Auteur: LorjakType: œuvre originale, romansDisponibilité: Non en stockPrix: ±€9.68Année de publication: 1986Description: Amromano pri eksaj bankoficisto kaj filmstelulino.Pages: 120Hauteur: 200 mmISBN: 9635711689Critique: De Donald Broadribb: Rifuzo preskaŭ aŭtomata?De K. Jakobo: MariagnesDe Don Harlow: MariagnesDe Sten Johansson: Frandaĵo por parto de la homaroDe Viktor Sapoĵnikov: Pri kverkoj kaj fostoj Al mi grandparte plaĉas la rakonto, sed pli plaĉas la kreema / ludema uzo de la lingvo. Troviĝas tamen multaj preseraroj, kiuj ĝenetas la fluan legadon.
(Punkto (Britio) - Internacia Esperanto-Sumoo Marto 2018)Évaluation: Ajouter mon évaluation
#000000
Esperanto nun aĝas pli ol cent jarojn, kaj proksimume
centjara estas ankaŭ nia literaturo. Delonge, do, forpasis la
tempo kiam oni bezonis saluti ĉiun libron kun granda Hura!. Nia
lingvo estas sufiĉe matura, kaj nia literaturo sufiĉe
longhistoria, ke ni havas devon kritiki ĉiun novan libron laŭ
la samaj kriterioj, laŭ kiuj ni taksas novan verkon en ĉiu el
#000004
Se Mariagnes aperus en sia aktuala formo en iu ajn el
la gravaj naciaj lingvoj, la plej multaj gazetoj rifuzus recenzi
ĝin pro ĝia amatoreco ĉiurilata.
#000005
Pri la teknikaj aspektoj (kompostaj, lingvaj ) mi parolos
mallonge poste. Sed unue, literatura takso:
#000006
Lorjak plej bone verkas, kiam ŝ/li priskribas seneventajn
scenojn. La dialogo tro ofte estas serio da monologoj, kaj la
priskribo de eventoj estas tiel mallonga kaj malverŝajna ke la
leganto miras. Enestas ĉio, kion postulas populara romano, nur
#000008
Malgraŭ miaj grumbloj, mi ĝuis la libron - sed se oni
proponus egalkvalitan verkon al angla aŭ franca eldonisto,
#000012
Se vi povas trapenetri tiun konfesinde iom barokan duonalineon, vi jam trovos vin ene de nemaltrafinda farso el la plumo de la konata "Lorjak". Se vi ne povos ĝin penetri ... nu, vi tamen povas renovigi vian abonon al Kontakto.
#000013
Mallonge: la "heroo" ne tro heroa, Roĝer Mellion, emeritulo kiu plezuras kantante en la (cetere esperantista) ĥoro "La Cecilia" en Parizo, renkontas novan ĥoraninon, la belan Maria Dupont, en kiu li tuj rekonas la iaman filmstelulinon Agnes de Vitry. Roĝer tuj kaj pasie enamiĝas kun Maria-Agnes, kio cetere ne tre plaĉas al lia ankoraŭ neemeritiĝinta edzino, Simone, kiu siavice estas persekutata de afabla ĝentlemano, Anatol de Batifol, kies intereson altiris reklamo de "mistraktata edzino" enigita en iun revuon ne de Simone sed de la filino Persika, kiu siavice enamiĝas kun la juna frato de Anatol, la aspiranta aktoro Baltazar... La tuton bone resumas Maria-Agnes sur paĝo 171:
#000014
Kvankam la stilo estas, kiel mi jam sugestis, baroka, foje okazas sufiĉe rekta parolado, ĉefe ĉe la kokrita s-ino Mellion. Ekzemple, sur paĝo 163:
#000015
Aŭ en la jena dialogo inter Roĝer kaj Simone sur paĝo 185:
#000016
La dorlotbesta preskoboldo de la Hungara Esperanto-Asocio sufiĉe ĝisfunde maĉis ĉi tiun verkon; la leganton ĝenos duonperditaj (ĉe substantivoj, ne ĉe adjektivoj) akuzativoj, adverbigitaj adjektivoj, perditaj linioj ktp. Tio ne ĉiam estas malhelpo; laŭ mia eble erara kompreno, la amnezia Maria-Agnes rapide regajnas sian memorkapablon nur dank' al la koboldo (p. 160-161). Kaj mi proponas kison (se virino) aŭ manpremon (se viro) al la unua persono, kiu ĝuste klarigas la frazon "Sed delonge S-ro Mellion ne pen povis nei sion konatan ligon kun Mania" (p. 160).
#000018
Oni ne malestimu la talenton de Lorjak krei ekscitan
intrigon el maldensa aero. Sen lerte tajlita rakonto la libroj
estus delonge forgesitaj. La ĉefaĵo de liaj verkoj tamen ne
estas ilia enhavo, sed la stilo tute propra. Ĝi ne estas stilo
rekomendebla al eternaj komencantoj. La frazoj ĉiam - aŭ
preskaŭ ĉiam - estas longaj, komplikaj, laŭ tradicie precioza
franca modelo. Jen duo da frazoj sufiĉe tipaj de ĉi verko kaj
#000023
De temp' al tempo, je bezono, precipe en kelkaj dramaj
dialogoj, li tamen scias igi siajn rolantojn esprimi aferojn pli
#000025
Ĉiuokaze, plej karakteriza ne estas la frazeologio, sed la
vortoj. Tipaj Lorjakismoj estas ekz. "ilie"
(p. 46, = de ili, al ili, iliaflanke), "la geĉeaj
oni elmanovras aŭton el stratranda parkumvico, ĉe Lorjak
oni "elkreneliĝas" (p. 202). Ne okazas ekbrulo,
estas en plena efervesko. Sed ne frenezumu. Tio sedimentos."
#000027
Sendube necesas dividi la homaron en du partojn: Lorjak-legantoj
kaj homoj nekapablaj ĝui liajn verkojn. Por la unua kategorio Mariagnes
prezentas frandaĵon. La dua ne legis ĉi recenzon.
#000030
Ĉu bugri skandale la ĵus legitan libron aŭ indulgi kompate tiun lorjakan "Mariagnes"? Aŭ simple recenzi? La lasta aperas plej simpla afero, ĉar multjarcenta kverko de La Vorto nun aspektas kiel fosto, kies pinton kronas lanterno. La torĉo lumĵetanta. Idealo por ajna vortumado. La sidantoj sub la lanterno bonege scias kiel oni skribu k taksu jam surpaperigitan vortumadon. Kun neripareble serioza mieno tiuj uloj predikas kaj fingrumas dirante jen la novelo, jen la rakonto, eposo, ŝtipa sciencfikciaĵo, jen porneceseja krimvortumado. Bedaŭrinde,  ili indignas  inter tiuj ĉi verkoj vi ne trovas la epokfaran libron, ne perdu tempon, ho, laikoj, adresu vin al klasikaĵoj. La moderna literaturo nur degeneras k eĉ proksimiĝi ne povas al nia kara idealo. Al la torĉo lumĵetanta, kiu ebligas klarvidi k verdikti: ekzemple, tiuj de Lorjak "Eŭlalia" k "Mariagnes", nu ... enuaĵo, nula libro. Laŭ nia klasifo ĝi apartenas al branĉo "romano", subbranĉo "pastiĉo" k folio "humorvortumo". Apartenis, ĉar ni jam delonge forsegis la tutan branĉon, ĝi ne estas perspektiva. La legaĵo temporaba. Kredu min.
#000031
Eĉ la aŭtoro mem kredas "Eŭlalia" esti "amasego da stultaĵoj", ĉar ankaŭ li vizitis mezlernejon, k estas hipnotita de la malnova mezurilo. Ofte dirante "banalaĵo" oni forgesas, ke ankaŭ per banalaĵo la artisto sin povas montri.
#000033
Nun oni ne bezonas la detale priskribitan aventuron ĉu aman aŭ senaman. Tiu frukto estas jam perfekte digestita k sufiĉas nur desegni, montri sufiĉe neglekte la elementon de tiu am-senam-aventuro. Ĝustemezure Lorjak faras tion ea "Eŭlalia", malpli en "Mariagnes". La lasta estas pli klasikforma  la libro estas vere bagatela. Des pli bagatelega "Eŭlalia". Bedaŭrinde en la klasika mezurilo mankas unu (minimuine) brila ero  humuro. Tute ne hazarde, la plej malklasikaj vortumoj iĝas ege popularaj. Ilin eĉ ne eblas klasifiki ĝuste. Ĉar la vera modelo de la vortumado estas ja ne kverko, ne ĝardeno prizorgita, sed tute sovaĝa herbejo por ĉies gustoj, ne nur por tiu de la seriozuloj.
#000034