La Sankta Lanco, ankaŭ konata kiel la Sankta Lanco, la Lanco de Sorto aŭ la Lanco de Longinus , laŭ la Evangelio laŭ Johano, estas la lanco kiu trapikis la flankon de Jesuo kiam li pendis sur la kruco.
#000001
La lanco (greke: λόγχη, lonkhē) estas meciita en la Evangelio laŭ Johano ( 19: 31-37), sed ne la Sinoptikaj evangelioj.
La evangelio deklaras ke la romianoj planitaj por rompi la gambojn, de Jesuo praktikon konatajn kiel crurifragio, kiu estis metodo de akcelado de morto dum krucumo.
Ĵus antaŭe certe tion, ili ekkomprenis ke Jesuo jam estis morta kaj ke ekzistis neniu kialo rompi liajn gambojn.
Por certigi ke li estis morta, romia soldato (nomita en nebliblia tradicio kiel Longinus) ponardis lin en la flanko.
#000002
Unu el la soldatoj trapikis lian flankon per lanco (λόγχη), kaj tuj tien aperis sango kaj akvo.
#000003
La fenomeno de sango kaj akvo estis konsiderita miraklo fare de Origeno.
Katolikoj, akceptante la biologian realecon de sango kaj akvo kiel elirante el la alenita koro kaj korpkavaĵo de Kristo, ankaŭ agnoskas la alegorian interpreton: ĝi reprezentas la unu el ĉefesenca instruo/misterojn de la eklezio, kaj la unu el ĉeftemoj de la Evangelio laŭ Mateo, kiu estas la homousian interpreto adoptita fare de la Unua koncilio de Niceo, tiu "Jesuo Kristo estis kaj veraj dio kaj vera viro."
La sango simbolas lian homaron, la akvon lian diecon.
Ceremonia memoro de tio estas farita kiam katolika pastro diras Meson: La pastro verŝas malgrandan kvanton de akvo en la vinon antaŭ la konsekro, agon kiu agnoskas la homaron kaj diecon de Kristo kaj memoras la emision de sango kaj akvo de la flanko de Kristo sur la kruco.
Sankt Faustina Kowalska, pola monaĥino kies lobiado kaj skribaĵoj kaŭzis la establadon de la Divine Mercy sindonemo, ankaŭ agnoskis la miraklan naturon de la sango kaj akvo, klarigante ke la sango estas simbolo de la dia kompato de Kristo, dum la akvo estas simbolo de lia dia kompato kaj de baptakvoj.
#000004
En la plej multaj variaĵoj de la ortodoksa Dia liturgio, la pastro truas la gastiganton ( prosforon) per liturgia lanco antaŭ ol ĝi estas dividita en honoro de la Triunuo, la Dipatrino (Virgino Maria), kaj diversaj aliaj memoroj.
La diakono deklamas la signifan transiron de la Evangelio laŭ Johano, kune kun sekcioj de la Agoj de la Apostoloj traktanta memorceremonion de la sanktuloj.
La plej multaj el tiuj pecoj, aro flankenmetite, iĝas la antidoron por esti distribuitaj post la liturgio, restaĵo de la antikva agapo de apostolaj tempoj, konsideritaj kiel benitaj sed ne konsekritaj aŭ sanktigitaj en la okcidenta kompreno.
La ĉefpeco iĝas La Ŝafido, la gastiganto kiu estas konsekrita sur la altaro kaj distribuita al la fidelulo por Eŭkaristio.
#000005
La nomo de la soldato kiu trapikis la flankon de Kristo kun lonkē ne estas donita en la Evangelio laŭ Johano, sed en la plej malnovaj konataj referencoj al la legendo, la apokrifa Evangelio de Nicodemus almetis al malfruaj manuskriptoj de la 4-a-jarcenta Acts of Pilate (Agoj de Pilato) , la soldato estas identigita kiel centestro kaj nomita Longinus (farante la latinan nomon Lancea Longini de la lanco).
#000006
Formo de la nomo Longinus okazas sur miniaturo en la Rabulaj Evangelioj (konservita en la Laurentian Biblioteko, Florenco), kiu estis prilumita fare de unu Rabulas en la jaro 586-a En la miniaturo, la nomo Loginos (λΟΓΙΝΟΣ) estas skribita en grekaj karakteroj super la kapo de la soldato kiu puŝas sian lancon en la flankon de Kristo.
Tio estas unu el la plej fruaj notoj pri la nomo, se la surskribo ne estas pli posta aldono.
#000007
Ekzistas tri aŭ kvar gravaj restaĵoj kiuj estas asertitaj esti la Sankta Lanco aŭ partoj de ĝi.
#000008
La Sankta Lanco en Romo estas konservita sub la kupolo de Saint Peter's Basilica, kvankam la Romkatolika Eklezio faras neniun aserton kiel al ĝia aŭtenteco.
La unua historia referenco al la lanco estis farita fare de la pilgrimo Antoninus of Piacenza (AD 570) en liaj priskriboj de la sanktaj lokoj de Jerusalemo, skribo ke li vidis en la Baziliko de Monto de Jerusalemo "la dornokronon kun kiu Nia Savanto estis kronita kaj la lanco kun kiu Li estis frapita en la flanko".
Mencio de la lanco okazas en la tielnomita Breviarius ĉe la Baziliko de Sankta tombo.
La ĉeesto en Jerusalemo de la restaĵo estas atestita fare de Kasiodoro (ĉ. 485-585) [3] [4] same kiel de Gregorio de Tours (ĉ. 538-594), kiu ne fakte estis al Jerusalemo.
#000009
En 615, Jerusalemo kaj ĝiaj restaĵoj estis konkeritaj fare de la persaj trupoj de reĝo Khosrau II (Chosroes II).
Laŭ la Chronicon Paschale , la punkto de la lanco, kiu estis derompita, ricevis en la sama jaro al Nicetas, kiu prenis ĝin al Konstantinopolo kaj deponis ĝin en la eklezio de Hagia Sofia, kaj poste al la Church of the Virgin of the Pharos (Preĝejo de la Virgulino de la Lumturo).
Tiu punkto de la lanco, kiu nun enkadriĝis en ikono, estis akirita fare de la latina imperiestro, Baldwin II of Constantinople (Kalvvenko II de Konstantinopolo), kiu poste vendis ĝin al Ludoviko la 9-a.
La punkto de la lanco tiam estis sanktigita kun la dornokrono en la Sankta Kapelo en Parizo.
Dum la Franca Revolucio tiuj restaĵoj estis forigitaj al la Bibliothèque Nationale sed la punkto poste malaperis.
#000010
Kiel por la pli granda parto de la lanco, Arculpus asertis ke li vidis ĝin ĉe la Baziliko de Sankta tombo proksimume 670 en Jerusalemo, sed ekzistas alirilate neniu mencio de ĝi post la sako en 615.
Iom da aserto ke la pli granda restaĵo estis perita al Konstantinopolo en la 8-a jarcento, eventuale en la sama tempo kiel la Dornokrono.
Ĉiukaze, ĝia ĉeesto en Konstantinopolo ŝajnas esti klare atestita fare de diversaj pilgrimoj, precipe rusoj, kaj, kvankam ĝi estis deponita en diversaj preĝejoj en sinsekvo, ŝajnas eble spuri ĝin kaj distingi ĝin de la restaĵo de la punkto.
Sinjoro John Mandeville deklarita en 1357 tion li vidis la klingon de la Sankta Lanco kaj en Parizo kaj en Konstantinopolo, kaj ke ĉi-lasta estis multe pli granda restaĵo ol la iame;
ĝi estas valoro aldonado ke Mandeville ne estas ĝenerale rigardita kiel unu el la plej fidindaj atestantoj de la Mezepoko, kaj liaj supozeblaj vojaĝoj estas kutime traktitaj kiel eklektika amalgamo de mitoj, legendoj kaj aliaj fikcioj.
"The lance which pierced Our Lord's side (La lanco kiu trapikis la flankon de Our Lord)" estis inter la restaĵoj en Konstantinopolo montrita en la 1430-aj jaroj al Pedro Tafur, kiu aldonis "dio-stipendion ke en la demisiigo de la grekoj ili ne falis en la manojn de la malamikoj de la kredo, ĉar ili estis mistraktitaj kaj pritraktitaj kun nur malmulte da respekto."
#000011
Whatever la Konstantinopola restaĵo estis, ĝi kategoriiĝis en la manojn de la turkoj, kaj en 1492, sub cirkonstancoj preciseme priskribitaj en History of the Popes (Historio de la papoj) de Pastro, la sultano Bayezid II sendis ĝin al Pope Innocent VIII por instigi la papon por daŭri reteni sian fraton kaj rivalon Zizim ( Cem Sultan) kaptito.
Ĉe tiu tempo grandaj duboj kiel al ĝia aŭtenteco estis sentitaj en Romo, kiel Johann Burchard rekordoj, [7] pro la ĉeesto de aliaj rivalaj lancoj en Parizo (la punkto kiu estis apartigita de la lanco), Nurenbergo (vidu Holy Lance in Vienna (Sankta Lanco en Vieno) malsupre), kaj Armenio (vidu Holy Lance in Echmiadzin (Sankta Lanco en Echmiadzin) malsupre).
En la mid-18-a jarcento Pope Benedict XIV deklaras ke li akiris de Parizo precizan desegnaĵon de la punkto de la lanco, kaj ke en komparado de ĝi kun la pli granda restaĵo en tiu de St. Peter ke li estis kontentigita ke la du origine formis unu klingon.
Tiu restaĵo neniam havas ekde forlasanta Romon, kaj ĝia ripozejo estas ĉe tiu de Sankta Petro.
#000012
En 1273, la Sankta Lanco unue estis uzita en kronadceremonio.
Ĉirkaŭ 1350, Karolo la 4-a havis oran manikon metita inten la arĝentan unu, gravuris Lancea et clavus Domini ( Lanco kaj najlo de la sinjoro).
En 1424, Sigismondo havis kolekton de restaĵoj, inkluzive de la lanco, proponita de lia ĉefurbo en Prago al lia naskiĝloko, Nurenbergo, kaj dekretis ilin por esti konservita tie eterne.
Tiu kolekto estis nomita la Kronjuveloj ( Reikskleinodien).
#000014
Kiam la franca Revoluciema armeo aliris Nurenbergon en la fonto de 1796 la urbokonsilistoj deciditaj por forigi la Reikskleinodien al Vieno por sekura konservado.
La kolekto estis konfidita al Baron von Hügel, kiu promesis resendi la objektojn tuj kiam paco estis reestigita kaj la sekureco de la kolekto certigis.
[ citaĵo bezonis ] Tamen, la Sankta Romia Imperio estis dissolvita en 1806 kaj la Reichskleinodien restis en la konservado de la Habsburgs.
Kiam la urbokonsilistoj petis la Reikskleinodien reen, ili estis rifuzitaj.
Kiel parto de la imperiaj regosimboloj ĝi estis konservita en la Imperia Fisko kaj estis konata kiel la lanco de Saint Maurice.
#000015
Robert Feather, angla metallurgo kaj teknika inĝenieristiko-verkisto, testis la lancon por dokumentario en januaro 2003.
Li ricevis senprecedencan permeson ne nur ekzameni la lancon en laboratoriomedio, sed estis permesita forigi la malfortikajn grupojn el oro kaj arĝento kiuj tenas ĝin kune.
En la opinio pri Feather kaj aliaj akademiaj ekspertoj, la plej verŝajna dato de la lancopinto estas la 7-a-jarcenta A.D. - nur iomete pli frue ol la muzeo propra takso.
Plumo deklarita en la sama dokumentario kiu ferstifto - longe asertis esti najlo de la krucumo, martelita en la klingon kaj subtrahita per malgrandegaj latunkrucoj - estas "kohera" en longo kaj formo per 1-ajarcenta A.D. Roman-najlo.
#000017
Holy Lance estas konservita en Vagharshapat (antaŭe konata kiel Echmiadzin), la religiema ĉefurbo de Armenio.
Ĝi antaŭe estis tenita en la monaĥejo de Monaĥejo Geghard.
La unua fonto kiu mencias ĝi estas teksto Holy Relics of Our Lord Jesus Christ, en dektria-jarcenta armena manuskripto.
Laŭ tiu teksto, la lanco kiu trapikis Jesuo'n devis estinti alportita al Armenio fare de la Apostle Thaddeus.
La manuskripto ne precizigas ĝuste kie ĝi estis konservita, sed la Sankta Lanco donas priskribon kiu precize egalas la lancon, la monaĥejpordegon, ekde la dektria jarcento ĝuste, la nomon de Geghardavank (Monaĥejo de la Sankta Lanco).
#000018
[ klarigo bezonis ] En 1655, la franca vojaĝanto Jean-Baptiste Tavernier estis la unua okcidentano se temas pri vidi tiun restaĵon en Armenio.
En 1805, la rusoj konkeris la monaĥejon kaj la restaĵo estis proponita al Tchitchanov Monaĥejo Geghard, Tbiliso, Kartvelio.
Estis poste resendite al Armenio ĉe Echmiadzin, kie ĝi ĉiam estas videbla en la muzeo Manoogian, sanktigita en 17-ajarcenta relikvujo.
#000019
Dum la junio 1098 Siege of Antioch (Sieĝo de Antioĥio), malriĉa monaĥo nomita Peter Bartholomew raportis ke li havis vizion en kiu St. Andrew rakontis al li ke la Sankta Lanco estis entombigita en la Church of St. Peter (Preĝejo de St. Peter) en Antioĥio.
Post multe da fosado en la katedralo, Petro ŝajne malkovris lancon.
Malgraŭ la duboj de multaj, inkluzive de la papa stipendio Adhemar of Le Puy (Adhemar de Le Puy), la eltrovo de la Sankta Lanco de Antioĥio inspiris la malsatantajn krucistojn por rompi la sieĝon kaj sekurigi la grandurbon.
#000020
Alia lanco estis konservita ĉe Krakovo, Pollando, ekde minimume la 13-a jarcento.
Tamen, germanaj rekordoj indikas ke ĝi estis kopio de la Viena lanco.
Imperiestro Henriko la 2-a havis ĝin farita kun malgranda splito de la origina lanco.
Alia kopio ricevis al la hungara reĝo en la sama tempo.
#000021
En lia opero Parsifalo , Richard Wagner identigas la Sanktan Lancon kun du eroj kiuj aperas en la mezepoka poemo Parzival , de Wolfram von Eschenbach sanganta lanco en la Kastelo de la Kaliko kaj la lanco kiu vundis la Fisher King.
La intrigo de la opero koncernas la sekvojn de la perdo de la lanco de la Kavaliroj de la Kaliko kaj ĝia resaniĝo de Parsifalo.
Decidis ke la sango sur la Lanco estis tiu de la pafvundita Savanto - Jesuo neniam estas nomita en la opero - Wagner havas la sangomanifeston mem en la Kaliko prefere ol sur la lancopinto.
#000023
La "Lanco de Sorto" estas nomo donita al la Sankta Lanco en diversaj kontoj kiuj atribuas misterajn potencojn al ĝi.
Multaj el tiuj originis de lastatempaj tempoj, kaj pluraj populara Nova Epoko kaj konspirteoriaj libroj popularigis la legendon de la Lanco.
#000024
La 1973 libro de Trevor Ravenscroft, The Spear of Destiny (La Lanco de Sorto) [12] (same kiel pli posta libro, The Mark of the Beast (La Marko de la Bestaĉo) [13] ), asertoj ke Adolf Hitler komencis 2-a Mondmiliton por kapti la lancon, kun kiu li estis obsesita.
Ĉe la fino de la milito la lanco venis en la manojn de US generalo George S. Patton.
Laŭ legendo, perdi la lancon rezultigus morton, kaj tio estis plenumita kiam Hitler faris memmortigon kaj Patton mortis en trafikakcidento en armetendaro.
#000025
Ravenscroft plurfoje provis difini la misterajn "potencojn" kiujn la legendo diras la lancservirojn.
Li eltrovis ke ĝi estis malamika kaj Malicspirito, kiun li foje referita kiel la antikristo, kvankam tio estas malfermiĝi al interpreto.
Li neniam fakte nomis la lancon tiel spirite kontrolita, sed prefere interplektite kun ĉiuj la ambicioj de la homaro.
#000026
Serĉo pri la lanco estas prezentita en la 2004-datita aventura fantazifilmo
La Bibliotekisto: Serĉado de la Lanco , kiu asimilas referencojn al tiu de Hitler supozita obsedo kun la restaĵo.
#000027
La legendo de la lanco estas dirita konkludante de karaktero en la japana filmo Longinus el 2004.
#000028
La animeo Neon Genesis Evangelion (1995) prenas inspiron de la origina Holy Lance kaj asimilas sian propran interpreton de la Lanco de Longinus en sian rakonton.
Ene de la serio, la lanco estas kolora klarruĝa kun spiral-simila tenilo kaj dubranĉa pinto.
La lanco estas normale prezentita kiel estado palisumita ene de la krucumita korpo de Lilito, decida karaktero ene de la serio, kiel aludo al la krucumo de Jesuo.
Kanone, la lancfunkcioj kiel erarrezistaj kiu subpremas la kapablojn de Adamo aŭ Lilito, kiuj ambaŭ posedas Lancon de Longinus, en la okazaĵo en kiu ambaŭ unuoj alteriĝas sur ununuran planedon, endanĝerigante la intencojn de la Numero unu-Praula vetkuro.
#000029
La Lanco de Sorto ludas rolon en la dua sezono de temp-migrantaj superherooserioj Legends of Tomorrow , kie seriantagonistoj la Legion of Doom (Legio de Doom) intencas trovi la Lancon por reverki iliajn estontajn sortojn kaj finajn malvenkojn.
#000030
La Lanco de Sorto estas esenca intrigero de la filmo Konstantino , kie agentoj de Mamono, la filo de la diablo, nuntempe aliancita kun la arkianĝelo Sankta Gabrielo, intencas uzi la lancon por helpi lin esti naskita en la realan mondon por ekigi sian propran apokalipson, nur por esti venkita kiam Konstantino oferas sin por averti Lucifero'n pri la kabaloj de lia filo.
#000031
En DC Bildliteraturo, la Lanco estis uzita fare de Hitler por alvoki faktajn mitajn valkiriojn por batali sur la nomo de Germanio, kaj tiam poste uzita por gisi sorĉon kiu igus ajnan Aliancitan superheroon sub nazia kontrolo, se ili eniĝus en teritorio tenita per la Akso.
Hitler provis uzi la Lancon ĉe milito finiĝi kaj voki laŭ la fino de la mondo, sed la ofero de la estonta Justice Society of America (Justeco Socio de Ameriko) malhelpis tion.
La Lanco pluvivis la milito finiĝi, kaj iam kutimis klopodi renvers(iĝ)i La Fantomon, kiam tiu unuo estis pro kontrolo.
Superviro ricevis la Lancon por plenumi tion, sed ĝi havis la kromefikon de donado al li la personeco de la antaŭa uzanto de la Lanco, estante Hitler mem.
La minaco kiun tio prezentis vekis la fantomon de lia kolerego, kaj li liberigis Superviron de la influo de la Lanco.
#000032
[ citaĵo bezonis ] La Lanco de Sorto estas la titolo de kroma epizodo al la Wolfenstein 3D mi-perspektiva pafila videoludo.
La ludo havas rakontlinion koncerne ariosofion kaj okultajn praktikojn kaj la ĉefprotagonistserĉon por reakiri la lancon de la nazio.
#000033