Wikipedia's Homer as translated by GramTrans
#000000
Pli hejma ( Ancient Grek:
ὅμηρος [hómɛːroj] , Hómēros) la nomo atributita fare de la malnovgrekaj al la legenda verkinto de Iliado kaj la Odiseado , du epopeoj kiuj estas la centraj verkoj de malnovgreka literaturo estas.
Iliado estas metita dum la Troja Milito, la dekjara sieĝo de la grandurbo de Trojo fare de koalicio de grekaj ŝtatoj.
Ĝi temigas kverelon inter reĝo Agamemno kaj la militisto Aĥilo daŭrantajn kelkajn semajnojn dum la lasta jaro de la milito.
La Odiseado temigas la revojaĝon de Odiseo, reĝo de Ithaca, post la falo de Trojo.
#000001
Multaj raportoj pri la vivo de Homero cirkulis en grek-romia antikvo, la plej ĝeneraligitan estaĵon ke li estis blinda skaldo de Ionio, regiono de centra marborda Anatolio en aktuala Turkio.
Modernaj akademiuloj konsideras ilin legendoj.
#000002
De antikvo ĝis la nuntempo, la influo de la homeraj epopeoj sur okcidenta civilizo estis bonega, inspirante multajn el ĝiaj plej famaj verkoj de literaturo, muziko, arto kaj filmo.
La homeraj epopeoj estis la plej granda influo sur malnovgreka kulturo kaj eduko;
al Platono, Homero estis simple tiu kiu "instruis Grekion" - ten Hellada pepaideuken.
#000004
0 Tradukita artikolo1 Verkoj atribuite al Homero
2 Maljunegaj biografioj de Homero
3 homeraj studoj kaj la homera demando
4 Historia korekteco de la homeraj epopeoj kaj homera socio
#000005
Hodiaŭ nur Iliado kaj Odiseado estas rilataj al la nomo "Homero".
En antikvo, tre granda nombro da aliaj verkoj foje estis atribuita al li, inkluzive de la Homeraj Himnoj , la Konkurso de Homero kaj Heziodo , la Little Iliad , la Nostoi , la Thebaid , la Cypria , la Epigoni , la komika mini-eposa Batrachomyomachia ("La Rano-Muso-Milito"), la Margites , la Capture of Oechalia (Kapto de Oechalia) , kaj la Phocais .
Tiuj asertoj ne estas konsideritaj aŭtentaj hodiaŭ kaj estis neniel universale akceptitaj en la praa mondo.
Kiel kun la amaso da legendoj ĉirkaŭantaj la vivon de Homero, ili indikas malmulton pli ol la centreco de Homero al malnovgreka kulturo.
#000006
Multaj tradicioj cirkulis en la praa mondo koncerne Homero'n, la plej granda parto de kiuj estas perdita.
Moderna scienca interkonsento estas ke ili havas neniun valoron kiel historio.
Kelkaj asertoj frue estis establitaj kaj ripetitaj ofte - ke Homero estis blinda (prenante kiel mem-referenca trairejo priskribanta la blindan skaldon Demodocus [15] [16] ), ke li estis naskita en Ĥio, kiu li estis la filo de la rivero Meles kaj nimfo, kiu li estis vaganta skaldo, kiun li verkis ŝanĝiĝantan liston de aliaj verkoj (la Homerica), kiuj li mortis aŭ en Ioo aŭ post malsukcesado solvi enigmon metitan fare de fiŝkaptistoj, kaj diversajn klarigojn por la nomo "Homero".
La du plej konataj maljunegaj biografioj de Homero estas la Vivo de Homero de la Pseudo-Herodotus kaj la Konkurso de Homero kaj Heziodo .
#000007
Homeraj studoj kaj la homera demando
#000008
La studo de Homero estas unu el la plej malnovaj temoj en stipendio, devenante de antikvo.
La celoj de homeraj studoj ŝanĝiĝis dum la kurso de la Jarmiloj.
Malnovgrekaj akademiuloj unue serĉis establi kanonikan tekston de la poemoj kaj evoluigi punktojn kiuj estis malfacilaj (ĉu lingve aŭ kulture).
#000009
La bizancaj akademiuloj kiel ekzemple Eustathius of Thessalonica (Eustathius de Thessalonica) kaj John Tzetzes produktis komentaĵojn, etendaĵojn kaj scholian al Homero, precipe en la 12-a jarcento.
Vergilio estis pli vaste legis dum la Renesanco kaj Homero ofte estis vidita per Virgiliana lenso.
Prolegomena ad Homerum de Friedrich August Wolf lanĉis modernan homeran stipendion, argumentante ke la poemoj estis kunvenitaj ĉe malfrua dato fare de kleraj verkintoj de granda grupo de multe pli mallongaj poemoj kiuj estis origine elsenditaj buŝe.
Lupo kaj la Analyst-lernejo, kiuj gvidis la kampon en la 19-a jarcento, serĉis por retrovi la originajn, aŭtentajn poemojn kiuj laŭsupoze estis kaŝitaj per pli postaj ekskresence.
En kontrasto la "unitaranoj" vidis la pli postajn aldonojn kiel ĉefo, la laboro de ununura inspira poeto.
#000010
En la 20-a jarcento, Milman Parry kaj Albert Lord, post iliaj studoj de homskaldoj en Balkano, evoluigis la "Buŝ-formulec teorian" ke la homeraj poemoj estis origine improvizitaj.
Tiu teorio trovis tre larĝan sciencan akcepton.
La "Neoanalysts" serĉis transponti la interspacon inter la "analizistoj" kaj "unitaranoj".
#000011
Hodiaŭ homera stipendio daŭre formiĝas.
La plej multaj akademiuloj, kvankam disputi en aliaj demandoj pri la genezo de la poemoj, konsentas ke Iliado kaj la Odiseado ne estis produktitaj fare de la sama verkinto, surbaze de "la multaj diferencoj de rakonta maniero, teologio, etiko, vortprovizo, kaj geografia perspektivo, kaj fare de la ŝajne imitanta kvalito de certaj trairejoj de la Odiseado rilate al Iliado."
#000012
Kelkaj maljunegaj akademiuloj kredis Pli hejman por estinti ĉeestinto al la Troja Milito;
aliaj opiniis ke li vivis ĝis 500 jarojn poste.
Nuntempaj akademiuloj daŭre diskutas la daton de la poemoj;
ĉe unu ekstrema Richard Janko daŭris 8-an jarcenton a.K. kiun dato, ĉe la aliaj akademiuloj kiel ekzemple Gregory Nagy vidas al Homero" kiel kontinue evoluanta tradicio kiu nur ĉesis kiam la poemoj estis surpaperigitaj en la 6-a jarcento a.K.
Martin West argumentis ke Iliado eĥoj la poezio de Heziodo, kaj ke ĝi havendaĵo estanta kunmetitaj ĉirkaŭ 660-650 a.K. ĉe la plej frua, kun la Odiseado supren al generacio poste.
Longa historio de parola dissendo kuŝas malantaŭ la kunmetaĵo de la poemoj, malfaciligante la serĉon por preciza rendevuo.
#000013
"Homero" estas nomo de nekonata etimologia origino, ĉirkaŭ kiu multaj teorioj estis starigitaj en antikvo;
unu tia ligo estis al la greka ὅμηρος ( hómēros), "ostaĝo" (aŭ "sekureco").
La klarigoj proponitaj fare de modernaj akademiuloj tendencas speguli sian pozicion en la totala homera demando.
Nagy interpretas ĝin kiel "li kiu konvenas (la kanto) kune".
Okcidenta avancis kaj eblajn grekajn kaj Phoenecianajn etimologiojn.
#000014
Historia korekteco de la homeraj epopeoj kaj homera socio
#000015
Akademiuloj daŭre diskutas demandojn kiel ekzemple ĉu la Troja Milito fakte okazis - kaj se tiel kiam kaj kie - kaj laŭ kiu mezuro la socio prezentita fare de Homero estas bazita sur sia propra aŭ unu kiu estis, eĉ dum la kunmetaĵo de la poemoj, konata nur kiel legendo.
La homeraj epopeoj estas plejparte lokitaj en la oriento kaj centro de Mediteranea Maro, kun kelkaj disaj referencoj al Egiptujo, Etiopio kaj aliaj malproksimaj teroj, en militema socio kiu similas tiun de la greka mondo iomete antaŭ la hipotezita dato de la kunmetaĵo de la poemoj.
#000016
En malnovgreka kronologio, kun la sako da Trojo estis geamikita al 1184 a.K.
Ekde la deknaŭa jarcento ekzistis ĝeneraligita scienca skeptiko kiu Trojo aŭ la Troja Milito iam ekzistis, sed en 1873 Heinrich Schliemann sciigita al la mondo kiun li malkovris la ruinojn de Trojo de Homero ĉe Hissarlik en moderna Turkio.
Kelkaj nuntempaj akademiuloj pensas la detruo de Troy VIIa ĉirkaŭ 1220 a.K. estis la origino de la mito de la Troja Milito, aliaj ke la poemo estis inspirita per multoblaj similaj sieĝoj kiuj okazis dum la jarcentoj.
#000017
Tamen, Homero prezentas doganon kiuj ne estas karakterizaĵo de ĉiu historian periodon.
Ekzemple, liaj herooj uzas bronzajn armilojn, karakterizaĵon de la Bronzepoko prefere ol la pli posta Ferepoko dum kiu la poemoj estis verkitaj;
ankoraŭ ili estas kremacitaj (Ferepokopraktiko) prefere ol entombigita (kiam ili estis en la Bronzepoko).
En Iliado 10.260-265, Odiseo estas priskribita kiel eluzado de kasko farita el aprodentoj.
Tiaj kaskoj ne estis eluzitaj en la tempo de Homero, sed estis ofte eluzitaj fare de aristokrataj militistoj inter 1600 kaj 1150 a.K.
La deĉifrado de Lineara B en la 1950-aj jaroj de Michael Ventris kaj daŭra arkeologia enketo pliigis la komprenon de modernaj akademiuloj de egea civilizo, kiu laŭ multaj manieroj similas la praan Proksiman Orienton pli ol la socio priskribita fare de Homero.
#000018
La homeraj epopeoj estas skribitaj en artefarita librolingvo aŭ "Kunstsprache" nur uzis en eposa heksametera poezio.
Homeraj grekaj spektaklotrajtoj de multoblaj regionaj grekaj dialektoj kaj periodoj, sed estas principe bazita sur Ionic Greek, en harmonio kun la tradicio ke Homero estis de Ionio.
Lingva analizo indikas ke Iliado estis kunmetita iomete antaŭ la Odiseado, kaj ke homeraj formuloj konservas pli malnovajn ecojn ol aliaj partoj de la poemoj.
#000019
La homeraj poemoj estis verkitaj en senrima daktila heksametro;
malnovgreka metro estis kvanto prefere ol substreki bazigis.
Homero ofte utiligas arfrazojn kiel ekzemple epitetoj (' ruza tiu de Odiseo,' rozfingra Tagiĝo-,' strig-rigardita tiu de Ateno, med mere), homerajn formulojn ("kaj tiam respondis, Agamemno, [li/ŝian] reĝon de viroj", "kiam la fru-naskita roz-fingrohava Tagiĝo ŝaltis",' tiel li/ŝi parolis '), komparon, tipscenojn, ringokunmetaĵon kaj ripeton.
Tiuj kutimoj helpas la improvizan skaldon, kaj estas karakterizaĵo de buŝa poezio.
Ekzemple, la ĉefvortoj de homera frazo estas ĝenerale metitaj direkte al la komenco, dum kleraj poetoj ŝatas Vergilio'n aŭ Milton uzon pli longajn kaj pli d komplikajn sintaksajn strukturojn.
Homero tiam aldonas al tiuj ideoj en postaj paragrafoj;
tiu tekniko estas nomita paratakso.
#000020
La tielnomita 'tipe Scenen de scenoj ( tipisken), estis nomita fare de Walter Arend en 1933.
Li notis ke Homero ofte, dum priskribado ofte revenantaj agadoj kiel ekzemple manĝado, preĝado, batalado kaj pansaĵo, uzis blokojn de arfrazoj en sekvenco kiuj tiam estis profundigitaj fare de la poeto.
La Analyst-lernejo konsideris tiujn ripetojn ne-homerajn, dum Arend interpretis ilin filozofie.
Parado kaj sinjoro notis ke tiuj konvencioj estas trovitaj en multaj aliaj kulturoj.
#000021
"Ringo-kunmetaĵo" aŭ kiasta strukturo (kiam frazo aŭ ideo estas ripetitaj ĉe kaj la komenco kaj fino de rakonto, aŭ serio de tiaj ideoj unue aperas en la sinsekvo A, B, C ...
antaŭ estanta inversigita kiel ...
C, B, A) estis observita en la homeraj epopeoj.
Opinio malsamas kiel al ĉu tiuj okazoj estas konscia arta aparato, mnemonikhelpo aŭ spontanea kvalito de homa rakontado.
#000022
Ambaŭ de la homeraj poemoj komenciĝas kun alvokado al la Muse.
En Iliado, la poeto alvokas ŝin por kanti de "la kolero de Aĥilo", [59] kaj, en la Odiseado, li petas al ŝi kanti de "la viro de multaj manieroj".
Simila malfermaĵo poste estis utiligita fare de Vergilio en lia Eneido .
#000023
La buŝe elsenditaj homeraj poemoj estis metitaj en skriban formon ĉe iu punkto inter la 8-a kaj 6-a jarcentoj a.K.
Kelkaj akademiuloj kredas ke ili estis diktitaj fare de la poeto;
Albert Lord notis ke ke, en la procezo de diktado, la balkanaj skaldoj li registris reviziis kaj etendis ilia metas.
Kelkaj akademiuloj hipotezas ke simila procezo okazis kiam la homeraj poemoj unue estis skribitaj.
#000024
Aliaj akademiuloj kiel ekzemple Gregory Nagy diras ke, post kiam la poemoj estis formitaj en la 8-a jarcento, ili estis buŝe elsenditaj kun nur malmulte da devio ĝis ili estis surpaperigitaj en la 6-a jarcento.
Post tekstigo, la poemoj estis ĉiu dividita en 24 Rapsodojn, hodiaŭ referiten kiel libroj, kaj etikeditaj per la leteroj de la greka alfabeto.
Tiuj sekcioj verŝajne originas de antaŭe 200 a.K., kaj eble estis faritaj fare de Homero.
#000025
En antikvo estis vaste tenite ke la homeraj poemoj estis kolektitaj kaj organizitaj en Ateno fare de la tirano Pesistratos (mortitaj 528/7 a.K.), en la fama "Pesistratean revizio".
De ĉirkaŭ 150 a.K. la teksto ŝajnas fariĝinti relative establita.
Post la establado de la Biblioteko de Aleksandrio, homeraj akademiuloj kiel ekzemple Zenodoto de Efeso, Aristophanes of Byzantium (Aristofane de Bizanco) kaj aparte Aristarko helpis establi kanonikan tekston.
#000026
La unua presita eldono de Homero estis produktita en 1488 en Milano.
Hodiaŭ akademiuloj utiligas mezepokajn manuskriptojn, papirusoj kaj aliajn fontojn;
kelkaj argumentas por "multi-teksta" vido, prefere ol serĉado de ununura definitiva teksto.
La 19-a-jarcenta eldono de Arthur Ludwich plejparte sekvas la laboron de Aristarchus, dum van Thiel's (1991,1996) sekvas la mezepokan Vulgaton.
Aliaj, kiel ekzemple Martin West (1998-2000) aŭ T.W. Allen falas ie inter tiuj du ekstremaĵoj.
#000027
Troja milito en popola kulturo
#000028
Tio estas parta listo de tradukoj en la anglan de Iliado de Homero kaj Odiseado.
#000032
Konkurso de Homero kaj Heziodo
#000044
Odiseo 31 (1981 japana animeo)
Odiseo and the Isle of the Mists (2007)
#000047
Il ritorno d'Ulisse in patria (opera)
#000050
The Rape of the Lock (1712)
#000055
Historiaj certaj atestiloj pri la ekzisto de Homero ne estas kaj la demando ĉu ambaŭ epopeoj originas de la sama verkinto ankaŭ ne konas kontentigan respondon. Lingvistikaj kaj historiaj esploroj almenaŭ verŝajnigas ke ambaŭ verkegoj originas el la 8-a jarcento a.K. skribitaj en la de grekoj loĝita okcidenta marbordo de Malgrand-Azio. La enhavoj estis de antaŭa buŝe transdonita formo de etepiko kiun eble jam malfrugrekaj triboj de la 2-a jarmilo prikantigis ĉe nobelaj kortegoj fare de migradantaj kantistoj, la t.n. rapsodoj.
#000066
Kolekto de 33 poemoj, la t.n. Homeraj himnoj longe ankaŭ atribuitis aŭktorece al Homero. Ili estas laŭdhimnoj por grekaj diaĵoj (ekz. Apolono, Afrodito, Demetro, Hermeso) per kiuj la kantistoj de la homeraĵoj enkondukis siajn "prelegojn".
#000067
Ambaŭ epopeoj estas heksamentraj kun elementoj lingvaj el la ionaj kaj eolaj dialektoj. La lingvo estas artefarita, morfologie riĉega kaj formoza. Tion tre bone oni rekonas ĉe pluraj formulivaj elementoj kiel epitetoj ornamaj por herooj respektive oftege ripetiĝantaj (duon)frazoj por similaj kuntekstoj. Karakterize estas ankaŭ la viveco per kiu la figuroj estas bildigataj, la natureco de la formuligoj, la elekto de paraboloj el naturo kaj tiutempaj medioj kaj akregaj observoj surpaperigitaj. Dume en Iliado temas pri la priskribo de pasioj senbridaj kiuj produktas kvazaŭ nesolveblajn konfliktojn kaj de dioj kun negativaj homaj trajtoj, la moralaj aspektoj en Odiseado superpezas. Aĥilo, Agamemno, Priamo kaj la aliaj rolludantoj ne estas aŭ bonaj aŭ malbonaj sed implikiĝas foje kiel fiuloj foje kiel viktimoj en intrigo kruela kaj finfine tragike finiĝanta. Sed en Odiseado la malbona pereas kaj la familio de la ĉefheroo je la fino estas reunuigita! Ankaŭ Odiseo mem montras patran intereson por personoj de pli malalta socia rango (paŝtistoj, servistoj, almozpetuloj), havas respondemon kaj brilas per bonfarado. Ĉio tia konkludigas onin ke la poeto volus prezenti idealan tipon de perfekta, milda kaj justa reĝo.
#000068
En la kuro de la jarcentoj la epopeoj ĉiam denove kopiitis. Kvankam la identeco de Homero kiel vera persono ne povis esti malkovrita (dum la antikveco oni prezentis lin kvazaŭ blindan oldulon) kaj estas duboj ĉu ĉiuj tekstoj estus de la sama verkinto, ĉiam - de al antikvaj epokoj ĝis la 17-a jarcento - superpezis la konvinko ke "Homero" estus unu (aŭ eble du) persono(j). Iliado kaj Odiseado konsideritis - malgraŭ ke ili ĉerpis el pli malnovaj fontoj - memstaraj kaj fikciaj originalaj verkoj.
#000069
Poste la fakuloj ŝanĝis la opinion kaj naskiĝis la t.n. Homera demando: pri la aŭtoro kaj pri la maniero de la estiĝo de la verkoj. Oni observis ke ambaŭ veroj unuigis tre malsamajn elementojn kun amaso da nekongruaĵoj kaj nelogikaj malharmoniaj cirkonstancoj. Aperus ekz. samtempe kutimoj priarmilaj kaj religiaj apartenantaj al tute diversaj kulturtavoloj. Estas neklarigeblaj kontraŭdiroj kaj rompoj kaj kantoj/etepopeoj enplektitaj kiuj povus esti mem verketoj aŭ eroj de aliaj verkoj. Kontentigaj respondoj ĝis hodiaŭ ne trovitis. La reaga movado de la modernaj unuecistoj substrekis ke tiaj malkongruaĵoj estus duarangaj kaj ke la epopeoj jes ja estus unuecaj originantaj de unusola verkinto. Arkeologoj de la lastaj 135 jaroj (ekz. Heinrich Schliemann) montris ke ja ekzistis la de Homero priskribita kulturo. Sekve la epopeoj iĝis eĉ iel historia fonto.
#000070
La efiko de Homero je la sekvinta greka literaturo eĉ ne povas esti supertaksita. Kiel plej grava priskribanto de dioj kaj homoj Homero influis tragedion, historiografion kaj filozofion. Jam en la antikveco li aperis en la kanono de la lernejaj aŭtoroj: tio restis ĝis la apero de kristanismo kiam la Biblio transprenis la rolon de la homeraj epopeoj kiel fundamenta kaj transgeneracia lernolibro.
#000071
Kvazaŭ ĉiuj epikistoj en la literaturo eŭropa originas en Homero, pere aŭ senpere. En la romia literaturo jam en la 3-a jarcento a.K., kiam la romia literaturo ankoraŭ estis relative primitiva, ekzistis latina versio de Homero fare de Livius Andronicus kaj la nacia epopeo de la romianoj, Eneido, prezentis sin kiel nova homeraĵo, en kiu tamen la tro granda individuemo de Homero restriktitis.
#000072
La scenoj en la epopeo Paradise Lost de John Milton, kiuj plej proksimas al Homero (ekz. la batalo enĉiela) havas komikan karakteron. Ĉe Kiĥoto de Miguel de Cervantes aŭ ĉe Ulysses (1922) de James Joyce la paralelaĵoj homeraj estas plenaj de parodio kaj primokado.
#000073
La tradukoj de Homero ofte ankaŭ pluevoluigis la literaturtaŭgecon de modernaj eŭropaj lingvoj. En Anglalingvio menciindas la versioj de George Chapman (1616) kaj Alexander Pope (Ilias, 1715-1720; Odyssee, 1725-1726).
#000074
En Germanlingvio Homero ege influis grandulojn kiel Goethe, Lessing kaj Herder, danke al la majstra traduko de Johann Heinrich Voß (Odyssee, 1781, Ilias, 1793). Danke al li la enhavo de la homeraj epopeoj iĝis scio de ĉiuj. Inter la plej modernaj tre ŝatindus la tradukoj de Wolfgang Schadewaldt (Odyssee, 1958, Ilias, 1975).
#000075
A. Kofman tradukis frue en la historio de la lingvo el la Iliado - en heksametroj: ĉe eldonejo W. Tümmel en Nürnberg, Germanio, aperis lia traduko en pluraj kajeroj, 1895, 1896 kaj 1897, entute 104 paĝoj (Iliado I ĝis VI, verso 310).
W.J.A. Manders tradukis en prozo la tutan Odiseadon: Odusseias de Homeros, Zutphen, 1933.
#000076
Kolekto de retaj ligiloj rilataj al la temo Homero
la Odiseado en anglalingva traduko de Alexander Pope (1688-1744)
la Odiseado en anglalingva traduko de Samuel Butler (1835-1902)
Iliado en la klasika traduko de Voß germanen
Odiseado en la klasika traduko de Voß germanen
la Iliado en anglalingva traduko
la Iliado de Homero en la skan-projekto de la Kolekto por Planlingvoj
#000077