A Hero of Our Time (Russian: Герой нашего времени, Geroy nashego vremeni) is a novel by Mikhail Lermontov, written in 1839, published in 1840, and revised in 1841.
#000001
Ĝi estas ekzemplo de la superflua vir romano, konata por it konvinka Briona heroo (aŭ kontraŭheroo) Pechorin kaj por la belaj priskriboj de Kaŭkazo.
Ekzistas pluraj anglaj tradukoj, inkluzive de unu de Vladimir Nabokov kaj Dmitri Nabokov en 1958.
#000002
6 bibliografio de anglotradukoj [3]
#000003
La libro estas dividita en kvin novelojn aŭ novelojn, kun aŭtora antaŭparolo aldonita en la dua eldono.
La unua estas juna, nenomita oficiro en la rusa armeo vojaĝanta tra Kaŭkazo-montoj.
Li dokumentas siajn vojaĝojn por publikigo poste.
Preskaŭ tiel baldaŭ kiel la rakonto komenciĝas, li renkontas kapitanon Maxim Maximych, kiu estas signife pli maljuna kaj estis postenigita en Kaŭkazo por longa tempo.
Li estas tial saĝa al la vivstilo de rusaj soldatoj en tiu regiono, kaj tuj montras tion al la rakontanto tra siaj interagoj kun la loka Osetiana tribulo.
#000004
Maksimo Maximych funkcias kiel la dua rakontanto, relajante al siaj vojaĝadaj kunulrakontoj de liaj interagoj kun Grigory Alexandrovich Pechorin, la ĉeffiguro de la rakonto kaj la finfina Briona heroo.
Maksimo kiun Maximych estis postenigita en Kaŭkazo kun Pechorin por iom da tempo, tamen kiam kaj por kiom longe estas ne precizigita.
Finfine, Maxim Maximych donas la taglibrojn de Pechorin al la nenomita rakontanto.
Pechorin ŝajne prirezignis ilin kiam li estis maldungita de lia poŝto, kaj la maljuna kapitano kunhavis ilin poste.
#000005
La tria rakontanto estas Pechorin mem.
Tamen, male al la aliaj du, li ne estas fakte karaktero tuj en la rakonto.
Anstataŭe, li rakontas tra siaj taglibroj, kiuj estis publikigitaj kune kun la vojaĝadnotoj de la nenomita rakontanto post la morto de Pechorin.
La taglibroj, aliflanke, ŝajnas ŝanĝi minimume unufoje de la preterito (kiam taglibro estus skribita) al la prezenco.
Pechorin, la "heroo de nia tempo" pruviĝas esti alterne impulsema kaj kalkulanta tra la rakontoj de Maxim Maximych.
Li pruviĝas esti memcela, manipula, emocie neatingebla kaj aroganta tra siaj propraj rememoroj.
Tamen li estas kaj sentema kaj cinika same kiel inteligenta, fakto kiujn li estas ĉio tro konscia pri.
#000006
En la plej longa novelo, Princess Mary, Pechorin flirtas kun la princino de la titolo, farante amaferon kun sia eks-amanto Vera, kaj mortigas sian amikon Grushnitsky (de kiu li estas sekrete malestima) en duelo en kiu la partoprenantoj staras en victurno sur la limo de klifo tiel ke la morto de la malgajninto povas esti klarigita kiel hazarda falo.
Poste li repudias unun virinon nur por esti prirezignita per la aliaj.
#000007
La antaŭparolo klarigas la ideon de la verkinto de lia karaktero: "Heroo de Our Time, miaj karaj legantoj, estas efektive portreto, sed ne de unu viro.
Ĝi estas portreto konstruita de ĉiuj la ŝarĝoj de nia generacio en plena florado.
Vi denove rakontos al mi ke homo ne povas esti tiel malvirta, kaj mi respondos ke se vi povas kredi je la ekzisto de ĉiuj fiuloj de tragedio kaj enamiĝo, kial ne kredus ke ekzistis Pechorin?
Se vi povis admiri multe pli timigajn kaj fiajn tipojn, kial estas ne vi pli kompatema al tiu karaktero, eĉ se ĝi estas fikcia?
Estas ne ĝi ĉar ekzistas pli da vero en ĝi ol vi eble deziros?"
#000008
La nura kontraŭdiro en la sinteno de Pechorin al virinoj estas liaj originalaj sentoj por Vera, malgraŭ pro kiu amas lin ĉiujn liajn faŭltojn,.
Ĉe la fino de "Princess Mary" tia estas donacita momento de espero kiam Pechorin galopas post Vera.
La leganto preskaŭ supozas ke signifo al lia ekzisto povas esti ekhavita kaj ke Pechorin povas finfine ekkompreni ke veraj sentoj estas eblaj.
Ankoraŭ vivdaŭro de supraĵemo kaj cinikismo ne povas esti tiel facile ekstermita kaj kiam sorto intervenas kaj la ĉevalo de Pechorin kolapsas, li entreprenas neniun plun klopodon atingi sian unu esperon de elsaviĝo: "mi vidis kiom vana kaj senracia ĝi devis trakti perditan feliĉon.
#000011
Pechorin priskribis sian propran personecon kiel memdetruan, koncedante ke li mem ne komprenas sian celon de la mondo de viroj.
Lia enuo kun vivo, sento de malpleneco, devigas lin indulgiĝi pri ĉiaj ajn plezuroj kaj travivaĵoj, kiuj baldaŭ, kaŭzas la falon el tiuj plej proksimaj al li.
Li komencas realigi tion kun Vera kaj Grushnitsky, dum la tragedio kun Bela baldaŭ kaŭzas lian kompletan emocian kolapson.
#000014
Lia dispremita spirito post tio kaj post la duelo kun Grushnitsky povas esti interpretita ke li ne estas la serena karaktero kiun li faras al sin por esti.
Prefere, ĝi montras ke li suferas de siaj agoj.
Ankoraŭ multaj el liaj agoj estas priskribitaj kaj memstare kaj ŝajnas al la leganto esti arbitraj.
Ankoraŭ tio estas stranga kiam la inteligenteco de Pechorin estas tre alta (karakteriza por Briona heroo).
La klarigo de Pechorin kiel al kial liaj agoj estas arbitraj povas esti trovita en la lasta ĉapitro kie li konjektas pri sorto.
Li vidas sian arbitran konduton ne kiel esti subkonscia reflekso al preter momentoj en sia vivo sed prefere kiel sorto.
Pechorin kreskas malkontenta kun sia vivo kiel ĉiu el siaj arbitraj agoj gvidas lin tra pli emocia sufero kiun li subpremas de la vido de aliaj.
#000015
La romano The Fall de Albert Camus komenciĝas kun eltiraĵo de la antaŭparolo de Lermontov ĝis A Hero of Our Time (Heroo de Our Time): "Kelkaj estis terure insultitaj, kaj sufiĉe grave, por esti teninta supren kiel modelo tian malmoralan karakteron kiel A Hero of Our Time (Heroo de Our Time);
aliaj ruze rimarkis ke la verkinto portretis sin kaj liajn konatojn.
A Hero of Our Time (Heroo de Our Time), sinjoroj, estas fakte portreto, sed ne de individuo;
ĝi estas la agregaĵo de la ŝarĝoj de nia tuta generacio en ilia plej plena esprimo."
#000016
En From Russia with Love (De Rusio kun Love) de Ian Fleming la intrigo rondiras sur sovetia agento Tatiana Romanova ŝajnigi pasion pri James Bond de MI6 kaj oferti transfuĝi al la Okcidento provizis li estos sendita por elekti ŝin supren en Istanbulo, Turkio.
La sovetianoj ellaboras kompleksan fonrakonton koncerne kiel ŝi ekvidis la dosieron pri la angla spiono dum sia klerikala laboro en SMERSH- ĉefsidejo kaj iĝis kontaĝita kun li, igante ŝin deklari ke lia bildo igis ŝin pensi pri Pechorin de Lermontov.
La fakto ke Pechorin estis ĉiuj krom "heroo" aŭ eĉ pozitiva karaktero entute en la rakonto de Lermontov indikos la sarkasman memmallaŭdan spritecon de flandro pri sia plej fama kreaĵo;
la ironio estas perdita, aliflanke, en okcidentaj legantoj ne alkutimiĝintaj al la laboro de Lermontov.
#000017
En la filmo The Silence de Ingmar Bergman, la juna filo vidiĝas legi la libron en lito.
En la malfermaĵsekvenco de la venonta filmo Persona de Bergman la sama infanaktoro vidiĝas vekiĝi en kio ŝajnas esti kadavrodeponejo kaj etendanta sia manon al la sama libro.
#000018
La filmo A Heart in Winter de Claude Sautet ( Un Coeur en Hiver ) laŭdire estis bazita sur "liaj memoroj da" la princina Maria sekcio.
La rilato kun la laboro de Lermontov estas tre loza - la filmo okazas en nuntempa Parizo, kie juna violonriparisto (pozita de Daniel Auteuil) serĉas delogi la amatinon, de sia komercpartnero talenta violonisto nomis Camille, en enamiĝado al siaj singarde elpensitaj ĉarmoj.
Li faras tion sole por la kontentigo de akiradkontrolo de ŝi emocie, dum neniam amante ŝin sincere.
#000019
La 22-an de julio 2015, La Bolŝoj-teatro en Moskvo premieris baletadaptadon de "Heroo de Our Tempo".
La baleto estis koreograferita fare de la koreografo de San Francisco Ballet en Loĝejo, Yuri Possokhov, kaj direktita fare de Kirill Serebrennikov - kiu ankaŭ estas la verkinto de la libreto.
La poentaro estis komisiita celkonscie por tiu produktado kaj kunmetita fare de Ilya Demutsky.
Tiu produktado temigas tri novelojn de la romano - Bela, Taman de Lermontov, kaj princino Maria.
#000022
Bibliografio de anglaj tradukoj [3]
#000023
Hero of Our Time (1840)
#000028