La somero ĵetas siajn flortapiŝojn ekster la vojojn, pli je dispono de okuloj ol de piedoj.
La vintro tamen kovras per siaj neĝotapiŝoj ĉion egalmaniere.
La asfalton de la strato samkiel la bedon, kie finfloris lastaj asteroj.
Vi iras mole, sed la vojo ne parolas al viaj piedoj kaj ne gvidas vin.
Via sorto tute ne interesas ĝin kaj ĝi lasas vin erariri eĉ sur lokoj bone konataj, ĉar ĝi dormas per vintra dormo kiel herbejo, kiel arbo, kiel vesperto.
La neĝo tute englutas sonon de viaj paŝoj.
Se jen tie, jen aliloke iu infana glitvojeto ne provus bubaĉe faligi vin, vi havus la impreson, ke vi seninteresiĝis por ĉiuj.
#000003
Sed la vintro estas ankaŭ poeto.
Ĝia liro havas tamen nur unu kordon.
Ĝi ludas per ĝi sian unutonan kanton, teksitan el la plej diversaj nuancoj de blanko.
Ĝi ludas ĝin kun akompano de nordvento, dum ĝojkrioj de skikurantoj, dum malgaja pepado de frostantaj krestalaŭdoj.
#000004
La vintro ĉiam estas destinita prefere por okuloj ol por aliaj sensoj.
Inter ĝi kaj blindulo ĉiam kuŝos la neekkonita beleco de frostaj floroj sur fenestroj kaj briloplena ludo de fajreroj sur sunlumigita neĝo.
Kaj tamen ankoraŭ multo restas ankaŭ por li.
Jen, la delikataj karestuŝoj de neĝeroj dum neĝovento!
La odoro de la frostotagoj, la silento de la frostonoktoj!
Kaj la ĝoje sonanta kanto de degelanta neĝo, kaskade falanta de la tegmentoj kaj en apudtrotuaraj kanaletoj!
Tio ĉi tamen ne plu estas melodio de vintro, sed ĝoja antaŭsento de printempo, kiu ie, en la sudaj malproksimoj, ekkomencis sian venkoplenan marŝon.
#000005