A peine partis, nous faisons un premier arrêt devant quatre statues, installées en bordure de la route, quatre géants de béton, hauts de 9 mètres, qui forment l'ensemble Mennesket ved havet (L’Homme rencontre la mer), œuvre du sculpteur Svend Wiig Hansen.
#000001
Apenaŭ ni foriris, ni haltis kejlkajn minutojn antaŭ kvar statuoj, instalitaj ĉe la vojo, kvar betonaj gigantoj, 9 metrojn altaj. Ili estas Mennesket ved havet (Viro renkontas la maron), verkon de la skulptisto Svend Wiig Hansen.
#000002
Komence ĉio aspektas kiel kutime, ni estas en konata lando : ni lasas la urbon kaj la havenon malantaŭ ni, la golfeto de Esbjerg estas maldekstre de la vojo, kiun ni prenas, kun belaj modernaj domoj kun grandaj fenestroj rekte superrigardantaj la maron. La insulo Fanø, kiun ni vizitis hieraŭ, estas ankoraŭ tie. Strange, la vento ne forflugigis ĝin.
#000003
Ni spertas la saman vento por senkornigi la bovojn kiel hieraŭ. De la fronto kompreneble. Estas certa, la tago estos sporta, krome kun kelkaj pluvegoj ; sufiĉe malvarmas. Tamen ntionpli ne haltigos nin.
#000004
La kamparo ĉi tie malsamas. Delonge ni vidis malmultajn arbojn kaj neniujn heĝojn. Estas iuj ĉi tie.
#000006
Survoje, ni renkontas piedogolfejon. Kiel la nomo klarigas, ĝi estas golfo kie la piedpilko anstataŭigas la golfpilkon kaj kie la piedo anstataŭigas la golfklabon. Granda sukceso kun la adoleskantoj kiuj estas multaj tie.
#000007
Post belega trairejo proksime de kelkaj belaj lagetoj, ni alvenas al Oksbøl. Ni piknikas sur benko kaj faras kelkajn aĉetaĵojn ĉar ni scias, ke ne estas vendejo kaj eĉ malpli restoracio proksime de nia kampadejo hodiaŭ vespere.
#000008
Ni prenas la vojon, kiu kondukas nin tra la Natura Parko de Vesterhavet.
#000009
Ĉu ni forlasis Danion, ŝanĝis landojn sen rimarki tion?
#000010
La karto certigas : ne ! Tamen...
#000011
Ni ne plu povas vidi la maron, kvankam ĝi estas tre proksime de nia itinero. Ni rajdas en arbaro de kverkoj kaj pingloarboj, jen klara, jen densa. Ni supreniras kaj malsupreniras, iomete, estas ridinda, tio estas certe. Tamen, por la unua fojo en semajnoj, la tuta alteciĝo de la tago superas... 150 metrojn.
#000012
Parto de la parko konsistas el armea tero. La ruĝaj turniĝantaj lumoj ĉe la enirejo de la padoj indikas ke la soldatoj ekzercas. Fakte, de tempo al tempo, ni aŭdas la kanonojn kiuj roras.
#000013
Ni tiam transiras aron da dunoj. Ĉi tiu pejzaĝo de dezerto, nereala, estas grandioza. Herboj kaj eriko. Ni estas solaj.
#000014
Ni revenas al la arbaron dum kelkaj kilometroj antaŭ ni atingas Nymingedab kie atendas nin nia kampadejo kaj pluvego.
#000015
Ni ne vidis ilion dum la tuta tago. Ili estas tie ankaŭ kiam ni alvenas, kelkaj ŝafoj.
#000016
27 bis. Excursion sur l'ile de Fanø
#000017
Extraordinaires sculptures en entrée d'étape .
#000018