Amiko Camacho pravas, kiam en Fonto 241 li nomis Durankulak
"literaturo por infanoj aŭ gejunuloj, aŭ, eble pli
precize, kvankam ŝajnparadokse, poradolta infanliteraturo".
La juĝon persone mi iom etendus ankaŭ al La Mirinda
#000005
Pri Durankulak ni eĉ povas iom fieri: ĝi ja estas
originalaĵo, nepre ne sub la kutima nivelo de tiu ĉi ĝenro.
Do, bone por pigraj horetoj! sed eĉ por relegado kun plezur'.
#000008
Nu, okazas, ke, preparante min por KEF-prelegi pri nordiaj
E-aŭtoroj, ankaŭ mi finlegis "Durankulak" en avioj de
"Aer-Franc’" (oni permesu la strangan
esperantigon). Kaj verŝajne mi legis alian libron ol Fernández,
sed plencerte tute alian ol Tonkin.
#000010
Serĉi sin mem en kultura kolizio
#000016
Sabira Ståhlberg verŝajne plej konatas pro sia
romaneto aŭ rakonto Durankulak. Krome ŝi estis iama
redaktoro de Kontakto, tradukis poemaron de Edith
Södergran kaj monodramon pri ties vivo kaj poezio, kaj
kontribuis per novelo en la kolekto Mondoj el 2001. Ŝi
estas svedlingva finnlandanino, kiu restadis/vivis ankaŭ en
#000017
La verko havas plurajn dimensiojn. Grandparte ĝi estas
rakonto pri interkulturaj rilatoj, "kultura kolizio".
Tiun temon la aŭtoro ankaŭ elstarigas meze de la libro:
#000019
Eble tion oni nomas kultura ŝoko. Ne povi adaptiĝi
entute. Nur pensi pri la propra hejmo. (...)
#000020
Surpriza trajto komuna kun Muminvalo cetere estas, ke
ankaŭ la loĝantoj de Durankulak vintrodormas sub tavolo
#000027
Troviĝas ankaŭ kelkaj paĝoj, kies rolo en la tutaĵo
ŝajnas plene nekomprenebla. Tio validas ĉefe pri ĉapitro
kvinpaĝa - en ĉi libreto tio estas sufiĉe ampleksa ero! - pri
la loka lingvo de hundoj kaj hienoj. Male, antaŭas tiun parton
interesa ero pri la perdita kaj ĉiam serĉata infana lingvo de
la japano. Bedaŭrinde, tiu temo poste ne reaperas en la verko.
Bona ideo, sed nesufiĉe ekspluatita!
#000028
La stilo de Sabira Ståhlberg estas simpla kaj plaĉa,
tre konvena al la speco de rakonto. Laŭ mia opinio ŝi trovis
ĝuste agorditan tonon, kiu helpas kunteni ĉi verkon enhave ne
tre koheran. Flue kaj facile ĝi legeblas, nek stumbligante nek
#000032
Resume mi dirus, ke Sabira Ståhlberg per Durankulak
donis al la Esperanta literaturo verkon ne tute koheran, sed tre
plaĉan kaj valoran, eĉ preskaŭ unikan laŭĝenre, krom eble se
kompari ĝin kun la jam menciita M'Saud.
#000034
En la trajno al Amsterdamo mi malfermis ĝin. Durankulak --
mistera urbeto inter stepo kaj marĉo. Mi ensorĉiĝis. Mi
ensorĉiĝis tiel ke la insistaj snufoj de la pala,
malvarmumiĝinta junulino, kiu sidis en la trajno tuj apud mi
(tro tuj), fariĝis magiaj muĝoj, la zumo de la trajno estis
sovaĝa muziko, kaj la urĝaj sonoroj de la porteblaj telefonoj
ŝajnis nur la harmonia bojado de Durankulakaj hundoj.
#000037
Durankulak estas urbo de ni ĉiuj, nia nuna kaj praa urbo, nia
nuna kaj praa mondo, kaj do la vojaĝo al Durankulak estas
vojaĝo al ni mem, al nia memo kaj al niaj pasinta kaj nuna
internoj, kie la tuta historio kaj spertoj de la homaro, de Adamo
kaj Evo ĝis nun, kuŝas. Sed ĝi ankaŭ respegulas nian
#000045
Legante ĝin mi ofte memoris pri la verkoj de Gabriel Garcia
Márquez, pri "Robajoj" de Omar Kajam, pri hajkoj de
japanoj, ...kaj multaj aliaj. Kaj kun ĝi mi kaj la japano multe
#000046
Cetere, leganto ofte renkontiĝas kun metaforoj, ideoj,
bildoj, kiuj foje miksite kun ironio riĉigas la enhavon de tiu
(eble bedaŭre) malmult-paĝa kaj ĉarma (pro desegnoj fine de
ĉiuj ĉapitroj) eldonaĵo de Bambu.
#000047
Por mi ĝi estis kvazaŭ fin- aŭ ĉef-verko de iu verkisto
post multaj jaroj da verkado! Saluton al nia juna kaj nova
talento en la esperanta literaturo, Sabira!
#000049
Nur malofte aperas spektakle altkvalita literaturaĵo
originala en Esperanto. Kvankam literaturo abundas en Esperanto,
plejparte la kvalito de la originalaj verkoj estas tre malalta;
ĝenerale ili estas ĉiurilate amatoraj kaj mallertaj. Esceptoj
estas malmultaj: en la proza fako elstaras la romano de nia
propra Aŭstralia Esperantista aŭtoro Trevor Steele, Sed nur
fragmento. Iom surprize, ankaŭ legantoj de altkvalita prozo
#000050
Sed ĉi tiu nelonga romano, Durankulak, estas miriga
escepto. Se vi ĝuas legi altkvalitan prozon tamen perdos la
oportunon aĉeti kaj legi ĝin, vin preterpasos unika
#000052
Durankulak estas fantazieca vilaĝo, situanta ĉe la ekstremo
de lando nenomita, tuj inter la agroj kaj la senhoma sovaĝa
stepo kie ŝajne abundas nur lupoj, kaj kiu estas ankaŭ la
#000059
Unufoje jare haltas buso en Durankulak. Kutime ne pli.
Nur iam antaŭ trideko da jaroj venis inspektoro de la
ŝtata sanadministracio, kaj tiam haltis la buso duan
fojon ĉe Durankulak. Pri tio oni parolis longe en la
urbo. Eĉ nuntempe okazas, ke iu mencias la aferon, tiom
#000060
La tuta urbo venis por spekti...Se ne estas
vojaĝantoj ĝis ĉi tie, la buso revenas pli frue,
kvankam la reguloj postulas, ke ĝi veturu ĝis la fino.
Sed la ŝoforo timas la stepon, kien li devas veturi por
turni la buson: la vojo tro mallarĝas ĉe Durankulak.
Feliĉe por li neniu scias, neniu kontrolas; ne ĉi tie.
#000062
Kaj en Durankulak oni tradormas la vintron, samkiel sciuroj,
tial la eksterlandano devas forlasi la vilaĝon por tiu periodo.
#000064
Nia Japana "turisto", tamen ne estas ordinara
turisto, malgraŭ la fotilo pendanta de lia kolo kaj la frazlibro
Japan-nacilingva kiun li konsultas konstante por sin
duonkomprenigi. Li estas sciencisto, kiu serĉas foti tre unikan
birdon, kiu ekzistas nur en (aŭ eble apud) Durankulak, kaj pri
kies ekzisto tre dubas la specialistoj alilandaj.
#000065