La hammond-orgeno estas elektra orgeno, inventita fare de Laurens Hammond kaj John M. Hanert [6] kaj unue produktis en 1935.
Diversaj modeloj estis produktitaj, la plej granda parto de kiuj uzas turniĝi iom post iom en por krei gamon da sonoj.
Ĝis 1975, hammond-orgenoj generis sonon kreante elektran kurenton de rotaciado de metaltonrado proksime de elektromagneta ŝarĝaŭto, kaj tiam fortiganta la signalo per amplifilo tiel ĝi povas movi parolantkabineton.
Proksimume du milionoj da hammond-orgenoj estis produktitaj.
La organo estas ofte utiligita per, kaj rilata al, la Leslie-parolanto.
#000001
La organo estis origine surmerkatigita kaj vendita fare de la Hammond Organ Company al preĝejoj kiel pli etkosta alternativo al la vent-movita tuborgeno, aŭ anstataŭe de piano.
Ĝi rapide iĝis populara ĉe profesiaj ĵazistoj en organtriopoj, grupeto centris en la hammond-orgeno.
Organtriopoj estis dungitaj de ĵazklub posedantoj, kiuj trovis ke organtriopoj estis multe pli malmultekosta alternativo al dungado de ĵazbandego.
La uzo de Jimmy Smith de la Hammond B-3, kun sia kroma harmonia perkutadotrajto, inspiris generacion de orgenistoj, kaj ĝia uzo iĝis pli ĝeneraligita en la 1960-aj jaroj kaj 1970-aj jaroj en ritmenbluso, roko, kaj regeo, same kiel estanta grava instrumento en progresiva roko.
#000002
Hammond-Suzuki daŭre produktas gamon da organoj por kaj profesiaj ludantoj kaj preĝejoj.
Aliaj firmaoj, kiel ekzemple Korg, Roland, kaj Clavia, ankaŭ atingis sukceson en disponigado de pli malpezaj kaj porteblaj kopiadoj de la originaj tonradorganoj.
La sono de tonrado Hammond ankaŭ povas esti kopiita utiligante modernan softvaron kiel ekzemple Native Instruments B4.
#000004
Kelkaj karakterizaj hammond-orgentrajtoj ne estas kutime trovitaj sur aliaj klavaroj kiel la piano aŭ sintezilo.
Kelkaj estas similaj al tuborgeno, sed aliaj estas unikaj al la instrumento.
#000005
Hammond-konzolo kiun organoj venas kun ligna pedalestraro ludis kun la piedoj, por bas-tonoj.
Plej multe de la konzolo kiun Hammond-pedalestraroj havas al 25 notoj, kun la fundo notas malalte C kaj la pinto notas mezon C du oktavoj pli alte.
Hammond uzis 25-notan pedalestraron ĉar li trovis ke sur tradiciaj 32-notaj pedalestraroj uzis en preĝejaj tuborgenoj, la supraj sep notoj malofte estis utiligitaj.
La Hammond Concert modeligas E, RT, RT-2, RT-3 kaj D-100 havis 32-notajn American Guild of Organists (ANTAŬE) pedalestrarojn irantajn ĝis la G super mezo C kiel la pintnoto.
La RT-2, RT-3 kaj D-100 ankaŭ enhavis apartan solan pedalsistemon kiu havis sian propran laŭtoregilon kaj diversajn aliajn ecojn.
Klavicenetmodeloj havas 12- aŭ 13-notajn miniaturpedalestrarojn.
#000007
La sono sur tonrado hammond-orgeno estas multfacetaj tra la manipulado de remizdrinkejoj.
Remizdrinkejo estas metalglitilo kiu kontrolas la volumenon de speciala solida komponento, en simila vojo al fadilo sur audiomiksadotabulo.
Ĉar remizdrinkejo estas pliige tirita, ĝi pliigas la volumenon de sia sono.
En se puŝite la tutan vojon, la volumeno estas malpliigita al nul.
#000008
La etikedado de la remizdrinkejo venas de la halt sistemo en tuborgenoj, en kiuj la fizika longo de la pipo egalrilatas al la tonalto produktis.
La plej multaj Hammonds enhavas naŭ remizdrinkejojn per manlibro.
La remizdrinkejo markis "8′" generas la bazaĵon de la noto estanta ludita, la remizdrinkejo markis "16′" estas oktavo malsupre, kaj la remizdrinkejoj markis "4′", "2′" kaj "1′" estas unu, du kaj tri oktavoj supraj, respektive.
La aliaj remizdrinkejoj generas diversajn aliajn harmonojn kaj subharmonojn de la noto.
Dum ĉiu individua remizdrinkejo generas relative puran sonon similan al fluto aŭ elektronika oscilatoro, pli kompleksaj sonoj povas esti kreitaj miksante la remizdrinkejojn en ŝanĝiĝantaj kvantoj.
#000009
Kelkaj remizdrinkejvaloroj fariĝis bonkonataj kaj rilataj al certaj muzikistoj.
Tre populara scenaro estas 888000000 (t.e., kun la remizdrinkejoj etikeditaj "16′"," 5 1 ⁄ 3 ′" kaj "8′" plene retiriĝis), kaj estis identigita kiel la "klasikaĵo-" Jimmy Smith-markolo.
#000010
Aldone al remizdrinkejoj, multaj Hammond-tonradaj organmodeloj ankaŭ inkludas prearojn, kiuj igas predefineitajn remizdrinkejkombinaĵojn haveblaj ĉe la gazetaro de butono.
Konzolorganoj havas unu oktavon de inversaj koloraj ŝlosiloj (naturuloj estas nigraj, diesoj kaj apartamentoj estas blankaj) maldekstren de ĉiu manlibro, kun ĉiu ŝlosilo aktivigas antaŭselektitan;
la malproksima maldekstra ŝlosilo (C), ankaŭ konata kiel la nuligi ŝlosilon, malaktivigas ĉiuj prearoj, kaj rezultigas neniun sonon venantan de tiu manlibro.
La du dekstra plej multe antaŭselektitaj ŝlosiloj (B kaj B ♭) aktivigas la ekvivalentan aron de remizdrinkejoj por tiu manlibro, dum la aliaj antaŭselektitaj ŝlosiloj produktas preselektitajn remizdrinkejvalorojn kiuj estas interne dratumitaj en la antaŭselektitan panelon.
#000011
Hammond-orgenoj havas enkonstruitan vibrad efikon kiu disponigas malgrandan varion en tonalto dum noto estas ludita, kaj refrenkorusefikon kie la sono de noto estas kombinita kun alia sono ĉe iomete malsama kaj ŝanĝiĝanta tonalto.
La plej konata vibrado kaj refrenkorussistemo konsistas el ses valoroj, V1-, V2, V3, C1, C2 kaj C3 (t.e., tri ĉiu el vibrado kaj refrenkoruso), kiuj povas esti selektitaj per turnŝaltilo.
Vibrado/refrenkoruso povas esti selektitaj por ĉiu manlibro sendepende.
#000012
La B-3- kaj C-3-modeloj lanĉis la koncepton de "Harmonic Percussion", kiu estis dizajnita por kopii la tamburajn sonojn de la harpo, ksilofono, kaj marimbo.
Se selektite, tiu trajto ludas kadukiĝan sekundon- aŭ triaharmonian suprotonon kiam ŝlosilo estas premita.
La elektita perkutado harmoniaj svagiĝoj, preterlasantaj la daŭrantajn tonojn la ludanto selektis kun la remizdrinkejoj.
La volumeno de tiu tambura efiko estas selektebla kiel aŭ normala aŭ mola.
Harmoniaj Perkutadreellasiloj nur post kiam ĉiuj notoj estis publikigitaj, tiel ke Legattrairejoj tonigas la efikon nur en la plej unua noto aŭ kordo, igante Harmonic Percussion unike "unu-ellasila, polifona" efiko.
#000013
La teknologio de la hammond-orgeno venas de la Telharmonium, instrumento kreita en 1897 fare de Thaddeus Cahill.
La telharmoniumo kutimis rondiri elektrajn alterngeneratorojn kiuj generis tonojn kiuj povus esti elsenditaj super dratoj.
La instrumento estis volumena, ĉar la alterngeneratoroj devis esti sufiĉe grandaj por generi altan tension por sufiĉe laŭta signalas.
La hammond-orgeno solvis tiun problemon uzante amplifilon.
#000015
La 24-an de April, 1934, Hammond arkivis usonan Patenton 1,956,350 por "elektra muzika instrumento", [31] kiuj estis propre liveritaj al la patentoficejo fare de Hanert, klarigante ke ili povis komenci produktadon tuj kaj ĝi estus bona por loka dungado en Ĉikago.
La invento estis rivelita al publiko en aprilo 1935, kaj la unua modelo, la modelo A, fariĝis disponebla en junio de tiu jaro.
Pli ol 1,750 preĝejoj aĉetis hammond-orgenon en la unuaj tri jaroj de produktado, kaj antaŭ la fino de la 1930-aj jaroj, pli ol 200 instrumentoj estis produktitaj ĉiun monaton.
Por ĝia tuta posta sukceso kun profesiaj muzikistoj, la origina firmao ne celis ĝiajn produktojn ĉe tiu merkato, ĉefe ĉar Hammond ne opiniis ke sufiĉe da mono estis en ĝi.
La Hammond Organ Company produktis laŭtaksajn du milionojn da instrumentoj en ĝia vivdaŭro;
tiuj estis priskribitaj kiel "verŝajne la plej sukcesaj elektronikaj orgenoj iam produktite".
En 1966, laŭtaksaj 50,000 preĝejoj instalis Hammond.
#000017
En 1936, la Federal Trade Commission (FTC) registrigis plendon asertante ke la Hammond Company faris "falsa kaj misinformante" asertojn en anoncoj por ĝia organo, inkluzive de ke la Hammond povis produkti "la tutan intervalon de tonkoloreco de tuborgeno".
La plendo rezultigis detalemajn aŭdajn konferencartikolojn, kiuj havis serion de aŭdaj testoj kiuj interbataligis Hammond kostantan proksimume 2600 USD kontraŭ 75,000 USD Skinner tuborgeno en la Universitato de Ĉikago Rockefeller Chapel.
Dum la aŭdaj testoj, daŭrantaj tonoj kaj eltiraĵoj de muzikaj verkoj estis intrigitaj je la elektraj kaj tuborgenoj dum grupo de muzikistoj kaj laikoj provis distingi inter la instrumentoj.
Dum mandatuloj por Hammond kverelis ke la testaŭskultantoj estis malĝustaj aŭ divenis preskaŭ duono de la tempon, atestantojn ĉar la FTC asertis ke Hammond-dungitoj maljuste manipulis la Skinner-organon por soni pli kiel la Hammond.
En 1938, la FTC ordonis al Hammond "ĉesi kaj rezigni" kelkajn reklamadkompenspostulojn, inkluzive de ke ĝia instrumento estis ekvivalenta al 10,000 USD tuborgeno.
Post la decido de la FTC, Hammond asertis ke la demandosesioj konfirmis la asertojn de lia firmao ke la organo produktis "realan", "bonan", kaj "belan" muzikon, frazojn kiuj estis ĉiu cititaj en la origina plendo de la FTC, sed ne inkluditaj en la "ĉesi kaj rezigni" ordon.
Hammond ankaŭ postulis ke kvankam la demandosesio estis multekosta por lia firmao, la procedoj generis tiel multe da diskonigo kiu "kiel rezulto ni vendis sufiĉe daj ekstraj organoj por kovri la elspezon."
#000018
Ŝlosilingredienco al la sukceso de la hammond-orgeno estis la uzo de koncesioj kaj sento de komunumo.
Pluraj diligentaj organkomercistoj starigitaj komercon en Usono [40] kaj ekzistis dumonata novaĵletero, The Hammond Times, sendita eksteren al abonantoj.
Anoncoj tendencis montri familioj kolektis ĉirkaŭ la instrumento, ofte kun infano ludanta ĝin, kiel provo montri al la organo kiel centro-punkton de familia vivo kaj instigi infanojn por lerni muzikon.
#000019
Hammond-orgenoj, kiel produktite fare de la origina firmao, povas esti dividitaj en du ĉefgrupojn:
#000020
Konzolorganoj havas du 61-notajn manlibrojn kaj pedalestraron de almenaŭ du oktavoj.
La plej multaj konzoloj ne havas enkonstruitan efektamplifikatoron aŭ parolantojn, tiel ke ekstera amplifilo kaj parolantkabineto estas postulataj.
Klavicenetorganoj havas du 44-notajn manlibrojn kaj unu oktavon de pedaloj, kaj plie interna efektamplifikatoro kaj aro de parolantoj.
#000021
La unua modelo en produktado, en junio 1935, estis la fotomodelo A.
Ĝi enhavis la plej multajn el la ecoj kiuj estis normaj sur ĉiu konzolo Hammonds, inkluzive de du 61-esencaj manlibroj, 25-esenca pedalestraro, ŝvelpozitivo, 12 invers-koloraj antaŭselektitaj ŝlosiloj, du aroj de remizdrinkejoj por ĉiu manlibro, kaj unu por la pedaloj.
#000022
Por alparoli konzernojn ke la sono de la Hammond ne estis sufiĉe riĉa por precize imiti tuborgenon, la modelo a.K. estis prezentita en decembro 1936.
Ĝi inkludis refrenkorusgeneratoron, en kiu dua tonradsistemo aldonis iomete akrajn aŭ platajn tonojn al la totala sono de ĉiu noto.
La kabineto fariĝis pli profunda alĝustigi tion.
Produktado de la malnova modelo A-kazoj ĉesis, sed la pli malnova modelo daŭre estis disponebla kiel la Ab ĝis oktobro 1938.
#000023
Kritiko kiu la hammond-orgeno estis pli estetike taŭga al la hejmo anstataŭe de la eklezio kondukis al la enkonduko de la modelo C en septembro 1939.
Ĝi enhavis la saman internals kiel la AB- aŭ a.K., sed kovris en la fronto kaj flankoj de " modestecpaneloj " por kovri la gambojn de inaj orgenistoj ludante en jupo, ofte konsideron kiam preĝejorgano estis lokita antaŭ la parokanaro.
La modelo C ne enhavis la refrenkorusgeneratoron, sed havis spacon en la kabineto por ĝi por esti konvenita.
La samtempa modelo D estis fotomodelo C kun preadaptita refrenkoruso.
Evoluo de la vibradsistemo okazis dum la fruaj 1940-aj jaroj, kaj estis metita en produktadon baldaŭ post la fino de 2-a Mondmilito.
La diversaj modeloj disponeblaj estis la Bv kaj CV (vibrado nur) kaj BCV kaj DV (vibrado kaj refrenkoruso).
#000024
La B kun nombro kaj C-2, lanĉita en 1949, permesis al vibrado esti ebligita aŭ handikapitaj en ĉiu manlibro aparte.
En 1954, la B-3- kaj C-3-modeloj estis prezentitaj kun la kroma harmonia perkutadotrajto.
Malgraŭ pluraj provoj de Hammond por anstataŭigi ilin, tiuj du modeloj restis popularaj [48] kaj restis en kontinua produktado tra frua 1975.
#000025
Servi pli specife la eklezion surmerkatigas, Hammond lanĉis la Koncerto-Modelo E en julio 1937, kiu inkluzivis plenan 32-notan pedalestraron kaj kvar elektrajn ŝaltilojn konatajn kiel piedfingropiŝtoj, permesante al diversaj sonoj esti selektitaj per la piedoj.
La modelo E estis anstataŭigita per la modelo RT en 1949, kiu retenis la plen-grandan pedalestraron, sed alie estis interne identa al la B kaj C-modeloj.
RT-2 kaj RT-3-modeloj poste prezentiĝis en linio kun la B kun nombro/C-2 kaj B-3/C-3, respektive.
#000026
En 1959, Hammond lanĉis la A-100-serialon.
Ĝi estis efike memstara versio de la B-3/C-3, per interna efektamplifikatoro kaj parolantoj.
La organo estis produktita en gamo da malsamaj ĉasioj, kun la lastaj du digitum de la specifa modelnombro determinante la stilon kaj finpoluron de la instrumento.
Ekzemple, A-105 estis "Tudor titolado en lumo-kverko aŭ juglando", dum la Nil-143 estis "varma ĉerizfinpoluro, Early American-titolado".
Tiu modela numeradskemo estis utiligita por pluraj aliaj serioj de konzolo kaj klavicenetorganoj kiuj poste ekaperis.
La D-100-serialo, kiu disponigis memstaran version de la RT-3, sekvita en 1963.
#000027
La E-100-serialo estis kost-reduktita versio de la A-100 lanĉita en 1965, kun nur unu aro da remizdrinkejoj per manlibro, reduktita nombro da prearoj, kaj iomete malsama tongeneratoro.
Tio estis sekvita per la H-100-serialo, per restrukturita tonradgeneratoro kaj diversaj aliaj kromaj ecoj.
Bedaŭrinde, la organo ne estis precipe bone produktita, kaj suferis reputacion por esti nefidinda.
Hammond-servinĝeniero Harvey Olsen diris, "Kiam ili [H-100s] funkcias, ili sonas bele decaj.
Sed persistaj entuziasmuloj ne tuŝos ĝin."
#000028
Kvankam la instrumento estis origine dizajnita por uzo en preĝejo, Hammond ekkomprenis ke la amatoro enlanda merkato estis multe pli enspeziga komerco, kaj komencis produkti klavicenetorganojn en la malfruaj 1940-aj jaroj.
Ekstere de Usono, ili estis produktitaj en pli grandaj nombroj ol la konzoloj, kaj tial estis pli vaste uzitaj.
Pluraj malsamaj specoj de M-seriinstrumentoj estis produktitaj inter 1948 kaj 1964;
ili enhavis du 44-notajn manlibrojn kun unu aro de remizdrinkejoj ĉiu, kaj 12-nota pedalestraro.
La M-serio estis anstataŭigita per la M-100-serialo en 1961, kiu uzis numeran sistemon identigi la korpstilon kaj finiĝi kiel uzite sur pli fruaj konzolserioj.
Ĝi inkludis la samajn manlibrojn kiel la M, sed pliigis la pedalestrargrandecon al 13 notoj, etendante plenan oktavon, kaj inkludis kelkajn prearojn.
#000029
La L-100-serialo enmetis produktadon en la sama tempo ĉar la M-100. Ĝi estis ekonomioversio, kun diversaj kostreduktaj ŝanĝoj tiel kiujn la organo povis kolporti por malsupre 1000 USD.
La vibrado estis pli simpla cirkvito ol sur aliaj konzoloj kaj klavicenetoj.
Du varioj de la vibrado estis disponigitaj, kaj plie refrenkoruso kiun miksita diversa vibrado signalas kune.
La ŝvelpozitivo, surbaze de pli malmultekosta dezajno, ne estis same sofistike kiel en la aliaj organoj.
La L-100 estis precipe populara en la UK kaj vendis bone, kun pluraj famaj britaj muzikistoj uzantaj ĝin anstataŭe de B-3 aŭ C-3.
#000030
La T serioj, produktis de 1968 ĝis 1975, estis la ŝuformiloja de la tonradaj klavicenetorganoj.
Male al ĉiuj pli fruaj hammond-orgenoj, kiuj uzis elektrontubojn por preplifortigo, plifortigo, perkutado kaj refrenkorus-vibrada kontrolo, la T-serio uzis tute-solidan, transistor cirkuladon, tamen, male al la L-100, ĝi inkludis la skanilo-vibradon kiel vidite sur la B-3.
Krom la T-100-serialmodeloj, ĉiuj aliaj T-seriomodeloj inkludis enkonstruitan rotacian Leslie-parolanton kaj kelkaj inkludis analogan drumomaŝinon, [59] dum la T-500 ankaŭ inkludis enkonstruitan kasedan magnetofonon.
Ĝi estis unu el la lasta tonrado Hammonds produktitaj.
#000031
En la 1960-aj jaroj, Hammond komencis produkti transistororganojn.
La unua organo kiu transpontis la interspacon inter tonrado kaj transistoro estis la X-66, lanĉita en majo 1967.
La X-66 enhavis nur 12 tonradojn, kaj uzis elektronikon por frekvencosplitiĝo.
Ĝi enhavis apartan "vibradbason" kaj "vibradsopranon" en provo simuli Leslie-parolanton.
Hammond dizajnis ĝin kiel la frontmontra produkto de la firmao, en respondo al merkatkonkurado kaj anstataŭigi la B-3. Tamen, ĝi estis konsiderita multekosta je 9,795 USD kaj ĝi vendiĝis nebone.
Ĝi ne sonis kiel B-3.
#000032
Hammond prezentis ilian unuan integran cirkviton (IC) modelon, la Concorde, en 1971.
La firmao maldaŭrigis produktadajn tonradorganojn tute antaŭ 1975, pro pliigita financa neefikeco, [63] kaj ŝanĝis al igi IC-modeloj plentempa.
Konzolmodeloj inkludis la 8000 Aŭrora (1976) kaj 8000M Aŭrora (1977), kiuj enhavis remizdrinkejojn kaj enkonstruitan rotacian parolanton.
Klavicenetorganoj inkludis la enamiĝserion, produktitan inter 1977 kaj 1983.
En 1979, japana branĉo, Nihon Hammond, lanĉis la X-5, porteblan solidsubstancan klonon de la B-3.
#000033
Laurens Hammond mortis en 1973, [19] kaj la firmao luktis por por, proponante akiradon de Roland en 1972, kiu estis turnita malsupren.
Ikutaro Kakehashi de Roland ne kredis ke ĝi estis praktika ĉe tiu punkto al movo la tuta produktadoperacio de Ĉikago ĝis Japanio, kaj ankaŭ rigardis la malkreskantajn vendonombrojn de Hammond kiel problemon.
#000034
En 1985, Hammond iris for el komerco, kvankam servado kaj rezervaĵoj daŭre estis haveblaj post tio sub la nomo de La Organo-Serventrepreno.
Frue en 1986, la Hammond-marko kaj rajtoj estis akiritaj fare de Hammond Organ Australia, prizorgita fare de Noel Crabbe.
Tiam en 1989, la nomo estis aĉetita fare de la Suzuki Muzika Instrumento-Entrepreno, [2] kiuj rebrandeis la firmaon kiel Hammond-Suzuki.
Kvankam nominale japana firmao, fondinto Manji Suzuki estis adoranto de la instrumento kaj retenis plurajn iama Hammond Organ Company-kunlaborantaro por esplorado kaj evoluo, [67] kaj certigis ke produktado parte restus en Usono.
La nova firmao produktis sian propran markon de porteblaj organoj, inkluzive de la XB-2, XB-3 kaj XB-5.
Sound on Sound ' s
Bastona Sparko, delonga Hammond-entuziasmulo, diris ke tiuj modeloj estis "afero de gusto, kompreneble, sed mi ne opinias ke ili estas peceto sur la maljunaj".
#000035
En 2002, Hammond-Suzuki lanĉis la Nov-B-3, rekreadon de la origina elektromekanika instrumento uzante nuntempan elektronikon kaj ciferecan tonradsimulilon.
La Nov-B-3 estas konstruita por ekaperi kiel la origina B-3, kaj la dizajnistoj provis reteni la subtilajn nuancojn de la konata B-3-markolo.
Hammond-Suzuki-varba materialo deklaras ke ĝi estus malfacila ke eĉ sperta B-3-ludanto por distingus inter la aĝaj kaj novaj B-3-organoj.
Revizio de la Nov B-3 de Hugh Robjohns nomis ĝin "vera kopio de origina B-3 ...
laŭ la aspekto kaj enpaĝigo, kaj la fakta sono."
La instrumentoprojekto preskaŭ bremsis post traktadkolapso inter japana kaj usona kunlaborantaro, ĉi-lastan da kiun insistis pri produktado de la kazo en Usono kaj dizajnado de la organo al identaj specifoj al la originalo.
#000036
La firmao poste publikigis la XK-3, unu-mana organo utiliganta la saman ciferecan tonradoteknologion kiel la Nov B-3. kiun La XK-3 estas parto de modula sistemo kiu permesas integran pli malaltan manlibron kaj pedalas por esti aldonita.
En respondo al kelkaj klonoj, inkluzive de gamo da selektitaj klavaroj en ununura pakaĵo, Hammond liberigis la Sk-serialon de organoj, kiuj inkludas fortepianon, Rodisan pianon, Wurlitzer-elektronikan pianon, Hohner-clavinet, kaj provaĵojn de vento kaj latunajn blovinstrumentojn kune kun la norma remizdrinkejo kaj tonradkopiadon.
Stephen Fortner laŭdis la ununuran manlibro-SK1, indikis ke ĝi donis precizan sonon ĉie en la vico da remizdrinkejvaloroj, kaj diris ke la organsono estis "grasa, varma, tute aŭtenta".
La XK-1c-modelo estis prezentita frue en 2014, kio estas simple organ-restriktita versio de la SK1.
Ĝisdatigita frontmontra organo, la XK-5, estis lanĉita en 2016.
#000037
La aprobita laŭtparolilĉemetaĵo por uzi per konzolorgano estis la Hammond Tone Cabinet, kiu loĝigis eksteran amplifilon kaj parolanton en kabineto.
La kabineto portis ekvilibran monoan signalon kune kun la necesa ĉefkonduktilpotenco rekte de la organo, [77] utiligante ses-stiftan kablon.
Klaviceneto kiun organoj enhavis al enkonstruita efektamplifikatoro kaj laŭtparolilojn, do ne postulis tonkabineton.
La tonkabineto estis origine la nura metodo de aldonado de resonado al hammond-orgeno;
reverbo ne estis konvenita al pli aĝaj organoj.
La plej komerce sukcesaj tonkabinetoj estis verŝajne la PR-serialo, precipe la 40-vata PR40.
#000039
Multaj ludantoj preferas ŝajnigi esti la Hammond tra rotacia parolantkabineto konataj, post pluraj nomŝanĝoj, kiel Leslie-parolanto, post ĝia inventinto Donald J. Leslie.
La Leslie-sistemo estas integra parolanto/amplifilkombinaĵo en kiu sono estas elsendita per rotacia korno super senmova triobla kunpremadŝoforo, kaj rotaciado surprizas sub senmova basbaslaŭtparolilo.
Tio kreas karakterizaĵsonon pro la konstante variaj tonaltŝanĝoj kiuj rezultiĝas el la efiko de Doppler kreita per la kortuŝaj sonfontoj.
#000040
La Leslie estis origine dizajnita por imiti la kompleksajn tonojn kaj konstante ŝanĝiĝantajn fontojn de sono eliranta el granda grupo de rangoj en tuborgeno.
La efiko varias dependi de la rapideco de la rotoroj, kiuj povas esti ŝanĝitaj inter fastoj (tremolo) kaj malrapidan (ĥoralo) uzi konzolduonlunon aŭ pedalŝaltilon, kie la plej karakteriza efiko okazas kiel la parolantrotaciaj rapidecŝanĝoj.
La plej popularaj Leslie estis la 122, kiuj akceptis ekvilibran signalon taŭgaj por konzolorganoj, kaj la 147, kiuj akceptis malekvilibran signalon kaj povus esti uzitaj por klavicenetorganoj per taŭga adaptilo.
La Porlinia serio de Leslie kiuj estis igitaj esti porteblaj por giging grupoj uzantaj solidsubstancajn amperojn estis populara dum la 1970-aj jaroj.
#000041
Leslie komence provis vendi lian inventon al Hammond, sed Laurens Hammond estis neimponita kaj malkreskis aĉeti ĝin.
Hammond modifis iliajn interfackonektilojn por esti "Leslie-rezista", sed Leslie rapide realigis ŭorkaround.
La Leslie-firmao estis vendita al CBS en 1965 [85] kaj estis finfine aĉetita fare de Hammond en 1980.
Hammond-Suzuki akiris la rajtojn je Leslie en 1992;
la firmao nuntempe surmerkatigas gamon da parolantoj sub tiu nomo.
Same kiel fidelaj reeldonoj da la origina 122 parolanto, la firmao sciigis en 2013 ke ili komencus produktadon memstara Leslie-simulilo en tretus keston.
#000042
Kvankam ili foje estas inkluditaj en la kategorio da elektronikaj orgenoj, la plimulto de hammond-orgenoj estas, strikte parolante, elektra aŭ elektromekanika prefere ol elektronikaj orgenoj, ĉar la sono estas produktita movante partojn prefere ol elektronikaj oscilatoroj.
#000043
La hammond-orgeno faras teknikajn kompromisojn en la notoj kiujn ĝi generas.
Prefere ol produkti harmonojn kiuj estas precizaj multobloj de la bazaĵo kiel en egalŝtupa agordo, ĝi uzas la plej proksim-haveblajn frekvencojn generitajn per la tonewhels.
La nura garantiita frekvenco por la agordado de Hammond estas koncerto A ĉe 440 Hz.
#000045
Krucbabilo aŭ "elfluado" okazas kiam la magnetaj ŝarĝaŭtoj de la instrumento ricevas la signalon de rotaciado de metaltonradoj krom tiuj selektitaj fare de la orgenisto.
Hammond konsideris krucbabilon difekto kiu postulis ke korektado, kaj en 1963 lanĉis novan nivelon de rezistil-kondensila filtrado por tre redukti tiun krucbabilon, kune kun 50-60 Hz ĉefkonduktiloj zumas.
Tamen, la sono de tonradkrucbabilo nun estas konsiderita parto de la signaturo de la hammond-orgeno, laŭ la mezuro kiun modernaj ciferecaj klonoj eksplicite kopias ĝin.
#000046
Kelkaj hammond-orgenoj havas aŭdeblan popmuzikon aŭ klakon kiam ŝlosilo estas premita.
Origine, esenca klako estis konsiderita dezajnodifekto kaj Hammond laboris por elimini aŭ minimume redukti ĝin per egaligfiltriloj.
Tamen, multaj prezentistoj ŝatis la tamburan efikon, kaj ĝi estis akceptita kiel parto de la klasika sono.
Hammond-esplorado kaj evoluinĝeniero Alan Young diris, "la profesiulojn kiuj ludis popularan muzikon [ŝatitan] kiu la atako estis tiel elstara.
Kaj ili obĵetis kiam ĝi estis eliminita."
#000047
La origina hammond-orgeno neniam estis dizajnita por esti transportita regule.
Hammond B-3-organo, benko, kaj pedalestraro pezas 425 funtojn (193 kg).
Tiu pezo, kombinita kun tiu de Leslie-parolanto, produktas la instrumenton maloportuna kaj malfacila moviĝi inter ejoj.
Tio kreis postulon je pli portebla kaj fidinda maniero generi la sama sono.
Elektronikaj kaj ciferecaj klavaroj kiuj imitas la sonon de la Hammond estas referitaj kiel " klonradorganoj ".
#000048
La unuaj provoj se temas pri elektronike kopii Hammond aperis en la 1970-aj jaroj, inkluzive de la Roland VK-1 kaj VK-9, la Yamaha YP45D, kaj la Crumar Organizinto.
La Korg Ĉ-3 (ununura manlibro) kaj BX-3 (duobla manlibro) estis la unuaj malpezaj organoj se temas pri produkti kompareblan sonon al la originalo.
Sound on Sound ' s
Gordon Reid diris ke la Ĉ-3 "venis proksima al kopiado de la vera profundo kaj pasio de selektita Hammond", precipe kiam ludite tra Leslie-parolanto.
#000049
La Roland VK-7, prezentita en 1997, provis kopii la sonon de Hammond uzanta cifereca signal-prilaborado teknologion.
Ĝisdatigita versio, la VK-8, kiu aperis en 2002, ankaŭ disponigis kopiadojn de aliaj selektitaj klavaroj kaj disponigis konektilon por Leslie.
Clavia lanĉis la Nord Elektro- en 2001;
tiu uzis butonojn por kopii la fizikan agon de tiri aŭ puŝado de remizdrinkejo, kun LED-grafo indikanta sian aktualan staton.
Clavia liberigis plurajn ĝisdatigitajn versiojn de la Elektro ekde tiam, kaj lanĉis la Nord Scenejon kun la sama teknologio.
La Nord C2D estis la unua organo de Clavia kun realaj remizdrinkejoj.
Diversi, fondita je iama Hammond-Suzuki-vendodeputito Tom Tuson en 2003, specialigis en Hammond-klonoj, kaj havis rimarkindan subtenon de Joey DeFrancesco.
#000050
La hammond-orgeno ankaŭ estis kopiita en softvaro.
La plej elstara konkuranto en tiu kampo estis la Native Instruments B4-serialo, kiu estis laŭdita por sia atento al detalo kaj elekto de ecoj.
Emagic (nun parto de Apple) ankaŭ produktis softvarkopiadon, la EVB3.
Tio kondukis al hammond-orgenmodulo kun ĉiuj kontroloj kaj ecoj de la origina instrumento en la Logic Pro audioproduktadserio.
#000051
Fruaj klientoj de la Hammond inkludis Albert Schweitzer, Henry Ford, Eleanor Roosevelt, kaj George Gershwin.
La instrumento ne estis komence preferita fare de klasikaj organpuristoj, ĉar la tonoj de du notas oktavon dise estis en preciza sinkronigado, kontraste al la iometa variodonaco sur tuborgeno.
Tamen, la instrumento iom post iom iĝis populara ĉe ĵazludantoj.
Unu el la unuaj prezentistoj utiligantaj la hammond-orgenon estis Ethel Smith, kiu estis konata kiel la "prezidentedzino de la hammond-orgeno".
Fats Waller kaj Count Basie ankaŭ komencis uzi la Hammond.
Orgenisto John Medeski opinias ke la Hammond iĝis "la ĵazbandego de la malriĉulo", sed pro tio, iĝis pli ekonomie mendi organtriopojn.
#000052
Jimmy Smith komencis pozi kiel Hammond regule en la 1950-aj jaroj, precipe en siaj sesioj por la Bluanota etikedo inter 1956 kaj 1963.
Li evitis basludanton, kaj ludis ĉiujn basrolojn sin uzante la pedalojn, [110] ĝenerale uzante migrantan baslinion sur la pedaloj en kombinaĵo kun tamburaj maldekstramanaj kordoj.
Lia triopformato, kunmetita de organo, gitaro, kaj tamburoj, iĝis internacie fama sekvante aspekton ĉe la Newport Ĵaza Festivalo en 1957.
Medeski diras ke muzikistoj "estis inspiritaj kiam ili aŭdis la diskojn de Jimmy Smith."
" Frato " Jack McDuff ŝanĝis de piano ĝis Hammond en 1959, kaj travojaĝis regule dum la 1960-aj jaroj kaj 1970-aj jaroj.
Keith Emerson estis inspirita por preni supren la Hammond aŭdante la aranĝon de McDuff de "Kando".
#000053
Gregg Allman iĝis interesita pri la Hammond post kiam Mike Finnigan prezentis lin al la muziko de Jimmy Smith, kaj komencis skribi materialon kun ĝi.
Lia frato Duane specife petis li ludas la instrumenton dum formado de la Allman Fratoj-Grupo, [121] kaj li estis donacita novega B-3 kaj Leslie 122RV sur interligado.
Allman memoras ke la instrumento estis maloportuna transporti, precipe dum ŝtuparejoj, kiuj ofte postulis la asistadon de la tuta grupo.
Verkinto Frank Moriarty pripensas Hammond de Allman ludante nemalhaveblan ingrediencon de la sono de la grupo.
#000055
Jon Lord iĝis inspira por pozi kiel la Hammond post aŭdado de la== Piediro sur la Sovaĝa Flanko de Jimmy Smith".
Li modifis sian Hammond tiel kiun ĝi povus esti pozita tra Marshall-stako por ricevi murmuregon, overdriven-sono, [125] kiuj iĝis konata kiel lia varmarko kaj li estas forte identigitaj kun ĝi.
Tiu organo poste estis akirita fare de Joey DeFrancesco.
Van der tiu de Graaf Generator
Hugh Banton modifis sian Hammond E-100 grandskale kun adaptita elektroniko, inkluzive de la kapablo meti efikojn kiel ekzemple misprezento en unun manlibron sed ne la alian, kaj restrukturi la motoron.
La modifoj kreis, en la propraj vortoj de Banton, "neimageblan sonondan kaoson."
#000056
Skao kaj regemuziko faris oftan uzon de la Hammond dum la 1960-aj jaroj kaj 1970-aj jaroj.
Junior Marvin komencis ludi la instrumenton post aŭdado de mendanto T & la Verdaj Cepoj de The MGs«", kvankam li plendis pri ĝia pezo.
Winston Wright estis rigardita en la muzika scenejo de Jamajko kiel unu el la plej bonaj orgenistoj, kaj uzis la Hammond dum rezultado vivas kun Toots kaj la Maytals, same kiel ŝajniganta esti ĝin dum sesioj kun ŝirma " Gratvundeto " Perry, Jimmy Cliff, kaj Gregory Isaacs.
Tyrone Downie, plej konata kiel Bob Marley kaj la klavarludanto de la Vekriantoj, faris elstaran uzon de la Hammond sur " Neniu Virino, No Cry ", kiel registrite ĉe la Lyceum Theatre, London (Liceo Theatre, Londono), por la albumo Live!
#000058
Ĵazo, bluso, kaj evangeliomuzikistoj daŭre utiligis hammond-orgenojn en la 21-a jarcenton.
Barbara Dennerlein ricevis kritikistaplaŭdon por ŝiaj prezentoj sur la Hammond, precipe ŝian uzon de la baspedaloj, [140] kaj modifis la instrumenton por inkludi samplilojn ekigitajn per la pedaloj.
Joey DeFrancesco ampleksis la instrumenton dum la 1990-aj jaroj, kaj poste kunlaboris kun Jimmy Smith.
Li estas pozitiva koncerne la estontecon de la hammond-orgeno, dirante "ke ĉiuj amas ĝin.
Ĝi igas vin senti vin varon ...
mi opinias ke ĝi estas pli granda nun ol iam."
Grammy-gajnanta ĵazklavarludanto Cory Henry lernis pozi kiel la hammond-orgeno en la aĝo de du kaj uzis ĝin sur 2016's La Reviviĝo.
#000060
Hammond-orgeno estas elektromekanika orgeno nomita laŭ sia inventinto Laurens Hammond.
#000066
Unue pensita kiel anstataŭaĵo por la fajfilorgeno, ĝi baldaŭ iĝis per la ekuzo en la distra muziko intrumento de la ĵazo; kiel malmultkosta orgenanstataŭaĵo en usonaj preĝejoj ĝi eniĝis la gospelmuzikon. Ekde tie la Hammond-orgeno disvastiĝis en rokmuziko, ritmenbluso, soulo, funko, skao, regeo, fuzio ktp.. Kiel anstataŭaĵo por fajfilorgeno tamen la Hammond-orgeno ne povis venki.
#000067
Plej grandan popularecon ĝi atingis en la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj; tiam preskaŭ neniu laŭmoda bando rezignis pri la Hammond-orgeno. Sed ankaŭ nuntempe ĝia karakteriza sono resp. ties imitado estas ege disvastigita em la popmuziko. Dum la paso de la jardekoj la Hammond-orgeno (precipe la modelo B3 kombine kun Leslie-laŭtparolilosistemo) etabliĝinta instrumento.
#000068
Je ĉiuj instrumentoj estas komuna la strukturo kun du manualoj kaj pedalaro. Tonamplekso de la manualoj kaj de la pedalaro tamen diferencas je la diversaj modeloj. La supra manualo estas ŝvelpozitivo, kaj la malsupra estas la ĉefpozitivo.
#000069