❝Atay travivis situacion kie la recepto estis neadekvata plurajn fojojn en sia vivo. Liaj genuoj kliniĝis, liaj manoj ektremis, kaj li mordis la lipojn ĝis li pensis, ke li perdis koloron. Li pensis, ke li estas preta doni ĉion, kion li havis, por retroiri la tempon, sed li neniam ricevis ĉi tiun ŝancon.❞
#000001
Estas momentoj, kiam malvarmeto trairas la dorson. Povas esti la unua momento, kiun malbona novaĵo ricevis aŭ perceptis de fatala eraro faris; la kialoj varias, sed la sentoj ne. Negado ŝajnus kiel savanto, sed deturni sin de la vero ne povus ŝanĝi ĝin.
#000002
Homo, kiu sentas la doloron, opiniis, ke ĝi estas senfina. Ĝi malesperis, kvazaŭ kondamnita porti ŝtonon destinitan ruliĝi malsupren de monteto. Tamen nenio daŭras eterne, precipe emocioj, kaj estas tempo de morto skribita por ĉiu vivanta kaj neviva estaĵo.
#000005
Atay travivis situacion kie la recepto estis neadekvata plurajn fojojn en sia vivo. Liaj genuoj kliniĝis, liaj manoj ektremis, kaj li mordis la lipojn ĝis li pensis, ke li perdis koloron. Li pensis, ke li estas preta doni ĉion, kion li havis, por retroiri la tempon, sed li neniam ricevis ĉi tiun ŝancon.
#000006
Krome, ĉi tio ne estis pro eraro de Atay. Malgraŭ siaj plej bonaj klopodoj, li brulis en la fajro de angoroj nur ĉar li ne povis malhelpi sian patron agado laŭ siaj sentoj. Fine de la longa atendado, kiam venis la malĝoja novaĵo, Atay travivis la lastan kaj plej severan el tiuj momentoj. Li sentis, ke la malhela fantomo kaptis lian gorĝon kaj lasis lin senspira.
#000023
Sed li nun estis malplena, li estis malpleneca. La koncepto de emocio estis nekonata al li. Ne povante esti feliĉa aŭ malĝoja, li vivis sian vivon same indiferente kiel la surfaco de kvieta akvo. Li memoris sian perdon kiel la unua frazo de la fama libro La Fremdulo de Albert Camus:
#000025
Li sciis, ke li ne elektis memvole tiun ĉi staton, la esencan distancon, kiu preterpasas la socian distancon, memvole.
#000027
Sed li ne plu zorgis. Li estis indiferenta.
#000028