Aŭtonomio por Irlando dominis politikan debaton inter la du landoj ĉar ĉefministro William Ewart Gladstone lanĉis la unuan Home Rule Bill en 1886, intencis doni iom da aŭtonomio kaj nacia aŭtonomio al Irlando, sed kiu estis malaprobita fare de la Burĝĉambro.
La dua Home Rule Bill, sep jarojn poste pasis la Burĝĉambron, estis vetoita fare de la Lordĉambro.
Ĝi estus la tria Home Rule Bill, lanĉita en 1912, kiu kaŭzus la krizon en Irlando inter la plimulta naciisma populacio kaj la uniistoj en Ulstero.
#000004
La 28an de septembro 1912 en Belfast City Hall iom pli ol 450,000 uniistoj subskribis la Ulsteran Pakton por rezisti la donadon de Aŭtonomio.
Tio estis sekvita en januaro 1913 kun la formado de la Ulsteraj Volontuloj kunmetita de plenkreskaj viraj uniistoj por kontraŭbatali la trairejon kaj efektivigon de la fakturo de forto de brakoj eventuale.
La establado de la Ulsteraj Volontuloj estis (laŭ Eoin MacNeill) iniciatita, aprobita, kaj financita de anglaj konservativuloj kun la alia grava brita partio, la liberaluloj, ne trovado "si terure afliktite per tiu procedo."
#000005
La IRB komencis la preparojn por la sincera organizo de la irlandaj volontuloj en januaro 1913.
Jakobo Stritch, IRB-membro, havis la Irlandan Naciajn Forstistojn konstruas halon ĉe la dorsa flanko de 41 Parnell Square en Dublino, kio estis la ĉefsidejo de la Wolfe Tone Clubs.
Anticipante la formadon de la volontuloj ili komencis lerni pied-borilajn kaj armeajn movadojn.
La borado estis farita fare de Stritch kune kun membroj de Fianna Éireann.
Ili komenciĝis praktikante malmulton de IRB asociita kun la Dublina Gaelic Athletic Association, gvidita fare de Harry Boland.
#000007
La IRB sciis ke ili bezonus tre rigarditan figuron kiel publika fronto kiu kaŝus la realecon de ilia kontrolo.
La IRB trovis al Eoin MacNeill la idealan kandidaton, Profesoron pri Frue kaj Mezepoka historio en University College Dublin.
La akademiaj akreditaĵoj kaj reputacio de McNeill por integreco kaj politika modereco havis ĝeneraligitan alogon.
#000009
Ekzistas nenio malhelpi la aliajn dudek ok distriktojn vokado en ekzistajn civitanfortojn por teni Irlandon "por la Empiro".
Estis ĝuste kun tiu objekto ke la volontuloj de 1782 estis rekrutitaj, kaj ili iĝis la instrumento de establado de irlanda aŭtonomio.
#000011
La Manifesto de la irlandaj volontuloj estis verkita fare de MacNeill, kun kelkaj minimumaj ŝanĝoj aldonite fare de Tom Kettle kaj aliaj membroj de la Provizora Komisiono.
Ĝi deklaris ke la celoj de la organizo estis "certigi kaj aserti la rajtojn kaj liberecojn kutimaj por la tutaj homoj de Irlando", kaj ke membreco estis malferma al ĉiuj irlandanoj "sen distingo de kredaro, politiko aŭ socia grado."
Kvankam la "rajtoj kaj liberecoj" neniam estis difinitaj, nek la rimedoj per kiu ili estus akiritaj, la IRB en la Fenian-tradicio konstruita perspektivo por signifi la prizorgadon de la rajtoj de Irlando al nacia sendependeco kaj certigi tion rekte en brakoj.
#000016
La manifesto plue deklaris ke iliaj devontigo devis esti defensivaj, planante nek "agreson aŭ dominadon".
Ĝi diris ke la konservativulpolitiko en Ulstero estis konscie adoptita por igi la ekranon de militforto kun la minaco de armita perforto la decida faktoro en rilatoj inter Irlando kaj Britio.
Se irlandanoj akceptis tiun novan politikon li diris ke ili estus transcedantaj siajn rajtojn kiel viroj kaj civitanoj.
Se ili ne provis venki tiun politikon "ni iĝas saĝe la plej degenerinta populacio en Eŭropo kaj jam ne honorindulo de la nomo de nacio."
En tiu situacio, ĝi diris, "la imposto de protektado de niaj propraj rajtoj estas nia devo unua kaj ĉefe.
Ili havas rajtojn kiuj aŭdacas konservas ilin."
Sed rajtoj, en la lasta eliro, povus nur esti konservitaj fare de brakoj.
#000017
MacNeill mem aprobus armita rezisto nur se la britoj lanĉus kampanjon de subpremo kontraŭ irlandaj naciistmovadoj, aŭ se ili provis trudi devigan militservon al Irlando sekvanta la ekaperon de la Unua Mondilito, en tia kazo li kredis ke ili havus amassubtenon.
#000018
Baldaŭ post la formado de la volontuloj, la Brita Parlamento malpermesis la importon de armiloj en Irlandon.
La " Curragh-okazaĵon " (ankaŭ referitan kiel la "Curragh Mutiny") de marto 1914, indikis ke la registaro ne povis fidi je ĝia armeo por certigi glatan transiron al Aŭtonomio.
Tiam en aprilo 1914 la Ulsteraj Volontuloj sukcese importis 24,000 fusilojn en la Larne Gun Running okazaĵo.
La irlandaj volontuloj ekkomprenis ke ĝi ankaŭ devus sekvi eblemon se ili estus prenotaj kiel gravmiena forto.
Efektive, multaj nuntempaj observantoj komentis la ironion de "lojalaj" Ulsterman armantaj sin kaj minacantaj spiti la britan registaron de forto.
Patrick Pearse fame respondis ke "la oranĝisto per pafilo ne estas same ridinda kiel la naciisto sen unu."
Tiel O'Rahilly, sinjoro Roger Casement kaj Bulmer Hobson laboris kune por kunordigi taglumarmilkontrabandan ekspedicion al Howth, ĵus norde de Dublino.
#000023
La plano funkciis, kaj Erskine Childers alportis preskaŭ 1,000 fusilojn, aĉetis de Germanio, ĝis la haveno la 26an de julio kaj distribuis ilin al la atendvolontuloj, sen interfero de la aŭtoritatoj.
La resto de la pafiloj kontrabanditaj de Germanio ĉar la irlandaj volontuloj estis alterigitaitaj ĉe Kilcoole semajnon poste fare de sinjoro Thomas Myles.
#000024
Kiel la volontuloj marŝis de Howth reen ĝis Dublino, aliflanke, ili estis renkontitaj fare de granda patrolo de la Dublina Metropolitena Police kaj la Brita Armeo.
La volontuloj eskapis plejparte nedifektitaj, sed kiam la armeo resendita al Dublino ili interbatalis kun grupo de senarmaj civiluloj kiuj diskombis ilin en Bachelors Walk.
Kvankam neniu ordo ricevis, la soldatoj ekpafis sur la civiluloj, mortigante kvar kaj plu vundigantaj 37-a Tio kolerigis la loĝantaron, kaj dum la protestego rekrutadoj en la volontuloj ŝvebis.
#000025
La ekapero de 1-a Mondmilito en aŭgusto 1914 provokis gravan disigon en la organizo.
Redmond, je la avantaĝo de certigado de la leĝigo de la Hejmo Regulo-Leĝo 1914 tiam sur la leĝaroj, instigis la volontulojn por apogi la britan kaj Aliancitan militengaĝiĝon kaj aliĝi al irlandaj regimentoj de la britaj New Army sekcioj, ago kiu indignigis la fondmembrojn.
Surbaze de la larĝa atendo ke la milito estos fuŝkontakto unu, la plimulto tamen apogis la militinveston kaj la vokon por reestigi la "liberecon de malgrandaj nacioj" sur la eŭropa kontinento.
Ili foriris por formi la Naciajn Volontulojn, kelkajn el kies membroj batalis en la 10-a kaj 16-a (irlanda) dividado, flank-al-flanke kontraŭ siaj Ulster Volunteer-ekvivalentoj de la 36-a (Ulstero) dividado.
#000027
Malplimulto kredis ke principoj uzitaj por pravigi la Aliancita militcelo estis plej bone uzita en reestigado de la libereco al unu malgranda lando aparte.
Ili retenis la nomon "Irish Volunteers", estis kondukitaj fare de MacNeill kaj postulis irlanda neŭtraleco.
La Naciaj Volontuloj konservis proksimume 175,000 membrojn, forlasante la irlandajn volontulojn kun laŭtaksa 13,500.
Tamen, la Naciaj Volontuloj malkreskis rapide, kaj la malmultajn restantajn membrojn reunuigitajn kun la irlandaj volontuloj en oktobro 1917.
La disigo pruvis favora al la IRB, kiu nun estis malantaŭa en pozicio por kontroli la organizon.
#000028
Sekvante la disigon, la restoj de la irlandaj volontuloj prisignitaj kiel la "Sinn Féin Volunteers", de la brita gazetaro, ofte, kaj erare estis moke kiel " Monoj ", post la politika organizo de Arthur Griffith Sinn Féin.
Kvankam la du organizoj havis iom da imbrikita membreco, ekzistis neniu oficiala ligo inter tiam modera Sinn Féin de Griffith kaj la Volontuloj.
La politika sinteno de la ceteraj volontuloj ne estis ĉiam populara, kaj 1.000-forta marŝo gvidita fare de Pearse tra la garnizonurbo de Limeriko dum Pentekosta dimanĉo, 1915, estis superŝutita kun sentaŭgaĵo fare de malamika homamaso.
Pearse klarigis al la kialo de la establado de la nova forto kiam li diris en majo 1915:
#000029
Kio se deviga militservo estu devigita sur Irlando?
Kion se uniisto aŭ Coalition British Ministry malkonfesas la Aŭtonomioleĝon?
Kio se esti kialigite diserigi Irlandon?
La estonteco estas granda kun tiuj kaj aliaj eblecoj. [47]
#000030
Tiu reorganizado metis la IRB estas pli forta pozicio, ĉar kvar gravaj armeaj postenoj (direktoro de trejnado, direktoro de armea organizo, direktoro de armeaj operacioj, kaj direktoro de komunikadoj) estis tenitaj fare de viroj kiuj estis, aŭ baldaŭ estus, membroj de la IRB, kaj kiuj poste iĝas kvar el la sep subskribintoj de la Paska Proklamo.
(Hobson ankaŭ estis IRB-membro, sed havis faladon eksteren kun la gvidado post kiam li apogis la nomumitojn de Redmond al la provizora konsilio, kaj tial ludis nur malmulte da rolo en la IRB poste.
#000032
La oficiala sinteno de la irlandaj volontuloj estis tiu ago nur estus prenita estis la britaj aŭtoritatoj en Dublin Castle por provi senarmigi la volontulojn, aresti iliajn gvidantojn, aŭ enkonduki devigan militservon en Irlando.
La IRB, aliflanke, estis kialigita uzi la volontulojn por ofensiva ago dum Britio estis ligita en la Unumondo-Milito.
Ilia plano estis eviti la komandon de MacNeill, iniciatante Leviĝon, kaj por ricevi MacNeill surŝipen post kiam la leviĝo estis jamfakto.
#000033
Pearse eligis ordonojn dum tri tagoj da paradoj kaj manovroj, maldike suspektinda ordo por ĝenerala ribelo.
MacNeill baldaŭ malkovris la realan intencon malantaŭ la ordoj kaj provis ĉesigi ĉiujn agojn de la volontuloj.
Li sukcesis nur pri prokrastado de la Leviĝo por tago, kaj limigado de ĝi al proksimume 1,000 aktivaj partoprenantoj ene de Dublino kaj tre limigita ago aliloke.
Preskaŭ ĉio el la batalado estis limigita al Dublino.
La Irlanda Civitano-Armeo provizis iomete pli ol 200 personaron por la Dublina kampanjo.
#000034
Ŝtupoj direkte al reorganizado de la irlandaj volontuloj estis prenitaj dum 1917, kaj la 27an de oktobro 1917 kongreso estis okazigita en Dublino.
Tiu kongreso estis vokita por koincidi kun la Sinn Féin partikonferenco.
Preskaŭ 250 homoj partoprenis la kongreson;
internigo malhelpis multajn pli de ĉeestado.
La Royal Irish Constabulary (RIC) taksis ke 162 firmaoj de volontuloj estis aktivaj en la lando, kvankam aliaj fontoj proponas 390 signo.
#000035
Movoj igi la volontulojn la armeo de la Dáil kaj ne ĝia rivalo komenciĝis antaŭ la januara atako, kaj estis intensigitaj.
La 31an de januaro 1919 la Volunteer organo, An tÓglách ("La volontulo") publikigis liston de principoj konsentis inter du reprezentantoj de la Aireacht, agante Príomh Aire Cathal Brughan kaj Richard Mulcahy kaj la Oficulon.
Ĝi igis unuan mencion de la organizo trakti "la armetrupojn de la malamiko - ĉu soldatoj aŭ policanoj - precize kiam popolarmeo traktus la membrojn de invadarmeo".
En la deklaro la nova rilato inter la Aireacht kaj la Volontuloj - kiuj ĉiam pli iĝis konataj kiel la IRA (IRA) - estis difinita klare.
#000041
La registaro estis difinita kiel posedado de la sama potenco kaj aŭtoritato kiel normala registaro.
Ĝi, kaj ne la IRA, aprobas la IRA-kampanjon;
Ĝi eksplicite parolis pri milita stato.
#000042
Kiel parto de la daŭranta strategio por preni kontrolon de la IRA, Brugha proponis al Dáil Éireann la 20an de aŭgusto 1919 ke la volontuloj estis petotaj, ĉe tiun venontan kongreson, ĵurkonfirmi fidelecon al la Dáil.
Li plue proponis ke membroj de la Dáil mem devus ĵurkonfirmi la saman ĵuron.
La 25an de aŭgusto Collins skribis al la Numero unu-ministro, Éamon de Valera, (Príomh Aire) informi al li "la Volunteer-aferon estas nun fiksa".
Kvankam ĝi estis "fiksita" sur unu nivelo, alian jaron pasitan antaŭ ol la volontuloj prenis fidelecoĵuron al la Irlanda Respubliko kaj ĝia registaro, "dum aŭgusto 1920".
#000043
La 11an de marto 1921 Dáil Éireann diskutis ĝian rilaton kun ĝia armeo.
la Dáil apenaŭ agis juste de la armeo en ne publike prenado de plena respondeco por ĉiuj ĝiaj agoj."
La Dáil ankoraŭ ne deklaris militon, sed estis ĉe milito;
ili devus konsenti pri la akcepto de milita stato."
#000044
Ĉiuj organizoj nomante sin la IRA, same kiel la Irish Defence Forces (IDF), havas siajn originojn en la irlandaj volontuloj.
La irlanda nomo de la volontuloj, óglaigh Na hÉirean, estis retenita kiam la angla nomo ŝanĝiĝis, kaj estas la oficiala irlanda nomo de la IDF, same kiel la diversaj IRAs.
#000045
La nomo de la Bengaliaj Volontuloj, hinda revoluciema organizo fondis en 1928 kaj aktiva kontraŭ brita rego en Hindio, eble estis inspiritaj fare de la irlanda organizo.
#000046
Irlanda en la britaj armetrupoj
#000053