Taylor kreis kaj ĉefrolis en la muzika revuo It Ain't Nothin' But the Blues , kiu mapis la historion de blusmuziko de sia afrika origino ĝis amerika sukceso.
Origine prezentite en mezlernejoj en Denvero kiel 45-precizega peco, la revuo estis vastigita al du horoj, ludumitaj la lando kaj malfermitaj sur Broadway en 1999.
Ĝi estis renkontita kun kritikistaplaŭdo, kuris dum ok monatoj, kaj vidis Taylor ricevi du Tony Award nomumojn.
#000002
En la Broadway-produktaĵo de La Tri Musketistoj en La Broadway Teatro, (1984) Taylor ludis Portos, unu el la tri titolfiguroj.
Post dek kvin antaŭprezentoprezentoj, la spektaklo kuris nur naŭ fojojn antaŭ fermiĝado.
Frank Rich skribis ke kiel la muskedistoj estis "profesie pozitaj" fare de Taylor kaj liaj kunsteluloj Brent Spiner kaj Chuck Wagner sed sentis la tri havis "malgrandan dialogon kaj ofte ŝajnas kiel interŝanĝeblaj anstataŭoj por la Tri Brutuloj."
Simila vido estis tenita fare de William B. Collins de la Filadelfia Enketisto kiu diris ke ili "parolas kiel en unu voĉo kaj kondutas kiel komikuloj kiuj estis senhelpigitaj sen bona materialo."
#000008
Taylor priskribis la prezenton kiel "tre amikan", kun la spektantaro proksima al prezentistoj, kaj tiu "unu spektaklo neniam estas la sama kiel la venonta pro la kantoj, de kio ili estas.
Bluoj temas pri kiel vi hodiaŭ sentas.
Unun tagon, vi estas malsupre;
alia tago estas reala feliĉa kaj kapturna.
La direkto de Randy kaptas tion.
Ĝi ĉiam estas tiel persona, alportante la spektantaron en la pecon."
Same kiel afrika muziko, la revuo inkludas "landon, evangelio, la malnovaj bluoj, apalaĉo muziko", havanta muzikon de Patsy Cline, Brenda Lee, Mahalian Jackson, Jimmy Rogers, Nina Simone kaj Ŝlimakvoj.
#000011
Por la resto de la jaro, It Ain't Nothin' But the Blues (Ĝi Ain't Nothin Sed la Bluso) denove travojaĝis ĉe regionaj teatroj, kurante en Atlanta, San-Diego, kaj la Johana F. Scii Centro por la Prezentartoj en Washington D.C., kaj revenante al New York en aŭgusto 2000 ĉe la B.B. King Blues Club kaj Kradrostejo por tutmonata kuro.
Jim Trageser de La Gazetaro-Enterprise , en recenzo de unu el la San-Diego-prezentoj, laŭdis Taylor, dirante ke li "havas la pulmpotencon por simple transpreni ajnan montras, aparte sian propran" kaj "montras surprizan gracion kaj atletikismon same kiel la specon de leoneca vireco kiun certaj grandaj viroj ( Orson Welles, Babe Ruth) posedas".
Trageser ankaŭ laŭdis la skribon, nomante ĝin "elstara tasko ne nur de selektado de la kantoj, sed en elektado aranĝoj kiuj krevigas for la tutan araneaĵhistorion metis sur multaj el ili."
#000014
Post apero sur la serio L.A. Law , (1991) sur kiu li pozis kiel kantisto maldungita fare de basbalteamo ĉar "plibeligas [ING]" siajn prezentojn de la amerika nacia himno " The Star-Spangled Banner ", Taylor ricevis plurajn invitojn por kanti ĝin antaŭ sportaj eventoj, kvankam neniam atendis ion ajn okazi kiam li prenis la parton.
Li kantis ĝin antaŭ la Grandaj Ligoj de Basbalo ludo inter la Baltimoro-Orioloj kaj Detroit Tigers la 1-an de julio 1991.
Lia interpretado ne imitis tiun de lia karaktero: "la kanto estas mem-klariga.
mi ĵus iras kanti la kanton simple kaj tio estas ke."
Taylor ricevis vojaĝadon kaj loĝejelspezojn sed neniun alian pagon por sia efikeco.
Li ankaŭ kantis por Los Angeles Kings
National Hockey League matĉo, [10] kaj la 5-an de aŭgusto 1995 li kantis la himnon antaŭ la MLB-matĉo inter la Cleveland Indians kaj Chicago White Sox.
#000017