Vizitrekordo ĉe la Esperanto-muzeo en Vieno
#000000
Grupo de infanoj vizitas la muzeon.
#000001
La Esperanto-muzeo de la Aŭstria Nacia Biblioteko pasintjare havis pli ol 20.000 vizitantojn. Tio estas rekordo por la muzeo, kiu estis fondita antaŭ 90 jaroj, rakontas la estro de la muzeo, Bernhard Tuider.
#000002
La Esperanto-muzeo situas en la centro de Vieno, unu el la plej grandaj urboj en Eŭropo. Tial ĝi estas rimarkata de multaj personoj kaj ankaŭ estas tre grava pordo al la publiko. Dum la pasintaj jaroj la nombro de vizitantoj daŭre kreskis.
#000003
En 2017 rekorda nombro da 21.256 personoj vizitis la Esperanto-muzeon, kompare kun la jaro 2016 (15.937) tio estas rimarkinda plialtiĝo de 33 %, kompare kun la jaro 2006 (5.025) eĉ 323 %.
#000004
Inter la vizitantoj estas ne nur personoj el Vieno kaj ĝia ĉirkaŭaĵo, precipe gelernantoj kaj gestudentoj, sed ankaŭ multaj turistoj. Same daŭre venas esperantistoj el diversaj partoj de la mondo en la Esperanto-muzeon, kiu – fondita en 1927 – konservas kaj disponigas mondskale la plej ampleksan kolekton pri Esperanto kaj planlingvoj.
#000005
Tiu ege pozitiva evoluo baziĝas precipe sur la pliampleksigo de la deĵorhoroj, la enkonduko de novaj laŭaĝaj atelieroj kaj sur eventoj kun specialaj laŭtemaj gvidadoj.
#000006
Ĉiujare la Esperanto-muzeo – kaj la kvar aliaj muzeoj de la Aŭstria Nacia Biblioteko – partoprenas plurajn naci- kaj internacikadrajn kulturajn aranĝojn.
#000007
Dum la “Longa Nokto de la Muzeoj” kaj la “Tago de la Malfermita Pordo” ni proponas specialajn gvidadojn kaj Esperanto-fulmkursojn. Dum la “Tago de la Monumentoj” kadre de la Eŭropaj Tagoj de kultura heredaĵo ni precipe parolas pri Esperanto kadre de varia speciala temo: 2014 Illusion (“Iluzio”), 2015 Feuer und Flamme (“Fajro kaj flamo”), 2016 Gemeinsam unterwegs (“Kune survoje”), 2017 Heimat großer Töchter (“Patrujo de elstaraj filinoj”), 2018 Schätze teilen (“Dividi trezorojn”).
#000008
Por lernejaj klasoj la Aŭstria Nacia Biblioteko ofertas aĝospecifajn programojn, la tiel nomatajn “Wissenswelten” (sciomondoj), pro kiuj dum la pasintaj jaroj pli kaj pli da infanoj kaj gejunuloj ĝuis gvidadojn kaj Esperanto-fulmkursojn.
#000010
Krome vizitantoj povas percepti, ke la Esperanto-muzeo estas ne nur muzeo, sed – ekde sia fondo en 1927 – ankaŭ biblioteko kaj arkivo, kiu nuntempe konservas kaj disponigas jenan havaĵon:
#000013
Se oni konsideras, ke la Esperanto-muzeo disponas pri ekspozicia spaco de nur 80 kvadratmetroj, la statistiko estas elstara: ekde 2005, kiam la nova ekspozicio en Herrengasse 9 estis inaŭgurita, vizitis ĝin pli ol 130.000 personoj, okazis preskaŭ 700 gvidadoj kaj pli ol 350 Esperanto-fulmkursoj (regule nur ekde la jaro 2009), kiujn partoprenis entute pli ol 8.000 personoj.
#000015
Pli da informoj troveblas en la retejo de la Kolekto por planlingvoj kaj en la retejo de la Esperanto-muzeo.
#000016
La libroj de la jaro 2017
#000018
Pasintjare mi ĉi tie en Luksemburgo ekkonis virinon el Vieno, kiu jam scii pri Esperanto pro vizito al la Esperanto-muzeo. Ŝi tamen estis tre surprizita, kiam ŝi eksciis de mi, ke Esperanto estas vivanta lingvo, kiun eĉ uzas miaj infanoj kun samaĝaj infanoj el aliaj landoj. La impreso, kiun ŝi havis post vizito al la Esperanto-muzeo antaŭ kelkaj jaroj, estis, ke temas pri afero de la pasinteco, kiu ne plu estas aktuala. Repensante pri mia propra vizito al la Esperanto-muzeo en somero 2014, mi povis bone kompreni ŝian impreson, ĉar ankaŭ tiam la muzeo montris ĉefe historiaĵojn de la periodo 1887 ĝis ĉirkaŭ 1960, kaj praktike tute ne informis pri la nuntempa komunumo kaj movado ĉirkaŭ Esperanto. Ĉu iu scias, ĉu la situacio pliboniĝis de 2014? Ja estus bedaŭrinde, se la plejmulto el tiuj multaj vizitantoj forlasus la muzeon kun la impreso, ke ili lernis ion pri la pasinteco, ne pri la nuntempo.
#000019
Oni devas krei sekcion en la muzeo, se ĝi ankoraŭ ne ekzistas, kiu nomiĝas, “Esperanto Hodiaŭ.”
#000020
Fakte la Esperantomuzeo ankaŭ informas pri Esperanto en la nuntempo, ekzemple ĉe interaktiva komputilo, kiu nomiĝas „Praktiko“. Tie ni prezentas mondmapojn, kiuj montras:
#000022
– kie kaj kiam nun, en 2018, okazas Esperanto-aranĝoj
– kie nuntempe funkcias aliaj Esperanto-bibliotekoj, -arkivoj kaj -muzeoj.
– kie loĝas personoj, kiuj estas sur la listo de Pasporta Servo
– kie loĝas delegitoj de la Universala Esperanto-Asocio
#000023
Historie, Andre Cseh, kiu enkondukis grandskale la rektan metodon en Esperantujon, multe uzis tian fulmokurseton por altiri multnombrajn gelernantojn al postaj, pli longaj kursoj. Fulmokurso de unu horo; posta kurso de 24, ekzemple.
#000026
Estus utile, eble en la paĝoj de IPR – la Internacia Pedagogia Revuo – havi longan detalan priskribon de la fulmokursoj en Vieno, por ke eventuale lokaj kluboj kaj asocioj de Esperanto, aŭ eĉ individuaj Esperantistoj, povu ankaŭ povu profiti je tiu metodo. Certe estas plurstilaj fulmokursoj, kaj lerni pri la metodo de Vieno helpos al ĉiuj pripensi kaj eventuale plibonigi sian propran metodon.
#000028
Saluton! Mi estas Christian Cimpa, deĵoranto en la Viena Esperantomuzeo. Dum la fulmkursoj ni prezentas bazajn sciojn pri la gramatiko kaj la vortfarado de Esperanto. La partoprenantoj (plej ofte infanoj aŭ studentoj) lernas formi simplajn frazojn kiel sinprezenton, mempriskribon, priskribon de amiko aŭ de ŝatata dombesto... Ĝenerale tiuj kursoj estas kombinitaj kun duonhora gvidado tra la ekspozicio, kies lasta stacio estas dediĉita al la nuntempo de Esperanto (UEA kaj aliaj gravaj Esperantaj institucioj, Pasporta Servo, Universalaj Kongresoj, aktualaj, do ĉijaraj aranĝoj ...). Kompreneble dum kaj la kursoj kaj la gvidadoj plej diversaj demandoj estas adresitaj al ni kaj ofte okazas viglaj interparoladoj.
#000031
Mi havas la impreson, ke la nomo “Esperanto-muzeo” gvidas la pensojn de la vizitantoj en direkton malfavoran por la progreso de Esperanto. “Muzeo” sonas kiel io pasinta, ekz. muzeo pri malnova historio. Jes, mi konscias, ekzistas ankaŭ muzeoj pri io, kio ankoraŭ ekzistas (muzeo pri ŝipoj...), sed ĉe Esperanto la aparta, aldona problemo estas, ke la plimulto de la publiko kredas, ke temas pri afero de la pasinteco, ke neniu plu parolas Esperanton. Se kun tia antaŭscio oni aŭdas pri Esperanto-“muzeo”, tre facile tiu vorto plifortigas la misan ideon.
Eble io kiel “Esperanto-ekspozicio”, Esperanto-Ausstellung, estus tiurilate pli taŭga. Ĉu?
(Jes, mi konscias pri la tradicio... – sed mi ankaŭ scias, ke antaŭ la fondiĝo de la viena institucio la nocio “muzeo” ne estis la sola pripensita vorto, kiel mi lernis laste en prelego de Bernhard Tuider.)
#000032
La Interreto provizas bonan perspektivon pri “Esperanto, aktuale”. La muzeo en Vieno prezentas la bildon de 1887 ĝis nun.
#000035
Ĉio dependas de la prezentado mem. En mia urbo ni havas muzeojn pri la scienco, pri arto, pri diversaj kulturoj; kompreneble scienco, arto, kaj homaj kulturoj ankoraŭ ekzistas. Pli gravas la enhavo de la muzeoj kaj la prezento de la materialoj. Mi rimarkas tion precipe kiam mi vizitas judajn muzojn de diversaj urboj kaj landoj. Foje mi sentas ke oni prezentas nur historion, kaj praktike ignoras ke temas pri vivanta kulturo, ke modernaj versioj de la iloj por diversaj ritoj ankoraŭ estas en ĉiutaga uzo. Aliaj pli bone prezentas ne nur la historion de judoj en iu loko, sed ankaŭ la vivantan religian komunumon.
#000037
Mi volas publike gratuli al Bernhard Tuider pro lia profesieco kaj atingo de grava rezulto. Mi havis la okazon spekti du prezentojn de li en la lastaj tempoj, en Zamenhofa Tago en Romo, ĉe la Pola Akademio de la Sciencoj, kaj en Varsovio dum la esplorateliero kiun mi kunorganizis honore al la heredaĵo de Zamenhof, kaj miaopinie liaj prezentoj estas elstaraj.
#000038
Kaj kiel fartas nia plej grava movada biblioteko, tiu en la Centra Oficejo de UEA?
#000039
Mi devas defendi la vienanojn kaj ilian laboron. Mi ofte estas tie kaj studas. La Esperantomuzeo estas la afero ekster la reto, kiu en la lastaj jaroj prosperis kaj daure progresis. Multo alia au malaperis au kadukighas en Esperantujo. Multaj esperantistoj simple ne konscias, kion Vieno donacas al ili, char al ili mankas dimensio.
#000041
Simple ne veras ke la muzeo ne montras la nuntempon. Sed eble ghenas al kelkaj, ke la muzeo prezentas, ke Esperanto ne estas strangajho, sed havas historian kaj kulturan dimension. La postulo, ke oni parolu pri Ausstellung estas simple idiotajho. Sur tiu nivelo estas kelkaj movadanoj!
#000042
La Esperanto- muzeo en Chinio lau mia opinio estas la plej avangarda – plej moderna .
Kutime la naciaj E- muzeoj estas polvokovritaj – ekz. en svislando la CDELI kaj en Francio la museo de Graj ( Gray)
#000045
Karaj gelaborantoj en la muzeo kaj la biblioteko! Via instituto estas la rara kazo de Esperanta afero, kiu daure progresis kaj interrete kaj ekster la reto. Daurigu vian vojon kaj restu ekster la movado. Nur tiel vi povis kaj povas atingi la nivelon senkompareblan. Ne lasu vin gheni de movadanoj, kiuj ne konscias, kion vi donacis al la mondo.
#000047