La ideo de afineco estas ekstreme malnova.
Multaj provoj estis faritaj ĉe identigado de ĝiaj originoj.
La plimulto de tiaj provoj, aliflanke, krom en ĝenerala maniero, finiĝas en vaneco ĉar "afinecoj" kuŝas ĉe la bazo de ĉiu magio, tiel antaŭ-geamikiĝa scienco.
Fizika kemio, aliflanke, estis unu el la unuaj branĉoj de scienco se temas pri legi kaj formuli "teorion de afineco".
La nomo affinitaj unue estis utiligita en la signifo de kemia rilato fare de germana filozofo Alberto la Granda proksime de la jaro 1250.
Poste, tiuj kiel Robert Boyle, John Mayow, Johann Glauber, Isaac Newton, kaj Georg Stahl prezentis ideojn elektafineco en provojn klarigi kiel varmeco estas evoluigita dum bruligadreagoj.
#000001
La esprimo afineco estis uzita metafore ekde ĉ. 1600 en diskutoj de strukturaj rilatoj en kemio, filologio, ktp., kaj referenco al "natura altiro" estas de 1616-a "Kemia afineco", historie, rilatis al la " forto " kiu kaŭzas kemiajn reakciojn.
same kiel, pli ĝenerale, kaj pli frue, la ′′tendency al kombine′′ de iu paro de substancoj.
La larĝa difino, utiligita ĝenerale dum historio, estas tiu kemia afineco estas ke per kio en substancoj eniĝas aŭ rezistas putriĝon.
#000002
La modernan esprimon kemia afineco estas iom modifita vario de ĝia dekoka-jarcenta preceda "elektafineco" aŭ elektaltiroj, esprimo kiu estis uzita de la 18-a-jarcenta kemiopreleganto William Cullen.
Ĉu Cullen elpensis la frazon ne estas klara, sed lia uzokutimo ŝajnas dati de antaŭ la plej multaj aliaj, kvankam ĝi rapide iĝis ĝeneraligita en tuta Eŭropo, kaj estis uzita aparte fare de la sveda apotekisto Torbern Olof Bergman ĉie en lia libro De attractionibus electivis (1775).
Afinecteorioj estis utiligitaj laŭ unu maniero aŭ alia fare de la plej multaj apotekistoj de ĉirkaŭ la mezo de la 18-a jarcento en la 19-a jarcenton por klarigi kaj organizi la malsamajn kombinaĵojn en kiuj substancoj povis eniĝi kaj de kiuj ili povus esti prenitaj.
Antoine Lavoisier, en lia fama 1789 Traité Élémentaire de Chimie (Elements of Chemistry), rilatas al la laboro de Bergman kaj diskutas la koncepton de elektafinecoj aŭ altiroj.
#000003
Laŭ kemiohistoriisto Henry Leicester, la influa 1923 lernolibro Thermodynamics and the Free Energy of Chemical Reactions de Gilbert Newton Lewis kaj Merle Randall kaŭzis la anstataŭigon de la esprimo "afineco" de la esprimo " libera energio " en granda parto da la anglalingva mondo.
#000004
Laŭ Prigogine, [8] la esprimo estis lanĉita kaj evoluigita fare de Théophile de Donder.
#000005
Goethe utiligis la koncepton en sia romano Elective Affinities, (1809)
#000006
La afineckoncepto estis tre proksime ligita al la vida reprezentado de substancoj sur tablo.
La plejunua afinectablo, kiu estis bazita sur delokiĝreagoj, estis publikigita en 1718 fare de la franca apotekisto Étienne François Geoffroy.
La nomo de Geoffroy estas plej konata lige kun tiuj tabloj de "afinecoj" ( tabloj des interkompreniĝoj), kiuj unue estis prezentitaj al la French Academy of Sciences (Franca Akademio de Sciencoj) en 1718 kaj 1720, kiel montrite malsupre:
#000007
Dum la 18-a jarcento multaj versioj de la tablo estis proponitaj kun plej elstaraj apotekistoj kiel Torbern Bergman en Svedio kaj Joseph Black en Skotlando adaptanta ĝin por alĝustigi novajn kemiajn eltrovaĵojn.
Ĉiuj tabloj estis esence listoj, ellaboritaj komparante observaĵojn en la agoj de substancoj unu sur alia, montrante la ŝanĝiĝantajn gradojn da afineco elmontrita fare de analogaj korpoj por malsamaj reakciiloj.
#000008
Decide, la tablo estis la centra grafika ilo uzita por instrui kemion al studentoj kaj ĝia vida aranĝo ofte estis kombinita kun aliaj specdiagramoj.
Jozefo Nigre, ekzemple, uzis la tablon en kombinaĵo kun kiastaj kaj cirkletodiagramoj por bildigi la kernprincipojn de kemia afineco.
Afinectabloj estis uzitaj ĉie en Eŭropo ĝis la frua 19-a jarcento kiam ili estis delokigitaj per afineckonceptoj lanĉitaj fare de Claude Berthollet.
#000009
En kemiaj fizikoj kaj fizika kemio, kemia afineco estas la elektronika posedaĵo de kiu malsimilaj kemiaj specioj estas kapablaj je formado de kemiaj kombinaĵoj.
Kemia afineco ankaŭ povas rilati al la tendenco de atomo aŭ kunmeti por agordi per kemia reakcio kun atomoj aŭ kunmetaĵoj de male al kunmetaĵo.
#000010
En 1923, la belga matematikisto kaj fizikisto Théophile de Donder derivis rilaton inter afineco kaj la libera energio de kemia reakcio.
Tra serio de derivaĵoj, de Donder montris ke se ni pripensas miksaĵon de kemiaj specioj kun la ebleco de kemia reakcio, povas esti pruvite ke la sekva rilato tenas:
#000015
Kun la verkadoj de Théophile de Donder kiel precedencon, Ilja Prigogine kaj Defay en Chemical Thermodynamics (1954) difinis kemian afinecon kiel la indicon de ŝanĝo de la nekompensita varmeco de reago Q estas estas kiam la reaga progresvariablo aŭ reagamplekso ξ kreskas infinitezimale:
#000016
Tiu difino estas utila por kvantigado de la faktoroj respondeca kaj por la stato de ekvilibrosistemoj (kie A = 0), kaj por ŝanĝoj de stato de ne-ekvilibraj sistemoj (kie A ≠ 0 ).
#000017