Wikipedia's VHS as translated by GramTrans
#000000
De la 1950-aj jaroj, magneta bendo kiun survidbendigo iĝis grava kontribuanto ĝis la televidindustrio, per la unua komercigis vidbendajn aparatojn (VTRoj).
En tiu tempo, la aparatoj estis uzitaj nur en multekostaj profesiaj medioj kiel ekzemple televidstudioj kaj medicina bildigo ( fluoroskopio).
En la 1970-aj jaroj, vidbendo eniris hejm-uzon, kreante la hejmvideo industrion kaj ŝanĝante la ekonomikon de la televido- kaj filmindustrioj.
La televidindustrio rigardis vidbendilojn (Videkasediloj) kiel havado de la potenco interrompi ilian komercon, dum televiduzantoj rigardis la videkasedilon kiel la rimedojn por preni kontrolon de sia ŝatokupo.
#000002
En la 1970-aj jaroj kaj fruaj 1980-aj jaroj, ekzistis formatmilito en la hejmvideindustrio.
Du el la normoj, VHS kaj Betamax, ricevis la plej multe de la amaskomunikilmalkovron.
VHS poste gajnis la militon, dominante 60 procentojn de la nordamerika merkato antaŭ 1980 [5] [6] kaj emerĝanta kiel la domina hejmvideoformato dum la glubenda amaskomunikilar periodo.
#000003
Optikdiskaj formatoj poste komencis oferti pli bonan kvaliton ol analoga konsumanta vidbendo kiel ekzemple normo kaj super-VHS.
La plej frua el tiuj formatoj, Laserdisko, ne estis vaste adoptita.
Tamen, post la enkonduko de la DVD formato en 1997, la merkatparto de VHS komencis malkreski.
Per 2008, DVD anstataŭigis VHS kiel la preferata malluksa metodo de distribuo.
#000004
2 Komencaj eldonoj de VHS-bazitaj aparatoj
2 Spurante alĝustigon kaj indicmarkadon
#000005
2 Spurante alĝustigon kaj indicmarkadon
#000006
Post pluraj provoj de aliaj firmaoj, la unua komerce sukcesa VTR, la Ampex VRX-1000, estis lanĉita en 1956 fare de Ampex Corporation.
Ĉe prezo de 50,000 USUS$ en 1956 (pli ol 400,000 USD en 2016's-inflacio), kaj 300 USUS$ (pli ol 2,000 USD en 2016's-inflacio) por 90-precizega bobeno de glubendo, ĝi estis destinita nur por la profesia merkato.
#000007
Kenjiro Takayanagi, televida dissendado-pioniro tiam laboranta por JVC kiel ĝia vicprezidanto, vidis la bezonon de lia firmao por produkti VTRojn por la Japania merkato, kaj ĉe pli pagebla prezo.
En 1959, JVC evoluigis du-kapan vidbendan aparaton, kaj antaŭ 1960 kolorversion por profesia dissendado.
En 1964, JVC publikigis la DV220, kiu estus la norma VTR de la firmao ĝis la mez-1970-aj jaroj.
#000008
En 1969 JVC kunlaboris kun Sony Corporation kaj Matsushita Electric (Matsushita tiam estis tegmentofirmao de Panasonic kaj nun estas konata sub tiu nomo, ankaŭ majoritatakciulo de JVC ĝis 2008) en konstruado de survidbendignormo por la japana konsumanto.
La fortostreĉo produktis la U-matic formaton en 1971, kio estis la unua formato iĝanta unuigita normo.
U-matic estis sukcesa en komerco kaj kelkaj radielsendaj aplikoj (kiel ekzemple elektronika novaĵo-renkontiĝo), sed kun la certeco kosti kaj limigis registradotempon kiam tre malmultaj el la maŝinoj estis venditaj por hejm-uzo.
#000009
Baldaŭ post, Sony kaj Matsushita liberiĝis de la kunlaboriniciato, por labori pri survidbendigformatoj propraj.
Sony komencis labori pri Betamax, dum Matsushita komencis labori pri VX.
JVC liberigis la CR-6060 en 1975, surbaze de la U-matic formato.
Sony kaj Matsushita ankaŭ produktis U-matic sistemojn proprajn.
#000010
La sistemo devas esti kongrua per iu ordinara televidilo.
Bildkvalito devas esti simila al normala aerelsendo.
La glubendo minimume havendaĵo du-horan registradkapaciton.
Glubendoj devas esti interŝanĝeblaj inter maŝinoj.
La totala sistemo devus esti multflanka, signifante ke ĝi povas esti skalita kaj vastigita, kiel ekzemple ligado de vidbenda kamerao, aŭ sinkronigi inter du registriloj.
Registriloj devus esti pageblaj, facilaj funkciigi kaj havi malaltan prizorgokostojn.
Registriloj devas esti kapablaj je esti produktitaj en alta trafluo, iliaj partoj devas esti interŝanĝeblaj, kaj ili devas esti facilaj por servi.
#000012
Frue en 1972 la komerca survidbendigindustrio en Japanio ricevis financan trafon.
JVC tranĉis ĝiajn buĝetojn kaj restrukturis ĝian videodividadon, haltigante la VHS-projekton.
Tamen, malgraŭ la manko de financado, Takano kaj Shiraishi daŭre laboris pri la projekto en sekreto.
Antaŭ 1973 la du inĝenieroj produktis funkcian prototipon.
#000013
En 1974, la japana Ministry of International Trade (Ministerio de Internacia komerco) kaj Industrio (MITI), deziranta eviti konsumantkonfuzon, provis devigi la japanan videindustrion normigi sur nur unu hejmvideoregistradformato.
Poste, Sony havis funkcian prototipon de la Betamax formato, kaj estis tre proksima al liberigado de preta produkto.
Kun tiu prototipo, Sony persvadis la MITI por adopti Betamax kiel la normon, kaj permesi al ĝi licenci la teknologion al aliaj firmaoj.
#000014
JVC kredis ke malferma normo, kun la formato dividita inter konkurantoj sen licencado de la teknologio, estis pli bona por la konsumanto.
Por malhelpi la MITI adoptado de Betamax, JVC funkciis por konvinki aliajn firmaojn, aparte Matsushita (la plej grandajn elektronikoproduktanto de Japanio tiutempe, surmerkatigante ĝiajn produktojn sub la Nacia marko en la plej multaj teritorioj kaj la Panasonan markon en Nordameriko, kaj la majoritatakciulon de JVC), akcepti VHS, kaj tiel labori kontraŭ Sony kaj la MITI.
Matsushita konsentis, ĉefe el konzerno ke Sony eble iĝos la gvidanto en la kampo se ĝia proprieta Betamax-formato estis la nura unu permesita esti produktita.
Matsushita ankaŭ rigardis la unu-horan registradan tempolimon de Betamax kiel malavantaĝon.
#000015
La subteno de Matsushita de JVC persvadis Hitachi, Mitsubishi, kaj Sharp [18] por malantaŭeniri la VHS-normon ankaŭ.
La liberigo de Sony de sia Betamax-trupo al la japana merkato en 1975 lokis plian premon sur la MITI helpi al la firmao.
Tamen, la kunlaboro de JVC kaj ĝiaj partneroj estis multe pli forta, kaj poste igis la MITI fini sian puŝon por industrinormo.
JVC liberigis la unuajn VHS-maŝinojn en Japanio malfrue en 1976, kaj en Usono frue en 1977.
#000016
Betamax de Sony konkuris kun VHS dum la malfruaj 1970-aj jaroj kaj en la 1980-aj jarojn (vidu Vidbendo formati militon).
La plej gravaj avantaĝoj de Betamax estis ĝia pli eta kasedgrandeco, pli alta videokvalito, kaj pli frua havebleco sed ĝia pli mallonga registradotempo pruvis esti grava neperfekteco.
#000017
Originale, Beta I-maŝinoj utiligantaj la NTSC televidnormon povis registri unu horon da programado ĉe sia norma glubendrapideco de 1.5 coloj je sekundo (ips).
La unuaj VHS-maŝinoj povis registri dum du horoj, pro ambaŭ iomete pli malrapidan glubendrapidecon (1.31 ip'ojn.
kaj signife pli longa glubendo.
La malpli granda kasedo de Betamax limigis la grandecon de la bobeno de glubendo, kaj ne povis konkuri kun la du-hora kapableco de VHS etendante la glubendlongon.
Anstataŭe, Sony devis bremsi la glubendon malsupren al 0.787 ip'oj (Beta II) por atingi du horojn da registrado en la sama kasedgrandeco.
Tiu reduktis la iam-superan videokvaliton de Betamax al pli malbona ol VHS dum komparado de du-hora registrado.
[ citaĵo bezonis ] Sony poste liberigis plilongigitan Beta-kasedon (Beta III) kiu permesis al NTSC Betamax rompi la du-horan limon, sed flank tiam VHS jam gajnis la formatbatalon.
#000018
Plie, VHS havis "multe malpli kompleksan glubendotransportmekanismon" ol Betamax, kaj VHS-maŝinoj estis pli rapidaj ĉe rebobenado kaj rapida-plusendado ol siaj Sony-ekvivalentoj.
#000019
En maŝinoj uzantaj la KAMARADON kaj SECAM- televidformatojn, la veturtempo de Beta estis simila al VHS, la kvalito almenaŭ kiel bona, kaj la formatbatalo ne estis elluktita sur veturtempo.
#000020
Komencaj eldonoj de VHS-bazitaj aparatoj
#000021
La unua videkasedilo se temas pri uzi VHS estis la Venkinto Hr-3300, kaj estis lanĉita fare de la prezidanto de JVC en Japanio la 9-an de septembro 1976.
JVC komencis vendadon la HR-3300 en Akihabara, Tokio, Japanio la 31-an de oktobro 1976.
Region-specifaj versioj de la JVC Hr-3300 ankaŭ estis distribuitaj pli poste, kiel ekzemple la Hr-3300U en Usono, kaj Hr-3300EK en Britio en januaro 1977.
Usono ricevis sian unuan VHS-bazitan videkasedilon - la Radio Corporation Of American VBT200 la 23-an de aŭgusto 1977.
La Radio Corporation of America trupo estis dizajnita fare de Matsushita, kaj estis la unua VHS-bazita videkasedilo produktita fare de firmao krom JVC.
Ĝi ankaŭ estis kapabla je registrado kvar horojn en longdisko (longa ludo) reĝimo.
Britio poste ricevis ĝian unuan VHS-bazitan videkasedilon - la Venkinto Hr-3300EK en 1978.
#000022
Kvazaro kaj General Electric sekvaĵo faris per VHS-bazitaj Videkasediloj - ĉio dizajnita fare de Matsushita.
Antaŭ 1999, Matsushita sole produktis iom pli ol duonon de ĉiuj japanaj Videkasediloj.
#000023
La VHS-kasedo estas 187 mm larĝe, 103 mm profundaj, 25 mm dika (7 3 ⁄ 8 × 4 1 ⁄ 16 × 1 colo-) plasta ŝelo aranĝis kune kun kvin Phillips-kap ŝraŭbojn.
La ĵeto-supren laŭ kovro kiu protektas la glubendon havas enkonstruitan riglilon per puŝ-ena ŝnurstangeto sur la dekstra flanko (funda vidobildo).
La VHS-kasedo ankaŭ inkludas kontraŭdespooling mekanismon konsistantan el pluraj plastpartoj inter la plastbobenoj, proksime de la fronto de la glubendo (blanka kaj nigra en la pintvido).
La bobenrigliloj estas liberigitaj per puŝ-ena levilo ene de 6.35 mm (1⁄4 colo) truo alirita de la fundo de la kasedo, 19 mm (3⁄4 colo) alenen de la randetikedo.
#000024
Ekzistas klara glubendogvidanto ĉe ambaŭ finoj de la glubendo por disponigi optikan aŭto-halton por la videkasedila transportmekanismo.
Lumfonto estas enigita en la kasedon tra la cirkla truo en la centro de la malsupra flanko kiam ŝarĝite en la videkasedilo, kaj du lumdiodoj situas al la maldekstraj kaj dekstraj flankoj de kie la glubendo forlasas la kasedon.
Kiam la klara glubendo atingas unu el tiuj, sufiĉe lumo pasos tra la glubendo al la lumdiodo por ekigi la haltfunkcion;
en pli sofistikaj maŝinoj ĝi komencos rebobeni la kasedon kiam la posta fino estas detektita.
Fruaj Videkasediloj utiligis blankardan bulbon kiel la lumfonton, kiu regule malsukcesis kaj igis la videkasedilon erare opinii ke kasedo estas ŝarĝita kiam malplene, aŭ detektus la blovitan bulbon kaj ĉesus funkcii tute.
Pli postaj dezajnoj uzas infraruĝan LED kiu havis multe pli longan vivdaŭron.
#000025
La registradamaskomunikilaro estas 12.7 mm (1⁄2 coloj) larĝe, ĉirkaŭ 800 futojn longa Oksid-tegita Milar [27]
magneta bendo kiu estas bobenita inter du bobenoj, permesante al ĝi esti malrapide pasita super la diversa reludigo kaj registrante kapojn de la videludilo.
La glubendrapideco por "Standard Play" reĝimo (vidu malsupre) estas 3.335 cm/s (1.313 ip'oj) por NTSC, 2.339 cm/s (0.921 ip'oj) por KAMARADO - aŭ iom pli ol 2.0 kaj 1.4 metroj (6 ft 6.7 in kaj 4 ft 7.2 in) je minuto respektive.
#000026
Ĉar kun preskaŭ ĉiuj kased-bazitaj vidbendsistemoj, VHS-maŝinoj tiras la glubendon eksteren de la kasedŝelo kaj envolvas ĝin ĉirkaŭ la dekliva ĉeftamburo kiu rotacias je 1798.2 rpm en NTSC-maŝinoj [28] kaj je 1500 rpm por KAMARADO, unu kompleta rotacio de la kapo egalrilatanta al unu videokadro.
VHS uzas "M-ŝarĝada" sistemon, ankaŭ konatan kiel M-laĉado, kie la glubendo estas prokrastita de du surfadenigantaj postenoj kaj enpakita ĉirkaŭ pli ol 180 gradoj da la ĉeftamburo (kaj ankaŭ aliaj glubendotransport komponentoj) en formo malglate aproksimante la literon M.
#000027
Kaj NTSC kaj Pal/SECAM VHS-kasedoj estas fizike identaj (kvankam la signaloj registritaj sur la sonbendo estas malkongruaj).
Tamen, kiel glubendrapidecoj malsamas inter NTSC kaj Pal/SECAM, la ludotempo por iu antaŭfiksita kasedo varios sekve inter la sistemoj.
Por eviti konfuzon, produktantoj indikas la ludotempon en protokolo en kiuj povas esti atenditaj por la merkato ke la glubendo estas vendita.
Estas perfekte eble registri kaj ŝajnigi esti reen neaĵo T-xxx glubendo en Pal-maŝino aŭ neaĵo E-xxx glubendo en NTSC-maŝino, sed la rezulta ludotempo estos diferenca de tio indikis.
#000029
Kelkaj novaj Panasonic NTSC-/ATSC-registriloj ankaŭ inkludas XP-reĝimon kiu ne estas parto de la oficiala specifo.
Ĝi ebligas registradojn ĉe duoblo la Sp-rapideco, tia ke T-180 tenas 1.5 horojn.
#000032
Ĉar VHS estis dizajnita por faciligi registri de diversaj fontoj, inkluzive de televidelsendoj aŭ aliaj videkasedilunuoj, kontentigas produktantojn rapide trovis ke hejmuzantoj povis uzi la aparatojn por kopii vidbendojn de unu glubendo ĝis alia.
Malgraŭ la generacioperdo, tio estis rigardita kiel ĝeneraligita problemo, kiu la membroj de la Motion Picture Association of America (MPAA) postulita kaŭzis al ili grandajn financajn perdojn.
En respondo, pluraj firmaoj evoluigis teknologiojn por protekti kopirajtigis VHS-glubendojn de neformala multobligo de hejmuzantoj.
#000035
La plej populara metodo estis Macrovision, produktita fare de firmao de la sama nomo.
Laŭ Macrovision, "La teknologio estas aplikita al pli ol 550 milionoj da vidbendoj ĉiujare kaj estas uzita fare de ĉiu MPAA filmstudio sur kelkaj aŭ ĉiuj iliaj vidbendeldonoj.
Pli ol 220 komercaj multobliginstalaĵoj ĉirkaŭ la mondo estas ekipitaj por liveri Macrovision-vidbendan kopiprotekton al dekstraj posedantoj."
Ankaŭ, "La studo trovis ke pli ol 30% de videkasedildomanaroj konfesas havado de neaŭtorizitaj kopioj, kaj ke la totala ĉiujara enspezoperdo pro kopiado estas taksita je 370,000,000 USD ĉiujare."
La sistemo unue estis uzita en kopirajtigitaj filmoj komenciĝantaj kun la filmo (1984 ) The Cotton Club .
#000036
Macrovision kopiprotekto vidis rafinadon dum siaj jaroj, sed ĉiam laboris for esence enkondukante konsciajn erarojn en protektita VHS la produktaĵa video rivereto de glubendo.
Tiuj eraroj en la produktaĵo videofilmas rivereton estas ignoritaj per la plej multaj televidoj, sed influos transkopiadon de programado de dua videkasedilo.
La unua versio de Macrovision lanĉas tensiopikilojn dum la vertikala malfunkcianta paŭzo, kiu okazas inter la videokampoj.
Tiuj altaj niveloj konfuzas la aŭtomatan gajnon kontrol cirkviton en la plej multaj VHS videkasediloj, kondukante al ŝanĝiĝantaj brilecniveloj en produktaĵvidbendo, sed estas ignoritaj fare de la televido kiam ili estas el la kadro-ekrana periodo.
"Level II" Macrovision uzas procezon nomitan "colorstriping", kiu inversigas la koloreksplodperiodon de la analoga signalo kaj igas miskolorajn grupojn aperi en la bildo.
Nivelo III protekto aldonis kromajn kolorstriping-teknikojn por plue degradi la bildon.
#000037
Tiuj protektometodoj funkciis bone por venki analogaĵ-al-analogan kopiadon de Videkasediloj de la tempo.
Produktoj kapablaj je cifereca survidbendigo estas postulitaj perleĝe por inkludi ecojn kiuj detektas Macrovision-kodigadon de enigaĵanalogaj riveretoj, kaj malaprobas kopiadon de la vidbendo.
Kaj intencita kaj fals-pozitiva detekto de Macrovision-protekto malsukcesigis arkivistojn kiuj deziras kopii nun-delikatajn VHS-glubendojn al cifereca formato por konservado.
#000038
La registradprocezo en VHS konsistas el la sekvaj ŝtupoj, en tiu sinsekvo:
#000039
La glubendo estas streĉita de la liverbobeno per kapstano kaj pinĉrulpremilo, simila al tiuj uzitaj en sonbendregistriloj.
La glubendo pasas trans la tekstforigilon, kiu viŝas ajnan ekzistantan registradon de la glubendo.
La glubendo estas envolvita ĉirkaŭ la ĉeftamburo, uzante iom pli ol 180 gradoj da la tamburo.
Unu el la kapoj en la turnadaj tamburdiskoj unu kampo de vidbendo sur la glubendo, en unu diagonale orientis trakon.
La glubendenirpermesiloj trans la aŭdio kaj kontrolkapo, kiu surbendigas la kontroltrakon kaj la linian sonspuron aŭ spuras.
La glubendo estas bobenita sur la streĉiĝbobeno kun la certeco tordi validis por la bobeno de la maŝino.
#000040
La tekstforigilon estas provizita per alta nivelo-, altfrekvenca AC-signalo kiu overwriteas ajnan antaŭan registradon sur la sonbendo.
Sen tiu paŝo, la nova registraĵo ne povas esti garantiita por tute anstataŭigi ajnan malnovan registradon kiu eble estis sur la sonbendo.
#000041
La glubendpado tiam portas la glubendon ĉirkaŭ la turnada ĉeftamburo, envolvante ĝin ĉirkaŭ iom pli ol 180 gradoj (nomitaj la omega transportsistemo) en helikforma modo, helpita fare de la tendencaj glubendogvidistoj.
La kapo rotacias konstante je ĉirkaŭ [34] 1800 rpm en NTSC-maŝinoj, precize 1500 en KAMARADO, ĉiu kompleta rotacio egalrilatanta al unu kadro de vidbendo.
#000042
Du kiun sonkapoj estas pliiĝis sur la cilindra surfaco de la tamburo, 180 gradoj krom unu la alian, tiel ke la du kapoj "alternas" enen registraj.
La rotacio de la ĉeftamburo, kombinita kun la relative malrapida movo de la glubendo, rezultigas ĉiun ĉefregistradon trakon orientitan ĉe diagonalo kun respekto al la longo de la glubendo.
Tio estas referita kiel helikforma skanad registrado.
#000043
Por maksimumigi la uzon de la glubendo, la videotrakoj estas surbendigitaj tre proksime kune al unu la alian.
Por redukti krucbabilon inter apudaj trakoj sur reludigo, azimuta registrad metodo estas uzita: La interspacoj de la du kapoj ne estas akordigitaj precize kun la trakpado.
Anstataŭe, unu kapo estas angula je kaj plie sep gradoj de la trako, kaj la aliaj ĉe minuso sep gradoj.
Tio rezultoj, dum reludigo, en detrua interfero de la signalo de la trakoj sur ambaŭ flankoj de tiu estanta ludita.
#000044
La origina VHS-specifo havis nur du videokapojn.
Pli postaj modeloj minimume efektivigis tian pli da paro de kapoj, ĉe kiuj estis uzitaj (kaj optimumigitaj por) la EP-glubendrapideco.
En maŝinoj apogantaj VHS HiFi (priskribitan poste), ankoraŭ alia paro de kapoj estis aldonita pritrakti la VHS-HiFi-signalon.
#000046
JVC rebatus 1985's SuperBeta kun VHS HQ, aŭ Alta kvalito.
La frekvencmodulado de la VHS-lumecsignalo estas limigita ĝis 3 megahercoj, kiu igas pli altajn rezoluciojn teknike maleblaj eĉ kun la plej alt-kvalitaj registradkapoj kaj glubendmaterialoj, sed ĉefkomandejo markis ferdekon inkludas lumecan bruoredukton, kolorfortan bruoredukton, blankan tranĉetetendaĵon, kaj plibonigitan akreccirkuladon.
La efiko devis pliigi la ŝajnan horizontalan rezolucion de VHS registranta de 240 ĝis 250 analogaĵon (ekvivalentan ĝis 333 pikseloj de maldekstra-al-dekstra, en cifereca terminologio).
La majoro VHS OEMoj rezistis ĉefkomandejon kun la certeco kosti konzernojn, poste rezultigante JVC reduktantan la postulojn por la ĉefkomandejmarko al "blanka tranĉetetendaĵo kaj plie unu alia plibonigo."
#000048
En 1987, JVC lanĉis novan formaton nomitan Statisto-VHS (ofte konata kiel S-VHS) kiu etendis la bendolarĝon al pli ol 5 megahercoj, donante 420 analogaĵon horizontala (560 pikseloj maldekstra-al-dekstra).
La plej multaj Super VHS-registriloj povas sonigi reen normajn VHS-glubendojn, sed ne inverse.
S-VHS estis dizajnita por pli alta rezolucio, sed ne akiris popularecon ekster Japanio pro la altaj kostoj de la maŝinoj kaj glubendoj.
Pro la limigita uzantbazo, Statisto-VHS neniam estis kolektita al iu signifa grado de produktantoj de antaŭregistritaj glubendoj, kvankam ĝi estis uzita grandskale en la malluksa profesia merkato por filmado de kaj redaktado.
#000049
Post postlasado de la kaptamburo, la glubendenirpermesiloj super la senmova aŭdio kaj kontrolkapo.
Tio surbendigas kontroltrakon ĉe la fundrando de la glubendo, kaj unu aŭ du liniajn sonspurojn laŭ la pinteĝo.
#000050
En la origina VHS-specifo, aŭdio estis registrita kiel bazgrupo en ununura linia trako, ĉe la supra parto da la glubendo, simila al kiel audiokompakta kasedo funkciigas.
La registrita frekvencintervalo estis dependa de la linia glubendrapideco.
Por la VHS SP-reĝimo, kiu jam uzas pli malaltan glubendrapidecon ol la kompakta kasedo, tio rezultigis mezbonan frekvencrespondadon de ĉirkaŭ 100 Hz al 10 kHz por NTSC;
[ citaĵo bezonis ] frekvencrespondado por KAMARADO-VHS kun it pli malalta norma glubendrapideco estis iom pli malbona.
La signalo-bruo-rilatumo (SNR) estis akcepteblaj 42 dB.
Ambaŭ parametroj degradis signife kun la pli longaj ludreĝimoj de VHS, kun EP/NTSC-frekvencrespondado pintanta je 4 kHz.
#000051
Aŭdio ne povas esti registrita sur VHS-sonbendo sen registrado de videsignalo, eĉ en la audiosinkroniganta reĝimo.
Se ekzistas neniu videsignalo al la videkasedilenigaĵo, la plej multaj Videkasediloj filmos nigran vidbendon same kiel generos kontroltrakon dum la aŭdio estas registrita.
Kelkaj fruaj Videkasediloj registrus aŭdion sen kontrola traksignalo, sed tio estis de malmulte da praktika uzo ĉar la foresto de kontrola traksignalo signifis ke la linia glubendrapideco estis neregula dum reludigo.
#000052
Pli multekostaj ferdekoj ofertis sterean aŭdiosurbendigadon kaj reludigon.
Linia stereo, ĉar ĝi estis vokita, konvenas du sendependajn kanalojn en la sama spaco kiel la origina monoa sonspuro.
Dum tiu aliro konservis akcepteblan re-kompatiblecon kun monoaŭdaj audiokapoj, la disfendado de la sonspuro degradis SNR de la signalo al la punkto ke aŭdebla glubendsiblo estis ofenda ĉe normala aŭskultanta volumeno.
Por kontraŭagi glubendsiblon, ferdekoj petis Dolby B-bruoredukton pri registrado kaj reludigo.
Dolby B dinamike akcelas la mez-frekvencan grupon de la audioprogramo sur la registrita medio, plibonigante ĝian signalforton relative al la fonabrua planko de la glubendo, tiam malintensigas la mez-grupon dum reludigo.
Dolby B ne estas travidebla proceso, kaj Dolby-ĉifrita programmaterialo elmontros nenaturan mezintervalan emfazon kiam intrigite je ne-Dolbyokapablaj Videkasediloj.
#000053
Lukskvalitaj konsumantregistriloj ekspluatis la linian naturon de la sonspuro, kiam la sonspuro povus esti forigita kaj registrita sen ĝenado de la vidbendparto de la registrita signalo.
Tial, "audiodublado" kaj "videodublado", kie aŭ la aŭdio aŭ vidbendo estas transkopiitaj sur sonbendo (sen ĝenado de la aliaj), estis apogitaj ecoj sur prosumer
Sen sinkronigado de kapableco, audio- aŭ vidbendo redakti ne povus esti faritaj modloko sur majstra kasedo, kaj postulas ke la redakta produktaĵo estu kaptita al alia sonbendo, altirante generacian perdon.
#000054
Studiofilmeldonoj komenciĝis aperi kun liniaj stereaj sonspuroj en 1982.
De tiu punkto pluen preskaŭ ĉiu hejmvideo-lanĉo de Holivudo havis Dolby-ĉifritan linian sterean sonspuron.
Tamen, linia stereo neniam estis populara ĉe ekipaĵproduktantoj aŭ konsumantoj.
#000055
Alia linia kontrol trako, ĉe la malsupra parto de la glubendo, okazigas pulsojn kiuj markas la komencon de ĉiu kadro de vidbendo;
tiuj kutimas fajnagordi la glubendrapidecon dum reludigo, tiel ke la altrapida rotacia iras restis sama en iliaj helikformaj spuroj prefere ol ie inter du apudaj trakoj (konataj kiel " spurante ").
Ĉar bona spurado dependas de precizaj distancoj inter la rotacia tamburo kaj la fiksa kontrolo/audiokapo leganta la liniajn trakojn, kiu kutime varias je du mikrometroj inter maŝinoj pro produktadeltenivoj, la plej multaj Videkasediloj ofertas spuradalĝustigon, aŭ manan aŭ aŭtomatan, por korekti tiajn misagordojn.
#000056
La kontroltrako ankaŭ estas utiligita por teni indicmarkojn, kiuj estis normale skribitaj komence de ĉiu registradsesio, kaj povas esti trovitaj uzantaj la indic serĉfunkcion de la Videkasedilo: tio rapid-bobenos antaŭen aŭ returnite al la a precizigita indicmarko, kaj rekomencos reludigon de tie.
En tempoj, higher-finaj Videkasediloj disponigis funkciojn por la uzanto por mane aldoni kaj forigi tiujn markojn [36] [37] - tiel ke, ekzemple, ili koincidas kun la fakta komenco de la televidprogramo - sed tiu trajto poste iĝis malfacile trovebla.
#000057
[ citaĵo bezonis ] De la malfruaj 1990-aj jaroj, kelkaj lukskvalitaj Videkasediloj ofertis pli sofistikan indicigon.
Ekzemple, la Kasedbiblioteksistemo de Panasonic asignis ID-nombron al ĉiu kasedo, kaj registradis registrajn informojn (kanalo, dato, tempo kaj laŭvola programotitolo enirita fare de la uzanto) kaj sur la kasedo kaj en la memoro de la Videkasedilo por ĝis 900 registradoj (600 kun titoloj).
#000058
Pro la pado sekvita fare de la vidbendo kaj Hi-Fi-audiokapoj estantaj nudigita kaj malkontinua - male al tiu de la linia sonspuro - ĉef-ŝanĝado estas postulata por disponigi kontinuan sonsignalon.
Dum la videsignalo povas facile kaŝi la ĉef-enrangigan punkton en la nevidebla vertikalo respuras sekcion de la signalo, tiel ke la preciza ŝanĝa punkto ne estas gravega, la sama estas evidente ne ebla kun kontinua sonsignalo kiu havas neniujn neaŭdeblajn sekciojn.
Hi-Fi-aŭdio estas tiel dependa de multe pli preciza paraleligo de la kapo interŝanĝanta punkton ol estas postulata por ne-HiFi-VHS-maŝinoj.
Misparaleligoj povas konduki al neperfekta kunigo de la signalo, rezultigante malaltagorditan zumadon.
La problemo estas konata kiel "kapbabilado", kaj tendencas pliiĝi kiel la audiokapoj uzas malsupren.
#000060
La sonkvalito de Hi-Fi VHS-stereo estas komparebla al la kvalito da KD aŭdia, precipe kiam registradoj estis faritaj sur lukskvalitaj aŭ profesiaj VHS-maŝinoj kiuj havas manan audioregistran nivelkontrolon.
Tiu alta kvalito komparita kun alia konsumanto aŭdiosurbendigadformatoj kiel ekzemple kompakta kasedo altiris la atenton de amatoro- kaj hobiistregistradartistoj.
Hejme surbendigante entuziasmulojn foje registritajn altakvalitajn stereajn miksaĵlanugojn kaj majstrajn registradojn de plurtraka sonbendo sur konsumantnivelo-Hi-Fi VCRs.
Tamen, ĉar la VHS Hi-Fi-registradprocezo estas interplektita kun la survidbendigo-funkcio de la Videkasedilo, avancis redaktantajn funkciojn kiel ekzemple nuraŭda aŭ nurvidea dublado estas maleblaj.
Mallongdaŭra alternativo al la hifiotrajto por registrado de miksaĵlanugoj de hobiistonuraŭdaj projektoj estis PCM-adaptinto tiel ke alt-bendolarĝa cifereca vidbendo povis uzi kradon de nigrablankaj punktoj sur analoga videaviad-kompanio por doni pronivelajn ciferecajn sonojn kvankam glubendoj igis tion malnoviĝinta.
#000061
Kelkaj VHS-ferdekoj ankaŭ havis "paralelelsendo-" ŝaltilon, permesante al uzantoj registri eksteran aŭdioenigon kune kun neelsendaj bildoj.
Kelkaj televidigitaj koncertoj ofertis sterean paralelelsendmuzikon en FM-radio kaj kiel tia, okazaĵoj kiel Live Aid estis registritaj fare de miloj da homoj kun plena sterea muziko malgraŭ la fakto ke stereaj televidelsendoj estis kelkaj jaroj for (precipe en regionoj kiuj adoptis NICAM).
Aliaj ekzemploj de tio inkludis televidretekspoziciojn kiel ekzemple Friday Night Videos kaj MTV dum ĝiaj unuaj malmultaj jaroj en ekzisto.
Same, kelkaj landoj, plej precipe Sudafriko, kondiĉe ke alternaj lingvaj sonspuroj por televidprogramado tra FM-radioparalelelsendo.
#000062
La konsiderinda komplekseco kaj kroma hardvaro limigis VHS Hifion al lukskvalitaj ferdekoj dum multaj jaroj.
Dum linia stereo preskaŭ malaperis de hejmaj VHS-ferdekoj, daŭris ĝis la 1990-aj jaroj ke Hifio iĝis pli komuna trajto pri VHS-ferdekoj.
Eĉ tiam, la plej multaj klientoj estis nekonsciaj pri ĝia signifo kaj simple ĝuis la pli bonan audioprezenton de la pli novaj ferdekoj.
#000063
Pluraj plibonigitaj versioj de VHS ekzistas, plej precipe Super-VHS (S-VHS), analoga videonormo kun plibonigita videobendolarĝo.
S-VHS plibonigis la horizontalan lumecrezolucion al 400 linioj (kontraŭ 250 por VHS/Betao kaj 500 por DVD).
La aŭdio-sistemo (kaj linia kaj AFM) estas la sama.
S-VHS faris malmultan impreson sur la enlanda merkato, sed akiris dominecon en la vidbendkameraa merkato pro ĝia speciale bona bildkvalito.
#000064
La ADAT formato disponigas la kapablon registri plurtrakan ciferecan aŭdion utiligantan S-VHS-amaskomunikilaron.
JVC ankaŭ evoluigis SVHS-ET teknologion por ĝiaj Super-VHS-vidbendaj kameraoj kaj Videkasediloj, kio simple permesas ilin al rekordaj Super VHS-signaloj sur malsupra-prezigitaj VHS-glubendoj, kvankam kun burĝonanta vualado de la bildo.
Preskaŭ ĉiuj pli postaj Super-VHS-vidbendaj kameraoj kaj Videkasediloj havas SVHS-ET kapablon.
#000065
Alia variaĵo estas VHS-kompakta (VHS-C), origine evoluigita por porteblaj Videkasediloj en 1982, sed finfine trovanta sukceson en palmo-grandaj vidbendaj kameraoj.
La plej longa glubendo havebla por NTSC tenas 60 minutojn en Sp-reĝimo kaj 180 minutojn en EP-reĝimo.
Ĉar VHS-C glubendoj estas bazitaj sur la sama magneta bendo kiel plenmezuraj glubendoj, ili povas esti sonigitaj reen en normaj VHS-ludantoj uzantaj mekanikan adaptilon, sen la bezono de iu speco de signalkonverto.
La magneta bendo sur VHS-C kasedoj estas bobenita sur unu ĉefa bobeno kaj uzas dentoradon por avanci la glubendon.
#000066
La adaptilo estas mekanika, kvankam fruaj ekzemploj estis motorizitaj, per baterio.
Havas internan nabon engaĝiĝi kun la videkasedilmekanismo en la loko de normala plenmezura glubendnabo, movante la rapidumadon sur la VHS-C kasedon.
Ankaŭ, kiam VHS-C kasedo estas enigita en la adaptilon, malgranda sving-braka streĉas la glubendon for el la miniaturkasedo al interspaco la norma glubenda paddistanco inter la gvidistrulpremiloj de plenmezura glubendo.
Tio permesas al la glubendo de la miniaturkasedo utiligi la saman ŝarĝan mekanismon kiel tion de la norma kasedo.
#000067
Sony estis nekapabla ŝrumpi ĝian Betamax-formularon plu, tiel anstataŭe evoluigis Video8/Hi8 kiu estis en rekta konkurado kun la VHS-C/S-VHS-C formato dum la 80'oj, 90'oj, kaj 2000-aj jaroj.
Finfine nek formato "venkis" kaj ambaŭ estis anstataŭitaj per cifereca altdifina ekipaĵo.
#000069
W-VHS permesis registradon de MUSE Hi-Vision analoga altdifina televido, kio estis elsendo en Japanio de 1989 ĝis 2007.
La alia plibonigita normo, nomitaj Digital-VHS (D-VHS), diskoj cifereca altdifina vidbendo sur VHS formofaktorglubendon.
D-VHS povas registri ĝis 4 horojn da ATSC diĝita televido en 720p aŭ 1080i formatoj utiligante la plej rapidan rekordan reĝimon (ekvivalentan al VHS-SP), kaj ĝis 49 horojn da malpli-difina vidbendo ĉe pli malrapidaj rapidecoj.
#000070
Ekzistas ankaŭ JVC-dizajnita komponento cifereca profesia produktadformato konata kiel Cifereca-S, aŭ oficiale sub la nomo D9, kiu uzas VHS-formofaktorglubendon kaj esence la sama mekanika glubendo pritraktanta teknikojn kiel S-VHS-registrilo.
Tiu formato estas la malplej multekosta formato por apogi Sel-takton antaŭ-legis por videoredaktado.
Tiu formato konkuris kun Digital Betacam de Sony en la profesia kaj radielsenda merkato, kvankam en tiu areo la Betacam-familio de Sony regis supera, kontraste al la rezulto de la VHS/Betamax-hejma formatmilito.
Ĝi nun estis anstataŭita per altdifinaj formatoj.
#000071
Baldaŭ post la enkonduko de la VHS-formato, VHS-glubendrebobenantoj estis evoluigitaj.
Tiuj aparatoj helpis la solan al da rebobenado de VHS-glubendoj.
Propagandantoj de la reŭinders argumentis ke la uzo da la rebobenifunkcio sur la norman VHS-ludanton kaŭzus eluziĝo de la transportmekanismo.
La rebobenanto rebobenus la glubendojn glate kaj ankaŭ normale tion ĉe pli granda rapideco ol la normo rebobenus funkcion sur VHS-ludantoj.
Tamen kelkaj rebobenantmarkoj havis kelkajn oftajn subitajn haltojn, kiuj foje kaŭzis glubenddifekton.
#000072
Kelkaj aparatoj estis surmerkatigitaj kiuj permesis personan komputilon utiligi VHS-registrilon kiel daten-rezerv aparaton.
La plej rimarkinda el tiuj estis ArVid, vaste uzita en Rusia kaj CIS ŝtatoj.
Similaj sistemoj estis produktitaj en Usono per Korvo kaj Alpha Microsystems, [42] kaj en la UK de Subtenanto de Danmere Ltd.
#000073
VHS povas registri kaj sonigi reen ĉiujn gamojn da analogaj televidsignaloj en ekzisto tiutempe VHS estis elpensita.
Tamen, maŝino devas esti dizajnita por registri antaŭfiksitan normon.
Tipe, VHS-maŝino povas nur pritrakti signalojn utiligantajn la saman normon kiam la lando en ĝi estis vendita.
Tio estas ĉar kelkaj parametroj de analoga radielsenda televido ne estas uzeblaj al VHS-registradoj, la nombro da VHS-surbendigaĵaj formatvarioj estas pli malgranda ol la nombro da radielsendaj televidaj signalvarioj - ekzemple, analogaj televidoj kaj VHS maŝinoj (krom multinormaj aparatoj) ne estas interŝanĝeblaj inter la UK kaj Germanio, sed VHS glubendoj estas.
La sekvaj surbendigaĵformatoj ekzistas en konvencia VHS (listigita en la formo de standard/lines/frames):
#000074
Notu ke PAL/625/25-Videkasediloj permesas reludigon de SECAM (kaj MESECAM) glubendoj kun monokromata bildo, kaj inverse, ĉar la linionormo estas la sama.
Ekde la 1990-aj jaroj duoblaj kaj multi-normaj VHS-maŝinoj, kapablaj pritrakti gamon da VHS-apogitaj videonormoj, iĝis pli oftaj.
Ekzemple, VHS-maŝinoj vendiĝis en Aŭstralio kaj Eŭropo povis tipe pritrakti KAMARADON, MESECAM por rekordo kaj reludigo, kaj NTSC por reludigo nur en taŭgaj televidoj.
Diligentaj multi-normaj maŝinoj povas kutime pritrakti ke ĉiuj normoj listigis, kaj kelkaj lukskvalitaj modeloj povis transformi la enhavon de glubendo de unu normo ĝis alia sur la muŝo dum reludigo uzante enkonstruitan normtransformilon.
#000076
Malmulto de VHS-ferdekoj povas deĉifri fermitajn bildotekstojn sur prerekorditaj videkasedoj.
Pli malgranda nombro daŭre estas kapablaj, plie, ĝis rekordsubtekstoj elsenditaj kun mondanorma teleteksto signaloj (sur antaŭ-ciferecaj servoj), samtempe kun la rilata programo.
S-VHS havas sufiĉan rezolucion al rekordteletekstosignaloj kun relative malmultaj eraroj.
#000078
La VHS-emblemo estis komisiita fare de JVC kaj lanĉita kun la JVC Hr-3300 en 1976.
Ĝi uzas la ŝirman tiparon, dizajnitan fare de Leo Weisz.
#000079
VHS estis populara por long-forma enhavo, kiel ekzemple plenlongaj filmoj aŭ dokumentarioj, same kiel mallong-ludaj enhavo-, kiel ekzemple muzikfilmetoj, en-butikaj vidbendoj, instruante vidbendojn, distribuadon de prelegoj kaj babiladoj, kaj manifestaciojn.
VHS-instrukcioglubendoj foje estis inkluditaj kun diversaj produktoj kaj servoj, inkluzive de ekzercekipaĵo, kuirejo-maŝinoj, kaj softvaro.
#000080
[ citaĵo bezonis ] VHS vs. Betamax
#000081
VHS estis la gajninto de longedaŭra kaj iom amara formatmilito dum la malfruaj 1970-aj jaroj kaj fruaj 1980-aj jaroj kontraŭ la Betamax-formato de Sony same kiel aliaj formatoj de la tempo.
#000082
Betamax estis vaste perceptita tiutempe kiel la pli bona formato, kiam la kasedo estis pli malgranda en grandeco, kaj Betamax ofertis iomete pli bonan videokvaliton ol VHS - ĝi havis pli malaltan videobruon, malpli lum-kolorfortan krucbabilon, kaj estis surmerkatigita kiel disponigado de bildoj pli bona ol tiuj de VHS.
Tamen, la problempunkto ĉar kaj konsumantoj kaj eblaj licencantaj partneroj de Betamax estis la totala registradotempo.
Por venki la registradlimigon, Beta II-rapideco (du-hora reĝimo, NTSC-regionoj nur) estis liberigita por konkuri kun la du-hora Sp-reĝimo de VHS, tiel reduktante la horizontalan rezolucion de Betamax al 240 linioj (vs 250 linioj).
En victurno, la etendaĵo de VHS al VHS HQ produktis 250 liniojn (vs 240 linioj), tiel ke entute tipa Betamax-/VHS-uzanto povis atendi praktike identan rezolucion.
(Tre lukskvalitaj Betamax-maŝinoj daŭre apogis registradon en la Beta I-reĝimo kaj kelkaj en eĉ pli alta rezolucio Beta Is (Beta I Super HiBand) reĝimon, sed ĉe maksimuma unu-kaseda ruligotempo de 1:40 [kun L-830-kasedo].
#000083
Ĉar Betamax estis publikigita pli ol jaron antaŭ VHS, ĝi tenis fruan antaŭecon en la formatmilito.
Tamen, antaŭ 1981, la Betamax-vendo de usona plonĝis al nur 25-procenta de ĉiuj vendo.
Ekzistis debato inter ekspertoj super la kialo de la perdo de Betamax.
Kelkaj, inkluzive de la fondinto de Sony Akio Morita, diras ke ĝi ŝuldiĝis al la licencadstrategio de Sony kun aliaj produktantoj, kiuj konstante retenis la totalan koston por unuo pli altaj ol VHS-unuo, kaj ke JVC permesis al aliaj produktantoj produkti VHS-unuojn licenc-liberaj, tiel retenante kostojn pli malaltaj.
Aliaj diras ke VHS havis pli bonan merkatigon, ekde la multe pli grandaj elektronikoentreprenoj tiutempe (Matsushita, ekzemple) apogis VHS.
Sony produktus ĝiajn unuajn VHS-ludantojn/registrilojn en 1988, kvankam ĝi daŭrus produkti Betamax-maŝinojn ĝis 2002.
#000084
La VHS VIDEKASEDILO estis ĉefapogilo en televid-ekipitaj amerikaj kaj eŭropaj loĝoĉambroj por pli ol 20 jarojn de ĝia enkonduko en 1977.
La hejma televido-filmadmerkato, same kiel la vidbendkameraa merkato, poste transitioneis al cifereca registrado sur solidsubstancaj memorkartoj.
La enkonduko de la DVD-formato al amerikaj konsumantoj en marto 1997 ekigis la merkatpartmalkreskon de VHS.
#000085
Kvankam 94.5 milionoj amerikanoj daŭre posedis VHS-Formatvidekasedilojn en 2005, [8] merkatparto daŭre falis.
En la mez-2000-aj jaroj, pluraj butikaj ĉenoj en Usono kaj Eŭropo sciigis ke ili ĉesus vendi VHS-ekipaĵon.
En Usono, neniuj gravaj fizikaj podetalistoj stokas VHS hejmvideo-publikigojn, temigante nur DVD kaj Blu-radian amaskomunikilaron.
#000086
La laste konata firmao en la mondo produkti VHS-ekipaĵon estis Funai de Japanio, kiu produktis vidbendregistrilon sub la Sanyo marko en Ĉinio kaj Nordameriko.
Funai ĉesis produktadon de VHS-ekipaĵo en julio 2016, citante regresan vendon kaj mankon de komponentoj.
#000087
Malgraŭ la malkresko en kaj VHS-ludantoj kaj programado sur VHS-maŝinoj, ili daŭre estas posedataj en kelkaj domanaroj tutmonde.
Tiuj kiu daŭre uzo aŭ atendas al VHS faras tion pro kelkaj kialoj, inkluzive de ĝia kvazaŭa nostalgia aprezi, ĝian facilecon de uzo en registrado, de la fakto ke certa amaskomunikilaro daŭre nur ekzistas en VHS-formato, iliaj vidbendoj de personaj okazaĵoj en ilia vivo estas sur VHS, aŭ ili estas kolektantoj de VHS liberigas.
Elmigrantkomunumoj en Usono ankaŭ akiras videenhavon de siaj hejmlandoj en VHS-formato.
#000088
Kvankam VHS estis nuligita en Usono, VHS-registriloj kaj brilaj glubendoj daŭre estis venditaj ĉe butikoj en aliaj industrilandoj antaŭ diĝittelevidaj transiroj.
Kiel agnosko da la daŭra uzo de VHS, Panasonic sciigis la unuan duoblan ferdekan VHS-Blu-radian ludanton de la monda en 2009.
La lasta memstara JVC VHS-restriktita unuo estis produktita la 28-an de oktobro 2008.
JVC, kaj aliaj produktantoj, daŭre igis kombinaĵon DVD+VHS-unuoj eĉ post la malkresko de VHS.
#000089
Merkato por antaŭregistritaj VHS-glubendoj daŭrigis, kaj kelkaj retaj podetalistoj kiel ekzemple Amazono daŭre vendas novajn kaj uzitajn antaŭregistritajn VHS-kasedojn da filmoj kaj televidprogramojn.
Neniu el la majoro Hollywood-studioj ĝenerale eldonas eldonojn pri VHS.
La lasta filmo estanta liberigita en la VHS-formato en Usono, krom kiam parto de specialaj merkatigrabatreklamoj, estis A History of Violence (Historio de Perforto) en 2006.
En 2008, Distribution Video Audio Inc.
, la lasta grava amerika provizanto da antaŭregistritaj VHS-glubendoj, ekspedis ĝian finan ĉarplenon de glubendoj al butikoj en Ameriko.
#000090
Ĉar VCD povas nur teni 74 minutojn da vidbendo, filmo superanta tiun markon devas esti dividita en du aŭ pli da diskojn.
#000093
La DVD-vidbend formato unue estis enkondukita, en 1996, en Japanio, en Usono en marto 1997 ( testo surmerkatigis) kaj mez-malfrua 1998 en Eŭropo kaj Aŭstralio.
#000094
Malgraŭ la pli bona kvalito de DVD (tipa horizontala rezolucio de 480 kontraŭ 250 linioj per bildalteco), kaj la havebleco de memstaraj DVD-registriloj, VHS daŭre estas uzita en hejma registrado de videenhavo.
La komerca sukceso de DVD-registrado kaj reskribo estis malhelpita per kelkaj faktoroj inkluzive de:
#000095
Reputacio por esti temperamenta kaj nefidinda, same kiel la risko de gratvundetoj kaj harlimfendetoj.
Neagordigeblecojn en ludado diskoj registritaj sur la maŝinoj de malsama produktanto al tiu de la origina registradmaŝino.
MPEG-2 videokunpremado povas rezultigi videblajn artefaktojn kiel ekzemple makroblokado, moskitbruo kaj sonorado kiuj iĝas akcentitaj en plilongigitajn surbendigante reĝimojn (pli ol tri horoj sur DVD-5 intervertebra disko).
Normo VHS ne suferos de iuj da tiuj problemoj, ĉiuj el kiuj estas karakterizaĵo de certaj ciferecaj videokunpremadsistemoj (vidu Diskreta kosinuso transformi) sed VHS rezultigos reduktitan lumecon kaj kolorfortrezolucion, kiu igas la bildaspekton horizontale nebuleca (rezoluciomalkreskoj plue kun longdisko kaj EP surbendiganta reĝimojn).
VHS ankaŭ aldonas konsiderindan bruon al kaj la lumeco kaj kolorfortkanaloj.
#000096
Alt-kapacitaj ciferecaj registradsistemoj ankaŭ akiras en populareco kun hejmuzantoj.
Tiuj specoj de sistemoj venas en pluraj formofaktoroj:
#000097
Porteblaj multmediludiloj kun Televid kapableco
#000098
Malmolaj disk-bazitaj sistemoj inkludas TiVo'n same kiel alian ciferecan vidbendon ludilon (DVR) proponojn.
Tiuj specoj de sistemoj provizas uzantojn per sen-prizorgada solvo por kaptado de videenhavo.
Klientoj de abonant-bazita televido ĝenerale ricevas elektronikajn programgvidistojn, ebligante unu-tuŝan aranĝon de registradhoraro.
Malmolaj disk-bazitaj sistemoj permesas dum multaj horoj da registrado sen uzanto-prizorgado.
Ekzemple, 120 Gb sistemo registra kun plilongigita registra rapideco (XP) de 10 Mbit/s
MPEG-2 povas registri dum 25 horoj da videenhavo.
#000099
Ofte pripensis grava medio de filmhistorio, la influo de VHS en arto kaj kinejo estis elstarigita en retrospektivo enscenigita ĉe la Muzeo de Arto kaj Design en 2013.
En 2015, la Universitato Yale Biblioteko enkasigis preskaŭ 3,000 hororon kaj ekspluatfilmojn VHS-sonbendojn, distribuis de 1978 ĝis 1985, nomante ilin "la kultura identigaĵo de epoko."
#000100
La 'Total Rebobens videkasedilmuzeo kovrante la historion de VHS kaj aliajn selektitajn formatojn
:=Analog Video Cassette Archive kreskanta arkivo de komerce liberigis videkasedojn de ilia tagiĝo ĝis la donaco, kaj gvidiston al kolektado.
#000102
VHS proprigis al si sidolokon de normo por hejmaj registrado kaj vidadon 1980-aj kaj 1990-aj, post konkurso kontraŭ Betamax de Sony, kiu estas ellaborita pli frue ol VHS unujaron.
#000107
Konkuro inter VHS kaj Betamax estas fama kiel formata milito.
#000108
En unua apero, VHS registris pli longan ludan tempon lo Betamax-sistemo, kaj ĝi havis malpli komplikan mekanikon kurigi bendon.
#000109