Zour mo’nn kit lakaz pou lavil
La tago, kiam mi foriris hejmon por iri al la urbo
#000000
Ĉe la malgranda bushaltejo en mia vilaĝo estis multa agado de homoj kaj superŝarĝitaj busoj. Sur la tero estis eĉ pli da ŝarĝoj. Helpantoj kriis la loknomojn kien iliaj busoj iris.
#000004
“Urbo! Urbo! Iranta okcidenten!” Mi aŭdis helpanton krii. Tio estis la buso, kiun mi devis kapti.
#000006
Bis-la ti preske ranpli, me boukou dimounn ti pe pouse pou anbarke. Ena ki ti pe gard zot valiz anba bis-la. Bann lezot ti met pou zot dan letazer andan.
#000007
La urba buso estis preskaŭ plena, sed pli da homoj ankoraŭ antaŭenpuŝis. Iuj enmetis sian pakaĵon sub la buso. Aliaj metis la siajn interne sur la rakojn.
#000008
Bann nouvo pasaze ti pe atrap zot biye ek ti pe rod enn plas pou asize dan bis. Bann madam ek bann zenn zanfan inn met zot konfortab pou sa long vwayaz-la.
#000009
Novaj pasaĝeroj kroĉis siajn biletojn, dum ili serĉis ie sidiĝi en la homplena buso. Virinoj kun junaj infanoj faris ilin komfortaj por la longa vojaĝo.
#000010
Mo’nn asiz akote enn lafnet. Sa dimounn akote mwa la ti pe atrap enn sak an plastik bien for. Li ti met enn vie savat, enn palto ize ek ti pe paret strese.
#000011
Mi alpremiĝis apud fenestro. Tiu, kiu sidis apud mi tenis firme verdan plastan sakon. Li portis malnovajn sandalojn, eluzitan mantelon, kaj li aspektis nervoza.
#000012
Mo ti pe get deor dan bis-la ek mo’nn realize ki mo pe kit mo vilaz. Landrwa kot mo finn grandi. Mo ti pe al dan gran lavil.
#000013
Mi rigardis eksteren el la buso kaj rimarkis ke mi forlasis mian vilaĝon, la lokon, kie mi kreskis. Mi estis survoje al la granda urbo.
#000014
Bis-la ti ranpli ek tou bann pasaze ti pe asize. Bann marsan anbilan ti pe pas-pase pou vann zot marsandiz avek bann pasaze. Sakenn ti pe kriy bann nom bann lartik disponib. Bann nom-la ti pe paret komik.
#000015
La ŝarĝado estis finfarita kaj ĉiuj pasaĝeroj sidis. Kolportistoj ankoraŭ enŝoviĝis en la buson por vendi siajn varojn al la pasaĝeroj. Ĉiuj kriis la nomojn de la haveblaj varoj. La vortoj sonis al mi strangaj.
#000016
De-trwa pasaze ti p aste bann labwason, lezot ti aste bann ti gato ek zot inn koumans manze. Seki pa ti ena kas kouma mwa, ti pe zis gete.
#000017
Kelkaj pasaĝeroj aĉetis trinkaĵojn, aliaj aĉetis malgrandajn manĝetojn kaj komencis maĉi. Tiuj, kiuj ne havis monon, kiel mi, nur rigardis.
#000018
Ĉi tiujn agadoj interrompsj la hupado de la buso, signo ke ni pretis foriri. La helpanto kriis ke la kolportistoj eliru.
#000020
Bann marsan-la ti pe pouse pou sorti dan bis. Ena inn retourn bann vwayazer –la kas. Bann lezot inn esey vann zot lartik ziska dernie ler.
#000021
Kolportistoj puŝis unu la alian por elbusiĝi. Kelkaj redonis monŝanĝon al la vojaĝantoj. Aliaj faris lastatempajn klopodojn vendi pli da aĵoj.
#000022
Kan bis-la inn kit lagar. Mo regar ti fixe par lafenet. Mo ti pe demann mwa si mo pou retourn dan mo vilaz enn zour.
#000023
Kiam la buso forlasis la bushaltejon, mi fiksrigardis tra la fenestro. Mi demandis min ĉu mi iam revenos al mia vilaĝo.
#000024
Pandan vwayaz-la, andan dan bis-la ti pe fer so. Mo’nn ferm mo lizie dan lespwar mo dormi.
#000025
La vojaĝo progresis, kaj la interno de la buso tre varmiĝis. Mi fermis miajn okulojn esperante dormi.
#000026
Sed mia menso vagis hejmen. Ĉu mia patrino estos sekura? Ĉu miaj kunikloj havigos monon? Ĉu mia frato memoros akvumi miajn ĝermintajn arbetojn?
#000028
An rout, mo ti pe memoriz nom landrwa kot mo tonton ti pe reste dan gran lavil. Mo ti pe ankor mirmire pandan ki mo ti pe dormi.
#000029
Survoje mi enmemorigis la nomon de la loko, kie mia onklo loĝis en la granda urbo. Mi ankoraŭ murmuris ĝin, kiam mi ekdormis.
#000030
Apre ne-v-er-d-tan, mo’nn leve par tapaz enn dimounn ki ti pe apel bann pasaze ki pou retourn vilaz. Mo’nn ramas mo ti sak ek mo finn sorti depi dan bis.
#000031
Naŭ horoj poste mi vekiĝis pro laŭta ekbruo kaj voko al pasaĝeroj kiuj reiros al mia vilaĝo. Mi ekprenis mian saketon kaj saltis el la buso.
#000032
Bis ki ti pe retourne la ti pe ranpli vit-vit. Biento li ti pou al ver lwes. Zafer pli inportan pou mwa sa ler-la se rod lakaz mo tonton.
#000033
La buso veturonta reen rapide pleniĝis . Baldaŭ ĝi reiros orienten. La plej grava afero por mi nun estis serĉi la domon de mia onklo.
#000034
Verkita de: Lesley Koyi, Ursula Nafula
#000035