Wikipedia's Swordsmanship as translated by GramTrans
#000000
Skermarto rilatas al la kapabloj de skermisto, persono verkita en la arto de la glavo.
La esprimo estas moderna, kaj kiel tia kutimis plejparte rilati al spado
skermo, sed per etendaĵo ĝi ankaŭ povas esti aplikita al iu batalarto implikanta la uzon de glavo.
La formado de la angla vorto "skermisto" estas paralela al la latinaĵo gladiatoro , [1] esprimo por la profesiaj batalantoj kiuj batalis kontraŭ unu la alian kaj gamo da aliaj malamikoj por la distro de spektantoj en la Romia Imperio.
La vorto gladiatoro mem venas de la latinaĵo gladius , kun la signifo "glavo".
#000001
2 Evoluo en sporton 2.3.
#000003
Malmulto estas konata ĉirkaŭ fruaj mezepokaj skermadoteknikoj krom kio povas esti finita de arkeologia indico kaj arta bildigo (vidi Vikingeraajn brakojn kaj kirason).
Kio malgranda estis trovita, aliflanke, la uzo de la glavo montras estis limigita dum la vikinga epoko, precipe inter la vikingoj mem kaj aliaj nordaj ĝermanaj triboj.
Ĉi tie, la lanco, hakilo kaj ŝildo estis elstaraj armiloj, kun nur riĉaj individuoj posedantaj glavojn.
Tiuj armiloj, surbaze de la frua ĝermana spatha, estis produktitaj tre bone.
La tekniko de padronveldado de sintezaj metaloj, inventitaj en la Romia Imperio ĉirkaŭ la fino de la dua-jarcenta A.D., disponigis kelkajn el tiuj nordaj armiloj superajn trajtojn en forto kaj rezisteco al la fero gladius de frua Romo.
#000008
Ĉar tempo pasis, la spatha evoluis en la arman glavon, armilo kun rimarkinda krucoida glavtenil komunpaŝtejo inter kavaliroj en la Mezepoka Aĝo.
Iom da tempo post tiu evoluo, la plej fruaj konataj disertaĵoj ( Fektbüker ) estis skribitaj, traktante ĉefe arman glavon kaj ŝild batalon.
Inter tiuj ekzemploj estas la I.33, la plej frua konata Fechtbuch.
La germana lernejo de skermarto povas spuri sin plej proksime al Johannes Liechtenauer kaj liaj studentoj, kiuj poste iĝis la germanaj mastroj de la 15-a jarcento, inkluzive de Sigmund Ringeck, Hans Talhoffer, Peter von Danzig kaj Paulus Kal.
Estas eble ke la itala skermaddisertaĵo Flos Duellatorum, verkita per la itala glavmajstro al Fiore-ĵetkubo Liberi ĉirkaŭ 1410, havas kravatojn al la germana lernejo.
[ citaĵo bezonis ] Dum tiu tempodaŭro, la longglavo kreskis el la arma glavo, poste rezultigante klingon komforte uziten en ambaŭ manoj tuj.
Kiraso kiun teknologio ankaŭ evoluigis, kaŭzante la aperon de kiraso, kaj tiel skermarto estis plu premis por renkonti la postulojn de mortigado de tre bonprotektita malamiko.
#000009
Por multo da la frua mezepoka periodo, la glavo daŭre restis simbolo de statuso.
Dum pli postaj jaroj, produktadoteknikoj iĝis pli efikaj, kaj tiel, dum la glavo restis privilegio, ĝi ne estis tiel peze limigita al nur la plej riĉaj individuoj, sed prefere al la plej riĉaj klasoj.
#000010
La armea graveco de skermarto rapide malpliiĝis kun la apero de pafiloj.
La lasta elstara batalkampoglavo estanta uzita estis la unueĝa glavo.
Kvankam ĝi ne estis nova invento, ĝi sukcesis postvivi aliajn formojn de militglavoj, estante uzita je kavaleritrupoj kaj oficiroj.
#000011
La potenco, precizeco, kaj fidindeco de pafiloj daŭre pliboniĝis, aliflanke, kaj baldaŭ glavoj havis malgrandan lokon sur la batalkampo krom ceremoniaj celoj.
La preferata civila duela armilo ŝanĝiĝis de la rapiro ĝis la pli rapida sed pli mallonga spado, kaj poste ŝanĝis komplete for de glavoj ĝis la pistolo, post evoluoj en pafilteknologio.
La civila afero de duelado estis malpermesita en la plej multaj lokoj, sed persistis certagrade nekonsiderante leĝo ĝis bone en la 20-a jarcenton.
#000012
La germana lernejo de skermarto, ĝenerale, renkontis malkreskon dum la Renesanco kiel la italaj kaj hispanaj lernejoj, kiuj diagonale pli direkte al la rapiro kaj civila duelado, prenis la avangardon.
La kompendio kompilita fare de Paulus Hector Mair en la 1540-aj jaroj rigardas reen al la antaŭa jarcento da laboro kaj provoj rekonstrui kaj konservi malfunkciarton.
La disertaĵo de Joachim Meyer, datrilatante al la 1570-aj jaroj kaj rimarkinda pro sia scienca kaj kompleta aliro al la stilo (ĝi estas proponita ke la studentoj de Meyer venis al li kun malpli armea scio kaj tial postulis pli bazan instrukcion), estas la lasta grava raporto pri la germana lernejo, kaj ĝia kunteksto nun estas preskaŭ totale gaja.
#000013
La uzo de la longglavo daŭre malkreskis dum la renesanco, markita per la pliigita efikeco de la arkebuzo (pafilo) kaj la uzo de lancokvaranguloj kiel potenca ilo de batalo.
Dum tiu tempo, civilaj glavoj evoluis al flanko-glavoj, ankaŭ konataj kiel "tranĉo-kaj-pikois" glavojn, kaj progresis direkte al la pli dika, pintigita glavo kiu poste iĝis la 17-a-jarcenta rapiro.
Tiu nova armilo estis populara por kaj protekto pri la strato kaj kiel ilo en la duelo, sed trovis malgrandan sukceson sur la batalkampo.
La itala, franca, kaj hispanaj lernejoj apogis tiun ŝanĝon en civila armilaro kaj evoluintajn sistemojn de rapir skermado.
La germana lernejo, aliflanke, disponigas malmulton sur tiu armilo kaj ĉesas sian tropezon poste.
#000014
La bezono trejni skermistojn por batalo en neletala maniero igis skermadon kaj skermarton inkludi sportaspekton de siaj komencoj, de antaŭ la mezepoka turniro dekstra supren laŭ al la moderna aĝo.
#000015
La ŝanĝo direkte al skermado kiel sporto prefere ol ĉar soldateduko okazis de la mid-18-a jarcento, kaj estis gvidita fare de Domenico Angelo, kiu establis skermadakademion, la Lernejon de Armiloj de Angelo, en Carlisle House, Sohoo, Londono en 1763.
Tie, li instruis al la aristokrataro la modan arton de skermarto kiun ili antaŭe povis iri la kontinento lerni, kaj ankaŭ starigi rajdlernejon en la antaŭa malantaŭa ĝardeno de la domo.
Li skermis instrukciiston al la reĝa familio.
Kun la helpo de artisto Gwyn Delin, li havis instrukciolibron publikigita en Anglio en 1763 kiu havis 25 gravuritajn platojn montrante klasikajn poziciojn de la maljunaj lernejoj de skermado.
Lia lernejo estis prizorgita fare de tri generacioj de lia familio kaj dominis la arton de eŭropano batalanta por preskaŭ jarcento.
#000016
Li establis la esencajn regulojn de pozo kaj piedlerto kiuj daŭre regas modernan sportskermadon, kvankam liaj atakaj kaj deturnantaj metodoj daŭre estis multe diferencaj de aktuala kutimo.
Kvankam li intencis prepari siajn studentojn por reala batalo, li estis la unua skermmajstro ankoraŭ por emfazi la sanon kaj sportavantaĝojn de skermado pli ol ĝia uzo kiel mortiga arto, precipe en sia influa libro "L"École des brakojn (La Lernejo de Skermado ), publikigita en 1763-a [5] Laŭ la Encyclopaedia Britannica , " Angelo was the first to emphasize fencing as a means of developing health, poise, and grace. As a result of his insight and influence, fencing changed from an art of war to a sport. " [6]
#000017
Ĉar skermado progresis, la batalaspekto malrapide malintensiĝis ĝis nur la reguloj de la sporto restis.
Dum la skermado instruita en la malfruaj 19-a kaj fruaj 20-a jarcentoj estis intencita por servi kaj konkuradon kaj la duelon (komprenante la diferencojn inter la du situacioj), la speco de skermado instruis en moderna sport-skermad vendo estas intencita nur por trejni la studenton por konkuri en la plej efika maniero ene de la reguloj de la sporto.
#000018
Ĉar tiu evoluo daŭris, la trejnado kaj teknikoj fariĝis ĉiam pli plu forigite de siaj militemaj radikoj.
Unu mova forto malantaŭ tiu evoluo estas elmontru la premion de skermado de punkto al la skermisto kiu gajnas la unuan tuŝon kun veturprioritato;
tio instigas la konkurantojn por uzi gajnantajn teknikojn kiuj rezultigas unua tuŝo sportrenkonton sed lasus ilin defenseles kontraŭ kontraŭfrapo, eĉ de letale pafvundita kontraŭulo, en duelo per mortigaj armiloj.
La evoluo de la unua tuŝoregulo mem estis, en victurno, motivigita per la kreskanta tendenco de dueloj por esti kontraŭbatalita al unua sango prefere ol la morto, kun la rezulto ke trejni por unua tuŝo rezulto povis en venko en duelo same kiel elmontrado renkonti, eĉ sen mortigo aŭ malfunkciigi la kontraŭulon.
#000019
Jam 1880, provoj estis faritaj por rekrei la pli malnovan germanan, italan, kaj hispanajn lernejojn de skermarto.
La movado estis gvidita en Anglio fare de la soldato, verkisto, antikvaĵisto kaj skermisto, Alfred Hutton.
En 1862, li organizis en sia regimento postenigita en Hindio la Cameron Fencing Club, por kiu li preparis sian unuan laboron, 12-paĝa broŝuro rajtigis Skermarton.
#000020
Post revenado de Hindio en 1865, Hutton temigis la studon kaj reanimadon de pli aĝaj skermadsistemoj kaj lernejoj.
Li komencis tutorajn grupojn de studentoj en la arto de "antikva sabroskermado" ĉe klubo ligita al la Londona Fusilo-Brigado-Lernejo de Armiloj en la 1880-aj jaroj.
En 1889 Hutton publikigis lian plej influan laboron
Cold Steel: Practical Treatise on the Sabre, kiu prezentis la historian metodon de armea sabruzo sur piedo, kombinante la 18-an-jarcentan anglan unueĝan glavon per moderna itala duela sabro.
#000021
La pionira lobiado kaj praktiko de Hutton el historia skermado inkludis rekonstruojn de la skermadsistemoj de pluraj historiaj majstroj inkluzive de George Silver kaj Achille Marozzo.
Li liveris multajn praktikajn manifestaciojn kun sia kolego Egerton Castle de tiuj sistemoj dum la 1890-aj jaroj, kaj por profitigi diversajn armeajn bonfaradojn kaj por apogi patronecon de la nuntempaj metodoj de konkurenciva skermado.
Ekspozicioj estis okazigitaj ĉe la Bath Klubo kaj monĉasada okazaĵo estis aranĝita en Guy's Hospital.
#000022
Terapiistoj de moderna skermado, kiuj estis malkontentaj kun la ekskluziva sport'emfazo ke moderna skermado havis, prenis ŝtupojn por konservi la principojn el duelado kaj skermado kiel trejnite en la 19-a kaj fruaj 20-a jarcentoj.
Klasika skermado uzas la tavoleton, Spadon, kaj sabron laŭ tiuj pli malnovaj praktikoj.
#000024
Skermado- kaj glavbatalado estis integrigita en filmoj kiel parto de kinematografiaj agosekvencoj.
Kutime koreograferita, tiuj scenoj estas dizajnitaj por distro sed ofte montras altnivelan de kapablo.
Aktoro Errol Flynn iĝis konata pro siaj glav-militantaj scenoj, kiel ekzemple enen The Adventures of Robin Hood (1938).
Aliaj ekzemploj inkludas The Princess Bride (1987), Rob Roy (1995), kaj Die Another Day (2002).
#000025
Okcidentazio glavoj estis plejparte de la rekta tipo.
Ili estis origine faritaj el kupro, sekvita per bronzo kaj finfine al fero.
Inter la plej multaj maljunegaj komunumoj kiel ekzemple la la persaj, la hebreaj, kaj sirianoj, la glavo estis mallonga kaj ekvivalenta al la Roman gladius.
La rekta klingo restis la primara speco de glavo ĝis same malfrue kiel la Krucmilitoj.
Tie tamen ekzistis longglavoj, iomete kurbaj glavoj, kaj serp-similaj glavoj similaj al la egipta khopesh.
Kelkaj klingoj estis de tia grandeco ke estas malfacile klasifiki ilin kiel aŭ glavojn aŭ ponardojn, kaj ili estas tiel referitaj fare de arkeologoj kiel ponardo-glavoj.
#000026
Antaŭ la fondo de Islamo, glavoj estis importitaj de Ubulla, urbo laŭ la Tigrisa rivero en Jemeno.
#000027
Okcident aziaj glavoj retenis sian rektan dueĝan formon dum la tempo de la profeto Muhammed.
Kun la escepto de iliaj kurbaj teniloj, ili estis preskaŭ identaj al mezepokajn eŭropajn armante glavojn en kaj funkcio kaj dezajno.
Ili tipe havis krucoidan glavtenilon kaj preferis tranĉo-kaj-pikoas teknikojn.
Glavoj de tiu tipo ofte estis parigitaj per ŝildo aŭ ŝildo sed povus ankaŭ esti uzitaj sur sia propra.
La glavo uzita fare de Muhammed estis klara en ke sia pinto dividita en du poentojn.
#000028
La disvastiĝo de Islamo estis unueciga forto en la Proksima Oriento, moderigante komercvojojn trans la regiono.
Arsenaloj prosperis kaj Damasko iĝis la ĉefurbo por komerco de glavoj de Sirio, Irano kaj Hispanio.
La 9-ajarcenta islamteoriulo Al-Kindi studis la metion de forĝado de glavoj kaj trovis 25 glav-kreadajn teknikojn apartaj al iliaj devenlandoj, inkluzive de Jemeno, Irano, Francio kaj Rusio.
#000029
La kurba adzo klingo kiu nun karakterizis sudokcident-aziajn glavojn okazis post la turka Seljuk-migrado de Mezazio al Anatolio, popularigante la antaŭekzistajn bizancajn sabrajn dezajnojn por kavaleriuzo, kiu influis la tutan regionon.
La kurba klingo estis bon-taŭga al la rajdantkulturo de la turkoj, kaj facile pruntedonis sin al araba rajdarto.
La adzo donis superecon al kodrompado kaj tranĉado de teknikoj prefere ol la puŝo.
#000030
Glavskermado kaj glavodancoj daŭre estas trejnitaj en multo da la Proksima Oriento.
En landoj kiel Omano la armilo estas tipe parigita per ŝildo aŭ foje ponardo, de kiu multaj specoj ekzistas.
En stiloj kiel ekzemple turka adzo kontraŭbatalas, la glavingo ankaŭ estas utiligita kiel deturna armilo.
En moderna Irano, tradicia persa armita batalo nomita razmafzar nuntempe estas rekonstruita.
Ĝuste nun, glavtrejnado inkludas la ununuran glavon, du glavojn, kaj la glavon per ŝildo.
#000031
Glavoj en Filipinio ekzistas diversaj formoj sed estas tradicie kongruaj kun la rekta aŭ malpeze kurba akra tipo uzita fare de la triboj de najbara Borneo kaj Tajvano.
Tio estas konservita en la dezajno de la kampilan kaj la dahongopatrorakontpoemo, kvankam aliaj formoj ankaŭ ekzistis.
Ili estis tipe parigitaj per rektangula ŝildo nomita la kalasag.
Dum la Battle of Mactan (Batalo de Mactan), la tribo de Lapu-Lapu uzis indiĝenajn glavojn kaj lancojn por venki la soldatojn de Ferdinand Magellan kiuj estis armitaj per pafiloj kaj kanonoj.
#000032
La alveno de eŭropaj kolonianoj alportis la influon de okcidentaj glavoj, kio estas verŝajne la origino de la man-gardista kaj sabro-simila klingo de la pinuti.
Kiam Filipinio estis koloniigitaj fare de la hispanoj, la uzo de tradiciaj glavoj kaj armiloj tuj estis malpermesita.
Pro tio, la filipinanoj estis devigitaj uzi siajn proprajn farmilojn por batali en ribeloj.
Kaj en la post ribeloj kontraŭ aliaj eksterlandaj kolonianoj kiel Ameriko kaj Japanio, ili estis denove devigitaj uzi tiujn senpreparajn armilojn.
Dum la japana okupo, pro malabunda municio por kontraŭbatali la japanojn, la filipinanoj uzis gerilatakojn per siaj manbatalarmiloj kaj glavoj en trudenirado de japanaj tendaroj.
Filipina sabroskermado dependas peze de rapideco, kaj eĉ hodiaŭ filipinaj marsoldatoj trejnas en formo de eskrima uzanta kurban unu-randan glavon.
#000033
La plej frua recenta manlibro sur hinda skermarto estas la Agni Purana , kiu donas 32 poziciojn por esti prenita per la glavo kaj ŝildo.
Hinda sabroskermado estas tre sporta, ekspluatante la malpezan pezon de la armilo.
Teknikoj faras ampleksan uzon de cirklaj movoj, ofte rondirante la armilon ĉirkaŭ la kapo de la skermisto.
Sistemoj ekzistas kiun fokuson sur tirado de la glavo el la korpo de la kontraŭulo.
La ataka armilo malofte estas uzita por blokado, fidante aŭ je ŝildo kiel deturna ilo aŭ dua glavo.
Du-uzado estas tiel ofta kaj aprezita kapablo en Sudazio.
Partnertrejnado estas farita tra praktikado nomita gatka, en kiu la terapiistoj batalas kontraŭ lignaj stangetoj por simuli glavojn.
#000035
Ĉina-parolantoj faras klaran distingon inter "glavo" (dueĝa) kaj "tranĉilo" (unu-angulhava).
En kulturo de Ĉinio la dueĝa glavo aŭ jian estas konsideritaj la armilo de majstra aŭ la armilo de ĝentiluloj, kaj de la konsiderinda kapablo postulata por batali kontraŭ tiu armilo kaj de la fakto ke komandantoj de armeoj preferis la jian por moviĝi facile inter la soldatoj.
Ĝi estas priskribita en la ĉina kiel la "malfortika sinjorino" de armiloj, kaj estas tradicie konsiderita la armilo plej taŭga por virinoj.
La unu-randa larĝglavo estas referita kiel dao, laŭlitere kun la signifo tranĉilo, nekonsiderante la grandeco de la armilo.
La glavo kaj larĝglavo estas inter la kvar ĉefaj armiloj instruitaj en la ĉina luktosporto, la aliaj estante la kunlaborantaro kaj lanco.
La ordo en kiu tiuj armiloj estas instruitaj povas varii inter lernejoj kaj stiloj, sed la jian estas ĝenerale instruita laste inter la kvar.
#000036
La glavo longe tenis signifon en la japana kulturo de la respekto kaj prizorgo ke la samurajo lokis en iliajn armilojn.
La plej fruaj glavoj en Japanio estis rektaj, surbaze de frua ĉina jian.
Kurbaj klingoj iĝis pli oftaj ĉe la fino de la 8-a jarcento, kun la importo de la kurbaj forĝaj teknikoj de tiu tempo.
La formo estis pli efika dum batalado de ĉevaldorso.
Japana skermarto estas ĉefe dumana en kio la frontmano premas malsupren kaj la malantaŭa mano tiras supren liverante bazan vertikalan tranĉon.
La samurajo ofte portis du glavojn, la pli longan katanan kaj la pli mallongan ŭakizashi, kaj tiuj estis normale uzitaj individue, kvankam uzo de ambaŭ kiel paro okazis.
#000037
Dum pli frua taki estis eluzita kun la randotegaĵo, la pli posta katana estis eluzita kun la randotegaĵo supren.
Tio faciligis pli rapidan remizon.
[ dubindaj - ĵetdiskoj ] Tutaj sistemoj estis bazitaj sur tiu tekniko kaj estas konataj kiel iaido, iaijutsu, batodo aŭ batojutsu.
Pro la danĝero en trejnado per realaj glavoj, terapiistoj ekde la 18-a jarcento havas edukitaj per lignaj glavoj ( boken) aŭ bambuoglavoj ( shinai) eluzante korpkirason.
Post la kunportado de glavoj publika iĝis kontraŭleĝa, tio rezultigis la modernan sporton de kendo.
Kelkaj praaj lernejoj daŭre ekzistas kune kun kelkaj pli da modernaj lernejoj.
Multaj lernejoj ankaŭ temigas preskaŭ ekskluzive skermarton kiu kreskis de la patroneco de la nobelgentoj de certaj instruistoj.
#000038
La plej fruaj koreaj glavoj estis rekte dueĝaj klingoj derivitaj de la ĉina jian.
Ĉar korea militado preferis muntis batalon, la kurba unu-randa glavo estis trovita esti pli efika de ĉevaldorso.
La centraligita registaro de Joseon kaj la bezono fordefendi oftajn eksterlandajn invadojn estis favoraj al la evoluo de skermarto kiel normigita armea disciplino.
Kune kun aliaj militemaj sistemoj, formoj de skermarto estis formaligitaj en la armea mana Muyejebo (1610) bazita sur tiu de Qi Jiguang
Ji Xiao Xin Shu (Jus Xiao Xin Shu), kaj en la revizioj, Muyesinbo (1759) kaj Muyedobotongji (1790).
La Muiedobotongji ankaŭ priskribas normajn longojn kaj pezoj de la glavoj uzis;
dum ne ekskluzive al skermarto, 8 el la 23 ĉapitroj estas dediĉitaj al ĝi, reflektante la bezonojn la epoko kiam la pafiloj ankoraŭ ne maturigis sufiĉen por mallongdistanca batalo.
#000039
The School of Fencing (1763).
#000043
The Book of Five Rings (1645).
#000048
La brita federacio por Historical Swordplay
#000051