Vintre, la suno malofte vidiĝis en tiu ĉi loko, ĉirkaŭita de montoj. Feliĉe, la nebulo estis tiel malpeza tiun tagon, ke sunradioj en la ora koloro amuziĝis en la aero. Kaj ŝajnis, ke la tero estis gajigita de tiu ĉi ĉarma koloro.
#000000
Mi haltis sur ligna ponteto por rigardi de malproksime verdetan monton. Herboj ja velkis kaj restis nur tritiko apenaŭ kreskinta, kiu posedis tiun ĉi vintran teron.
#000003
Estis kiam mi sentis aroman odoron venintan de ie, ke mi rimarkis, turninte la kapon, malgrandan deklivon surŝutitan per floretoj kun la grandeco kiel ora monero. Eble ili estis junaj krizantemoj frostorezistaj. Ŝajnis al mi, ke ili flustre interparolis kaj divenis kion mi venis fari en tiu ĉi loko.
#000004
Mi klinis la kapon kaj vidis mian silueton kurbiĝi sur la tero. Kiel mi volus kuŝi sur tiuj floretoj silentaj kaj kvietaj, nature formantaj molan liton! Ĉu estis varmete sub la tero, malgraŭ en vintro?
#000005
Vintre, ĉu la tero tre malproksima, kie oni enterigis mian amon, estas kovrita sole per velkaj herboj aŭ pompas floroj, kies nomon oni ne scias, formante por ŝi komfortan liton?
#000006
Lasu min silente versi larmojn sur la liton el floroj. Iun tagon, ankaŭ mi trankvile ripozos por ĉiam sub la tero, kie estas probable varme.
#000008
Ŝajnis, ke mi venis ĉi tien por serĉi ion, kion tamen mi ne retrovos plu, krom ke ankaŭ mi dormus sur la lito el floroj, en subtera mondo, kie murmurus certe dolĉa rivereto de amo.
#000009