Kiel suplemento al la nun bit-formata LOdE ĵus venis tre interesa 90-paĝa rikolto de 101 verkoj el 22 rusaj aŭtoroj, kolektitaj de Aleksander Korĵenkov kaj Valentin Melnikov kaj tradukitaj de ĉi lasta. Ne temas ja pri kompleta novaĵo, ĉar preskaŭ ĉiuj, krom malgranda aldono, jam aperis en la rubriko “Rusa Antologio” de La Ondo de Esperanto dum ok jaroj, ekde julio 2007 ĝis aŭgusto 2015. Tamen la kunigo, ordigita kronologie, donas belan vidon al la rusa poezio ekde la komenco de la 18a jarcento ĝis la lasta jardeko de la 19a. Recenzo pri tia verko fatale fontas el la situacio, ke la rusa literaturo estas ege malmulte konata en centr-okcidenta Eŭropo, kaj ke versaĵoj parkere memorataj eĉ de rusaj bazlernejaj knaboj aspektas novaĵoj en la oreloj de ĝenerala publiko ĉe la alia flanko de Vistulo.
En antologio oni kutime supozas reprezenton, eventuale sintezan, de la pritraktata periodo, kun la plej gravaj poemoj de la plej eminentaj verkistoj. Male, la kompilintoj elektis alian padon: mallongaj poeziaĵoj, kelkfoje preskaŭ nur splitoj, pli humuraj ol dramecaj, pli spritaj ol emociigaj, kaj, se eblas diri, ĉiam pozitivaj, edifaj. Amo aperas ĉefe ĝojiga, malofte turmenta, vivo montriĝas bela kaj aminda, preskaŭ neniam morna. Tio ne igas la antologion minora, sed kun apartaj trajtoj; kelkaj versaĵoj povas aspekti naivaj, sed animrefreŝigaj.
#000001
La antaŭparolo de la eldonisto Korĵenkov listigas periodojn de la rusa literaturo per la nomoj klasikismo, sentimentalismo, romantismo kaj realismo. Nu, por ĝenerala nekonanto de la rusa literaturo, tiuj nomoj ne ĉiam aspektas paralelaj al la literaturaj fluoj registrataj, ekzemple, en italaj aŭ hispanaj literaturaj tekstoj. Tial la verko estas aparte grava por konantoj de apenaŭaj nomoj de rusaj verkistoj: malfermiĝas, se ne tuta mondo, tamen larĝa fenestro al literaturo nur nebule konata ekster la rusa imperio aŭ influo.
#000002
La biografietoj malkaŝas kuriozajn detalojn, ekzemple, ke Vasilij Ĵukovskij, filo de bienulo kaj ties turka servistino, estis adoptita de nobelo kaj tiaranga fariĝis, servis ĉe la imperiestra familio kaj iĝis “mentoro” de la reĝheredanto, demisiis kaj, 58-jara, edziĝis al germana fraŭlino 39 jarojn pli juna. Kelkaj liaj epigramoj kortuŝas, kiel Rememoro:
#000004
Kompreneble la historio tuŝis periodojn de la vivo de kelkaj poetoj: la kampanjon kontraŭ la Napoleona invado kelkaj ja partoprenis, sed tiu trista momento ne aperas en ĉi tiu kolekto. Aliflanke, montriĝas forta diferenco de vivnivelo en la tiama rusa socio: preskaŭ ĉiuj aperantoj en la antologieto estis nobeloj aŭ filoj, laŭ geedzeco aŭ ne, de riĉaj bienuloj, vojaĝis, havis ĝuindan vivon, ofte en la ŝtata administracio.
#000006
Ĉiu poeto meritus almenaŭ mencion, precipe la malpli internacie konataj, kiujn vere ĉi tiu, fakte unika, antologio de la rusa poezio diskonigas tra esperanto, sed recenzo devas havi siajn limojn. La elekto de la poemoj neeviteble spegulas la literaturan guston de la tradukinto, akademiano Valentin Melnikov, longtempa redakciano de LOdE. Lia agado en la esperanta literaturo estas ampleksa: ĉar plurfoja gajninto en konkursoj, liaj versoj aperis en du jaraj eldonoj de Poezio el ĉiuj ĉieloj kaj en Belarta rikolto, sed ankaŭ multon alian li verkis kaj originale kaj traduke; laŭ mia persona ŝato, liaj ĉefaj atutoj estas la kontribuoj al Moskvaro kaj Moskvaj sonoriloj, krom la plena traduko de la versromano Eŭgeno Onegin de Puŝkin. Persono kun varia gusto, li atingis brilajn rezultojn eĉ mondskale en televidaj kvizo-ludoj. Lia tradukado en ĉi tiu antologio frontanta malsamajn stilojn kaj periodojn aspektas elstara al nekonanto de la originalo: antaŭ sendube malfacila respekto de ritmo kaj abundo da viraj rimoj, li brile elturniĝas per majstra utiligo de apostrofitaj substantivoj.
#000010
Demonstraj versioj de “La Ondo”
Musklaku la kovrilon por legi pliajn informojn.
#000015