(majo 2012) Armea politiko (ankaŭ nomita naci-defenda politiko aŭ defendpolitiko) estas publika politiko traktanta internacian sekurecon kaj la militistaron.
Ĝi konsistas el la iniciatoj kaj iniciatojn kiujn registaroj faras aŭ ne prenas rilate al decidantaj kaj strategiaj celoj, kiel ekzemple kiam kaj kiel por devige enhospitaligi naciajn armetrupojn.
#000001
Kutimas certigi retenon de sendependeco en nacia evoluo, kaj faciliĝo de afliktoj trudis de malamikaj kaj agresemaj eksteraj aktoroj.
La Defendministerio (aŭ sinonima organizo) ministro estas la primara decidanto por la nacia armea politiko.
#000002
Armea politiko identigas minacojn de malamikeco kaj agreso bazita sur spionanalizo, kaj difinas armean amplekson de nacia sekureco, defendaliancoj, batalpretecon, armean organizon de naciaj fortoj kaj ilian uzon de armea teknologio.
#000003
La nacia armea politiko difinas la nacian defendostrategion, la "kiam" de devige enhospitaligado de naciaj armetrupoj.
La nacia armea politiko ankaŭ difinas la strategian pozon, la "kiel", direkte al iuj eblaj minacoj al nacia teritorio, ĝia socio, medio, kaj ekonomio, kaj difinas opciojn havebla al interkonsento kun tiaj minacoj.
La pli da opcioj armea politiko provizas al la registaro, des pli bone ĝi estas pripensita en sia formuliĝo.
Strategia pozo en victurno difinas la armean doktrinon de la armetrupoj.
Tiu doktrino povas inkludi alfrontantajn minacojn al naciaj interesoj situantaj ekstere de la nacia teritorio kiel ekzemple ekspedado de lenoj.
La defendostrategio kaj armea doktrino estas evoluigitaj tamen strategiaj strategio- kaj kapablec evoluadoj.
#000004
Armea politiko estas kreita per la armea strategioprocezo de farado de gravaj organizaj decidoj, inkluzive de la identigo de prioritatoj kaj malsamaj alternativoj kiel ekzemple defendpersonaro kaj teknologioprogramoj aŭ buĝetprioritatoj, kaj elektadoj inter ili surbaze de la efiko ili havos sur la totala nacia evoluo.
Naci-defendaj politikoj povas esti komprenitaj kiel politikaj, administrado, financa, administraj kaj efektivigeblaj mekanismoj aranĝis atingi eksplicitajn armeajn celojn kaj celojn.
#000005
Armea politiko traktas la atingon de siaj armeaj celoj kaj celoj farante eksplicitajn deklarojn pri la dezirata kapableco en:
batalpreteco, armea organizo, politik-armeaj rilatoj ( civilulkontrolo de la militistaro), la rolo de la armetrupoj, komando kaj kontrolo, armea inteligenteco kaj kontraŭspionado, defenddiplomatio, defendokapableco laŭ ( teknologio, moviĝeblo, materialo, kaj loĝistiko), blokas malnoviĝon, profesiismon kaj trejnado, rekrutante, socialŝanĝo en la armeaj, starantaj fortoj, armean rezervtrupojn, kaj devigajn militservojn.
#000006
Armea politiko devias de reguloj de engaĝiĝo determinas kiam, kie, kaj kiom militforto estas esti uzita je formacioj kaj unuoj.
#000007
Defendo aŭ pli precize nacia defendo estas la agado kaj la politiko kiujn disvolvigas la modernaj nacio-ŝtatoj, por eviti aŭ malakcepti la militajn atakojn kiujn eventuale povus realigi aliaj nacio-ŝtatoj. La plej ofta agado rilata al la nacia defendo estas tiu rilata kun la armeoj kaj la milito; tamen aliaj agado kaj politikoj estas streĉe ligitaj kun la nacia defendo, kiel la scienca esploro kaj disvolviĝo de moderna teknologio, la provizado de krudaj materialoj kaj nutraĵoj, la baza industrio kaj la okupado de la teritorio.
#000009
Kvankam la termino aludas rekte la ideon de "respondo kontraŭ ekstera atako", malakceptante aŭ miskonfuzigante la propran koncepton de "atako", multfoje la agadoj de nacia defendo estas uzataj de ŝtatoj por efektivigi agresfaktojn kontraŭ aliaj landoj, ekskuze ke tiu agresfakto estisplenumita por preventi eksteran atakon jam antaŭplanitan (ekz., invado de Irako).
#000010
La ŝtata institucio dediĉita al la nacia defendo kutime nomiĝas Ministerio aŭ Sekretario de Defendo, kiu historie anstataŭas la antikvan Ministerion de Milito.
#000011