Survoje venis hom’ renkonte,kaj tre indignis : “Estas honte !Jen viro en la sel’ komforta,dum marŝas la infan’ malforta.”
#000002
La patro, je l’ indigna voĉo,sin savi volis de riproĉo,de la azeno do descendiskaj rajdi sian filon sendis. Sed ree venis hom’ renkonte,kaj tre indignis : “Estas honte !Jen knabo en la sel’ komforta,dum marŝas la aĝul’ malforta.”
#000003
La knabo, je l’ indigna voĉo,sin savi volis de riproĉo,do saltis de l’ azena dorso.Nun ambaŭ marŝis, sen rimorso. Sed venis homo, miris multe,kaj kriis:”Vere, estas stulte !Dum vi lacigas vin per marŝo,promenas la azen’ sen ŝarĝo.”
#000004
Do, kion fari ? Patro, filodemandis sin kun maltrankvilo.Interkonsilis kaj decidis :Nun ambaŭ en la sel’ eksidis.
#000005
Sed ree venis hom’ renkonte,indignis ege : “Estas honte !Sur povra besto ŝarĝ’ duobla !Fi, kia kruelec’ malnoblaj !”
#000006
La du, en malesper’, per ŝnurojl’ azenon ligis ĉe la kruroj,kaj ĝin per stango traŝovitaplu portis kun klopodo ŝvita.
#000007
Sed venis hom’ kaj ĝis ekscesoriante kriis : “Jen frenezo !Aznon vivan oni portas !Ho ve, mi de ridego mortas !”
#000008
La patro diris al la filo :“Mi estas vere sen konsilo :Ĉu la azenon do mortigi,aŭ nin ĉe kol’ sur branĉon ligi ?”
#000009