Sopirante la komforton de la ventro, tridek dujara feto iom pli ŝrumpis en sia lito kaj envolvis sin en la brunan kovrilon, kiu tute kovris ŝian korpon. Ŝiaj sekso kaj nomo estis necertaj en ĉi tiu horo, kiam la horo kaj minutmontro kuŝis unu sur la alia kiel paroj sub la sorĉo de Eroso. Ŝi estis feliĉa, do ŝi estis preta por trankvila dormo en ĉi tiu ĉambro kun blankkalitaj muroj kaj nenio krom matraco kaj horloĝo. Ŝi povis esti feliĉa, nur kiam la tempoj ŝi forgesis la liniojn de sia libro de egoo.
#000002
La mondo ne povos trapasi la dikaj muroj de ŝia domo kaj atingi ŝin. Ŝi ne desegnos sesdek du kuniklojn en vico en kajeroj por forgesi la eksteron kun la genuoj al la stomako kaj la kapo klinita. En bazlernejo, mezlernejo kaj mezlernejo, estis tre malofte por ŝi eliri por lernejpaŭzo. Ŝi kutimis klini sin al sia skribotablo, malfermi neuzatan paĝon de sia kajero kaj rapide desegni la nuran figuron, kiun ŝi povis: Sesoj, duoj, kuniklo, kuniklo, kuniklo... Tiel, ŝi ne perceptis la bruon de la homamaso. Ŝi kreis kvinminutan nenion por si.
#000007
Je la sepa horo la brileto de la freŝe leviĝanta suno tuŝis ŝiajn okulojn. La sennoma, sengenra estaĵo oscedis pro feliĉo. Kiam ŝi estis rektigita, ŝi nun estis virino kaj havis nomon: Eylül. Ŝi rigardis la piedfingrojn distrite. Ŝi opiniis, ke estas la ĝusta tempo por endormi profundan kaj longan. Ŝi plej ŝatis la tagajn dormetojn. Do ŝi povis resti veka nokte kaj foriri de la senfina okupado de la freneza homamaso. Krome, sonĝoj ankaŭ ne venus al ŝi dumtage...
#000009
Ŝi salutis tagmezon, envolvita en litkovriloj, antaŭ la televidilo, en ĉambro kun tulo kaj sunŝirmilo. Ŝi spektis agfilmon apartenantan al la kinejo de Malproksima Orienta kun duonfalintaj palpebroj kiel flagoj de funebra lando. Ĉe la alia fino de la seĝo estis libro, kiu estis hazarde malfermita antaŭ kelkaj tagoj kaj ne kuraĝis legi antaŭ la jena frazo: “Mi revenas al mia interna mondo. Ne estas loko por seniluziiĝo tie.”
#000014
Jam pasis la sesa, kiam Eylül oponis sian internan voĉon. Ÿi sciis, ke ÿi ne devas egali sentaktelon kiel si kun filozofo, kiu malakceptas la pompon de la mondo. Kiel kato, kiu nomas la neatingeblan hepaton malpura [2], povas egali sin kun leonoj? Tiu ĉi kato povis nek miksiĝi kun siaj kunuloj kun hepato nek tute rezigni hepaton. Ŝi estis en limbo. Ŝi estis senmova, dormema kaj rusta; same kiel fera pilko metita inter du magnetoj kiuj altiras el kontraŭaj direktoj.
#000020
Estis la oka horo kaj la virino parolis la unuan fojon de kiam ŝi telefonis. “Ho!” ŝi diris. “Kiel bone! Ni pasigis la tagon sen tro da honto.” Ŝi kuŝis sur la lito kun la espero, ke ŝi dormos kaj forgesos sian nomon kaj sekson. Ĉar li pli ol renkontis siajn dormbezonojn en la pasintaj horoj, lia klopodo finiĝis turniĝi. Post iom da tempo ŝi decidis ŝajnigi dormi anstataŭ devigi sian korpon dormi. Kiel Gandhi konfirmis, neniu povis veki iun, kiu ŝajnigis dormi.
#000022
[2] “la kato nomas la hepaton, kiun li ne povas atingi, estas malpura.” – turka praverbo
#000027