“Panjo, mi havas kanceron.Tiel diris al mi la kuracistoj, kiuj hodiaŭ venis al la infanvartejo. Cetere, mi decidis panjo: mi fariĝos kuracisto, kiam mi plenkreskos.”
#000000
La kvinjaraĝa Irem lasis antaŭ la pordo sian malgrandan mansakon, enhavantan nur pilolojn kaj personajn prizorgajn objektojn. Skuante siajn nigrajn harojn, kiuj estis longaj ĝis ŝia talio, ŝi kuris al la banĉambro. Post ke ŝi lavis siajn manojn kaj vizaĝon, ŝi revenis al la kuirejo por ricevi la bonvenajn kisojn, tiam ŝi atestis nekutiman kaj timigan vidon. Ŝia avino genuiĝante sur la planko estis batanta siajn genuojn kaj ploris; ŝia patrino estis staranta antaŭ ŝi kaj krianta:
#000001
“Ne faru tiel panjo, kial vi ploras?Bonvolu ne plori, vi timigos Irem.”
#000002
“Mia nepino, Irem, havas kanceron.Se mi ne ploras, kiu ploros?Ŝia forpasinta avo ankaŭ forpasis pro kancero. Li estis tute sana kaj alta kiel monto, sed dum unu jaro li turniĝis al nur ostoj kaj haŭto. Amara sorto, kion vi volas de Irem? Blindiĝu vi destino! Ŝi estas nur malgranda infano!”
#000003
La naŭdek ok-jara Hatice viŝis siajn larmojn sur sia blanka kaptuko; Ŝia kvardek-kvar-jara filino, Nesrin, provis trankviligi sian patrinon:
#000004
“Bonvolu panjo, ne faru tiel!Ne necesas troigi.Vi ankoraŭ pensas, ke ni vivas en la pasinteco kaj reagas laŭe. Ni ne loĝas en du mil tridek, ni estas en du mil kvindek. Kancero nun estas malsano kiel gripo. Estas nenio timinda; do estas nenio por ĉagreniĝi. Resume, vi ne ploru.”
#000005
Vidante ŝian avinon plori, la okuloj de Irem pleniĝis je larmoj. Ŝi kuris al sia avino kaj forte brakumis ŝin.
#000006
“Avinjo, ne ploru, nenio okazos al mi. Mi fartas sufiĉe bone. Kredu min! Mi havas nenion. Mi ĵus ricevis kanceron, jen ĉio,” ŝi diris. Kisante kaj flarante sian nepinon, Hatice ekstaris tenante la manon de sia filino. Ŝi estis preskaŭ rekonsciiĝinta.
#000007
“Pardonu min,” ŝi diris ridetante. Ŝi viŝis per la mano siajn larmojn, kiuj kolektiĝis inter la sulkoj sur ŝiaj vangoj. “Kiam kancero estas menciita, mia menso reiras al la pasinteco dummomente.Pardonu min, miaj infanoj, estas malfacile esti maljuna. La kapo iras tien kaj reen de tempo al tempo. La pasinteco kaj la nuntempo miksiĝas unu kun la alia.”
#000008
“Panjo, vi forgesis kisi min,” diris Irem. Ŝia patrino prenis Irem en siaj brakoj kaj sufokis ŝin per kisoj.
#000009
Ene de duonhoro, la nanorobotoj detektis la kancerajn ĉelojn kaj detruis ilin unu post la alia. Kiam ili alvenis hejmen, Irem svingis siajn harojn de flanko al flanko kaj kuris al la banĉambro:
#000011
“Avinjo, ni jam revenis.Dume mi faris novan decidon: mi fariĝos farmaciisto kiam mi plenkreskos,” ŝi diris.
#000012
Vi povas legi la rakonton en la turka ĉi tie: Nene
#000014