— Oni ne plu devus loĝi en tiu ĉi urbaĉo... Ĉu oni povas loĝi
ĉi tie kaj resti sana? — replikas iu konato pri Moniŝankor, la mense
malsana patro de dekkvarjara Ŝontu.
#000003
Tiuetose — jen konfuze, jen ĥaose — skizofreniulo sin prezentas
kiel legitima profeto de la dementa socio.
#000005
Tiu profetaĵo tuj forigas la tempodistancon de trionjarcento kaj neniigas
la menciitan marĝenecon de la loko. Ribeloj junularaj, en Parizo, Kopenhago...
ja celas sekvi la formulon. Adoleska Ŝontu aliris la saman padon en bengala
ĝangalo, natura kaj civiliza. Necesas kelka naiveco de infano por pridubi
#000007
— Se ĉio forbrulos, paĉjo, kio do fariĝos nova? — demandas (senresponde)
la malgranda frato de Ŝontu.
#000008
Pri politiko do saĝe temas en tiu ĉi romano, sed ne tro insiste. En
tiu mezuro, en kiu la politiko koncernas la tuton de la vivo. Temas ankaŭ
pri amikeco kaj amo, pri respondeco kaj valoroj de la vivo.
#000009
Prozo neartifika, sed tre plastika. La originalo de Manashi Dasgupta
(kiu verkis en la bengala) forte reliefas el la traduko. Ĝia lanta ritmo
iel hipnotizas kaj resonigas (ekzemple, ĉi-tekste). Sed ĝi neniel bremsas
la penson, kontraŭe — kreas fluan humoron favoran por ekvilibra medito.
La romano “mense riĉigos vin”, — asertas antaŭparole Claude Piron.
#000010