Samtempe, ili ofte provizas per la foje necesa kvoto de indignigo, ĉefe kiam mi detektas trajton kiun mi persone ne povas elteni, kaj kiu fakte estas la plej granda riproĉo kiun mi faras al la Eklezio, kaj al kristanoj ĝenerale: la hipokritecon. Tion mi esprimis rekte antaŭ iom da tempo en privata mesaĝo kiun mi sendis al la redakcio de la radio, kaj kiun ili tre afable laŭtlegis tie kaj respondis per mesaĝo de kunlaboranto, pastro Hawkes-Teeples, pri la sinteno de la katolikismo pri hipokriteco.
#000003
Mi klarigu ke mia riproĉo ne direktiĝas al tio ke katolikoj foje diras unu aferon kaj faras alian, ĉar tio ja estas pli ĝenerala trajto de la mondo. La vera problemo estas ke, laŭ mia pritakso, ili supozas ke esti religiulo kaŭzas pli grandan moralan superecon, kaj do ili konkludas ke ili povas devigi sian vidpunkton al la ceteraj. Tamen, tio tute ne veras laŭ mia persona sperto. Nereligiaj homoj estas tiom moralaj kiom la katolikoj, kun la diferenco ke ili ne esperas ke la aliaj havu sian saman opinion ĉar ĝi estis diktata de profeto antaŭ dumil jaroj. Mi mem konsideras ke mi havas sufiĉe altajn moralajn kaj etikajn normojn, kaj ofte sentas min ofendita kiam oni sugestas ke la religio nepras por krei etikan kodon por ĉiuj homoj.
#000004
La pasinta dimanĉo vidiĝis el Madrido unu el la pintoj de tiu katolika hipokriteco: la hispania episkoparo organizis demonstracion favore al la familio. Kompreneble, mi tute ne kontraŭus tiun iniciaton se ĝi simple volus favori la familion: ja en tiu sama momento mi estis zorganta pri tiu mia. Sed la fakta celo de la agado estis kontraŭbatali sociajn iniciatojn, inter kiuj la aprobo de samseksaj edziĝoj fare de la ĉilanda registaro. Do, dum tolerema socio agas por pliampleksigi la familian institucion, la Eklezio volas reveni al tradicia vidpunkto, el la epoko kiam ili diktis la leĝojn kaj la publikan moralon.
#000006
Ke fraŭlaj sinjoroj konsideru sin plejaj defendantoj de io kion ili ne praktikas ŝajnas al mi superrealisma. Kaj eble la plej bona ekzemplo de tiu absurda sinteno estas la opinioj lanĉitaj de la kordova episkopo en sia homilio pri tiu festo: «La “ministro” de la familio en la registaro de la Papo, kardinalo Antonelli, komentis al mi antaŭ kelkaj tagoj en Zaragozo ke Unesko programis por la venontaj dudek jaroj igi ke la duono de la monda loĝantaro estu samseksama» (ne, mi elpensis nenion nek modifis la kuntekston: temas pri laŭlitera traduko!)
#000007
Certe vi spertis tre dolorigan epokon dum la frankismo kaj ankoraŭ mi ne komprenas, kial la Eklezio apogis tiun fireĝimon. Kompreneble antaŭ la Dua Mondmilito la Eklezio tre timis pro ekspansio de komunisma idearo, tamen laŭ mi tio ne senkulpigas kaj ne povas senkulpigi la sintenon de la hispana eklezio kun la frankisma reĝimo. Do mi komprenas tiuaspekte la koleron de la hispanoj kontraŭ «tiu ĉi» eklezio.
#000026
Pri la diraĵo de la kordova ekleziulo, se vere li diris tion, nu mi diras ke li estas perfekta stultulo. Kompreneble (kaj eĉ feliĉe mi aldonus...) estas stultuloj eĉ en la estraro de la eklezio, samkiel ĉie.
#000028
Kara Kurawiri: estas notinde ke vi ne legis la artikolon de Tonyo, aŭ faris tion tre senatente. La respondo al demando: «kial en Hispanujo estas tiom da kolero kontraŭ la kristanismo kaj la religio ĝenerale» troviĝas en la teksto mem.
#000032
Tamen, mi nepre aldonu nuancon. La kolero ĝenerale direktiĝas kontraŭ la Eklezio (episkoparo) kaj kontraŭ la fanatikuloj (inter ili, kelkaj bigotaj ĵurnalistoj) kiuj alstrebas altrudi al la tuta socio siajn ideojn pri familio, kontraŭcipo, volonta graved-ĉeso, ktp. La normalaj katolikoj ne estas celo de kolero.
#000033
Do, (re)legu la artikolon de Tonyo.
#000034
Fakte post atenta relegado mi notas, ke mi parte legis ĝin malobjektive antaŭe. Do mi pardonpetas pro maltrafaj komentoj. Tamen mi daŭre pensas, ke Tonjo en tiu ĉi artikolo tro ĝeneraligas pri katolikoj kaj ties episkoparo.
Pro tio via komento ŝajnas al mi pli justa. Tio ankaŭ donis al mi eblecon vidi kiagrade malsamas la eklezio jen en Hispanujo jen en Francujo. Tie ĉi, eble pro longtempa laika politiko, la eklezio ne metas sin en la politika vivo escepte por protesti kontraŭ ekz. amasa forigado de la Rom-oj far la registaro de Sarkozy. La t.n. fanatikuloj katolikaj estas tre tre minoritataj tie ĉi inter la katolika kredantaro. Tamen la eklezio defendas valorojn kio tio estas sia plej normala rajto. Poste oni tute havas la rajton kontraŭi tiujn valorojn. La plej grava afero estas, ke ĉiuj eblu pridiskuti ĉion ĉi pace kaj inteligente. Mi agnoskas, ke bedaŭrinde tio ĉi ne eblas fariĝi ĉiutempe.
#000035
Dankon Kurawiri pro via komento (kaj pro via sekvado)
#000038
Estas alia flanko publika kaj socia, pri kiu miaj sentoj estas iom pli ambiguaj. Ekzemple, pri la publikaj ritoj aŭ la eksteraj manifestiĝoj. Mi klopodas eviti ilin, krom se temas pri klara kultura manifestiĝo, sed kiam oni faras ilin sentrude, ankaŭtiukaze mi ne oponas kaj foje eĉ partoprenas. Mi nur bedaŭras la kazojn kiam oni misas tion kun la ŝtata sfero. Ekzemple, la ŝtataj funebroj en Hispanio ankoraŭ estas katolikaj, eĉ kiam la mortintoj estis nekredantoj aŭ religiuloj (ekzemple, post teroristaj atencoj aŭ simile). Tion mi alifoje protestis, kaj klopodis favori laikajn alternativajn, kiuj iom post iom firmiĝas en Hispanio.
#000040
Sed mia ĉefa protesto okazas en la pure publika sfero, kiam oni deziras utiligi la religion por favori politikajn opciojn. Kaj tiu estas bona ekzemplo. La katolika Eklezio kiel institucio tre senprestiĝiĝis en granda parto de la socio, pro ilia apogo al diktaturo, sed ili ankoraŭ tion ne akceptis. Ili devus montri humilecon, sed ankoraŭ gardas sintenon de morala supereco, kaj tio ĉi ne nur en Hispanio.
#000041
Dankon denove, kaj ne hezitu rekomenti ion ajn kion vi volas
(mi esperas per tiu ĉì teksteto ankaŭ esti respondinta kelkajn el la vidpunktojn de Roberto, kiujn li metis en la hispanlingva versio de la artikolo)
Postnoto: tiu ĉi komento estis respondo al la unua komento de Kurawiri, ĉar la dua alvenis dum la redaktado; mi preferas ne modifi nun kaj rerespondi poste
#000043
Manolo: jes, «havi sekson» nepre estas eraro ĝenerale. Sed eble ne ĉikaze 😉
#000044
La sinteno de la Eklezio en Francio kaj en Hispanio estas certe malsama. En iu momento ankaŭ parto de la episkopa hierarkio tie ĉi montris iom pli da modero, sed nun la ultraortodoksuloj reprenis sian potencon, favorate de la Vatikano, kiu vidas Hispanion kiel landon tro rapide perdantan iamajn sintenojn, kaj kiel spegulo kiu povus influi Latinamerikon. Jen kial tiel ofte venas tien ĉi kardinaloj aŭ eĉ la Papon... kun pli granda malvarmeco ol ili esperis.
#000047
Pri la interpreto de la religiaj tekstoj: nu, mi invitis al la legado. Mi bone scias ke katolikismo malkonsilas personan interpretadon de la sanktaj tekstoj, kaj ke per tio mi falas en herezecon. Kiel kuriozaĵo, mi legis unue la tekston en la unua hispana traduko de la historia, kiun faris hispania protestanto en la baroka tempo, kiu tial devis fuĝi el la lando, persekutata de la Inkvizicio (mi faris tion pro literaturaj kialoj, sed poste kontrolis kaj citis laŭ la kutima katolika versio)
#000049
Sekve, oni devas rigardi eklezion kiel partio kaj religion kiel politika metaforo aŭ ideala modelo de ŝtato. Do, komunista partio, ekzemple, agas malsame en malsamaj landoj kaj en malsamaj okazoj, same okazas al kristandemokrataj partio, ktp. Eklezioj, sociologie, estas malnovaj partioj, kiuj aperis antaŭ la modernaj, ne plu.
#000054
Ĉiuj kiuj eklezioj diras estas krovitaj per antikvaj metaforoj. La kunigo inter la «regno de la ĉieloj» kaj la hispana regno al hispana episkoparo estas necesa al hispanaj episkopoj, kiel la kunigo inter la 19-jarcenta Anglio al 21-jarcenta Hispanio estas necesa al hispanaj komunistoj.
#000055
Filozofiaj sentoj kaj duboj pri Dio, postvivo, dia justeco, ktp estas flankaj al katolika hierarkio, kiel deziro pri revolucio kaj socia justeco estas flankaj al hispanaj komunistoj. Tiu apartenas al historio al ambaŭ grupoj.
#000056
Multajn dankojn pro viaj du respondoj kiuj estis tute klaraj por mi.
Nur unu plian komenton al jenaj liniojn viaj:»Mi bone scias ke katolikismo malkonsilas personan interpretadon de la sanktaj tekstoj, kaj ke per tio mi falas en herezecon (...) Mi ankaŭ scias ke oni povas interpreti simbole la tekstojn. Sed tiam ekestas problemo: se oni povas interpreti diversmaniere, kiel scii kiu interpreto taŭgas por publikaj celoj?»
#000057
Tiu grafikaĵoj estas interesaj. Ekzemple, «no creyentes», ŝajnas al mi strangega, ĉu ĝi inkluzivas protestantojn, judojn, islamanojn? Ŝajnas ke al hispanoj ekzistas nur du opcioj: katolikismo aŭ nekredemo.
#000062
Estas aliaj kulturaĵoj, ekzemple, pri la tri magoj. En Brazilo oni ne pensas pri ili. Se oni demandas eĉ al tradicia katolika pastro, li dirus ke tiu estas figuro aŭ metaforo por signifi ke Jesuo venis al ĉiuj popoloj (la tri reĝoj vere estas tri kiel filoj de Noa, kiu oriĝinis ĉiujn popolojn). Sed se oni demandis al brazilano pri Yemanjá, diino de la maroj, multaj eĉ «nekredantoj» diros ke ŝi ekzistas. Protestantoj certe dirus ke ŝi estas vere aktiva demono, ĉar al protestantoj, ĉiuj tradiciaj dioj estas demonoj. Mi kredas ke malmutaj brazilanoj pensas Yemanjá’n kiel metaforo de maraj danĝeroj.
#000063
Alie, oni preferas nei la faktojn ol ne havi interpretojn al ili. Certe materialisto preferus nei la danĝerojn de la maro ol akcepti la ekzistado de Yemanjá. Tiu ofte okazis en historio. Ekzemple, raciistoj neis la ekzistadon de meteoroj, ĉar ne estus ŝtonoj en la ĉielo. Hodiaŭ tiu estas tre ofta inter la memnomataj «sceptikistoj». Se «sceptkisto» trovus nifon, tiu preferus dubi pri la propra vidkapablo ol akcepti ĝian ekzistadon.
#000064
Mi pensas ke al hispanoj, ekzistas dilemo: aŭ oni akceptas la katolikan interpretadon pri Dio kaj la animo, aŭ neu Dion kaj animon. Scienca studo pri fantomo neeblas, ekzemple. Aŭ oni akceptas katolikan fantomon, aŭ oni neas komence ĝian ekzistadon, eĉ se oni vidas ilin.
#000065
Pli signifoplene estas ke la nombro de katolikoj malpliiĝas draste ĉe malpli aĝaj homoj.
#000068
Pri skeptikismo, eble vi jam rimarkis ke mi havas plurajn tekstojn en la alia parto de mia retejo. Nu, oni povus respondi pli longe, sed mi resumas en du atentigoj. Unue, ke mi ĝenerale preferas raciajn eksplikojn al fenomenoj: se estas ŝtormo, eble estas bone navigi la ŝipon por eliri el ĝi ol ĵeti florojn al la diino de la maro por ke ŝi kvietiĝu; mi scias ke mia alirmaniero estas malpli romantika, sed, kion mi povas fari? Se homo diras ke en domo de najbaro loĝas fantomoj, eble estas socie pli adekvate ke mi tamen vizitu lin ol ke mi fidu ĝeneralajn opiniojn; ja kelkfoje estas pli taŭge suspekti pri sonoj de krakanta ligno ol de hantema mortinto; sed kompreneble vi rajtas kredi ankaŭ pri tio ĉi se vi volas.
#000069
Mi ja scias ke la Magoj estas tri. Ne ĉar tion diras pastro (en la nura evangelio kiu parolas pri ĝi aperas neniu nombro, kaj en la apokrifaj evangelioj la nombro forte varias). Mi scias ke ili estas tri ĉar... hodiaŭ alvenis tri donacoj!
Ke en mia hejmo loĝas krom mi tri homoj estas nur hazarda koincido 😉
#000070