Japana luktosporto rilatas al la diverseco de luktosporto apartenanta al la lando de Japanio.
Almenaŭ tri japanaj esprimoj estas uzitaj interŝanĝeble kun la angla frazo "Japanese batalartoj".
#000001
La uzokutimo de esprimo " budō " signifi luktosporton estas moderna, kaj historie la esprimo signifis vivmanieron ampleksanta fizikajn, spiritan, kaj moralajn grandecon kun fokuso de mem-plibonigo, plenumadon, aŭ personan kreskon.
La esprimoj bujutsu kaj bugei havas pli diskretajn difinojn, minimume historie parolante.
Bujutsu rilatas specife al la praktika apliko de militemaj taktikoj kaj teknikoj en fakta batalo.
Bugei rilatas al la adaptado aŭ rafinado de tiuj taktikoj kaj teknikoj por faciligi sisteman instrukcion kaj disvastigon ene de formala lerna medio.
#000002
Statoj de menso: malplena, nemovebla, restanta, kaj komencanto
#000004
La historia origino de japana luktosporto povas esti trovita en la militistotradicioj de la samurajo kaj la kastismo kiu limigis la uzon de armiloj de membroj de la ne-militistaj klasoj.
Origine, samurajo estis atendita esti scipova en multaj armiloj, same kiel senarmigis batalon, kaj ekhavi la plej altan eblan majstradon de batalkapabloj, por la celo de glorado de aŭ si aŭ ilia vasalo.
#000005
La luktosporto formiĝis aŭ originanta de Japanio estas eksterordinare variaj, kun vastaj diferencoj en trejnadiloj, metodoj, kaj filozofio trans sennombraj lernejoj kaj stiloj.
Ke dirite, japana luktosporto povas ĝenerale esti dividita en koriū kaj gendaibudō bazitan sur ĉu ili ekzistis antaŭ aŭ post la Meiji-Restaŭracio, respektive.
[ citaĵo bezonis ] Ĉar gendaibudō kaj koriū ofte dividas la saman historian originon, [ kiun citaĵo bezonis ] oni trovos diversajn specojn de luktosporto (kiel ekzemple jujutsu, kenjutsu, aŭ naginatajutsu) sur same flankoj de la dislimo.
#000007
Notaĵo pri la organizo de tiu artikolo;
estus maleble diskuti japanan luktosporton laŭ la miloj da individuaj lernejoj aŭ stilojn, kiel ekzemple
Ittō-ryū , Daitō-ryū , aŭ
Tenshin Shōden Katori Shintō-ryū (Dektibio Shōden Katori Shintō-ryū) .
Instead, major sections are divided based on when the art originated (regardless of whether it is still practiced), and subsections are dedicated to the root type of batalarto, such as jujutsu (the art of empty-handed combat through use of indirect application of force) or kendo (Japanese sport fencing), wherein notable styles or major differences between styles may be discussed.
#000008
[ citaĵo bezonis ] La sekvaj subfakoj ne reprezentas individuajn lernejojn de luktosporto, sed sufiĉe senmarkajn "tipojn" de luktosporto.
Tiuj estas ĝenerale distingeblaj surbaze de ilia trejnadoj de metodaro kaj ekipaĵo, kvankam larĝa vario daŭre ekzistas ene de ĉiu.
#000010
Sumoo ( 相撲:すもう , sumō ?
, konsiderita per multaj kiel la nacia sporto de Japanio, havas ĝiajn originojn en la malproksima pasinteco.
La plej fruaj skribaj notoj pri Japanio, kiuj estas originis de la 8-an-jarcenta p.K., registras la unuan sumoomatĉon en 23 a.K., okazante specife laŭ la peto de la imperiestro kaj daŭrado ĝis unu viro estis tro pafvundita por daŭrigi [ citaĵon bezonis ].
Komenciĝi en 728 p.K., la imperiestro Shōmu Tennō (聖武 天皇, 701-756) komencis okazigi oficialajn sumoomatĉojn ĉe la ĉiujaraj tago de rikoltoj.
Tiu tradicio de havado de matĉoj en la ĉeesto de la imperiestro daŭris, sed iom post iom disvastiĝis, kun matĉoj ankaŭ okazigite ĉe Ŝintoismofestivaloj, kaj sumootrejnado estis poste integrigita en soldateduko.
Ekde la 17-a jarcento, sumoo estis fakorganizita profesia sporto, malferma al publiko, ĝuita fare de ambaŭ la supera klaso kaj malnobeloj.
#000011
Hodiaŭ, sumoo retenas multon da siaj tradiciaj kaptadoj, inkluzive de arbitraciisto vestita kiel Ŝintoismopastro, kaj rito kie la konkurantoj aplaŭdas manojn, tretas siajn piedojn, kaj ĵetas salon en la boksejo antaŭ ĉiu matĉo.
Por venki en matĉo, konkurantoj utiligas ĵetadon kaj manipulante teknikojn por devigi la alian viron al la grundo;
la unua viro se temas pri tuŝi la grundon kun korpoparto krom la fundo de la piedoj, aŭ tuŝi la grundon ekster la ringo kun iu korpoparto, perdas.
Ses grandiozaj turniroj estas okazigitaj ĉiujare en Japanio, kaj la nomo kaj relativa rangotabelo de ĉiu profesia batalanto estas publikigitaj post ĉiu turniro en kurzlisto, nomita la banzuke, kiu estas sekvita religie fare de sumoadorantoj.
#000012
Jujutsu ( 柔術:じゅうじゅつ , jūjutsu ?
, laŭlitere tradukiĝas al "Soft Skills".
[ citaĵo bezonis ] Tamen, pli precize, ĝi signifas la arton de uzado de nerekta forto, kiel ekzemple komuna kluzinstalaĵo aŭ ĵetadoteknikoj, por venki kontraŭulon, kontraste al rekta forto kiel ekzemple pugnbato aŭ piedbato.
Tio estas ne implici ke jujutsu ne instruas aŭ utiligas strikojn, sed prefere ke la celo de la arto estas la kapablo uzi la forton de atakanto kontraŭ li aŭ ŝi, kaj kontraŭatako kie ili estas plej malfortaj aŭ malplej defendis.
#000013
Metodoj de batalo inkludita striki (piedbatante, truante), ĵetante (korpoĵetoj, junt-seruraj ĵetoj, malbalancas ĵetojn), retenado (alpinglante, strangulateante, baraktado, luktante) kaj armilaro.
Defensivaj taktikoj inkluzivis blokadon, evitante, de akordigo, miksado kaj eskapado.
Negravaj armiloj kiel ekzemple la tantō (ponardo), riufundkusari (pezbalancita ĉeno), juto (kaskobatego), kaj kakushibuki (sekretaj aŭ suspektindaj armiloj) preskaŭ estis ĉiam inkludita en koriū jujutsu.
#000014
La plej granda parto de tiuj estis batalkamp-bazitaj sistemoj por esti trejnita kiel kunulartoj al la pli oftaj kaj decidaj armilsistemoj.
Tiutempe, tiuj bataladartoj sekvis multaj malsamaj nomoj, inkluzive de kogusoku, deviarao, kumiuki, kaj hakuda.
En realeco, tiuj manipulantaj sistemojn ne estis vere senarmaj sistemoj de batalo, sed estas pli precize priskribitaj kiel rimedoj per kio senarma aŭ facilarmita militisto povis venki tre armitan kaj kirasan malamikon sur la batalkampo.
Ideale, la samurajo estus armita kaj ne bezonus fidi je tiaj teknikoj.
#000015
[ citaĵo bezonis ] En pli postaj tempoj, alia koriū evoluis en sistemojn pli konata al la terapiistoj de la jujutsu ofte vidite hodiaŭ.
Tiuj sistemoj estas ĝenerale dizajnitaj por trakti kontraŭulojn nek portantajn kirason nek en batalkampomedio.
Tial, ili inkludas ampleksan uzon de atemiwaza (decid-frapa tekniko).
Tiuj taktikoj estus de nur malmulte da uzo kontraŭ kirasa kontraŭulo sur batalkampo.
Ili faris, aliflanke, esti tre valoraj al iu ajn alfrontante malamikon aŭ kontraŭulon dum pactempo vestita en normala stratvesto.
Foje, diskretaj armiloj kiel ekzemple tranĉiloj aŭ tesen (feradorantoj) estis inkluditaj en la instruplano.
#000016
[ citaĵo bezonis ] Hodiaŭ, jujutsu estas trejnita en multaj formoj, kaj antikvaj kaj modernaj.
Diversaj metodoj de jujutsu estis asimilitaj aŭ sintezitaj en ĵudon kaj Aikidon, same kiel estantan eksportitaj ĉie en la mondo kaj transformitaj en sport-luktadsistemojn, adoptitajn en tutaĵo aŭ parto fare de lernejoj de karateo aŭ aliaj senrilataj batalartoj, daŭre trejnitaj kiam ili estis jarcentoj antaŭe, aŭ ĉio el ĉi-supra.
#000017
Skermarto, la arto de la glavo, havas preskaŭ mitologian etoson, kaj estas kredita per iuj esti la plej grava batalarto, superante ĉion aliaj.
Nekonsiderante la vero de tiu kredo, la glavo mem estis la temo de rakontoj kaj legendoj tra praktike ĉiuj kulturoj en kiuj ĝi estis utiligita kiel ilo por perforto.
En Japanio, la uzo de la katana estas al neniu malsama.
Kvankam origine la plej gravaj kapabloj de la militistoklaso estis scipovo ĉe rajdado kaj pafado la arko, tio poste kolapsis al skermarto.
La plej fruaj glavoj, kiuj povas esti datitaj same malproksime reen kiel la Kofun-epoko (tria kaj 4-a jarcentoj) estis ĉefe rekte bladeitaj.
Laŭ legendo, kurbaj glavoj produktitaj fortaj per la fama faldebla procezo unue estis forĝitaj fare de la forĝisto Amakuni Yasutsuna (天國 安綱, ĉ. 700 p.K.).
#000018
La primara evoluo de la glavo okazis inter 987 p.K. kaj 1597 p.K.
Tiu evoluo estas karakterizita per profunda arto dum pacaj epokoj, kaj renoviĝinta fokuso en fortikeco, servaĵo, kaj amasproduktado dum la intermitaj periodoj de militado, plej precipe burĝa militado dum la 12-a jarcento kaj la mongolaj invadoj dum la 13-a jarcento (kiu aparte vidis la transiron de plejparte ĉevaldorsarkpafado ĝis mano ĝis mana grundbatalado).
#000019
Tiu evoluo de la glavo estas egalita per la evoluo de la metodoj kutimis uzi ĝin.
Dum tempoj de paco, la militistoj edukita per la glavo, kaj inventitaj novaj manieroj efektivigi ĝin.
Dum milito, tiuj teorioj estis testitaj.
Post kiam la milito finiĝis, tiuj kiuj pluvivis ekzamenis kio funkciis kaj kio ne faris, kaj pludonis ilian scion.
En 1600 p.K., Tokugawa Ieyasu (徳川 家康, 1543-1616) akiris totalkontrolon de ĉiuj el Japanio, kaj la lando eniris periodon de longedaŭra paco kiu daŭrus ĝis la Meiji-Restaŭracio.
Dum tiu periodo, la teknikoj uzi la glavon spertis transiron de ĉefe utilisma arto por mortigo, al unu ampleksante filozofion de persona evoluo kaj spirita perfekteco.
#000020
La terminologio uzita en japana skermarto estas iom ambigua.
Multaj nomoj estis utiligitaj por diversaj aspektoj de la arto aŭ por ampleksi la arton kiel tutaĵo.
#000021
Kenjutsu ( 剣術:けんじゅつ ?
laŭlitere signifas "la arton/sciencon de la glavo".
Kvankam la esprimo estis uzita kiel ĝenerala esprimo por skermarto kiel tutaĵo, en modernaj tempoj, kenjutsu plusendas pli al la specifa aspekto de skermarto traktanta partneritan glavtrejnadon.
Ĝi estas la plej malnova formo de trejnado kaj, sur sia plej simpla nivelo, konsistas el du partneroj per glavoj tirite, trejnante bataltrejnadojn.
Historie trejnita kun ligna katana ( boken ), tio plejofte konsistas el antaŭdestinitaj formoj, nomitaj kata , aŭ foje nomita kumitaki, kaj simila al la partnerdriloj trejnitaj en kendo.
Inter progresintoj, kenjutsuo trejnado ankaŭ povas inkludi kreskantajn gradojn da liberstilpraktiko.
#000022
[ citaĵo bezonis ] Iaijutsu
#000024
Iaijutsu ( 居合術:いあいじゅつ ?
, ĉirkaŭ "la arto/scienco de mensa ĉeesto kaj tuja reago", estas ankaŭ la japana desegnoarto la glavo.
Tamen, male al batōjutsu, iaijutsu tendencas esti teknike pli kompleksa, kaj ekzistas multe pli forta fokuso sur perfektigado de formo.
La primaraj teknikaj aspektoj estas glataj, moderaj movadoj de tirado de la glavo de ĝia glavingo, atenco aŭ tranĉado de kontraŭulo, forigante sangon de la klingo, kaj tiam anstataŭigante la glavon en la glavingo.
#000025
Naginatajutsu ( 長刀術:なぎなたじゅつ ?
la japana arto de uzado de la naginata estas, armilo simila al la mezepoka eŭropa glavo aŭ guisarme.
Plej multe de la naginata praktiko hodiaŭ estas en modernigita formo ( gendaibudō) nomita laŭ la "manieron de naginata" ( naginata-dō) aŭ "nova naginata" ( atarashinaginata), en kiuj konkuradoj ankaŭ estas aranĝitaj.
#000026
Tamen, multaj koriu konservas naginatajutsu en ilia instruplano.
Ankaŭ pri noto, dum la forpasinta Edo-periodo, naginata estis uzita por trejni virinojn kaj sinjorinojn en atendo.
Tiel, la plej multaj naginatajutsuj-stiloj estas gviditaj fare de virinoj kaj la plej multaj naginataj terapiistoj en Japanio estas virinoj.
Tio kondukis al la impreso eksterlanden ke naginatajutsu estas batalarto kiu ne estis uzita fare de viraj militistoj.
Fakte, naginatajutsu estis evoluigita en frua mezepoka Japanio kaj por tempo estis vaste uzita fare de samurajo.
#000027
[ citaĵo bezonis ] Sōjutsu
#000028
Sōjutsu ( 槍術:そうじゅつ ?
la japana arto de batalado estas per la lanco ( iari ).
Por la plej granda parto de la historio de Japanio, sōjutsu estis trejnita grandskale fare de tradiciaj lernejoj.
En militaj tempoj, ĝi estis primara kapablo de multaj soldatoj.
Hodiaŭ ĝi estas negrava arto instruita en tre malmultaj lernejoj.
#000029
Ninĵucuo estis evoluigita fare de grupoj de homoj plejparte de la Iga Provinco kaj Kōka, Shiga de Japanio kiu iĝis konata por iliaj kapabloj kiel insidmurdistoj, skoltoj kaj spionoj.
La trejnadon de tiuj brilobio ( Ŝinobo) povas impliki alivestiĝon, fuĝon, kaŝadon, arkpafadon, medicinon, eksplodaĵojn, kaj venenajn substancojn.
Plejparte evoluigite en la 14-a jarcento dum la militanta ŝtat periodo de feŭda Japanio, multaj malsamaj lernejoj ( riū ) instruis siajn unikajn versiojn de la arto.
#000030
La originaj batalartlernejoj de Japanio preskaŭ estis tute sogo- (ampleksa) bujutsu.
Kun la longa paco de la Tokugawa-ŝoguneco ekzistis pliiĝo en specialiĝo kun multaj lernejoj identiganta sin per specialaj gravaj batalkamparmiloj.
Tamen, ekzistis multaj kromaj armiloj utiligitaj de la militistoj de feŭda Japanio, kaj arto al uzado de ĉiu.
Kutime ili estis studitaj tiel sekundaraj aŭ terciaraj armiloj ene de lernejo sed ekzistas esceptoj, kiel ekzemple la arto de svingado de la mallonga kunlaborantaro, ( jōdō ) kiu estis la primara arto instruita fare de la Shintō Musō-ryū.
#000031
Aliaj artoj ekzistis por instrui armeajn kapablojn krom la uzo de armilaro.
Ekzemploj de tiuj inkludas marajn kapablojn kiel ekzemple naĝado kaj rivero-travadado ( suijutsu ), rajdado ( bajutsu), krimfajro kaj malkonstruo ( kajutsu).
#000032
Gendai budō ( 現代武道:げんだいぶどう ?
, laŭlitere elvokiva "moderna militema maniero kiel", [ citaĵo bezonis ] kaj kutime validas por artoj estis fondita post la komenco de la Meiji-Restaŭracio en 1868.
[ citaĵo bezonis ] Aikido kaj ĵudo estas ekzemploj de gendaibudō kiuj estis fonditaj en la moderna epoko, dum iaidō reprezentas la modernigon de praktiko kiu ekzistis dum jarcentoj.
#000033
La kerndiferenco estas, kiel estis klarigita sub " koryū ", supra, ke koriū artoj estas praktikitaj kia ili estis kiam ilia primara servaĵo estis por uzo en militado, dum la primara celo de gendaibudō estas por mem-plibonigo, kun mem-defendo kiel sekundara celo.
Plie, multaj el la gendaibudō inkludis sportelementon al ili.
Ĵudo kaj kendo estas ambaŭ ekzemploj de tio.
#000034
Ĵudo ( 柔道:じゅうどう , jūdō ?
, laŭlitere elvokiva "milda maniero" aŭ "maniero de moleco", estas baraktad-bazita batalarto, trejnis ĉefe kiel sporto.
Ĝi enhavas sufiĉe la saman emfazon de la persona, spirita, kaj fizika mem-plibonigo da siaj terapiistoj kiel povas esti trovita ĉie en gendaibudō.
#000035
Ĵudo estis kreita fare de Kano Jigoro (嘉納 治五郎 Kanō Jigorō, 1860-1938) ĉe la fino de la 19-a jarcento.
Kano prenis la koriū luktosporto li lernis (specife Kitō-ryū kaj Tenjin Shin'yo-ryū jujutsu), kaj sisteme reinventis ilin en batalarton kun emfazo de liberstilpraktiko ( randori) kaj konkurado, forigante damaĝajn jujutsujnoteknikojn aŭ limigante ilin al la kata.
Kano elpensis potencan sistemon de novaj teknikoj kaj trejnadmetodojn, kiuj fame kulminis la 11-an de junio 1886, en turniro kiu poste estus dramigita fare de famkonata japana produktoro Kurosawa Akira (黒沢 明 Kurosawa Akira, 1910-1998), en la filmo- " Sanshiro-Sugata " (1943).
#000036
Ĵudo iĝis olimpika sporto en 1964, kaj disvastiĝis ĉie en la mondo.
La origina lernejo de Kano Jigoro, la " Kodokan ", havas studentojn tutmonde, kaj multaj aliaj lernejoj estis fonditaj fare de la studentoj de Kano.
#000037
Kendo ( 剣道:けんどう , kendō ?
, signifanta laŭ la "manieron de la glavo", estas bazita sur japana glavo-batalado.
[ citaĵo bezonis ] Ĝi estas evoluo de la arto de kenjutsu, kaj ĝiaj ekzercoj kaj praktiko devenas de pluraj akurataj lernejoj de skermarto.
La primara teknika influo en ĝia evoluo estis la kenjutsuo lernejo de Ittō-ryū (fondita c. 16-an jarcenton), kies kernfilozofio rondiris ĉirkaŭ la koncepto kiu ĉiu strikas en skermarto rondiri ĉirkaŭ la teknikkiri-oroshi (vertikala malsupren tranĉita).
Kendo vere komencis formiĝi kun la enkonduko de bambuoglavoj, nomitaj shinai , [ citaĵo bezonis ] kaj la aro de malpeza ligna kiraso, nomita bogu , fare de Naganuman Sirōzaemon Kunisato (長沼 四郎左衛門 国郷, 1688-1767), kio enkalkulis la praktikon de frapoj kontraŭ plena rapideco kaj potenco sen risko je vundo al la konkurantoj.
#000038
[ citaĵo bezonis ] Hodiaŭ, praktike la tuta [ citaĵo bezonis ] praktiko de kendo estas regita fare de la All Japan Kendo Federation (La tuta Japan Kendo Federation), fondita en 1951.
Konkuradoj estas taksitaj per punktoj, kun la unua konkuranto se temas pri gajni du poentojn sur sia kontraŭulo deklarita la gajninto.
Unu poento povas esti gajnis kun sukcesa kaj konvene efektivigita striko al pluraj celoj: puŝo al la gorĝo, aŭ striko al la pinto de la kapo, flankoj de la kapo, flankoj de la korpo, aŭ antaŭbrakoj.
Terapiistoj ankaŭ konkuras en formoj ( kata) konkuradoj, uzante aŭ lignajn aŭ stumpigitajn metalglavojn, laŭ aro de formoj promulgitaj fare de la AJKF.
#000039
[ citaĵo bezonis ] Iaidō
#000040
Iaidō ( 居合道:いあいどう ?
, kiu estus "la maniero de mensa ĉeesto kaj tuja reago", estas nominale la modernigo de iaijutsu, sed en praktiko estas ofte identa al iaijutsu.
[ citaĵo bezonis ] La anstataŭigo de jutsu kun dō estas parto de la 20-a-jarcenta emfazo sur persona kaj spirita evoluo;
[ citaĵo bezonis ] evoluo kiu okazis en multaj batalartoj.
[ citaĵo bezonis ] Koncerne iaidō, kelkaj lernejoj simple ŝanĝiĝis en nomo sen ŝanĝado de la instruplano, kaj aliaj apogis la pograndan ŝanĝon de batalo-orientiĝo al spirita kresko.
#000041
Aikido ( 合氣道:あいきどう , aikidō ?
ĉu japana batalarto estas evoluigita fare de Ueshiba Morihei (植芝 盛平 Ueshiba Morihei, 1883-1969).
La arto konsistas el "atenco", "ĵetado" kaj "junto ŝlosanta" teknikojn kaj estas konataj pro ĝia flueco kaj malaperanta en atakanto, prefere ol kunveno- "forto en forto".
Emfazo estas sur interligado kun la ritmo kaj intenco de la kontraŭulo por trovi la optimuman pozicion kaj tempigon kun kiu uzi forton.
Aikidō ankaŭ estas konata pro emfazado de la spirita kaj filozofia evoluo de ĝiaj studentoj reflektante la religian fonon de ĝia fondinto.
#000042
Ueshiba Morihei evoluigis Aikidon plejparte de Daitō-ryū-aiki-jūjutsu asimilanta trejnajn movadojn kiel ekzemple tiuj por la iari (lanco), jō (mallonga skermbastono), kaj eble ankaŭ juken ( bajoneto).
Verŝajne la plej forte influo estas tiu de kenjutsu kaj laŭ multaj manieroj, aikidō terapiisto moviĝas kiel malplenmana skermisto.
#000043
Kyūdō ( 弓道:きゅうどう ?
, kiu signifas "maniero de la arko ", estas la moderna nomo por japana arkpafado.
Origine en Japanio, kiujutsu, la "arto de la arko", estis disciplino de la samurajo, la japana militistoklaso.
La arko estas longdistanca armilo kiu permesis armeunuon dungi kontraŭstaran forton dum ĝi daŭre estis malproksima fore.
Se la pafarkistoj estis pliiĝis sur ĉevaldorso, ili povis esti uzitaj al eĉ pli giganta efiko kiel movebla armilplatformo.
Pafarkistoj ankaŭ estis uzitaj en sieĝoj kaj marbataloj.
#000044
Tamen, de la 16-a jarcento pluen, pafiloj malrapide delokigis la arkon kiel la domina batalkamparmilo.
Ĉar la arko perdis ĝian signifon kiel armilo de milito, kaj sub la influo de budhismo, Ŝintoismo, Daoismo kaj Konfuceismo, japana arkpafado evoluigis en kiudō, la "manieron de la arko".
En kelkaj lernejoj kiudō estas trejnita kiel tre delikata kontempla praktiko, dum en aliaj lernejoj ĝi estas trejnita kiel sporto.
#000045
Karateo ( 空手 , karateo ?
Ĝi ankaŭ estas foje vokita "laŭ la manieron de la malplena mano" ( 空手道 , karatedō ?
#000046
Karateo originis de Okinawa, antaŭe konata kiel la Ryūkyū Regno, sed nun parto de aktuala Japanio.
Karateo estas fuzio de antaŭekzista okinava luktosporto, nomita " teo ", kaj ĉina luktosporto.
Estas arto kiu estis adoptita kaj evoluigita fare de terapiistoj sur la japana ĉefinsulo de Honŝuo.
#000047
La itinero de karateo al Honŝuo komenciĝis kun Gichin Funakoshi (船越 義珍 Funakoshi Gichin, 1868-1957), kiu estas nomita la patro de karateo, kaj estas la fondinto de Shotokan karateo.
Kvankam kelkaj okinavaj karateoterapiistoj jam vivis kaj instruis en Honshū, Funakoshi donis publikajn manifestaciojn de karateo en Tokio ĉe sportedukekspozicio sponsorita fare de la ministerio de eduko en 1917, kaj denove en 1922.
Kiel rezulto, karateotrejnado poste estis integrigita en la publiklerneja sistemo de Japanio.
Estis ankaŭ ĉe tiu tempo ke la blankaj uniformoj kaj la kiū- / dan rangotabelsistemo (ambaŭ origine efektivigitaj fare de la fondinto de ĵudo, Kano Jigoro) estis adoptitaj.
#000048
Karateopraktiko estas ĉefe karakterizita per linia trupremado kaj piedbatanta teknikojn efektivigitajn de stabila, fiksa sinteno.
Multaj stiloj de karateo trejnita hodiaŭ asimilas la formojn ( kata ) origine evoluigiten fare de Funakoshi kaj liaj instruistoj, kaj multaj malsamaj armiloj origine utiligis kiel farmilojn de la kamparanoj de Okinawa, kiel ekzemple la sai , serpo ( Kama ), kaj skermbastonon ( bō ).
Multaj karateoterapiistoj ankaŭ partoprenas plenajn, malpezajn, kaj ne-kontaktajn konkuradojn.
#000049
Shorinji Kempo ( 少林寺拳法 , shōrinji-kenpō ?
estas post-monda War II-sistemo de mem-defendo kaj mem-plibonigtrejnado (行:
gio aŭ disciplino) konsiderita la modifitan version de Shaolin Quanfa.
Ĝi estis establita en 1947 fare de Doshin So ( 宗 道臣 , Sō Dōshin ?
kiu estis en norda Ĉinio dum 2-a Mondmilito kaj kiu sur revenado al sia indiĝena Japanio post kiam 2-a Mondmilito vidis la bezonon venki la ruiniĝon kaj rekonstrui memfidon de la japana popolo sur masiva skalo.
#000050
Kvankam Shorinji Kempo estis origine lanĉita en Japanio en la malfruaj 1940-aj jaroj kaj 1950-aj jaroj tra grandskalaj programoj implikanta dungitojn de gravaj naciaj organizoj (ekz. Japan Railways) kiujn ĝi poste iĝis populara en multaj aliaj landoj kaj nun, per la Monda Shorinji Kempo-Organizo, [11] implikas pli ol 1.5 milionojn da homoj en 33 landoj.
#000051
Historie, tiu principo estis uzita por detruaj celoj;
konfiski avantaĝon kaj mortigi onies kontraŭulon.
La moderna arto de Aikido estas fondita sur la principo ke la kontrolo de la kontraŭulo atingita per la sukcesa apliko da aiki povas esti uzita por venki onies kontraŭulon sen damaĝado de ili.
#000053
Kokoro (心:こころ) estas koncepto kiu krucas tra multaj batalartoj, [ citaĵo bezonis ] sed havas neniun ununuran diskretan signifon.
Laŭlitere tradukiĝanta kiel "koro", en kunteksto ĝi ankaŭ povas signifi "karaktero" aŭ "sinteno."
Karaktero estas centra koncepto en karateo, kaj en harmonio kun la fari naturon de moderna karateo, ekzistas granda emfazo de plibonigado de si.
Estas ofte dirite ke la arto de karateo estas por mem-defendo;
ne vundi onies kontraŭulon estas la plej alta esprimo de la arto.
Kelkaj populare ripetiĝis citaĵoj implikantaj tiun koncepton inkludas:
#000054
"La finfina celo de Karate kuŝas ne en venko aŭ malvenko, sed en la perfekteco de la karaktero de siaj partoprenantoj."
#000055
Klere "militemaj manieroj", [13] [14] [15] aŭ batalarto.
#000056
[ citaĵo bezonis ] Bushidō
#000057
Honorkodo por samurajvivmaniero, en principo simila al kavalireco sed kulture tre malsama.
Laŭlitere "la maniero de la militisto", tiuj diligentaj al Bushido havas modelan kapablon per glavo aŭ arko, kaj povas elteni grandan doloron kaj malkomforton.
Ĝi emfazas kuraĝon, bravecon, kaj lojalecon al ilia sinjoro (Daimio) ĉefe.
#000058
Vortoj kiujn mi ofte aŭdis estas ke "ĉio komenciĝas kun rei kaj finiĝas kun rei."
La vorto mem, aliflanke, povas esti interpretita laŭ pluraj manieroj;
ĝi estas la rei de reigi kun la signifo "kondutetiko, ĝentileco, ĝentileco" kaj ĝi ankaŭ estas la rei de keirei, "saluto" aŭ "arko."
La signifo de rei foje estas klarigita laŭ kata aŭ kataki ("formalaj ekzercoj" kaj "formo" aŭ "formo").
Ĝi gravegas ne nur en karateo sed en ĉiu moderna luktosporto.
Ke la celo de moderna luktosporto, lasu nin komprenas rei kiel la ceremonian arkon en kiu ĝentileco kaj dececo estas manifestaj.
#000059
Li kiu sekvus laŭ la manieron de karateo devas esti galanta, ne nur en trejnado sed en ĉiutaga vivo.
Dum humila kaj indulga, li neniam estus servema.
Lia elfaro de la kata devus reflekti aŭdacon kaj fidon.
Tiu ŝajne paradoksa kombinaĵo de aŭdaco kaj mildeco kondukas finfine al harmonio.
Ĝi estas vera, kiel majstro Funakoshi kutimis diri, ke la spirito de karateo estus perdita sen ĝentileco.
#000060
[ citaĵo bezonis ] En praktika uzo tio ofte rilatas al la timkrio aŭ kriego faris dum atako, uzita por bonorda spirado same kiel malpliigado aŭ malatentiganta la malamikon.
#000061
Ekzistas du subestaj strategiaj metodaroj al la apliko de forto en japana luktosporto.
Oni estas la malmola metodo ( 剛法 , gōhō ?
, kaj la aliaj estas la mola metodo ( 柔法 , jūhō ?
Implica en tiuj konceptoj estas ilia aparta sed egala kaj interelateita naturo, en harmonio kun ilia filozofia rilato al la ĉinaj principoj de jino kaj Jango (japanaĉo.
#000062
La malmola metodo estas karakterizita per la rekta apliko de kontraŭforto al kontraŭstara forto.
En praktiko, tio povas esti rekta atako, konsistante el movado rekte direkte al la kontraŭulo, koincidante kun striko direkte al la kontraŭulo.
Defensiva tekniko kie la defendanto eltenas ilian grundon bloki aŭ deturni (rekte kontraŭbatali la atakon maldaŭrigado de ĝi aŭ frapante ĝin flankenmetite) estus ekzemplo de malmola metodo de defendo.
Malmolaj metodoteknikoj estas ĝenerale konceptigitaj kiel estante liniaj.
#000063
La mola metodo estas karakterizita per la nerekta apliko de forto, kiu aŭ evitas aŭ redirektas la kontraŭstaran forton.
Ekzemple, ricevi atakon per deglitado preter ĝi, sekvita aldonante forton al la membro de la atakanto por la celo de malbalancado de atakanto estas ekzemplo de mola metodo.
Molaj metodoteknikoj estas ĝenerale konceptigitaj kiel estante cirklaj.
#000064
Tiuj difinoj kaŭzas la ofte iluzian distingon inter malmol-stila kaj mol-stila luktosporto.
En vero, la plej multaj stiloj teknike trejnas ambaŭ, nekonsiderante sia interna nomenklaturo.
Analizante la diferencon laŭ jino kaj Jangoprincipoj, filozofoj asertus ke la foresto de aŭ oni igus la kapablojn de la terapiisto malekvilibraj aŭ mankhavaj, ĉar jino kaj Jango sole estas ĉiu nur duono de tutaĵo.
#000065
Malfermaĵoj ( 隙 , suki ?
la fundamento de sukcesa atako estas.
Kvankam ebla sukcese vundi kontraŭulon kiu estas preta ricevi atakon, estas evidente favorate ataki kiam kaj kie onies kontraŭulo estas sincera.
Kio ĝi intencas esti malferma povas esti same evidenta kiel kontraŭulo iĝanta laca kaj malaltiganta ilian gardiston (kiel en fizike malaltigado de iliaj manoj), aŭ same subtila kiel momenta erareto en koncentriĝo.
En la klasika formo de batalo inter majstroj, ĉiu starus preskaŭ totale senmova ĝis la plej burĝonanta malfermaĵo estus ekvidita;
nur tiam ili lanĉus kiel detrui atakon kiam ili povis kolektiĝi, kun la celo de senkapabligado de sia kontraŭulo kun ununura bato.
#000067
Ĉiuj ĉi-supraj konceptoj estas integraj en la ideon de la batalintervalo aŭ tempigo ( 間合い , mai ?
Maai estas kompleksa koncepto, asimilante ne ĵus la distancon inter kontraŭuloj, sed ankaŭ la tempon ĝi prenos al kruco la distancon, kaj angulon kaj ritmon de atako.
Ĝi estas specife la preciza "pozicio" de kiu unu kontraŭulo povas frapi la alian, post faktorigado en ĉi-supraj elementoj.
Ekzemple, la mai de pli rapida kontraŭulo estas pli for fore ol pli malrapida kontraŭulo.
Estas ideale ke unu kontraŭulo por konservus mai malhelpante la alian fari tion.
#000069
Iru neniu sen - ke elvokiva "malfrua atako" implikas defensivan aŭ kontraŭmovadon en respondo al atako.
Sen neniu sen - defensiva iniciato lanĉis samtempe kun la atako de la kontraŭulo.
Sensen neniu sen - iniciato lanĉita en antaŭĝojo de atako kie la kontraŭulo estas plene favora al ilia atako kaj tiel psikologie preter la punkto de neniu reveno.
#000070
La principo de Shuhari priskribas la tri stadiojn de lernado.
#000071
Laŭlitere kun la signifo "fluo" en la japana, Ryū estas akurata lernejo de arto.
#000072
ĉu la titolo estas utiligita por instruisto, en simila maniero al kolegio "Profesoro" en Usono.
Sōke ( 宗家:そうけ ?
tradukiĝas kiel "lernejestro" kun la signifo la kapo de riu.
#000074
Ekzistas finfine du sistemoj de eduko en la japana luktosporto, kvankam kelkaj lernejoj povas miksi tiujn du sistemojn kune.
La malnova eduka sistemo kiun antaŭa 1868 estis bazita sur instruplano por konservis la tradicion.
La instruplano estas organizita per tre malmultaj serioj de nivelo kiu estus preterpasita malsupren ene de la Ryu (tradicio).
La instruplano kulminus per la studento realiganta "licencon de totala dissendo" ( menkiokaiden), kion estis licenco permesanta la studenton instrui la tradicion de la riu ekstere de la riu.
#000077
La moderna sistemo post 1868 (dan'i) premiozonoj laŭ studentoj atingantaj specialan rangon.
Studentoj progresas preter reklamado tra serio de "karakteroj" (kiū), sekvitaj per serio de "gradoj" (dan), laŭ formalaj testaj proceduroj.
Kelkaj artoj uzas nur blankajn kaj nigrajn zonojn por distingi inter lertecoj, dum aliaj uzas progresadon de koloraj zonoj por kiū niveloj.
#000078
Estis ofte dirite tio formiĝas ( kata) estas la spino de la luktosporto.
Tamen, malsamaj lernejoj kaj stiloj metis ŝanĝiĝantan kvanton de emfazo sur sia praktiko.
#000079
Listo de koriū lernejoj de luktosporto
#000082