Auteur: Sten JohanssonSoort: origineel werk, romanBeschikbaar: UitverkochtPrijs: ±€6.00Jaar van uitgave: 2001Vorm: libro vinktitaBeschrijving: La unua murdo, kiun solvis la policistoj Svedberg kaj Jankéus en Falĉita kiel fojno, okazis somere. La dua en Trans maro kaj morto estis aŭtuna murdafero. Jen en tria krimromaneto, ili devas okupiĝi pri vintra murdo en neĝoŝtormo. Se vi legis la antaŭajn romanetojn, vi jam konas la medion, etoson kaj stilon. Temas pri krimuloj kaj aliaj homoj en sveda medio sed kun internaciaj ligoj kaj perspektivo. Aperas multaj ingrediencoj realisme aktualaj, miksitaj en maniero tipa de Sten Johansson. Se vi ankoraŭ ne konas ĝin, koran bonvenon al tiu ĉi krima mono ĉe la Balta Maro!Pagina's: 80Breedte: 148 mmHoogte: 210 mmISBN: 91-89432-02-9Recensie: De Sergej Derevjanniĥ: Jen la maltroigo de hodiaŭDe Wolfgang Kirschstein: La neĝo kaŝas preskaŭ ĉionDe Gerrit Berveling: Neĝo kaŝas nur...De Don Harlow: Recenzo: Neĝo kaŝas nur ... Beoordeling: Mijn beoordeling toevoegen
#000000
Se iu dirus al mi, ke la libreto estas legebla, mi respondus
per la vortoj, kiujn mi metis kiel titolon de tiu ĉi recenzo.
Estas la aŭtoraj vortoj, ne miaj ­ tiel ĉi oni esprimas sin
#000003
Legebla? ­ jes, absolute. Leginda? ­ tio dependas. Oni
avertas la leganton, ke, se li jam legis la antaŭajn
romanetojn de la sama aŭtoro, li konas la medion kaj la
etoson kaj la stilon. Bonŝance, mi ne legis la antaŭajn. Tial
mi volonte englutis tiun ĉi.
#000004
La temo estas, certe, murdo ­ alie ĝi ne estus krimromano.
Post forta neĝa blovado, du knaboj trovas mortan korpon de
orienta virino en neĝamaso. Kaj ili „gapas terurite sed
fascinite al ŝia vulvo”. Jen tiel.
#000005
Post la absorba komenco, sekvas sufiĉe enueta rakonto pri la
agoj de du policistoj, murdenketistoj, Svedberg kaj Jankeus ­
la unua estas aĝa, profunda, baldaŭ eksedziĝonta, verŝajne
pro sia troa profundiĝo en la laboron; la alia estas iom
leĝera kaj aventurema, sed tio lin ne malbeligas.
#000006
Tridek naŭ paĝoj de dialogoj ne entuziasmigas vin pri la fino
de la tuta afero ­ sed, surprize, sur la kvardeka paĝo vi
kvazaŭ revekiĝas kaj vivece galopas ĝis la fino.
#000007
Intertempe, krom svedojn, vi renkontas rusojn, osetojn kaj
talibojn, kvankam tre marĝene ­ sen rekte kontakti ilin, vi
aŭdas okazajn menciojn kaj vi komprenas, ke tiuj estas
malbonaj homoj. Normalaj homoj kalaŝnikovojn ­ rusa marko de
#000008
La tuta scenaro estas tuŝita de la malvarma neĝoza skandinava
vintro. „Neĝo kaŝas nur ĝis printempo, laŭdire” ­ tekstas la
teksto. Honeste dirante, mi esperis, ke troviĝos
evidentigiloj kaj indicoj post degelo de la neĝo ­
bedaŭrinde, ne. Troviĝis nenio krom alia kadavro en gruzejo,
#000009
La libro havas glosaron kaj tio estas vere plaĉa, ĉar alie mi
neniam konjektus, kio estas, ekzemple, „hodogo” ­ serioze,
jam ne parolante pri „vico-seria domo”.
#000011
Laste, se oni mencias, kial libro povas plaĉi al la leganto,
oni subkomprenas ke, krom la enhavo, gravas, ke ĝia aspekto
ne estu forpuŝa, eĉ se la libro estas simpla poŝa versio. La
kovrilpaĝo de la recenzata libro estas kseroks-kopia tedaĵo
demonstranta, kiel oni ne faru librojn.
#000012
Agrablan legadon! Des pli, se vi jam legis la antaŭajn
romanetojn kaj konas la medion!
#000013
La neĝo kaŝas preskaŭ ĉion
#000014
La neĝo en la sveda urbeto Kalmar povas kaŝi preskaŭ ĉion, foje eĉ
#000015
La policista duopo Svedberg kaj Jankéus havas nun la malfacilan taskon
trovi la murdinton. Malfacila estas tiu tasko, ĉar la neĝo sukcesis forigi
preskaŭ ĉiujn spurojn. Ni sekvas la esploradon de la polico. Sten Johansson
priskribas tiun esplorlaboron pli realisme ol kutimas en krimromanoj: jen
aperas iu indico, alia spuro ŝajne sekvas al Kaliningrado, plia al Kaŭkazio.
Kaj kie estas tiu suspektinda ruso?
#000016
Abundo da demandoj, sed nenia respondo kaj meze de la libro la polico
rezignas pri solvo de la enigmo, sed tiam helpas la hazardo kaj la mozaikeroj
#000017
Neĝo kaŝas nur... estas la tria romaneto en la serio kun Svedberg
#000018
La serio sekvas la sezonojn kaj mankas nur printempo por kompletigi
la ciklon. Bedaŭrinde mi (ankoraŭ) ne legis la aliajn romanojn de la
serio. Fakte mi ne bedaŭras, ĉar nun mi ja havas la antaŭĝojon konatiĝi
kun somera krimo en Falĉita kiel fojno (1997) kaj aŭtuna murdo
en Trans maro kaj morto (1999).
#000019
Tiu romano apartenas al la skolo de modernaj svedaj krimromanoj. Ni
pensas unuavice pri Henning Mankell (Hundoj en Riga), kies Wallander
deĵoras en marborda Ystad. Aliaj motivoj memorigas pri Voku longdistance
de Åke Edwardson. Sed la intrigo, kiun Sten Johansson prezentas ja estas
#000020
Sten Johansson uzas simplan, sed imagivan lingvon, tiel kaj komencantoj,
progresantoj kaj spertantoj povas ĝui lian prozon. Nekutimajn vortojn
(ne estas multaj) klarigas la glosaro.
#000021
Eĉ tiuj, kiuj ne nepre ŝatas krimromanojn povas distri sin kun tiu
libro. Eble ankaŭ ili bedaŭros, ke la libro jam finiĝas post 80 paĝoj.
#000022
Ĝuu ĝin! Espereble baldaŭ printempos Svedie!
#000024
Recenzo: Neĝo kaŝas nur ...
#000025
This is the third in a seris of four crime novellas, of which each is set in a different season. After Reaped Like Hay and Across the Sea and Death our two detectives, Roger Svedberg and Tom Jankéus, now confront a murder which seems unsolvable.
#000027