Author: Júlia SigmondKind: novelAvailability: In stockPrice: €15.00Year of publication: 2017Format: libro kudre binditaDescription: Kolekto de mallongaj rakontoj, kiuj portas la leganton en la realon kaj revojn de la premiita aŭtorino.Pages: 128Width: 135 mmHeight: 220 mmWeight: 243 gISBN: 978-953-58418-7-6Review: De Valentin Melnikov: Plia mikspotoDe Dimitrije Janiĉiĉ: Riĉa diverseco Fronto kaj dorso: Tiuj mallongaj tre bele skribitaj rakontoj pri la taga vivo certe ĝojigos vin. La legado facile atingeblas kaj tre agrablas.
Kiel imagi renkontojn inter verkistoj kaj iliaj novelpersonoj, kiel konduku sian vivon, kuiradi por aliajn, sonĝi, karesi, helpi, memori, decidi, ĝoje maljuniĝi...
Per kolekto de historietoj, atestoj, anekdotoj, jam maljuna virino, sincere atestas pri siaj spertoj kaj invitas nin ĝui la legadon kaj ĝoji pri la vivo.
(Anino (Francio) - Internacia Esperanto-Sumoo Marto 2018)Rating: Add my rating
#000000
peristilo” estas fabelo kun ia recenza nuanco – pri “La princo ĉe la
hunoj” de Eugène de Zilah. Tamen, ne multon ĝi diras pri tiu libro, kaj la
komparo kun “La eta princo” de Exupéry ne konvinkas. Recenzeska estas
#000002
“Monero ĵetita” – klariganta la librotitolon kaj kovrilpaĝan
#000003
rakontoj titolitaj per homaj nomoj – “Adalberto”, “Gitka”, “Joli”, kaj
ankaŭ “Estis iam direktoro”, “Mi kapablas” – fakte daŭrigas la
rakontserion komencitan en Nomoj kaj sortoj. Sentimentalaj, larmigaj,
kun tro da emocioj kaj tute malverŝajnaj detaloj, ili esence similas
#000004
“Birdolakto” kaj en “Donacetoj” oni trovas plenajn kuirreceptojn kaj povas
laŭbezone plenumi ilin... sed evidente la aŭtorino havis alian celon.
#000005
recepto kontraŭ ofendiĝo: legu bonan libron. Sed ial la aŭtorino
elektis romanon de Dostojevskij. Apenaŭ kredeblas, ke tiu morna, deprima
verkisto povas serenigi ies animon. Tamen, se iom pripensi – eble ne mirindas,
ja J. Sigmond samkiel F. Dostojevskij tro ŝatas, eĉ ĝuas trakti
#000006
rakontoj estas bonaj, tamen ja tro “virinaj”, tro moralecaj kaj esperantisme
naivaj. Ie-tie tamen aperas pravaj rezonoj kaj konsiloj. Ne eblas konsenti kun
ĉiu el “60 bondeziroj”, el kiuj kelkaj eĉ kontraŭas unu la
alian, sed almenaŭ indas pripensi...
#000007
senteblas troa edifemo, iam trodolĉo preskaŭ naŭza, kiel en
“Konversacio”. Pli proksime al la librofino kolektiĝis kelkaj predikoj,
alvokantaj al memhumiliĝo, kun religiaj argumentoj. Nu, mi ne estas
psikologo por kompetente trakti tiun temon. Nur pensu logike: se pli saĝa,
pli bonkora ĉiam cedos – do en la mondo triumfos stulteco kaj kovardeco...
#000008
bagatelajn rememorojn kaj entute ne klaras, kial verki pri tio. Kaj kial
virinoj tiom ŝatas rakonti siajn sonĝojn? Ĉu ili kredas, ke tio
povas iun interesi? (Ja, eble nur psikologon, el profesia vidpunkto...) Precipe
agacas “Sonĝomondo”: bizara fantasmagorio, tute malrealeca, kaj
ĉi-foje eĉ forestas iu edifaĵo, moralo kiun la aŭtorino
#000009
unu el la noveloj) estas esprimo tute nekomprenebla por plejparto de la
legantoj. Júlia Sigmond jam uzis tiun vortkombinon pli frue, en Libazar’ kaj
Tero. Ĉu hungara aŭ rumana kliŝvortumo? Sed ja nelogika:
kiel alinacianoj konjektu, ke temas pri nokto sendorma?
#000011
fluanta. Bonas esprimoj kiel “Bezonata tempo de almenaŭ tri Patro-niaj por
ripozi” (p.14). Avantaĝo de Esperanto estas, ke oni povas krei vortojn
laŭbezone: vidu, kio estas “stelejo” (p.109). Tamen kelkloke strangas
vortordo, jen sur sama paĝo 115: “sekurecon donanta fundamento”;
#000013
libro estas “mikspoto” – samkiel Júlia Sigmond subtitolis du antaŭajn
librojn (vidu mian recenzon en la maja n-ro de Esperanto). Mikspoto kun
ingrediencoj diversvaloraj kaj diversgustaj, kelkaj el ili tamen vere bonas.
#000014