Oni ofte prezentis ĉi romanon kiel verkon pri ekologia
demando, la konflikto inter medioprotektado kaj ekspluatado. Sed
tiu temo ne estas tre emfazita en la teksto. Same multe gravas la
konflikto inter tradicio kaj moderneco. Plej grave, la
altiĝanta, inundanta akvo ja estas forta metaforo de homaj
sentoj, emocioj, kiuj aperas el la subkonscio kaj influas la
ŝajne blindan agadon de la tri ĉefaj personoj.
#000008
- Ni vivas sur la Tero (...) Sed en la urboj la homoj
jam apenaŭ vidas la teron, eĉ ne tuŝas ĝin. Ili vivas
inter muroj, iradas sur ŝtono, betono, asfalto, artefarita
marmoro... Ĉio havas nur surogaton, pri ĉio ni havas nur
bildon aŭ sonon, memoron, kopion. La realeco foras, pli kaj
#000010
En La alta akvo István Nemere trovis tre
konvenan kaj efikan formon por trakti kelkajn el siaj ĉefaj
temoj. La verko estas tre kohera kaj psikologie kredinda. Kvankam
la eksteraj eventoj povas ŝajni ne tre dramaj, tamen li sukcesas
krei eksciton kaj dinamikon el la senkompata altiĝado de la akvo
kaj la interhomaj rilatoj preskaŭ same neeviteblaj. Tial oni
legas la romanon kun intensa intereso kaj atento.
#000012