Wikipedia's Malla-yuddha as translated by GramTrans
#000000
Malla-yuddha ( Nagario: मल्लयुद्ध, [1]
মল্লযুদ্ধ, Odia: ମଲ୍ଲ ଯୁଦ୍ଧ, Kannada: ಮಲ್ಲಯುದ್ಧ, la telugua: మల్ల యుద్ధం malla-yuddhaṁ, tamila: மல்யுத்தம் maliutam, tajlanda: มัลละยุทธ์ mạlaiutṭh̒) estas la tradicia Sud azia formo de batalo-luktado [2] kreita en kio nun estas Hindio, Pakistano, Bangladeŝo, Nepalo kaj Sri-Lanko.
Ĝi estas proksime rilatita al sudorientaziana luktadstiloj kiel ekzemple naban kaj estas la prapatro de kusti.
#000001
Malla-yuddha asimilas baraktadon, junt-rompantan, truante, acerban, sufokado- kaj prempunkton frapa.
Matĉoj estis tradicie kodigitaj en kvar tipojn kiuj progresis de sole gajaj konkursoj de forto al faktaj plenkontaktaj bataloj konataj kiel yuddha.
Pro la ekstrema perforto, tiu fina formo estas ĝenerale jam ne praktikita.
La dua formo, en kio la luktistoj provas levi unu la alian la grundo dum tri sekundoj, daŭre ekzistas en Sudhindio.
Plie, malla-yuddha estas dividita en kvar stilojn, ĉiu nomis post hinduaj dioj kaj legendaj batalantoj:
Hanumanti koncentriĝas sur teknika supereco, Jambuvanti uzas kluzinstalaĵon kaj tenas al forto la kontraŭulon en submetiĝon, Jarasandhi koncentriĝas dum detruado de la membroj kaj juntoj dum Bhimaseni temigas jam forton.
#000002
En sanskrito, mallayuddha laŭlitere tradukiĝas al "luktadbatalo".
Strikte parolante, la esprimo indikas ununuran boksistan renkonton aŭ boksan matĉon prefere ol stilo aŭ lernejo de luktado.
Ĝi estas tatpurusha kunmetaĵo de malla (luktisto, boksisto, atleto) kaj yuddha aŭ judho (batalo, batalo, konflikto).
La kunmetaĵo unue estas atestita en la Mahabharato rilatanta al boksaj matĉoj kiel ekzemple tiuj kontraŭbatalitaj per Bhima.
Alia vorto por gaja luktomaĉo aŭ sportsportoj pli ĝenerale estas mallakrמḍa.
La dua elemento, krמḍa (sporto, ludo, ŝatokupo, amuziĝo) implicas pli limigit-kontaktan stilon de homluktado prefere ol vera barakta batalo.
#000003
La esprimo malla estis historie propra nomo rilatanta al, inter aliaj aĵoj, asura konata kiel mallגsura kaj la nomo de tribo de la Malla Kingdom menciita en la Mahabharato.
La nomo Malla ankaŭ estis utiligita en tiu signifo por antikva mahajanapada, nepala dinastio descendis de ili, kaj la Mallabhum regnon en Bishnapur.
12.45), ĝi estas la termino por la idoj de senkasta Kshatriya de Kshatriya ino kiu antaŭe estis la edzino de alia senkastulo.
#000004
Lukti en Sudazio havas historion de 5000 jaroj kaj datas de antaŭ la hind-arjinvadoj, [3] igante ĝin la plej malnova konata kodigita formo de batalado en la regiono.
Konkuradoj aranĝitaj por distro estis popularaj inter ĉiuj sociaj klasoj, kun eĉ reĝoj kaj alia tantiemo partoprenanta.
Luktistoj reprezentis siajn reĝojn en matĉoj inter rivalaj regnoj;
mortmatĉoj antaŭ la reĝa tribunalo funkciis kiel maniero solvi disputojn kaj eviti grandskalajn militojn.
Kiel tia, vrestlingistoj estis tenitaj en alta rilato.
En pastorecaj komunumoj, homoj eĉ luktus kontraŭ eksvirbovoj.
#000005
La unua skriba atestado de la esprimo mallayuddha estas trovita en la Ramajano eposa, en la kunteksto de luktomaĉo inter la kamionetaraa reĝo Balio kaj Ravana, la reĝo de Lanka.
Hanuman, la simiodio de la Ramajano, estas adorita kiel la patrono de luktistoj kaj ĝeneralaj atingoj de forto.
La Mahabharato epopeo ankaŭ priskribas luktomaĉon inter Bhima kaj Jarasandha.
Aliaj fruaj literaturaj priskriboj de luktomaĉoj inkludas la rakonton de Balarama kaj Kriŝno.
#000006
Rakontoj priskribantaj Kriŝno'n raportas ke li foje okupiĝis pri luktomaĉoj kie li uzis genuostrikojn al la brusto, stampiloj al la kapo, harartirado, kaj sufokigtenoj.
Li venkis Kan, reĝon de Mathura, en luktomaĉo kaj iĝis nova reĝo en sia loko.
Siddhartha Gautama mem laŭdire estis fakula luktisto, pafarkisto kaj glavo-batalanto antaŭ iĝanta la Budho.
Surbaze de tiaj raportoj, Svinth spuras gazetar- kaj hakojn uzitajn fare de hindaj luktistoj al la antaŭ-klasika epoko.
Poste, la Pallava reĝo Narasimhavarman akiris la kromnomon Mahamalla kun la signifo "granda luktisto" por sia pasio kaj lerteco en la arto.
#000007
La sceno de ago estis samseksema kun flagoj flugetas, kaj la loĝantaro rapide pakis la vicojn de benkoj.
Kiam la luktistoj grimpis en la arenon, ili strutis ĉirkaŭe, fleksante siajn muskolojn, saltante en la aero, kriante kaj aplaŭdante siajn manojn.
Tiam ili baraktis, tenante unu la alian malloze ĉirkaŭ la talio, iliaj koloj ripozantaj sur ĉiu alies ŝultro, iliaj gamboj interplektis, dum ĉiu provis venki en falo aŭ rompi la tenon.
#000009
La Manasollasa de la Chalukya reĝo Someswara III (1124-1138) estas reĝa disertaĵo sur belartoj kaj libertempo.
La ĉapitro rajtigis Malla Vinod priskribas la klasifikon de luktistoj en tipojn antaŭ aĝo, grandeco kaj forto.
Ĝi ankaŭ skizas kiel la luktistoj devis praktiki kaj kion ili devis manĝi.
Aparte la reĝo respondecis pri provizado de la luktistoj per pulsoj, viando, lakto, sukero same kiel "altklasaj dolĉaĵoj".
La luktistoj estis konservitaj izolitaj de la virinoj de la tribunalo kaj estis atenditaj dediĉi sin al konstruado de siaj korpoj.
La Manasollasa donas la nomojn de movoj kaj ekzercoj sed ne disponigas priskribojn.
#000010
La Malla Purana estas Kula Purana asociita kun la Jyesthimalla, bramina jāti de luktistoj de Guĝarato, datrilatante plej verŝajne al la 13-a jarcento.
Ĝi klasifikas kaj klasifikas specojn de luktistoj, difinas necesajn fizikajn karakterizaĵojn, priskribas specojn de ekzercoj kaj teknikojn de luktado same kiel la preparadon de la luktadfosaĵo, kaj disponigas sufiĉe precizan raporton de kiuj manĝluktistoj devus manĝi en ĉiu sezono de la jaro.
#000011
Tiam la luktistoj komencas sian ludon.
Ilia luktado ne ŝajnas kiel ni, sed ekzistas batoj (donitaj), tre severaj rompantaj dentojn, kaj meti okulojn, kaj malbeligas vizaĝojn, tiel mult tiel ke sporadaj viroj estas kidnapitaj senvortaj fare de siaj amikoj;
ili donas unu la alian monpuno falas ankaŭ.
#000014
Malla-yuddha nun estas praktike formortinta en la nordaj ŝtatoj, sed la plej multaj el ĝiaj tradicioj estas eternigitaj en moderna kusti.
La epigonoj de la Jyesti-klano daŭre praktikis siajn praulajn artojn de malla-yuddha kaj vajra-musti en la 1980-aj jarojn sed malofte faris tiel hodiaŭ.
Malla-yuddha pluvivis en Sudhindio tamen, kaj daŭre povas esti vidita en Karnatako [8] kaj poŝoj da Tamilnado hodiaŭ.
#000015