Preĝejo de la Kordelieroj (Eglise des Cordeliers ; « Egliz de kordelje »)
#000017
Ĝia nomo devenas de la franciskana ordeno, kies talio estis zonita de ŝnuro. En la XVa jarcento, tuj post la Nancia Batalo, Renato la IIa starigis ĝin. Sankta Denis (« Deni ») de la lorenaj dukoj, ĝi ankoraù konservas, malgraù la turmentoj de la historio, rimarkindajn tombomonumentojn. Ĝia kapelo, inspirata de Mediĉa kapelo en Florenco, estas mirinda.
La monaĥejo de la Kordelieroj, situanta apud la preĝejo, ŝirmas la muzeon de la Artoj kaj Popolaj Tradicioj, kiu montras la lorenan kamparvivon kaj reproduktaĵojn de lorenaj hejmoj.
#000018
Iam komunikante kun la duka palaco per kovrita vojeto, la preĝejo de la Kordelieroj estis konstruita de Renato la IIa,, kiu votis la konstruadon de sanktejo se li venkus kontraù Karlo la Sentimulo. Tiu sanktejo estis konsekrita en 1487. Ĝi konsistas el navo longa je 73m, kie poste sepultaj kapeloj estis almetitaj flanke. Vitraloj iluminis la spacon per irizaj rebriloj kaj la volbo de la preĝejo estis ornamita de multkoloraj freskoj ; sendifekta pentraĵparto, kiu estis retrovita dum la restaùrado, atestas la kvaliton de tiu ornamaĵo.
#000019
La ĥorejo de la konstruaĵo estis ĉirkaùita de sidfakoj (1691), kiuj estis ornamitaj de muzikistaj pufvangaj beboj (putti). Devenante de la mozela abatejo de Salival, ili estis instalitaj ĉi-tie en 1818 por malaperigi la revoluciajn difektojn.
#000020
Sur la suda muro, troviĝas la diverskolora funebra niĉo de Renato la IIa ; influata de la renesanca stilo. La dukaj kaj lorenaj insignoj montras la preferatajn propetantojn de la duko : Sankta Georgo, Sankta Nikolao, anĝelo kun la Virgulino de Anunciacio, Sankta Hieronimo kaj Sankta Francisko de Assise « Asiz », kiuj estas enkadritaj de pilastoj, kies grotesko (murpentra ornama stilo populara en la 1a jarcento en Romio, imitita en eŭropa manierismo, el fantazia kunmeto de bestoj, folioj, floroj, homoj kaj aliaj) plibeligas ilin kaj prezento de Diapatro superstaras ilin. La kuŝostatuo kaj la statuo de Renato la IIa , preĝante piede de la Virgulino, estis ruinigitaj dum la Revolucio.
#000021
Diverskolora retablo (1522) ornamas la altarŝtonon, super kiu staras prezentado de la Sankta Triunuo ; tiu retablo, ŝirmas en konkaĵniĉoj, evangelizantojn, Sanktulojn kaj la Anunciacion, kiun ŝatis Renato la IIa.
#000022
La apuda monaĥejo, kiun starigis Renato la IIa, estis transdonita al Franciskanoj ; ĝia biblioteko enhavis tri milojn da libroj. Ĝi ŝirmas nun la Muzeon de la Artoj kaj popolaj Tradicioj Musée des Arts et Traditions populaires (loĝmaniero, meblaro, iloj, metioj de la kampara Loreno).
#000023
Ĉi-tie, la talenta gravuristo de la XVIIa jarcento, Jacques Callot « Ĵak Kalo » estas entombigita kun siaj patro kaj avo (sepulta monumento en la enirejo de la klostro).
#000025
Super la portalo, la okcidenta rozvitralo, kiu estis realigita laù la klasika stilo, estas ornamita de moderna vitralo, prezentante la insignojn de Loreno.
#000026
Henriko la IIa starigis, de1609 ĝis1612, la dukan kapelon, kiun lia patro Karlo la IIIa volis konstrui sam kiel la kapelon de Medicis en Florenco. Ĝi estas dediĉita al Dipatrino de Lorette « Loret ». Johano Richier « Riŝie », Johano-Baptiste Stabili, Petro Michel « Miŝel » kaj Toussaint Marchal « Tusa Marŝal »partoprenis tiun laboron. La mirinda lanterneto, kiu estis ĉizelita de Siméon Drouin « Simeo Drua » (1632) atestas la pompan projekton, kiu neniam finiĝis. La Revolucio profanis la sepultejojn de la lorenaj dukoj kaj la sanktejon, kiu restis malpli belega ol la originala projekto, malgraù la restaùrigadoj.
#000028
Basa reliefo, kiu eble estis realigita de Chassel « Ŝasel » kaj reprezentis mortintan Kriston, plibeligas altaran antaùon de la kapelo.
#000029
Maria-Antonina, kiu reiris kun sia estonta edzino, trapasis Nancion en 1770. Ŝi preĝis sur la tombo de siaj prapatroj Habsbourg-Lorraine « Absbur-loren », en la ronda kapelo, kie la arkiduko Otto de Habsbourg « Oto de Habsburg » edziĝis kun la princino Régina de Saxe-Meiningen « Reĝina de Sax-Meningen » ; en 2001, la geezdzoj celebris sian oran edziĝofeston kun sia familio.
#000030