Kiel la Suno estas formita?
#000000
La suno estas la plej proksima stelo al la tero, je 149,6 milionoj da kilometroj de la tero. Ĉiuj planedoj en la sunsistemo estas altiritaj de ĝia enorma gravito, orbitante ĝin je malsamaj distancoj, same kiel la kometoj kaj asteroidoj kiujn ni konas. La suno estas ofte konata sub la nomo de Astro Rey. multaj homoj ne bone scias kiel la suno estas kunmetita.
#000001
Tial, ni dediĉos ĉi tiun artikolon por rakonti al vi kiel la suno estas kunmetita, ĝiaj trajtoj kaj graveco por la vivo.
#000002
1 Ĉefaj karakterizaĵoj2 Kiel la Suno estas formita?3 temperaturo4 La graveco de la Suno por la vivo
#000003
Ĉi tiu estas sufiĉe ofta stelo en nia galaksio: ĝi estas nek tre granda nek malgranda kompare kun siaj milionoj da fratinoj. Science, la Suno estas klasifikita kiel G2-speca flava nano.
#000004
Ĝi estas nuntempe en sia ĉefa vivosekvenco. Ĝi situas en la ekstera regiono de la Lakta Vojo, en unu el ĝiaj spiralaj brakoj, 26.000 XNUMX lumjarojn de la centro de la Lakta Vojo. Tamen, la grandeco de la suno reprezentas 99% de la maso de la tuta sunsistemo, kio estas ekvivalenta al proksimume 743 fojojn la maso de ĉiuj planedoj en la sunsistemo kombinitaj, kaj proksimume 330.000 XNUMX fojojn la maso de nia tero.
#000005
Kun diametro de 1,4 milionoj da kilometroj, ĝi estas la plej granda kaj plej hela objekto en la ĉielo de la Tero. Tial ilia ĉeesto faras la diferencon inter tago kaj nokto. Por aliaj, la suno estas giganta globo da plasmo, preskaŭ ronda. Ĝi konsistas ĉefe el hidrogeno (74,9%) kaj heliumo (23,8%), kun malgranda kvanto (2%) de pezaj elementoj kiel ekzemple oksigeno, karbono, neono, kaj fero..
#000006
Hidrogeno estas la ĉefa brulaĵo de la suno. Tamen, ĉar ĝi brulas, ĝi iĝas heliumo, postlasante tavolon de heliumo "cindro" dum la stelo evoluas tra sia ĉefa vivociklo.
#000007
La Suno estas sfera stelo, kies polusoj estas iomete platigitaj pro la rotacia movado. Kvankam ĝi estas masiva kaj kontinua hidrogena fuzio atombombo, la enorma gravita tiro kiun ĝia maso donas al ĝi kontraŭstaras la puŝon de la interna eksplodo, atingante ekvilibron kiu permesas al ĝi daŭri.
#000008
La suno estas strukturita en tavoloj, pli-malpli kiel cepo. Ĉi tiuj tavoloj estas:
#000009
Nukleo. La plej interna regiono de la Suno, konsistanta el kvinono de la tuta stelo: ĝia totala radiuso estas ĉirkaŭ 139.000 XNUMX km. Tie okazas la giganta atomeksplodo de hidrogena fandado, sed la gravita tiro de la kerno de la suno estas tiom granda, ke la energio tiel produktita bezonas ĉirkaŭ milionon da jaroj por atingi la surfacon.
Areo de radiado. Ĝi konsistas el plasmo, tio estas gasoj kiel heliumo kaj/aŭ jonigita hidrogeno, kaj ĝi estas la regiono plej verŝajna elradiigi energion al la eksteraj tavoloj, kio konsiderinde reduktas la temperaturojn registritajn en ĉi tiu loko.
konvekcia zono. Ĉi tio estas regiono kie la gaso ne plu estas jonigita, kio malfaciligas energion (en formo de fotonoj) eskapi de la suno. Ĉi tio signifas, ke energio nur povas eskapi per termika konvekcio, kiu estas multe pli malrapida. Kiel rezulto, la suna likvaĵo estas varmigita malegale, kaŭzante vastiĝon, perdon de denseco, kaj altiĝantaj aŭ falantaj fluoj, tre kiel internaj tajdoj.
Fotosfero. La regiono kie la suno elsendas videblan lumon, kvankam travidebla tavolo proksimume 100 ĝis 200 kilometrojn profunda, aperas kiel helaj grajnoj sur pli malhela surfaco. Ĝi supozeble estas la surfaco de la stelo kaj kie aperas sunmakuloj.
Kromosfero: Tio estas la nomo donita al la ekstera tavolo de la fotosfero mem, kiu estas eĉ pli travidebla kaj malfacile videbla ĉar ĝi estas obskurita de la brilo de la antaŭa tavolo. Ĝi mezuras ĉirkaŭ 10.000 XNUMX kilometrojn en diametro kaj videblas dum suna eklipso kun ruĝeta aspekto.
Krono Tio estas la nomo donita al la plej maldika tavolo de la ekstera atmosfero de la Suno, kie la temperaturo estas signife pli alta relative al la internaj tavoloj. Jen la mistero de la sunsistemo. Tamen estas malalta denseco de materio kaj forta magneta kampo, energio kaj materio pasantaj tre altaj rapidecoj, kaj multaj Rentgenradioj.
#000010
Kiel ni vidis, la temperaturo de la Suno varias depende de la regiono en kiu loĝas la stelo, kvankam ĉiuj steloj estas nekredeble varmaj laŭ niaj normoj. En la kerno de la Suno oni povas registri temperaturojn proksimajn al 1,36 x 106 gradoj Kelvin (tio estas ĉirkaŭ 15 milionoj da celsiaj gradoj), dum sur la surfaco la temperaturo "apenaŭ" falas al 5.778 5.505 K (ĉirkaŭ 2 105 °C). ) kaj iras. reen ĝis XNUMX x Krono de XNUMX Kelvin.
#000011
La graveco de la Suno por la vivo
#000012
Per ĝia konstanta elsendo de elektromagneta radiado, inkluzive de lumo perceptita de niaj okuloj, la Suno varmigas kaj lumigas nian planedon, ebligante vivon kiel ni konas ĝin. Tial la suno estas neanstataŭebla.
#000013
Ĝia lumo ebligas fotosintezon, sen kiu la atmosfero ne havus tiom da oksigeno kiom ni bezonas kaj plantvivo ne povus subteni la malsamajn nutroĉenojn. Aliflanke, ĝia varmo stabiligas la klimaton, permesas ekzisti likva akvo, kaj disponigas energion por malsamaj vetercikloj.
#000014
Fine, la gravito de la suno tenas la planedojn en orbito, inkluzive de la Tero. Sen ĝi ekzistus neniu tago aŭ nokto, neniuj sezonoj, kaj la Tero certe estus malvarma, morta planedo kiel multaj el la eksteraj planedoj. Tio estas reflektita en homa kulturo: en preskaŭ ĉiuj konataj mitologioj, La suno kutime okupas centran lokon en la religia imagaro kiel la patrodio de fekundeco. Ĉiuj grandaj dioj, reĝoj aŭ mesioj estas asociitaj laŭ unu maniero aŭ alia kun sia grandiozeco, dum morto, nenieco kaj malbono aŭ la sekretaj artoj estas asociitaj kun la nokto kaj ĝiaj noktaj agadoj.
#000015
Mi esperas, ke kun ĉi tiu informo vi povas lerni pli pri kiel la Suno estas kunmetita kaj ĝia graveco.
#000016