Historia eŭropa luktosporto ( HEMA) rilatas al luktosporto de eŭropa origino, precipe uzi artojn antaŭe praktikis, sed havi poste formortis aŭ evoluanta en tre malsamajn formojn.
#000001
Dum ekzistas limigita pluviva dokumentado de la luktosporto de Grek-romia antikvo (kiel ekzemple Malnovgreka luktado aŭ Gladiatoreca batalo), pluvivaj dediĉis teknikaj disertaĵoj aŭ batalmanlibroj datas al la Finmezepoko kaj la Frua Modernan periodon.
Tial, la fokuso de HEMA estas fakta sur la periodo de la duon-jarmilo de ĉ. 1300 ĝis 1800, kun germano kaj itala lernejo floranta en la Finmezepoko kaj la Renesanco (14-a ĝis 16-a jarcentoj), sekvita per la hispana, franca, angla kaj skotaj lernejoj de skermado en la moderna periodo (17-a kaj 18-a jarcentoj).
Artoj de la 19-a jarcento kiel ekzemple klasika skermado, kaj eĉ fruaj hibridaj stiloj kiel ekzemple Bartitsu ankaŭ povas esti inkluditaj en perspektivo HEMA en pli larĝa signifo, kiel tradiciaj aŭ folkloraj stiloj povas atestitaj en la 19-a kaj fruaj 20-a jarcentoj, inkluzive de formoj de homluktado kaj tradiciaj bastonaj batalad metodoj.
#000002
La esprimo okcidenta luktosporto ( WMA) foje estas uzita en Usono kaj en pli larĝa signifo inkluzive de modernaj kaj tradiciaj disciplinoj.
Dum la Finmezepoko, la longglavo havis pozicion de honoro inter tiuj disciplinoj, kaj foje historia eŭropa skermarto ( MALINOJ) kutimas rilati al skermart teknikoj specife.
#000003
Modernaj rekonstruoj de kelkaj el tiuj artoj ekestiĝis de la 1890-aj jaroj kaj estinti praktikita sisteme ekde la 1990-aj jaroj.
#000004
1 Evoluo en modernajn sportojn
#000007
Ekzistas neniuj konataj manlibroj datantaj de antaŭ la Finmezepoko (krom fragmentaj instrukcioj pri greka luktado, vidas P.Oxy. III 466), kvankam mezepoka literaturo (ekz., islandaj sagaoj kaj Mezaltgermana epopeoj) rekordospecifaj militemaj faroj kaj armea scio;
krome, historia arto prezentas batalon kaj armilaron (ekz., la Bayeux-gobelino, la Morgan Bible).
Kelkaj esploristoj provis rekonstrui pli aĝajn militantajn metodojn kiel ekzemple Pankration kaj gladiatoreca batalo de referenco al tiuj fontoj kaj praktika eksperimentado, kvankam tiaj distroj nepre restas pli konjektaj ol tiuj bazitaj sur fakta instrukciaĵo.
#000008
La tielnomita MS I.33 (ankaŭ konata kiel la Walpurgis aŭ Tower Fechtbuch), datita al ĉ. 1300, [1] estas la plej malnova pluviva fektbuk, instruglavo kaj ŝild batalo.
#000009
La centra figuro antaŭ nelonge mezepoka luktosporto, minimume en Germanio, estas Johannes Liechtenauer.
Kvankam neniu manuskripto skribita fare de li povas esti pluvivinta, lia instruo unue estis registritaj en la malfrua 14-a-jarcenta MS 3227a.
De la 15-a jarcento en la 17-a, multnombra Fechtbücher (germanaj "skermo-libroj") estis produktitaj, de kiu kelkaj plurcent estas pluekzistantaj;
granda kiun multaj el tiuj priskribas al metodoj descendis de tiu de Liechtenauer.
#000010
Normale, pluraj reĝimoj de batalo estis instruitaj unu kune kun la alia, tipe senarman baraktadon ( Kampfringen aŭ abrazare), ponardon ( Degen aŭ daga, ofte de la rondel diverseco), longan tranĉilon ( Messer ) aŭ Dussack, duonon- aŭ skermbastonon, polbrakojn, longglavon ( lange'oj Schwert, spada longa, fosunu), kaj batalon en kiraso ( Harnischfechten aŭ armazare), kaj sur piedo kaj sur ĉevaldorso.
Iu Fechtbücher havas sekciojn sur duelaj ŝildoj ( Stechschild), specialaj armiloj uzis nur en juraj dueloj.
#000011
Gravaj 15-ajarcentaj germanaj skermmajstroj inkludas Sigmund Ringeck, Peter von Danzig, Hans Talhoffer kaj Paulus Kal, kiuj ĉiuj instruis al la instruo de Liechtenhauer.
De la malfrua 15-a jarcento, ekzistis "fratecoj" de skermistoj ( Fechtbruderschaften), plej precipe la Marx-fratoj (atestitaj 1474) kaj la Federfechter.
#000012
Frua burgonja franca disertaĵo estas Le-jeu de La hake ("La Teatraĵo de la Hakilo") de ĉ. 1400.
#000013
La plej frua majstro por skribi en la italo estis Fiore-ĵetkubo Liberi, komisiita per la Marquis-di Ferrara.
Inter 1407 kaj 1410, li dokumentis ampleksajn militantajn teknikojn en disertaĵo-rajta Flos Duellatorum kovranta baraktadon, ponardo, armanta glavon, longglavo, polo-armiloj, kirasis batalon kaj muntis batalon.
La itala lernejo estas daŭrigita fare de Filippo Vadi (1482-1487) kaj Pietro Monte (1492, la latina kun italaj kaj hispanaj esprimoj)
#000014
Tri frue (antaŭ ol Arĝento) indiĝene anglaj sabroskermadotekstoj ekzistas, ĉio tre obskuraj kaj de necerta dato;
ili ĝenerale supozeble apartenas al ĉi-lasta duono de la 15-a jarcento.
#000015
En la 16-a jarcento, compendia de pli aĝaj Fechtbücher teknikoj estis produktita, kelkaj el ili presis, precipe fare de Paulus Hector Mair (en la 1540-aj jaroj) kaj de Joachim Meyer (en la 1570-aj jaroj).
#000016
En la 16-a jarcento, germana skermado evoluigis gajajn tendencojn.
La disertaĵoj de Paulus Hector Mair kaj Joachim Meyer derivitaj de la instruo de la pli fruaj jarcentoj ene de la Liechtenauer-tradicio, sed kun novaj kaj karakterizaj karakterizaĵoj.
La presita fektbuk de Jacob Sutor (1612) estas unu el la ŝuformiloja en la germana tradicio.
#000017
En Italio, la 16-an jarcenton estas periodo de granda ŝanĝo.
Ĝi malfermiĝas kun la du disertaĵoj de Bolognese-majstroj Antonio Manciolino kaj Achille Marozzo, kiuj priskribas varion de la eklektikaj kavalirecaj artoj de la antaŭa jarcento.
De glavo kaj ŝildo ĝis glavo kaj ponardo, glavo sole ĝis dumana glavo, de polarmiloj ĝis luktado (kvankam forestante en Manciolino), frue 16-ajarcenta itala skermado reflektas la ĉiuflankeco ke militema artisto de la tempo laŭsupoze atingis.
#000018
Direkte al la mezjarcento, aliflanke, polbrakoj kaj kunularmiloj apud la ponardo kaj la kabo iom post iom komencas fadi el disertaĵoj.
En 1553, Camillo Agrippa estas la unua se temas pri difini la Priman, secondan, terzan kaj quartajn gardistojn (aŭ mano-pozicioj), kiuj restus la ĉefapogilo el itala skermado en la venontan jarcenton kaj pretere.
De la malfrua 16-a jarcento, itala rapir skermado ekhavis konsiderindan popularecon ĉie en Eŭropo, precipe kun la disertaĵo de Salvator Fabris (1606).
#000019
Dum la baroka periodo, lukti falis de favoro inter la superaj klasoj, estante nun vidita kiel nerafinita kaj rustika.
La skermado kiun stiloj trejnas ankaŭ devis konformiĝi al la novaj idealoj de eleganteco kaj harmonio.
#000021
Tiu ideologio estis prenita al grandaj longoj en Hispanio aparte, kie La Verdadera Destreza "la vera arto (de skermarto)" nun estis bazita sur Renesanchumanismo kaj sciencaj principoj, kontrastante al la tradicia "vulgara" aliro al skermado heredita de la mezepoka periodo.
Signifaj mastroj de Destreza inkludis Jerónimo Sánchez de Carranza ("la patro de Destreza", d. 1600) kaj Luis Pacheco de Narváez (1600, 1632).
Girard Thibault (1630) estis nederlanda majstro influita per tiuj idealoj.
#000022
La franca lernejo de skermado ankaŭ moviĝas foren de siaj italaj radikoj, evoluigante sian propran terminologion, regulojn kaj sistemojn de instruado.
Francaj mastroj de la baroka periodo inkludas Le Perche du Coudray (1635, 1676, instruisto de Cyrano de Bergerac), Besnard (1653, instruisto de Descartes), François Dancie (1623) kaj Philibert de La Touche (1670).
#000023
En Italio, 17-a-jarcenta skermarto estas dominita fare de Salvator Fabris, kies De lo schermo overo scienza d'arme de 1606 penita granda influo ne nur en Italio sed ankaŭ en Germanio, kie ĝi preskaŭ estingis la indiĝenajn germanajn tradiciojn de skermado.
Fabris estis sekvita fare de italaj majstroj kiel ekzemple Nicoletto Giganti (1606), Ridolfo Capo Ferro (1610), Francesco Alfieri (1640), Francesco Antonio Marcelli (1686) kaj di Mazo de Bondi (1696).
#000024
La elizabetaj kaj jakobeaj epokoj produktas anglajn skermadverkistojn, kiel ekzemple la sinjoro George Silver (1599) kaj la profesian skermmajstron Joseph Swetnam (1617).
La angla verbo por skermi unue estas atestita en Merry Wives of Windsor de Shakespeare (1597).
#000025
La franca lernejo de skermado originas de la 16-a jarcento, surbaze de la itala lernejo, kaj evoluas en sian klasikan formon en la baroka periodo.
#000026
En la 18-a-jarcenta Finbaroko/ Rococo periodo, la franca stilo de skermado kun la spado kaj poste kun la tavoleto ( fleuret), en origino trejna armilo por spado skermanta.
#000027
Per la jaro 1715, la rapiro estis plejparte anstataŭigita per la pli malpeza spado ĉie en la plej granda parto de Eŭropo, kvankam traktadoj de la unua daŭranta esti inkluditaj fare de verkintoj kiel ekzemple Donald McBane (1728), P.
#000028
En la kurso de la 18-a jarcento, la franca lernejo iĝis la okcidenta eŭropa normo laŭ la mezuro kiun Angelo, Ital-naskita majstro instruanta en Anglio, publikigis sian L'Ecole des Armes en la franca en 1763.
Ĝi estis ekstreme sukcesa kaj iĝis normigita skermadmanlibro dum la sekvaj 50 jaroj, dum la napoleona periodo.
La teksto de Angelo estis tiel influa ke estis elektite esti inkludita sub la titolo de "Éscrime" en la Encyclopédie ou dictionnaire raisonné des sciences de Diderot.
#000029
En la kurso de la longa 19-a jarcento, okcidenta luktosporto iĝis dividita en modernajn sportojn sur unu mano kaj aplikoj kiuj retenas armean signifon sur la alia.
En ĉi-lasta kategorio estas la metodoj de proksim-kvarona batalo per la bajoneto krom uzo de la sabro kaj la lanco de cavalristoj kaj de la ĉassabro de ŝipartrupoj.
#000030
Krom skermado per bladeitaj armiloj, eŭropa luktosporto de la 19-a jarcento inkludas boksadon, savaton en Francio, multaj regionaj formoj de homluktado, kaj multajn stilojn de bastonbatalado.
#000031
Luktante, ĵetlanco, skermado, arkpafado, kaj boksi estas daŭre iuj el la luktosporto de Eŭropo en modifita sportformularo.
#000032
Skermante en la 19-a jarcento transformita en puran sporton.
Dum dueloj restis oftaj inter membroj de la aristokrataj kaj oficirklasoj, ili iĝis ĉiam pli brovsulkis sur en socio dum de la jarcento, kaj tiaj dueloj kiel estis batalitaj al la morto estis ĉiam pli kontraŭbatalitaj per pistoloj, ne bladeitaj armiloj.
#000033
Stiloj de bastonbatalado inkludas promenbaston bataladon (inkluzive de irlanda Batao aŭ shilelagh, la franca la bategas kaj anglan bastonon aŭ bategas) kaj Bartitsu (frua hibrido de orientaj kaj okcidentaj lernejoj popularigita ĉe la turno de la 20-a jarcento).
#000034
Kelkaj ekzistantaj formoj de eŭropano metas bataladon povas esti spuritaj por direkti instruisto-studento-genliniojn de la 19-a jarcento.
Rimarkindaj ekzemploj inkludas la metodojn de La kanbastono kaj Bâton français, portugalan Jogo do Pau, italan Paranza aŭ Bastone Sicilianon kaj kelkajn stilojn de kanaria Juego del Palo.
#000035
En la 19-a jarcento kaj frua 20-a jarcento, la grandbastono (pau/bâton/bastono) estis utiligita per iu portugalo, la franca kaj itala-armeaj akademioj kiel metodo de praktikado, distro kaj kiel preparo por bajonettrejnado.
#000036
Tria kategorio eble estos tradiciaj "homstiloj", plejparte homoluktado.
Greko-Romia lukto estis disciplino ĉe la unua moderna Olimpikoj en 1896.
Inkludo de Freestyle-luktado sekvis en 1904.
#000037
Provoj ĉe rekonstruado de la maldaŭrigitaj tradicioj de eŭropaj sistemoj de batalo komenciĝis en la malfrua 19-a jarcento, kun reanimado de intereso en la Mezepoko.
La movado estis gvidita en Anglio fare de la soldato, verkisto, antikvaĵisto kaj skermisto, Alfred Hutton.
#000038
Hutton lernita skermi en la lernejo [4] fondite fare de Domenico Angelo.
En 1862, li organizis en sia regimento postenigita en Hindio la Cameron Fencing Club, por kiu li preparis sian unuan laboron, 12-paĝa broŝuro rajtigis Skermarton.
#000039
Post revenado de Hindio en 1865, Hutton temigis la studon kaj reanimadon de pli aĝaj skermadsistemoj kaj lernejoj.
Li komencis tutorajn grupojn de studentoj en la arto de "antikva sabroskermado" ĉe klubo ligita al la Londona Fusilo-Brigado-Lernejo de Armiloj en la 1880-aj jaroj.
En 1889, Hutton publikigis sian plej influan laboron
Cold Steel: Practical Treatise on the Sabre, kiu prezentis la historian metodon de armea sabruzo sur piedo, kombinante la 18-an-jarcentan anglan unueĝan glavon per moderna itala duela sabro.
#000040
La pionira lobiado kaj praktiko de Hutton el historia skermado inkludis rekonstruojn de la skermadsistemoj de pluraj historiaj majstroj inkluzive de George Silver kaj Achille Marozzo.
Li liveris multajn praktikajn manifestaciojn kun sia kolego Egerton Castle de tiuj sistemoj dum la 1890-aj jaroj, kaj por profitigi diversajn armeajn bonfaradojn kaj por apogi patronecon de la nuntempaj metodoj de konkurenciva skermado.
Ekspozicioj estis okazigitaj ĉe la Bath Klubo kaj monĉasada okazaĵo estis aranĝita en Guy's Hospital.
#000041
Simila laboro, kvankam pli da akademiulo ol praktike en naturo, okazis en aliaj eŭropaj landoj.
En Germanio, Karl Wassmannsdorf faris esploradon sur la germana lernejo kaj Gustav Hergsell represis tri el la manlibroj de Hans Talhoffer.
En Francio ekzistis la laboro de la Akademio D'Armes ĉirkaŭ Jacopo Gelli de 1880-1914-a Italio kaj Francesco Novati publikigis faksimilon da la "Flos Duellatorum" de Fiore-ĵetkubo Liberi, kaj la libro de Giuseppe Cerri pri la Bastone desegnis inspiron de la dumana glavo de Achille Marozzo.
La bibliografio de barono Leguina de hispana skermarto daŭre estas normreferenco hodiaŭ.
#000043
Dum la 20-a jarcento malmulto de esploristoj, ĉefe akademiuloj kun aliro al kelkajn el la fontoj, daŭre esploris la kampon de historia eŭropa luktosporto de plejparte akademia perspektivo.
En 1972, James Jackson publikigis libron nomitan Three Elizabethan Manuals of Fence (Tri elizabetaj Manlibroj de Barilo).
Tiu laboro represis la verkojn de George Silver, Giacomo di Grassi, kaj Vincentio Saviolon.
En 1965, Martin Wierschin publikigis bibliografion de germanaj skermadmanlibroj, kune kun transskribo de Codex Ringeck kaj glosaro de esprimoj.
En victurno, tio kaŭzis la publikigon de la pionira laboro de Hans-Peter Hils pri Johannes Liechtenauer en 1985.
#000044
En la 1980-aj jaroj kaj 1990-aj jaroj, Patri J. Pugliese komencis fari fotokopiojn de historiaj disertaĵoj disponeblaj al interesitaj partioj, tre spronante en esplorado.
1994 vidis la pliiĝon de la Hammerterz Forumo, publikaĵon dediĉitan tute al la historio de skermarto.
Dum la malfruaj 1990-aj jaroj, tradukoj kaj interpretoj de historiaj fontoj komenciĝis aperi en presaĵo same kiel rete.
#000045
[ jaro bezonis ] Esplorado en al italaj glavoformularoj kaj ilia influo en la francaj stiloj de la malfruaj deksesaj kaj fruaj deksepaj jarcentoj estis entreprenita fare de Rob Runacres de Renaissance Sword Club de Anglio.
#000048
La militemaj tradicioj de Nederlando estas esploritaj fare de Reinier van Noort, [8] kiu plie temigas germanaj kaj francaj militemajn fontojn de la 17-a jarcento.
#000050
Aliaj skermadotradicioj estas reprezentitaj en la stipendio de Stephen Hand kaj Paul Wagner de la Stoccata Lernejo de Defendo de Aŭstralio, [ jaro bezonis ] temigante vicon da sistemoj, intervalante de la verkoj de George Silver kaj la teknikoj prezentitaj en la tiu de Reĝa Armouries
Manuscript I.33 al la pluviva indico por kiom grandaj ŝildoj estis uzitaj, rapiro laŭ Saviolo kaj Swetnam kaj skota Altebenaĵo-larĝglavo.
#000054
Ekde 1998, Sala d'Arme Achille Marozzo [9] organizis ĉiujaran ĉampionecon en Italio.
Pro la troa nombro da partoprenantoj, en 2011 tiu konkurenciva okazaĵo estis disfendita en du apartaj okazaĵoj: militarmiloj (en aŭtuno) kaj burĝaj armiloj (en printempo), etendante la organizon en pli granda koalicio de italaj HEMA-kluboj.
Civilaj armiloj inkludas ununuran glavon, glavon kaj kabon, glavon kaj ponardon, kaj glavon kaj Brocchieron (Ŝildo).
La militarmiloj estas la dumana glavo, lanco, ŝildo kaj lanco, glavo kaj targe, kaj glavo kaj rado.
La burĝa armilĉampioneco estas unu el la plej grandaj HEMA-turniroj en la mondo.
#000057
La ĉiujara aŭstralia Historical Swordplay Convention, ĉefe instruokazaĵo estis aranĝita kaj sekvita fare de diversspecaj aŭstraliaj grupoj de 1999 ĝis 2006.
Ĝi estis tenita en Brisbano en 1999 kaj 2006, Sidnejo en 2000 kaj 2004, Kanbero en 2001 kaj 2005, la ora marbordo en 2003 kaj Melburno en 2004.
Ekde 2009, Swordplay, turnirokazaĵo estis prizorgita ĉiun jaron en Brisbano.
#000059
FightCamp kuris ekde 2004 kaj ĝi estas organizita fare de London-bazita Schola Gladiatoria.
#000060
Ekde 2006 sveda jarokazaĵo nomita Swordfish okazis ĉiun jaron en Göteborg, gastigita fare de la Gothenburg Historical Fencing School (GHFS).
Ĝi estas nuntempe unu el la plej grandaj HEMA-turniroj en la mondo kaj estas ĝenerale konsiderita kiel la "mondĉampioneco da HEMA".
#000061
Ekde 2011, dujara okazaĵo nomita la Vankuvera Internacia Sabroskermado-Simpozio, estis okazigita en Vankuvero, Kanado.
Aranĝita fare de Academie Duello, tiu okazaĵo alportis instrukciistojn, verkintojn kaj esploristojn de ĉirkaŭ la mondo por laborrenkontiĝoj, prelegoj kaj seminarioj.
#000063
En 2015 la Stoccata Lernejo de Defendo de Aŭstralio aranĝis reanimadon de la Monda Larĝglavo-Ĉampioneco en Sidnejo, Aŭstralio.
En Tiu okazaĵo, okazigita dum la malfrua 19-a jarcento en Anglio, Usono kaj Aŭstralio laste estis venkita per Parker en Sidnejo en 1891.
En La okazaĵo (2015) estis venkita fare de Paul Wagner de Sidnejo, ankaŭ la nuna tenilo de la Glorianna Cup, la larĝglavĉampioneco de Britio.
Lewis Hand de Hobarto, Aŭstralio gajnis la junioran titolon.
En la tradicio de la 19-a-jarcenta titolo, la ĉampioneco estas okazigita en la hejmurbo de la nuna ĉampiono.
Ĉar tia la venonta ĉampioneco estos okazigita en Sidnejo en septembro 2016.
#000066
En 2001, la Historical European Martial Arts Coalition (MALINMAKINTOŜO) estis kreita por funkcii kiel tegmenta organizo por grupoj en Eŭropo, kun 4 aroj de celoj:÷ Militema: rekonstruu historian luktosporton de ĉeffontoj;
rafinu interpretojn en viable, efika luktosporto;
testaj militemaj kapabloj en gamo da konkurencivaj medioj.
#000068
Esplorado: lokalizu, transskribas, tradukas ĉeffontojn;
havas pli bonan komprenon de la soci-historia kunteksto de la artoj
'Outreak: antaŭenigu kaj diskonigu HEMA;
Komunumo: establu reton de individuoj kaj grupoj dediĉitaj al HEMA;
flegproksimaj amikecoj kaj sento de komunumo inter membroj;
organizu almenaŭ unu ĉiujaran HEMAC-okazaĵon.
Ekde 2002, HEMAC organizis la ĉiujaran International Historical European Martial arts Gathering en Dijon, Francio.
#000069
En 2010, pluraj dekduo HEMA-lernejoj kaj kluboj de ĉirkaŭ la mondo kuniĝis sub la ombrelo de la HEMA Alianco, Uson-bazita luktosportfederacio dediĉis al evolua kaj dividado de la Historia Eŭropa Luktosporto kaj helpado de HEMA-lernejoj kaj instrukciistoj kun tiaj aĵoj kiel instrukciisto atestado, asekuro, kaj ekipaĵevoluo.
#000071
Historia eŭropa Luktosporto en Aŭstralio
#000072
Tournament Book de reĝo René
#000076
Le jeu de la hache
#000077