En tiu novelo verkita en 1908 Jack London denuncas la situacion de la ĉinaj laboristoj en la franca insulo Tahitio.
#000002
estas tre amuza," li fine diris.
#000024
tro ridas," admonis Cruchot. " Ies koro devus esti plena de
#000026
ĝojas eliri el la prizono."
#000027
nur tio?" La ĝendarmo eklevis la ŝultrojn.
#000028
Ĉo rigardis lin kun subita perplekseco kaj diris:
#000031
penseme tuŝadis siajn longajn lipharojn. "Nu, kiel diri?"
li fine diris, vipante la maldekstran mulinon, "Ĉu vi ne
#000033
kion?" Ah Ĉo komencis senti svagan maltrankvilon. "Cu
Schemmer ne plu lasos min labori por li?"
#000034
post hodiaŭ." Cruchot ridegis. Tio estis bona ŝerco. "Sciu,
vi ne plu kapablos labori post hodiaŭ. Viro senkapigita ne povas
labori, ĉu?" Li frapetis la ripojn de la ĉinako kaj klukridis.
#000035
Ĉo silentis dum la mulinoj trotis tutan varman mejlon. Kaj li
parolis: "Ĉu Schemmer tranĉos mian kapon?"
#000036
ja diras al vi, ke mi ne estas Ah Ĉoŭ. La juĝista moŝto ne
diris, ke mian kapon oni devas tranĉi."
#000039
konsideris tiun lastan, kiel neelteneblan ŝercon, kaj lasis sin
konvulsie ridegi dum duonminuto. Lia ridemo estis parte ŝajna, sed
li opiniis, ke konsoli la ĉinakon estas lia homama devo.
#000041
mi ja diras al vi, ke mi estas Ah Ĉo," la alia insistis. "Mi
ne volas mian kapon tranĉita."
#000042
interrompis la ĝendarmo. Li ŝveligis siajn vangojn kaj provis mieni
#000045
vidis vin en la tribunala ĉambro, kiam la juĝista moŝto diris la
verdikton," li komencis diri. "Tre bone. Ĉu vi memoras, ke
Ah Ĉoŭ, tiu, kies kapon oni devas tranĉi, ĉu vi memoras, ke li,
Ah Ĉoŭ, estis alta viro? Rigardu min."
#000048
subite stariĝis, kaj Cruchot vidis, ke li estas malalta. Same subite
Cruchot ekmemoris bildon de Ah Ĉoŭ, kaj en tiu bildo Ah Ĉoŭ estis
alta. Por la ĝendarmo ĉiuj ĉinakoj similis. Unu vizaĝo estis sama
al ĉiuj aliaj. Sed li povis diferencigi altecon el malalteco, kaj li
komprenis, ke li ne havas la taŭgan viron apud li sur la seĝo. Li
haltigis la mulinojn tiel abrupte, ke la timono antaŭen ĵetiĝis,
#000049
estas eraro," diris Ah Ĉo ĝentile ridetante.
#000050
serĝento kolermienis. "Tio ne funkcios", li diris.
#000059
forŝovis la ŝviton el sia frunto. "Ĝi ja bezonas pli da
pezo," li anoncis. Irinte ĝis la eŝafoda rando, li sendis
ordonojn al forĝisto por ferpeco de dudek kvin funtoj. Kaj dum li
kliniĝis por fiksi la feraĵon al la larĝa supera rando de la
tranĉilo, Ah Ĉo ekrigardis la serĝenton kaj vidis sian ŝancon.
#000060
juĝista moŝto diris, ke Ah Ĉoŭ havos sian kapon tranĉita,"
#000061
serĝento rapide rigardis lin, kaj vidis la eraron. "Schemmer!"
li ordone vokis. "Venu ĉi tien."
#000064
Germano grumblis, sed restis kliniĝante super sia tasko, ĝis la
fera peco estas taŭge ligita. "Ĉu la ĉinako estas preta?"
#000065
lin," estis la respondo. "Ĉu li estas la ĉinako?"
#000066
parolis france, kaj Ah Ĉo, kiu ne komprenis eĉ unu vorton, sciis,
ke ili estis decidantaj lian destinon. Li ankaŭ sciis, ke la decidon
faros la serĝento, kaj li fikse observis la oficialulajn lipojn.
#000072
bone," anoncis la serĝento. "Daŭrigu. Li estas nur
#000073
ekkriis la serĝento, paŭzante sian geston por fajrigi cigaredon.
#000077
estis la respondo. "Se vi ankoraŭ malfermas vian buŝon, mi
#000080