aŭ, Virtue Rewarded estas leterromano de Samuel Richardson, unue publikigita en 1740.
Ĝi rakontas la rakonton de bela 15-jaraĝa domhelpisto nomitan Pamela Andrews, kies landa terposedantmajstro, Mr. B, faras nedeziratajn avancadojn direkte al ŝi post la morto de lia patrino.
Post kiam Mr. B provas malsukcese delogi kaj seksperforti ŝin, li poste rekompensas ŝian virton kiam li sincere proponas justan geedziĝon al ŝi.
En la dua parto de la romano, Pamela geedziĝas kun Mr. B kaj provas alklimatiĝi al superklasa socio.
La rakonto, furorlibro de sia tempo, estis tre vaste legita sed ankaŭ estis kritikita por sia perceptita malĉasteco.
#000001
Pamela Andrews estas pia, senkulpa dek kvin-jaraĝa kiu laboras kiel lordino B domhelpisto en Bedfordshire.
La romano komenciĝas post kiam sinjorino B mortis, kiam ŝia filo, la varleto Mr. B, komencas atenti al Pamela pli da, unue donante al ŝi la vestaĵojn de sia patrino, tiam provante delogi ŝin en la Somerdomo.
Kiam li volas pagi ŝin por konservi la provsekreton, ŝi rifuzas kaj rakontas al Mrs. Jervis, la mastrumisto, she plej bonan amikon ĉe la domo.
Sentima, li kaŝas en ŝia vestoŝranko kaj krevas eksteren kaj provas kisi ŝin kiam ŝi senvestiĝas por lito.
Pamela debatoj revenantaj al ŝiaj malriĉaj gepatroj por konservi ŝian senkulpecon, sed restas nedeciditaj.
#000003
Mr. B asertas ke li planas geedziĝi kun ŝi al Mr. Williams, lia armea pastro en Lincolnshire, kaj donas monon al ŝiaj gepatroj en kazo ŝi lasos lin ekspluati ŝin.
Ŝi rifuzas kaj decidas iri reen al she gepatroj, sed Mr. B kaptas ŝiajn leterojn al ŝiaj gepatroj kaj rakontas al ili ke ŝi havas amaferon kun malriĉa kleriko kaj ke li sendos ŝin al sekura loko konservi ŝian honoron.
Pamela tiam estas movita al Lincolnshire Estate kaj komencas ĵurnalon, esperante ke ĝi estos sendita al ŝiaj gepatroj unun tagon.
La Lincolnshire Estate-mastrumisto, Mrs. Jewkes, estas neniu Mrs. Jervis: ŝi estas malĝentila, "abomena", "malvirineca" virino kiu estas dediĉita al Mr. B;
Pamela suspektas ke ŝi eĉ eble estos "ateisto!
Mrs. Jewkes limigas Pamela por esti ŝia litkamarado.
Mr. B promesas ke li ne kontaktos ŝin sen ŝia forpermeso, kaj tiam fakte restadojn for de Lincolnshire por longa tempo.
#000004
Pamela renkontas Mr. Williams kaj ili jesas komuniki metante leterojn sub sunfloron en la ĝardenon.
Mrs. Jewkes daŭre mistraktas Pamela, eĉ batante ŝin post kiam ŝi nomas ŝin "Jezabelo".
Mr. Williams petas al la vilaĝo subnobelaron helpon;
kvankam ili kompatas Pamela, neniu helpos al ŝi pro la socipozicio de Mr. B.
Sinjoro Simon eĉ argumentas ke neniu vundos ŝin, kaj neniu familia nomo estos makulita ĉar Pamela apartenas al la malriĉa Andrews-familio.
Mr. Williams proponas geedziĝon al ŝi por eviti la malbonecon de Mr. B.
#000005
Mr. Williams estas atakita kaj batita fare de rabistoj.
Pamela volas eskapi kiam Mrs. Jewkes estas fore, sed estas terurita per du proksimaj bovinoj kiujn ŝi pensas estas virbovoj.
Mr. Williams hazarde rivelas sian korespondadon kun Pamela al Mrs. Jewkes;
Mr. B ĵaluze diras ke li malamas Pamela, kiel li postulis antaŭe.
Li havas Mr. Williams arestita kaj konspiras por geedziĝi kun Pamela al unu el liaj servistoj.
Malespera, Pamela pensas pri forkuri kaj igado de ili kredi ke ŝi dronis en la lageto.
Ŝi provas malsukcese surgrimpi muron, kaj, kiam ŝi estas vundita, ŝi rezignas.
#000006
Mr. B revenas kaj sendas al Pamela liston de artikoloj kiuj regus sian partnerecon;
ŝi rifuzas ĉar ĝi signifas ke ŝi estus sia amantino.
Kun la kunkulpeco de Mrs. Jewkes, Mr. B eniras en liton kun Pamela alivestita kiel la ĉambristino NAN, sed, kiel kiam Pamela falas en konvulsion kaj ŝajnas morti, li ŝajnas penti kaj estas pli ĝentila en siaj delogprovoj.
Ŝi petegas lin por ĉesi entute.
En la ĝardeno li implicite diras ke li amas ŝin sed ne povas geedziĝi kun ŝi pro la socia interspaco.
#000007
Pamela kaj Mr. B-babilado de ilia estonteco kiel geedzoj kaj ŝi konsentas kun ĉio kion li diras.
Ŝi klarigas kial ŝi pridubis lin.
Tio estas la fino de ŝiaj provoj: ŝi estas pli submetiĝema al li kaj ŝuldas al li ĉion nun kiel edzino.
Najbaroj venas al la biendomo kaj ĉiuj admiras Pamela.
La patro de Pamela venas por preni ŝin for sed li estas trankviligita kiam li vidas Pamela feliĉa.
#000009
Finfine, ŝi geedziĝas kun Mr. B en la kapelo.
Sed kiam Mr. B vizitis malsanan viron, lia fratino lordino Davers venas por minaci Pamela kaj konsideras ŝin ne vere edziĝinta.
Pamela eskapas proksime de la fenestro kaj iras en la armea ĉaro de Colbrand por esti prenita for al Mr. B. La sekvan tagon, lordino Davers eniras ilian ĉambron sen permeso kaj insultas Pamela.
Mr. B, kolerega, volas malapogi sian fratinon, sed Pamela volas unuigi ilin.
Lordino Davers, daŭre malestima direkte al Pamela, mencias Sally Godfrey, knabino Mr. B delogis en lia junaĝo, nun patrino de lia infano.
Li estas malkompleza kun Pamela ĉar ŝi kuraĝis kontakti lin kiam li estis en kolereksplodo.
#000010
Mr. B klarigas al Pamela kion li atendas de sia edzino.
Ili iras reen al Bedfordshire.
Pamela rekompensas la bonajn servistojn kun mono kaj pardonas Johano'n, kiu perfidis ŝin.
Ili vizitas loĝdomon kie ili renkontas la filinon de Mr. B kaj lernas ke ŝia patrino nun estas feliĉe edziĝinta en Jamajko;
Pamela proponas kunporti la knabinon hejme.
La kvartalsubnobelaro kiu siatempe malestimis Pamela nun laŭdas ŝin.
#000011
(septembro 2010) Richardson komencis skriban Pamela kiel kondutlibro, sed kiam li estis skriba, la serion de leteroj turnitaj en rakonton.
Li tiam decidis skribi en malsama ĝenro: la nova formo, la romano, kiu provis instrukcii tra distro.
Fakte, la plej multaj romanoj de la mid-18-a jarcento kaj bone en la 19-a, sekvis la antaŭecon de Richardson kaj postulis legitimecon tra la kapablo instrui same kiel amuzi.
#000012
(aprilo 2014) leterromanoj - romanoj skribitaj kiel serioj de leteroj - estis ekstreme popularaj dum la 18-a jarcento.
Fikciaj leteraj rakontoj originis de sia frua formo de 16-a jarcento Anglio;
tamen, ili akiris pli larĝan renomon kun la publikigo de Pamela de Richardson.
Richardson kaj aliaj romanverkistoj de lia tempo argumentis ke la letera formo permesis al la leganto pli grandan aliron al la pensoj de karaktero.
Richardson emfazis en sia antaŭparolo al The History of Sir Charles Grandison (La Historio de Sinjoro-Karlo Grandison) ke la formo permesis la spontanecon de "skribo al la momento": [2]
tio estas, la pensoj de Pamela estis registritaj preskaŭ samtempe kun ŝiaj agoj.
#000013
En la romano, Pamela skribas du specojn de leteroj.
Ĉe la komenco, dum ŝi decidas kiom longa por resti ĉe tiu de Mr. B post la morto de lia patrino, ŝi rakontas she gepatrojn pri she diversaj moralaj dilemoj kaj petas iliajn konsilojn.
Post kiam Mr. B. kidnapas ŝin kaj malliberigas ŝin en sia kampara domo, ŝi daŭre skribas al she gepatroj, sed ĉar ŝi ne scias ĉu ili iam ricevos ŝiajn leterojn, la skribaĵoj ankaŭ estas konsideritaj taglibro.
#000014
En Pamela, la leteroj preskaŭ estas ekskluzive skribitaj fare de la heroino, limigante la aliron de la leganto al la aliaj karakteroj;
ni vidas la percepton de nur Pamela de ili.
En la aliaj romanoj, Clarissa de Richardson (1748) kaj The History of Sir Charles Grandison (1753), la leganto estas privata al la leteroj de pluraj karakteroj kaj povas pli efike analizi la instigojn kaj moralajn valorojn de la karakteroj.
#000015
Pamela estis la furorlibro de ĝia tempo.
Ĝi estis legita fare de sennombraj aĉetantoj de la romano kaj ankaŭ estis legita en grupoj.
Anekdoto kiu estis ripetita en ŝanĝiĝantaj formoj ekde 1777 priskribis la ricevon de la romano en angla vilaĝo: "La forĝisto de la vilaĝo akiris la romano de Richardson de Pamela, or Virtue Rewarded, kaj uzita por voĉlegi ĝin en la longaj someraj vesperoj, sesilaj sur lia amboso, kaj neniam malsukcesanta havi grandan kaj atenteman spektantaron ...
Ĉe longo, kiam la feliĉa turno de riĉaĵo alvenis, kiu alportas la heroon kaj heroinon kune, kaj metas al ili vivante longa kaj feliĉe ...
la parokanaro estis tre ravita levantaj grandan kriegon, kaj havigi la preĝejŝlosilojn, fakte metas la paroĥsonorilojn sonoregante."
#000016
La romano ankaŭ estis integra en predikojn kiel ekzemplero.
Ĝi estis eĉ frua "multmedia" okazaĵo, produktante Pamela-themed kulturaĵojn kiel ekzemple presaĵoj, pentraĵoj, vakslaborojn, adoranton, kaj aron de ludkartoj ornamitaj kun strekoj de la verkoj de Richardson.
#000017
Surbaze de la malstriktaj kopirajtleĝoj tiutempe, multaj "neoficialaj" daŭrigoj estis skribitaj kaj publikigitaj sen la konsento de Richardson.
Ekzistis ankaŭ pluraj satiroj, la plej fama estaĵo An Apology for the Life of Mrs. Shamela Andrews (Pardonpeto por la Vivo de Mrs. Shamela Andrews) de Henry Fielding, publikigita sub la pseŭdonimo "Mr. Conny Keyber".
Shamela portretas la protagoniston kiel senmorala strebulo kiu provas delogi "Squire Booby" ŝajnigante senkulpecon por manipuli lin en geedziĝado de kun ŝi.
Alia grava satiro estis The Anti-Pamela;
or Feign'd Innocence Detected (1741) de Eliza Haywood.
Kvankam ne teknike satiro, Justine de la Markis de Sade estas ĝenerale perceptitaj kiel kritika respondo al Pamela, konvena delvis al ĝia subteksto, "The Misfortunes of Virtue (La Misfortunoj de Virto)".
#000018
Almenaŭ unu moderna kritikisto deklaris ke la ekzemo de satiroj povas esti rigardita kiel konservativa reago al romano kiu anoncis klason, sociajn kaj genrojn en demandon [5] per asertado ke hejma ordo povas esti determinita ne nur per sociekonomika statuso sed ankaŭ de moralaj kvalitoj de menso.
#000019
Publikaĵo, Memoirs of Lady H__, the Celebrated Pamela (1741), asertoj ke la inspiro por Pamela de Richardson estis la geedziĝo de la filino de koĉero, Hannah Sturges, al la baroneto, Sir Arthur Hesilrige, en 1725.
Samuel Richardson asertis ke la rakonto estis bazita sur vera okazaĵo ligita al li fare de amiko proksimume 25 jarojn antaŭ ol, sed ne identigis la rektorojn.
#000021
La sukceso de Pamela baldaŭ kaŭzis it tradukon en aliajn lingvojn (francajn per abbé Prévost) kaj sian adaptadon sur la francan kaj italan scenejon.
En Italio, ĝi estis adaptita fare de Chiari kaj Goldoni.
En Francio, Boissy surŝmirita Paméla ou la Vertu mieux éprouvée, versookomedio en tri agoj ( Comédien italien'ordinaire'oj du Roi, 4 marto 1743), sekvis la kvin-leĝan verskomedion Paméla ou de Neufchâteau la Vertu récompensée, ( Comédiens Français, 1 aŭgusto 1793).
Ekaperante dum la Franca Revolucio, la adaptado de Neufchâteau estis sentita esti tro rojalista en it'oj simpatioj de la Committee of Public Safety (Komisiono de Publika sekureco), kiu malliberigis it verkinton kaj rolantaron (inkluzive de Anne Françoise Elizabeth Lange kaj Dazincourt) en la Madelonnettes- kaj Sainte-Pélagie malliberejoj.
La pajla ĉapelo de fraŭlino Lange de la teatraĵo lanĉis tendencon por Pamela ĉapeloj kaj kapotoj kiuj estis eluzitaj bone en la duan duonon de la deknaŭa jarcento.
#000023
Pamela ankaŭ estis la bazo por la libreto de la komika opero La buona figliuola de Niccolò Piccinni.
#000024
Lesuire imitated the work in his novel la Paméla française, ou Lettres d'une jeune paysanne et d'un jeune ci-devant, contenant leurs aventures (Paris, les marchands de nouveautés, an XI). Bay Area author Pamela Lu's first book Pamela: A Novel evokes Richardson's title and also borrows from Richardson the conceit of single-letter names to create a very different type of "quasi-bildungsroman," according to Publisher's Weekly.[10]
#000025