Komedioj estas ludoj kiuj estas dizajnitaj por esti humuraj.
Komedioj ofte estas plenigitaj kun humuraj rimarkoj, nekutimaj karakteroj, kaj strangaj cirkonstancoj.
Certaj komedioj estas adaptitaj direkte al malsamaj aĝoklasoj.
Komedioj estis unu el la du originaj ludspecoj de Antikva Grekio, kune kun tragedioj.
Ekzemplo de komedio estus ludo- " somermeznokta sonĝo de William Shakespeare ", aŭ por pli moderna ekzemplo la skeĉoj de " Saturday Night Live ".
#000002
Satir teatraĵo prenas komikan rigardon ĉe aktualaĵoj-homoj dum en la sama tempo provante fari politikan aŭ socian deklaron, ekzemple indikante korupton.
Ekzemplo de satiro estus Nikolaj Gogol
La Revizoro kaj tiu de Aristofano
Satirludoj estas ĝenerale unu el la plej popularaj formoj de komedio, kaj ofte konsiderita kiel sia propra ĝenro tute.
#000004
Estas ofte interkonsentita ke restarigokomedio havas originojn en la teorioj de Molière de komedio, sed malsamas en intenco kaj tono.
La faktkonflikto inter restarigo la moralo de komedio kaj la moralo de la epoko estas io kiu ofte ekestas dum la studo de tiu ĝenro.
Tio povas doni indicojn kiel al kial, malgraŭ sia origina sukceso, restarigokomedio ne daŭris longe en la deksepa jarcento.
Tamen, en la lastaj jaroj, ĝi fariĝis temo de intereso por teatroteoriuloj, kiuj rigardis en teatrostilojn kiuj havas siajn proprajn konvenciojn de efikeco.
#000006
Tiuj ludoj enhavas pli malhelajn temojn kiel ekzemple morto kaj katastrofo.
Ofte la protagonisto de la teatraĵo havas tragedian difekton, trajton kiu kaŭzas ilian falon.
Tragediaj ludoj peras ĉiujn emociojn, kaj havas ekstreme dramecajn konfliktojn.
Tragedio estis unu el la du originaj ludspecoj de Antikva Grekio.
Kelkaj ekzemploj de tragedioj inkludas la vilaĝeton de William Shakespeare, kaj la ludon de ankaŭ John Webster The Duchess of Malfi (La Dukino de Malfi).
#000007
Vodevileto, populara teatrostilo tiutempe, estis la unua stilo de muzikalo se temas pri esti farita en la amerikaj kolonioj.
La unua muzikalo de amerika origino estis premierita en Filadelfio en 1767, kaj estis nomita "The Disappointment (La Seniluziiĝo)", aliflanke, tiu ludo neniam faris ĝin al produktado.
Ĉirkaŭ la 1920-aj jaroj, teatrostiloj komencis esti difinitaj pli klare.
Por muzikalo, tio decidis ke komponistoj akiris la rajton krei ĉiun kanton en la teatraĵo, kaj tiuj novaj ludoj estis aranĝitaj al pli specifaj konvencioj, kiel ekzemple tridek-du-drinkejaj kantoj.
Kiam la Granda Depresio venis, multaj homoj forlasis Broadway por Holivudo, kaj la atmosfero de Broadway-muzikaloj ŝanĝiĝis signife.
Simila situacio okazis dum la 1960-aj jaroj, kiam komponistoj estis malabundaj kaj al muzikaloj mankis vigleco kaj distreco.
#000009
Ĉefe, Artaud ne fidis lingvon kiel komunikilo.
Ludoj ene de la ĝenro de teatro de krueleco estas abstraktaj en kongreso kaj enhavo.
Artaud deziris siajn ludojn por havi efikon kaj plenumi ion.
Lia intenco estis simboli la subkonscian tra korpaj prezentoj, kiel li ne kredis ke lingvo povis esti efika.
Artaud konsideris siajn ludojn esti leĝigo prefere ol resurscenigo, kio signifis ke li kredis ke liaj aktoroj estis en realeco, prefere ol re-realiganta realeco.
#000012
Liaj ludoj komercis kun pezaj temoj kiel ekzemple pacientoj pri psikologiohospitalaj sekcioj, kaj Nazia Germanio.
Tra tiuj prezentoj, li volis "fari la kialojn de sufero aŭdeblaj", aliflanke, spektantaroj origine reagis nebone, kiam ili estis tiel okupitaj surprize de kion ili vidis.
Multo de lia laboro estis malpermesita en Francio tiutempe.
#000013
Artaud ne kredis ke konvencia teatro de la tempo permesus al la spektantaro havi katarsan travivaĵon kaj helpi kuraci la vundojn de 2-a Mondmilito.
Pri, li prezentis proponon direkte al radio-bazita teatro, en kiun la spektantaro povis utiligi sian fantazion por ligi la vortojn kiujn ili aŭdis al sia korpo.
Tio igis lian laboron multe pli persona kaj individuigis, kiun li kredis pliigus la efikecon de portretado de sufero.
#000014
Absurda Teatro: Tiu ĝenro ĝenerale inkludas metafizikajn reprezentadojn de ekzistecaj provizoj kaj demandoj.
Teatro de la absurda neas racion, kaj ampleksas la neeviteblon de falado en la profundon de la homa kondiĉo.
Anstataŭe de diskutado de tiuj temoj, aliflanke, teatro de la absurda estas manifestacio de ili.
Tio forlasas la spektantaron por diskuti kaj pridubi la enhavon de la teatraĵo por ili mem.
#000015