En unu rulŝtuparo mi ekstaras malantaŭ grupeto da gejunuloj en tiaj blankaj manteloj. Inter ili kaj mi staras virino, ŝajne proksimume sesdekjara. Ŝi dum iom da tempo kolere rigardegas la gejunulojn, kaj fine alparolas unu el la grupo, ulon sen blanka nilona mantelo.
#000003
– Ĉu do ne estus pli bone iri malantaŭen? Tiam ni almenaŭ havis senpagan edukadon.
#000007
– Sed estas ja multe da loko ĉi tie. Kaj mi estas malalta, mi vidas nenion se mi ne staras sur la ŝtuparo.
#000022
– Iru suben tuj, alikaze vi ja ekkonos perforton.
#000024