En helena mitologio, la najadoj ( Ancient Grek: ναϊάδες) estis speco de niksino (ina spirito) kiu prezidis fontanojn, putojn, risortojn, riveretojn, rojojn kaj aliajn korpojn de dolĉakvo.
#000001
Ili estas apartaj de riverdioj, kiuj enkarnigis riverojn, kaj la tre maljunegajn spiritojn kiuj enloĝis la daŭre akvojn de marĉoj, lagetoj kaj laguno-lagoj, kiel ekzemple antaŭ-mikena Lerna en la Argolando.
#000002
Najadoj estis rilataj al dolĉakvo, kiam la Oceanidino estis kun sala akvo kaj la nereidoj specife kun Mediteranea Maro, sed ĉar la grekoj pensis pri la akvoj de la mondo kiel ĉiu unu sistemo, kiu perkolatis enen de la maro en profundaj kavernecaj spacoj ene de la tero, ekzistis iu interkovro.
Aretuzo, la nimfo de fonto, povis fari ŝia maniero tra subteraj fluoj de la Peloponnesus, ĝis surfaco sur la insulo Sicilio.
#000003
Hylas de la s skipo de la Argo estis perdita kiam li estis prenita fare de najadoj fascinitaj per lia beleco ( vidu ilustraĵon ).
La najadoj ankaŭ povas elmontri ĵaluzajn tendencojn.
La rakonto de Theocritus de najadĵaluzo estis tiu de paŝtisto, Daphnis, kiu estis la amanto de Nomia aŭ Echenais;
Daphnis dum pluraj okazoj estis malfidela al Nomia kaj kiel venĝo ŝi permanente blindigis lin.
Salmacis devigis la junulo Hermaphroditus en karnan brakumon kaj, kiam li serĉis veni foren, kunfandita li.
#000006
Tiel, en la fonrakonto de la mito de Aristaeus, Hypseus, reĝo de la Lapiths, geedziĝis kun Chlidanope, najado, kiu ekhavis al li Kireno'n.
Aristaeus havis pli ol ordinara mortiga sperto kun la najadoj: kiam liaj abeloj mortis en Tesalio, li iris por konsulti ilin.
Lia onklino Aretuzo invitis lin sub la surfaco de la akvo, kie li estis lavita kun akvo de eterna fonto kaj antaŭfiksitaj konsiloj.
#000010
Laŭ la helena mitologio najadoj (greke Ναιάδες Naiádes, Ναίδες Naídes aŭ Νάιτιδες Náitides, el νάειν, ‘flui’ kaj νἃμα, ‘fluanta akvo’) estis la nimfoj rilantaj al nemara fluanta akvo (fontoj, putoj, rojoj kaj riveretoj), kiuj diece personigis la akvofluaĵon kie ili loĝis, same kiel la oceanidoj faris pri riveroj kaj aliaj antikvaj spiritoj pri nefluantaj akvoj kiaj lagetoj kaj diglagoj.
#000015
Same kiel la ceteraj nimfoj, la najadoj estis inaj spiritoj kuj tre longe vivis, sed estis mortulinoj. Kaj tial kial sia ekzisto rilatis al akva fluado, se sia fonto aŭ rivereto sekiĝis ili, simple, mortis.
#000017
Ilia genealogio diferencas depende de ĉiu verkisto. Homero multfoje nomas ilin filinoj de Zeŭso, sed ankaŭ asertas ke ilia patro estis la titano Oceano. Kutimas ankaŭ konsideri ilin filinoj de la rivero kie ili loĝas. Tiaj akvaj estaĵoj oftas ankaŭ en aliaj mitologioj kaj legendoj tra Eŭropo, eĉ ene de tiuj tute ne rilantaj al la greka kulturo, kiaj la putaj diinoj de la nordokcidentaj keltoj. De tiu kulto, ekzemple, devenis poste, dum mezepoko, kelkaj historioj pri lokaj sanktuloj kaj la demono nomata Meluzino.
#000018
Tamen, kelkaj najadoj ankaŭ danĝeris: baniĝi en ilia akvo aŭ rekte rigardi ilin povis esti konsiderata puninda sakrilegio. Tiam, la ofendinto kutime freneziĝis. Ili povis esti ankaŭ tro pasiemaj kaj ĵaluzaj: la argonaŭto Hilaso estis forkaptita de najadoj pro sia beleco, kaj Dafno blindigita fare de sia amantino Nomia kiam ŝi malkovris lian nefidelecon.
#000020