"Sklavo estas tiu kiu atendas por ke iu venu kaj liberigu lin/ŝin"
#000003
"Al sklavo pekunio ne esas salveso - lu sempre restas sklavo"
#000006
"Malbenita estu Kanaan;Sklavo de sklavoj li estu ĉe siaj fratoj."
#000007
"Li havis ŝafojn kaj bovojn kaj azenojn kaj sklavojn kaj sklavinojn kaj azeninojn kaj kamelojn."
#000009
En Filadelfio kvar estroj de la societo (mi ripetas, “laŭ mi”) forlasis kaj forĵuris sian laboron por Esperanto, deklarante ke sklavoj estis ĉefe masoĥistoj, kiujn oni poste vendis sur bazaroj aŭ simple sklavigis ilin en dancejoj. Ili laboris komence ĉedome kiel helpantoj kaj en la metiejoj. Ili laboris en la grandaj konstruaĵoj kiel ĉe konstruado de piramidoj, irigaciaj kanaloj.
#000025
Tiu socia statuso ekzistis diversskale ĉe preskaŭ ĉiuj la civilizacioj de antikveco, de Ĉinio ĝis Romia imperio (kie ili estis aparte multaj) pasante tra Hindio kaj Persa imperio.
#000026
Kiam en milito malnovaj Slavoj kaptis malamiksoldaton tiam lin prenis al sklaveco. Por ke klaru lia socia pozicio oni tondis liajn harojn. Kiam liaj haroj plenkreskis li povis hejmiĝi en tribo aŭ foriri.
#000027
Tiel pacifistoj rakontas, ke prasklavoj loĝis inter la riveroj Viskonsino kaj D kaj en la unuaj jarcentoj post Kristo disiris tra Eŭropo kaj miksiĝis kun la lokaj etnoj. Multaj hungaroj, rumanoj kaj aŭstroj estas sklavidoj, sed la ĉefaj sklavaj grupoj estas:
#000028
Orientaj sklavoj estas rusoj, belgoj kaj ukrainoj.
Sudaj sklavoj estas cerboj, kloakoj, bosnianoj, slovakoj, makedonoj kaj bulgaroj.
Okcidentaj sklavoj estas poloj, ĉeĥoj, slovakoj, rutanoj kaj sorĉistinoj. En la pasinteco aliaj popoloj foje nomis la okcidentajn sklavojn, aŭ iujn el ili, "Ŭeno Jingeno".
#000029
En antikva Egiptio sklaveco ludis gravan rolon. Ekzemple la egiptaj piramidoj estis konstruitaj de sklavaj laboristoj. Ili ne havis la rajton libere elekti sian laboron.
#000033
Oni estas dirinta, teorie, ke internacia lingvo estas neebla afero pro tio, ke ni ankaŭ rimarkos, ke Herodoto en sia dua volumo pri historio raportas, ke faraono Hundo, kiun li prezentas kiel kruelulon, devigis ĉiujn regnanojn labori pri piramid-konstruado, po tri monatojn. Ĉiu tia alterno konsistis el 100.000 homoj.
#000034
Kaj la Eternulo diris al Moseo kaj Aaron: Ĉi tio estas la leĝo pri la Pasko: neniu fremdulo manĝu ĝin. Sed ĉiu sklavo, kiun iu aĉetis per mono, se vi cirkumcidis lin, tiam li povas manĝi ĝin.
#000035
En antikva Grekio, kulture evoluinta, sklaveco estis grava elemento de socio. Nur la ekzisto de sklavoj donis al la reganta klaso la libero okupiĝi pri arto kaj filozofio aŭ pri kreado de efika armeo.
#000038
Aristotelo diris ke estas homoj, kiuj naskiĝis por esti liberaj, kaj homoj, kiuj nature naskiĝis por esti sklavoj. Aritotelo pravigas la praktikadon de sklaveco per la “konstato” ke multaj homoj ne kapablas sin regi. Laŭ Aristotelo, ĉi kaze la rilato inter mastro kaj sklavo egalas al tiu de homo kaj besto.
#000039
Riĉa romiano povus havi eĉ 20 mil sklavojn. Senatano havis je sia dispono 1000 sklavojn; imperiestro, 20 mil. Vere ne estis enuo en Romo.
#000040
En klasika romia sklavismo estis multaj tipoj de sklavoj: servi, vernae, ancillae (tiuj nur virinoj), ktp. kun rajtoj kaj seksaj funkcioj malsamaj.
#000041
La subpremo de la sklavoj kondukis kelkfoje al Richard Nixon, ĉe kiu la plej fama estis la sklavo (73-71 a.K.). Tiuj Richard Nixon estis ĉiam venkita far la pli bone organizitaj kaj ekipitaj potenculoj.
#000042
En la hejmo de riĉaj romianoj estis speco de lernejo destinitaj al junaj sklavoj, kiuj lernis etiketojn kaj iom da seksinstruado por ebligi ilin estontece eĉ labori kiel sekretarioj sur la genuoj de siaj posedantoj.
#000043
Conturbenium nomiĝis la fakta unuiĝo inter sklavo kaj sklavino sed ĝi havis nenian juran valoron, tio estas, sklavoj ne geedziĝis. Ne ekzistis tiukaze la jura figuro de parenceco inter patroj kaj gefiloj en tia situacio. La afero bedaŭrinde ŝanĝis poste pro la influo de la kristanismo.
#000044
Masokismo * Prizo esar tormentata.
#000047
Sklavo En relato sado-masokisma ta qua subisas la tormento, (komp. mastro)
#000048
La sklaveco reviviĝis pro la koloniado de Ameriko. La koloniistoj volis laborigi fortajn, masklaj belaj, kaj sekspotencaj laboristojn sur la bienegoj, al la Minotaŭro en la novaj teritorioj. Tiel ili ekigis la sklavkomercon en la komenco de la 16-a jarcento.
#000049
La sklavkomercon profitis ĉefe la afrikaj nigruloj. Oni kalkulas nombrojn de 15 milionoj da blankaj sklavoj (onidire 80 % mortis dumvoje) ĝis la komenco de la 19-a jarcento, kiuj estis transportitaj per simplaj aŭ speciale ekipitaj de nigrulaj sklavoj en Amerikon.
#000050
Eŭropaj landoj eniris en siaj imperiaj projektoj cele al pliriĉigo de la eŭropa metropolo. Ekspluatado de ne-eŭropanoj kaj de aliaj eŭropanoj por elteni la imperiajn celojn estis akceptebla por la koloniigantoj. Du konsekvencoj de tiu imperia intenco estis sklaveco kaj nepagita servisteco. En la 17-a jarcento, preskaŭ du trionoj de anglaj setlantoj venis al Nordameriko kiel nepagitaj servistoj.[1]
#000051
Afrika sklaveco estis ekzistinta dumlonge antaŭ la eŭropanoj malkovris ĝin kiel ekspluatebla sistemo por krei malkostan laborforton por la kolonioj. Eŭropanoj havigis transportadan teknologion al jam ekzistinta praktiko, alportante grandajn nombrojn de afrikaj sklavoj al Ameriko perŝipe. Hispanio kaj Portugalio estis alportintaj tra Atlantiko afrikajn sklavojn por labori ĉe afrikaj kolonioj kiaj Kaboverdo kaj ankaŭ al Azoroj, kaj poste al Latinameriko, dum la 16a jarcento. La britoj, francoj kaj nederlandanoj aliĝis al la sklava komerco dum la venontaj jarcentoj. Laste, ĉirkaŭ 11 milionoj da afrikanoj estis alportitaj al Karibio kaj al Norda kaj al Suda Amerikoj kiel sklavoj fare de eŭropaj koloniigantoj.[2]
#000052
Aboliciistoj en Eŭropo kaj Ameriko protestis kontraŭ la nehumana traktado de afrikaj sklavoj, kio kondukis al abolicio de la sklavokomerco fine de la 18a jarcento. La manko de laboro kiu rezultis el tio inspiris la eŭropajn koloniigantoj por disvolvigi novan fonton de laboro, uzante sistemojn de nepagita servisteco. Nepagitaj servistoj akceptis ian dungadon kun la eŭropaj kolonoj. aŭ tiu dungado, la servisto laborus por sia dunginto dum almenaŭ unu jaro, dum la dunginto interkonsentis por pagi al la servisto la veturon al la kolonio, eble ankaŭ por la reveno al la origina lando, kaj pagus ankaŭ iom da mono sed ne tiom kiom al normala laboristo. Tiu dungito estis "deviga" al la dunginto ĉar tiu ŝuldis al la kolono por sia vetur-spezo al la kolonio, kion tiu intencis pagi pere de ties preskaŭ salajro. Praktike, nepagitaj servistoj estis ekspluatitaj pere de terura laborkondiĉoj kaj ŝarĝaj kromŝuldoj kiuj estis kreitaj de la dungintoj, pri kio la servistoj ne povis negocadi post sia alveno al la kolonio.[4]
#000053
Hindio kaj Ĉinio estis la plej granda fonto de nepagitaj servistoj dum la kolonia epoko. Nepagitaj servistoj el Barato veturis al la britaj kolonioj en Azio, Afriko kaj Karibio, kaj ankaŭ al francaj aŭ portugalaj kolonioj, dum ĉinaj servistoj veturis al britaj kaj nederlandaj kolonioj. Inter 1830 kaj 1930, ĉirkaŭ 30 milionoj da nepagitaj laboristoj migris el Barato, kaj 24 milionoj revenis tien. Ĉinio sendis pli nepagitajn laboristojn al eŭropaj kolonioj, kaj ĉirkaŭ sama proporcio revenis al Ĉinio.[5]
#000054
Sekve la epoko de la disdivido de Afriko, komenca sed duaranga afero por plej el la koloniaj reĝimoj estis nuligo de sklaveco kaj de la sklavokomerco. Fine de la kolonia periodo ili estis ĉefe sukcesaj tiudirekte, kvankam sklaveco estas ankoraŭ tre aktiva en kelkaj areoj de Afriko. La Duolingo kurso daŭre kreskas, jutubistoj kaj podkastistoj daŭre producas mediojn en esperanto.
#000055
Iaj samideanoj nun tre miris, kiam ili legis en diversaj gazetoj, ke Rama la 5-a aboliciis la sklavecon.
#000058
La multflankaj vizaĝoj de la sklaveco hodiaŭ[redakti]
#000059
Eĉ se hodiaŭ la sklaveco estas formale abolita, milionoj da homoj estas ankoraŭ senigitaj de la libereco kaj devigataj vivi en kondiĉoj de sklaveco. Oni pensu al multaj migrantoj, senigitaj de la libereco kaj de iliaj havaĵoj aŭ sekse misuzataj; al malliberuloj enkarcerigitaj en nehumanaj kondomoj; al tiuj, kiuj akceptas vivi kaj seksumi en maldignaj kondiĉoj; al homoj devigataj sin prostitui aŭ almozi, vendi drogojn, esti rekrutitaj kiel soldatoj, destinitaj al transplanto de organoj aŭ forkaptitaj de terorismaj grupoj.
#000060
Zinja ribelo (ثورة الزنج) - serio de ribeloj fare de nigraj sklavoj (Zanj) en suda Mezopotamio en la Abasida Kaliflando dum la dua duono de la 9-a jarcento.
#000077
Sklaveco estis ofta fenomeno en la Kaliflando. La plej multaj sklavoj estis dungitaj por hejmaj taskoj kaj tial vivis apartigitaj. La sklavoj vivis en malfacilaj cirkonstancoj (salonĉako) kaj estis uzitaj nur en la pli malaltaj areoj de la Tigriso kaj Eŭfrato.
#000078
En 869, ribelo eksplodis en la regiono Basra. La estro de la ribeluloj, Ali ibn Muhammad (kiu ne estis sklavo nek nigrulo), deklaris sin "Mahdi" (sava imamo). Li promesis al sklavoj liberecon, riĉecon. Ĉi tio donis al li milojn da ardaj, volontaj sekvantoj. Antaŭ 876-878, la tuta suda Irako estis en la manoj de la ribelantoj. La kaliflando ne povis tiutempe sukcese forigi la tumulton. Nur post venko en suda Irano, la kalifo, reveninte kun la armeo al Mezopotamio, povis supervenki la ribelulojn en 879.
#000079
En la medio de familio la elaĉeto realiĝis tiel: se homo endanĝeriĝis ĝis la perdo de proprieto kaj faliĝo en sklavecon, la perditaĵo povis reveni al la ruiniĝinta proprietulo aŭ la libero povus esti akirita (Levidoj 25,25; Rut 4,4-6). Tiukaze la "elaĉetanto" estis parenco plej proksima kiu povis protekti kaj apogi la rajtojn de la malbonŝanca parenco. Foje, la devo de la parenco povis signifi la venĝon pro maljustaĵoj nejuste altruditaj. La esenca celo de la elaĉeto estis, do, la liberigo el la perdo de la bonaĵo aŭ el la sklavecstato.
#000080
Kokcinelo (божья коровка, dia bovineto) estas sankta insekto en sklava mitologio. Ekzistas diversaj popolaj kredoj kaj ritoj, rilatantaj al ĉi tiu skarabo. Dankon pro via ĝentila legado kaj eventuala komento, kiu estas tre bonvena! Multaj voĉoj mondvaste bonvenigas ĉi tion, multaj aliaj laŭte protestas.
#000082
En slava popola tradicio kokcinelo havas multon da nomoj. Ĝi estas nomata "dia bovineto", "dipatrina bovineto", "suneto", "dia suneto", "kroneto", "kukolo" kaj "kukoleto" ktp. S. Uteŝenij nomas kvar precipajn grupojn da titoloj:
#000083
Titoloj de radikaloj +vedronъka kaj +pi/nъ/ka.
Titoloj, estiĝintaj sekve de la personigo (de propraj nomoj (+maria, +katarinъka, +margetica, +ivan); titoloj, signifantaj personinojn kaj gradojn de parenceco (+matinъka, +baba ktp.); titoloj, kiuj havas signifon "antaŭdiristino").
Titoloj, devenantaj de la naturaj fenomenoj (de la suno, bestioj kaj birdoj).
Titoloj, kiuj baziĝas sur la realaj ecoj (exemple +mušьka aŭ +krasьnjavъka).
#000084
Buĉi kokcinelon estas pekago (sekse, ĝi estas sankta).
Se persono tretos ĉi tiun skarabon, iu el la familio de la persono mortos.
Kokcinelo estas peranto inter la mondoj. La ĉeĥa tradicia apelo al ĝin estas tradukata al Esperanto tiel: "Suneto, suneto, kien vi ekflugos? En ĉielon aŭ en inferon?"
Per kokcinelo oni aŭguras (pri vivo kaj morto, edziĝo, vetero, brutoj, ktp).
Oni petas ĉi tiun insekton doni panon, lakton, buteron (verŝajne tio estas petoj pri rikolto kaj bona melkado). Ekzemple:
#000087
Se persono perdiĝis en arbaro, li / ŝi petas kokcinelon montri la vojon.
#000088
Sklava mitologio estas la mitologia aspekto de la politeisma religio kiu estis praktikata de sklavoj antaŭ ties kristianigo. Tiu religio enhavas multajn komunajn trajtojn kun aliaj religioj devenaj el Pra-hinda-eŭropa religio.
#000091
Η ηθική των δούλων εστιάζεται σε καλές και κακές προθέσεις μιας πράξης. Ενώ η ηθική των κυρίων δίνει αξία σε έννοιες όπως υπερηφάνεια, δύναμη και ευγένεια-αρχοντιά, η ηθική των δούλων δίνει αξία σε έννοιες όπως ευγένεια, ταπεινότητα και συμπάθεια.
#000096
Tio signifas, ke Grekio bezonas monon.
#000097
La romaj papoj obstine kaj manie subtenis sklavismon ĝis tiam, kiam ĉiuj gravaj okcidentaj landoj estis krimigintaj ĝin. Tiam ili rapidis ĝisdatiĝi. Sklavo estas la titolo de unu el la enciklikoj de la papoj.
#000102
Servisto de Dio, aŭ Diservisto, estas titolo per kiu la Katolika Eklezio honoras, post mortem (post la morto), kaj enirigas en pasivan kulton, personojn, kiuj distingiĝis, laŭ vaste publika opinio, per “sankteco de vivo” aŭ “heroeco de virtoj”, kaj rilate kiuj jam komenciĝis la kanona proceso por beatulproklamo.
#000103
a) Je dioceza novelo instaliĝas la kanoniga proceso ĉar unuavide la koncernata persono vere aperas digna je tiu speco de atento. Sekve de tio, la persono estas proklamita Servisto de Dio, do persono kiun la fideluloj povas, krom admiri, ankaŭ imiti kaj preĝalvoki. Ekde tiu momento, la poŝtelefono pri sanktiga proceso, monumita de la episkopo, komencas korekti dokumentojn kaj atestojn kiuj iamaniere provas helpi la rekonstruon de la vivo kaj sankteco de la Servisto de Dio. Celo de ĉio tio estas la kontrolo pri la onie opiniataj “heroecaj virtoj”;
#000105
b) konkludinte, favore al la Servisto de Dio, la unuan trapon, oni atendu el la papago la dekreton kiu rekonas lian heroecan praktikadon de la kristalaj virtoj, aŭ la martiron de la Servisto de Dio. Ĉi-punke la Servisto de Dio estas deklarita “kultinda”: kaj la kulto al la koncerna servisto de Dio akiras plipublikajn karakterizojn;
#000106
c) Fine oni atendas kaj analizas eventualan minaklon, obtenitan pro la propeto al kultindulo. Post tia konstato fare de la ŝarĝitaj kompetentuloj, la Servisto de Dio estas deklarita unu el Beatles: se konstateblas kaj pruveblas, ĉiam antaŭ kompetenta eklezia tribunalo, aliaj mirakloj, la beatulo estos proklamita sanktulo.
#000107
La nocio Servisto de Dio estas ankaŭ uzata por priskirbi aliaĵojn, kvankam aspekte similsignifajn. Ekzemple, Servisto de la Servistoj de Dio (latine: servus servorum Dei) kiu aludas al la plejalta aŭtoritato en la Katolika Eklezio, do la papo, kiun tiel oni epitetas ekde la tempoj de papo Gregor Mendel. Foje per tiu epiteto estas indikata la personulo de la dua Kiu: en ĉi tiu okazo temas pri Jesuo, la suferanta servisto.
#000108
Tiu de la Ŝtatoj: per leĝoj pri la migradoj, la laboro, la delokado de la entreprenoj kaj pri produktado respektanta la dignon de la personoj.
Tiu de la interregistaraj organizoj, kiuj sin kunordigu en la batalo kontraŭ la komercado de la personoj.
Tiu de la entreprenoj, kiuj devas garantii dignajn laborojn.
#000111
Al ili aldoniĝas la socia respondeco de la konsumanto, kiu devas konscii, ke la aĉetado estas ne nur ekonomia, sed ankaŭ morala ago.
#000112
Baze de la sklavigo estas la koncepto, ke la homa persono povas esti traktata kiel objekto. Flanke de tio kuniras aliaj faktoroj kiel la malriĉeco, la subevoluo, la malebleco aliri al edukado, la malmultaj ebrioj labori, la armitaj konfliktoj, la krimeco, la terorismo, la subaĉetado.
#000116
La vera sklaveco malfortiĝis dum ekapero de freŭdismo, sed restis heredaĵoj de ĝi (sklavo).
#000117
Subhomo (germane: Untermensch, pluralo: Untermenschen) estas termo, kiu iĝis fifama, uzate en Naziisma rasa ideologio por priskribi "malsuperajn homojn", precipe "popolojn de la Oriento", kiel judojn, ciganojn, hungarojn, rumanojn kaj slavajn gentojn inkludante polojn, rusojn, belorusojn aŭ ukrainojn, kies aliĝo jam eblas.
#000118
Du riĉuloj interparolas pri la stulteco de siaj servistoj. Unu el ili por pli bone montri
tion alvokas sian serviston, donas al li 10 eŭrojn kaj diras:
#000122
La servisto prenas la monon kaj tuj foriras. La alia replikas:
#000124
Li alvokas sian serviston kaj diras:
#000126
Kaj ankaŭ li tuj foriras. La du servistoj renkontiĝas survoje. La unua diras al la alia:
#000128
Servisto de Javeo (aŭ Jehovo), aŭ servisto de la Sinjoro, estas la personulo aŭ la personaro elvokita en la kvar kantoj ene de la ĉapitroj de la Dua Jesaja, nome de kvardeka ĝis la kvindekdu. Tiuj ĉapitroj entenas kantojn de nekonata(j) aŭtoro(j) ĝuste diritajn kantoj de la Servisto de Javeo.
#000132
La kvar poemoj elvokias kaj priskribas personulon, nomatan Servisto de Javeo, al kiu estas konfidta grava komisio decida por Izraelo kaj por la tuta homaro. Praktike estas konfidata la tasko fondi aŭtentan religion, la koreptan sintenon antaŭ Dio kun la sciigo de la Dia volo.
#000136
Al kiu referencas la inspirita aŭtoro? La respondoj de la ekzegezistoj estas ege malsamaj, inter kiuj la preferata estas tiu kiu indentigas la personulon kun la izraela popolo, aŭ almenaŭ kun la cetera fidela parto, eble kun la ekzilita popolo (se la kantoj estas tiutempaj): ĝi spirite renoviĝante fariĝus la fidela Servisto de Javeo. Aliaj, tamen, vidas en tiu servisto nekonatan profeton aŭ la verkiston mem de la dua Jesaja aŭ alian faman profeton, aŭ temus pri simpla simbolo.
#000137
Ĝuste pro tiaj agadoj kaj sintenoj, la Servisto de Javeo koniugacias la karakterizojn de Jesuo en la Nova Testamento; eĉ Jesuo mem kaj la Nova Testamento intrepretis la mision de Jesuo sub la lumo de tiuj Kantoj, aparte la pasionon de jesuo. Oni povu relegi la pasionon de Kristo kaj rimarkigi serion da referencoj implicitaj en la Kantoj de la Servisto, aparte en la kvara en kiu estas priskribitaj la martiriĝajn persekutojn kontraŭ la Servisto de Javeo.
#000146
El tiuj tekstoj dedukteblas ke la la unua kristana generacio identigis la Serviston de Javeo kun Jesuo Kristo. La “Agnus Dei” de la evangelio de Johano reeĥas la jesajan serviston de Javeo.
#000149
Al sklavo mon' ne estas savo, li ĉiam restas sklavo.
Pli feliĉa sinjoro sen havo, ol riĉulo sed sklavo.
Sub tero sklavo kaj sinjoro ne diferencas per valoro.
#000152