La Shōwa periodo ( 昭和時代 , Shōwa jidai ?
, eble " periodo de lumigita paco /harmonio " aŭ " periodo de radianta Japanio " ), aŭ Shōwa epoko, rilatas al la periodo de japana historio egalrilatanta al la regado de la Shōwa Imperiestro, Hirohito, de la 25-an de decembro 1926 ĝis lia morto la 7-an de januaro 1989.
#000002
La Shōwa periodo estis pli longa ol la regado de iu antaŭa japana imperiestro.
Dum la antaŭ-1945 periodo, Japanio proponita en politikan totalismon, ultranaciismon kaj faŝismon kulminantan per la invado de Japanio de Ĉinio en 1937.
Tio estis parto de totala tutmonda periodo de sociaj renversiĝoj kaj konfliktoj kiel ekzemple la Granda Depresio kaj la Dua Mondmilito.
#000003
Defeat in the Second World War (Malvenko en la Dua mondo Milito) kaŭzis radikalan ŝanĝon al Japanio.
Por la unua kaj nur fojo en ĝia historio, Japanio estis okupita fare de eksterlandaj potencoj;
tiu okupo daŭris sep jarojn.
Aliancita okupo alportis antaŭen balaante demokratajn reformojn.
Ĝi kaŭzis la finon de la statuso de la imperiestro kiel vivanta dio kaj la transformo de Japanio en demokration kun konstitucia monarko.
En 1952, kun la Treaty of San Francisco (Traktato de San Francisco), Japanio iĝis suverena nacio ree.
La postmilita Shōwa periodo ankaŭ kaŭzis la japanan ekonomian miraklon.
#000004
Laŭ tiuj manieroj, la antaŭ-1945 kaj postmilitaj periodoj rigardas tute malsamajn ŝtatojn: la antaŭ-1945-Shōwa periodo (1926-1945) koncernas la Empiron de Japanio, dum post 1945-Shōwa periodo (1945-1989) estis parto de la State of Japan (Stato de Japanio).
#000005
Ĝi estis sukcedita antaŭ la heisei-epoko.
#000006
En lia kronad adreso kiu estis legis por la homoj, la imperiestro referenceis tiun epoknomon:
#000008
"mi vizitis la batalkampojn de la Unua Mondmilito en Francio.
En la ĉeesto de tia ruiniĝo, mi komprenas la benon de paco kaj la neceson de harmonio inter nacioj."
#000009
Pripensante ke la frua Shōwa periodo devis esti io ajn sed paca, foje homoj tradukus ĝin en "periodon de radianta Japanio" aŭ "periodo de japana gloro" laŭ ecoj de la epoko.
#000010
[ citaĵo bezonis ] Fino de "Taishō Democracy"
#000011
La elekto de Katō Takaaki kiel Ĉefministro de Japanio daŭrigis demokratajn reformojn kiuj estis rekomenditaj fare de influaj individuoj maldekstre.
Tio kulminis per la trairejo de universala vira elektorajto en majo 1925.
Tiu fakturo donis ĉiujn virajn temojn dum la aĝo de 25 la rajto voĉdoni, kondiĉe ke ili vivis en siaj elektodistriktoj dum almenaŭ unu jaro kaj ne estis senhejmaj.
La balotantaro tiel tre pliigita de 3.3 milionoj ĝis 12.5 milionoj.
#000012
Premo de la konservativa rajto, aliflanke, kaŭzis la trairejon de la Paco-Konservado-Juro de 1925 kune kun alia kontraŭ-radikala leĝaro, nur dek tagojn antaŭ la trairejo de universala vira elektorajto.
La Paco-Konservado-Leĝo limigis individuan liberecon en Japanio ĉe la komenco certagrade, poste altagrade.
Ĝi senpaca grupigas tion serĉis ŝanĝi la regadosistemon aŭ abolicii privatan proprieton.
La maldekstremaj movadoj kiuj estis galvanizitaj fare de la Rusia revolucio de 1917 poste estis disbatitaj kaj disaj.
Tio estis delvis farendaĵo kun la Paco-Konservado-Leĝo, sed ankaŭ pro la ĝenerala fragmentiĝo de la maldekstro.
#000013
Konservativuloj kaŭzis la trairejon de la Paco-Konservado-Juro ĉar la partiestroj kaj politikistoj de la Taishō-epoko sentis ke, post 1-a Mondmilito, la ŝtato estis en danĝero de ribelaj movadoj.
La japana ŝtato neniam evidente difinis limon inter privataj kaj sociaj aferoj kaj, tiel, postulis lojalecon en ĉiuj sferoj de socio.
Poste, ĉiu ideologia atako, kiel ekzemple propono por socialistreformoj, estis vidita kiel atako sur la ekzisto mem de la ŝtato.
La signifo de la leĝo estis iom post iom etendita al akademiaj sferoj.
#000014
Post la trairejo de la Paco-Konservado-Juro kaj rilata leĝaro, kokutai aperis kiel la simbolo de la ŝtato.
Kokutai estis vidita kiel la bariero kontraŭ komunistaj kaj socialistmovadoj en Japanio.
Kun la defio de la Granda Depresio ĉe la horizonto, tio estus la mortsonorigado por parlamenta demokratio en Japanio.
#000015
Post 1-a Mondmilito, la Okcidentaj povoj, influita per Wilsoniana ideologio, provis fortostreĉon ĉe ĝenerala malarmado.
Ĉe la Washington Naval Conference de 1921-1922, la grandaj potencoj renkontis al fiksitaj limoj sur maramea armilaro.
La Five Power Naval Limitation Agreement (Kvin Power Naval Limitation Agreement) laborita en Washington limigis konkuradon en batalŝipoj kaj aviadilŝipoj al rilatumo de 5:5: 3 por Britio, Usono, kaj Japanio respektive.
Japanaj ultranaciistoj rigardis tion kiel provon de okcidentaj potencoj limigi japanan ekspansiismon en areo de la globo super kiu ili havis neniun intereson.
Sed, tiuj en povo en Japanio facile konsentis pri la malarmado, ekkomprenante ke la tutmonda gusto por milito estis acidigita post la Unumondo-Milito kaj sciado kiu, la rilatumo estis sufiĉaj konservi hegemonion en la Pacifiko.
#000016
En 1924, aliflanke, ĝentilaj U\.S\.-japanaj rilatoj estis torpeditaj fare de la Japana Ekskludo-Leĝo.
La ago fermiĝis de japana enmigrado al Usono kaj faligis japanajn enmigrintojn al la nivelo de aliaj azianoj (kiuj jam estis ekskluditaj).
La superforta reago en Japanio, kaj sur la plej altaj niveloj kaj en amaskunvenoj kiuj reflektis koleran publikan opinion, estis malamika kaj daŭranta.
Komentistoj sugestis la malfermaĵpafiloj de rasmilito kaj postulis nova amasiĝo de la japanaj armetrupoj.
#000017
De 1928 ĝis 1932, hejma krizo povus jam ne esti evitita.
Ĉar la maldekstro estis forte demetita fare de la ŝtato, la ekonomia kolapso alportis novan aflikton al la homoj de Japanio.
Silko- kaj rizprezoj plonĝis kaj eksportaĵoj malpliigis 50%.
Senlaboreco en kaj la grandurboj kaj la kamparo eksplodis kaj socia agitado venis al kapo.
#000018
Je tiu tempo, la civilregistaro perdis kontrolon de la loĝantaro.
New York Times korespondisto nomis Japanion lando regita fare de "registaro per atenco."
La armeo, moviĝanta sendepende de la bonorda registaro de Japanio, eluzis la eblecon invadi Manĉurion en la Somero de 1931.
#000020
Ekde la Rusa-japana milito de 1905, Japanio konservis armean ĉeeston en Manĉurio.
Post malgranda eksplodo en la trakoj de japana fervojo, norde de Mukden, la japana armeo mobilizis la Kwantung Armeon kaj atakis ĉinajn soldatojn.
La Minseito-registaro, kondukita fare de la posteulo de Hamaguchi, Wakatsuki Reijirō estis nekapabla limigi la ofensivon de la armeo.
La Kwantung Armeo konkeris ĉion el Manĉurio kaj starigis la marionetan ŝtaton de Manĉukuo.
La dieto, nun dominita fare de armeoficialuloj, voĉdonis retiriĝi de la Ligo de Nacioj.
La unuaj semoj de la baldaŭa konflikto estis semitaj.
#000021
La pliiĝo de japana naciismo egalis la kreskon de naciismo ene de la Okcidento.
Certaj konservativuloj kiel ekzemple Gondō Seikei kaj Asahi Heigo vidis la rapidan industriigon de Japanio kiel io kiu povis esti moderigita.
Ĝi ŝajnis, por tempo, kiu Japanio iĝis ankaŭ "Westernized" kaj tio se lasite senbridaj, io interne la japana estus perdita.
Dum la Meiji-periodo, tiaj naciistoj polemikis kontraŭ la neegalaj traktatoj, sed en la jaroj sekvante la Unuan Mondiliton, okcidenta kritiko de japanaj imperiaj ambicioj kaj restriktoj sur japana enmigrado ŝanĝis la fokuson de la naciistmovado en Japanio.
#000023
Japana naciismo estis fortigita per romantika koncepto de Bushidō kaj movita fare de moderna konzerno por rapida industria evoluo kaj strategia domineco en Orientazio.
Ĝi vidis la Trioblan Intervenon de 1895 kiel minaco al japana supervivo en Orientazio kaj avertis ke la "ABCD-potencoj" ( amerikanoj, britoj, la ĉina kaj la nederlanda) minacis la Empiron de Japanio.
Ilia nura solvo estis konkero kaj milito.
#000024
Dum la unua parto de la Shōwa epoko, rasa diskriminacio kontraŭ aliaj azianoj estis rutina en Imperia Japanio, komenciĝis kun la komenco de japana koloniismo.
La Shōwa registaro tiel anoncis rasan superecon kaj racialistikajn teoriojn, surbaze de sankta naturo de la Yamato-damashii.
Unu el la instruistoj de Emperor Shōwa, historiisto Kurakichi Shiratori, rimarkis, "Tial nenio en la mondo komparas kun la dia naturo (shinsei) de la imperia domo kaj same la majeston de nia nacia kuneco ( kokutai).
Jen estas unu bonega kialo de la supereco de Japanio."
#000025
La Antikominterna pakto alportis naziajn ideologojn al Japanio kiu provis sed finfine ne injektis Nazi-stilajn antisemitajn argumentojn en ĉeftendenco publikan diskuton.
Kie la registaro prezentis la popularan bildon de judoj, ĝi ne estis tiel multe persekuti sed fortigi hejman ideologian homogenecon.
#000026
La antisemitaj politikoj de Nazia Germanio de Adolf Hitler estis rifuzitaj kiam ekstero-ministro de Japania Yōsuke Matsuoka deklaris tion: "Nenie mi promesis ke ni aranĝus liajn antisemitajn politikojn en Japanio.
Tio ne estas simple mia persona opinio, ĝi estas la opinio pri Japanio, kaj mi havas neniun dubon koncerne sciigado de ĝi al la mondo."
#000027
Japanimperiarmeo-generalo Kiichiro Higuchi kaj Kolonelo Norihiro Yasue permesis al 20,000 judoj eniri Manĉukuon en 1938.
Higuchi kaj Yasue estis bone rigarditaj por iliaj agoj kaj poste estis invititaj al la sendependecceremonioj de la Ŝtato de Israelo.
Diplomato Chiune Sugihara skribis al vojaĝado vizojn por pli ol 6,000 litovaj judoj por fuĝi de la germana okupo kaj vojaĝi al Japanio.
En 1985, Israelo honoris lin kiel Righteous Among the Nations (Justa Inter la nacioj) por siaj agoj.
#000028
De 1932 ĝis 1936, la lando estis regita fare de admiraloj.
Munti naciismajn simpatiojn kondukis al konstanta malstabileco en registaro.
La krizo kulminis la 26-an de februaro 1936.
En kio iĝis konata kiel la la 26-an de februaro Okazaĵo, proksimume 1,500 ultranaciistaj armeosoldatoj marŝis sur centra Tokio.
Ilia misio estis asasini la registaron kaj antaŭenigi "Shōwa Restoration".
Ĉefministro Okada postvivis la puĉon per kaŝado en stokadoŝedo en sia domo, sed la puĉo nur finiĝis kiam la imperiestro propre ordigis finon al la sangoverŝado.
#000030
Ene de la ŝtato, la ideo de Greater East Asian Co-Prosperity Sphere (Pli granda Orienta-Azia-Ca-Prospero-Sfero) komencis inciti.
La naciistoj kredis ke la "ABCD-potencoj" (amerikanoj, britoj, la ĉina, la nederlanda) estis minaco al ĉiuj azianoj kaj ke Azio povis nur pluvivi sekvante la japanan ekzemplon.
Japanio estis la nura azia kaj ne-okcidenta potenco industriigi sin sukcese kaj konkuri kun grandaj okcidentaj imperioj.
Dum plejparte priskribite fare de nuntempaj okcidentaj observantoj kiel fronto por la vastiĝo de la japana armeo, la ideo malantaŭ la Ca-Prospero-Sfero estis ke Azio estus unuigita kontraŭ la okcidentaj potencoj kaj okcidenta Imperiismo sub la aŭspicioj de la japanoj.
La ideo tiris influon en la kuratoremaj aspektoj de Konfuceismo kaj Koshitsu Shinto .
Tiel, la ĉefcelo de la Sfero estis la hakō ikiu , la unuigo de la ok anguloj de la mondo sub la regulo ( kōdō) de la imperiestro.
#000031
La realeco dum tiu periodo deviis de la propagando.
Kelkaj naciecoj kaj etnoj estis marĝenigitaj, kaj dum rapida armea vastiĝo en eksterlandojn, la Imperia Ĉefkomando toleris multajn abomenaĵojn kontraŭ lokaj loĝantaroj, kiel ekzemple la eksperimentadoj de ekzemplero 731, la sankō sakusen , la uzon de kemiaj kaj biologiaj armiloj kaj civilajn masakrojn kiel ekzemple tiuj en Nankingo, Singapuro kaj Manilo.
#000032
Kelkaj el la abomenaĵoj estis instigitaj per rasismo.
Ekzemple, japanaj soldatoj estis instruitaj por pensi pri kaptita ĉino kiel ne honorindulo de kompato.
#000033
La 7-an de julio 1937, ĉe la Marco Polo Bridge, la japana Kwantung-armeo postenigis tie uzitajn eksplodojn aŭditajn sur la ĉina flanko de Manĉurio kiel preteksto por invado.
La invado kondukis al grandskala milito aprobita fare de la imperiestro kaj nomita "sankta milito" ( Seisen) en imperia propagando.
#000034
Tiutempe, Ĉinio estis disigita interne inter la Komunista Partio de Ĉinio (CPC) kiu estis sub la gvidado de Mao Zedong kaj la naciisma registaro de Ĉinio, la Kuomintango (KMT) sub la gvidado de Ĉiang Kai-ŝek.
#000035
La jaroj de 1937-38 estis tempo de rapida kaj rimarkinda sukceso de la japanoj, kiuj havis kelkajn avantaĝojn super la ĉina armeo.
Dum la japana armeo posedis pli malgrandan forton de kiraso kaj artilerio ol multaj okcidentaj potencoj, ĝi estis malproksima antaŭ Ĉinio en tiu rilato, kaj estis ankaŭ en ordonrajto pri la tria plej granda mararmeo de la monda kun 2,700 boato je ĝia dispono.
#000036
Antaŭ la fino de julio 1937, la japanoj buĉis la elitan 29-an armeon ĉe Kupeikou [ citaĵo bezonatan ] kaj baldaŭ konkeris Pekinon.
De tie, la japanoj avancis laŭ sudo tra la plej gravaj fervojaj linioj (Peiping-Suiyan, Peiping-Hankow, kaj Tientsin-Pukow).
Tiuj estis facile konkeritaj fare de la pli bona japana armeo.
#000037
Antaŭ oktobro, la plej bonaj armeoj de Chiang Kai-shek estis venkitaj ĉe
Antaŭ la fino de la jaro, la ĉina ĉefurbo en Nankingo ankaŭ estis kaptita.
La uzo de brutalaj bruligitteraj taktikoj de ambaŭ flankoj, la ĉinoj kiel en 1938 Flavrivero-inundo kaj poste de la japanoj kun la Tri Alls Politiko, "mortigas ĉion, bruligas ĉion, rabaĵon ĉio", iniciatis en 1940, postulis milionojn da vivoj.
La ĉinaj naciistoj frekventis masivaj civilaj geriltaktikoj, kiuj ellacigis kaj ĉagreniĝis japanajn trupojn.
Sennombraj ĉinaj civiluloj estis ekzekutitaj en la suspekto de esti rezistmovadanoj.
Japanaj militkrimoj en Nanking kaj aliaj lokoj en Ĉinio kaj Manĉukuo estis bone dokumentitaj.
#000038
La 13-an de decembro 1937, la Japana imperia armeo, sekvante la kapton de Nankingo, japanaj soldatoj komencis la Nankingan Masakron (foje nomitan la "Seksperforto de Nanking"), kiu rezultigis masivan nombron da civilulmortoj inkluzive de beboj kaj maljuna, kaj la grandskala seksperforto de ĉinaj virinoj.
La preciza nombro da viktimoj estas temo de furioza debato inter ĉinaj kaj japanaj historiistoj (rilati al la Nanjing Massacre artikolo por pli da detaloj).
#000039
Antaŭ 1939, la japana militinvesto fariĝis blokiĝo.
La japana armeo konfiskis la plej multajn el la decidaj grandurboj en Ĉinio, inkluzive de Ŝanhajo, Nankingo, Pekino, kaj Vuhano.
La naciistoj kaj la komunistoj, aliflanke, batalis de Chongqing kaj Yenan, respektive.
#000040
Dum la venontaj ses monatoj, la japanoj havis la iniciaton kaj iris sur la ofensivon.
Honkongo estis transkuri la 8-an de decembro 1941.
Antaŭ la somero de 1942, la japanoj konkeris Birmon, Tajlandon, la Nederlandajn Orienthindiajn Insulojn, kaj Filipinion.
La decida maramea/aera Batalo de Midvej kiu okazis en frua junio 1942, aliflanke, ŝanĝis la impeton de la milito.
Japanio estis surŝmirita la defensivo kiam la amerikanoj traktis sian politikon de insulo saltetanta je sia bontrovo.
#000042
Tokio estis plurfoje firebombeita en 1945 kaj en la frua printempo kaj somero de 1945, Iwo Jima kaj Okinawa estis konfiskitaj fare de la amerikanoj.
Finfine, la mortangoroj de la Empiro de Japanio venis en aŭgusto 1945.
La 6-an de aŭgusto, atombombo
estis faligita sur Hiroŝimo, senprokraste mortigante ĉirkaŭ 70,000 homojn kiam la atako okazis (kaj plie alia taksis 130,000 antaŭ 1960 pro postefikoj).
La 8-an de aŭgusto, Sovet-Unio invadis Manĉukuon.
La sekva tago, sekundo atombombo estis faligita sur Nagasako, mortigante ĉirkaŭ 40,000 homojn.
La registaro de la Empiro de Japanio kapitulacis la 14-an de aŭgusto kiam La oficiala kapitulacceremonio estis okazigita la 2-an de septembro
#000043
Totalaj japanaj armeaj mortoj inter 1937 kaj 1945 estis 2.1 milionoj;
la plej multaj venis en la lasta jaro de la milito.
Malsato aŭ subnutrad-rilata malsano respondecita pri ĉirkaŭ 80 procentoj de japanaj armeaj mortoj en Filipinio, kaj 50 procentoj de armeaj mortiĝoj en Ĉinio.
La aerbombado de totalo de 69 japanaj grandurboj ŝajnas esti preninta minimumon de 400,000 kaj eventuale pli proksime al 600,000 civilvivoj (super 100,000 en Tokio sole, super 200,000 en Hiroŝimo kaj Nagasako kombinis, kaj 80,000-150,000 civilulmortojn en la batalo de Okinawa).
Civilulmorto inter setlantoj kiuj mortis provado reveni al Japanio de Manĉurio en la vintro de 1945 estis verŝajne proksimume 100,000.
#000044
Japanio lanĉis multoblajn atakojn en Orientazio.
En 1937, la japana armeo invadis kaj kaptis la plej multajn el la marbordaj ĉinaj grandurboj kiel ekzemple Ŝanhajo.
Japanio transprenis Francan Hindoĉinion (Vjetnamio, Laoso, Kamboĝo), brito Malajon (Brunejo, Malajzio, Singapuro) same kiel la Nederlandajn Orienthindiajn Insulojn (Indonezio).
Tajlando sukcesis resti sendependa iĝante satelita ŝtato de Japanio.
En decembro 1941 al majo 1942, Japanio mallevis gravajn elementojn de la amerikaj, britaj kaj nederlandaj flotoj, kaptis Honkongo'n, [13] Singapuro, Filipinion kaj la Nederlandajn Orienthindiajn Insulojn, kaj atingis la limojn de Hindio kaj Aŭstralio.
Japanio subite realigis sian celon de regado de la Granda-Orienta-Azia-Ca-Prospero-Sfero.
#000045
La ideologion de la kolonia regno de Japanio, ĉar ĝi vastigis dramece dum la milito, enhavis du iom malkongruajn impulsojn.
Unuflanke, ĝi anoncis la unuecon de la Greater East Asia Co-Prosperity Sphere (Pli granda Orienta-Azia-Ca-Prospero-Sfero), koalicio de aziaj rasoj, direktitaj fare de Japanio, kontraŭ la imperiismo de Britio, Francio, Nederlando, Usono, kaj eŭropa imperiismo ĝenerale.
Tiu aliro festis la spiritajn valorojn de la Oriento en opozicio al la kruda materialismo de la Okcidento.
En praktiko, aliflanke, la japanoj instalis organiz-inklinajn burokratojn kaj inĝenierojn por prizorgi sian novan imperion, kaj ili kredis je idealoj de efikeco, modernigo, kaj realigante solvojn al sociaj problemoj.
Ĝi estis faŝismo surbaze de teknologio, kaj malaprobis okcidentajn normojn de demokratio.
Post 1945, la inĝenieroj kaj burokratoj transprenis, kaj fariĝis la milita tempo tekno-faŝisma en entreprenistgvidkapablojn.
#000046
Kun la malvenko de la Empiro de Japanio, la Aliancitaj ŝtatoj dissolvis la Empiron de Japanio.
Sovet-Unio fariĝis respondeca por Nord-Koreio, kaj aneksis la Kurilojn kaj la sudan parton de la insulo Saĥaleno.
Usono prenis respondecon por la resto de la havaĵoj de Japanio en Oceanio.
Ĉinio, dume, enigita en civita milito, kun la komunistoj en kontrolo antaŭ 1949.
Generalo Douglas MacArthur estis metita enen pagendaĵo de la Aliancita Okupo de Japanio kiel la Supera Komandanto de la Aliancaj Armeoj;
li kaj lia stabo penis larĝe sed nerektan potencon, ĉar la decidoj estis aranĝitaj fare de japanaj oficialuloj.
#000048
La militistaro de Japanio estis senarmigita tute kaj la absoluteco de la imperiestro estis nuligita fare de la Poŝto-milito-Konstitucio.
Artikolo 9 el la Postmilita konstitucio malhelpis Japanion iam kondukado de krig sur eksterlanda nacio.
#000049
Militkrima tribunalo, simila al tio ĉe Nurenbergo, estis starigita en Tokio.
Pluraj protrudaj membroj de la japana kabineto estis ekzekutitaj, plej precipe iama ĉefministro Tojo Hideki.
Sed la imperiestro estis nek testita ĉe la Tokio-provoj nek detronigita, nek ajnaj membroj de la imperia familio.
Sub la Postmilita konstitucio, la japana imperiestro estis reduktita al frontfiguro nominala monarko sen diaj karakterizaĵoj kaj estas malpermesita ludi rolon en politiko.
#000050
MacArthur serĉis rompi la potencon de la zaibatsu;
Japanio estis demokratiigita kaj liberaligita laŭ amerika " Nov-Delio- " liberalulo vicas.
Parlamenta partia politiko estis reestigita.
Aĝaj maldekstremaj organizoj kiel ekzemple la Socialdemokrata Partio kaj la Japana Komunista Partio certigis sin.
La unuaj postmilitaj elektoj estis okazigitaj en 1946, kaj por la unuan fojon virinoj estis permesitaj voĉdoni.
#000051
De la malfruaj 1940-aj jaroj ekzistis du konservativaj partioj ( Japan Democratic Party kaj Partio liberal);
ili kunfalis en 1955 kiel la Liberala Demokrata Partio (LDP).
Antaŭ 1955 la politika sistemo stabiligis en kio estis nomita la 1955-datita Sistemo.
La du ĉefaj partioj estis la konservativa LDP kaj la maldekstrulo Socialdemokrata Partio.
Dum la periodo 1955 ĝis 2007, la LDP estis domina (kun mallonga interludo en 1993-94).
La LDP estis por-komerca, por-amerikan, kaj havis fortan kamparan bazon.
#000052
Shigeru Yoshida estis elektita kiel Ĉefministro de Japanio.
Lia politiko, konata kiel la "Yoshida Doctrine", emfazis armean dependecon sur Usono kaj antaŭenigis senbridan ekonomian kreskon.
Ĉar Malvarmmilito streĉitecoj pliiĝis, Usono kaj Japanio subskribis la Treaty of San Francisco (Traktato de San Francisco), kiu venis en forton la 28-an de aprilo 1952.
Japanio iĝis suverena nacio ree.
#000053
La rimarkinda ekonomia kresko de Japanio en la jardekoj sekvantaj 1950 estis nomita la "Japanese Miracle", kiam la ekonomio kreskis tri fojojn pli rapida ol aliaj gravaj nacioj.
Ĝi estis atingita praktike sen eksterlanda kapitalo.
La miraklo malstreĉis for en 1973 spite al pliiĝo en naftoprezoj kaj la malstabiligo de internacia komerco.
De la mez-1990-aj jaroj la ekonomio eniris epokon de stagno kaj malrapida kresko kiu daŭre daŭras.
#000054
Saburō Ōkita (1914-93), ekonomiisto, realigita antaŭ 1942 ke la milito estis perdita;
li preparis planon por la postmilita ekonomia resaniĝo de Japanio kiu estis publikigita en 1945 kiel "The Fundamental Directions for the Reconstruction of the Japanese Economy (La Fundamenta Instrukcioj por la Rekonstruo de la Japana Ekonomio)".
Li iĝis ministro pri eksteraj rilatoj en 1979 kaj klopodis por integri Japanion ekonomie kaj saĝe kun la monda ekonomio.
#000055
De 1950 pluen, Japanio rekonstruis sin saĝe kaj ekonomie.
Sugita trovas ke "la 1950-aj jaroj estis jardeko dum kiu Japanio formulis unikan entreprenan kapitalistan sistemon en kiu registaro, komerco, kaj laboro efektivigis proksime kaj malsimplan kunlaboron".
#000056
Dume, Usono sub Prezidanto Eisenhower vidis Japanion kiel la ekonomia ankro por okcidenta Malvarmmilito-politiko en Azio.
Japanio estis tute demilitarigita kaj ne kontribuis al armea forto, sed disponigis la ekonomian potencon.
Usono- kaj UN-fortoj utiligis Japanion kiel sian antaŭan loĝistikbazon dum la Korea milito (1950-53), kaj ordoj por provizoj inundis Japanion.
La proksima ekonomia rilato fortigis la politikajn kaj diplomatiajn kravatojn, tiel ke la du nacioj postvivis politikan krizon en 1960 implikante maldekstreman opozicion al la U.S.-japanlaka Sekurecotraktato.
La maldekstro ne aldevigis la forigon de grandaj amerikaj armeaj bazoj en Japanio, precipe al Okinawa.
Shimizu argumentas ke la amerika politiko de kreado "de homoj de abundo" estis sukceso en Japanio kaj atingis ĝian celon de kvietigado de kontraŭ-kapitalisma protesto maldekstre.
#000058
De la malfruaj jaroj de la Shōwa periodo, la ekonomio de Japanio estis la due plej granda en la mondo post Usono.
Ĝi konservis tiun pozicion ĝis 2011, kiam la ekonomio de Ĉinio superis ĝin.
#000059
Shōwa Modan (昭和モダン), referring to the modernisation of Japan during the Shōwa era.
Listo de japanaj politikaj figuroj en frua Shōwa periodo
Japana rezisto dum la Shōwa periodo
#000060