Arkitekturo de la mezepokaj katedraloj de Anglio
#000000
La mezepokaj katedraloj de Anglio, kiu dato de inter ĉirkaŭ 1040 kaj 1540, estas grupo de dudek ses konstruaĵoj kiuj konsistigas gravan aspekton de la arta heredaĵo de la lando kaj estas inter la plej signifaj materialaj simboloj de kristanismo.
Kvankam multfacete en stilo, ili estas unuigitaj per ofta funkcio.
Kiel katedraloj, ĉiu el tiuj konstruaĵserviroj kiel centra preĝejo por administra regiono (aŭ diocezo) kaj domoj la trono de episkopo ( episkopkatedro, de la greko).
Ĉiu katedralo ankaŭ funkcias kiel regiona centro kaj fokuso de regiona fiereco kaj amo.
#000002
Nur dek ses el tiuj konstruaĵoj estis katedraloj dum la reformado: ok kiuj estis servitaj fare de laikaj kanonoj, kaj ok tio estis monaĥaj.
Pli malproksimaj kvin katedraloj estas iamaj monaĥejaj preĝejoj kiuj estis rekonstruitaj kun laikaj kanonoj kiel katedraloj de novaj diocezoj fare de Henry VIII sekvanta la dissolvon de la monaĥejoj kaj kiuj konsistas, kune kun la antaŭaj monaĥaj katedraloj, el la "Katedraloj de la New Fundamento".
Du plu antaŭ-reformadaj monaĥaj preĝejoj, kiuj pluvivis kiel ordinaraj parokaj preĝejoj dum 350 jaroj, iĝis katedraloj en la 19-a kaj 20-a jarcentoj, kiel la tri mezepokaj kolegiataj preĝejoj kiuj retenis siajn fundamentojn por koruskultado faris.
#000003
Dum ekzistas karakterizaĵoj de ĉiu konstruaĵo kiuj estas klare anglaj, tiuj katedraloj estas markitaj memstare arkitektura diverseco, kaj de unu ĝis alia kaj ankaŭ ene de ĉiu individua konstruaĵo.
Tio estas multe pli la kazo ol en la mezepokaj katedraloj de Norda Francio, ekzemple, kie la katedraloj kaj grandaj abatejoj formas relative homogenan grupon kaj la arkitektura evoluo povas facile esti spurita de konstruado al konstruado.
#000004
Unu el la punktoj de intereso de la anglaj katedraloj estas la maniero en kiu multe de la historio de mezepoka arkitekturo povas esti montrita ene de ununura konstruaĵo, kiu tipe havas gravajn partojn konstruitaj en pluraj malsamaj jarcentoj kun neniu provo kion ajn por fari la pli postan labormatĉon aŭ sekvi trae en pli frua plano.
Tial ampleksa arkitektura kronologio devas salti malantaŭen kaj antaŭen de unu konstruaĵo al alia.
Nur ĉe unu konstruaĵo, Salisbury Cathedral, estas stila unueco montris.
#000005
Kristanismo estis portita al Anglio fare de la Romianoj kaj disvastigita ĉie en Britio, ĝis la 5-a jarcento, kie ĝi malkreskis tra la foriro de la romianoj kaj la invado de saksoj.
En 597 Pope Gregory sendis Augustine kiel misiisto de Romo ĝis Canterbury kie preĝejo estis establita kaj prizorgita komence fare de laikaj kanonoj, tiam benediktinaj monaĥoj de la malfrua saksa periodo ĝis 1540.
La nuna katedralo ĉe Canterbury estas la sidejo de la Ĉefepiskopo de Canterbury, Primato de Ĉia Anglio.
#000008
Kiel komencite fare de Alfredo la Granda en 871 kaj firmigita sub William the Conqueror (Vilhelmo la konkerinto) en 1066, Anglio iĝis saĝe unuigita unuo ĉe pli frua dato ol aliaj eŭropaj landoj.
Unu el la efikoj estis ke la unuoj de registaro, kaj de preĝejo kaj ŝtato, estis relative grandaj.
Anglio estis dividita en la See of Canterbury (Vidu de Canterbury) kaj la See of York (Vidu de Jorko) sub du ĉefepiskopoj.
Dum la Mezepoka periodo ekzistis ne pli ol 17 episkopoj, ege pli malmultaj ol la nombroj en Francio kaj Italio.
#000009
Benediktina monaĥismo, nuna en Anglio de la 6-a jarcento, estis tre etendita post la Norman Invasion en 1066.
Ekzistis ankaŭ kelkaj cistercian abatejoj, sed tiuj ofte estis en malproksimaj lokoj kaj ne destinis por iĝi katedraloj.
La romaniko de Normandio anstataŭigis tiun de sakso Anglio, la konstruaĵoj estantaj ĝenerale pli granda kaj pli vasta, la ĝenerala aranĝo de monaĥaj konstruaĵoj sekvantaj tiujn de la granda Abatejo de Cluny.
La Romanikstilo, de kiu la angla formo ofte estas konata kiel normanda arkitekturo, evoluigis lokajn karakterizaĵojn.
#000010
Ĉe la normanda konkero, la plej multaj anglaj katedraloj jam estis riĉe dotitaj, kaj kiel gravaj centroj de normanda potenco ili tiam povis akiri plu terojn antaŭe tenitajn fare de malriĉaj anglaj terposedantoj.
Krome, la evoluo de dekonaĵo kiel deviga imposto en agrikultura produktado rezultigis tre pliigitajn enspezojn por aktuala pastraro.
Kvankam ĉiuj katedraloj kolektis donacojn de devotuloj kaj pilgrimoj;
en praktikaj majoraj konstruaĵkampanjoj estis plejparte, aŭ tute, financitaj de la akumuligita riĉeco de la episkopo kaj la ĉapitropastraro.
La havebleco de financo plejparte determinis la rapidecon de konstruo por gravaj projektoj.
Kiam mono estis facile havebla, katedralverkoj povus daŭrigi kun granda rapideco.
Ĉe Winchester, dum la normanda periodo, tuta katedralo de senprecedenca grandeco estis konstruita de komence en malpli ol 20 jaroj.
#000011
Grava aspekto en la praktiko de mezepoka kristanismo estis la admiro de sanktuloj, kaj la rilataj pilgrimadoj al lokoj kie la restaĵoj de akurata sanktulo estis enterigitaj kaj ilia tradicio honoris.
La posedo de la restaĵoj de populara sanktulo estis fonto de financo al la individua eklezio kiel la fidelaj faritaj donacoj kaj predikoficoj en la espero ke ili eble ricevos spiritan helpon, benon aŭ resanigon de la ĉeesto de la fizikaj restaĵoj de la sankta persono.
Inter tiuj preĝejoj utili aparte estis la Abatejo de St. Alban, kiu enhavis la restaĵojn de la unua kristana martiro de Anglio, Ripon kun la sanktejo de ĝi fondinto St. Wilfrid;
Durham, kiu estis konstruita por gastigi la korpon de Sanktuloj Sankta Cuthbert;
kaj Aidan, Ely kun la sanktejo de St. Ethelreda, Abatejo Westminster kun la grandioza sanktejo de ĝia fondinto Skt. Eduardo la Konfesanto kaj ĉe Chichester, la restaĵoj de St. Richard.
#000012
Ĉiuj tiuj sanktuloj alportis pilgrimojn al siaj preĝejoj, sed inter ili la plej fama estis Thomas Becket, la forpasinta Ĉefepiskopo de Canterbury, asasinita fare de dungosoldatoj de King Henry II en 1170.
Kiel pilgrimadocelo Canterbury estis, en la 13-a jarcento, sekundo nur al Santiago de Compostela.
#000013
En la 1170s gotika arkitekturo estis lanĉita de Francio ĉe Canterbury kaj Abatejo Westminster.
Dum la venontaj 400 jaroj ĝi formiĝis en Anglio, foje en paralela kun kaj influita per Continental-formularoj, sed ĝenerale kun granda loka diverseco kaj originaleco.
#000014
En la 16-a jarcento la reformado rezultigis ŝanĝojn en la administrado de la katedraloj kiel diskutite malsupre.
Kelkaj ekzistantaj konstruaĵoj iĝis katedraloj ĉe tiu tempo.
Pluraj de la konstruaĵoj estis strukture difektitaj aŭ lasis nekompletaj pro la Dissolution of the Monasteries (Dissolvo de la monaĥejoj), 1537-40-a Multaj el la grandaj monaĥejaj preĝejoj, precipe tiujn ekster la urboj, estis prirabitaj, elĉerpitaj kaj forlasita.
La malfruaj 16-a kaj fruaj 17-a jarcentoj vidis riparojn al la ŝtofo de multaj katedraloj kaj iu nova konstruaĵo kaj vitralo same kiel multaj nova armaturo.
#000015
Dum la periodo de la ŝtatkomunumo, 1649-60, pogranda ikonoklasmo estis laboris pri ĉiuj bildaj elementoj de kristanaj konstruaĵoj.
La plej granda parto de la mezepoka vitralo de Anglio estis frakasita.
La plimulto de la mezepokaj statuoj de Anglio estis frakasita aŭ malbeligis forirantajn nur kelkajn izolitajn ekzemplojn sendifekta.
Ornatoj brodis en la fama stilo konata kiel Opus Anglicanum estis bruligitaj.
Tiuj mezepokaj Komunioŝipoj kiuj evitis la Dissolvon estis refanditaj tiel ke nur proksimume 50 eroj de antaŭ-reformada preĝejplato restas.
#000016
La Restoration of the Monarchy (Restarigo de la Monarkio) en 1660 ankaŭ kaŭzis iun restarigon de preĝejoj kaj katedraloj kiel ekzemple tio ĉe Lichfield de Sinjoro William Wilson, [1] kaj ilia riĉigo kun nova armaturo, nova preĝejplato kaj multaj ellaboras monumentojn.
La perdo de la antikva St. Paul's Cathedral en la Great Fire of London (Granda Fajro de Londono) en 1666 signifis ke totale nova katedralo, la nuna Skt. Paul, estis konstruita sur sia retejo al dezajno en la barokstilo fare de sinjoro Christopher Wren.
#000017
Ĝenerale, de la tempo de la reformado pluen, krom necesaj riparoj tiel ke konstruaĵoj eble restos en uzo, kaj la internaj ornamadoj de sinsekvaj generacioj kiuj deziris esti festitaj, ekzistis malmulte da konstrulaboro kaj nur popeca restarigo.
Tiu situacio daŭris proksimume 250 jarojn kun la ŝtofo de multaj gravaj katedraloj suferantaj de neglekto.
La severeco de la problemo estis elmontrita per la sensacia kolapso de la spajro de Chichester Cathedral, kiu subite mallongigis enen sur si mem en 1861.
#000018
De tiu data mezepoka arkitekturo estis reen en modo.
Kreskanta konscio pri la valoro de la mezepoka heredaĵo de Anglio komenciĝis en la malfrua 18-a jarcento, kondukante al iu laboro sur kelkaj el la katedraloj de la arkitekto James Wyatt.
La konscio akcelis ĝis en la 1840s du akademiaj grupoj, la Oksforda Socio kaj la Kembriĝa Camden Socio ambaŭ okulfrapaj ke la nura taŭga stilo en kiu dizajni preĝejon estis gotika.
La kritikisto John Ruskin estis entuziasma rekomendanto de ĉiuj aĵoj mezepoka kaj popularigis tiujn ideojn.
La arkitekto Augustus Welby Pugin, kiu dizajnis plejparte por la kreskanta Eklezio Romkatolika, metis sin rekrei ne nur la strukturan aspekton de mezepokaj preĝejoj, sed ankaŭ la riĉe pimpajn kaj buntajn internojn kiuj estis preskaŭ totale perditaj, ekzistantaj nur kiel pentrita ekrano sporadaj, kelkaj kahelizitaj plankoj kiel ekzemple tiuj ĉe Winchester kaj Canterbury kaj la malsimpla pentrita ligna plafono de Peterborough Cathedral.
#000019
La viktoriana epoko vidis la restarigon de ĉiuj la katedraloj kaj ceteraj gravaj monaĥejaj preĝejoj de Anglio.
Kelkaj konstruaĵoj foriris nekompletaj estis kompletigitaj ĉe tiu tempo kaj la plejparto de ekzistanta preĝejmeblaro, armaturo kaj vitralo datoj de tiu periodo.
La arkitektoj inkludis George Gilbert Scott, John Loughborough Pearson, George Frederick Bodley, Arthur Blomfield kaj George Edmund Street.
#000020
Ĉiuj mezepokaj konstruaĵoj kiuj nun estas katedraloj de Anglio estis katolikaj en origino, ĉar ili datas de antaŭ la reformado.
Ĉiuj tiuj konstruaĵoj nun servas la Eklezion de Anglio kiel rezulto de la ŝanĝo al la oficiala religio de la lando, kiu okazis en 1534 dum la regado de Henry VIII.
#000022
La katedraloj falas en tri apartajn grupojn, depende de sia pli frua organiza strukturo.
Unue, ekzistas tiuj kiuj, dum la Mezepoka periodo kiel nun, estis regitaj fare de korpo de laika pastraro aŭ ĉapitro, prezidita inte de dekano.
Tiuj katedraloj estas Chichester, Exeter, Hereford, Lichfield, Lincoln, Londono, Salisbury, Wells, kaj Jorko, ĉio el kiuj konstruis specife por funkcii kiel katedraloj.
#000023
Due, ekzistis grupo de monaĥaj katedraloj en kiu la episkopo estis titulara abato.
Tiuj katedraloj estas Canterbury, Carlisle, Durham, Ely, Norwich, Rochester, Winchester kaj Worcester.
Tiuj monaĥejoj estis benediktinaj krom koncerne Carlisle, kio estis aŭgustena.
Ses el tiuj preĝejoj estis konstruitaj de la komenco kiel katedraloj.
Carlisle kaj Ely estas sole monaĥaj preĝejoj, kiuj tiam iĝis la sidloko de episkopo dum la kurso de konstruo.
Ĉe la Dissolution of the Monasteries (Dissolvo de la monaĥejoj) sub Henry VIII, ĉiuj antaŭe monaĥaj katedraloj iĝis regitaj fare de laikaj kanonoj kiel la unua grupo.
#000024
La tria grupo estas tiuj preĝejoj establitaj kiel novaj katedraloj ekde la reformado.
Ili inkludas kvin grandajn mezepokajn monaĥejajn preĝejojn establitajn kiel novaj katedraloj sub Henry VIII: Bristol, Chester, Gloucester, Oksfordo, kaj Peterborough.
Kvin plu grandaj preĝejoj poste iĝis katedraloj: St Albans kaj Southwark, kiuj estis de monaĥa fundamento, kaj Manĉestro, Ripon, kaj Southwell, kiuj estis kolegiataj preĝejoj (kaj ĉiuj el kiuj sekve kombinas la funkciojn de katedralo kaj paroka preĝejo).
Abatejo Westminster estis benedikta monaĥejo kiu iĝis katedralo post la Dissolution of the Monasteries (Dissolvo de la monaĥejoj), sed nur dum dek jaroj.
#000025
Ĉiu el tiuj pastroj, aŭ tiel laika pastraro, aŭ kiel antaŭe, membroj de ordeno, estas devontigita por diri la " Sanktan Oficon " ĉiun tagon.
Al tiu fino, katedraloj normale havas kelkajn malgrandajn kapelojn uzitajn por privata sindonemo aŭ por grupetoj.
En Anglio ekzistas forta tradicio ke ĉiu kapelo devus turniĝi al la oriento.
Tial la transeptoj de anglaj katedraloj estas pli longaj ol tiuj en la plej multaj aliaj landoj, kaj ekzistas ofte dua transepto, kiel en Salisbury.
Tiu aranĝo permesas pli grandan nombron da alorienta-fruntaal kapeloj.
Tiu parto de la ĉefinterno kiu estas ekstrema en la oriento kaj rezervita por la preĝoj de la pastraro estas la pastrejo.
#000028
Ekde la reformado, la navo estas tiu parto de la konstruaĵo kiu estas kutime senkaŝa al kaj la plej multaj uzita fare de la parokanaro kaj popolo.
Ekzistas ankaŭ, kutime en la navo, ŝvelinta katedro de kiu la dekano aŭ alia pastraro povas klarigi la skribaĵojn.
En la malfrua 20-a jarcento ĝi iĝis kutima en kelkaj katedraloj por hora preĝo esti dirita, por la avantaĝo de vizitantoj, kaj tio ofte estas prezentita de la navkatedro.
En granda katedralo, precipe en tiuj kie la konstruaĵo estas dividita per ekrano kiam ĉe Canterbury, altaro povas esti metita ĉe la orienta fino de la navo tiel ke servoj eble estos aranĝitaj tie por grandaj parokanaroj.
Ĉe ĉiu loko kie servoj estas aranĝitaj ekzistas katedro sur kiu ripozigas Biblion.
#000030
Ĝeneralaj karakterizaĵoj de anglaj katedraloj
#000031
Kiel la plimulto de mezepokaj katedraloj, tiuj de Anglio estas krucoidaj.
Dum la plej granda parto estas de la Latin Cross formo kun ununura transepto, pluraj inkluzive de Salisbury, Lincoln, Wells kaj Canterbury havas du transeptojn, kio estas klare angla karakterizaĵo.
La transeptoj, male al tiuj de multaj francaj katedraloj, ĉiam projekcias forte.
La katedralo, ĉu de monaĥa aŭ laika fundamento, ofte havas plurajn klare difinitajn duavicajn konstruaĵojn, aparte la kanonikejon kaj klostron.
#000033
Kun du esceptoj, la navoj kaj orienta armiloj de la katedraloj havas ununurajn pli malaltajn navojn sur ambaŭ flankoj kun klerestorio kiu prilumas la centran spacon.
En Bristol la navoj estas ĉe la sama alteco kiel la mezepoka koruso kiel kelkaj germanaj katedraloj, kaj ĉe Chichester ekzistas du navoj sur ambaŭ flankoj de la navo kiel kelkaj francaj katedraloj.
Ĉe kelkaj el la katedraloj kie la transeptoj estas grandaj ili ankaŭ havas navojn, aŭ sur la orienta flanko kiel en Peterborough, Durham, Lincoln kaj Salisbury aŭ kaj, kiel en Winchester, Wells, Ely kaj Jorko.
#000034
La navo kaj foje la orienta brako ofte estas de granda longo kompare kun la mezepokaj katedraloj de aliaj landoj, [4] sep el la dudek kvin anglaj katedraloj, Canterbury, Durham, Ely, Lincoln, St Albans, Winchester kaj Jorko, superante 150 metrojn (estante inter 509 kaj 554 futoj, 155-169 metroj), nur koresponditajn per la katedraloj de Milano kaj Florenco.
Pliaj 9 el la katedraloj, Norwich, Peterborough, Salisbury, Worcester, Gloucester, Wells, Exeter, Chichester kaj Lichfield, estas inter 120-150 metroj longaj (estante inter 397-481 futoj, 121-146.5 metroj).
Kompare, la plej grandaj katedraloj de Norda Francio, Dipatrino de Parizo, Amiens, Rueno, Reims kaj Chartres, estas ĉio proksimume 135-140 metroj en longo, kiel estas Kolonjo en Germanio.
La plej longaj katedraloj de Hispanio, inkluzive de Sevilo, kiu havas la plej grandan plankspacon de iu mezepoka preĝejo, estas proksimume 120 metroj.
Kvin anglaj katedraloj: Chester, Hereford, Rochester, Southwell, kaj Ripon estas 90-115 metroj (318-371 futoj, 97-113 metroj).
La lastaj kvar katedraloj ĉio, pro diversaj kialoj, aŭ havas neniun mezepokan navon aŭ nur kelkajn ceterajn golfojn.
En Bristol kaj Southwark la navoj estis enkonstruitaj la viktorianan epokon, forlasante Carlisle kaj Oksfordon, kun navoj de nur du kaj kvar golfoj respektive, kiel la plej etuloj el la praaj katedraloj de Anglio je 73 metroj (239 futoj) kaj 57 metroj (187 futoj.
#000035
Kompare kun ilia tendenco direkte al ekstrema longo, la trezorejoj de anglaj katedraloj estas malalte komparitaj kun multaj el tiuj trovitaj en aliaj landoj.
La plej alta mezepoka ŝtontrezorejo en Anglio estas ĉe Abatejo Westminster je 102 futoj (31 m), [4] tio en York Minster estanta de la sama alteco sed malgraŭ ĝia aspekto, ne fakte de ŝtono, sed ligno.
La plimulto de anglaj katedraloj havas trezorejojn intervalantajn en alteco de 20-26 metroj (65-86 futoj).
Tiuj kontrastas al katedraloj kiel ekzemple Beauvais, Amiens kaj Kolonjo kun internaj altecoj de pli ol 42 metroj (140 ft).
#000036
Grava kvalito de anglaj katedraloj, nekutimaj aliloke krom en Normandio, estas la granda kaj ofte kompleksa kvadrata centra turo super la transirejo.
La pli grandaj de tiuj turoj intervalas de 55 metroj (182 ft) ĉe Wells ĝis 82.5 metroj (271 ft) en Lincoln.
La centra turo povas ekzisti kiel ununura trajto kiel en Salisbury, Gloucester, Worcester, Norwich kaj Chichester aŭ en kombinaĵo kun parigitaj turoj ĉe la okcidenta fronto kiel en Jorko, Lincoln, Canterbury, Durham kaj Wells.
Inter la katedraloj kiuj havas tri turojn, la centra turo estas kutime multe la plej alta.
Ĉe Southwell la du okcidentaj turoj estas kovritaj per piramidecaj spajroj eningigitaj en plumbo.
#000037
Altaj gotikaj centraj spajroj restas en Salisbury kaj Norwich, tio ĉe Chichester estinta rekonstruitaj en la 19-a jarcento post ĝia kolapso.
La spajro de Salisbury je 404 futoj (123 m) estas la plej alta en Britio.
Ĝi ankaŭ estas la plej alta 14-ajarcenta spajro, la plej alta kvadroŝton masonaĵospajro (kiel kontraŭ la aĵuraj spajroj de Germanio kaj Francio), kaj plej alta spajro en la mondo kiu restas de la Mezepoka periodo kiu ne estis totale rekonstruita.
Tamen, ĝi estis tre superita en alteco per la spajroj de Lincoln kaj tiu de Old St. Paul.
En Lincoln, inter la frua 14-a jarcento kaj 1548, la centra turo estis dominita per la plej alta spajro en la mondo je proksimume 170 metroj (557 ft) sed tio falis en ŝtormo.
Lichfield-Katedralo, unike en Anglio, havas tri mezepokajn masonaĵospajrojn.
#000038
Kvankam ununuraj okcidentaj turoj estas oftaj en anglaj parokaj preĝejoj, nur unu mezepoka katedralo, Ely, retenas centre metitan okcidentan turon, kaj en tiu kazo, ĝi estis enkadrigita per du pli malaltaj lateralaj turoj, unu el kiu poste falis malsupren.
Ely, sole inter la katedraloj de Anglio, havas centran trajton super la transirejo kiu iom similas la plurlaterajn volbitajn lanternturojn de Hispanio.
Tiu kompleksa lanterno-simila strukturo konata kiel "The Octagon (La Oklatero)" enhavas kaj la navon kaj navojn, kaj laŭdire tiel inspiris la dezajnon de Christopher Wren por la kupolo de St. Paul's Cathedral.
Ĝiaj supraĵoj estas apogitaj per kaŝe lignaj tratraboj, arkitektura aparato unika al angla Gotiko.
#000039
La fasadoj de anglaj katedraloj montras konsiderindan diversecon, prefere ol kohera progresado, kiel estas la kazo en Norda Francio kaj aliaj katedraloj influitaj per la franca gotika stilo.
En multaj kazoj, nekonsiderante la arkitektura formo, la angla fasado estis traktita kiel dekoracia ekrano kun multaj niĉoj okupite per statuoj.
Granda nombro da tiuj estis faligita aŭ malbeligis dum la 17-a jarcento, aliflanke "Galerio de Reĝoj" restas alta sur la fasado de Lincoln, kaj multaj el la originaj veter-kadukaj figuroj restas ĉe Exeter.
#000040
La plej multaj anglaj katedralfasadoj falas en du baztipojn, kun pluraj varioj.
#000041
La plej tipaj katedraloj estas tiuj kiuj havas grandajn parigitajn turojn ĉe sia okcidenta parto, kiel en Canterbury, Durham, Southwell, Wells, Ripon kaj Jorko.
#000042
Inter la turoj estas aŭ ununura granda tracerieita fenestro, kiel en Jorko kaj Canterbury, aŭ aranĝo de untraceritaj lancetoj, kiel ĉe Ripon kaj Wells, prefere ol la fenestrorozoj karakterizaj por francaj fasadoj.
Ekzistas kutime tri pordoj sed male al tiuj de francaj katedraloj, ili malofte estas tre kompleksaj kaj multe pli da emfazo estas metita sur la centran pordon ol tiuj al ambaŭ flankoj.
La enirejo en plej multe de la komuna uzo foje estas situanta en verando ĉe unu flanko de la navo.
Kie ekzistas ne du grandaj turoj ĉe la okcidenta fronto, ekzistas ĝenerale du spajrizitaj gvatturetoj kiuj enkadrigas la fasadon aŭ la centran navon multe en la naturo de tre grandaj murapogiloj.
Tiu aranĝo povas esti vidita en Salisbury, Winchester kaj Rochester.
#000043
En Lincoln vasta gotika ekrano kun similaj murapogil-similaj terminaloj estis konstruita trans la fronto de la katedralo, asimilante la normandajn portalojn, sed kaŝante la normandajn turojn.
La turoj tiam estis tre pliigitaj por esti videblaj super la ekrano.
#000044
Gotika ekrano ankaŭ estis aldonita al la normanda navo en Peterborough, sed tio estas arkitektura kuriozaĵo kun neniu precedenco aŭ posteulo.
La ekrano estas kunmetitaj de tri grandegaj sinceraj arkes, la du eksteraj estantaj multe pli larĝaj ol tio kiu enkadrigas la centran pordon.
La superforta kunmetaĵo estas iom dorlotita proksime de la pli posta verando kaj la fakto ke du turoj de tre malsama alteco aperas de malantaŭ la ekrano.
Malgraŭ tio, ĝi estas rigardita kiel unu el la superaj majstraĵoj de gotiko, rivelante la grandegan diversecon kaj fantazion de anglaj mezepokaj arkitektoj.
#000045
La orientaj finoj de anglaj katedraloj montras pli grandan diversecon ol tiuj de iu alia lando.
Tiuj konstruitaj en la normanda epoko havis altajn apsidal finojn ĉirkaŭitaj de pli malalta moviĝanta, kiel estas karakterizaj por Norda Francio.
Tiu aranĝo daŭre ekzistas ĉe Norwich kaj delvis en Peterborough kaj ankaŭ, kun vario, en la Frua Angla Gotiko orienta fino ĉe Canterbury, sed en ĉiu alia kazo estis modifita.
#000046
La tipa aranĝo por angla gotika orienta fino estas kvadrata, kaj povas esti nerompita klif-simila dezajno kiel en Jorko, Lincoln, Ripon, Ely kaj Carlisle aŭ povas havi elstaran Sinjorino-kapelon de kiu ekzistas granda diverseco kiel en Salisbury, Lichfield, Hereford, Exeter kaj Chichester.
#000047
La finoj de Norwich kaj Canterbury ankaŭ havas elstarajn kapelojn, tion ĉe Norwich estanta gotika aldono al la normanda orienta fino, dum tio ĉe Canterbury, konata kiel la Korono, estanta dizajnita kiel parto de la fruaangla plano, specife sanktigi la restaĵon de la krono de la kranio de Thomas Becket, tranĉis for dum lia atenco.
La orientaj finoj de kelkaj aliaj katedraloj, kiel ekzemple Durham, Peterborough kaj Gloucester, estis modifitaj laŭ diversaj manieroj kaj ne konvenas ajnan akuratan modelon.
#000048
Ĉar anglaj katedraloj ofte estas ĉirkaŭitaj de vastaĵo de verda gazono, la plano estas kutime klare videbla sur grundnivelo, kio ne estas la kazo kun la multaj eŭropaj katedraloj kiuj estas proksime ĉirkaŭitaj de urbo aŭ monaĥaj konstruaĵoj.
La totalimpreso estas ke la angla katedralo etendiĝas trans sia retejo kun multaj elstaraj membroj.
Tiuj horizontalaj projekcioj estas videble balancitaj per la fortaj vertikaloj de la masivaj turoj, kiu povas esti unu, du aŭ tri en nombro.
Multaj el la katedraloj, precipe tiuj kiel Winchester, St. Albans kaj Peterborough kie la turoj ne estas precipe altaj, donas impreson de enorma longo kaj estis priskribitaj kiel simila al "de aviadilŝipoj".
#000049
Ĉar la arkitekturo de anglaj katedraloj estas tiel varia kaj inventema, la internaj aspektoj malsamas grandan interkonsenton.
Tamen, ĝenerale, anglaj katedralinternoj tendencas doni impreson de longo.
Tio estas delvis ĉar multaj el la konstruaĵoj estas fakte tre longaj, sed ankaŭ ĉar pli ol en la mezepoka arkitekturo de iu alia lando, la horizontala direkto ricevas same multe da vida emfazo kiel la vertikalo.
Tio estas precipe la kazo ĉe Wells kie, male al la plej multaj gotikaj konstruaĵoj, ekzistas neniuj vertikalaj ŝaftoj kiuj daŭras de la arkado ĝis la trezorejo kaj ekzistas fortega emfazo de la triforiogalerio kun ĝia ŝajne senfina kaj sennuanca vico de mallarĝa arkes.
Salisbury havas similan mankon de vertikaloj dum la kurso sub la triforio kaj la neornamitaj ĉefurboj de Purbeck-ŝtono kreas fortajn vidajn horizontal'ojn.
Rilate al Winchester, Norwich kaj Exeter la horizontala efiko estas kreita per la emfazo de la krestripo de la kompleksaj trezorejoj.
#000051
La komplekseco de la trezorejo estas alia signifa kvalito de anglaj katedraloj.
La trezorejoj intervalas de la simpla kvarparta trezorejo en la franca maniero ĉe Chichester tra ĉiam pli kompleksaj formoj inkluzive de la multi-riphava ("tierceron") trezorejo ĉe Exeter, la simila trezorejo kun inter-devontigaj ("lierne") ripoj ĉe Norwich, la daŭre pli kompleksa vario ĉe Winchester, la aro de unikaj liernetrezorejoj en Bristol, la reteca stela stangsaltado de la korusoj en Gloucester kaj Jorko, la ventumilarkaĵoj de la retro-koruso en Peterborough, kaj la juvelstangsaltado de la koruso en Oksfordo, kie kompleksaj longaj ŝtonestroj estas pendigitaj de la plafono kiel lanternoj.
Multaj el la pli kompleksaj formoj estas unikaj al Anglio, kun stela stangsaltado ankaŭ okazante en Hispanio kaj Germanio.
#000052
Dum en la plej multaj kazoj normanda preĝejo tute anstataŭigis sakson unu, ĉe Ripon la katedralo unike retenas sian fruan saksan kripton, dum simila kripto ankaŭ pluvivas sub la antaŭa katedralo de Hexham.
Ĉe Winchester la elfositaj fundamentoj de la 10-ajarcenta katedralo - se konstruite, la plej granda eklezio en norda Eŭropo - estas markitaj sur herbo de la katedralo proksime.
En Worcester, nova katedralo estis konstruita en la normanda stilo de 1084, sed la kripto enhavas recikligitan masonaĵon kaj kolonojn de siaj du saksaj antaŭulpreĝejoj.
Aliloke, la monaĥeja preĝejo de Sherborne konservas multe da masonaĵo de la antaŭa saksa katedralo, en la okcidenta fronto, transeptoj kaj transirejo, tiel ke la navo kaj transiro de nuna malfrua mezepoka abatejo retenas la proporciojn de la antaŭa saksa strukturo.
#000053
La ampleksa rekonstruo de la saksaj katedraloj de Anglio de la normandoj reprezentis la ununuran plej grandan eklezian konstruprogramon de mezepoka Eŭropo kaj kiam konstruite, tiuj estis la plej grandaj strukturoj por estinti starigitaj en kristana Eŭropo ekde la fino de la Romia Imperio.
Ĉiuj mezepokaj katedraloj de Anglio, kun la escepto de Salisbury, Lichfield kaj Wells havas signojn de normanda arkitekturo.
Peterborough, Durham kaj Norwich restas por plejparto-normandaj konstruaĵoj, dum ĉe multaj aliaj ekzistas grandaj partoj de la konstruaĵo en la normanda stilo, kiel ekzemple la navoj de Ely, Gloucester kaj Southwell, kaj la transeptoj ĉe Winchester.
La normanda arkitekturo estas distingita memstare rondkapaj arkes, kaj aŭdacaj partoj de arkadoj sur pilastroj, kiuj origine apogis platajn lignajn tegmentojn de kiuj du pluvivas, en Peterborough kaj Ely.
Kolonoj, kie uzite, estas masivaj, kiel en la navo ĉe Gloucester, kaj estas alternitaj kun pilastroj en Durham.
Fasonadoj estis tranĉitaj kun geometriaj dezajnoj kaj arkadumado estis grava dekoracia formo, precipe ekstere.
Malmulte da metafora skulptaĵo postvivis, precipe la "barbaran" ornamaĵon ĉirkaŭ la okcidentaj pordoj en Lincoln, la bestajn ĉefurbojn de la kripto ĉe Canterbury kaj la timpano de la okcidenta pordo en Rochester.
#000054
Multajn el la katedraloj gravaj partoj en la malfru-12-a-al-fru-13-ajarcenta stilo havas scianta kiel Lancet Gothic aŭ Early English Gothic, kaj difinanta proksime de ĝiaj simplaj, untraceritaj lancet-similaj malfermaĵoj.
Salisbury Cathedral estas la plej grava ekzemplo de tiu stilo, kiu ankaŭ vidiĝas en Wells kaj Worcester, ĉe la orienta armiloj de Canterbury, Hereford kaj Southwark, kaj ĉe la transeptoj de Jorko.
Ankaŭ de tiu periodo estas la sensacia fasado de Peterborough, kaj la malpli grandioza sed harmonia fasado de Ripon.
#000055
La Decorated Gothic stilo, kun tracerieitaj fenestroj, estas plu subdividita dependanto sur ĉu la bastonaraĵo estas Geometria aŭ Kurba.
Multaj katedraloj havas gravajn partojn en la Geometria stilo de la mezaj 13-a ĝis fruaj 14-a jarcentoj, inkluzive de multe de Lincoln, Lichfield, la koruson de Ely kaj la kanonikejojn de Salisbury kaj Southwell.
Ekde la malfrua 13-a jarcento la stilo de bastonaraĵo evoluis por inkludi pli grandan nombron da mallarĝaj formoj kiuj adaptiĝis facile al gotikaj malfermaĵoj en kombinaĵo kun cirklaj formoj kiel povas esti vidita en la fenestroj de la kanonikejo de Jorko, la Oklatero de Ely kaj la okcidenta fenestro de Exeter.
#000056
Pluevoluigo inkludis la ripeton de Curvilinear aŭ flam-similajn formojn kiuj okazas en granda nombro da fenestroj da ĉirkaŭe 1320, precipe en la retro-koruso ĉe Wells kaj la navo de Exeter Cathedral.
Tiu speco de bastonaraĵo ofte vidiĝas en kombinaĵo kun volbado de ripoj de ekstrema projekcio kaj riĉega fasonado, kiel estas vidita en la kanonikejo ĉe Wells, kaj la trezorejo ĉe Exeter, kiu streĉas, senĉesa proksime de centra turo, por 91 metroj (300 ft) kaj estas la plej longa mezepoka trezorejo en la mondo.
#000057
La lasta stadio de Curvilinear aŭ Flowing Decorated Gothic, estas esprimita en bastonaraĵo de tre multfacetaj kaj tre kompleksaj formoj.
Multaj el la plej grandaj kaj la plej multaj famaj fenestroj de Anglio originas de 1320-30 kaj estas en tiu stilo.
Ili inkludas la sudan transeptan fenestrorozon konatan kiel la "Bishop's Okulo" en Lincoln, la "Heart of Yorkshire" fenestro en la okcidenta fino de Jorko kaj la fama naŭ-luma orienta fenestro de Carlisle.
#000058
Ekzistas multaj pli malgrandaj arkitekturaj verkoj ene de katedraloj kiuj havas la kurban bastonaraĵon.
Tiuj inkludas la arkadumadon en la sinjorino Kapelo ĉe Ely, kiu ankaŭ havas la plej vastan trezorejon en Anglio, la pulpitum ekrano en Lincoln kaj riĉe pimpaj pordejoj en Ely kaj Rochester.
Karakterizaĵo de tiu periodo de gotiko estas kompleksa lierne volbanta en kiu la ĉefripoj estas ligitaj per mezaj ripoj kiuj ne originas de la muro kaj tiel estas ne gravaj strukturaj membroj.
La trezorejoj de Bristol estas la plej famaj ekzemploj de tiu stilo, kiu ankaŭ povas esti vidita en Jorko.
#000059
En la 1330s, kiam la arkitektoj da Eŭropo ampleksis la Ekstravagancan stilon, angla arkitekturo movis foren de la Torenta Pimpa en totale malsama kaj multe pli malebrian direkton kun la rekonstruo, en tre modula formo, de la koruso de la normanda abatejo, nun katedralo, ĉe Gloucester.
La perpendikularstilo, prefere ol kiu dependas de reto de intersekcado de fenestrostangoj kaj linteloj sur diverseco de riĉe ĉizitaj formoj por efiko, donas ĝeneralan impreson de granda unueco, en kiu la strukturo de la vastaj fenestroj de kaj klerestorio kaj orienta fino estas integrita kun la arkadoj malsupre kaj la trezorejo supre.
La stilo pruvis tre fleksebla kaj daŭris kun varioj en la navoj de Canterbury kaj Winchester, kaj en la koruso de Jorko.
#000060
Dum la 15-a jarcento, multaj el la plej bonaj turoj de Anglio estis aŭ konstruitaj aŭ etenditaj en la perpendikularstilo inkluzive de tiuj de la katedraloj de Gloucester, Worcester, Wells, Jorko, Durham kaj Canterbury, kaj la spajroj de Chichester kaj Norwich.
#000061
La dezajno de preĝejinternoj ekzamenis finan stadion kiu daŭris en la 16-a jarcenton.
Tio estis la evoluo de ventumilarkaĵoj, unue uzita en proksimume 1370 en la klostroj ĉe Gloucester, tiam en la retrokoruso en Peterborough en la frua 15-a jarcento.
En daŭre pli kompleksa formo kun ŝtonjuveloj ĝi estis alkutimigita al tegmento la normanda koruso en Oksfordo kaj en la granda funebra kapelo de Henry VII ĉe Abatejo Westminster, en tempo kiam Italio ampleksis la Renesancon.
#000062
La konstruaĵo de Salisbury Cathedral
#000064
Pli frua katedralo situis, inter 1075 kaj 1228, sur la montet-pinto proksime de la praa fortikaĵo en Old Sarum.
En la frua 13-a jarcento estis decidite movi la lokon de la katedralo al la ebenaĵo.
La nova konstruaĵo estis dizajnita en la Lancet Gothic-stilo (alie konata kiel Early English Gothic) fare de Elias of Dereham (Eliaj de Dereham) kaj Nicholas of Ely (Nicholaj de Ely) kaj komencita en 1220, komencante ĉe la orienta fino, kaj altiĝanta okcidenten ĝis antaŭ 1258 ĝi estis kompleta, krom la fasado kaj centra turo.
La fasado, enorma klostro kaj plurlatera kanonikejo tiam estis konstruitaj fare de Richard Mason kaj estis kompletigitaj antaŭ proksimume 1280, la pli posta laboro utiligante Geometric Decorated bastonaraĵon en la malfermoj de fenestroj kaj arkadoj.
Ĝi estis proksimume kvindek jarojn antaŭ ol la plej grava entrepreno de la turo kaj spajro estis komencita, la arkitekto estanta Richard Farleigh kaj la detaloj estantaj sufiĉe pli malsimpla kaj kompleksa ol la pli frua laboro.
La tuta katedralo estis kompleta antaŭ 1380, kaj la nura posta inkludo de noto estis la plifortikigo de la arkes de la turo kiam unu el la pilastroj evoluigis kurbon.
Tiu tri-parta konstrua programo daŭranta dum 160 jarojn kun kvindek-jara interspaco en la mezo estas la plej mallonga kaj malplej varia kaj faras Salisbury senkompare la plej homogena el ĉiuj katedraloj.
#000065
La konstruaĵo de Worcester Cathedral
#000066
Famaj ecoj de la katedraloj
#000068
Notu: ĉiuj datoj estas tiuj donitaj fare de John Harvey.
#000069
Komencite en 1140 kaj kompletigita en 1888, la famo de Bristol Cathedral kuŝas en la unikaj 14-ajarcentaj liernetrezorejoj de la koruso- kaj korusnavoj, kiuj estas de tri malsamaj dezajnoj kaj, laŭ Nikolaus Pevsner," ...
de perspektivo de spaca fantazio estas pli bonaj ol anything alia en Anglio."
#000070
Fondite kiel katedralo en 597, la plej fruaj partoj estas de 1070, kompletigis 1505, krom la norda okcidentturo de 1834.
Canterbury estas unu el la plej grandaj katedraloj en Anglio, kaj sidejo de la Ĉefepiskopo de Canterbury.
Ĝi estas fama pro la normanda kripto kun skulptitaj kapitaloj, la orienta fino de 1175-84 de William of Sens (Vilhelmo de Sen), la 12-a- kaj 13-ajarcenta vitralo, la "pleje bela" Perpendikulara navo de 1379-1405 de Henry Yevele, [13] la fantrezorejo de la turo de 1505 de John Wastell, la tombo de la Black Prince kaj la loko de la murdo de Skt. Thomas Becket.
#000071
Fondite en 1092 kaj kompletigita en la frua 15-a jarcento, Carlisle Cathedral estas unu el la plej malgrandaj katedraloj de Anglio ekde la malkonstruo de ĝia navo de la Skota Presbitera Armeo en 1649.
Ĝia plej signifa trajto estas it naŭ-luma Flowing Decorated oriente fenestro de 1322, daŭre enhavante mezepokan vitron en it'oj supraj sekcioj, formante "gloran finon al la koruso" [3] kaj rigardita per multaj kiel havado de la plej bona bastonaraĵo en Anglio.
#000072
Konstruis inter 1093 kaj 1537, Chester Cathedral inkludas aron de mezepokaj korusbudoj originantaj de 1380, kun eskvizita metafora ĉizado.
Nekutima trajto estas la tre granda suda transepto.
La fruaangla Sinjorino-kapelo estas harmonia kunmetaĵo en Lancet Gothic.
Ĝi retenas grandajn monaĥajn konstruaĵojn inkluzive de granda refektorio.
#000073
Konstruite inter 1088 kaj la fruan 15-an jarcenton, la nekutimaj ecoj de Chichester Cathedral estas Transira retroa koruso, paro de fruaj normandaj krizhelpoĉizadoj kaj ĝia izolita belfrido de la 15-a jarcento.
La spajro, rekonstruita post sia kolapso en 1860, povas esti vidita de Maniko.
#000074
Konstruis inter 1093 kaj 1490, Durham Cathedral, kun la escepto de la supraĵoj de ĝiaj turoj, la orienta etendaĵo konata kiel la Kapelo de Naŭ Altaroj, kaj la granda okcidenta fenestro de 1341, estas totale normandaj kaj estas rigardita fare de Alec Clifton-Taylor kiel "la unika majstraĵo de romaniko".
La interno estas "superforte impona".
La okcidenta sinjorino Kapelo konata kiam la Galilea Kapelo estas unika normanda konstruaĵo malsama en stilo al la katedralo mem.
La vido de la katedralo de la sudokcidento estas precipe fama pro sia "unika metante" sur krutan terkapon super la Rivero-Eluziĝo.
La Honorinda C.J. Stranks skribis "ke Ĝi hodiaŭ kaj tamen staras impona en sia masiva forto, tiel proporcia ke ekzistas nenio koncerne ĝin kiu ŝajnas pripensema."
#000075
Kie la nuna konstruaĵo datas inter 1090 kaj 1536, Katedralo de Ely havas signifan normandan navon kaj Decorated Gothic-koruson, sed ĝiaj plej gravaj trajtoj estas ĝia unika okcidenta turo de 1174 kaj centra oklatero de 1322, kiun Clifton-Taylor priskribas kiel "unu el la mirindaĵojn de angla katedralarkitekturo".
Ĝi ankaŭ havas unikan, tre grandan, liberstarantan sinjorinon Kapelon kun tre larĝa trezorejo kaj malsimple ĉizitaj ŝtonarkadoj ĉirkaŭ la sedilia.
#000076
Geamikiĝo de 1112 ĝis 1519, Exeter Cathedral estas la plej grava ekzemplo de katedralo konstruita plejparte en la pli posta Decorated Gothic-stilo de la 14-a jarcento.
Ĝi havas imponan trezorejon, la plej longa mezepoka trezorejo en la mondo, kiu kuras inter du normandaj turoj lokis, unike inter la katedraloj, super la transeptoj.
Exeter havas multajn skulptajn detalojn, inkluzive de la figuroj de ĝia okcidenta fronto.
#000077
Geamikiĝo de 1098 ĝis 1493, Gloucester Cathedral havas normandan navon kun masivaj masonaĵpilastroj, kaj bona 15-ajarcenta Perpendikulara turo, sed ĝia ĉeftrajto estas la orienta fino, rekonstruita en la 14-a jarcento kiel frua ekzemplo de Perpendicular Gothic kaj kun la plej granda mezepoka fenestro en la mondo, la areo de tenisejo.
La klostroj havas la plej fruan ekzemplon de ventumilarkaĵoj.
#000078
Konstruite inter 1079 kaj 1530, kun 19-ajarcenta okcidenta fronto, Hereford Cathedral havas normandan navon kaj grandan centran turon.
Aliaj gravaj ecoj estante la nekutima stilo de la norda transepto kaj la norda verando, ankaŭ de la 13-a jarcento, sed tre etendita en la 16-a.
Ĝia Early English Lady Chapel estas konsiderita "unu el la plej bela el la dektria jarcento".
#000079
Kvankam originante de 1195 ĝis proksimume 1400, Lichfield Cathedral havas internon kiu prezentas harmonian aspekton, multe de kiu ŝuldiĝas al ĝia spertis ampleksan restarigon kaj rearanĝon en la 19-a jarcento.
La navo estas fajnega kaj la sinjorino Kapelo estas apsidal kun tre altaj fenestroj, donante sufiĉe francan impreson.
Lichfield estas la nura el la katedraloj por esti reteninta tri spajrojn.
#000080
Geamikiĝo de 1074 ĝis 1548, Katedralo Lincoln estas unu el la plej grandaj de la katedraloj de Anglio kaj estis postulite fare de John Ruskin kiu, arkitekture, ĝi estas valora je iu du el la aliaj ŝovo ekvilibra.
Edward Freeman priskribis ĝin kiel "unu el la plej belajn el homaj verkoj."
Ĝi retenas partojn de la tri masivo arkes de la normanda okcidenta fronto kaj multe tre reestigitan skulptaĵon ĉirkaŭ la centra portalo.
La centra turo estas la plej alta en Anglio kaj estas videbla por multaj mejloj kiel ĝi pliiĝoj je sensacia modo de alta monteto.
La deklatera Kanonikejo kun ĝiaj enormaj apogarkoj estas la unua plurlatera kanonikejo en Anglio.
De la interno, la plej bona parto estas konsiderita kiel la malfrua-13-a jarcento "Angel Choir" kun "belegaj tavoloj de bastonaraĵo" [5] kaj riĉigita kun ĉizitaj anĝeloj.
La transeptoj havas du fenestrorozojn, la "Dean's Okulon" sur la nordo originanta de ĉ. 1200 kaj retenanta ĝian originan vitron, dum la Flowing Decorated "Bishop's Okulo" sur la sudo estas plenigita kun savitaj mezepokaj fragmentoj.
#000081
Manchester Cathedral komenciĝis kiel paroka preĝejo kaj estis re-fondita kiel religiema kolegio en 1422, multe de it strukturo estanta dizajnita fare de John Wastell (1485 ĝis 1506).
Ĝi estas tre malsama en stilo de la pli fruaj grandaj eklezioj, foje estante listigita kun la 13 anglikanaj "paroĥ-fruaj katedraloj".
Duoblaj navoj donas al ĝi la plej vastan navon de iu angla katedralo (115 futoj);
kaj ĝi ankaŭ havas la plej riĉan aron antaŭ nelonge mezepokaj korusbudoj kaj miserikords en la lando.
#000082
Konstruis inter 1096 kaj 1536, Norwich Cathedral havas normandan formon, retenante la plejparton de ĝia origina ŝtonstrukturo, kiu tiam estis volbita inter 1416 kaj 1472 en sensacia maniero kun centoj da brodornamite ĉizita, pentrita, kaj gilded estroj.
Ĝi ankaŭ havas la plej bonan normandan turon en Anglio, venkita per 15-ajarcenta spajro, kaj granda klostro kun multaj pli da estroj.
#000083
Originante de 1158 ĝis la frua 16-a jarcento, Oxford Cathedral ĉiam estis malgranda katedralo kaj fariĝis pli malgranda per la detruo de multo da la navo en la 16-a jarcento.
La ŝtonspajro, de 1230, estas unu el la plej malnova en Anglio kaj kontribuas al la tradicio de Oksfordo kiel "la grandurbo de revaj spajroj".
Ĝia plej nekutima trajto estas la malfru-15-ajarcenta juvelvolbo super la normanda koruso.
#000084
Konstruis inter 1117 kaj 1508, Peterborough Cathedral estas rimarkinda kiel la malplej ŝanĝita el la normandaj katedraloj kun nur ĝia fama frua anglo okcidente fronto, kun ĝia pli posta verando kaj la Perpendikulara rekonstruado de la orienta moviĝanta de John Wastell estanta en malsamaj stiloj.
J.L. Cartwright skribis de la okcidenta fronto ke ĝi estas "tiel grandioza enirejo al sankta konstruaĵo kiel povus bone esti imagita."
La longa ligna tegmento de la navo estas origina kaj retenis sian pentraĵon de 1220.
#000085
Originante de la 7-a jarcento ĝis 1522, Katedralo Ripon konservas la kripton de la origina eklezio konstruitan fare de Saint Wilfred.
La okcidenta fronto estas senŝanĝa kaj harmonia kunmetaĵo en Early English Gothic.
La koruso retenis riĉe ĉizis 14-ajarcentajn budojn, famajn pro la multaj viglaj figuroj inter la ĉizadoj.
#000086
Geamikiĝo de 1177 ĝis 1512, Katedralo Rochester havas normandan navon kaj kripton, kaj fruaanglan koruson.
Ĝia plej rimarkinda trajto estas la rara, ekscese ĉizis normandan portalon, kiu, bedaŭrinde, suferspertis multe da difekto.
#000087
Konstruis inter 1077 kaj 1521, St Albans Cathedral estas unika inter la katedraloj en tio multe de ĝi, inkluzive de la granda normanda turo, estas konstruita de brikoj savitaj de la romia urbo de Verulanium.
Kaj interne kaj ekstere, la turo estas la plej signifa trajto.
St Albans ankaŭ retenas kelkajn mezepokajn murpentraĵojn, same kiel pentritan lignan tegmenton de la malfrua 13-a jarcento.
#000088
Konstruis inter 1220 kaj 1380 kun kroma struktura plifortikigo en la venonta jarcento, Salisbury Cathedral karakterizas la idealan anglan Katedralon, eĉ se ĝia stila unueco igas ĝin malproksima de tipa.
Ĝia famo kuŝas en siaj harmoniaj proporcioj, precipe de la ekstero kie la amasiĝado de la diversaj horizontalaj partoj kontraste al la vertikalon de la spajro igas ĝin unu el la plej famaj arkitekturaj kunmetaĵoj de la Mezepoka periodo.
Kanono Smethurst skribis "ke Ĝi simbolas la pacan dolĉecon de la angla kamparo ...
, la eternaj veroj de la kristaneco esprimis en ŝtono ...
#000089
Konstruis inter 1220 kaj 1420, Southwark Cathedral havis ĝian navon disfaligita kaj rekonstruita en la malfrua 19-a jarcento fare de Arthur Blomfield.
Ĝi havas bonan fruaanglan turon kaj koruson kiu retenas kompleksan 16-ajarcentan altarpentraĵon, agordis kun statuoj anstataŭigantaj tiujn detruitajn en la 17-a jarcento.
#000090
Konstruis inter 1208 kaj 1520, Southwell Minster havas ĝian normandan fasadon sendifekta, krom la enmeto de granda fenestro en la Perpendikularstilo por doni lumon al la normanda navo.
La speciala famo de Southwell estas it malfru-13-ajarcenta kanonikejo, kiu enhavas la plej famajn mezepokajn florajn ĉizadojn en Anglio, priskribita fare de Nikolaus Pevsner kiel "pulsante kun vivo".
#000091
Konstruis inter 1175 kaj 1490, Wells Cathedral estis priskribita kiel "la plej poezia el la anglaj Katedraloj".
Multe de la strukturo estas en la fruaangla stilo kaj estas tre riĉigita per la profunde skulpta naturo da la fasonadoj kaj la vigleco de la ĉizitaj ĉefurboj en foliigi stilon konatan kiel "rigida folio".
La orienta fino retenis multe da origina vitro, kiu estas rara en Anglio.
La ekstero havas la plej bonan fruaanglan fasadon kaj grandan centran turon.
#000092
Konstruis inter 1084 kaj 1504, Worcester Cathedral reprezentas ĉiun mezepokan stilon de normanda ĝis Perpendikularo.
Ĝi estas fama pro sia normanda kripto, kaj por sia cirkla kanonikejo, kiu iĝis la fotomodelo de kiu derivas la serion de unike britaj plurlateraj kanonikejoj.
Ankaŭ rimarkindaj estas serio de nekutimaj Transitional Gothic-golfoj, bona lignaĵo kaj la centra turo, kiu, kvankam ne grande, estas tamen de precipe bonaj proporcioj.
#000094
La esploradoj de John Harvey malkovris la nomojn da multaj anglaj mezepokaj arkitektoj, kaj spurante stilajn karakterizaĵojn, ĝi foje pruvis ebla spuri iliajn karierojn de unu konstruaĵo ĝis alia.
Plej elstaraj arkitektoj estis altagrade pagitaj - aparte tiuj utiligitaj en la verkoj de la King - kaj ili ofte povas esti identigitaj de regulaj pagoj en katedralkontoj.
#000096
Neniuj arkitekturaj desegnaĵoj pluvivas por iu angla katedralo pli frue ol 1525 (kvankam la dezajno de inĝeniero por proponita nova akvoprovizado ĉe Canterbury-katedralprioreco ekzistas en 12-ajarcenta plano).
Arkitekturaj detaloj, kiel ekzemple fenestraj bastonaraĵdezajnoj, ne estis efektivigitaj kiel skaldesegnaĵoj, sed estis incizitaj plenmezuraj sur granda plata gipsoŝtono paŭsaĵ-etaĝaj, ekzemploj de kiuj postvivas en Jorko kaj Wells.
#000097
Mezepoka konstruo estis laŭsezona, laboro sur ejo estanta entreprenita nur en la fonto kaj somero, kiam la lumo estis bona kaj la vetero pli fidinda.
Ĉiun aŭtunon, ĉiuj senŝirmaj surfacoj estis kovritaj kaj postrestis kontraŭ frostdamaĝo.
La arkitektoj laboris dum vintro en la paŭsaĵdomo (kiu de Jorko havas kaj kamenon kaj necesejon) por prepari dezajnojn por la kampanjo de la venonta sezono.
Ili tradukis la dezajnojn en arojn de planitaj kverkaj trans-sekcaj ŝablonoj, kiuj ricevis al la ŝtontajlistoj.
Konstruado de katedraloj kaj gravaj preĝejoj preskaŭ kutime komencis ĉe la orienta brako, kaj tiam daŭrigis okcidenten, kun turoj starigite laste.
#000098
Arkitekturo de katedraloj kaj grandaj preĝejoj
Listo de regionaj karakterizaĵoj de eŭropa katedralarkitekturo
#000100
Katedralo de Ely, oficialo retejo
#000105
PastScape - la arkitekturaj rekordoj de Anglio tenitaj fare de la Naciaj Monumentoj-Rekordo
Paradoxplace: Dekduoj de fotoj kaj komentaĵoj pri la plej multaj el la mezepokaj katedraloj de Anglio
#000107