La florplantoj ( angiospermoj), ankaŭ konataj kiel Angiospermae [5] [6] aŭ Magnoliofitoj, [7] estas la plej varia grupo de terplantoj, kun 416 familioj, ĉ. 13,164 konataj genroj kaj totalo de ĉ. 295,383 konataj specioj.
Kiel gimnospermoj, angiospermoj sem-produktas plantojn;
ili estas distingitaj de gimnospermoj per karakterizaĵoj inkluzive de floroj, albumeno ene de la semoj, kaj la produktado de fruktoj kiuj enhavas la semojn.
Etimologie, angiospermo signifas planton kiu produktas semojn ene de ĉemetaĵo, en aliaj vortoj, frukta planto.
La esprimo "angiospermo" venas de la greka sinteza vorto ( angeion, "kazo" aŭ "enfermaĵo", kaj sperma, "semo") signifo- "enfermitaj semoj", post la ĉemetita kondiĉo de la semoj.
#000002
La prapatroj de florplantoj deturniĝis de gimnospermoj en la Triasa Periodo, dum la intervalo antaŭ 245 ĝis 202 milionoj da jaroj (Mya), kaj la unuaj florplantoj estas konataj de 160 Mya.
Ili diversiĝis grandskale dum la Maldupra Kretaco, iĝis ĝeneraligitaj de 120 Mya, kaj anstataŭigis pingloarbojn kiel la dominaj arboj de 100 ĝis 60 Mya.
#000003
Angiospermoj devias de aliaj semplantoj laŭ pluraj manieroj, priskribitaj en la tabelo.
Tiuj distingantaj karakterizaĵojn prenitajn kune igis la angiospermojn la plej diversspecaj kaj multaj terplantoj kaj la plej komerce gravan grupon al homoj.
#000004
La kvanto kaj komplekseco de plazio en florplantoj superas tiun de gimnospermoj.
La angiaj faskoj de la tigo estas aranĝitaj tia ke la ksilemo kaj floem formaj samcentraj ringoj.
#000005
En la dukotiledonoj, la faskoj en la junega tigo estas aranĝitaj en sincera boksejo, apartigante centran plantmedolon de ekstera kortekso.
En ĉiu fasko, apartiganta la ksilemon kaj floemon, estas tavolo de meristemo aŭ aktiva forma histo konata kiel kreska tavolo.
Proksime de la formado de tavolo de kreska tavolo inter la faskoj (interfascikula kreska tavolo), kompleta ringo estas formita, kaj regula periodaĵopliiĝo en dikecrezultoj de la evoluo de ksilemo ĉe la interna flanko kaj floemo sur la ekstera flanko.
La mola floemo iĝas dispremita, sed la durligno daŭras kaj formas la plejparton de la tigo kaj branĉoj de la ligneca plurjarulo.
Pro diferencoj en la kvalito de la elementoj produktitaj ĉe la komenco kaj fino de la sezono, la ligno estas markita en transversa sekcio en samcentrajn ringojn, unu por ĉiu sezono de kresko, nomitaj jarringoj.
#000006
Inter la monokotiledonaj plantoj, la faskoj estas pli multaj en la juna tigo kaj estas disaj tra la grundhisto.
Ili enhavas neniun kreskan tavolon kaj siatempe formanta la tigon pliiĝoj en diametro nur en esceptoj.
#000007
La karakteriza kvalito de angiospermoj estas la floro.
Floroj montras rimarkindan varion en formo kaj pliprofundigo, kaj disponigas la plej fidindajn eksterajn karakterizaĵojn por establado de rilatoj inter angiospermspecioj.
La funkcio de la floro devas certigi fekundigon de la ovolo kaj evoluon de frukto enhavanta semojn.
La flora aparataro povas ekestiĝi fine sur ŝoson aŭ de la spiko de folio (kie la petiol ataŝeoj al la tigo).
Foje, kiel en violoj, floro ekestas unuope en la spiko de ordinara foliaro-folio.
Pli tipe, la flor-portanta parto de la planto estas akre distingita de la foliar-portanta aŭ vegetativa parto, kaj formas pli daaŭ malplin kompleksan branĉo-sistemon vokis infloreskon.
#000008
Ekzistas du specoj de generaj ĉeloj produktitaj per floroj.
Mikrosporoj, kiuj disigos por iĝi polengrenoj, estas la "viraj" ĉeloj kaj estas portitaj en la stamenoj (aŭ mikrosporofil).
La "inaj" ĉeloj nomitaj megasporoj, kiuj disigos por iĝi la ovoĉelo ( megagametogenesis), estas enhavitaj en la ovolo kaj enfermitaj en la karpelo (aŭ megasporofil).
#000009
Dum la plimulto de floroj estas perfektaj aŭ androginaj (havante kaj poleno- kaj ovolproduktadpartojn en la sama florstrukturo), florplantoj evoluigis multajn morfologiajn kaj fiziologiajn mekanismojn redukti aŭ malhelpi memfekundigon.
Heteromorfaj floroj havas mallongajn karpelojn kaj longajn stamenojn, aŭ inverse, tiel ke bestaj polenigistoj ne povas facile transdoni polenon al la pistilo (akceptema parto de la karpelo).
Homomorfaj floroj povas utiligi biokemian (fiziologian) mekanismon nomitajn mem-neagordigebleca diskriminacii inter memo kaj ne-unukoloraj polengrenoj.
En aliaj specioj, la masklaj kaj virinaj roloj estas morfologie separitaj, formiĝante sur malsamaj floroj.
#000011
La botanika esprimo "Angiospermo", de la Malnovgreka αγγείον, angeíon (botelo, ŝipo) kaj σπέρμα, (semo), estis elpensita en la formaj Angiospermae fare de Paul Hermann en 1690, kiel la nomo de unu el liaj primaraj sekcioj de la plantoregno.
Tio inkludis florplantojn posedantajn semojn enfermitajn en kapsuloj, distingitaj de liaj Gymnospermae, aŭ florplantoj kun akenial aŭ schizo-carpicfruktoj, la tuta frukto aŭ ĉiu el siaj pecoj estantaj ĉi tie rigardita kiel semo kaj nuda.
La esprimo kaj ĝia antonimo estis konservitaj fare de Linnaeus kun la sama signifo, sed per limigita aplikiĝo, en la nomoj de la ordoj de lia klaso Didynamia.
Ĝia uzo kun iu alflugo al it moderna amplekso iĝis ebla nur post 1827, kiam Robert Brown establis la ekziston de vere nudaj ovoloj en la Cycadeae kaj Coniferae, [10] kaj aplikita al ili la nomo Gimnospermoj.
[ citaĵo bezonis ] De tiu tempo pluen, tiel longe kiel tiuj Gimnospermoj estis, kiel estis kutimaj, antaŭviditaj kiel dikotiledonaj florplantoj, la esprimo Angiosperm estis utiligita antitete fare de botanikaj verkistoj, kun ŝanĝiĝanta amplekso, kiel grupo-nomo por aliaj dikotiledonaj plantoj.
#000012
En 1851, Hofmeister malkovris la ŝanĝojn okazantajn en la embrio-poŝo da florplantoj, kaj determinis la ĝustajn rilatojn de tiuj al la Cryptogamia.
Tio fiksis la pozicion de Gimnospermoj kiel klaso aparta de Dukotiledonoj, kaj la esprimo Angiosperm tiam iom post iom estis akceptitaj kiel la taŭga nomo por la tutaĵo de la florplantoj krom Gimnospermoj, inkluzive de la klasoj de Dukotiledonoj kaj Monokotiledonaj plantoj.
Tio estas la senco en kiu la esprimo hodiaŭ estas uzita.
#000013
La interna klasifiko de tiu grupo spertis konsiderindan revizion.
La Cronquist-sistemo, proponita fare de Arthur Cronquist en 1968 kaj publikigita en sia plena formo en 1981, daŭre estas vaste uzita sed jam ne estas kredita precize reflekti filogenion.
Interkonsento pri kiel la florplantoj devus esti aranĝitaj ĵus komencis aperi tra la laboro de la Angiosperm Phylogeny Group (APG), kiu publikigis influan reklasifikadon de la angiospermoj en 1998.
Ĝisdatigoj asimilantaj pli lastatempan esploradon estis publikigitaj kiel APG II en 2003 [11] kaj kiel APG III en 2009.
#000015
Tradicie, la florplantoj estas dividitaj en du grupojn,
#000016
kiu en la Cronquist-sistemo estas nomitaj Magnoliopsida (ĉe la rango de klaso, formita de la familia nomo Magnoliaceae) kaj Liliopsida (ĉe la rango de klaso, formita de la familia nomo Liliacoj).
Aliaj priskribaj nomoj permesitaj fare de Article 16 el la ICBN inkludas Dikotiledones aŭ Dicotyledoneae, kaj Monokotiledones aŭ Monocotyledoneae, kiuj havas longan historion de uzo.
En la angla membro de ĉiu grupo povas esti nomita dukotiledono (pluralo dukotiledonoj) kaj monokotiledona planto (pluralo monokotiledonaj plantoj), aŭ mallongigita, kiel dukotiledono (pluralo dukotiledonoj) kaj monobebolito (pluralo monobebolitoj).
Tiuj nomoj venas de la observado ke la dukotiledonoj plejofte havas du kotiledonojn, aŭ embriajn foliojn, ene de ĉiu semo.
La monobebolitoj kutime havas nur tian, sed la regulo ne estas absoluta ambaŭ manierojn.
De larĝa diagnoza perspektivo, la nombro da kotiledonoj estas nek precipe praktika nek fidinda karaktero.
#000017
Lastatempaj studoj, ĉar de la APG, montras ke la monobebolitoj formas monofiletikan grupon ( klado) sed ke la dukotiledonoj ne faras (ili estas parafiletikaj).
Tamen, la plimulto de dukotiledonspecioj formas monofiletikan grupon, nomitajn la verdukotiledonoj aŭ trikolpatoj.
De la restanta dukotiledonspecio, plej apartenas al tria grava klado konata kiel la magnolids, enhavanta proksimume 9,000 speciojn.
La resto inkluzivas parafiletikan grupiĝon de frua disbranĉigo klasifik-grupojn konataj kolektive kiel la bazaj angiospermoj, kaj plie la familioj Ceratophyllaceae kaj Chloranthaceae.
#000018
Ekzistas ok grupoj de vivantaj angiospermoj:
#000019
Amborella , ununura specio de arbedo de Nov-Kaledonio;
Nymphaeales, proksimume 80 specioj, [15]
Austrobaileyales, proksimume 100 specioj [15] de lignoplantoj de diversaj mondopartoj
#000021
Chloranthales, pluraj dekduo specio de aromaj plantoj kun dentitaj folioj;
Magnoliids, proksimume 9,000 specioj, [15] karakterizita per trimerozaj floroj, poleno kun unu poro, kaj kutime disbranĉig-vejnaj folioj - ekzemple magnolioj, nobla laŭro, kaj nigra pipro;
Monobebolitoj, proksimume 70,000 specioj, [15] karakterizitaj per trimerozaj floroj, ununura kotiledono, poleno kun unu poro, kaj kutime paralel-vejnaj folioj - ekzemple herboj, orkideoj, kaj palmoj;
Ceratophyllum , proksimume 6 specioj [15] de akvoplantoj, eble plej konata kiel akvario plantoj;
Verdukotiledonoj, proksimume 175,000 specioj, [15] karakterizitaj per 4- aŭ 5-merozaj floroj, poleno kun tri poroj, kaj kutime disbranĉig-vejnaj folioj - ekzemple sunfloroj, petunio, ranunkolo, pomoj, kaj kverkoj.
#000022
La preciza rilato inter tiuj ok grupoj ankoraŭ ne estas klara, kvankam ekzistas interkonsento ke la unuaj tri grupoj se temas pri deturniĝi de la praula angiospermo estis Amborellales, Nymphaeales, kaj Austrobaileyales.
La esprimo bazaj angiospermoj plusendas al tiujn tri grupojn.
Inter la ceteraj kvin grupoj (kernangiospermoj), la rilato inter la tri plej larĝaĵoj el tiuj grupoj (magnolid, monobebolitoj, kaj verdukotiledonoj) restaĵoj neklara.
De tiuj, verdukotiledonoj kaj monobebolitoj estas la plej grandaj kaj plej multfacetaj, kun 75% kaj 20% de angiospermspecioj, respektive.
Kelkaj analizoj faras al la magnolids la unua por diverĝi, aliaj la monobebolitojn.
Ceratophyllum ŝajnas grupigi kun la verdukotiledonoj prefere ol kun la monobebolitoj.
La Angiosperm Phylogeny Group revizio (2016) APG IV) retenis la totalan higher-ordan rilaton priskribitan en APG III.
#000023
2-a Ekzemplo de alternativa filogenio (2010) [18]
#000025
Pipraloj von Berchtold & Presl 1820
#000028
Saksifragaloj von Berchtold & Presl 1820
#000037
Oxalidales von Berchtold & Presl 1820
#000039
Rozaloj von Berchtold & Presl 1820
#000041
Erikaloj von Berchtold & Presl 1820
#000046
La ŝajne subita apero de preskaŭ modernaj floroj en la fosiliindikoj komence prezentis tian problemon por la evoluteorio ke Charles Darwin nomis ĝin " abomena mistero ".
Tamen, la fosiliindikoj konsiderinde kreskis ekde la tempo de Darwin, kaj lastatempe malkovris angiospermfosiliojn kiel ekzemple Archaefructus , kune kun pliaj eltrovoj de fosiliaj gimnospermoj, sugestas kiel angiospermkarakterizaĵoj eble estis akiritaj en serio de ŝtupoj.
Pluraj grupoj de formortintaj gimnospermoj, aparte semofilikoj, estis proponitaj kiel la prapatroj de florplantoj, sed ekzistas neniu kontinua fosiliindico montranta precize kiel floroj evoluis.
Kelkaj pli malnovaj fosilioj, kiel ekzemple la supra Triaso Sanmiguelia , estis proponitaj.
Surbaze de nuna indico, kelkaj proponas ke la prapatroj de la angiospermoj deturniĝis de nekonata grupo de gimnospermoj en la Triaso periodo (antaŭ 245-202 milionoj da jaroj).
Fosilia angiospermo-simila poleno de la Meza Triaso (247.2-242.0 Ma) indikas pli maljunan daton por ilia origino.
Proksima rilato inter angiospermoj kaj gnetofitoj, proponitaj surbaze de morfologia indico, estis pli ĵuse kontestita surbaze de molekula indico kiuj indikas ke gnetofitoj estu anstataŭe pli proksime rilatitaj al aliaj gimnospermoj.
#000050
[ citaĵo bezonis ] La evoluo de semo plantas kaj pli postaj angiospermoj ŝajnas esti la rezulto de du apartaj preterpasas de tutaj genaraj multoblig okazaĵoj.
Tiuj okazis ĉe antaŭ 319 milionoj da jaroj antaŭ kaj 192 milionoj da jaroj.
Alia ebla tuta genara multobligokazaĵo ĉe antaŭ 160 milionoj da jaroj eble kreis la praulan linion kiu kondukis al ĉiuj modernaj florplantoj.
Tiu okazaĵo estis studita deĉifrante la genaron de antikva florplanto, Amborella trichopoda , [24] kaj rekte traktas la abomenan misteron de Darwin«."
#000051
La plej frua konata makrofosilio memcerte identigis kiel angiospermo, Archaefructus liaoningensis , estas datrilatita al proksimume 125 milionoj da jaroj Bp (la Kretaceo periodo), [25] dum poleno pripensis esti de angiospermorigino prenas la fosiliindikojn reen al proksimume 130 milionoj da jaroj Bp.
Tamen, unu studo indikis ke la fru-meza ĵurasa planto Schmeissneria , tradicie konsiderita speco de ginko, povas esti la plej frua konata angiospermo, aŭ minimume proksima parenco.
Krome, perindica kemia pruvado estis trovita por la ekzisto de angiospermoj jam antaŭ 250 milionoj da jaroj.
Oleanane, sekundara metabolito produktita per multaj florplantoj, estis trovita en Permio sedimentoj de tiu aĝo kune kun fosilioj de gigantopterid'oj.
Gigantopterids estas grupo de formortintaj semplantoj kiuj partumas multajn morfologiajn trajtojn kun florplantoj, kvankam ili ne povas estinti florplantoj mem.
#000052
En 2013 floroj enkapsuligitaj en sukceno estis trovitaj kaj datita 100 milionoj da jaroj antaŭ donaco.
La sukceno frostigis la agon de seksa reproduktado en la procezo de okazado de.
Mikroskopaj bildoj montris tubojn kreskantajn el poleno kaj penetrantajn la stigmaton de la floro.
La poleno estis gluiĝema, sugestante ke ĝi estis portita per insektoj.
#000053
Lastatempa DNA analizo bazita sur molekula sistematiko [30] [31] montris ke Amborella trichopoda , trovita sur lpacifiko-insulo de Nov-Kaledonio, apartenas al fratingrupo de la aliaj florplantoj, kaj morfologiaj studoj [32] indikas ke ĝi havas ecojn kiuj eble estis karakterizaĵo de la plej fruaj florplantoj.
#000054
La ordoj Amborellales, Nymphaeales, kaj Austrobaileyales deturniĝis kiel apartaj genlinioj de la restanta angiosperma klado en tre frua stadio en florplantevolucio.
#000055
La granda angiospermo radiado, kiam granda diverseco de angiospermoj aperas en la fosiliindikoj, okazis en la mez-Kretaceo (antaŭ ĉirkaŭ 100 milionoj da jaroj).
Tamen, studo en 2007 taksis ke la dividado de la kvin plej lastatempaj (la genro Ceratophyllum , la familio Chloranthaceae, la verdukotiledonoj, la magnolids, kaj la monobebolitoj) el la ok ĉefgrupoj okazis antaŭ proksimume 140 milionoj da jaroj.
Antaŭ la malfrua Kretaceo, angiospermoj ŝajnas esti domininta mediojn antaŭe okupiten per filikoj kaj cikadofitoj, sed grandaj kanope-formadaj arboj anstataŭigis pingloarbojn kiel la dominaj arboj nur proksime al la fino de antaŭ la kretecaj 66 milionoj da jaroj aŭ eĉ poste, komence de la Terciaro.
La radiado de herbecaj angiospermoj multe pli poste okazis.
Ankoraŭ, multaj plantfosilioj rekoneblaj kiel apartenante al modernaj familioj (inkluzive de fago, kverko, acero, kaj magnolio) jam ekaperis antaŭ la malfrua Kretaceo.
#000056
Estas ĝenerale supozite ke la funkcio de floroj, de la komenco, devis impliki movajn bestojn en iliaj reproduktad procezoj.
Tio estas, poleno povas esti disigita eĉ se la floro ne estas hele kolora aŭ strange formita en maniero kiel kiu altiras bestojn;
tamen, de elspezado de la energio postulata por krei tiajn trajtojn, angiospermoj povas rekruti la helpon de bestoj kaj, tiel, reproduktiĝi pli efike.
#000057
Insulgenetiko provizas oni proponis klarigon por la subita, plene evoluigis aspekton de florplantoj.
Insulgenetiko verŝajne estas ofta fonto de speciĝo ĝenerale, aparte kiam ĝi venas al radikalaj adaptiĝoj kiuj ŝajnas esti postulinta malsuperajn transirformojn.
Florplantoj eble evoluis en izolita konteksto kiel insulo aŭ insulĉeno, kie la plantoj portantaj ilin povis evoluigi tre specialecan rilaton kun iu specifa besto ( vespo, ekzemple).
Tia rilato, kun hipoteza vespo portas polenon de unu planto ĝis alia multe kiun la manieraj figvespoj hodiaŭ, prias povis rezultigi la evoluo de alta grado da specialiĝo kaj la planton (j) kaj siajn partnerojn.
Notu ke la vespekzemplo ne estas hazarda;
abeloj, kiuj, ĝi estas postulitaj, evoluigita specife pro mutualistaj plantrilatoj, devenas de vespoj.
#000058
Bestoj ankaŭ estas implikitaj en la distribuado de semoj.
Frukto, kiu estas formita per la vastigo de florpartoj, estas ofte sem-disvastiga ilo kiu altiras bestojn por manĝi aŭ alie ĝenas ĝin, cetere disigante la semojn kiujn ĝi enhavas (vidu frugivorika).
Kvankam kvanto tiaj mutualistaj rilatoj restas tro delikataj por postvivi konkuradon kaj disvastiĝi vaste, flori pruvis esti nekutime efika rimedo de reproduktado, disvastiĝante (kio ajn ĝia origino) por iĝi la domina formo de tera plantvivo.
#000059
Florindividugenezo uzas kombinaĵon de genoj normale respondeca por formado de novaj ŝosoj.
La plej primitivaj floroj verŝajne havis varian nombron da florpartoj, ofte apartan de (sed en kontakto kun) unu la alian.
La floroj tendencis kreski en spiralpadrono, esti biseksuloj (en plantoj, tio signifas kaj masklajn kaj virinajn rolojn sur la sama floro), kaj esti dominitaj per la ovario (virina rolo).
Ĉar floroj evoluis, kelkaj varioj evoluigis partojn kunfandis kune, multe pli specifa nombro kaj dezajno, kaj kun aŭ specifaj seksoj per floro aŭ planto aŭ almenaŭ "ovari-malsupera".
#000060
Florevolucio daŭras al la nuntempo;
modernaj floroj estis tiel profunde influitaj fare de homoj ke kelkaj el ili ne povas esti polenitaj en naturo.
Multaj modernaj malsovaĵigitaj florspecioj antaŭe estis simplaj fiherboj, kiuj ŝosis nur kiam la grundo estis ĝenita.
Kelkaj el ili tendencis kreski kun homaj kultivaĵoj, eble jam havante simbiozajn kunulajn plant rilatojn kun ili, kaj la plej bela ne estis plukita pro ilia beleco, evoluigante dependecon sur kaj speciala adaptado al homa amo.
#000061
Kelkaj paleontologoj ankaŭ proponis ke florplantoj, aŭ angiospermoj, eble evoluis pro interagoj kun dinosaŭroj.
Unu el la plej forte propagandantoj de la ideo estas Robert T. Bakker.
Li svatas ke herbovoraj dinosaŭroj, kun siaj manĝkutimoj, kondiĉe ke selektema premo sur plantoj, por kiuj adaptiĝoj aŭ sukcesis pri malinstigadoj aŭ traktado predado de plantomanĝantoj.
#000062
En aŭgusto 2017, sciencistoj prezentis detalan priskribon kaj 3D modelbildon de kion la unua floro eventuale aspektis pli kiel, kaj prezentis la hipotezon ke ĝi eble vivis antaŭ proksimume 140 milionoj da jaroj.
#000063
La nombro da specioj de florplantoj estas taksita esti en la vico da 250,000 ĝis 400,000.
Tio kompariblas al proksimume 12,000 specioj de musko [46] aŭ 11,000 specioj de pteridofitoj, [47] montrante ke la florplantoj estas multe pli diversspecaj.
La nombro da familioj en APG (1998) estis 462-a En APG II [11]
ĉe maksimumo ĝi estas 457, sed ene de tiu nombro ekzistas 55 laŭvolaj segregacitipoj, tiel ke la mimimumnombro de familioj en tiu sistemo estas 402-a En APG III
#000064
La diverseco de florplantoj ne estas egale distribuita.
Preskaŭ ĉio kion specioj apartenas al la verdukotiledono (75%), monobebolito (23%), kaj magnolid (2%) kladoj.
La restado 5 kladoj enhavas iomete pli ol 250 speciojn en totalo;
t.e. malpli ol 0.1% de florplantodiverseco, disigis inter 9 familioj.
La 42 plej-variaj de 443 familioj de florplantoj de specioj, [49] en iliaj APG-parafrazoj, estas
#000065
Kiel la evoluo de embrio kaj albumenenspezo ene de la embriopoŝo, la poŝomuro pligrandiĝas kaj agordas kun la nucellus (kiu same pligrandiĝas) kaj la haŭto por formi la semŝelon.
La ovariomuro formiĝas por formi la frukton aŭ semujon, kies formo estas proksime rilata al la maniero de distribuado de la semo.
#000069
Ofte, la influo de fekundigo estas sentita preter la ovario, kaj aliaj partoj de la floro partoprenas en la formado de la frukto, ekz., la receptaklo en la pomo, frago, kaj aliaj.
#000070
La kvalito de la semŝelo ekhavas definitivan rilaton al tiu de la frukto.
Ili protektas la embrion kaj helpas pri disvastigo;
ili ankaŭ povas rekte antaŭenigi ĝermadon.
Inter plantoj kun indehiscent-fruktoj, ĝenerale, la frukto disponigas protekton por la embrio kaj certigas disvastigon.
En tiu kazo, la semŝelo estas nur iomete evoluinta.
Se la frukto estas dehiscent kaj la semo estas eksponita, ĝenerale, la semŝelo estas bone evoluigita, kaj devas eligi la funkciojn alie efektivigiten per la frukto.
#000071
Florplantoj generas gametojn uzantajn specialecan ĉeldividiĝon nomitan mejozo.
Mejozo okazas en la ovolo (strukturo ene de la ovario kiu situas ene de la pistilo en la centro de la floro) (vidu diagramon etikeditan "Angiospermo lifecycle").
Diploida ĉelo ( megaspora patrinĉelo) en la ovolo spertas mejozon (implikante du sinsekvajn ĉeldividiĝojn) por produkti kvar ĉelojn (megasporoj aŭ inaj gametoj) kun haploidaj nukleoj.
Unu el tiuj kvar ĉeloj (megasporo) tiam spertas tri sinsekvajn mitotajn sekciojn por produkti nematuran embriopoŝon (megagametocito) kun ok haploidaj nukleoj.
Venontaj, tiuj nukleoj estas apartigitaj en apartajn ĉelojn de citokinezo al produktado de 3 antipodaj ĉeloj, 2 sinergidĉeloj kaj ovoĉelo.
Du polusaj nukleoj estas forlasitaj en la centra ĉelo de la embriopoŝo.
#000072
Poleno ankaŭ estas produktita per mejozo en la maskla antero ( mikrosporangio).
Dum mejozo, diploida mikrospora patrinĉelo spertas du sinsekvajn meiotajn sekciojn por produkti 4 haploidajn ĉelojn (mikrosporoj aŭ masklaj gametoj).
Ĉiu el tiuj mikrosporoj, post pliaj mitozoj, iĝas polengreno (mikrogametofito) enhavanta du haploidajn seksajn (spermo) ĉelojn kaj tubnukleo.
Kiam polengreno faras kontakton kun la ina stigmato, la polengreno formas polentubon kiu kreskigas malsupren la stilon en la ovarion.
En la ago de fekundigo, maskla spermnukleo kunfandas la ina ovnukleo por formi diploidan zigoton kiu tiam povas evolui en embrion ene de la lastatempe formiĝanta semo.
Sur ĝermado de la semo, nova planto povas kreski kaj maturiĝi.
#000073
La adapta funkcio de mejozo estas nuntempe demando pri debato.
Decida okazaĵo dum mejozo en diploida ĉelo estas la parigo de homologaj kromosomoj kaj homologa rekombinigo (la interŝanĝo de genetikaj informoj) inter homologaj kromosomoj.
Tiu proceso reklamas la produktadon de pliigita genetika diverseco inter epigono kaj la rekombinecan riparon de difektoj en la DNA por esti pludonita al epigono.
Por klarigi la adaptan funkcion de mejozo en florplantoj, kelkaj verkintoj emfazas diverseco [52] kaj aliaj emfazas DNA-riparon.
#000074
Apomikso (reproduktado per sensekse formitajn semojn) estas trovita nature en proksimume 2.2% de angiospermgenroj [54] Unu speco de apomikso, gametofita apomikso trovita en leontodspecio [55] implikas formadon de nereduktita embriopoŝo pro nekompleta mejozo (apomeiozo) kaj evoluo de embrio de la nereduktita ovo ene de la embriopoŝo, sen fekundigo (partenogenezo).
#000075
Agrikulturo preskaŭ estas totale dependa de angiospermoj, kiuj disponigas praktike ĉiun fabrik-bazitan manĝaĵon, kaj ankaŭ disponigas signifan kvanton de brutarfuraĝo.
De ĉiuj familioj de plantoj, la Poacoj, aŭ herbfamilio (grajnoj), estas senkompare la plej gravaj, disponigante la plejparton de ĉiuj krudmaterialoj ( rizo, maizo - maizo, tritiko, hordeo, sekalo, aveno, perlomilio, sukerkano, sorgo).
La Fabacoj, aŭ guŝofamilio, venas en dua loko.
Ankaŭ de alta graveco estas la Solanacoj, aŭ solanfamilio ( terpomoj, tomatoj, kaj piproj, inter aliaj), la Kukurbacoj, aŭ kukurb familio (ankaŭ inkluzive de kukurboj kaj melonoj), la Kruciferacoj, aŭ kasio familio (inkluzive de kolzosemo kaj la sennombraj specoj de la brasik specia Brassica oleracea ), kaj la Apiacoj, aŭ petrosel familio.
Multaj el niaj fruktoj venas de la Rutacoj, aŭ rutfamilio (inkluzive de oranĝoj, citronoj, grapfruktoj, ktp.), kaj la Rozacoj, aŭ roza familio (inkluzive de pomoj, piroj, ĉerizoj, abrikotoj, prunoj, ktp.).
#000076
En kelkaj mondopartoj, certaj ununuraj specioj supozas plej gravan gravecon pro sia gamo da uzoj, ekzemple la kokoso ( Kokosinsuloj nucifera ) sur Pacific atoloj, kaj la olivon ( Olea europaea ) en la mediteranea regiono.
#000077
Florplantoj ankaŭ disponigas ekonomiajn resursojn en la formo de ligno, papero, fibro ( kotono, lino, kaj kanabo, inter aliaj), medikamentoj ( digitalo, kamforo), dekoraciaj kaj pejzaĝigaj plantoj, kaj multaijn aliajn uzojn.
La ĉefa temo en kiuj ili estas superitaj per aliaj plantoj - nome, pingloarboj ( Pinaloj), kiuj ne-floras ( gimnospermoj) - estas konstruligno kaj paperproduktado.
#000078
Listo de plantoj sub komunnomo
Listo de sistemoj de planttaksonomio
#000079
^ The major exception to the dominance of terrestrial ecosystems by angiospermoj is the pingloarbaro .
#000080
Internacia Kodo de Nomenklaturo por algoj, fungoj, kaj plantoj (ICN)
#000086
Florplantoj, angiospermojaŭ magnoliofitoj(Magnoliophyta) estas divizio de la plantaregno. Tiu grupo enhavas ĉiujn plantojn kun floroj, kies grajno estas enfermita en la frukto. Angiospermosignifas uja semo(el la grekaj ανγio, kaŝata kaj σπeρμα, semo), kompare kun la gimnospermoj(nuda semo) kiuj evolue antaŭvenis. Ambaŭ estas semplantoj. La florplantaro enhavas la plimulton el la vegetalaj specioj, kun ĉirkaŭ 235 000 [1]specioj. Ili troviĝas en ĉiuj la medioj de la mondo. La florplantoj estas unu el la plej grandaj grupoj de la pli evoluintaj plantoj, kiuj produktas en specialaj reproduktaj organoj(nome floroj) semojn, kiam la karpeloestas fermita. En aliaj grajnoproduktaj plantoj nome ĉe la gimnospermoj, la ovolo(prograjno) evoluas libere dum polenado. Gravaj tipaĵoj de la florplantoj estas ĉeesto de ovolujokaj duobla fekundiĝo.
#000087
Certe estas Teofrasto (ĉirkaŭ -372 - -287) kiu unue distingis la florplantoj de la nudsemplantoj. John Ray uzas, fine de la 17a jarcento, tiun malsamecon en sia klasigo, kiu estas la unua provo de natura klasigado por la moderna epoko.
#000088
La unuaj angiospermoj aperis antaŭ ĉ. 140 milionoj da jaroj, dum la ĵuraso. La unuaj fosiliaj plantoj kun angiospermaj karakterizaĵoj aperis en la ĵuraso kaj en la frua kretaceo (135-65 milionoj da jaro), sed tiuj estis relative malmultaj kaj primitivaj formoj. La granda disvastiĝo de la angiospermoj okazis en la meza kretaceo (ĉ. antaŭ 100 milionoj da jaroj). Dum la malfrua kretaceo, la angiospermoj iĝis dominanta grupo surtere kaj kelkaj fosiliaj plantoj signis la aperon de la modernaj plantoj (ekz. fago, kverko, platano, kaj magnolio). La plej maljuna fosilia florplanto estas Archaefructus liaoningensis malkovrita en Ĉinio, kaj datita je -125 milionjaroj (Kretaceo).
#000089
La reprodukta sistemo ĉe la florplantoj estas tre evoluita. La reproduktaj organoj (floroj kaj fruktoj) estas la tipaĵoj la plej videblaj en tiu plantaro.
#000090
La vortoj floro kaj planto estas kelkfoje konfuzataj. Tamen, la floroj estas nur la reprodukta parto el iuj plantoj: la florplantoj. La floreroj estas la staminoj (viraj partoj), kaj la pistilo (ina parto). Krom tiuj partoj, estas ankaŭ florfolioj: petaloj kaj sepaloj.
#000091
Plejparto el florplantoj estas duseksaj (ĉiu ulo havas la du seksoj), kun ofte duseksaj floroj. Tamen, ĉe ceteraj specioj, inaj kaj viraj floroj estas apartita sur la sama ulo (monoika). Kelkaj specioj estas seksapartita: la uloj portas aŭ virfloroj aŭ ina floroj (dioika). Fine, kelkaj havas ambaŭ unuseksaj floroj kaj duseksaj floroj sur la sama ulo.
#000092
La angiospermoj estas konsiderataj kiel divizio, formale nomitaj "semujplantoj" (Angiospermatophyta) aŭ "florplantoj" (Anthophyta), sed nun nomataj magnoliofitoj (Magnoliophyta) laŭ la tipa genro magnolio. La 250 000 specioj estas arigaj per 12 000 genroj, kiuj estas ĉe ĉirkaŭ 445 familioj, ili mem en 56 ordoj. Kompare, estas 700 specioj de nudsemplantoj laŭ la plaj vastaj estimoj. Estas pli ol 165 000 dukotiledonaj kaj pli ol 35 000 unukotiledonaj.
#000093
La lastaj klasigoj estas tiu de Arthur Cronquist en 1981 (klasika klasigo), kaj pli freŝdate la klasigo APG III (de la Angiosperm Phylogeny Group) en 2009, bazita sur molekula arkreskiĝo.
#000094
Oni ne scias ĝuste kio estas la rilato inter la ok grupoj, sed la unuaj tri por dividi el la praflorplanto estis Amborellales, Nymphaeales, kaj Austrobaileyales, en tiu ordo.[3]
#000096
Tradicie, la florplantoj estis dividitaj al dukotiledonaj kaj unukotiledonaj. Fakte, la du plej grandaj grupoj, en la pli novaj sistemoj, estas la unukotiledonaj kaj la verdukotiledonaj. La aliaj 6 grupoj estas pli malgrandaj.
#000097
Oni povas nomi la dukotiledonaj magnoliopsidoj (Magnoliopsida) kaj la unukotiledonaj liliopsidoj (Liliopsida).
#000098
La plej disvastiĝantaj familioj de la florplantoj, en ordo laŭ la specinombro jenas:
#000099
La florplantoj donas gravan procentaĵon de la kulturplantoj, uzataj por homa nutrado. La plej grava familio estas la poacoj, aŭ gresa familio, (rizo, (maizo), tritiko, hordeo, sekalo, aveno, milio, sukerkano, sorgo), kun la fabacoj. Grandan signifon havas la solanacoj, (terpomo, tomato, kaj piproj, inter aliaj), la kukurbitacoj, (enhavas bakkukurbon kaj citrolon), la brasikacoj, (sinapo, kolzo kaj brasiko), apiacoj. Multaj fruktoj venas el la familioj de rutacoj kaj rozacoj (pomarbo, pirarbo, ĉerizarbo, abrikotarbo, prunarbo, etc).
#000100
En kelkaj partoj de la mondo, certaj plantoj akiris gravan signifon pro sia multflanka uzebleco. Ekzemplo por tio estas la kokos(nuks)o (Cocos nucifera) sur la Pacifikaj atoloj aŭ la olivarbo (Olea europaea) en la Mediteraneo.
#000101
La angiospermoj havas do ekomomian signifon en la formoj de ligno, papero, fibro (kotono, lino, kaj kanabo, ktp.), kuracplantoj (digitalo, kamforo), ornam- kaj landformantaj plantoj, kaj en multaj aliaj formoj.
#000102
Kiel distingi la dukotiledonajn plantojn disde la unukotiledonaj
#000103
Angiosperms An annotated link directory
#000107