Ni devas strebi por vera frateco, kiu estu bazita sur nia komuna origino
en Dio kaj ekzercata per dialogo kaj reciproka konfido. La deziro pri paco
estas profunde enskribita en la koro de la homo kaj ni ne devas konformiĝi al
#000014
Krom tio, la memoro ankaŭ estas la horizonto de espero: multfoje, en la
malhelo de militoj kaj konfliktoj, la memoro pri malgranda gesto de solidareco
ricevita povas inspiri ankaŭ opciojn kuraĝajn kaj eĉ heroecajn, povas marŝigi
novajn energiojn kaj revivigi novan esperon kaj en individuoj, kaj en komunumoj.
#000018
En nia kristana sperto, ni konstante memoras Kriston, kiu donis sian
vivon por nia repaciĝo (laŭ Rom 5, 6-11). La Eklezio
partoprenas plene en la serĉo de justa ordo, kaj daŭre servas al komuna bono
kaj nutras la esperon je la paco per la transdonado de kristanaj valoroj, la
morala instruado kaj la sociaj kaj edukaj faroj.
#000024
3. La paco, vojo de repaciĝo en frata komuneco
#000025
La Biblio, speciale per la vorto de profetoj, vokas la konsciojn kaj la
popolojn al la alianco de Dio kun la homaro. Temas pri forlaso de deziro regi
la aliajn kaj lerni kompreni sin kiel homojn, gefilojn de Dio, gefratojn. Oni
neniam devas ĉirkaŭfermi la alian pro tio, kion li diris aŭ faris, sed oni
devas konsideri lin pro la promeso, kiun li enportas. Nur elektante la vojon de
respekto oni povas rompi la spiralon de venĝemo kaj iri laŭ la vojo de espero.
#000026
Nin gvidas la teksto de Evangelio kiu montras la jenan dialogon inter
Petro kaj Jesuo: «“Sinjoro, kiomfoje povu peki mia frato kontraŭ mi, kaj mi
pardonu lin? ĝis sep fojoj?” Jesuo diris al li: “Mi ne diras al vi: Ĝis sep
fojoj; sed: Ĝis sepdekoble sep fojoj”» (Mat 18, 21-22). Tiu ĉi vojo
de repaciĝo invitas nin trovi en la plej profundo de niaj koroj la forton de
pardono kaj la kapablon agnoski nin reciproke kiel gefratojn. Lerni la vivon en
pardonemo pligrandigas nian kapablon konvertiĝi en pacamaj viroj kaj virinoj.
#000027
La ĵus-okazinta Sinodo pri la Amazonio impulsas nin renovigi la alvokon
al paca rilato inter la komunumoj kaj la tero, inter la nuno kaj la memoro,
inter la spertoj kaj la esperoj.
#000031
La vojo de repaciĝo postulas paciencon kaj konfidon. Oni ne obtenas la
pacon se oni ne esperas je ĝi.
#000036
Ofte la timo estas fonto de konflikto. Tial, gravas iri preter niaj
humanaj timoj, agnoskante nin kiel gefilojn bezonantajn antaŭ Tiu, Kiu amas kaj
atendas nin, same kiel la Patro de la prodiga filo (laŭ Luk 15,
11-24). La kulturo de renkontiĝo inter gefratoj rompas la kulturon de minaco.
Ĝi faras, ke ĉiu renkontiĝo estu okazo kaj donaco de la sindonema amo de Dio.
Ĝi gvidas nin por iri preter la limoj de niaj mallarĝaj horizontoj, por ĉiam
deziri vivi la universalan fratecon, kiel gefiloj de la ununura ĉiela Patro.
#000038
Por la disĉiploj de Kristo, tiu ĉi vojo estas subtenata ankaŭ de la
sakramento de Repaciĝo, kiun la Sinjoro lasis al nin por la pardono de la pekoj
de baptitoj. Tiu sakramento de la Eklezio, kiu renovigas la homojn kaj la
komunumojn, vokas nin konservi la rigardon al Jesuo, kiu kunakordigis «ĉion al
Si mem, pacon farinte per la sango de lia kruco; per li ĉion, ĉu sur la tero,
ĉu en la ĉielo» (Kol 1, 20); kaj petas de ni, ke ni forviŝu ajn
perforton el niaj pensoj, vortoj kaj agoj, koncerne kaj nian proksimulon, kaj
#000039
La graco de Dio Patro estas donata kiel amo sen kondiĉoj. Ricevinte lian
pardonon, en Kristo, ni povas ekvojiri por transdoni ĝin al la viroj kaj
virinoj de nia tempo. Ĉiutage la Sankta Spirito sugestas al ni agojn kaj
vortojn por ke ni konvertiĝu en metiistoj de la justeco kaj paco.
#000040
Ke la Dio de paco benu nin kaj venu helpi nin.
#000041
Ke Maria, Patrino de la Princo de Paco kaj Patrino de ĉiuj popoloj de la
tero, akompanu nin kaj subtenu nin sur la vojo de repaciĝo, en ĉiuj paŝoj.
#000042
Kaj ke ĉiu homo veninta al ĉi tiu mondo sukcesu havi pacan ekzistadon
kaj plene disvolvi la promeson de amo kaj vivo kiun li enportas en si.
#000043
Vatikanurbo, la 8-an de decembro 2019.
#000044
Koncilio Vatikano la 2-a, paŝtista konstitucio Gaudium et spes, 78.
#000049
16-a, Prelego al la estroj kaj membroj de Kristanaj Asocioj de Italaj
Laboristoj, la 27-a de januaro 2006.
#000050
Debemos buscar una verdadera fraternidad, que esté basada sobre nuestro
origen común en Dios y ejercida en el diálogo y la confianza recíproca. El
deseo de paz está profundamente inscrito en el corazón del hombre y no debemos
resignarnos a nada menos que esto.
#000062
2. La paz, camino de escucha basado en la memoria, en la solidaridad y
#000063
La memoria es, aún más, el horizonte de la esperanza: muchas veces, en
la oscuridad de guerras y conflictos, el recuerdo de un pequeño gesto de
solidaridad recibido puede inspirar también opciones valientes e incluso
heroicas, puede poner en marcha nuevas energías y reavivar una nueva esperanza
tanto en los individuos como en las comunidades.
#000066
En nuestra experiencia cristiana, recordamos constantemente a Cristo,
quien dio su vida por nuestra reconciliación (cf. Rm 5,6-11).
La Iglesia participa plenamente en la búsqueda de un orden justo, y continúa
sirviendo al bien común y alimentando la esperanza de paz a través de la
transmisión de los valores cristianos, la enseñanza moral y las obras sociales
#000072
3. La paz, camino de reconciliación en la comunión fraterna
#000073
La Biblia, de una manera particular a través de la palabra de los profetas,
llama a las conciencias y a los pueblos a la alianza de Dios con la humanidad.
Se trata de abandonar el deseo de dominar a los demás y aprender a verse como
personas, como hijos de Dios, como hermanos. Nunca se debe encasillar al otro
por lo que pudo decir o hacer, sino que debe ser considerado por la promesa que
lleva dentro de él. Sólo eligiendo el camino del respeto será posible romper la
espiral de venganza y emprender el camino de la esperanza.
#000074
El reciente Sínodo sobre la Amazonia nos lleva a renovar la llamada a
una relación pacífica entre las comunidades y la tierra, entre el presente y la
memoria, entre las experiencias y las esperanzas.
#000080
El camino de la reconciliación requiere paciencia y confianza. La paz no
se logra si no se la espera.
#000085
La gracia de Dios Padre se da como amor sin condiciones. Habiendo
recibido su perdón, en Cristo, podemos ponernos en camino para ofrecerlo a los
hombres y mujeres de nuestro tiempo. Día tras día, el Espíritu Santo nos
sugiere actitudes y palabras para que nos convirtamos en artesanos de la
#000089
Que el Dios de la paz nos bendiga y venga en nuestra ayuda.
#000090
Que María, Madre del Príncipe de la paz y Madre de todos los pueblos de
la tierra, nos acompañe y nos sostenga en el camino de la reconciliación, paso
#000091
Y que cada persona que venga a este mundo pueda conocer una existencia
de paz y desarrollar plenamente la promesa de amor y vida que lleva consigo.
#000092
Vaticano, 8 de diciembre de 2019
#000093
[4] Encuentro por la paz, Hiroshima,
Memorial de la Paz, 24 noviembre 2019.
#000095
[7] Carta. ap. Octogesima adveniens (14 mayo
#000098