Mallongan tempon poste li estis en la trajno al Berlino.
#000002
La vojaĝaj registroj ne mencias, kion li faris por suriri la ĝustan trajnon. Iom da salto en spactempo. Ĝi iel funkciis. Lia tuta vivo estas plena de tiaj saltoj. Kaj post iom da tempo la vivo de tiuj, kiuj zorge spuras la etapojn de sia biografio per malnovaj dokumentoj, kolektis skribaĵojn kaj memorojn, plenigas per similaj saltoj ...
#000003
Kiam la trajno alvenis en Berlino, frostis. Strange korpaj, sed ne vere nekompreneblaj parolantaj homoj ĉirkaŭis lin. Iliaj frazoj sonis kvazaŭ ili havis ŝtonetojn en la buŝo. Ree kaj ree li komprenis unuopajn vortojn. La germana estis nur unu aŭ du saltoj for de la lingvoj, kiujn li ĝis nun lernis. Feliĉe, ĉi-foje lin renkontis amikoj.
#000004
Amikoj, Eroŝenko uzas ĉi tiun vorton ree, foje li ankaŭ uzas la esprimon samideanoj, kiu estis ofta en esperantaj rondoj, almenaŭ tiam, por esti samideana. Eroŝenko kutime rilatas al la esperantistoj, sed foje ankaŭ al la funkciigistoj de blindullernejoj. Ĉi tiuj estas la du internaciaj “retoj”, kiuj faciligas al li moviĝi sur la tersurfaco en tiuj unuaj tagoj de vojaĝo, kaj li ofte miksas ilin per apreza gesto. Li efektive volis rezigni por la dua fojo ĉar li devis atendi tiel longe denove en Berlino. Necesis horoj por trovi lin. Eble stacidomoj estis lokoj por perdiĝi, li pensis.
#000005
Li matenmanĝis kun siaj amikoj, diktis kelkajn leterojn, poste ili faris mallongan viziton al la blindula instituto en Steglitz. Ilia Esperanto sonis facilmova, polurita flanke kaj tre gaja. Li rimarkis, ke li parolas tre malsame ol ili, sed post kelkaj horoj li facile parolis laŭ ilia melodio. Vi nur devis realĝustigi la internan sonan afiŝon, kiel ĉiam.
#000009
La rusa revuo Esperanto publikigis mallongan raporton pri la vojaĝo sub “Diversaj”
#000010
Poste, laŭ liaj notoj, li iras al Kolonjo, kie ankaŭ lin atendas amikoj. Eksplodu amikoj ĉie. Estas malfacile por mi imagi tian situacion. Ĉirkaŭi vin de amikoj negrave kie vi [305] ekloĝas. Eĉ se povus esti artefarita kaj eble ne ĉiam avantaĝa strukturo en la mondo, ĉi tiu Esperantujo, kun ĉiuj siaj nevideblaj ligaj fadenoj, kiuj etendiĝas al aliaj landoj, ŝajnas, almenaŭ en la tempo de Vasilij Eroŝenko, nenio eĉ malproksime komparebla. havi. La restado en Kolonjo ne daŭras pli ol tri horojn, Eroŝenko havas tempon manĝi, trinki kaj iomete varmiĝi, tiam ĝi daŭras. La teo, kiun li mendas ĉe la stacidomo, eĉ ne havas tempon por malvarmetiĝi, do li devas plu. “Felica estu per vojago!” Ili vokas lin. Via vojaĝo estu feliĉa.
#000011
Kaj: “Ni esperas vin revidi!”
#000012
Poste la trajno forveturas al Bruselo.
#000014
Poste, en siaj vojaĝaj notoj, li aldonas: “Sed mi ne esperas revidi vin: oni neniam revas la saman feliĉan sonĝon dufoje sinsekve.”
#000015
»La unua eksterlanda vojago« en: La kruco da sageco.
#000016