Mi ankaŭ ne konas la detalojn de la lasta demisio, nur la konsiderojn esprimitajn de la demisiinto mem, kaj tial mi tute ne volas prijuĝi la personajn decidojn, ja ĉiu havas rajton orienti sian vivon en volontula movado laŭ sia propra respondeco, kaj estas pli laŭdinde demisii ol estrarvegeti nenion farante.
#000003
La demisio koincidis ankaŭ kun mia propra ĉeso kiel prezidanto de landa asocio, post naŭ jaroj kaj duono. Mi nun faras ian bilancon de mia propra sperto, kaj do vekis mian atenton tiu fenomeno, post mia tute malsama sperto.
#000005
La klarigo pri la junularaj movadoj bezonas malpli da eksplikoj. Ja junuloj estas kaj estu pli senpaciencaj. Tio probable estas natura fenomeno, sed certe tiu senpacienco kreskis lastatempe, danke al la multiĝo de okupiĝoj ebligataj de la novaj teknologioj kaj la novaj manieroj interrilati kaj partopreni en iu ajn iniciato.
#000009
Sed ni agnosku ke tio okazigas multnombrajn problemojn: ekde esperantistoj kiuj sukcesis verki, revizii, enpaĝigi, eldoni kaj vendi libron tute solaj, sen agnoski ke ili certe ne lertas pri ĉio ĉi, tra instruistoj kiuj ne anoncas siajn kursojn kaj kreas sian materialon sen atenti kio jam ekzistas en la komunumo, ĝis programistoj kreantaj tute solaj propran socian reton.
#000014
Mi denove ne diras tion kiel individuan kritikon: ja mi preferas solecan agadon ol neniun agadon entute, kaj ankaŭ asocioj ja havas siajn problemojn, sed kolektiva aktivado nepras se oni deziras kontinuecon. Mia sperto en la pasintaj jaroj konvinkis min eĉ pli pri tio. Ĉiu povas krei sian retejon (mi mem havas tian), sed bona asocia retejo altiras multe pli kaj donas fidon.
#000015
Mi persone povus aliri iun ajn administracion, sed neniel kun la sama efiko kiel nome de asocio. Same pri informado al amaskomunikiloj: daŭra gazetara servo ebligas regulajn kontaktojn, kaj eĉ se ekzistas sukcesaj privataj ekzemploj de tia rilatado, ni certe atingis pli altajn sukcesojn pere de formala kaj fidinda asocio. Rilatoj al aliaj asocioj kaj sociaj movadoj pli facilas se vi prezentas vin kiel membron de skipo, ol kiel solulon kun genia ideo.
#000016
Ĉiu povas organizi sian renkontiĝon, sed ne estas same por atingi la kunlaboron de iu urbestraro, rezervi ejon kaj aperi en amaskomunikiloj, se ni prezentas la renkontiĝon kiel unu en serio de jam establitaj renkontoj, aŭ kiel la unuan renkonton de grupo de amikoj. Eĉ por niaj klientoj, la ceteraj esperantistoj, ni bezonas krei kontinuecon por konvinki homojn reĉeesti renkonton en sinsekvaj jaroj kaj firmigi personajn ligojn.
#000017
En Libera Folio oni ofte legas kritikojn al la asocioj, ĉefe al UEA, pro ties lastatempaj financaj kaj organizaj problemoj. Kaj kiel konsekvenco oni laŭdas la spontanean organizadon fare de unuopuloj aŭ de tempaj grupetoj kaj foje oni dubas pri la neceso ke la asocio entute ekzistu. Aparta konsekvenco estas ke ne nur junuloj, sed ankaŭ veteranaj aktivuloj forlasas la asociojn kaj kreas siajn personajn projektojn.
#000020
Mi ne volas pravigi ĉiujn agadojn faratajn en asocioj. Mi mem estas tre skeptika pri la ĉiama redaktado de rezolucioj, pri kio tiom entuziasmas aliaj, sed kiujn neniu legas, kiel prave mencias Robert. Sed planojn ni bezonas, foje eĉ strategiajn planojn: plano estas strukturita dokumento, kun celoj, respondecoj, limdatoj, kalkulo de rimedoj. Ĉiu kapablas havi ideon, eĉ brilan ideon, sed planon... tio estas enua, kaj por tio oni bezonas... paciencon.
#000021
Asocioj ja estas enuaj kaj enuigaj. Vi devas kunveni, barakti, negocadi, ricevi kritikojn al viaj ideoj. Vi devas plenumi burokrataĵojn, sidi horojn kaj interkonsiliĝi, kaj ĉio ĉi ne estas agrabla aktivado, tute ne.
#000022
Mi ne kredas ke la kaŭzo de la demisio rilatas al la individuemeco (aŭ kolektivemeco) de la demisiinto. Tia aserto ja iamaniere antaŭjuĝas ke kolektivemo = burokratiemo, kaj individuemo = malburokratiemo.
Plejeble la demisiinto volas grupiĝi, volas kune esperantumi, amikumi. Kolektivo estas multe pli vasta ol formalaj asocioj.
Mi kredas ke tio, kion serĉas multaj junaj (kaj maljunaj) esperantistoj (kaj ne esperantistoj, ĉar ni ne estas iamaniere specialaj), estas veraj kaj kreemaj ”kolektivoj”, do: ili serĉas amikrondojn, spertojn, librojn, komunajn farojn, vivojn vivatajn kaj ne nur rigardatajn el la Plej Potenca Seĝo de la Burokratiulo.
Aliflanke, mi ne komprenas kial oni priparolas ”paciencon”. Mi pensas ke ni ĉiuj konscias pri la nuna stato de Esperanto kaj la malfacilaĵoj kiuj rilatas al ĝia disvastigado. Se junuloj (kaj maljunuloj) volegas ian progreson, tiu estas tiu kiu rilatas al la antaŭaj menciitaj aferoj: kreskiĝo de vera vivig-agado (kaj plejeble ne necese rilate al tiu universala progreso de la lingvo, menciita en la artikolo). Tiusence, mi komprenas ke kelkaj uloj povas konsideri certajn agojn de certaj asocioj kiel malkreskigadon de la rekta spertado de la lingvo kaj la komunumo.
Ŝajnas, ke la artikolo volas nur atentigi pri la ”ecoj”” de la individuoj, konsiderante tiujn ecojn kiel la verajn kaŭzojn de ĉi tiuj demisioj. Ironie tio estas ege individueme, ĉar ĉi tiuj situacioj ja fontas el komunaj problemoj, el ĉies debatoj
#000028
Homoj simple ne plu tendencas organiziĝi laŭ politike difinitaj limoj, sed laŭ siaj personaj kontaktretoj, celoj kaj projektoj. Kaj Interreto tre helpas en tiu restrukturado de la homaro. Tio ankaŭ bone koheras kun la ideo de Esperanto kiel *inter*-nacia lingvo. Do mi ne vidas faktan problemon krom iom da adiaŭa doloro kaj priplorado de kunlaboraj modeloj el la antaŭa jarmilo 🙂
#000029
Kial "programistoj kreantaj tute solaj propran socian reton" estas problemo?
Mi opinias, ke tio estas bona afero: kelkaj esperantistoj kapablas elturniĝi sen la helpo de la asocioj, kaj bedauxrinde tiu kapablo ŝajnas esti graviĝanta talento konante la malfacilan situacion de la asocioj.
#000031
La problemo estas, ke ofte la projekto (aŭ eĉ jama realaĵo) dependas sole nur de unu homo. Se tiu homo malaperas pro laciĝo, aliaj okupoj, forpaso, ktp., la projekto/realaĵo same, kaj ofte abrupte, malaperos. Ekz. se la kreinto de tiu socia retejo pro ajna kialo ne plu povos/volos plu okupiĝi, tre probable la projekto pli-malpli rapide forvelkos. Tiu estas la sorto de ajna projekto dependanta de unu sola homo.
#000032
Do projektoj unupersonaj estas tre allogaj, ni sentas ian homan kunfieron pri la sukceso de la unuopulo (Davido kontraŭ Goliato), ĉefe ni esperantistoj, nekredeble individuemaj, sentas eĉ pli da fiero pri la unuopulaj iniciatoj... ĝis la unuopulo malaperas, kaj kun tiu la iniciato. Ĉu mi celas, ke neniu unuopulo iniciatu ion, se tiu ne havas malantaŭ si tutan tribon pretan daŭrigi? Mi celas nenion. Mi nur konstatas.
#000034
La manko de tribo/aro au de la manko de kapabla gvidisto?
Chu vi parolas pri projekto, asosio, movado au organizo?
#000035
Solvo de ĉi tiu problemo, por kiu mi elpaŝas jam delonge, antaŭ unu jaro estis prezentita en Libera Folio ( Se Esperantistoj celos per sia agado nacilingvan publikon en diversaj landoj, nekompareble pli vastan, ol publiko nur Esperanta, respondo fare de ĝi estos tiom forta, ke oni ricevos stimulon por laboro kolektiva kaj vere konvena al la hodiaŭa mondo. Pro tia laboro nia diligenta kolegaro certe ne laciĝos.
#000049