Li estas rigardita kiel unu el la esencaj personoj de 19-ajarcenta literatura realismo.
Li estis la filo de Henry James, Sr. kaj la frato de filozofo kaj psikologo William James kaj tagalverkisto Alice James.
#000001
Li estas plej konata por kelkaj romanoj montrantaj amerikanojn renkontantajn Eŭropon kaj Eŭropanojn.
Lia metodo de skribo de la perspektivo de karaktero permesis al li esplori temojn ligitajn al konscio kaj percepto, kaj lia stilo en pli postaj verkoj estis komparita kun impresionistpentraĵo.
Lia imagiva uzo de sinteno, interna monologo kaj nefidindaj rakontantoj alportis novan profundon al rakonta fikcio.
#000002
Jakobo kontribuis signife al literaturscienco, precipe en sia insisto ke al verkistoj estu permesitaj la plej grandan eblan libereco en prezentado de sia mondpercepto.
Jakobo asertis ke teksto devas unua kaj ĉefe esti realisma kaj enhavi reprezentadon de vivo kiu estas rekonebla al siaj legantoj.
Bonaj romanoj, al Jakobo, montras vivon en ago kaj estas, plej grave, interesaj.
#000003
Aldone al liaj volumenaj verkoj de fikcio li publikigis artikolojn kaj librojn de vojaĝado, biografion, aŭtobiografion, kaj kritikon, kaj skribis prezentaĵojn.
Jakobo alternis inter Ameriko kaj Eŭropo dum la unuaj dudek jaroj da sia vivo;
poste li ekloĝis en Anglio, iĝante brita temo en 1915, unu jaron antaŭ lia morto.
Jakobo estis nomumita por la Nobelpremio en Literaturo en 1911, 1912, kaj 1916.
#000004
Jakobo estis naskita ĉe 2 Washington Place en Novjorko la 15an de aprilo 1843.
Liaj gepatroj estis Mary Walsh kaj Henry James Sr. lia patro estis inteligentaj, firme agrablaj, kaj preleganto kaj filozofo kiuj heredis sendependajn rimedojn de sia patro, Albany bankisto kaj investanto.
Maria venis de riĉa familio longa ekloĝis en Novjorko, kaj ŝia fratino Katherine vivis kun la familio por plilongigita tempodaŭro.
havis tri fratojn, Vilhelmo kiu estis unu jaro siaj senioraj kaj pli junaj fratoj Wilkinson kaj Robertson.
Lia pli juna fratino estis Alice.
#000006
La familio unue vivis en Albany kaj tiam proponita al Dek-kvara Strato en Novjorko kiam Jakobo daŭre estis juna knabo.
Lia eduko estis kalkulita fare de lia patro por eksponi lin al multaj influoj, ĉefe sciencaj kaj filozofiaj;
ĝi estis priskribita kiel "eksterordinare hazardo kaj diverskonsista."
Jakobo ne dividis la kutiman edukon en la latina kaj greka klasikaĵo.
Inter 1855 kaj 1860, la domanaro de la Jakobo vojaĝis al Londono, Parizo, Ĝenevo, Boulogne-sur-Mer kaj Newport, Rhode Island, laŭ la aktualaj interezoj kaj eldonprojektoj de la patro, retiriĝante al Usono kiam financo estis malaltaj.
Henry studis ĉefe kun tutoroj kaj nelonge ekzamenis kelkajn lernejojn dum la familio vojaĝis en Eŭropo.
Iliaj plej longaj restadoj estis en Francio, kie Henry komencis senti hejme kaj iĝis flua en la franca.
#000007
En 1860 la familio resendita al Newport.
Tie Henry iĝis amiko de la farbisto John La Farge, kiu prezentis lin al franca literaturo, kaj aparte, al Balzac.
Jakobo poste nomis Balzac sia "plej granda majstro", kaj diris ke li aŭdis pli pri la metio de fikcio de li ol de anyone alia.
#000008
En la aŭtuno de 1861 Henry ricevis vundon, verŝajne al lia dorso, kontraŭbatalante fajron.
Tiu vundo, kiu reaperis en tempoj dum lia vivo, igis lin netaŭga por militservo en la Usona Enlanda Milito.
#000009
Lia unua publikigita laboro estis recenzo de scenejospektaklo, "fraŭlino Maggie Mitchell en Fanchon la Cricket, " publikigita en 1863.
Proksimume jaron poste, A Tragedy of Error (Tragedio de Eraro) , lia unua novelo, estis publikigita.
La unua pago de Jakobo estis por aprezo de la romanoj de Sir Walter Scott, skribitaj por la Norda Amerika Revizio .
Li skribis fikcion kaj nefikciopecojn por The Nation kaj Atlantic Monthly , kie Kampoj estis redaktisto.
En 1870 li publikigis sian debutan romanon, Watch and Ward.
#000011
Dum 14-monata ekskurseto tra Eŭropo en 1869-70 li renkontis Ruskin, Dickens, Matthew Arnold, William Morris, kaj George Eliot.
"Ĉi tie mi tiam estas en la Eterna Urbo", li skribis al sia frato Vilhelmo.
"Finfine - por la unua fojo - mi vivas!"
Li provis apogi sin kiel liberlabora verkisto en Romo, kaj tiam certigis pozicion kiel pariza korespondisto por la New York Tribuno, tra la influo de ĝia redaktisto John Hay.
Kiam tiuj klopodoj malsukcesis li revenis al Novjorko.
Dum 1874 kaj 1875 li publikigis Transatlantic Sketches, A Passionate Pilgrim, kaj Roderick Hudson.
Dum tiu frua periodo en lia kariero li estis influita fare de Hawthorne.
#000012
En 1869 li ekloĝis en Londono.
Tie li establis rilatojn kun Macmillan kaj aliaj eldonistoj, kiuj pagis por seriaj partopagoj kiujn ili poste publikigus en libroformo.
La spektantaro por tiuj seriigitaj romanoj estis plejparte konsistanta el etburĝaj virinoj, kaj Jakobo luktis por por gravan literaturan verkon ene de la mallarĝigoj truditaj per la nocioj de redaktistoj kaj eldonistoj de kio estis taŭga por junaj virinoj por legus.
Li vivis en luitaj ĉambroj sed povis interligi la klubojn de ĝentiluloj kiuj havis bibliotekojn kaj kie li povis distri viramikojn.
Li estis prezentita al angla socio fare de Henry Adams kaj Charles Milnes Gaskell, ĉi-lasta prezentante lin al la vojaĝantoj kaj la Reformo-Trefo.
#000013
En la aŭtuno de 1875 li moviĝis al la Latina Kvartalo de Parizo.
Krom du ekskursetoj al Ameriko, li pasigis la venontajn tri jardekojn - la reston de lia vivo - en Eŭropo.
En Parizo li renkontis Zola, Alphonse Daudet, Maupassant, Turgenjevon, kaj aliajn.
Li restis en Parizo nur jaron antaŭ moviĝado al Londono.
#000014
En Anglio li renkontis la gvidajn figurojn de politiko kaj kulturo.
Li daŭre estis produktiva verkisto, produktante The American (1877), The Europeans (1878), revizion de Watch and Ward (1878), French Poetoj and Novelists (1878), Hawthorne (1879), kaj plurajn pli mallongajn verkojn de fikcio.
En 1878 Daisy Miller establis lian famon sur same flankoj de Atlantiko.
Ĝi desegnis avizon eble plejparte ĉar ĝi prezentis virinon kies konduto estas ekster la sociaj normoj de Eŭropo.
Li ankaŭ komencis sian unuan majstraĵon, [9] The Portrait of a Lady, (La Portreto de sinjorino,) kiuj aperus en 1881.
#000015
En 1877 li unue vizitis Wenlock Abbey en Shropshire, hejme de sia amiko Charles Milnes Gaskell kiun li renkontis tra Henry Adams.
Li estis multe inspirita per la malhele romantika Abatejo kaj la ĉirkaŭa kamparo, kiu rolas en liaj eseaj Abatejoj kaj Kasteloj.
Aparte la pesimismaj monaĥaj fiŝejoj malantaŭ la Abatejo laŭdire inspiris la lagon en Victurno de la Ŝraŭbo.
#000016
Vivante en Londono, Jakobo daŭre sekvis la karierojn de la "French realistoj", Émile Zolan aparte.
Iliaj stilaj metodoj influis sian propran laboron en la jaroj por veni.
La influo de Hawthorne sur li fadis dum tiu periodo, anstataŭigita per George Eliot kaj Ivan Turgenev.
1879-1882 vidis la publikigon de La Europeans, Washington Square, Fidon, kaj The Portrait of a Lady (La Portreto de sinjorino).
Li vizitis Amerikon en 1882-1883, tiam resendite al Londono.
#000017
La periodo de 1881 ĝis 1883 estis markita per pluraj perdoj.
Lia patrino mortis en 1881, sekvita fare de lia patro kelkajn monatojn poste, kaj tiam de lia frato Wilkie.
Emerson, maljuna familiamiko, mortis en 1882.
Lia amiko Turgenjevo mortis en 1883.
#000018
Post la fiasko de Guy Domville Jakobo estis proksima malespero kaj pensoj de morto turmentis lin.
La jaroj pasigitaj en dramecaj verkoj ne estis tute perdo.
Ĉar li moviĝis en la lastan fazon de lia kariero li trovis manierojn adapti dramecajn teknikojn en la romanformularon.
En la malfruaj 80'oj kaj ĉie en la 90'oj Jakobo faris plurajn ekskursetojn tra Eŭropo.
#000020
Dum 1902-1904 li verkis La Ambasadorojn, The Wings of the Dove (La Wings de la Kolombo), kaj La Oran Bovlon.
En 1904 li revizitis Amerikon kaj prelegis pri Balzac.
En 1906-1910 li publikigis La Amerikan Scenon kaj redaktis la "New York Edition", 24-volumenan kolekton de liaj verkoj.
En 1910 lia frato Vilhelmo mortis;
Henry ĵus aliĝis al Vilhelmo de malsukcesa serĉo por krizhelpo en Eŭropo sur kio tiam turnita por esti lia (la lasta vizito de Henry) en Usono (de somero 1910 ĝis julio 1911), kaj estis proksime de li, laŭ letero li skribis, kiam li mortis.
#000022
En 1913 li skribis siajn aŭtobiografiojn, A Small Boy and Others, kaj Notojn de Filo kaj Frato.
Post la ekapero de la Unumondo-Milito en 1914 li militis laboro.
En 1915 li iĝis brita temo.
En 1916 al li estis premiita la meritmedalo.
Li mortis la 28-an de februaro 1916, en Chelsea, Londono.
Liaj cindro estis entombigitaj en Kembriĝa tombejo en Masaĉuseco.
#000023
Jakobo regule malaprobis sugestojn ke li devus geedziĝi, kaj post ekloĝado en Londono proklamis sin "fraŭlo".
F. W. Dupee, en pluraj volumoj sur la Jakobo-familio, estigis la teorion ke li estis nove enamiĝinte kun sia kuzo Maria ("Minnie") Templo, sed ke neŭroza timo de sekso konservis lin de koncedado de tiaj amoj: "la kronika malsano de Jakobo ...
estis sin la simptomo de iu timo de aŭ skrupulo kontraŭ seksa amo sur lia parto."
Dupee utiligis epizodon de la memoraĵo A de Jakobo Small Boy and Others, rakontante sonĝon de napoleona bildo en la Luvro, por ekzempligi la romantismon de Jakobo koncerne Eŭropon, napoleona fantazion en kiun li fuĝis.
#000024
Dupee ne havis aliron al la Jakobo-familiartikoloj kaj laboris ĉefe de la publikigita memoraĵo de Jakobo de sia pli maljuna frato, Vilhelmo, kun kaj la limigitan kolekton de leteroj redaktitaj fare de Percy Lubbock, tre pezbalancita direkte al la lastaj jaroj de Jakobo.
Lia raporto tial moviĝis rekte de la infanaĝo de Jakobo, kiam li malantaŭis post sia pli maljuna frato, al maljuna kronika malsano.
Ĉar pli da materialo iĝis havebla al akademiuloj, inkluzive de la taglibroj de samtempuloj kaj centoj da amaj kaj foje erotikaj leteroj skribitaj fare de Jakobo al pli junaj viroj, la bildo de neŭroza celibato kolapsis al portreto de forfermita samseksemulo.
#000025
La leteroj de Jakobo por ekziligi amerikan skulptiston Hendrik Christian Andersen altiris specialan atenton.
Jakobo renkontis la 27-jaraĝan Andersen en Romo en 1899, kiam Jakobo estis 56, kaj skribis leterojn al Andersen kiuj estas intense emociaj: "mi tenas vin, plej kara knabo, en I plej interna amo, & fidas je ke vi sentas min - en ĉiu pulsado de via animo".
En letero de 6 majo 1904, lia frato Vilhelmo, Jakobo prisignis li mem kiel "ĉiam vian senespere celibatan eĉ se sesdekarulo Henry".
Kiel preciza ke priskribo eble estis estas la temo de disputo inter la kinejoj de Jakobo, [26] [nb 1] sed la leteroj al Andersen estis foje kvazaŭ-erotikaj: "mi metis, mia kara knabo, I brakon ĉirkaŭ vi, & sentiĝi la pulsobato, tiel, kiel ĝi estis, de nia elstara estonteco & via admirinda fonduso."
Al lia samseksema amiko Howard Sturgis, Jakobo povis skribi: "mi ripetiĝas, preskaŭ al maldiskretaĵo, ke mi povis vivi kun vi.
Dume I povas nur provi vivi sen vi."
#000027
Jakobo estas unu el la plej gravaj figuroj de trans-atlantika literaturo.
Liaj verkoj ofte apudmetas karakterojn de la Aĝa Mondo (Eŭropo), enkarnigante feŭdan civilizon kiu estas bela, ofte koruptas, kaj allogaj, kaj de la Nova Mondo (Usono), kie homoj ofte estas impertinentaj, malfermaj, kaj difinitaj kaj enkarnigas la virtojn - liberecon kaj pli tre evoluinta morala karaktero - de la nova amerika socio.
Jakobo esploras tiun kolizion de personecoj kaj kulturoj, en rakontoj de personaj rilatoj en kiu potenco estas ekzercita bone aŭ malbone.
Liaj protagonistoj ofte estis junaj amerikaj virinoj alfrontantaj subpremon aŭ fitraktadon, kaj kiel lia sekretario Theodora Bosanquet rimarkis en ŝia monografio Henry James at Work:
#000030
Kiam li piediris for el la rifuĝo de lia studo kaj en la mondon kaj rigardis ĉirkaŭ li, li vidis lokon de turmento, kie estaĵoj de predo eterne puŝis siajn ungegojn en la treman karnon de pereonto, defenseles-infanoj de lumo ...
Liaj romanoj estas ripeta malkovro de tiu malboneco, ripetita kaj pasia pledo por la plej plena libereco de evoluo, neminacita per malzorgema kaj barbara stulteco.
#000031
Kritikistoj ŝerce priskribis tri fazojn en la evoluo de la prozo de Jakobo: "Jakobo I, James II, kaj The Old Pretender."
Li skribis novelojn kaj prezentaĵojn.
Finfine, en lia tria kaj lasta periodo li revenis al la longe, seriigita romano.
Komenciĝante en la dua periodo, sed plej videble en la tria, li ĉiam pli prirezignis rektan deklaron en favoro de oftaj duoblaj negativoj, kaj kompleksa priskriba figuraĵo.
Ununuraj paragrafoj komencis kuri por paĝo post paĝo, en kiu komenca substantivo estus sukcedita per pronomoj ĉirkaŭitaj de nuboj de adjektivoj kaj prepoziciaj paragrafoj, longe de iliaj originaj referencitoj, kaj verboj estus prokrastitaj kaj tiam antaŭitaj per serio de adverboj.
La totala efiko povis esti viveca elvoko de sceno kiel perceptita fare de sentema observanto.
Estis diskutite ĉu tiu stilŝanĝo estis generita de tiu de Jakobo ŝanĝi de skribo ĝis diktado al tajpisto, [36] ŝanĝo farita dum la kunmetaĵo de What Maisie Knew. [37]
#000032
En ĝia intensa fokuso sur la konscio de liaj plej gravaj karakteroj, la pli posta laboro de Jakobo antaŭsignas ampleksajn evoluojn en 20-a-jarcenta fikcio.
Efektive, li eble influis pensofluajn verkistojn kiel ekzemple Virginia Woolf, kiu ne nur legas ke kelkaj el liaj romanoj sed ankaŭ skribis eseojn pri ili.
Kaj nuntempaj kaj modernaj legantoj trovis la malfruan stilon malfacila kaj nenecesa;
lia amiko Edith Wharton, kiuj admiris lin multe, diris ke ekzistis trairejoj en lia laboro kiuj estis preskaŭ nekompreneblaj.
Jakobo estis severe portretita fare de H. G. Wells kiel hipopotamo pene provante pluki supren pizon kiu eniris en angulon de sia kaĝo.
La "malfrua Jakobo" stilo estis kompetente parodiita fare de Max Beerbohm en "La Polvero en la Mezdistanco".
Li estis ĝenita kun balbuti kaj kompensita de parolado malrapide kaj konscie.
#000033
Pli grava por lia laboro entute eble estis lia pozicio kiel elmigranto, kaj laŭ aliaj manieroj eksterulo, loĝante en Eŭropo.
Dum li venis de etburĝaj kaj provincaj komencoj (vidite de la perspektivo de eŭropa mensnobelaro) li laboris tre forte por akiri aliron al ĉiuj niveloj de socio, kaj la fiksojn de sia fikcioteritorio de laborista klaso ĝis aristokrata, kaj ofte priskribi la klopodojn de etburĝaj amerikanoj por fari ilian manieron en eŭropaj kapitaloj.
Li konfesis ke li ricevis kelkajn el siaj plej bonaj rakontideoj de klaĉo ĉe la vespermanĝo aŭ ĉe kampara domo semajnfinojn.
[ citaĵo bezonis ] [nb 4] Li laboris por porvivaĵo, aliflanke, kaj malhavis la travivaĵojn de fajnaj lernejoj, universitato, kaj armedeĵoro, la komunaj obligacioj de vira socio.
Li estis krome viro kies gustoj kaj interesoj estis, laŭ la dominaj normoj de viktorianepokaj anglo-amerikana kulturo, sufiĉe virineca, kaj kiu estis ombrita per la nubo de antaŭjuĝo kiu tiam kaj poste akompanis suspektojn de lia samseksemo.
Edmund Wilson fame komparis la objektivecon de Jakobo kun Shakespeare:
#000034
Oni estus en pozicio por aprezi Jakobo'n pli bone ĉu oni komparis lin kun la dramistoj de la deksepa jarcento - Racine kaj Molière, kiun li similas en formo same kiel laŭ opinio, kaj eĉ Shakespeare, kiam ricevaĵoj estas direktiĝis al la plej ekstremaj diferencoj en subjekto kaj formo.
Tiuj poetoj ne estas, kiel Dickens kaj Hardy, verkistoj de melodramo - aŭ humura aŭ pesimisma, nek sekretarioj de socio kiel Balzac, nek profetoj kiel Tolstoj: ili estas okupitaj simple kun la prezento de konfliktoj de morala karaktero, kiun ili ne koncernas sin koncerne moligadon aŭ avertadon.
Ili ne akuzas socion je tiuj situacioj: ili rigardas ilin kiel universalaĵon kaj neeviteblaj.
Ili ne eĉ riproĉas dion permesado ili: ili akceptas ilin kiel la kondiĉojn de vivo.
#000035
Estas ankaŭ eble vidi multajn el la rakontoj de Jakobo kiel psikologiaj pensaj eksperimentoj.
En lia antaŭparolo al la New York-eldono de The American li priskribas la evoluon da la rakonto en sia menso kiel precize tian: la "situacio" de amerikano, "kelkaj fortikaj sed inside laĉis kaj malkaŝis, kelkaj kruele ofenditan, samlandanon ...
"kun la fokuso da la rakonto estanta sur la respondo da tiu ofendita viro.
The Portrait of a Lady (La Portreto de sinjorino) povas esti eksperimento por vidi kio okazas kiam idealisma juna virino subite iĝas riĉega.
En multaj el liaj rakontoj, karakteroj ŝajnas ekzempligi alternajn futuraĵojn kaj eblecojn, kiel la plej granda parto rimarkeble en " La Gaja Angulo ", en kiu la protagonisto kaj fantomo-duoblulo vivas alternajn amerikajn kaj eŭropajn vivojn;
kaj en aliaj, kiel La Ambasadoroj, pli maljuna Jakobo ŝajnas ŝate rigardi sian propran pli junan memon alfrontante decidan momenton.
#000036
La unua periodo de la fikcio de Jakobo, kutime konsiderita esti kulmininta per La Portreto de Sinjorino , koncentriĝinta sur la kontrasto inter Eŭropo kaj Ameriko.
La stilo de tiuj romanoj estas ĝenerale simpla kaj, kvankam propre karakterize, bone ene de la normoj de 19-ajarcenta fikcio.
Roderick Hudson (1875) estas Künstleroman kiu spuras la evoluon da la titolfiguro, ekstreme talenta skulptisto.
Kvankam la libro montras kelkajn signojn de nematureco - tio estis la unua grava provo de Jakobo ĉe plenlonga romano - ĝi altiris favoran komenton pro la viveca konscio de la tri gravaj karakteroj: Roderick Hudson, elstare talenta sed malstabila kaj nefidinda;
Rowland Mallet, Roderick limigita sed multe pli maturigas amikon kaj patronon;
kaj Christina Light, unu el la plej ensorĉigaj de Jakobo kaj pestaj femegrasbieroj.
La paro de Hudson kaj Mallet estis vidita kiel reprezentado de la du flankoj da la propra naturo de Jakobo: la sovaĝe imagiva artisto kaj la tro ellaborita konscienca mentoro.
#000038
En The Portrait of a Lady (1881) Jakobo finita la unua fazo de lia kariero kun romano kiu restas lia plej populara peco de longa fikcio.
La rakonto estas de brava juna amerika virino, Isabel Archer, kiu "ofendas ŝian sorton" kaj trovas ĝin superforti.
Ŝi heredas grandan monsumon kaj poste iĝas la viktimo de Makiavelian intrigado de du amerikaj elmigrantoj.
La rakonto estas metita plejparte en Eŭropo, precipe en Anglio kaj Italio.
Ĝenerale rigardite kiel la majstraĵo de lia frua fazo, The Portrait of a Lady (La Portreto de sinjorino) estas priskribita kiel psikologia romano, esplorante la mensojn de siaj karakteroj, kaj preskaŭ laboron de socioscienco, esplorante la diferencojn inter eŭropanoj kaj amerikanoj, la malnovo kaj la novaj mondoj.
#000039
La dua periodo de la kariero de Jakobo, kiu etendas de la publikigo de The Portrait of a Lady (La Portreto de sinjorino) tra la fino de la deknaŭa jarcento, havas malpli popularajn romanojn inkluzive de La Princino Casamassima , publikigita serie en La Atlantika Monata Revuo en 1885-1886, kaj La Bostonians , publikigita serie en La Jarcento-Revuo dum la sama periodo.
Tiu periodo ankaŭ havis la famkonatan novelon de Jakobo, The Turn of the Screw (La Turno de la Ŝraŭbo) .
#000040
Jakobo estis precipe interesita pri kion li nomis la "belan kaj benite nouvele ", aŭ la pli longa formo de mallonga rakonto.
Tamen, li produktis kelkajn mallongegajn rakontojn en kiuj li realigis rimarkindan kunpremadon de foje kompleksaj temoj.
La sekvaj rakontoj estas reprezentanto de la atingo de Jakobo en la pli mallongaj formoj de fikcio.
#000042
Ĉe pluraj punktoj en lia kariero Jakobo skribis prezentaĵojn, komenciĝante kun unuaktuloj skribitaj por periodaĵoj en 1869 kaj 1871 [50] kaj dramigo de lia populara novelo Daisy Miller en 1882.
De 1890 ĝis 1892, ricevis testamentaĵon kiu liberigis lin de revuopublikigo, li faris streĉan laboron por sukcesi sur la Londonscenejo, skribante ses teatraĵoj de kiuj nur unu, dramigo de lia romano The American, estis produktitaj.
Tiu ludo estis prezentita dum pluraj jaroj fare de vojaĝanta repertuarfirmao kaj havis estimindan kuron enen Londono, sed ne gajnis tre multe da mono por Jakobo.
Liaj aliaj ludoj skribitaj ĉe tiu tempo ne estis produktitaj.
#000044
En 1893, aliflanke, li reagis al peto de aktoro-manaĝero George Alexander por grava teatraĵo por la malfermo de la teatro de lia renovigita St. James, kaj skribis longan dramon, Guy Domville , kiun Aleksandro produktis.
Ekzistis brua tumulto sur la ekvespero, 5 januaron 1895, kun siblo de la galerio kiam Jakobo prenis sian arkon post la fina kurteno, kaj la verkinto estis sufiĉe agitita.
La teatraĵo ricevis modere bonajn recenzojn kaj havis modestan kuron de kvar semajnoj antaŭ esti deprenita por fari manieron por The Importance of Being Earnest (La Graveco de Estaĵo-Seriozaĵo) , kiuj Aleksandro de Oscar Wilde pensanta havus pli bonajn perspektivojn por la baldaŭa sezono.
#000045
Post kiam la stresoj kaj seniluziiĝo de tiuj klopodoj Jakobo insistus ke li skribus ne pli da por la teatro, sed ene de semajnoj jesis skribi antaŭludon por Ellen Terry.
Tio iĝis la unuakta " Summersoft ", kiun li pli posta rewrote en novelon, " Kovro-Fino ", kaj tiam vastigis en tutvesperan prezentaĵon, La Alta Oferto , kiu havis mallongan kuron en Londono en 1907, kiam Jakobo faris alian kunordigitan laboron por skribi por la scenejo.
Li skribis tri novajn prezentaĵojn, du el kiuj estis en produktado kiam la morto de Edward VII la 6an de majo 1910 enigis Londonon en funebron kaj teatroj fermiĝis.
Senkuraĝigite malsukcesante sanon kaj la stresojn de teatra laboro, Jakobo ne renovigis siajn klopodojn en la teatro, sed reciklis siajn ludojn kiel sukcesaj romanoj.
La Protestego estis furorlibro en Usono kiam ĝi estis publikigita en 1911.
Dum la jaroj 1890-1893 kiam li estis plej engaĝiĝis kun la teatro, Jakobo skribis parto da teatra kritiko kaj helpis Elizabeth Robins kaj aliajn en tradukiĝado kaj produktado de Henrik Ibsen por la unua fojo en Londono.
#000046
Leon Edel argumentis en sia psikanaliza biografio ke Jakobo estis ŝokita per la ekvespertumulto kiu salutis Guy Domville, kaj ke ĝi enigis lin en longedaŭran depresion.
La sukcesaj pli postaj romanoj, laŭ la opinio de Edel, estis la sekvo de speco de memanalizo, esprimita en fikcio, kiu parte liberigis lin de liaj timoj.
Aliaj kinejoj kaj akademiuloj ne akceptis tiun raporton, aliflanke;
la pli ofta projekcio estanta tiu de F.O. Matthiessen, kiu skribis: "Anstataŭe de esti dispremita per la kolapso de lia espero [por la teatro] ...
li sentis revigliĝon de nova energio."
#000047
Preter lia fikcio, Jakobo estis unu el la pli gravaj literaturrecenzistoj en la historio de la romano.
En lia klasika eseo The Art of Fiction (1884), li kverelis kontraŭ rigidaj receptoj sur la temelekto de la romanverkisto kaj metodo de terapio.
Li asertis ke la plej vasta ebla libereco en enhavo kaj aliro helpus certigi la daŭran viglecon de rakonta fikcio.
Jakobo skribis multajn valorajn kritikajn artikolojn pri aliaj romanverkistoj;
tipa estas lia libro-longa studo de Nathaniel Hawthorne, kiu estis la temo de kritika debato.
Richard Brodhead sugestis ke la studo estis tipa por la lukto de Jakobo kun la influo de Hawthorne, kaj konsistigis laboron por meti la pli aĝan verkiston "en malavantaĝon."
Gordon Fraser, dume, sugestis ke la studo estis parto de pli komerca fortostreĉo de Jakobo por prezenti sin al britaj legantoj kiel la naturan posteulon de Hawthorne.
#000048
Kiam Jakobo kunvenis la New York Eldonon de sia fikcio en siaj lastjaraj klasoj, li skribis serion de antaŭparoloj kiuj submetis sian propran laboron serĉado, foje severa kritiko.
#000049
Ĉe 22 Jakobo verkis The Noble School of Fiction (La Nobla Lernejo de Fikcio) por la s de The Nation unua temo en 1865.
Li skribus, en ĉio, pli ol 200 eseoj kaj libro, arton, kaj teatrorecenzojn por la revuo.
#000050
Por la plej granda parto de lia vivo Jakobo nutris ambiciojn por sukceso kiel dramisto.
Li konvertis sian romanon The American en teatraĵon kiu ĝuis modestan rendimenton en la fruaj 1890-aj jaroj.
En ĉio li skribis proksimume dekduon prezentaĵoj, la plej granda parto de kiuj iĝis neproduktita.
Lia kostumdramo Guy Domville malsukcesis katastrofe sur sia ekvespero en 1895.
Jakobo tiam plejparte prirezignis siajn klopodojn konkeri la scenejon kaj revenis al sia fikcio.
En liaj Notlibroj li asertis ke lia teatra eksperimento utilis liajn romanojn kaj rakontojn de helpanta al li dramigi la pensoj de liaj karakteroj kaj emociojn.
Jakobo produktis malgrandan sed valoran kvanton da teatra kritiko, inkluzive de atentaj aprezoj de Henrik Ibsen.
#000051
Kun liaj vastaj artaj interesoj, Jakobo foje skribis pri la bildartoj.
Eble lia plej valora kontribuo estis lia favora takso de kunelmigranto John Singer Sargent, farbisto kies kritika statuso plibonigis rimarkeble en la lastaj jardekoj.
Jakobo ankaŭ skribis foje ĉarmante, foje tron ellaboritajn artikolojn pri diversaj lokoj kiujn li vizitis kaj vivis enen.
Liaj plej famaj libroj de vojaĝlibroj inkludas Italian Hours (ekzemplo de la ĉarma aliro) kaj La Amerikan Scenon (plej sendube sur la tro ellaborita flanko).
#000052
[ citaĵo bezonis ] [nb 10] Jakobo estis unu el la grandaj korespondantoj de iu epoko.
Pli ol dekmilo el liaj privatleteroj estas pluekzistantaj, kaj super tri mil estis publikigitaj en granda nombro da kolektoj.
Kompleta eldono de la leteroj de Jakobo komencis publikigon en 2006, redaktita fare de Pierre Walker kaj Greg Zacharias.
Aktuale en 2014, ok volumoj estis publikigitaj, kovrante la periodon de 1855 ĝis 1880.
La korespondistoj de Jakobo inkludis famkonatajn samtempulojn kiel Robert Louis Stevenson, Edith Wharton kaj Joseph Conrad, kune kun multaj aliajn en lia vasta konataro kaj konatoj.
La leteroj intervalas de la "nura stultbabilo da komplezeco" [61] [nb 11] ĝis gravaj diskutoj de artaj, sociaj kaj personaj temoj.
#000053
Tre malfrue en vivo Jakobo komencis serion de aŭtobiografiaj verkoj:
Small Boy and Others , Notoj de Filo kaj Frato , kaj la nefinita La Meza Jaroj .
Tiuj libroj portretas la evoluon de klasika observanto kiu estis pasie interesita pri arta kreaĵo sed estis iom neparolema ĉirkaŭ partopreni plene la vivon ĉirkaŭ li.
#000054
Malgraŭ tiuj kritikoj, Jakobo nun estas aprezita por sia psikologia kaj morala realismo, lia estrema kreaĵo el karaktero, lia modera sed ludema humuro, kaj lia nepra ordonrajto pri la lingvo.
En lia 1983 libro, The Novels of Henry James (La Romanoj de Henry Jakobo), Edward Wagenknecht ofertas takson kiu eĥoj tiu de Theodora Bosanquet:
#000057
"Por esti tute bonega", Henry James skribis en frua recenzo, "artverko devas leviĝi supren laŭ la koro", kaj siaj propraj romanoj faras tion certagrade elstara ...
Pli tan sesdek jarojn post lia morto, la granda romanverkisto kiu foje konfesis havi neniujn opiniostandojn kvarangula en la granda kristana humanisma kaj demokrata tradicio.
La viroj kaj virinoj kiuj, ĉe la alteco de 2-a Mondmilito, trudeniris la brokantajn butikojn por liaj preselĉerpitaj libroj sciis pri kio ili temis.
Por neniu verkisto iam levis pli kuraĝan standardon al kiu ĉio kiuj amas liberecon eble adheros.
#000058
William Dean Howells vidis Jakobo'n kiel reprezentanto da nova realistlernejo de literatura arto kiu krevis kun la angla romantika tradicio karakterizita per la verkoj de Charles Dickens kaj William Makepeace Thackeray.
Howells skribis ke realismo trovis "sian ĉefan ekzempleron en Mr. James ...
Romanverkisto kiun li ne, estas post la malnova modo, aŭ post iu modo sed sia propra."
#000059
Henry James estis la temo de kelkaj romanoj kaj rakontoj, inkluzive de la sekvanta: [70]
#000060
^ Jakobo was also an eager poet - his peak after his famous failure Guy Domville in which supposedly many poems were written ( F. W. Dupee), most revolving around negative connotations (possibly due to his state of depression following abject failure of his premièr play on its ekvespero of 1895) like death, darkness etc.
Most of these have been lost, but his more popular works such as "In the darkness" and "death bejewel'd" have remained.
#000064