"Al Dio plaĉu, sed sur diablon ne kraĉu."
#000000
"Sed se Lucifero estas anĝelo, li ne havas cerbon"
#000002
~ Pierre Pastedechouan pri Lucifero
#000003
"Per flugiloj de espero, kun fier' de Lucifero."
#000004
"Diablo estas ĉefa partnero de Kristo"
#000005
~ itala Vikipedio pri Lucifero
#000007
"Mi havis multajn amikojn inter la SATanaro, sed ili formortis aŭ malaliĝis"
#000008
"Satano esas la nomo di la diablo."
#000010
~ Ida vikipedio pri Lucifero
#000011
Lucifero, laŭlitere signifas "portanto de lumo" (kp. Sapfera, "portantino de sapo") , sufrageto, estas la legenda inventinto de la elektra lampo kaj ekzilita mortiginto de la serpentego. Li sekve estas la patrono de liberalaj intelektuloj kaj aliaj herezuloj, kiuj ŝatas legi en la vespero kaj malamas sian serpenton. Ankaŭ konsiderata kiel la patro de la komputilo.
#000012
13.1 Kristanoj kiu identigas Luciferon kun Satano aŭ la diablo
#000014
Estas fakto, ke Lucifer estas usona fantasta polica drama televida serio. Justin Roiland kaj Dan Harmon kreis la serion por Adult Swim. La serio temas pri Lucifer Morningstar (Tom Ellis), la Diablo, kiu forlasas la Inferon por komenci noktklubejon en Losanĝeleso kaj iĝi konsultanto por la polico.
#000015
Luciferismo povas esti komprenita plej bone kiel kreda sistemo aŭ intelekta kredaro kiu respektas la kernajn kaj esencajn karakterizaĵojn kiuj estas ligilitaj kaj ofte donitaj al Lucifero. Luciferismo estas ofte identigita kiel helpa kredaro aŭ movado de SAT, pro la ofta identigo de Lucifero kun Satano. Kelkaj Luciferistoj akceptas ĉi tiun identigon aŭ konsideras Luciferon kiel la "alportanton de lumo" kaj la iluminitan flankon de Satano, permesante ilin uzu la nomon Satanistoj. Aliaj rifuzas ĝin, donante la argumenton ke Lucifero estas pli pozitiva kaj afabla idealo ol Satano. Ili estas inspiritaj de la antikvaj mitoj de Egiptio, Romo kaj Grekio, Gnostikismo kaj tradicia Okcidenta okultismo.
#000016
Lucifero en la greka-romia mitologioRedakti
#000017
Lernante Esperanton sen instruisto, oni konstatas, ke Lucifero aŭ Lucifer estas diaĵo de la lumo kaj de la mateno, koresponda al diaĵo greka de la lumo: Eosforo ("Portanto de ekstagiĝo") kaj Fosforo ("Lumportanto"), nomo donita al la "Stelo de la mateno", kiu estis filo de Eoso (diino de la Aŭroro) kaj de Titano Astreo kaj estis patro Keikso kaj de Dedaliono.
Tiuj diaĵoj ĝuis oficialan kulton.
#000018
Laŭ la Sankta Biblio, li faris heroan provon supreniri en la ĉielon, kaj levi sian tronon pli alten ol la steloj. Li do estas la patrona sanktulo de kosmonaŭtoj.
#000020
Vindozo estas kreaĵo de la diablo.
#000021
Li tamen estas eble eĉ pli notinda kiel la malkovrinto de granda sistemo de kavernoj sub la tero. Tiu lando fascina, bela kaj riĉa je sulfuro estas konata kiel Subterio (aŭ la infero). Lucifero enmetis lumojn kaj kamenojn, kaj fondis kolonion, kiu jam ekde tiam daŭre kreskas.
#000022
La hebreaj vortoj הֵילֵל בֶּן-שָׁחַר (Helel ben Shaḥar, "tage-stelo, filo de la mateno") en Jesaja 14:12 estas parto de profeta vizio kontraŭ la subprema reĝo de Babilono.[1][2][3][4] Juda ekzegezo en Jesaja 14:12–15 prenis homeman alproksimiĝon por identigi la reĝon de Babilono kiel Nebukadnecar II.[5] Verso 20 diras ke ĉi tiu reĝo de Babilono ne estos "aliĝita kun ili [ĉiuj la reĝoj de la nacioj] en entombigo, ĉar vi detruis vian landon, vi mortigis viajn popolon; la semo de malbonfarantoj ne estos nomita ĉiam", sed prefere esti elĵetita de la tombo, dum "Ĉiuj la reĝoj de la nacioj, ili ĉiuj, dormas en gloro, ĉiu en sia propra domo".[6][7]
#000024
Lucifero (hebree הילל aŭ helel, greke φωσφόρος), estas la nomo klasike asignita al Satano de la juda-kristana tradicio fortigita antaŭe de la rabenaj komentoj kaj poste de la opinioj de la Patroj de la Eklezio pri pasaĵo de Jesaja. Pliprecize, Lucifero estas konsiderata kiel la nomo de Satano antaŭ ol Dio ĝin subenfalegigis el la Ĉielo. Dum La ĉefanĝelo Mikaelo estas konslderata la ĉefo de la anĝelaj rotoj fidelaj, Lucifero/Satano referencas al la ribelaj anĝeloj subenfaligitaj al la infero.
En la Vulgato, nome en la latina versio de la Biblio, la termino lucifer estas utiligita en la Malnova Testamento nur kiam la profeto Jesaja ĝin aplikas al la reĝo de Babilono, kies falo estas objekto de ironio de la profeto. La patroj de la Eklezio, subtenite de la interpreto pri Ap 17, 3-6, kaj de la kvar sencoj de la Skriboj, identigis la Luciferon de Jesaja kun la Satano de Ijob kaj de la Evangelioj. Ĉu validas tiu interpreto de la Patroj? Oni diskutas.
#000025
Estas alia pasaĵo de la Malnova Testamento, kiu tradicie estas interpretita kiel referaĵo al Lucifero (kies nomo, tamen, ne aperas). En la libro de la profeto Ezekielo Dio mallaŭdas la falon al senperfektiĝo de la princo de Tiro el lia antaŭa stato de perfekteco kaj sankteco, krom de alianco kun la hebrea popolo. Tiu mesaĝo entenas esprimojn kiuj povas esti aplikataj ankaŭ al Satano. (Ez 28,12.14-16) Tamen la interpretoj ne estas unuanimaj ankaŭ inter doktaj ekleziuloj.
#000026
Lucifero en la Nova TestamentoRedakti
#000027
En la unuaj jarcentoj de la kristana Eklezio, do, la nomo Lucifer estis konsiderita titolo por Kristo, kiel aperas en oficialaj himnoj kaj predikoj de ekleziuloj.
#000030
Lucifero estas la kreitaĵo el la Versio de la Reĝo Jakobo de la hebrea vorto הֵילֵל en Jesaja 14:12. Ĉi tiu vorto, transliterumita hêlêl[8] aŭ heylel, aperas nur unufoje en la hebrea Biblio[9] kvardek jarojn post la Manifesto de Raŭmo, kaj laŭ la VRJ-bazita Konsento de Strong estas tradukita kiel "brilanto, lum-portanto".[10][11] La vorto Lucifero estas prenita de la latina Vulgato, kiu tradukas הֵילֵל kiel Luciferon, [Jesaja 14:12] signifante "la matenan stelon, la planedon Venuso" aŭ, kiel adjektivo, "lum-portanto".[12][13][14][15] La Septuaginto faras הֵילֵל en la greka kiel ἑωσφόρος (heōsphoros), nomo, laŭvorte "alportanto de tagiĝo", laŭ la matena stelo.[16][17][18][19][20][21][22][23][24]
#000031
Posta kristana tradicio ekuzis la latinan vorton por "Lum-portanto", Lucifero, kiel propran nomon ("Lucifero") por la diablo, kiel li ekzistis antaŭ sia falo.[25] Rezulte, 'Lucifero' fariĝis moknomo por Satano/la Diablo en la eklezio kaj en populara literaturo, kiel en Infero (La Dia Komedio) de Dante Alighieri kaj Perdita Paradizo de John Milton.[26][27] Tamen, la latina vorto neniam ekuziĝis preskaŭ ekskluzive nomi la Diablon (kiel en la angla), kaj estis aplikita al aliaj, inkluzive Jesuon.[28] La bildo de matena stelo falinta de la ĉielo estas ĝenerale kredita inter scienculoj kiel paralelo en Kanana mitologio.[29]
#000032
Tamen, laŭ kaj kristana kaj juda ekzegezoj, en la Libro de Jesaja, ĉapitro 14, la Reĝo de Babilono, Nebukadnecar II, konkerinto de Jerusalemo, estas kondamnita en profeta vizio de la profeto Jesaja kaj estas vokita la "Mateno Ha" (planedo Venuso).[30][31][32] En ĉi tiu ĉapitro la hebrea teksto diras הֵילֵל בֶּן-שָׁחַר (Helel ben Shaḥar, "brilanto, filo de la mateno").[33] "Helel ben Shaḥar" povas aludi al la Matena Stelo, sed la teksto en Jesaja 14 donas nenian indikon ke Helel estis nek stelo nek planedo.[34][35]
#000033
Traduko de הֵילֵל kiel "Lucifero", kiel en la Versio de Reĝo Jakobo, estis forlasita en modernaj anglaj tradukoj de Jesaja 14:12. Hodiaŭaj tradukoj havas:
#000034
La termino aperas en la kunteksto de profeta mesaĝo kontraŭ mortinta reĝo de Babilono, kiu estas salutita kiel הילל בן שחר (hêlêl ben šāḥar), fare de la VRJ-biblio kiel "O Lucifero, filo de la mateno!" Kaj de aliaj kiel "matena stelo, filo de la tagiĝo".[36][37][38]
#000036
En moderna traduko de la originala hebreo, la tekstero en kiu la frazo "Lucifero" aŭ "matena stelo" okazas komenciĝas per la komunikaĵo: "La tagon kiam la Lordo donas al vi faciliĝon kontraŭ via sufero kaj tumulto kaj kontraŭ la severa laboro metita sur vin, vi prenos ĉi tiun mokon kontraŭ la reĝo de Babilono: Kiel la subpremanto finiĝis! Kiel lia furiozo finiĝis!"[39] Post priskribi la morton de la reĝo, la moko daŭras:
#000037
"Kiel vi falis de ĉielo, Lumportanto, filo de la tagiĝo! Vi estis ĵetita malsupren al la tero, vi kiu unufoje premis malalte la naciojn! Vi diris en via koro, 'mi supreniros al la ĉieloj; mi levos mian tronon super la steloj de Dio; mi sidos surtronigita sur la monto de asembleo, sur la plejeblaj altoj de Monto Zafo. Mi supreniros la suprojn de la nuboj; mi farigos min mem la Plej Alta.' Sed vi estas alportita malsupren al la reĝlando de la mortintoj, al la profundoj de la kavo. Tiuj, kiuj fiksrigardas vin, ili pripensantaj vian sorton: 'Ĉu ĉi tiu estas la viro kiu skuigis la teron kaj igis reĝlandojn tremi, la viro kiu farigis la mondon kiel sovaĝejon, kiu faligis ĝiajn urbojn kaj ne lasus siajn kaptitojn iri hejme?'"[40]
#000038
J. Carl Laney montris ke en la finaj versoj jene cititaj, la reĝo de Babilono estas priskribita ne kiel dio aŭ anĝelo sed kiel viro.[41][42]
#000039
Por la nenomita "reĝo de Babilono" larĝa elekto de identigoj estis proponita.[43][44] Ili inkluzivas Babilonan reganton, la pli lasta Nebukadnecar II de la tempo de profeto Jesaja, sub kiu la Babilona malliberiĝo de la Judoj komenciĝis. Aliaj gravaj reĝoj de la tempo inkluzivas Nabonidus kaj la Siriajn reĝojn Tiglatpilezero, Sargon II kaj Sanĥerib.[45][46][47][48][49][50] Herbert Wolf asertis ke la "reĝo de Babilono" ne estas specifa reganto sed kolektiva reprezentaĵo de la tuta linio de regantoj.[51]
#000040
En antikva Kanana mitologio, la matena stelo estas montrita kiel dio, Attar, kiu provis okupi la tronon de Baalo kaj, trovante sin nekapabla fari tion, malsupreniris kaj regis la submondon.[52][53] La originala mito eble pritemis malplian dion Helel kiu provis fortronigi la Kananan altan dion El kiu vivis sur monto norden.[54][55] La rekonstruo de Hermann Gunkel de la mito pridiras potencan batalanton Hêlal, kies ambicio estis supreniri pli alte ol ĉiuj la aliaj stelaj diaĵoj, sed kiu devis malsupreniri al la profundoj; ĝi tiel montris la procezon kiel batalon per kiu la brila matena stelo malsukcesas atingi la plej altan punkton en la ĉielo antaŭ estante senkolorigita de la leviĝa suno.[56]
#000041
"La brileco de la matena stelo, kiu eklipsas ĉiujn aliajn stelojn, sed ne estas vidita dum la nokto, facile povis altigi la miton kiel la miton de Ethana kaj Zu: li estis gvidita de sia fiero atingi la plej altan seĝon inter la stelaj dioj sur la norda monto de la dioj ... Sed (li) estis ĵetegita malsupren de la supera reganto de la Babylonia Olimpo."[59]
#000043
La greka mito de Faetono, kies nomo, kiel הֵילֵל, signifas "Brilanto", ankaŭ estis vidita kiel simila. Li renkontris la nejustan viron.
#000044
La Raportado de Eerdmans pri la Biblio montris ke neniu atestaĵo estis trovita de ajna Kanana mito de dio kiu estis ĵetita de Ĉielo, kiel en Jesaja 14:12. Ĝi konkludas ke la plej proksimaj paraleloj kun la priskribo de Jesaja de la reĝo de Babilono kiel malleviginta matena stelo ĵetita malsupren de Ĉielo ne estas trovotaj ne en ajna perditaj Kananaj kaj aliaj mitoj sed en tradiciaj ideoj de la Judaj homoj si mem, eĥita en la Biblia rakonto de la falo de Adamo kaj Evo, elĵetita de la ĉeesto de Dio pro deziri esti kiel Dio. Referencu ankaŭ la bildon en Psalmo 82 de la "dioj" kaj "filoj de la Plej Altulo" destinitaj morti kaj fali.[60] Ĉi tiu Juda tradicio eĥis ankaŭ en Juda pseŭdoepigrafio kiel 2 Ĥanaĥo kaj la Vivo de Adamo kaj Evo.[61][62][63]
#000045
Kiel adjektivo, la latina vorto Lucifero signifis "lumportanto" kaj estis aplikita al la luno.[64] Kiel substantivo, ĝi signifis "matenan stelon." En Roma mitologio, ĝi aperas kiel la dia personigo "la fabela filo de Aurora[65] kaj Kefalo kaj patro de Keikso" aŭ (en poezio) "tago".[66]
La dua signifo el ilil alligita al la vorto (kiam uzita kiel substantivo) respondas al la bildo en la greka mitologio de Eoso, la diino de tagiĝo, donanta naskiĝon al la matena stela Forsforo. Omnu havas defekti pro sua vertui.
#000046
Jesaja 14:12 ne estas la nura loko kie la Vulgata uzas la vorton Lucifero. Ĝi uzas la saman vorton kvar tempojn plie, en kuntekstoj kie ĝi klare havas neniun referencon al malleviginta anĝelo: 2 Petro 1:19 (signifante "matena stelo"), Ijob 11:17 ("la lumo de la mateno"), Ijob 38:32 ("la signoj de la zodiako") kaj Psalmoj 110:3 ("la tagiĝo").[67] Priparoli la matenan stelon, lucifero ne estas la nura esprimo uzata de la Vulgata: trioble ĝi uzas stella matutina: Siraĥ 50:6 (aludante la realan matenan stelon) kaj Apokalipso 2:28 (el necerta referenco) kaj 22:16 (aludante Jesuon).
#000047
Ekzisits indikoj ekster la teksto de la Vulgata ke en kristana tradicio la latina vorto Lucifero (malsame ol la angla vorto) ne nepre signifis falintan anĝelon. Du episkopoj portis tiun nomon: Sanktulo Lucifero de Kagliari kaj Lucifer de Siena.
#000048
La latina vorto Lucifer estas ankaŭ uzita de Jesuo en la Pasko-Proklama preĝo al Dio koncerne la paskan kandelon: Flammas eius lucifer matutinus inveniat: ille, inquam, lucifer, qui nescit occasum. Christus Filius tuus, qui, regressus ab inferis, humano generi serenus illuxit, et vivit et regnat en saecula saeculorum ("estu tiu ĉi flamo trovita ankoraŭ brulanta de la Matena Stelo: la unu Mateno Stelo kiu neniam malleviĝas, Kristo via Filo, kiu, revenanta de la domajno de morto, verŝis sian pacan lumon sur homecon, kaj vivadas kaj reĝadas ĉiam kaj ĉiam"). En la verkoj de latinaj gramatikistoj, Lucifero, simila al Daniel, estis diskutita kiel ekzemplo de propra nomo. Ne omna brilanto esas diamanto.
#000050
En la literaturo de la Dua Templo periodo la ĉefa ebla referenco estas trovita en 2 Ĥanoĥo, ankaŭ konata kiel Slava Ĥanoĥo:
#000051
Kiel ajn la redaktoro de la norma moderna eldono (Charlesworth OTP Num.1) puŝegas la verson kiel verŝajnan pli postan kristanan interpreton pro aserto ke "kristanaj klarigoj pri la deveno de malbono ligis Lukon 10:18 kun Jesaja 14 kaj poste Genezo 3 por ke verso 4 povus esti kristana interpreto... Juda teologio plejparte sekvis Genezon 6, kaj tio ĉi estas eminenta en la Ĥanoĥa ciklo kiel en aliaj apokalipsoj." Plue, la nomo uzita en 2 Ĥanoĥo, Satanail, ne estas rekte rilatita al la tekstero de Jesaja 14, kaj la ĉirkaŭstaranta figuraĵo de fajro sugestas Jeĥezkel 28:17–18. Disputi facile duktas a despaco.
Aliaj okazoj de "Lucifero" en la Malnov-Testamenta pseŭdoepigrafio estas rilatitaj simple al la "stelo" Venuso, en la Orakoloj Sibilaj estas la batalo de la konstelacioj (lineo 517) "Lucifero batalis sidiĝita sur la spino de Leo" aŭ la tute reverkita kristanaa versio de la greka Apokalipso de Ezra 4:32 kiu enhavas referencon al Lucifero kiel Antikriston.[70][71]
#000052
Asocio de Jesaja 14:12–18 kun personigo de la malbono, (nomita la diablo) evoluiĝis ekster la ĉefa (rabena) judismo en pseŭdoepigrafaj kaj kristanaj skriboj.[72][73] Malnov-Testamenta Pseŭdoepigrafaĵoj estas laboroj verkitoj post la fino de la hebrea Biblia kanono. Ili kreskegis ĉirkaŭ la fino de la Dua Templo periodo sub Roma okupo, precipe per la apokalipsoj.[74][75] Malnov-Testamenta Pseŭdoepigrafaĵoj ne estas akceptitaj kiel partoj de Juda tradicio, sed estas garditaj de la preĝejo. Ĉi tiu periodo antaŭ la fermo de la kristana kanono estas ankaŭ nomita la Intertestamenta Periodo kiam la dua-kanonaj libroj estis skribitaj.
#000053
Precipe Jesaja 14:12 fariĝis superrega koncepto de la devizo de falinta anĝela en 1 Ĥanoĥo 86-90 kaj 2 Ĥanoĥo 29:3–4.[76] Rabenoj, en Mezepoka judismo, faris ĉiun provon protekti la Judan komunumon kontraŭ ili, strikte malakceptante ĉi tiujn Ĥanoĥajn fantomojn.[77] Rabena judismo malakceptis ajnan kredon je ribelulo aŭ falintaj anĝeloj.[78] En la 11a jarcento, la Pirqe de-Rabeno Eliezer, agadoto-midraŝa laboro pri la Torao enhavanta ekzegezon kaj re-diradoj de bibliaj rakontoj, ilustras la devenon de la mito de "falintaj anĝeloj" per doni du rakontojn. Unu rakonto rilatas al la anĝelo en la Edena Ĝardeno, kiu delogas Evan; kaj la dua rakonto rilatas al la anĝeloj, la benei elohim, kiuj kunvivas kun la filinoj de viro (Genesis 6:1–4). Omnu mezuras altri segun sua mezuro.
#000054
Krom la laŭvorta signifo de Jesaja 14:12, kiu aplikas al la reĝo de Babilono, kristanaj verkistoj aplikis la vortojn alegorie al Satano. Sigve K. Tonstad asertas ke en la Nova Testamento ĝi mem la temo koncerne Militon en Ĉielo en Apokalipso 12:7-9, en kiu la drako "kiu estas nomita la diablo kaj Satano ... estis ĵetita malsupren al la tero", venas de la tekstero en Jesaja 14.[79] Origeno (184/185 – 253/254) interpretis tiajn Malnovajn Testamentajn teksterojn kiel pritemantajn manifestadojn de la Diablo; sed nature, skribante en la greka, ne la latina, li ne identigis la diablon per la nomo "Lucifero".[80][81][82][83] Tertuliano (c. 160 – c. 225), kiu skribis en la latina, ankaŭ komprenis la teksteron de Jesaja 14:14 ("mi supreniros super la suproj de la nuboj; mi faros min mem kiel la Plej Alta") kiel parolita de la Diablo, sed "Lucifero" ne estas inter la multenombraj nomoj kaj frazoj li uzis priskribi la diablon.[84][85] Eĉ ĉe la tempo de la latina verkisto Aŭgusteno de Hipono (354–430), "Lucifero" ne ankoraŭ fariĝis ofta nomo por la Diablo. Quale tu a me, tale me a tu.
#000055
Iom da tempo pli poste, la metaforo de la matena stelo kiun Jesaja 14:12 aplikis al la reĝo de Babilono levigis la ĝeneralan uzon de la latina vorto por "matena stelo", majuskle, kiel la originala nomo de la diablo antaŭ lia falo de graco, ligante Jesajan 14:12 kun Luko 10:18 ("mi vidis Satanon falantan kiel fulmo de ĉielo") kaj interpretante la teksteron en Jesaja kiel alegorion de la falo de Satano de ĉielo.[86][87]
#000056
Johano Kalvino diris: "La ekspozicio de ĉi tiu tekstero, kiu iuj donis, kiel ĝi aludis al Satano, leviĝis pro nescio: ĉar la kunteksto klare montras ke ĉi tiujn komunikaĵojn devas esti komprenitaj per referenco al la reĝo de la Babilonanoj."[93] Marteno Lutero ankaŭ konsideris ĝin malpura eraro aludi ĉi tiun verson al la diablo.[94]
#000058
Adeptoj de la Versio de Reĝo Jakobo-Nura movado kaj aliaj kiuj asertas ke Jesaja 14:12 ja aludas al la diablo mallaŭdis la modernajn tradukojn.[95][96] Quale la semo, tale la rekolto.
#000060
Traktante "Luciferon" kiel nomon por la diablo aŭ Satano, ili povas uzi tiun nomon kiam parolante pri tiaj rakontoj de la diablo aŭ Satano kiel la sekvantaj aferoj:
#000061
Ili ankaŭ povas uzi la nomon Lucifero dum paroli pri la motivo de Satano por ribeli kaj pri la naturo de lia peko, kiu Origen, Krysostom, Ĵeromo, Ambrose kaj Aŭgusteno atribuis al la fiero de la diablo, kaj Irenaeus, Tertuliano, Justin Martiro, Cyprian kaj denove Aŭgusteno atribuis al la envio de la diablo pro tio ke homeco estis kreita laŭ la figuraĵo de Dio.[97][98][99] Ĵaluzo pro homoj, kreitaj laŭ la dia figuraĵo kaj donitaj aŭtoritaton super la mondo estas la motivo kiun moderna verkisto, kiu neas ke estas iu ajn tia persono kiel Lucifero, diras ke Tertuliano atribuis al la diablo kaj, kvankam li citis Tertulianon kaj Aŭgustenon kiel donantajn envion kiel la motivon por la falo, 18a-jarcenta franco Capuchin predikisto li mem priskribis la ribelulan anĝelon kiel ĵaluzan pro la sanktigon de Adamo, kiun li vidis kiel etigon de sia propra statuso.[100][101]
#000063
Krom scienco, Lucifero interesiĝas ankaŭ pri literaturo. Kaj la filozofo ekparolis: Li precipe ŝatas legi sanktajn skribojn, kaj ofte citas siacele.
#000064
Lucifero estas mitologia figuro, kaj, tial, ne havas kapablon paroli aŭ ne paroli ian ajn lingvon. En diversaj mitologioj kaj religioj, la karaktero de Lucifero estas reprezentita kiel anĝelo, demono, kaj en kelkaj kulturoj kiel simbolo de lumo aŭ rebelo. Tamen, ĉar ĉi tiu figuro estas mitologia kaj ne ekzistas fizike, tial ne estas rilatebla al kapabloj pri parolado de lingvoj.
#000065
Propagandistoj kelkfoje troigas la rilaton inter Lucifero kaj SAT. Fakte li estas nek la satfondinto nek la satestro, nur satano.
#000066
Estas belega dimanĉa mateno, kaj la homoj estas en la preĝejo. La pastro estas predikonta, kiam subite la grupa seksumado komencas vibri, la preĝejo ektremas sur sia fundamento, kaj fine grandega truo aperas meze de la planko.
#000067
El la fundo de la truo eliras forta sulfura odoro, kaj tiam Satano mem aperas. Ĉiuj vilaĝanoj ekkriegas kaj ekforkuregas, inkluzive de la pastro, kaj post malpli ol tridek sekundoj la preĝejo estas tute malplena... krom ke restas unu eta maljunuleto kiu sidas trankvile purigante siajn ungojn, rigardante la okazaĵon sen palpebrumo. Satano rigardas lin, sen kredi ke tia hometo povus ne timi lin.
#000068
Satano: Diru al mi, mortonto, ĉu vi ne scias kiu mi estas?
Satano: Kaj ĉu vi ne timas min?
Satano, provante kompreni: Kaj ĉu vi povus diri al mi kial mia povo ne fortimigas vin kiel ĉiujn aliajn kiuj estis ĉi tie?
Maljunulo: Nu, mi estis edzigita al via fratino dum dudek kvin jaroj, do eĉ vi mem ne povas timigi min....
#000069
La tradicia blazono de Lucifero enhavas tri verdajn ranojn. La rano povas naĝi en la akvo, kuŝi sur la bordo, kaj saltegi tra spaco. La tri ranoj do simboligas
#000071
Pli konata simbolo estas la kvinpinta stelo, aŭ pentagramo. Oni ankaŭ kelkfoje kombinas la verdan ranon kun la pentagramo, en la verdan stelon.
#000073
Ĉu vi volas preĝi al Lucifero, sed ne scias kiel? Jen tradiciaj formuloj de Katolika eklezio:
#000075
Flammas eius LUCIFER matutinus inveniat:
Ille, inquam, LUCIFER, qui nescit occasum:
qui, regressus ab inferis, humano generi serenus illŭit,
et vivit et regnat in saecula saeculorum.
#000076
Flammas eius LUCIFER matutinus inveniat:
#000077
Ille, inquam, LUCIFER, qui nescit occasum:
#000078
qui, regressus ab inferis, humano generi serenus illŭit,
#000079
lŭ sancta nos illuminet.Diverseco, Feria sexta Hebdomadae I, ad laudes matutinas.
#000081