Vedat pensis: “Eble ŝi forgesis.” kaj forlasis la domon, frapis la pordon de Selin.
#000005
Esra kutimis porti sian telefonon aŭ en sia mano aŭ en sia poŝo. Ŝi ne metus ĝin en sian sakon. Ĉiu, kiu konis ŝin, sciis tion.
#000011
Post ĉi tiu deklaro, la polico alportis la suspektaton Selin Demir al la policejo kaj pridemandis ŝin. Selin priskribis la okazaĵon en simila maniero al Vedat, sed kun esenca diferenco.
#000014
Ĉiuj ĉi tiuj informoj -la manko de indico ke la malaperinta virino forlasis la domon, la problemoj kiujn ŝi havis kun sia edzo kaj kolego- igis Vedat Karaca kaj Selin Demir la ĉefaj suspektatoj.
#000026
La statuo ne estis kompleta, ĝi estis en la meza formo. Eblis diri torskulptaĵon kun kapo aŭ buston kun umbiliko. Vedat produktis sian laboron en nur unu nokto kun la helpo de la ŝimoj kiujn li antaŭe aĉetis. En la domo, estis multaj aliaj kvintesencoj de Esra. Figurinoj, reliefoj, torsoj, skulptaĵoj de manoj kaj piedoj, maskoj...
#000029
Aliflanke, ŝajnis esti neniu koncepto de trankvileco por Selin. Ŝi komencis verŝi larmojn pro sia tria pridemandado. En demando, kiun policanoj implicis, ke ŝi faris ion al Esra, ŝi havis nervan kolapson. Ŝi renversis la lokon dum ŝia domo estis traserĉata.
#000030
Krimmedicina raporto indikis ke la ostoj, kaj la sango sur la segilo apartenis al la malaperinta virino. Tiel, la kazo Esra Kedili turnis de malaperado al murdo.
#000032
Selin estis arestita. Kvankam ŝia krimo ne estis konkluda ĉar ne estis fingrospuroj sur la segilo, ĉiuj, kiuj sciis pri la okazaĵo ĉe la policejo, estis certaj, ke Selin estas sanga murdinto, kiu detruis ŝian kontraŭulon disŝirante ilin, krom la sperta komisaro de la hommortiga oficejo.
#000033
“Vi pravas, sed mi vetas, ke Selin estas la kulpulo. Ĉiuj pruvoj indikas, ke ŝi estas la murdinto.”
#000040
“Tiam ŝi enterigas la murdan armilon kaj la korpon en la ĝardeno. Purigas ŝian domon. Kvin minutojn poste, Vedat venas al sia domo, vokas Esra, kaj kiam li ne povas atingi ŝin, informas la policon.”
#000044
“Certe. Post kiam Esra revenas hejmen kun la saketo, Vedat faras la murdon. Li enterigas la brakojn, krurojn kaj la segilon de la kadavro en la ĝardeno de Selin. Li kaŝas la reston en loko, kie ni ankoraŭ ne scias.”
#000047
Katip rigardis al la nigra tabulo. Estis tri grandaj fotoj unu apud la alia. La fotoj de Esra estis en la mezo, Vedat kaj Selin ambaŭflanke... Estis la fotoj de iuj aliaj homoj ĉe la limoj, sed ili estis forstrekitaj. Estis multaj sagoj kaj linioj kaj notoj inter ili.
#000048
“Estus eraro blokiĝi en ĉi tiuj du scenaroj.” diris la vickomisaro. “Eble kaj Vedat kaj Selin estas senkulpaj. Eble la okazaĵoj okazis laŭ la manieroj, kiujn ni neniam povus antaŭdiri.”
#000050
“Eble ili ne memoras ĝuste.”
#000052
“Kiel ili povas mismemori? Laŭ Vedat, Selin diris, ‘Ni trinkis kafon kun Esra’. Selin, aliflanke, diras ke ŝi ne invitis Esra al sia hejmo.”
#000053
Kiam la vickomisaro haltis, la komisaro daŭrigis. “Ni ne povas malkovri la veron de ĉi tiu mensogo, kaj tio estas la plej malbona. Se eĉ hararo de Esra estus trovita en la domo de Selin, ĝi estus pruvo ke Selin estas la mensoganto. Male, ni ne povas diri ke Vedat estas mensoganto, ĉar manko de indico ne estas indico de foresto.”
#000054
“Ne pro ĉi tiu krimo, kompreneble, sed ili donos serĉverdikton por rabo. Post ĉio, la rabo de sukcesa komercisto kaj domo de skulptisto estas malĝoja afero por nia komerca kaj arta mondo.”
#000067
La komisaro levis sian lanternon. Ŝajnis, ke tie estis nur herbo, kie Katip paŝis. “Kio estas tie?”
#000074
“La viro estas vera artamanto, krome, li estas lerta.” diris la juna vickomisaro. Li alproksimiĝis al la blanka statuo kaj komencis ĉirkaŭpaŝi ĝin. “Rigardu tiun statuon.”
#000097
“Kiel reala...” diris la viro, gaje. Dume, la policestro rigardis la statuon kun dilatiĝintaj pupiloj.
#000101
“Vi ankaŭ ne povis depreni viajn okulojn, ĉu ne? Nu, sen deziri fanfaroni, mi ankaŭ havas iom da artkulturo.”
#000102
“Ĉi tiu statuo estas reala.”
#000103
La komisaro alproksimiĝis al la statuo. Li alportis sian fingron antaŭ la nazotruon de la statuo. Post kelkaj sekundoj da silento li flustris: “Ŝi spiras.”
#000105
“Dio mia, mi simple ne povas kredi ĉi tion...” diris la komisaro. “Kiom da jaroj mi estas en ĉi tiu profesio, mi ankoraŭ trovas aferojn por surprizi. Kio diable estas tranĉi la brakojn kaj krurojn de virino per segilo kaj kovri ilin per gipso? Ni serĉis ŝin dum monatoj... Dum monatoj.”
#000110
La ombro de Katip reflektis sur la pordo. Ili zorge lavis la vizaĝon de la virino. Unue aperis la palpebroj, poste la cikatraj nazo kaj vangoj. Ŝia haŭto sub la gipso estis floka. La okuloj sopirantaj la lumon malfermiĝis kaj turniĝis al la vizaĝoj de la policanoj. Kiam ili demetis la ĉifonon, kiun oni metis en ŝian buŝon por malhelpi ŝin krii, la komisaro paŭzis momenton, atendante ke la viktimo diru ion, sed nur unu spiro eliris el la buŝo de la virino. Kvieta spiro, plena de agonio.
#000114
En tiu momento malfermiĝis la sekreta subtera ĉambro en la ĝardeno. Anestezpingloj, medicina suturkompleto kaj stype estis trovitaj ĉi tie. Oni komprenis, ke ĉi tiuj objektoj, kiuj ne funkcius por ke ĝi aspektu kiel murdo, restis ĉi tie, kaj la ceteraj estis enterigitaj en la ĝardeno de Selin. Dum la pridemandado, Vedat konfesus ke li fortranĉis la membrojn de Esra en tiu ĉambro.
#000126