❝Dum li provis paŝi en la turmento de la varmego, li rememoris la venontan nokton, kvazaŭ sian amanton.❞
#000001
La viro, kies ŝuo estis ŝirita, iris sub la nuda suno. Lia hararo, kiel leona kolhararo, estis malseka, ŝvito gutas inter liaj stoploj, kaj lia ĉemizo estis algluita al lia dorso. Kvankam li estis nur dudekjara, liaj subokuloj kaj pezaj movoj igis lin aspekti pli ol tridekjara. Lia buŝo estis seka. Li sopiris du aferojn: koloron kaj senkoloron. La koloro de la arboj, la senkoloro de la akvo.
#000002
Ĉiu direkto bonvenige vokis lin. Kion li vidus, se li irus dekstren? Kio okazus se li irus maldekstren? Kun la miraĝo aŭ kun la vero? Li viŝis la sablon de sia vizaĝo kaj sentis, ke lia korpo plipeziĝas. Estis kvazaŭ Krezo-malbeno pendis ĉirkaŭ lia kolo kaj estis destinita esti tirita en la sablojn.
#000003
Li estis unu el la bonŝancaj malmultaj kiuj estis pasiaj pri lia profesio. Li akceptis forlasi la malvarman akvon kaj malvarmetan aeron, kaj drivis en la dezertojn de Afriko sole por kapti mirindajn pafojn el izolitaj anguloj de la mondo. Lia asistanto eskapis per la dua aŭto kun provizoj, lasante lin sola en la mezo de la dezerto. Lia aŭto estis sen benzino, liaj aparatoj estis sen kuirilaro. En lia poŝo estis neniu manĝaĵo krom jam degelinta ĉokolada trinkejo. Dağhan mem estis dezerta insulo en la sabloceano.
#000004
Restis nenio krom ekstervoja veturilo, kaj tendoj malklare videblaj kelkajn paŝojn antaŭe. La vizaĝaj muskoloj de Dağhan doloris pro longa sulkiĝo. Distrita, la fotisto finfine sidiĝis sur la teron. Li prenis kelkajn glutojn el la kantino, kiun li kunportis. Ĝi estis senutila eĉ se li fermis la okulojn. La globo sur la ĉielo, kiu ekbrulis la dezerton, ankaŭ turnis la palpebrojn de la mizera vojaĝanto en ruĝan kurtenon.
#000005
Li demandis sin kie li estas. Li palpis la sablon inter siaj fingroj. Ĉu ĉio ĉi estis sonĝo? Aŭ ĉu ĉi tiu dezerto estis ĉio reprezentado de lia vivo? Ĉu estis la sonĝoj, kiujn li vidis, kiam la vivo, kiun li postlasis, estis ĉenita al la kaverno de Platono? Demandoj fluis tra lia menso kiel rivero da sablo. Konkreteco anstataŭigis abstraktecon.
#000006
Kio okazus kiam la akvo en la flakono elĉerpiĝis? Li mortus. Kiel? Li spektis sian propran finon kiel teatron en la sonĝosceno. Li ekbrulus kiel fajro, ĉar li ne povis ŝviti. Lia kapo turniĝus, liaj okuloj malheliĝus, li falus teren. Lia buŝo estus seka. Li estus malvasta kaj klinita pro la granda doloro en siaj renoj. Kvazaŭ atestante la verson, kiu diras, ke ĉiu vivanto estis kreita el akvo, lia soifa animo estus eltirita el liaj vejnoj. Nur nokto kovrus lian kadavron, ne teron. Neniu estus adiaŭi lin.
#000007
Dum li provis paŝi en la turmento de la varmego, li rememoris la venontan nokton, kvazaŭ sian amanton. Ha, ĉu ne estus bone, se la ventoj blovus? Kio se tiu suno estus for kaj anstataŭigita per la amara dezerta malvarmo? Rimarko falis en lian koron kiel pluvguto faranta lagon ondeti. Ĉu pro tio Fuzuli donis sian nomon al Leila? Ĉu la amanto, kiu preĝis en la Kaaba, por ke lia frenezo pligrandiĝu, falis en la dezerton pro tio? Por pli sopiri la nokton en la koro de tiu brulanta tago? *
#000008
Per unu lasta forto, li ricevis subtenon de la tero kaj ekstaris, ĉar li estis esperplena. La korpo spiris per aero, kaj la animo spiris per espero. Li volis reiri al la aŭto. Ĉar li ne havis oazon por atingi, li atendos la finon de sia vivo sur konata loko. Krome, la aŭto verŝajne altirus la atenton de karavano aŭ helikoptero.
#000009
Li falis, ekstaris, plu marŝis. Kelkaj dezertaj dornoj fosis en la randojn de lia pantalono. Li ekvidis neklara. Li povis vidi nur nigran silueton. Li pensis, ke li trovos sian veturilon proksimiĝante al ĉi tiu silueto, kiu fleksiĝas, leviĝas, kreskas kaj ŝrumpas kiel kandela flamo en la venta aero. Li ne sciis kiom malproksime li estas de sia celo. Liaj divenoj malaperis en la dezertajn sablojn. Se la ĉielo estus mallumiĝinta, almenaŭ la plenluno estus lia amiko.
#000010
Li paŭzis momenton por respiriĝi. Dume, li frotis la okulojn kaj komencis klare vidi sian ĉirkaŭaĵon. Li vidis ŝtipegojn, kiuj estis sekigitaj kaj nigrigitaj. La silueto apartenis al ĉi tiuj ŝtipoj. Lian veturilon serĉis la viro en la dezerto, kiel papilio sekvanta kandelan flamon, sed la silueto ne apartenis al la veturilo. Dağhan marŝis en la malĝusta direkto dum ĉi tiu tempo.
#000011
Se estas gigantaj ŝtipoj en la mezo de la dezerto, estis iu, kiu metis ilin tien. Eble malgranda fontano, tendo, aŭ eĉ oazo estis kaŝita malantaŭ ĝi. Post mallonga paŭzo, li ekiris kun pli forta decidemo.
#000013
Li atingis la ŝtipojn kun la potenco kiu estas nomita “por kara vivo” kaj kiu povas esti atingita nur kiam onies vivo estas en danĝero. De orelo al orelo li ridetegis. Li levis la kapon kaj rigardis ĝin. Tri ŝtipoj kuŝis sur la tero tuŝante unu la alian laŭ hazardaj anguloj. Kvara marmorkolora ŝtipo estis plantita inter ili, parte entombigita en la sablo. Ankaŭ, bedaŭrinde ne estis akvofonto proksime.
#000014
Rampante al la plej antaŭa ŝtipo, la viro rimarkis, ke la ŝtipo estas kava. La interna spaco estis sufiĉe granda por ke homo enĝustiĝu.
#000015
Trovante konsolon forigi la brulantan sunon, Dağhan eniris la kavon kaj kuŝis sur la vizaĝo. Ĉi tie estis malvarme kompare kun la ekstero. Li dum kelka tempo aŭskultis sian propran spiradon. “Se estas gigantaj ŝtipoj en la mezo de la dezerto...” li pensis denove, iu portis ilin. Ri povus veni denove. Ri povus doni akvon al Dağhan kaj savi lin de la dezerto.
#000016
La heroo persiste rigardis en la lasta spegulo kaj mortis, falinte teren.
#000023
Dağhan tenis sian koron, kiu batis kvazaŭ ĝi eksplodus. Li vidis sian estontecon en la “lignkadra spegulo”. Ene de la alia ŝtipo kuŝis skeleto.
#000024
* En la verko Leila kaj Maĝnun de Fuzuli, la nomo “Leila” venas de la araba vorto por “nokto”. Maĝnun freneziĝis pro sia amo por Leila kaj komencis vagi en dezerto. Kiam lia patro prenas Maĝnun al la Kaaba por esti resanigita, li preĝas por lia frenezo (amo) pliiĝi, ne por resanigi.
#000025