Franca elparolo: ​ [ekɔl nɔʁmal sipeʁjœʁ] ;
ankaŭ konata kiel Normale sup, Ulm, ENS Parizo, l'Ékole kaj plejofte ekzakte kiel ENS) estas franca nobelulécole (altedukopotencularo ekster la kadro de la publikuniversitata sistemo), kaj subuniversitato de PSL Research University, kolegia universitato bazita en la Latina Kvartalo de Parizo.
Ĝi estis komence elpensita dum la Franca Revolucio [5] kaj estis intencita por provizi la respublikon per nova korpo de profesoroj, trejnis en la kritika spirito kaj sekularaj valoroj de la klerismo.
Ĝi poste evoluis en institucion kiu fariĝis platformo por fajna malmultaj el la studentoj de Francio por okupiĝi pri karierojn en registaro kaj akademiularo.
Fondite en 1794 kaj reorganizita fare de Napoleono, ENS havas du ĉefpartojn (literaturajn kaj sciencajn) kaj konkurencivan selektprocezon konsistantan el skribaj kaj buŝaj ekzamenoj.
Dum iliaj studoj, kelkaj ENS-studentoj tenas la statuson de pagitaj ŝtatoficistoj.
#000001
La ĉefcelo de ENS estas la trejnado de profesoroj, esploristoj kaj publikaj administrantoj.
Inter ĝiaj eks-studentoj ekzistas 13 nobelpremio premiitoj inkluzive de 8 en Fiziko (ENS havas la plej altan rilatumon de nobel-premiitoj laŭ fako per eks-studento de iu institucio tutmonde [10] ), 11 Kampoj-medalistoj ( la la plej granda parto de iu universitato en la mondo), pli ol duono de la ricevantoj de la tiu de CNRS
Ora medalo (la plej alta scienca premio de Francio), plurcent membroj de la Institut de France, kaj poentaroj de politikistoj kaj ŝtatistoj [11] [12] .
La lernejo realigis specialan rekonon en la kampoj de matematiko kaj fiziko kiel unu el la ĉefe sciencaj ekzercejoj de Francio, kune kun dignulo en la homa scienco kiel la spirita naskiĝloko de verkintoj kiel ekzemple Julien Gracq, Jean Giraudoux, Assia Djebar, kaj Charles Péguy, filozofoj kiel ekzemple Henri Bergson, Jean-Paul Sartre, Louis Althusser, Simone Weil, Maurice Merleau-Ponty kaj Alain Badiou, sociaj sciencistoj kiel ekzemple Émile Durkheim, Raymond Aron, kaj Pierre Bourdieu, kaj " francaj teoriuloj " kiel ekzemple Michel Foucault kaj Jacques Derrida.
#000002
La ENOJ estas nobelulécole kaj, kiel tia, estas ne parto de la ĉefuniversitata sistemo, kvankam ĝi konservas ampleksajn ligojn kun ĝi.
La vasta plimulto de la akademia kunlaborantaro gastigita ĉe ENS apartenas al eksteraj akademiaj institucioj kiel ekzemple la CNRS, la EHESS kaj la Universitatoj kaj altlernejoj de Parizo.
Tiu mekanismo por konstanta scienca spezo permesas al ENS profiti el kontinua fluo de esploristoj en ĉiuj kampoj.
ENS-plenaj profesorecoj estas raraj kaj konkurencivaj.
Generalista en ĝia rekrutado kaj organizo, la ENOJ estas la nura nobelulécole en Francio por havi sekciojn de esplorado en ĉiuj natura, socia, kaj homa scienco.
Ĝia statuso kiel unu el la plej antaŭaj centroj de franca esplorado kondukis al it modelo estanta reproduktita aliloke, en Francio (ĉe la ENSes de Lyon, pariza-Saclay, kaj Rennes), en Italio (ĉe la Scuola Normale Superiore en Pizo [16] ), en Rumanio, en Ĉinio kaj en iamaj francaj kolonioj kiel ekzemple Maroko, Malio, Maŭritanio, kaj Kamerunio.
#000003
3 Hejmaj kaj eksterlandaj retoj 3.1
#000004
La nuna institucio trovas siajn radikojn en la kreado de la Ecole-normobiero de l'an III per la post-revolucia Nacia Konvencio kondukita fare de Robespierre en 1794.
La lernejo estis kreita surbaze de rekomendo de Joseph Lakanal kaj Dominique-Joseph Garat, kiuj estis parto de la komisiono sur publika eduko.
La Ecole-normobiero estis celita kiel la kerno de laŭplana centraligita nacia eduka sistemo.
La projekto ankaŭ estis elpensita kiel maniero reestabli fidon inter la respubliko kaj la elitoj de la lando, kiuj estis fremdigitaj certagrade antaŭ la Teroro.
La dekreto establanta la lernejon, eldonitan sur 9 brumaire, ŝtatoj en ĝia unua artikolo ke "Tie estos establita en Parizo Ecole-normobiero (laŭlitere, seminario), sur kie, de ĉiuj partoj de la respubliko, civitanoj jam edukitaj en la utilaj sciencoj devas esti vokitaj lerni, de la plej bonaj profesoroj en ĉiuj disciplinoj, la arton de instruado."
#000005
La inaŭgura kurso ricevis la 20an de januaro 1795 kaj la lasta la 19an de majo de la sama jaro ĉe la Museum of Natural History (Muzeo de Naturhistorio).
La celo de tiuj kursoj devis trejni korpon de instruistoj por ĉiuj mezlernejoj en la lando kaj tiel certigi homogenan edukon por ĉio.
Tiuj kursoj kovris ĉiujn ekzistantajn sciencojn kaj homsciencon kaj ricevis fare de akademiuloj kiel ekzemple: sciencistoj Monge, Vandermonde, Daubenton, Berthollet kaj filozofoj Bernardin de Saint-Pierre kaj Volney estis kelkaj el la instruistoj.
La lernejo estis fermita kiel rezulto de la alveno de la konsulejo sed tiu Ecole-normobiero devis funkcii kiel bazo kiam la lernejo estis fondita por la dua fojo fare de Napoleon I en 1808.
#000006
Efektive, la 17an de marto 1808, Napoleono kreis per dekreto pensionatnormalon ene de la imperia Universitato de Francio akuzita je "trejnado en la arto de instruado al la sciencoj kaj la filozofia fakultato".
La establado estis malfermita en 1810, sia strikta kodo inkluzive de deviga uniformo.
Flank tiam fratino kiun establado estis kreita fare de Napoleono en Pizo sub la nomo de Scuola normobiersuperiore, kiu daŭre ekzistas hodiaŭ kaj trankviligas havas proksimajn kravatojn al la pariza lernejo.
Ĝis 1818, la studentoj estas zorge elektitaj fare de la akademiinspektistoj bazitaj sur siaj rezultoj en la mezlernejo.
Tamen, la "pensionnat" kreita fare de Napoleono estis perceptita sub la Restarigo kiel interplektaĵo de liberala penso kaj estis subpremita flank tiama-ministro de publika instrukcio Denis-Luc Frayssinous en 1824.
#000007
École préparatoire estis kreita la 9an de marto 1826 en la loko de collège Louis-le-grando.
Tiu dato povas esti prenita kiel la definitiva dato de kreado de la nuna lernejo.
Post la Franca revolucio de 1830, la lernejo reakiris sian originan nomon de École normale kaj en 1845 estis renomita École normale supérieure.
Dum la 1830-aj jaroj, sub la direkto de filozofo Victor Cousin, la lernejo plifortigis it statuson kiel institucio por prepari la Agregaĵon vastigante la tempodaŭron de studo al tri jaroj, kaj estis dividita en it'ojn aktualajn "Sciencojn" kaj "Letero-" sekciojn.
En 1847 la lernejo proponita en ĝian nunan estejon ĉe la rutod'Ulm, plej proksime al la Panteono en la 5-a arondismento de Parizo.
Tio helpis al ĝi akiri iun stabilecon, kiu estis plue establita sub la direkto de Louis Pasteur.
#000008
Estinte rekonita kiel sukceso, dua lernejo estis kreita en it modelo ĉe Sevro por knabinoj en 1881, sekvita fare de aliaj lernejoj ĉe Fontenay, Saint-Cloud (kiuj ambaŭ poste moviĝanta al Lyon, kaj Cachan).
La statuso de la lernejo evoluis plu komence de la dudeka jarcento.
#000009
En 1903 ĝi estis integrita en la Universitatojn kaj altlernejojn de Parizo kiel aparta kolegio, [20] eble kiel rezulto de it ekspozicio al nacia atento dum la Dreyfus Affair, en kiuj ĝia bibliotekisto Lucien Herr kaj liaj disĉiploj, kiuj inkludis la socialisman politikiston Jean Jaurès kaj la verkistojn Charles Péguy kaj Romain Rolland gvidis la kampanjon renversi la maljustan konvinkiĝon prononcitan kontraŭ kapitano Alfred Dreyfus.
La rangoj de la lernejo estis signife reduktitaj dum la Unua Mondilito, sed la 1920-aj jaroj markis gradon da vastiĝo de la lernejo, kiu havis inter siaj studentoj ĉe tiu tempo tiajn figurojn kiel Raymond Aron, Jean-Paul Sartre, Vladimir Jankélévitch kaj Maurice Merleau-Ponty.
#000010
Post la Dua Mondmilito, en kiu kelkaj el ĝiaj studentoj estis ludantoj en la rezista batalo, la lernejo iĝis pli videbla kaj ĉiam pli perceptita kiel bastiono de la komunista foriris.
Multaj el ĝiaj studentoj apartenis al la Franca Komunista Partio.
Tiu maldekstrema tradicio daŭris en la 1960-aj jarojn kaj 1970-aj jarojn dum kiuj grava frakcio de francaj maoistoj venis de ENS.
En 1953 ĝi fariĝis sendependa de la Universitatoj kaj altlernejoj de Parizo, [22] sed ĝi estis perceptita ambivalence fare de la aŭtoritatoj kiel interplektaĵo de protesto, precipe pro la instruo liveritaj tie fare de tiaj kontestataj figuroj kiel politika filozofo Louis Althusser.
En nun, ENS renkontas sub la rektan aŭtoritaton de la ministro por Higher Education kaj Esplorado.
#000011
La radiaktivaĵo de la protestoj de majo 1968 kaŭzis Prezidento de la Respubliko al Georges Pompidou, sin iaman studenton en la lernejo, por postuli la eksiĝon de ĝia direktoro, Robert Flacelière kaj por nomumi lian samtempulon Jean Bousquet kiel lia posteulo [ citaĵo bezonata ].
Kaj Flacelière kaj Bousquet estis karakterizitaj klasikistoj.
#000012
La lernejo daŭre disetendiĝis kaj inkluzivis novajn temojn, serĉante kovri ĉiujn disciplinojn de naturaj kaj sociosciencoj.
Tiumaniere, nova konkours estis malfermita en la 1982 por plifortikigi la instruadon de sociosciencoj en la lernejo.
La konkours, nomita B/L (la A/L-konkours signifanta la tradiciajn leterojn kaj homan sciencon), tre substrekas scipovon en matematiko kaj ekonomiko kune kun trejnado en filozofio kaj literaturo.
#000013
Por longa tempo, la plej multaj virinoj estis instruitaj ĉe aparta ENS, al la École-normobiersupérieure de jeune'ofilinoj ĉe Sevro.
Devus tamen notiĝi ke virinoj ne estis eksplicite baritaj al eniro ĝis leĝo de 1940, kaj kelkaj virinoj estis studentoj ĉe Ulm antaŭ tiu dato, kiel ekzemple filozofo Simone Weil [24] kaj klasikisto Jacqueline de Romilly.
En 1985, post ekscititaj debatoj, la du estis kunfanditaj en ununuran unuon kun ĝia ĉefa kampuso en la historia loko ĉe la rutod'Ulm en Parizo.
#000014
La Ecole-normobiersupérieure estas unu el kelkaj lernejoj kiuj daŭre okupas kampuson en la koro de Parizo [ kiun citaĵo bezonis ].
La historia Paris ENS-kampuso situas ĉirkaŭ la rutod'Ulm, la ĉefkonstruaĵo estanta ĉe 45-ruta d'Ulm en la 5-a arondismento de Parizo, kiu estis konstruita fare de arkitekto Alphonse de Gisors kaj donita al ENS perleĝe en 1841.
Super la enirejo estas skulptaĵoj de du virinfiguroj kiuj respektive reprezentas leterojn kaj sciencojn.
Ili estas portretitaj subigante ambaŭ flankoj de medaljono de Minerva, kiu reprezentas saĝecon.
Formaligita versio de tiu alfronta peco estas utiligita kiel la emblemo de la lernejo.
#000015
La ĉefejo ĉe 45-ruta d'Ulm estas fakorganizita ĉirkaŭ centra korto, la Cour aŭks. Ernests.
Alia korto sude de tiu-ĉi, la Cour Pasteur, apartigas la lernejon de la etaĝkonstruaĵoj de la ruto Claude Bernard.
Tio konstruaĵoj gastigas la administrajn funkciojn de la lernejo, kaj kelkajn el ĝiaj literaturaj sekcioj (filozofio, literaturo, klasikaĵo kaj arkeologio), ĝia matematiko kaj komputadsekcioj, same kiel ĝian ĉefan homasciencan bibliotekon.
La monumentaŭks.omort'oj de la ejo, kiuj estis inaŭguritaj en 1923 kaj standoj kiel memorigilo de la normeksterteranoj kiuj perdis siajn vivojn en la Unua Mondilito, estas laboro de Paul Landowski.
#000016
Ĉirkaŭi tiun ĉefan kampuson estas helpkonstruaĵoj en apudaj stratoj.
La unua unu, kontraŭ la ĉefenirejo, ĉe 46-ruta d'Ulm, gastigas la biologiosekcion kaj laboratoriojn de la lernejo same kiel parton de siaj studentaj rezidejoj.
norde de la lernejo sur ruto Lhomond situas la sidloko de la fiziko- kaj kemiosekcioj de la lernejo, inaŭguritaj en 1936 fare de Léon Blum kaj Albert Lebrun, dum plu supren laŭ la rutod'Ulm sia numero 29 domoj sekundaraj bibliotekoj kaj la sekcio de la lernejo de rekonadaj sciencoj.
#000017
ENS havas duan kampuson sur Bulvardo-Jordanio (la kolegio de antaŭe la virinoj), en la 14-a arondismento de Parizo, kiu estas hejmo de la esplorsekcio de la lernejo de sociosciencoj, leĝo kaj ekonomiko (partumita kun la lernejo por progresintaj studoj en la sociosciencoj), same kiel pliaj studentaj rezidejoj.
Nuntempe sub konstruo ĉe tiu loko estas la Paris School of Economics (Pariza Lernejo de Ekonomiko).
La lernejo havas sekundarajn ejojn en Montrouge kaj Foljuif kiuj enhavas kelkajn el ĝiaj laboratorioj.
#000018
La lernejo estas tre malgranda en grandeco: ĝia kerno de studentoj, kiuj estas nomitaj normeksterteranoj, estas elektita per ĉiu el ambaŭ konkurenciva ekzameno nomita konkours (Baccalauréat-+ 2 jaroj) sekundara selektprocezo koncentriĝis pri la preparado de esplorprojekto (Baccalauréat +2-4 jaroj) kaj Phd-selektado (ekde 2010).
Preparo por la "concours" okazas en preparaj klasoj kiuj daŭras du jarojn (vidu nobelulécole'ojn).
Du cent normeksterteranoj estas tiel rekrutitaj ĉiun jaron, la duono de ili en la sciencoj kaj la sama nombro en la filozofia fakultato, kaj ricevas ĉiumonatan salajron (ĉirkaŭ €1,300/monato en 2015), kaj en interŝanĝo ili subskribas dekjaran kontrakton labori por la ŝtato.
Kvankam ĝi malofte estas uzita en praktiko, tiu unikecparagrafo estas amortizebla (ofte fare de la dunga firmao).
#000019
La studentoj selektitaj per la "concours" restas en la lernejo por tempodaŭro variante de kvar ĝis ses jarojn.
Normaliens de Francio kaj aliaj Eŭropaj Uniaj landoj estas konsiderita ŝtatoficistoj en trejnado.
Multaj studentoj dediĉas almenaŭ unu el tiuj jaroj al la Agregaĵo, kio permesas al ili instrui en mezlernejoj aŭ universitatoj.
Fakultato kiun rekrutado estas selektema, kun inter nul kaj unu ENS-profesoreco malfermiĝas je jaro [ citaĵo bezonata ].
Fakultatrekrutadoj kutime okazas sur antaŭaj sesilaj emeritiĝoj.
En neformala ENS-ĵargono, ENS-plenaj profesoroj estas populare nomitaj PdPs (" profeseurs des profeseurs)" [ citaĵo bezonis ].
#000021
Fondita por trejni gimnaziajn instruistojn tra la Agregaĵo , ĝi nun estas instituciaj trejnadesploristoj, profesoroj, altnivelaj ŝtatoficistoj, same kiel komerco kaj politikaj gvidantoj.
Ĝi temigas la unuiĝon de trejnado kaj esplorado, kun emfazo de libereco de instruplano.
La resursoj de la lernejo estas same dividitaj inter ĝiaj "Leteroj" (sociaj kaj homa scienco kaj literaturo) kaj ĝia Sciences (natursciencoj kaj matematiko) sekcioj.
La dek kvar sekcioj kaj ĝiaj 35 trupoj de la lernejo de esplorado ( unité'oj mikste de rekerke aŭ UMR en la franca) laboras en proksima kunordigo kun aliaj publikaj francaj esplorinstitucioj kiel ekzemple la CNRS.
#000022
La lernejo havas sep sekciojn en it Sciences-sekcio: matematiko, [30] fiziko, [31] komputado, [32] kemio, [33] biologio, [34] geoscienco [35] kaj rekonada scienco.
Ĝi ankaŭ havas ok sekciojn en it Letters-sekcio: filozofio, [37] literaturo, [38] antaŭhistorio, [39] klasikaĵo, [40] socioscienco, [41] ekonomiko [42] (tiu sekcio estas la bazo de Paris School of Economics (Pariza Lernejo de Ekonomiko), [43] geografio, [44] kaj arthistorio kaj teorio.
Aldone al tiuj dek kvin sekcioj, lingvolaboratorio [46] por ne-specialistoj ofertas kursojn en la plej multaj gravaj mondlingvoj al ĉiuj studentoj.
Kromaj centroj de esplorado kaj laboratorioj gravitas ĉirkaŭ la sekcioj, kiuj funkcias kiel nodoj de esplorado.
#000023
La emfazo estas metita senpere sur interdisciplinecon kaj studentojn kiuj eniris de scienca konkours (tiel havante plejparte volitaj en sia antaŭlernejmatematiko, fiziko kaj kemio aŭ biologio) estas apogitaj por sekvi kursojn en la literaturaj sekcioj.
Inverse, matematiko kaj fiziko enkondukaj kursoj estas sur oferto por la studentoj de la "literaturaj" sekcioj.
La diplomo de la lernejo, starigita en 2006, devigas studentojn sekvi certan nombron da kursoj ne ligite al ilia majoro.
#000024
La École-normobiersupérieure reto, konata kiel Rubens, de dek bibliotekoj dividitaj eksteren super siaj retejoj, kiuj prenita kune konsistigas la trian plej grandan bibliotekon en Francio.
La katalogo estas havebla por konsulto rete.
Enirejo al la bibliotekoj estas rezervita ĝis hejmaj kaj internaciaj esploristoj de doktorecnivelo, same kiel ĝis la instruistoj en la lernejo, normeksterteranoj, aliaj ENstudentoj, kaj PSL Research University studentoj.
La ĉefbiblioteko, dediĉita al literaturo, klasikaĵo, kaj homa scienco, datoj reen al la deknaŭa jarcento kiam ĝi estis tre vastigita memstare direktoro, la fama dreifusard
Ĝia ĉefa legejo estas klasifikita kiel monumenthistorikve perleĝe.
Tiu ĉefbiblioteko, kiu kovras plurmil kvadratajn metrojn, estas unu el la plej grandaj liberaj alirfinanco de libroj en Francio, kun suprena de 800,000 libroj facile haveblaj kaj pli ol 1600 periodaĵoj.
Ĝia klasikaĵsekcio estas parto da la nacia reto de specialigitaj bibliotekoj ( Friponisto).
#000025
Sekundara biblioteko koncernita kun socioscienco, ekonomiko, kaj leĝo situas ĉe la Jourdan-kampuso por socioscienco.
Tiu biblioteko havas pli ol 150,000 librojn en la subjektoj kiujn ĝi kovras [ al citaĵo bezonis ].
La lernejo ankaŭ specialigis bibliotekojn en arkeologio, rekonadaj sciencoj, matematiko kaj komputado, teoria fiziko.
Ĵus unuigita natursciencoj-biblioteko estis malfermita en 2013, planante kunporti kune en centra loko rutod'Ulm la bibliotekojn de fiziko, kemio, biologio kaj geoscienco.
Ĝi ankaŭ havas du specialigite centroj por dokumentaro, la Bibliothèque des Archives Husserl , kaj la Centre d'Archives de Philosophie, d'Histoire et d'Edition des Sciences.
#000026
Du aliaj école'oj normalsupérieure'oj estis establitaj en la 20-a jarcento: la École Normale Supérieure de Lyon (école Normale Supérieure de Lyon) (sciencoj kaj homscienco);
kaj la École-normobiersupérieure pariza-Saclay (puraj kaj aplikataj sciencoj, sociologio, ekonomiko kaj administrado, angla lingvo).
Pli lastatempe, la kvara -école normobiersupérieure estis kreita la 2014-an de januaro sub la nomo de École Normale Supérieure de Rennes (puraj kaj aplikataj sciencoj, ekonomiko kaj administrado, jurstudo, sporto) en Bretonio.
Ĉiuj kvar kune formas la neformalan ENS-grupon [ kiun citaĵo bezonis ].
#000027
La École-normobiersupérieure ankaŭ estas institucio de PSL Research University, unio de pluraj altlernejoj, ĉiuj situanta en Parizo, kiu alstrebas realigado de kunlaboro kaj evoluigado de sinergioj inter siaj membrinstitucioj por reklami francan esploradon eksterlande.
Aldone al tio, la École-normobiersupérieure kunlaboras en Atomium Culture, la unua permanenta platformo por eŭropa plejboneco kiu alportas kune kelkajn el la gvidaj universitatoj de Eŭropo, gazetojn kaj entreprenojn.
La lernejo estas membro de la Konferenco de Universitato-Prezidentoj kaj de la Conference of Grandes Ecoles (Konferenco de Grandes Ecoles).
#000028
Krome, ENS havas fortan parternships por esplorado sur Master's kaj Doctorate-niveloj, sendante ĝiajn studentojn al universitatoj ĉirkaŭ la mondo por kompletigi ilian instrukotizon.
Ĝi ankaŭ partumas Tezhabilitiĝon kun universitatoj eksterlande, signifante ke some'otezoj povas esti skribitaj kun subteno de kaj la ENOJ kaj unu el ĝiaj partnerinstitucioj.
Ĝi ankaŭ estas kutima por studentoj en la literaturaj kaj lingvaj temoj iri por instrui dum unu jaro en universitatoj eksterlande kun la pozicio de junioraj uloj.
Tiuj interŝanĝas kaj kunlaborprogramoj interligas ENS kun universitatoj kiel ekzemple la University of Beijing (Universitato de Pekino) en Ĉinio, Freie Universität Berlin en Germanio, la universitatoj de Kembriĝo, Edinburgo kaj Oksfordo en Britio, Trinity College en Dublino, McGill University en Montréal, kaj la universitatojn en Berkeley, Columbia, Cornell, Harvard, Princeton, Stanfordon, Tulane, kaj Yalen en Usono.
#000032
Ekde 2001, la Ecole-normobiero la interretportalo de supérieure, nomita Diffusion des savoirs ("Disvastigo-scio") ofertas aliron al pli ol 2000 registradoj de konferencoj kaj seminarioj kiuj okazis en la lernejo, en ĉiuj sciencoj naturaj kaj sociaj.
La lernejo ankaŭ lanĉis it propran mallongan konferencoplatformon, Les Ernest, [62] kiu montras famajn specialistojn parolantajn dum dek kvin minutoj pri antaŭfiksita temo ene de larĝa aplikeco de disciplinoj.
#000033
En 1975 la lernejo fondis sian universitateldonejon, unue nomitan Presses de l'ENS tiam renomis en 1997 al Editions Rue d'Ulm.
Tiu gazetaro, kiu funkciigas sur malgranda skalo, estas temigis literaturon kaj sociosciencon kaj publikigas specialistlibrojn destinitajn al akademia spektantaro.
Proksimume 300 verkoj estas haveblaj enretaj en la librejo de la gazetaro, kaj proksimume 25 novaj titoloj estas publikigitaj ĉiun jaron.
#000034
En 1986, ENS-fonduso estis kreita kaj rekonita kiel puntbazigd'utilité publikve perleĝe.
Ĝi kontribuas al la evoluo de la lernejo, plej precipe per apogado kaj faciligado de la ricevado de eksterlandaj studentoj kaj esploristoj.
La fundamento, prezidita fare de Alain-Gérard Slama, administras kelkajn investojn en financitajn poziciojn por eksterlandaj esploristoj en ENS-rilataj laboratorioj.
Ĝi ekzemple financis la Louis Pasteur-vilaon, troviĝis proksime de ENS, kiu bonvenigas eksterlandajn esploristojn por plilongigitaj restadoj.
Ĝi ankaŭ kontribuis al financado de pluraj pozicioj por sciencistoj en ENS-laboratorioj, ekzemple en esplorado sur teleentreprena retsekureco kun France Télécom kaj en "artefarita vizio" kun la Airbus fonduso.
#000035
En Francio, ENS estis rigardita ekde la malfrua 19-a jarcento kiel unu el plej antaŭaj nobelulécole'oj.
Tamen, la ENS-sistemo estas diferenca de tiu de la plej multaj alteduksistemoj ekster Francio, tiel farante malfacila komparibli;
aparte, ĝi estas multe pli malgranda ol tipa angla kolegia universitato.
Tamen, ENS estis konstante vicigita 18-a ĝis 33-a en la QS World University Rankings ekde ilia komenco.
Ĝi estas vicigita kiel la dua "malgranda universitato" tutmonde malantaŭ Kalifornia Instituto de Teknologio fare de la 2016-datita Times Higher Education Smaller Universities Ranking (rangotabelo de institucioj de malpli ol 5000 studentoj).
Ĝi estas ĝenerale rigardita kiel la ĉefranga franca instituto por alteduko kaj esplorado, kaj ĝi estas nuntempe vicigita unue inter francaj universitatoj fare de la ARWU kaj Times.
#000036
Dum ĝia historio, ampleksa nombro da ENS-eks-studentoj, kelkaj el ili konata kiel normeksterteranoj, fariĝis rimarkinda en multaj multfacetaj kampoj, kaj akademiaj kaj alie, intervalante de Louis Pasteur, la apotekisto kaj mikrobiologo fama por inventado de pasteŭrizado, al filologo Georges Dumézil, romanverkisto Julien Gracq kaj socialisma Ĉefministro Léon Blum.
#000037
Évariste Galois, la fondinto de galeza teorio kaj teorio de grupoj, estis frua studento ĉe ENS, tiam daŭre nomita École préparatoire, en la 1820-aj jaroj, en la sama tempo kiel kolega matematikisto Augustin Cournot.
Kvankam matematiko daŭre estis instruita en la lernejo dum la 19-a jarcento, ĝia reala domineco de la mtema sfero ne emerĝus kiel kasregistrilo post la Unumondo-Milito, kun junulgeneracio de matematikistoj gviditaj fare de André Weil, konata pro lia baza laboro en nombroteorio kaj algebra geometrio (ankaŭ la frato de kunstudanto, filozofo Simone Weil).
Tiu rejunigo daŭris en la 1930-aj jarojn, kiel ekzempligite per la ekfunkciigo (1935) de la influa Nicolas Bourbaki projekto, kies laboro trapenetris la kampon de matematiko dum la 20-a jarcento.
En 1940 iama studento Henri Cartan estis nomumita profesoro en la lernejo kiel sia patro Élie Cartan, portante la gravecon de la lernejo en la kampo daŭre plu kun sia laboro en algebra topologio.
Lia instruado, kiu daŭris al 1965, estis vaste influa en formado de liaj studentoj, kiuj inkludis Yvonne Bruhat, Gustave Choquet, Jacques Dixmier, Roger Godement, René Thom kaj Jean-Pierre Serre.
#000038
Ekde la establado (1936) de la Medalo Fields, ofte nomitaj la "Nobelpremio por matematiko", dek normeksterteranoj estis ricevantoj, kontribuante al la reputacio de ENS kiel unu el la plej antaŭaj ekzercejoj de la monda por matematikistoj:
Laurent Schwartz, Jean-Pierre Serre (ankaŭ ricevanto de la inaŭgura Abela Premio en 2003), René Thom, Alain Connes, Jean-Christophe Yoccoz, Pierre-Louis Lions, Laurent Lafforgue, Wendelin Werner, Cédric Villani kaj Ngô Bảo Châu.
Ĉiuj francaj teniloj de la premio estis edukitaj ĉe ENS.
Alexander Grothendieck, ankaŭ Fields-medalulo, kvankam li ne estis normeksterterano, ricevis grandan parton de sia trejnado en la lernejo.
Tiuj dek unu iamaj studentoj igis ENS la institucio kun la plej multaj Fields medaluleks-studentoj de iu institucio tutmonde.
#000039
Poste, marksista politika pensulo Louis Althusser estis studento ĉe ENS kaj instruis tie dum multaj jaroj, kaj multaj el liaj disĉiploj poste iĝis konataj pro sia propra penso: inter ili estis Étienne Balibar, filozofo Alain Badiou, kiu daŭre instruas en la lernejo kiel emeritprofesoro, kaj Jacques Rancière.
Daŭre poste, en la 1940-aj jaroj kaj 1950-aj jaroj, la mond-fama pensulo Michel Foucault, fondinto de la historio de sistemoj de penso kaj estonta profesoro ĉe la Kolegio de Francio estis studento kelkaj jaroj antaŭ la fondinto de dekonstruado, Jacques Derrida kaj la pensulo de individuigo Gilbert Simondon.
La tradicio hodiaŭ daŭras tra tiaj filozofoj kiel Jacques Bouveresse, Jean-Luc Marion, Claudine Tiercelin kaj Quentin Meillassoŭ, kaj la lernejo ankaŭ produktis eminentajn publikajn intelektulojn kiel Stéphane Hessel kaj tia Nova Filozofoj kiel Bernard-Henri Lévy kaj Benny Lévy.
#000042
Kontribuante al la rolo de ENS kiel la centro de la strukturisto direkto, kune kun Althusser kaj Foucault, grava psikanalizisto kaj psikiatro Jacques Lacan instruis tie en la 1960-aj jaroj, precipe donante lian kurson, The Four Fundamental Concepts of Psychoanalysis (La Kvar Fundamentaj Konceptoj de Psikanalizo) , en 1964.
Tiu periodo de lia instruado estas signifa kiel ĝi estas tiu en kiu ĝi akiris "multe pli grandan spektantaron" ol antaŭe kaj reprezentis "ŝanĝon de fronto" de lia antaŭa laboro [72] .
Dum tiu tempo la lernejo iĝis fokuso de la École-freudieno de Paris, kaj multaj el la disĉiploj de Lacan estis edukitaj tie, inkluzive de psikanalizistoj Jacques-Alain Miller kaj Jean-Claude Milner, la unuaj prezidanto de la World Association of Psychoanalysis (Mondo Unuiĝo de Psikanalizo).
#000043
Unu el la plej antaŭaj specialaĵoj de la lernejo ĉiam estis la instruado de historio, kaj kiam tia ĝi produktis grandan nombron da famaj historiistoj kiuj estis gravaj en la evoluo de sia subjekto, komencante kun Numa Denis Fustel de Coulanges, Ernest Lavisse kaj Jérôme Carcopino, ĉiujn studentojn de la lernejo en la dua duono de la deknaŭa jarcento kiuj poste revenus por direkti ĝin.
Ĉirkaŭ la jarcentŝanĝo du viroj kiuj iĝus la fondintoj de la Skolo de analoj, Marc Bloch kaj Lucien Febvre, studita en la lernejo.
Jacqueline de Romilly kaj Pierre Grimal, respektive historiistoj de Antikva Grekio kaj Romio, estis ambaŭ studentoj en la lernejo komencanta en 1933.
Ĉinologo Marcel Granet, mezepokisto Jacques Le Goff, egiptologo Gaston Maspero, arkeologo Paul Veyne, Ancien Régime specialisto Emmanuel Le Roy Ladurie kaj Antaŭkolumba civilizantropologo Jacques Soustelle estis ĉiuj studentoj en la lernejo, same kiel Georges Dumézil, kiuj revoluciigis relativan filologion kaj mitografio kun liaj analizoj de suvereneco en proto-ind-eŭropa religio kaj formulis la trifunkcian hipotezon de socia klaso en maljunegaj socioj.
#000044
La lernejo havas multjaran reputacion kiel ekzercejo por viroj kaj virinoj de leteroj, kaj ĝiaj eks-studentoj inkludas romanverkiston kaj dramiston Jean Giraudoux, multajn el kies ludoj inter kiuj La troja milito ne okazos kaj Amphitryon 38 fariĝis bazelementoj de la franca teatra repertuaro kaj romanverkisto Julien Gracq, precipe fama por lia 1951 romano The Opposing Shore .
Jules Romains, la fondinto de Unanimismo, eseistoj Paul Nizan kaj Robert Brasillach, romanverkisto Romain Rolland kaj poeto Charles Péguy estas kelkaj aliaj ekzemploj de gravaj verkintoj kiuj estis edukitaj tie.
La fondinto de la influa Négritude movado, Martinican poeto Aimé Césaire, prepariĝis kaj pasigis la alirekzamenon de la Lycée-Ludoviko-le-grando kie li estis amikoj kun estonta President of Senegal (Prezidanto de Senegalo) kaj kolega Négritude verkinto Léopold Sédar Senghor, kiuj malsukcesis la alirekzamenon.
Ĉirkaŭ tiu sama perioda alĝeria romanverkisto, eseisto kaj produktoro Assia Djebar, kiu konvenus unu el la plej elstaraj voĉoj de araba feminismo, estis studento en la lernejo.
Poste, belga verkinto éric-Emmanuel Schmitt, verkinto da la romano Oskaro (2002 ) kaj la Sinjorino en Rozo , ankaŭ trompis siajn studojn tie, same kiel literaturrecenzistojn kaj teoriulojn Paul Bénichou, Jean-Pierre Richard kaj Gérard Genette.
Poeto Paul Celan kaj Nobelpremio en Literaturo gajninto Samuel Beckett estis ambaŭ instruistoj en la lernejo.
#000045
Ekzistas tradicio de sociosciencoj en la lernejo, kiel konstatite de la fakto ke Émile Durkheim, unu el la fondintoj de sociologio, estis studento en la lernejo en 1879, ĉirkaŭ la sama tempo kiel Théodule Ribot, psikologon konata por evoluigado de Ribot's Juro.
Pierre Bourdieu, kiu studis dinamikon de potenco en socio kaj ĝian dissendon super generacioj, atingis tutmondan famon kun sia libro de 1979
Distinction: Social Critique of the Judgment of Taste kaj iĝis voĉa kritikisto de la franca sistemo de nobelulécole'oj kaj precipe ENS kiel la standardisto de tiu sistemo, studis ĉe ENS en la fruaj 1950-aj jaroj.
Aliaj ENsociologoj kaj antropologoj inkludas Maurice Halbwachs, Alain Touraine kaj Philippe Descolan.
La lernejo ankaŭ havas tradicion de geografio, kun la fondinto de moderna franca geografio kaj de la franca School of Geopolitics Paul Vidal de La Blache estis studento en la lernejo komencanta en 1863.
#000046
Kiel por ekonomiko, ĝia historio en la lernejo estas malpli longa, ĉar ĝi ne estis inter la subjektoj unue instruis en la lernejo.
Tamen, Gérard Debreu gajnis la 1983 -datita Bank of Sweden Prize in Economic Sciences in Memory of Alfred Nobel (Banko de Sweden Prize en Ekonomiaj sciencoj en Memoro de Alfred Nobel), kaj ekzistas kreskanta produktado de ekonomiistoj de ENS, kiel konstatite fare de la junulgeneracio de francaj ekonomikt reprezentitaj fare de Emmanuel Saez, gajninto de la 2009 -datita John Bates Clark Medal, Esther Duflo, kiu gajnis la saman medalon en 2010, kaj Thomas Piketty, verkinto de la furorlibro (2013 ) Capital in the Twenty-First Century .
Ekde ĝia kreaĵo en 2000, dek el la dudek ricevantoj de la Premio de la plej bona juna franca ekonomiisto estis ENS-eks-studentoj.
#000047
ENS neniam havis sekcion en publika politiko, sed kelkaj el ĝiaj studentoj fariĝis gvidaj ŝtatistoj kaj politikistoj.
Third Republic ĉefministroj Jules Simon, Léon Blum, Édouard Herriot kaj Paul Painlevé same kiel socialisma gvidanto Jean Jaurès estis fruaj ekzemploj de tiu tendenco.
Ĉe tiu tempo, tre kelkaj ENOJ iamaj studentoj kaj intelektuloj estis tiritaj al socialismo, kiel ekzemple Pierre Brossolette kiu iĝis Résistance heroo kaj grava ŝtatestro dum 2-a Mondmilito.
La institucio daŭre estis vidita kiel maldekstrema lernejo ekde tiam.
Poste, ĉar ENS venis ĉiam pli por esti vidita per iuj kiel antaŭĉambro al la École-nacibierd'administration, pli junaj studentoj tiritaj al politiko kaj publika politiko komencis esti altiritaj al ĝi, kiel ekzemple Estonta prezidento de la respubliko Georges Pompidou, ĉefministroj Alain Juppé kaj Laurent Fabius, kaj ministroj kiel ekzemple Bruno Le Maire kaj Michel Sapin, respektive la nuna kaj iama Ministers of Finance (Ministroj de Finance) de Francio.
#000048
Institut de Formation Internationale (IFI)
#000052
École de dezajno Nantes Atlantique
#000053
Bilan d'aptitude délivré par les grandes écoles
#000055
École nationale d'ingénieurs de Saint-Etienne (ENISE)
#000056