Denove ni tre frue eltendiĝis, pakis ĉion, matenmanĝis bele kun niaj gastigantoj, kaj ekbiciklis jam je la sepa horo. Ni ja volis atingi ĝis Orléans en la sama vespero, kie niaj gastigantoj proponis ke ni partoprenu kun ili en festo de alternativaj organizoj. Pro la perdita duona tago, restis ankoraŭ 151 km ĝis tiu celo. Se la dorsvento daŭros, kaj ni paŭzos kun disciplino, ni eble sukcesos.
#000003
Jeremy akompanis nin en la unua horo, en kiu ni jam sukcesis 21 km ĝis la urbo Montereau-Fault-Yonne. Tie ni havis duan matenmanĝon ĉe la kunfluejo de la riveroj Yonne kaj Seine.
#000004
En la tre pitoreska urbeto Moret-Sur-Loing ni haltis nur momenton por foti, tiam ni daŭrigis laŭ la kanalo inter la riveroj Seine kaj Loire. La vojoj tie estas parte sen asfalto, kio sufiĉe bremsis nian progreson. Krome fariĝis pli kaj pli varme, kaj kiam ni atingis la urbon Nemours, necesis siesti. Apud la kastelo ni trovis belan lavejon kie ni povis malvarmigi niajn botelojn kaj fruktojn en la akvo, manĝi kaj dormeti.
#000005
Ankoraŭ estis varmege kiam ni daŭrigis, ĉar ni ne havis tempon. La kanalon ni sekvis plu ĝis la urbo Château-Landon. En tre kruta strato, Melanie rekonis certan domon:
#000006
Antaŭ unu jaro ŝi kun la fratino Alina jam veturis parte la saman itineron. Dum ilia vojaĝo ili ofte ne sukcesis la tagan averaĝon pro la varmego. Pro tio en iu tago ili vespere, kiam jam estis tempo starigi la tendon, ankoraŭ estis en Château-Landon anstataŭ ie en la kamparo, kie eblus meti la tendon. Tute elĉerpitaj ili decidis provi trovi lokon en la parko, sed daŭre estis homoj tie kiuj, post demandado, diris ke ankaŭ tre malfrue vespere ankoraŭ estos homoj en la parko. Do ili reiris al strato, kie ĉe domoj kun grandaj ĝardenoj ili rigardis ĉu estas iu por demandi, ĉu ili rajtus tendumi en la ĝardeno. Unu homon ili sukcesis demandi, sed tiu neis kaj do ili devis pluveturi. Antaŭ tio Alina volis iri al necesejo en la parko, sed ne estis. Do ŝi trovis lokon inter arbustoj dum Melanie atendis ĉe enveturejo de korto.
#000007
Dum ŝi atendis tie venis aŭto kaj enveturis. La ŝoforo mansvingis, kaj kiam Alina revenis, ili decidis demandi ankoraŭ lastan fojon ĉu ili rajtus starigi la tendon en la ĝardeno de tiuj homoj. Kaj ili diris JES! Kontentaj Alina kaj Melanie komencis malpaki la bluan tandemon kaj elekti lokon por la tendo. Sed antaŭ ol ili povis komenci starigi ĝin la tre ege bonkora virino invitis ilin al la domo kaj montris al ili ĉambron kun litoj. Eĉ propran banĉambron kun duŝejo kaj elrigardo al la parko ili havis! Tre ĝentile la paro zorgis pri la elĉerpitaj biciklistinoj. Ili kuiris vespermanĝon, multe babilis kaj ridis kun ili. Evidentiĝis ke ankaux la paro ĵus revenis de ferioj. Ĉe ili Melanie lernis kio estas tizano. Post matenmanĝo Melanie kaj Alina skribis en la gastolibron. Tre bonkoraj kiel ili estas, la viro ankoraŭ akompanis la knabinojn al la rando de la vilaĝo kaj sendis ilin kun nova forto al Greziljono.
#000008
Ni sonorigis por nur saluti mallonge, sed neniu malfermis dum kelkaj minutoj. Kiam ni jam pretis pluveturi, tamen malfermiĝis la pordo, kaj Johanne kaj Daniel kun tiu sama bonkoreco invitis nin en sian domon, kaj regalis nin per teo kaj malvarmaj trinkaĵoj. Ni volonte akceptis, ĉar pluveturi en la varmego ŝajnis neeble.
#000009
Renkonti en du sinsekvaj tagoj tiajn bonajn homojn plenigis niajn korojn per granda ĝojo.
La proponon pasigi la nokton tie ni tamen malakceptis. Ni korespondis kun nia gastiganto Pierre, ke al la festo ni certe ne sukcesos alveni, sed ke ni tamen provos atingi ilin ankoraŭ samtage. Nur ke tio povus daŭri ĝis noktomezo. Kaj kiel planon B ni pripensis ie survoje ankoraŭfoje tendumi kaj daŭrigi frumatene, ĉar la grava renkontiĝo kun la loka klubo estis anoncita por la 10-a horo. Nia interkonsento estis, ke ni plubiciklu laŭ la plano A – atingi ĝis Orléans – dum ĉiuj volas tion; sed ke sufiĉu unu el ni, kiu ne plu emas, kaj ni ŝaltu al plano B.
#000010
Vespere Daniel denove akompanis nin ĝis la urborando kaj faris adiaŭan foton, kaj tiam ni daŭrigis kun novaj fortoj okcidenten. Longe la plano A ŝajnis plenumebla. Kiam la suno jam staris malalte, aperis tamen ĉe ĉiuj ni laceco post la longa tago, kaj ni baldaŭ elektis lokon por tendumi kaj rampis en niajn dormsakojn sen vespermanĝo.
#000011