En la dua etaĝo de kvaretaĝa loĝejo, kies rozkolora farbo senŝeliĝis kaj aspektas kvazaŭ disfalonta, mi kuŝas ĉe la rando de la fenestro kaj rigardas la straton. Por eviti miskomprenojn pli poste, mi denove memorigas vin: Mi estas kato. Do, ne plendu dirante “mi pensis, ke vi estas homo, vi trompis min”.
#000001
Jes, mi estas kato. Konsiderante la nomon, kiun mia posedanto donis al mi, mi estas Minnoŝ. Mi estas kvarjara katino. En varma, humida posttagmezo, mi kuŝas sur la malvarmeta flanko de la fenestro kaj rigardas la preterpasantojn. Verŝajne ĉar ni vivas unu el la neelteneble varmaj tagoj de İzmir, neniu preterpasas la mallarĝan straton plenan je aŭtoj parkitaj ambaŭflanke.
#000002
Mi mensogus, se mi dirus, ke mi estas bedaŭrinta. Jam en ŝiaj naŭdekaj jaroj, ŝi estis soleca virino. Ŝi estis unu el la unuaj inaj instruistoj de la Respubliko. Foje ŝi prenis min kontraŭ si kaj prelegis al mi dum horoj.Ŝi sopiris la tagojn ŝi iam instruis. Ŝi ankaŭ ofte parolis pri siaj infanoj. De ŝiaj malfidelaj filoj, de ŝiaj malfidelaj lernantoj, de ŝia fidela edzo, kiu frue elmigris al la alia mondo kaj lasis ŝin sole en ĉi tiu mondo.
#000004
Pensante pri ŝi, mi dirus, ke ŝi mortis kaj saviĝis. Ŝi estis elĉerpita kaj fizike kaj mense. La soleco, en kiu ŝi estis enfermita, rondis ŝin de interne. Estis neniu por savi ŝin de ĉi tiu ĉagreno. Estis nur mi, kaj la purigistino, kiu venis unufoje semajne kaj helpis malstreĉiĝi ŝin el tio. La purigistino estis tridekjara, kun nigra vizaĝkoloro, kaj ŝiaj gestoj kaj parolado estis malĝentilaj; Ŝia nomo estis Fatma. Sinjorino Melahat ĝojis kiel infano, kiam la purigistino venis; ŝi bone traktis ŝin, demandis al ŝi kiel ŝi fartis, kaj eĉ faris teon por ŝi; poste, ŝi senhalte kaj senspire rakontis al ŝi, kion ŝi travivisis, kion ŝi vidis kaj kion ŝi suferis en la pasinteco. Ŝi sopiris paroli, nur paroli kun homo. Fatma, aliflanke, pensis pri nenio krom fini sian laboron kaj foriri, ŝi laboris skuante la kapon de tempo al tempo, rigardante ŝin per malplenaj okuloj, kaj neniam parolante al ŝi. Kiam Fatma foriris, Melahat Hanım ekmalbenis post ŝi: “Nigra Fatma, malpura Fatma; Kiu estas vi, ke mi parolas al vi, vi ne estas mia kunparolanto. Ŝi pensas, keŝ estas io grava, ŝi estas iu... Ŝi parolis malantaŭ ŝia dorso dum horoj. Kiam mi vidis ŝian malgajan staton, mi deziris povi paroli. Mi ŝatus havi la kapablon paroli nur por povi paroli kun ŝi...
#000005
Mi mortigas tempon danke al birdoj; Sed la plej malbona parto estas, ke mi rimarkas mian malsatons, kiam mi vidas ilin. Se ĝi estus iu tia dika mevo, ĝi suficıs por semajno por mi. Mi supozas, ke la korvo sufiĉus por tri aŭ kvar tagoj, la kolombo por unu aŭ du tagoj, la pasero nur por unu tago. Mi ĉirkaŭiris la tutan domon; sed mi ne povis trovi manĝaĵon ie. Ĉiuj manĝaĵoj estas en la fridujo kaj mi ne povas malfermi ĝin. Fatma alvenis antaŭ du tagoj kaj tio signifas, ke ŝi venos denove post kvin tagoj. Ĝis ŝi venos, estos neniu ali, kiu venos ĉe nia hejmo. Nu, najbaroj eĉ ne estas konsciaj pri kio okazas en la mondo. Mi pripensas, kiel mi eltenos la malsaton dum kvin pliaj tagoj.
#000007
Mia malsato fariĝis tiel neeltenebla, ke mi alkuris al la fenestro por rompi ĝin. Bedaŭrinde, la fenestroj de la domo estis renovigitaj pasintjare. Vi scias, eĉ se mi elblovos min el tiuj dutavolaj fenestroj, mi ne povas rompi tian vitron. Sed estis tiel facile rompi la malnovajn fenestrojn. Oni diras, ke katoj havas naŭ vivojn, do mi certe perdis ok el ili, kiam mi provis rompi tiun novan fenestron.
#000008
Kio trairas vian menson ankaŭ trairas la mian. Manĝu sinjorinon Melahat! Katoj ne estas mallojalaj bestoj, nek estas malbonaj aŭ egoismaj. Ili nur emas pensi logike. Ilia amo kaj lojaleco al siaj posedantoj ankoraŭ ne blindigis ilin, kiel estas en la hundoj. Neniu kato volas manĝi sian posedanton; sed ĝi povas fari tion kiam temas pri sia propra vivo kaj ĝi ne havas alian ŝancon vivi. Stulta hundo, aliflanke, mortos de malsato kaj ne manĝos sian posedanton.
#000009
Mia stomako ekbruas. Se la vetero ne estus tiel varma, mi povus elteni pli da malsato; sed malsato en varmego ne estas io eltenebla. Mi ne volas manĝi sinjorinon Melahat; sed mia kapo ekturniĝas pro malsato, kaj miaj okuloj komencis nigriĝi. Ĉu sinjorino Melahat jam ekkomencis odori? La odoro de la domo ŝanĝiĝis. Mi timas morti pro malsato. Kiel vi, mi volas vivi. Diablo, mi ne eltenos tion.
#000011
Post duonhoro Minnoŝ revenis al la fenestro kun trankvilaj paŝoj kaj saltis sur ĝia rando. Ŝi etendiĝis, oscedis kaj kuŝiĝis apud la fenestro. Ŝi observis la birdojn dum ŝi lekadis siajn lipharojn.
#000013
tradukis Vasil Kadifeli el Turkio
#000016