝo, en la tuta mondo.
#000043
"Mi ĵuras je Apolono kuracisto, de Asklepio, de Higiea kaj Panacea, je ĉiuj dioj kaj diinoj, ke laŭ miaj kapablo kaj juĝo mi observos tiun ĉi ĵuron kaj tiujn ĉi kompromisojn – respekti tiun kiu instruis al mi la kuracarton kvazaŭ li estus mia patro; disdividi kun li miajn havaĵojn, mildigi liajn malfacilaĵojn se tio estas necesa, zorgi pri liaj filoj kvazaŭ ili estus miaj fratoj, instrui al ili ĉi tiun arton se ili deziros lerni ĝin, sen rekompenco aŭ ajna kondiĉo pro lernado, legado kaj ia ajn alia instrumaniero; almontri mian arton al miaj propraj filoj, al miaj majstroj kaj disĉiploj ligitaj per kompromisoj kaj ĵurado, laŭ la leĝo de la medicino, al neniu plu. Mi sekvos tiujn dietojn konsideratajn de mi, laŭ miaj kapabloj kaj juĝo, bonefikajn por miaj malsanuloj kaj mi devojiĝos de ĉio noca kaj malsaniga. Mi ne donos mortigajn venenojn al iu ajn, eĉ se oni instigus min, mia ankaŭ ne donos al iu ajn tian konsilon kaj, sammaniere, mi ne donos al virinoj abortigilojn. Mi vivos kaj praktikos mian arton kun pureco kaj sankteco. Mi ne operacios tiujn suferantajn pro gruzo, sed lasos tion por la praktikuloj de tiu arto. En ia ajn domo kien mi eniros, mi endomiĝu nur por la bono de la malsanuloj kaj mi evitu malbonfaron kaj korupton kaj, ankoraŭ, mi ne delogu virinojn kaj virojn, nek liberulojn kaj sklavojn. Ĉion kion mi vidos aŭ aŭdos pri la vivo de homoj, kio ne povos esti diskonigita, mi ne diskonigu respektante ĉion kio devas resti sekreta. Dum tiu ĉi ĵuro konserviĝos senprofane, ke estu al mi permesite ĝui la vivon kaj la praktikarton, respektata de ĉiuj homoj, en ĉiuj tempoj, ke alia estu mia destino se mi ne observos ĉi tiun ĵuron."
#000044
"La kuracisto estas samtempe filozofo, li estas samkiel la dioj. Ne estas granda malsameco inter la medicino kaj filozofio, ĉar ĉiuj virtoj de la bona filozofo devas esti trovitaj en la kuracisto: altruismo, zorgo, modesto, respektiga ŝajno, seriozemo, trankvila juĝo, sereneco, decidemo, pura vivmaniero, koncizemo, scio pri kio estas utila kaj necesa al la vivo, riproĉado de la malbonaj aferoj, spirito libera de malkonfidoj, dediĉado al la dio". (el la libroj: "pri dececo", "pri instruoj").
#000045
Oni atribuas al Hipokrato el Koso diversajn skribaĵojn konsistigantajn la plej konatan verkon de la antikva medicino, la faman Corpus Hippokraticum, aron da medicinaj tekstoj ne ĉiuj agnoskitaj kiel liaj proprapojnaj skribaĵoj. Ĝi konsistas je 53 traktatoj aŭ libroj. Ĝi estas kolekto de medicinaj traktatoj kunigitaj de erudicia komisio el Aleksandrio en la tria jarcento a.K. La verkaro povas esti dividita al la jenaj libroj:
#000046
1.La ĵuro; 2.Pri la leĝo; 3.Pri la arto; 4.Pri la antikva medicino; 5.Pri la kuracisto; 6.Pri la dececo; 7.Pri la instruoj; 8.Aforismoj.
#000047
9.pri la anatomio, 10.pri la koro, 11.pri la karnoj, 12.pri la glandoj, 13.pri la naturo de la ostoj, 14.pri la naturo de la homo, 15.pri la gravedeco kaj la naturo de la infanoj, 16.pri la nutraĵoj.
#000048
17.pri la dieto, 18.pri la saniga dieto.
#000049
29.Epidemioj, 30.pri la afekcioj, 31.pri la malsanoj I, 32.pri la malsanoj II kaj III, 33.pri la internaj afekcioj, 34.pri la sankta malsano, 35.pri la homaj lokoj.
#000051
36.pri la dietoj en la akutaj malsanoj, 37.pri la uzado de la likvoj.
#000052
38.pri la kuracista profesio, 39.pri la artikoj, 40.pri la frakturoj, 41.pri la bandaĝo, 42.pri la kapaj vundoj, 43.pri la ulceroj, 44.pri hemoroidoj, 45.pri la fistuloj.
#000053
Ginekologiaj, obstetrikaj kaj pediatriaj libroj
#000054
47.pri la virgulinoj, 48.pri la virina naturo, 49.pri la virinaj malsanoj, 50.pri la multfeta gravediĝo, 51.pri la sepmonata kaj okmonata akuŝo, 52.pri embriologio, 53.pri la dentnaskiĝo.
#000055
Hipokrato skribis siajn verkojn per aforismoj, kelkaj iĝas proverboj, ekzemple:
#000056
"Via nutraĵo estos via kuracilo";
#000057
"La vivo ĉesas kaj la arto daŭras, la okazo pasas, la sperto trompas kaj la juĝo malfacilas";
#000058
"La naturo agas sen majstroj";
#000059
"La naturo mem trovas la vojon; kvankam nescia kaj neinstruita ĝi faras tion necesan, konvenan";
#000060
"La fortoj de la naturoj estas la kuracistoj de la malsano";
#000061
"Se la naturo rezistas, ĉiuj rimedoj vanas";
#000062
"Tiu deziranta akiri la ĝustan konon de la medicinarto devas havi bonan emon por tio, frekventi bonan lernejon, ricevi instruon ekde la infanaĝo, esti laborema kaj havi tempon por dediĉi al la studoj";
#000063
"La medicinarto estas la plej nobla el la artoj, sed pro la manko de spertoj de tiuj ĝin praktikantaj, unuflanke, kaj pro la supraĵeco de tiuj juĝantaj la kuracistojn, aliflanke, ĝi estas metita, multfoje, sur malalta rango";
#000064