❝La nobla arbo estis platano pli ol tri-jarcenta en la fajrujo de la vilaĝo. Ĝi estis la simbolo de la vilaĝo por tiuj, kiuj loĝis for, kaj mapo por la loĝantoj; la nobla arbo ĉiam estis menciita donante indikojn aŭ starigante lokon por renkontiĝi. Kiam Cüneyt alvenis al la ombro de la arbo kun la infanoj, la memoroj pri liaj sep jaroj pasintaj en ĉi tiu vilaĝo, kies nomo estas skribita en lia identigilo, komencis veki. Rigardante la vizaĝojn de la infanoj, li momenton vidis sian infanaĝon. Li ektimis. Estis kvazaŭ dekoj da malgrandaj Cüneytoj montris la vojon al ĉi tiu sennoma plenkreskulo serĉanta spuron.❞
#000001
La klimato blovis sian varman spiron interne de la duone malfermita fenestro. La jupoj de la flirtantaj kurtenoj frapetis la randojn de la duoble granda lito, sur kiu kuŝis viro sulkiĝanta la tukon en sia pugno. La viro kuŝanta tie kun nur siaj boksistoj surŝovitaj estis tirinta siajn genuojn al la stomako, alkroĉita al kuseno, fermis la okulojn por eĉ vundi siajn palpebrojn kaj komencis devigi la dormon, kiu neniam alvenis.
#000002
Liaj klopodoj akiris lin nur kapdoloron, Cüneyt malfermis la okulojn malespere. Li deiris de la lito streĉante kvazaŭ estis mateno, kaj li nur vekiĝis. La stratlanternoj dividantaj la nokton nigran kiel tonalto helpis lin serĉi lian pantalonon. Liaj ĉemizo kaj kravato ankaŭ atendis lin sur la tero por esti portitaj.
#000003
Sur la supro de ĝi estis skribita “La Trezoro de Raşit kaj Zarife.” Estis klare, ke la manskribo estis de infano. En la centro estis krucsigno, noto, kiu legis “la nobla arbo” sur la rando, kaj sub ĝi estis frazo, kiu tekstis: “La domo de la estro estas 12, kaj la trezoro estas kaŝita en 8.”
#000008
Cüneyt levis la kapon kaj demandis: “Kiu volas konduki min al la nobla arbo?” kun entuziasma sono.
#000009
Kiam li apogis sian dorson al la kofro de la platano, la sonoj, bildoj kaj odoroj en lia memoro forlasis la polvajn faldojn de lia cerbo kaj aperis. Li loĝis en ĉi tiu vilaĝo ĝis li estis sepjara. Trinkis el la fontanoj de ĉi tiu vilaĝo, ludis en la landoj ĉirkaŭantaj ĉi tiun vilaĝon. Plej bone li memoris, ke lia avo vekas lin meze de la nokto. Piedirante ĝis la supro de la monteto sub la ĉielo ĉirkaŭita de la steloj sen senbojigi la hundojn kaj lasi iun ajn alian aŭdi ilin, atingante la triciklon, kiun la avo alportis la antaŭan tagon kaj tiel transloĝiĝis al fora, malgranda urbo...
#000010
“Tridek du paŝojn.” li diris post profunda spiro. Li turnis la kapon por rigardi la arbon, kiun li postlasis, poste li denove faris la tridek du paŝojn por reiri al la arbo. Sub la strangaj aspektoj de la infanoj ĉirkaŭ li kaj de la vilaĝanoj, kiuj vekiĝis kaj eliris el siaj domoj, li genuiĝis kaj desegnis linion sur la tero de la radiko de la arbo al la malnova domo de la estro.
#000013
Post la unua, Cüneyt desegnis dek unu pli same interspacigitajn liniojn. Li desegnis brakhorloĝon kun la nobla arbo en ĝia centro. Tridek du ŝtupoj sur dek du kondukus lin al la domo de la estro, kaj samnombraj ŝtupoj sur ok portus lin por plenigi lian patron entombigitan en la tero kiam li estis malgranda.
#000017