Ĉio ĉi komenciĝis en Brita Hindio dum la periodo de la brita regado konata kiel British Raj [Brita regado], tiutempe inkludinta teritorion kiu nun estas parto de Pakistano kaj limas kun Afganio. Same kiel en la nuna Barato, la brita Hindio konsistis el multaj religioj, etnoj kaj lingvoj.
#000004
Post la abolo de sklaveco en Surinamo en 1863 [en] estiĝis granda bezono je laborfortoj kaj pli ol 35 000 surinamhindoj veturis de Brita Hindio al Surinamo en 1873–1916 por iĝi kontraktaj laboristoj en la plantejoj, foje volonte, foje malvolonte, kaj foje sub falsaj pretekstoj.
#000005
Tiuj kontraktaj laboristoj venis ĉefe [en] de Utar-Pradeŝo kaj Biharo, kaj subskribis kvinjarajn laborkontraktojn: po ses tagoj semajne, de lundo ĝis sabato [en]. Post tiu ĉi periodo ili rajtis senpage reveni al Brita Hindio. La registaro de Surinamo kaj la nederlanda kolonia administracio, unue sub brita kaj poste sub nederlanda regado, interkonsentis kadre de enmigrada kontrakto de 1870 [nl] prizorgi bonfarton de la laboristoj, sed efektive okazis pluraj rompoj kaj misuzoj kaj multaj laboristoj mortis [en]. La realo estis oble pli severa [nl] ol multaj esperis.
#000008
Ili transveturis la Hindan oceanon al la Kabo de Bona Espero, antaŭ ol fari lastan veturon trans la Atlantikon, al la norda parto de Sudameriko. La vojaĝo origine okupis proksimume tri monatojn; post apero de vaporŝipoj [en] ĝi reduktiĝis ĝis monato.
#000012
La ŝipoj ofte haltis ĉe havenoj [en] de Sud-Afriko, kie surinamhindoj jam loĝis, por preni karbon, freŝan trinkeblan akvon kaj manĝaĵojn. La unuaj hindoj estis ensklavigitaj de la Nederlanda Orient-Hinda Kompanio fine de la 17-a jarcento senditaj al sukerkanaj kaj teaj plantejoj en Natalo [en] por tie labori. Post la fino de sklaveco en 1838, kiam Sud-Afriko estis la brita Kabkolonio, hindoj estis dungitaj kiel servistoj. Multaj ankaŭ migris al Sud-Afriko inter 1860 kaj 1911 [en] por labori kiel kontraktuloj sur la plantejoj [en], iuj el ili daŭrigis sian vojon al Surinamo.
#000013
26-jara Dayant Ramkalup, studinta internaciajn rilatojn en la Universitato de Lejdeno (Leiden), rakontas ke unu el liaj prauloj elŝipiĝis en Sud-Afriko:
#000014
Ŝi vojaĝis kun 28 infanoj — sen edzo — kaj mi ne scias certe kial tio okazis, nek kial ŝi decidis daŭrigi la vojaĝon al Karibio sur Indus III, sed ŝi faris tion. La plejparto de miaj prauloj venis rekte el Kolkato, el la “stokejo de kulioj” al Surinamo.
#000015
La boatoj venintaj al Karibio estis plenaj plejparte de surinamhindoj. Post alveno tamen oni ne distingis ilin kaj eĉ se tio estis grava tiutempe, post 150 jaroj tiuj ĉi diferencoj malaperis. Iu ajn el tiu ĉi regiono kaj tempo iĝis simple surinamhindo. Multaj el ili disiĝis, setliĝinte ĉie ajn de la nordo de Brazilo, Surinamo kaj Gujano, ĝis Trinidado kaj aliaj karibiaj insuloj.
#000016
La kondiĉoj sur la plantejoj de Surinamo estis malfacilaj, sed ekzistis striktaj reguloj [en] ebligintaj partoprenadon de religiaj festoj. Aldone al kristanaj kaj nederlandaj naciaj festoj, hindoj ricevis 32 ripoztagojn jare kaj islamanoj 16 ripoztagojn, konforme al siaj religiaj tradicioj. Ĝenerale hinduoj kaj islamanoj kunekzistis pace dum la kontrakta periodo kaj Surinamo ĝis nun ĝuas tiun ĉi nivelon de religia toleremo, kun sinagogo, moskeo kaj preĝejo [en] lokitaj en la sama strato.
#000017
La surinamhindoj, kiuj ne revenis al Hindio, vivis modeste, sekvante la koncepton pet khat-khat aŭ ŝparu vian ventron. Iu ajn ricevita mono kutime estis konvertita je oraj moneroj, kiuj poste servis kiel interŝanĝilo aŭ doto. Post la kontrakta periodo sur la plantejoj formiĝis neformalaj organizaĵoj [nl], kiuj reprezentis la interesojn de la enmigrinta loĝantaro de la kolonio.
#000018
Pli ol 100 jarojn post la alveno de la unua enmigrinta ŝipo Lalla Rookh kaj preskaŭ tri generaciojn post tio, Surinamo gajnis sian sendependecon de Nederlando [en] la 25-an de novembro 1975. Ĝia kolonia heredaĵo kreis la kondiĉojn por la ekesto de plurkultura socio [nl].
#000021
Tiutempe ĉirkaŭ 30 000 homoj jam migris [nl, PDF] el Gujano al Kuracao kaj inverse, veninte al Surinamo por vojaĝi al Nederlando. Tamen malgraŭ la fakto ke tiutempe en Nederlando regis progresiva kabineto [en], kiu kontraŭis koloniismon, migrado estis granda problemo de la nederlanda politiko dum la jaroj antaŭ la sendependiĝo. La ŝtato esperis ke akcelo de la sendependiga procezo povus bremsi la migradan enfluon [nl, PDF].
#000023
Aarti Bajnath, fakulo pri kolektoj de la Biblioteko de Roterdamo, opinias ke ŝia propra migrada historio kontribuis al ŝia identeco:
#000026
Mi sentas min surinama-hindostana kaj nederlanda virino. Mi venis al Nederlando kiam mi havis 10 jarojn kaj akomodiĝis senprobleme. Mi pensas ke la miksaĵo de ĉiuj haltoj survoje dum jardekoj faris min kio mi estas nun!
#000027
Unu el la plej gravaj islamaj praktikoj estas la sankta monato de Ramadano [eo[. Por la preskaŭ duonmiliono da islamanoj disigitaj en la kariba insularo, kiuj preĝas en pli ol 400 masjids (moskeoj), Ramadano estas markita ekde sunleviĝo ĝis sunsubiro de fastado, preĝado, engaĝado kun aliaj komunumoj, kaj memorado pri la konekto kun la tutmonda islamanaro.
#000034
La celebrado de Eid ul-Fitr okazis en 2021 la 13-an de majo, markante la finon de la tradicia monato de kontemplado por praktikantoj de islamo. Dum kelkaj nuntempaj islamanoj uzas teknologion por antaŭdiri la ascendon de la nova, kreskanta luno, kiu markas la komencon de Ramadano, multaj en Karibio [eo] ankoraŭ sekvas la tradicion rigardi la ĉielon por serĉi la kreskantan lunon, ofte sidante surplaĝe kaj atendante, ke la brilanta suno sinku en la maron.
#000035
Tiu ĉi estas la dua jaro en kiu Ramadano okazas hejme pro la limigoj asociataj al la pandemio KOVIM-19, sed islamanoj iĝis kreemaj, farante Zoom-iftarojn (manĝojn per kiuj finiĝas la fastado), retajn preĝojn, kaj azan-apojn (alvokojn al preĝo). Rilate la serĉadon de la nova luno, kiu anoncas la tempon por Eid, ĝi denove okazis en balkonoj aŭ ĝardenoj anstataŭ en publikaj lokoj.
#000036
Kvankam plejparte kristanaj, Trinidado kaj Tobago, Gujano kaj Surinamo [eo] tamen estas la solaj nacioj en la okcidenta hemisfero kiuj havis nacian festotagon por la celebrado de Eid ul-Fitr. Pro la plurkultura kompono de la regiono – kaj islamaj komunumaj tradicioj – homoj de aliaj religioj aliĝis al la celebradoj de Eid, vizitante domojn de amikoj aŭ najbaroj islamaj por saluti ilin kaj kunporti donacojn, kaj ankaŭ por kundividi manĝaĵojn speciale preparitajn por ĉi tiu tago.
#000037
Islamo en Karibio komenciĝis serioze per la alveno de diversaj ondoj de kontraktitaj laboristoj de Sudazio, ekde 1838 post la fino de la afrika sklaveco en la britaj Okcidentaj Indioj. Troviĝis multaj islamanoj inter la laboristoj, kiuj estis plejparte hinduoj.
#000039
Tamen, ekzistas alia flanko de la monero. En studaĵo, Raymond Chickrie, citante gujanan islaman profesoron loĝantan en Novjorko, priskribas kiel multaj en Gujano kaj Surinamo eĉ ne rimarkis ke la urdua kaj la araba estas du malsamaj lingvoj:
#000041
Hodiaŭ, la plej granda koncentriĝo de islamanoj en la regiono – ĉirkaŭ 100-120 000 – troveblas en Surinamo. Ĉar nuntempaj komunumoj trovas konsolon en kundividitaj praktikoj kaj celebradoj, diversaj islamaj sektoj formis fortajn ligojn pretervidante siajn kulturajn diferencojn favore al la komunaĵoj de siaj religiaj praktikoj.
#000045
Kolumbo kaj la unuaj islamanoj
#000046
La unuaj islamanoj de la regiono, tamen, ne estis sudaziaj. Kristoforo Kolumbo, kun siaj unuaj leŭtenantoj de Maroko kaj Hispanio, komence kunportis islamanojn al Amerikoj – en ĉenoj.
#000047
Senigitaj de sia identeco kaj religiaj kutimoj, sklavigitaj homoj de Okcidentafriko – ĉefe mandinkoj kaj fulanoj [eo], kun minoritato de moriskoj [eo] el Hispanio kaj Nordafriko – ne povis konservi siajn islamajn radikojn. La moderna generacio, tamen, iĝis pli kaj pli konscia pri islamo, kaj troviĝas inter la plej granda nombro de konvertitoj.
#000048
Historiistoj eĉ kreditis la spertajn atingojn de la islamanoj – komercistajn mapojn kaj navigaciajn informojn – por la sukceso de Kolumbo en la atingo de la “Nova Mondo”. Ankaŭ ekzistas multaj pridisputitaj studoj kiuj sugestas, ke la islama ĉeesto en Ameriko antaŭas al Kolumbo je pluraj jarcentoj.
#000049
La regiono estas ankaŭ spertinta malkonkordon. En la 1960-aj jaroj, la ligoj kun la araba mondo estis fortigitaj per edukaj oportunoj proponitaj de Libio kaj Egiptio, kiuj allogis multajn junulojn dezirantajn daŭrigi siajn studojn. Tiuj kiuj revenis hejmen estis forte influitaj de vahabismo [eo], pli ol de la hindo-iranaj influoj komence praktikataj en la regiono. Kiel rezulto, la praktikoj de la minoritato ŝijaisma [eo] lante malaperis, same kiel specifaj praktikoj sunaismaj [eo] asociitaj al ŝijaismo.
#000050
Ekde tiam, kiel fonto de la plej alta nombro de eksterlandaj batalantoj de la Islama Ŝtato (ISIS) laŭkape en Okcidento, Trinidado kaj Tobago estis nomata “terorisma zono”, ludanta signifan rolon en la disvolviĝo de la kaliflando. Sed la insulo sentis ĝiajn tremojn ĉirkaŭ jardekon antaŭ la fondiĝo de ISIS dum puĉoklopodo de 1990 gvidata de Jamaat al Muslimeen, loka islama grupo.
#000051
I have no connection with Suriname at all. If I want to do something religious, it will be with my Moroccan and Afghan friends. I am sometimes even ashamed if they ask me about the Caribbean and how we can be Muslims there with all the partying going on.
#000054
Mi havas neniun konekton kun Surinamo. Se mi volas fari ion religian, tio estas kun miaj marokaj kaj afganaj amikoj. Kelkfoje mi eĉ hontas se ili demandas min pri Karibio kaj kiel ni povas esti islamanoj kun la ĉioma festado kiu okazas tie.
#000055
Sarah Imani, 19-jaraĝa, kies familio havas radikojn en Trinidado kaj Tobago sed kiu naskiĝis kaj kreskis en Britio, aldonis:
#000056
Malgraŭ kelkaj defioj, Karibio estas certe regiono de religia toleremo. La praktikado de islamo, bone akceptata de la socio, estas florinta. Surinamo, ekzemple, havas sinagogon, kristanan preĝejon kaj moskeon en la sama strato, kaj estas konate ke la praktikantoj de ĉiuj tri religioj celebras religiajn festojn kune. Eĉ dum pandemio, la spirito de paco kaj de kuneco de Eid estas io kio ne estu forgesita.
#000059