La verkoj de Bourges kontribuis al filozofia literaturo kaj la fantazi ĝenro.
Kritikisto Ángel Flores, la unua uzi la esprimon magian realismon difini ĝenron kiu reagis kontraŭ la domina realismo kaj naturalismo de la 19-a jarcento, [3] konsideras la komencon de la movado esti la liberigo de A Universal History of Infamy (Universalhistorio de Fifamo) de Bourges ( Historia universal de la infamia).
Tamen, kelkaj kritikistoj konsideras Bourges esti antaŭulo kaj ne fakte magia realisto.
Lia malfrua poemdialogo kun tiaj kulturaj figuroj kiel Spinoza, Camões, kaj Vergilio.
#000003
Lia internacia reputacio estis plifirmigita en la 1960-aj jaroj, helpitaj per liaj verkoj estantaj havebla en la angla, de la Latina Amerika Boom kaj per la sukceso de Cent jaroj da soleco de García Márquez.
Verkisto kaj eseisto John Maxwell Coetzee diris de li: "Li, pli ol iu ajn, renovigis la lingvon de fikcio kaj tiel malfermiĝis la vojon al rimarkinda generacio de hispan-amerikaj romanverkistoj."
#000006
La laboro de Criticism of Borges
#000008
En la aĝo de naŭ, Jorge Luis Borges tradukis The Happy Prince de Oscar Wilde en la hispanan.
Ĝi estis publikigita en loka ĵurnalo, sed la amikoj de Bourges opiniis ke la reala verkinto estis sia patro.
Borges Haslam estis advokato kaj psikologiinstruisto kiuj enhavis literaturajn aspirojn.
Bourges diris lia patro "testita por iĝi verkisto kaj malsukcesis en la provo", malgraŭ la 1921-datita verko El kaŭdilo.
Jorge Luis Borges skribis, "kiam la plej multaj el miaj homoj estis soldatoj kaj mi sciis ke mi neniam estus, mi sentiĝis embarasita, sufiĉe frue, por esti libra homa tipo kaj ne viro de ago."
#000012
Jorge Luis Borges estis instruita hejme ĝis la aĝo de 11, estis dulingva en la hispana kaj la angla, legante Shakespeare en ĉi-lasta en la aĝo de dek du.
La familio vivis en granda domo kun angla biblioteko de inte unu- milvolumoj;
Bourges poste rimarkus tion "se mi estus petita nomi la ĉefokazaĵon en I vivo, mi devus diri la bibliotekon de I patro."
#000013
En 1921, Bourges revenis kun sia familio al Bonaero.
Li havis malmulte da formala eduko, neniujn kvalifikojn kaj malmultajn amikojn.
Li skribis al amiko ke Bonaero nun estis "transkuri de ariviste, de ĝustaj junuloj malhavantaj ajnan mensan ekipaĵon, kaj dekoraciaj fraŭlinoj".
Li kunportis la doktrinon de Ekstremismo kaj lanĉis sian karieron, publikigante superrealajn poemojn kaj eseojn en literaturaj ĵurnaloj.
Bourges publikigis sian unuan publikigitan kolekton de poezio, Fervor de Buenos Aires (Fervoro de Buenos Aires), en 1923 kaj kontribuis al la avangardrevizio Martín Fierro .
Bourges ko-fondis la ĵurnalojn Prisma, flugfolion distribuitan plejparte gluante kopiojn al muroj en Bonaero, kaj Proa.
Poste en vivo, Bourges bedaŭris kelkajn el tiuj fruaj publikaĵoj, provante aĉeti ĉiujn konatajn kopiojn certigi ilian detruon.
#000016
En 1933, Bourges akiris redakcian nomumon ĉe la literatura aldono de la gazeto Crítica, kie li unue publikigis la pecojn kolektitajn kiel Historia universal de la infamia ( A Universal History of Infamy (Universalhistorio de Fifamo) ) en 1935.
La libro inkluzivas du specojn de skribo: la unuaj mensogoj ie inter nefikciaj eseoj kaj noveloj, uzante fikciajn teknikojn por rakonti esence verajn rakontojn.
La dua konsistas el literaturaj falsaĵoj, kiujn Bourges komence aspektis for kiel tradukoj de transiroj de famaj sed malofte-erudiciaj verkoj.
En la sekvaj jaroj, li funkciis kiel literatura konsultisto por la eldonejo Emecé Editores kaj de 1936 ĝis 1939 skribis semajnĵurnalkolumnojn por El Hogar.
En 1938, Bourges trovis laboron kiel unua asistanto ĉe la Miguel Cané Municipal Library.
Ĝi estis en laboristaklasa areo [17] kaj ekzistis tiel malmultaj libroj ke katalogado pli ol unu- centlibroj je tago, li estis rakontita, forirus malgrande farendaĵo por la alia kunlaborantaro kaj tiel aspekti malbona.
La tasko prenis lin proksimume hore ĉiun tagon kaj la reston de sia tempo kiun li pasigis en la kelo de la biblioteko, skribo kaj tradukado.
#000018
La patro de Bourges mortis en 1938, baldaŭ antaŭ sia 64-a naskiĝtago.
Sur kristnaska vespero tiun jaron, Bourges suferspertis severan kapvundon;
dum terapio, li preskaŭ mortis pro sepsemio.
Renormaliĝante post la akcidento, Bourges komencis ludi kun nova stilo de skribo por kiu li iĝus fama.
Lia unua rakonto skribita post lia akcidento, " Pierre Menard, Verkinto de la Quixote ", aperis en majo 1939.
Unu el liaj plej famaj verkoj, "Menard", ekzamenas la naturon de aŭtoreco, same kiel la rilaton inter verkinto kaj lia historia kunteksto.
Lia unua kolekto de noveloj, El jardín de senderos que se bifurcan ( The Garden of Forking Paths (La Ĝardeno de Dividado-Padoj) ), aperis en 1941, kunmetis plejparte de verkoj antaŭe publikigite en Sur.
#000019
La titolrakonto koncernas ĉinan profesoron en Anglio, Dr. Yu Tsun, kiu spionas por Germanio dum 1-a Mondmilito, en provo pruvi al la aŭtoritatoj ke azia persono povas akiri la informojn kiun ili serĉas.
Kombinaĵo de libro kaj labirinto, ĝi povas esti legita laŭ multaj manieroj.
Tra ĝi, Bourges verŝajne inventis la hiperteksto romanon kaj daŭriĝis por priskribi teorion de la universo bazita sur la strukturo de tia romano.
#000020
Ok rakontoj prenantaj supren pli ol sesdek paĝojn, la libro estis ĝenerale bone ricevita, sed El jardín de senderos que se bifurcan ne rikoltis por li al la literaturaj premioj multajn en sia cirklo atendata.
Victoria Ocampo dediĉis grandan parton de la temo de julio 1942 de Sur al "Damaĝokompenso por Borges".
Multaj plej elstaraj verkistoj kaj kritikistoj de Argentino kaj ĉie en la Hispan-parolanta mondo kontribuis skribaĵojn al la "damaĝokompenso-" projekto.
#000021
Kie lia vizio komencas fadi en liaj fruaj tridekaj kaj nekapabla apogi sin kiel verkisto, Bourges komencis novan karieron kiel publika preleganto.
[Notoj 3] [22] [23] Li iĝis ĉiam pli publika figuro, akirante nomumojn kiel Prezidanto de la Arĝentsocio de Verkistoj kaj kiel Profesoro pri angla kaj Usona literaturo ĉe la arĝent-Unuiĝo de Angla Kulturo.
Lia novelo " Emma Zunz " estis transformita en filmon (sub la nomo de Días de odio , Days of Hate (Tagoj de Hate), reĝisorita en 1954 fare de Leopoldo Torre Nilsson).
Ĉirkaŭ tiu tempo, Bourges ankaŭ komencis skribfilmojn.
#000022
En 1955, li estis nomumita al la instrukcio de la Nacia biblioteko.
De la malfruaj 1950-aj jaroj, li fariĝis tute blinda.
Nek la koincido nek la ironio de lia blindeco kiel verkisto evitis Bourges: [8]
#000023
esta declaración de la maestría
#000026
de Dios, que con magnífica ironía
#000027
me dio a la vez los libros y la noche.
#000028
Neniu devus legi memkompaton aŭ riproĉi
#000030
En tiun deklaron de la majesto
#000031
Lia pli posta kolekto de poezio, Elogio de la Sombra (Elogio de La Sombra) ( In Praise of Darkness (En Laŭdo de Mallumo), [26] evoluigas tiun temon.
En 1956 la University of Cuyo (Universitato de Cuyo) aljuĝis al Bourges la unua el multaj honordoktorecoj kaj la sekvan jaron li ricevis la Nacian Premion por Literature.
De 1956 ĝis 1970, Bourges ankaŭ aranĝis pozicion kiel profesoro pri literaturo ĉe la Universitato de Bonaero kaj aliajn provizorajn nomumojn en aliaj universitatoj.
En la aŭtuno de 1967 kaj fonto de 1968, li liveris la Charles Eliot Norton Lectures en Harvard University.
#000034
Ĉar lia vido plimalboniĝis, Bourges dependis ĉiam pli de sia helpknabino.
Kiam li ne povis legi kaj skribi pli longe, al sia patrino, (li neniam lernis legi Brajlon) al kiun li ĉiam estis proksima, iĝis lia persona sekretario.
Kiam Perón revenis de ekzilo kaj estis reelektita prezidanto en 1973, Bourges tuj eksiĝis kiel direktoro de la Nacia biblioteko.
#000035
Ok el la poemoj de Bourges aperas en la antologio (1943) de Spanish American Poets de H.R. Hays.
[Notoj 4] "The Garden of Forking Paths (La Ĝardeno de Dividado-Padoj)", unu el la unuaj Bourges-rakontoj estantaj tradukita en la anglan, aperis en la temo de aŭgusto 1948 de Ellery Queen's Mystery Magazine , tradukita fare de Anthony Boucher.
Kvankam pluraj aliaj Borges-tradukoj aperis en literaturaj revuoj kaj antologioj dum la 1950-aj jaroj (kaj unu rakonto prezentiĝis en la sciencfikciorevuo Fantastic Universe en 1960), [31] lia internacia famo originas de la fruaj 1960-aj jaroj.
#000037
En 1961, Bourges ricevis la unuan Prix International , kiun li partumis kun Samuel Beckett.
Dum Beckett rikoltis eminentan reputacion en Eŭropo kaj Ameriko, Bourges estis plejparte nekonata kaj netradukita en la anglalingva mondo kaj la premio movis bonegan intereson en lia laboro.
La itala registaro nomita Bourges Commendatore kaj la Universitato de Teksaso en Aŭstino nomumis lin dum unu jaro al la kaldronisto Prezidanto.
Tio kondukis al lia unua prelegturneo en Usono.
En 1962, du gravaj antologioj de la skribaĵoj de Bourges estis publikigitaj en la angla fare de New York-gazetaroj:
En tiu jaro, Bourges komencis prelegturneojn de Eŭropo.
Multaj honoroj devis akumuli tra la jaroj kiel ekzemple Speciala Edgar Allan Poe Award de la Mystery Writers of America (Verkistoj de krimromanoj de Ameriko) "por eminenta kontribuo ĝis la misterĝenro" (1976), [33] la Balzan Premio (por Philology, Linguistics kaj Literaturscienco) kaj la Prix-mondial Cino Del Duca, la Cervantes Prize (ĉio 1980), same kiel la franca Legio de honoro (1983) kaj la Diamanto Konex Award por Literature Arts kiel la plej grava verkisto en la lasta jardeko en lia lando.
#000038
En 1967, Bourges komencis kvinjaran periodon de kunlaboro kun la amerika tradukisto Norman Thomas di Giovanni, tra kiu li iĝis pli bone konata en la anglalingva mondo.
[ citaĵo bezonis ] Li daŭre publikigis librojn, inter ili El libro de los seres imaginarios ( Book of Imaginary Beings (Libro de imagaj estaĵoj) , 1967, ko-skribita kun Margarita Guerrero), El-enpresformo de Brodie ( Dr. Brodie's Report, 1970), kaj El libro de arena ( The Book of Sand (La Libro de Sablo) , 1975).
Multaj el tiuj prelegoj estis antologigitaj en volumoj kiel ekzemple Siete noches ( Seven Nights) kaj Nueve ensayos dantescos ( Nine Dantesque Essays).
#000039
Lia ĉeesto, ankaŭ en 1967, sur kampuso ĉe la Universitato de Virginio (Charlottesville, VA) influis grupon de studentoj inter kiun estis Jared Loewenstein, kiu poste iĝus fondinto kaj kuratoro de la Jorge Luis Borges Collection ĉe Uva, [34] unu el la plej grandaj deponejoj da dokumentoj kaj manuskriptoj apartenantaj al la porjunularaj laboroj de JLB.
En 1984, li vojaĝis al Ateno, Grekio kaj poste al Rethymnon, Kreto kie al li estis premiita honordoktoreco de la Lernejo de Filozofio en Universitato de Kreto.
#000040
En 1967, Bourges geedziĝis kun la ĵus vidvigita Elsa Astete Millán.
Amikoj kredis ke lia patrino, kiu estis 90 kaj anticipi sian propran morton, volis trovi iun por ŝati ŝian blindan filon.
La geedziĝo daŭris malpli ol tri jarojn.
Post laŭleĝa apartigo, Bourges translokiĝis reen enen kun sia patrino, kun kiu li vivis ĝis ŝia morto en la aĝo de 99.
Poste, li vivis sole en la malgranda apartamento kiun li partumis kun ŝi, zorgita por fare de Fanny, ilia mastrumisto de multaj jardekoj.
#000041
De 1975 ĝis la tempo de lia morto, Bourges vojaĝis internacie.
Li ofte estis akompanita en tiuj vojaĝoj fare de lia privata sekretario María Kodama, argentina virino de japana kaj germana deveno.
En April 1986, kelkajn monatojn antaŭ lia morto, li geedziĝis kun ŝi tra mandatulo en Paragvajo, en kio tiam estis ofta praktiko inter argentinanoj dezirantaj eviti la argentinajn leĝojn de la tempo koncerne eksgeedziĝon.
En liaj religiaj opinioj, Bourges deklaris sin agnostikulo, klarigado: "Esti agnostikulo intencas ke ĉiuj aĵoj estas eblaj, eĉ dio, eĉ la Sankta Trinity.
Tiu mondo estas tiel stranga ke io ajn povas okazi, aŭ eble ne okazas."
#000042
Dum liaj finaj tagoj en Ĝenevo, Bourges komencis kovi koncerne la eblecon de postvivo.
Kvankam trankvila kaj trankvila koncerne sian propran morton, Bourges komenciĝis prienketi Kodama kiel al ĉu ŝi klinis pli direkte al la Ŝintoismo kredoj de sia patro aŭ la Katolikismo de sia patrino.
Kodama "ĉiam rigardis Bourges kiel Agnostikulon, kia ŝi estis sin", sed surbaze de la insisto de lia demandado, ŝi ofertis nomi iun pli "kvalifikita".
Bourges respondis, "vi demandas al mi se mi volas havi pastron."
Li tiam instrukciis ŝin alvoki du klerikojn, katolikan pastron, memoro pri lia patrino, kaj protestantan ministron, memoro pri lia angla avino.
Li unue estis vizitita fare de Father Pierre Jacquet kaj de Pastro al Edouard de Montmollin.
#000043
Bourges mortis pro hepata kancero la 14an de junio 1986, en aĝo de 86, en Ĝenevo.
Lia entombigo estis antaŭita fare de ekumena servo ĉe la protestanto Cathédrale de Saint Pierre la 18an de junio.
Kun multaj svisaj kaj argentinaj eminentuloj ĉee, Pastro de Montmollin legis la Numero unu-Ĉapitron de St. John's Gospel.
Li tiam predikis ke "Bourges estis viro kiu konstante serĉis la dekstrovorton, la esprimo kiu povis sumigi la tutaĵon, la finan signifon de aĵoj."
Li klarigis, aliflanke, ke neniu viro povas atingi tiun vorton tra siaj propraj klopodoj kaj en provado iĝas perdita en labirinto.
Pastro de Montmollin finis, "Ĝi ne estas viro kiu malkovras la vorton, estas la Vorto kiu venas al li."
#000044
Patro Jacquet ankaŭ predikis, dirante ke, dum vizitado de Bourges antaŭ sia morto, li trovis "viron plena de amo, kiu ricevis de la eklezio la pardonon de siaj pekoj".
Post la entombigo, Bourges estis metita al ripozo en Cimetière de Plainpalais de Ĝenevo.
Lia tombo, markita per krudtajlita tomboŝtono, estas ornamita per ĉizadoj derivitaj de anglosakso kaj norena arto kaj literaturo.
#000045
Kodama, lia vidvino kaj heredanto surbaze de la geedziĝo kaj du voloj, akiris kontrolon de liaj verkoj.
Ŝia memcerta administrado de lia biendomo rezultigis amara disputo kun la franca eldonisto Gallimard koncerne la respublikigon de la kompletaj verkoj de Bourges la francan, kun Pierre Assouline en Le Nouvel Observateur (aŭgusto 2006) nomanta ŝin "malhelpo al la disvastigo de la verkoj de Bourges".
Kodama prenis persekuton kontraŭ Assouline, konsiderante la rimarkon nepravigebla kaj kalumnia, petante simbolan kompenson de unu eŭro.
Kodama ankaŭ nuligis ĉiujn eldonrajtojn por ekzistantaj kolektoj de sia laboro en la angla, inkluzive de la tradukoj de Norman Thomas di Giovanni, en kiu Bourges mem kunlaboris, kaj de kiuj di Giovanni ricevintus nekutime altajn kvindek procentojn de la tantiemo.
Kodama komisiis novajn tradukojn de Andrew Hurley, kiuj fariĝis la normigitaj tradukoj en la angla.
#000046
En intervjuo kun Richard Burgin dum la malfruaj 1960-aj jaroj, Bourges priskribis sin kiel "mildan" anon de klasika liberalismo.
Li plue memoris ke lia opozicio al Marksismo kaj komunismo estis absorbita en lia infanaĝo.
"Bone, mi estis edukita por opinii ke la individuo devus esti forta kaj ke la Ŝtato devus esti malforta.
mi ne povis esti entuziasma pri teorioj kie la Ŝtato estas pli grava ol la individuo."
Post la demisiigo per puĉo de prezidanto Juan Domingo Perón en 1955, Bourges apogis laborojn por elpurigi la Registaron de Peronistoj de Argentino kaj malmunti la socialan Ŝtaton de la antaŭa prezidanto.
Li estis iritita ke la Communist Party of Argentina (Komunista partio de Argentino) kontraŭbatalis tiujn iniciatojn kaj akre kritikis ilin en prelegoj kaj en presaĵo.
La opozicio de Bourges al la partio en tiu afero finfine kaŭzis permanentan rifton kun sia delonga amanto, arĝentkomunista Estela Canto.
#000048
En intervjuo (1956) donita al El Hogar," [komunistoj] estas en favoro de totalismaj registaroj kaj sisteme kontraŭbatalas pensliberecon, indiferentaj pri la fakto ke la ĉefviktimoj de diktaturoj estas, ĝuste, inteligenteco kaj kulturo."
#000049
En pli postaj jaroj, Bourges ofte esprimis malrespekton por marksistaj kaj komunistaj verkintoj, poetoj, kaj intelektuloj.
En intervjuo kun Burgin, Bourges nomis ĉilian poeton Pablo Neruda "fajnega poeto" sed "tre malbona viro" por nepre apogado de Sovet-Unio kaj fifamigado de Usono.
Bourges komentis koncerne Neruda, "Nun kiun li scias ke tio estas sentaŭgaĵo."
#000051
En la sama intervjuo, Bourges ankaŭ kritikis faman marksistan poeton kaj dramiston Federico Garcia Lorca, kiu estis kidnapita fare de Nationalist-soldatoj kaj efektivigita sen testo dum la Hispana Enlanda Milito.
En la opinio, la poezio de Bourges kaj ludoj de Lorko, se ekzamenite kontraŭ lia tragedia morto, prezentiĝis pli bona ol ili fakte estis.
#000052
En 1934, argentinaj ultranaciistoj, komprenemaj al Adolf Hitler kaj la NSDAP, asertis ke Bourges estis sekrete juda, kaj de implico, ne vera argentinano.
Bourges reagis per la eseo "Yo, Judío" ("mi, judo"), referenco al la malnova "Yo, Argentino" ("mi, argentinano"), defensivan frazon utiligitan dum pogromoj de argentinaj judoj por igi ĝin malbari al atakantoj kiuj celita viktimo ne estis juda.
En la eseo li diras ke li estus fiera esti judo, kun mandorsa memorigilo ke ĉiu pura la Kastilia eble estos verŝajna havi judan devenon de jarmilo antaŭe.
#000053
Kaj antaŭ kaj dum la Dua Mondmilito, Bourges regule publikigis eseojn atakantajn la nazian policŝtaton kaj ĝian rasisman ideologion.
Lia kolerego estis instigita fare de lia profunda amo por germana literaturo.
En eseo publikigita en 1937, Bourges atakis la uzon de la NSDAP de infanlibroj por flamigi antisemitismon.
Li skribis, "mi ne scias ĉu la mondo povas rezigni germana civilizo, sed mi scias ke ĝia korupto de la instruo de malamo estas krimo."
#000054
En eseo, (1938) Bourges reviziis antologion kiuj rewrotegermanaj verkintoj de la pasinteco por konveni la naziapartian linion.
Li estis naŭzita per kion li priskribis kiel la kaosan devenon de Germanio "en mallumon" kaj la kunan reverkadon de historio.
Li argumentis ke tiaj libroj oferis la kulturon de la germana popolo, historion kaj integrecon en la nomo de reestigado de sia nacia honoro.
Tian uzon de infanlibroj por propagando li skribas, "perfektigas la krimajn artojn de barbaroj."
En eseo, (1944) Bourges postulis,
#000055
En 1946, Bourges publikigis la novelo- " Deutsches-Rekviemon ", kiu maskas kiel la lasta testamento de kondamnita nazia militkrimulo nomis Otto Dietrich zur Linde.
#000057
En konferenco en Universitato Kolumbio, (1971) Bourges estis demandita pri la rakonto fare de studento de la kreiva skribprogramo.
Li memoris, "Kiam la germanoj estis venkitaj mi sentiĝis granda ĝojo kaj krizhelpo, sed en la sama tempo mi pensis pri la germana malvenko kiel esti iamaniere tragediaj, ĉar ĉi tie ni eble havas la plej klerajn homojn en Eŭropo, kiuj havas bonan literaturon, bonan tradicion de filozofio kaj poezio.
Ankoraŭ tiuj homoj estis trompitaj fare de frenezulo nomita Adolf Hitler, kaj mi opinias ke ekzistas tragedio tie."
#000058
En intervjuo kun Burgin, (1967) Bourges memoris kiel liaj interagoj kun la naziaj simpatiantoj de Argentino igis lin krei la rakonton.
Li memoris, "Kaj tiam mi realigis ke tiuj homoj kiuj estis sur la flanko de Germanio, ke ili neniam pensis pri germanaj venkoj aŭ la germana gloro.
Kion ili vere ŝatis estis la ideo de la Fulmmilito, de Londono estanta sur fajro, de la lando estanta detruitaj.
Kiel al la germanaj batalantoj, ili prenis neniujn akciojn en ili.
Tiam mi pensis, bone nun Germanio perdis, nun Ameriko savis nin de tiu koŝmaro, sed ĉar neniu povas dubi sur kiun flankon mi eltenis, ke mi vidos kio povas esti farita de literatura perspektivo en favoro de la nazioj.
Kaj tiam mi kreis la idealan nazion."
#000059
En 1946, argentina prezidanto Juan Perón komencis ŝanĝi Argentinon en unu-partian ŝtaton kun la asistado de sia edzino, Evita.
Preskaŭ tuj, la elektnepotismo estis la regulo de la tago, kiam ideologiaj kritikistoj de la verdikto Partido Justicialista estis maldungitaj de registarpostenoj.
Dum tiu periodo, Bourges estis informita ke li estis "promociita" de lia pozicio ĉe la Miguel Cané Library ĝis poŝto kiel inspektisto de kokaĵo kaj kunikloj ĉe la Bonaera municipa merkato.
Sur postulado scii la kialon, Bourges estis rakontita, "Bone, vi estis sur la flanko de la aliancanoj, kion laŭ kion vi atendas?"
Bourges eksiĝis la sekvan tagon.
#000061
La traktado de Perón de Bourges iĝis kialo célèbre por la argentina intelektularo.
La Arĝentsociety of Writers (SADE) okazigis formalan vespermanĝon en sia honoro.
Ĉe la vespermanĝo, parolado estis legita kiu Bourges skribis por la okazo.
#000062
Post la morto de Evita Perón la 26an de julio 1952, Bourges ricevis viziton de du policanoj, kiuj ordonis al li konstrui du portretojn de la verdiktoparo sur la regionon de SADE.
Bourges indigne rifuzis, nomante ĝin ridinda postulo.
La policanoj respondis ke li baldaŭ renkontus la sekvojn.
La Justicialist Partio metis Bourges sub 24-horan gvatadon kaj sendis policanojn por sidi enen en siaj prelegoj;
en septembro ili ordonis al SADE esti permanente fermita.
Kiel multe de la argentina opozicio al Perón, SADE fariĝis marĝenigita pro persekuto de la Ŝtato, kaj tre malmultaj aktivaj membroj restis.
#000065
Bourges jesis signifi la prezidantecon de la SADE en ordo [supre] batalo por intelekta libereco, sed li ankaŭ volis venĝi la hontigon li kredis ke li suferis en 1946, kiam la peronistoj proponis igi lin inspektisto de gekokoj.
En lia letero de 1950 al Attilio Rossi, li asertis ke lia fifama antaŭenigo estis saĝa maniero kiel la peronistoj trovis de difektado de li kaj malpliigado de lia reputacio.
La fino de la SADE signifis ke la peronistoj difektis lin duan fojon, kiel estis apogitaj per la vizito de la hispana verkisto Julián Marías, kiu alvenis en Bonaero baldaŭ post la fino de la SADE.
Estis maleble por Bourges, kiel prezidanto, okazigi la kutiman gasthoron por la eminenta vizitanto;
anstataŭe, unu el la amikoj de Bourges alportis ŝafidon de lia ranĉo, kaj ili havis ĝin rostita ĉe taverno trans la vojo de la SADE konstruanta sur Calle Mexico.
Post dinnre, ĝentila domzorgisto lasis ilin en la regionon, kaj ili montris la lokon al Marías de kandellumo.
Tiu malgrandega grupo de verkistoj gvidantaj eksterlandan gaston tra malhela konstruaĵo de la lumo de gutigaj kandeloj estis viveca pruvo de la amplekso al kiu la SADE estis malpliigita sub la regulo de Juan Perón.
#000067
La 16an de septembro 1955, Revolución Libertadora de generalo Pedro Eugenio Aramburu faligis la regpartion kaj malvolan Perón en ekzilon.
Bourges estis superfeliĉa kaj aliĝis al manifestaciantoj marŝantaj tra la stratoj de Bonaero.
Laŭ Williamson, Bourges kriegis, "Viva la Patria", ĝis lia voĉo kreskis raŭka.
Pro la influo da la patrino de Bourges kaj lia propra rolo sur la opozicio al Peron, la provizora registaro nomumis Bourges kiel la Direktoro de la Nacia biblioteko.
#000068
En lia eseo L'Illusion Comique, Bourges skribis ke ekzistis du historioj de Peronism en Argentino.
La unua li priskribis kiel "la krimulon unun", kunmetitan de la policŝtat taktikoj utiligitaj kontraŭ kaj realaj kaj imagitaj kontraŭ-peronistoj.
La dua historio estis, laŭ Bourges, "la teatra" kunmetis de "rakontoj kaj fabloj direktiĝis al konsumo de ŝtipkapuloj."
Li argumentis ke, malgraŭ iliaj asertoj abomeni kapitalismon, Juan kaj Eva Perón "kopiis ĝiajn metodojn, diktante nomojn kaj sloganojn al la homoj" en laŭ la saman manieron kiun multnaciaj entreprenoj "trudas siajn razklingojn, cigaredojn, kaj lavmaŝinojn."
Bourges tiam listigita la multaj konspiraj teorioj la verdiktoparo diktitaj al iliaj anoj kaj kiel tiuj teorioj estis akceptitaj sen demando.
#000069
Post la morto de Bourges en 1986, la peronisto Partido Justicialista malkreskis sendi delegiton al la funebra ceremonio de la verkisto en Bonaero.
Reprezentanto por la partio diris ke tio estis en reago al "certaj deklaracioj kiujn li faris koncerne la landon."
Poste, ĉe la Urbodelegitaro de Bonaero, Peronist-politikistoj rifuzis honori Bourges kiel argentinano, komentante ke li "elektis morti eksterlande."
Se furiozigite politikistoj de la aliaj partioj postulitaj por scii la realan kialon, la peronistojn finfine klarigis ke Bourges faris deklarojn pri Evita Perón kiun ili nomis "neakceptebla".
#000072
Dum la 1970-aj jaroj, Bourges komence esprimis subtenon por la armea ĥunto de Argentino, sed estis ŝokita per la operacioj de la ĥunto dum la Malpura Milito en Argentinio.
En protesto kontraŭ ilia subteno de la registaro, Bourges ĉesis eldonadon en la gazeto La Nación .
#000073
Wardrip-Fruin kaj Montfort argumentas ke Bourges "eble estis la plej grava figuro en Hispanlingva literaturo ekde Cervantes.
Li estis klare da enorma influo, skribante malsimplajn poemojn, novelojn, kaj eseojn kiuj instantiateis konceptojn de vertiĝiga potenco."
#000075
Aldone al noveloj por kiuj li notiĝas plej, Bourges ankaŭ skribis al poezio, eseoj, filmoj, literaturscienco, kaj redaktis multajn antologiojn.
Lia plej longa laboro de fikcio estas dek kvar-paĝa rakonto, "the Kongreso", unue publikigita en 1971.
Lia malfruviva blindeco forte influis lian pli postan skribon.
Bourges skribis: "Kiam mi pensas pri kion mi perdis, mi demandas, "Who-sciigo themselves superulo ol la rulkurteno?"
- por ĉiu penso iĝas ilo."
Plej gravaj inter liaj intelektaj interesoj estas elementoj de mitologio, matematiko, teologio, integrante tiujn tra literaturo, foje ludeme, foje kun granda graveco.
#000076
Bourges verkis poezion dum sia vivo.
Ĉar lia vido malkreskis (ĝi venis kaj iris, kun lukto inter progresa aĝo kaj progresoj en okuloperacio), li ĉiam pli temigis skribado de poezio, ĉar li povis parkerigi tutan antlaboro.
#000077
Liaj poemoj ampleksas la saman larĝan gamon da interesoj kiel lia fikcio, kune kun temoj kiuj aperas en liaj kritikaj verkoj kaj tradukoj, kaj de pli personaj pripensadoj.
Ekzemple, lia intereso en idealismo kuras tra lia laboro, reflektita en la fikcia mondo de Tlön en " Tlön, Uqbar, Orbis Tertius " kaj en lia eseo " al New Refutation of Time (Nova Refuto de Tempo) ".
Ĝi ankaŭ prezentiĝas kiel temo enen " Sur Precizeco en Scienco " kaj en liaj poemo- "Aĵoj" kaj " El Golemo " ("La Golemo") kaj lia rakonto " La Cirkla Ruino ".
#000078
[ citaĵo bezonis ] Bourges estis fama tradukisto.
Li tradukis verkojn de literaturo en la anglan, la francan, la germanan, la oldanglan, kaj la norenan lingvon en la hispanan.
Lia unua publikigo, por Bonaera gazeto, estis traduko de la rakonto de Oscar Wilde " La Feliĉa Princo " en la hispanan kiam li estis naŭ.
Ĉe la fino da lia vivo li produktis Hispanlingvan version de parto de Proza Edda de Snorri Sturluson.
Li ankaŭ tradukiĝis (dum samtempe subtile transformante) la verkojn de, inter aliaj, Ambrose Bierce, William Faulkner, André Gide, Hermann Hesse, Franz Kafkan, Rudyard Kipling, Edgar Allan Poe, Walt Whitman, kaj Virginia Woolf.
[Notoj 5] Bourges skribis kaj lekciis grandskale pri la arto de traduko, posedon ke traduko povas pliboniĝi sur la originalo, povas eĉ esti malfidela al ĝi, kaj ke alternativo kaj eble malkongruaj interpretoj de la sama laboro povas esti same validaj.
Bourges utiligis la aparatojn de literatura falsaĵo kaj la recenzo de imaga laboro, ambaŭ formoj de moderna pseŭdo-epigrapha.
#000079
La plej konata aro de Bourges da literaturaj falsaĵoj originas de sia porjunulara laboro kiel tradukisto kaj literaturrecenzisto kun regula kolono en la argentina revuo El Hogar.
Kune kun eldonado multaj legitimaj tradukoj, li ankaŭ publikigis originajn verkojn, ekzemple, en la stilo de Emanuel Swedenborg [Notoj 6] aŭ Mil kaj unu noktoj , originale asertante ilin por esti tradukoj de verkoj li riskis sur.
En alia kazo, li aldonis tri mallonga, malĝustabaze atribuis pecojn en lian alie legitima kaj singarde esplorita antologion El matrero.
[Notoj 6] Pluraj da tiuj estas kolektitaj en la A Universal History of Infamy (Universalhistorio de Fifamo) .
#000080
En tempoj li skribis recenzojn de neekzistant skribaĵoj de iu alia persono.
La esenca ekzemplo de tio estas " Pierre Menard, Verkinto de la Quixote ", kiu imagas dudeka-jarcentan francon kiu provas verki Donkiĥoto'n de Miguel de Cervantes laŭvorte, ne per parkerigis la laboron de Cervantes sed kiel "origina" rakonto de sia propra invento.
Komence la franco provas mergi sin en dekses-jarcenta Hispanio, sed li flankenbalaas la metodon kiel tro facila, anstataŭe provante atingi Donkiĥoto'n tra siaj propraj travivaĵoj.
Li finfine sukcesas (Re) krei "la naŭa kaj tridek-oka ĉapitrojn de la unua parto de Donkiĥoto kaj fragmenton de ĉapitro dudek du."
La recenzo de Bourges" de la laboro de la fikcia Menard uzas lang-en-vangajn komparojn por esplori la resonancojn kiujn Donkiĥoto kolektis dum la jarcentoj ĉar ĝi estis skribita.
Li diskutas la laboro de kiom multe "pli riĉa" Menard estas ol tiu de tiu de Cervantes, eĉ se la fakta teksto estas sama la sama.
#000081
Aliflanke, Bourges estis erare atribuita kelkaj verkoj, kiel la poemo- " Momentoj ".
#000083
Kritiko de la laboro de Bourges
#000084
La ŝanĝo de Bourges en stilo de regionalisto kriolismo al pli kosmopolita stilo alportis al li multe da kritiko de ĵurnaloj kiel ekzemple Contorno , maldekstrema, Sartre-influita argentina publikaĵo fondita fare de David Viñas kaj lia frato, kune kun aliaj intelektuloj kiel ekzemple Noé Jitrik kaj Adolfo Prieto.
En la post-peronisto Argentino de la fruaj 1960-aj jaroj, Contorno renkontita kun larĝa aprobo de la junulo kiu defiis la aŭtentecon de pli maljunaj verkistoj kiel ekzemple Bourges kaj pridubis sian heredaĵon de eksperimentado.
Magia realismo kaj esplorado de universalaj veroj, ili kverelis, venis je la kosto de respondeco kaj graveco spite al la problemoj de socio.
La Contorno verkistoj agnoskis Bourges kaj Eduardo Mallean por esti "kuracistoj de tekniko" sed argumentis ke al ilia laboro mankis substanco pro ilia manko da interagado kun la realeco kiun ili enloĝis, ekzistadisman kritikon de sia rifuzo ampleksi ekziston kaj realecon en sia arto.
#000085
La rakonto " La Sekto de la Fenikso " estas fame interpretita por aludi al la ĉie-eco de amoro inter homoj [88] - koncepto al kiun kies esensaj ecoj kiun la rakontanto de la rakonto ne povas rilati.
Kun kelkaj rimarkindaj esceptoj, virinoj preskaŭ estas totale forestantaj de la plimulto de la fikcia produktaĵo de Bourges.
#000086
Tamen, ekzistas kelkaj kazoj en la pli postaj verkadoj de Bourges de romantika amo, ekzemple la rakonto " Ulrikke " de The Book of Sand (La Libro de Sablo) .
La protagonisto da la rakonto "El muerto" ankaŭ voluptas post la "grandioza, malestima, ruĝhara virino" de Azevedo Bandeira [90] kaj pli postajn "dormojn kun la virino kun luma hararo".
Kvankam ili ne aperas en la rakontoj, virinoj estas signife diskutitaj kiel objektoj de senreciproka amo en liaj noveloj "The Zahir" kaj "The Aleph (La Alefo)".
[ paĝo bezonis ] La intrigo de La Intrusa estis bazita sur vera rakonto de du amikoj.
Bourges iĝis iliajn fikciajn ekvivalentojn fratoj, ekskludante la eblecon de samseksema rilato.
#000087
Bourges neniam estis aljuĝita la Nobelpremio en Literaturo, ion kiuj kontinue afliktis la verkiston.
Li estis unu el pluraj eminentaj verkintoj kiuj neniam ricevis la honoron.
Bourges komentis, "Ne doni al mi la nobelpremion fariĝis skandinava tradicio;
ĉar mi estis naskita ili ne donis ĝin al mi."
#000088
Kelkaj observantoj konjektis ke Bourges ne ricevis la premion en sia pli posta vivo pro siaj konservativaj politikaj opinioj, aŭ, pli specife, ĉar li akceptis honoron de ĉilia diktatoro Augusto Pinochet.
#000089
Multaj el la plej konata rakontnegoco de Bourges kun temoj de tempo (" La Sekreta Miraklo "), senfineco (" La Alefo "), speguloj (" Tlön, Uqbar, Orbis Tertius ") kaj labirintoj (" La Du Reĝoj kaj la Du Labirintoj ", " La House of Asterion (Domo de Asterion) ", " La eternulo ", "The Garden of Forking Paths (La Ĝardeno de Dividado-Padoj)").
Williamson skribas, "lia baza disputo estis ke fikcio ne dependis de la iluzio de realeco;
kio gravis finfine estis la kapablo de verkinto generi "poezian fidon" al lia leganto."
#000090
Liaj rakontoj ofte havas mirindajn temojn, kiel ekzemple biblioteko enhavanta ĉiun eblan 410-paĝan tekston (" Biblioteko de Babelo "), viro kiu forgesas nenion kion li travivas (" Amuzoj, la Memorious "), artefakton per kiu la uzanto povas vidi ĉion en la universo ("La Alefo"), kaj jaron da daŭre tempo donita al viro staranta antaŭ ekzekuttrupo ("La Secret Miracle").
Bourges ankaŭ rakontis realismajn rakontojn da sudamerika vivo, de popolherooj, urbgeriloj, soldatoj, gaŭĉoj, detektivoj, kaj historiaj figuroj.
Li miksis la realon kaj la mirindan, fakton kun fikcio.
Lia intereso en kunmetado de fantazio, filozofio, kaj la arto de traduko estas evidenta en artikoloj kiel ekzemple "La Tradukistoj de The Book of One Thousand and One Nights ".
En la Book of Imaginary Beings (Libro de imagaj estaĵoj) , ĝisfunde esplorita bestlibro de mitaj Estaĵoj, Bourges skribis, "ekzistas speco de maldiligenta plezuro en senutila kaj malproksima erudicio."
La intereso de Bourges en fantazio estis partumita fare de Bioy Casares, kun kiu li kunaŭtoris plurajn kolektojn de rakontoj inter 1942 kaj 1967.
#000091
Ofte, aparte frue en lia kariero, la miksaĵo de fakto kaj fantazio transpaŝis la limon en la sferon de falsaĵo aŭ literatura falsaĵo.
#000092
La filozofia esprimo "Borgesian enigmo" estas nomita laŭ li kaj estis difinita kiel la ontologia demando de "ĉu la verkisto skribas la rakonton, aŭ ĝi skribas al li."
La origina koncepto metita plusendas de Bourges estas en Kafka and His Precursors. Post recenzado verkoj kiuj estis skribitaj antaŭ tiuj de Kafka, Bourges skribis:
#000094
Kune kun aliaj junaj argentinaj verkistoj de lia generacio, Bourges komence amasiĝis ĉirkaŭ la fikcia figuro de Martín Fierro.
Martín Fierro , poemo de José Hernández, estis domina laboro de 19-a-jarcenta argentina literaturo.
Ĝia eponima heroo iĝis simbolo de arĝentsentemo, liberigita de eŭropaj valoroj - gaŭĉo, libera, senhavuloj, pampo - loĝejo.
La karaktero Fierro estas kontraŭleĝe redaktita por servi ĉe limfortikaĵo por defendi ĝin kontraŭ la indiĝena populacio sed finfine dezertojn por iĝi gaŭĉomatrero, la arĝentekvivalento de nordamerika okcidenta eksterleĝulo.
Bourges kontribuis fervore al la avangardo Martín Fierro revuon en la fruaj 1920-aj jaroj.
#000096
Ĉar Bourges maturiĝis, li venis al pli nuancita sinteno direkte al la Hernández-poemo.
En lia libro de eseoj en la poemo, Bourges apartigas sian admiron por la estetikaj virtoj da la laboro de sia miksita opinio pri la moralaj virtoj de ĝia protagonisto.
En lia eseo "The Argentine Writer and Tradition (La argentina verkisto kaj Tradicio)" (1951), Bourges festas kiel Hernández esprimas la argentinan karakteron.
En centra sceno en la poemo, Martín Fierro kaj El Moreno konkuras improvizante kantojn en universalaj temoj kiel ekzemple tempo, nokto, kaj la maro, reflektanta la real-mondan gaŭĉotradicion de payadaj, improvizis muzikajn dialogojn en filozofiaj temoj.
Bourges substrekas ke Hernández evidente sciis la diferencon inter fakta gaŭĉotradicio da verkado de poezio kontraŭ la "gauchesque" modo inter Bonaeraj literaturuloj.
#000097
Bourges temigis universalajn temojn, sed ankaŭ kunmetis grandan korpon el literaturo en temoj de argentina folkloro kaj historio.
Lia unua libro, la poeziokolekto Fervor de Buenos Aires ( Passion for Buenos Aires (Entuziasmo por Bonaero), aperis en 1923.
La skribaĵoj de Bourges sur aĵoj argentinano, inkludas argentinan kulturon ("Historio de la Tango";
"Surskriboj pri Horse Wagons"), folkloro ("Juan Muraña", "Nokto de laj Donacoj"), literaturo ("La argentina verkisto kaj Tradition", "Almafuerte";
" Evaristo Carriego "), kaj naciaj konzernoj ("Festado de la Monstro", "Hurry, Hurry (Hasteco, Hurry)", "The Mountebank (La histriono)", "Pedro Salvadores").
Ultranaciistoj, aliflanke, daŭre pridubis lian arĝentidentecon.
#000099
La intereso de Bourges en argentinaj temoj reflektas, delvis, la inspiron de lia genealogia arbo.
Bourges havis anglan patroflankan avinon kiu, ĉirkaŭ 1870, geedziĝis kun la kriolo Francisco Borges, kun viro kun armea komando kaj historia rolo en la Argentina Enlandaj Militoj en kio nun estas Argentino kaj Urugvajo.
Spronite per fiero pri la heredaĵo de lia familio, Bourges ofte utiligis tiujn civitajn militojn kiel valorojn en fikcio kaj kvazaŭ-fikcio (ekzemple, "The Life of Tadeo Isidoro Cruz (La Vivo de Tadeo Isidoro Cruz)", "The Dead Man (La Mortinto)", "Avelino Arredondo") same kiel poezio ("generalo Quiroga Rides al His Death en Kaleŝo").
La patrina praavo de Bourges, Manuel Isidoro Suárez, estis alia armea heroo, kiun Bourges eternigis en la poemo "Paĝon al Commemorate Colonel Suárez, venkinto ĉe Junín."
La grandurbo de Coronel Suárez en Sud Bonaera Provinco estas nomita laŭ li.
#000100
Lia nefikcio esploras multajn el la temoj trovitaj en lia fikcio.
Eseoj kiel ekzemple "La Historio da la Tango " aŭ liaj skribaĵoj en la epopeo " Martín Fierro " esploras argentinajn temojn, kiel ekzemple la identeco de la argentina popolo kaj de diversaj argentinaj subkulturoj.
La ŝanĝiĝantaj genealogioj de karakteroj, valoroj, kaj temoj en liaj rakontoj, kiel ekzemple "La muerte y la brújula", utiligis argentinajn modelojn sen kunligado al liaj legantoj aŭ trompi argentinan kulturon kiel "ekzotika".
Fakte, kontraŭe al kio estas kutime supozita, la geografioj trovitaj en liaj fikcioj ofte ne egalrilatas al tiuj de real-monda Argentino.
En lia eseo "El escritor argentino y la tradición", Bourges notas ke la foresto de kameloj en la Korano mem estis pruvo sufiĉe ke ĝi estis araba laboro.
Li sugestis ke nur iu provante skribi "araba" laboro celkonscie inkludus kamelon.
Li utiligas tiun ekzemplon por ilustri kiel lia dialogo kun universalaj ekzistecaj konzernoj estis ekzakte same arĝentkiel skribante ĉirkaŭ gaŭĉoj kaj tangoj.
#000101
Dum la Argentine Declaration of Independence (Argentina Deklaracio de Sendependeco) en 1816, la populacio estis ĉefe kriolo (de hispana deveno).
De la mez-1850s en ondoj da enmigrado de Eŭropo, aparte Italio kaj Hispanio, alvenis en la lando, kaj en la sekvaj jardekoj la arĝentnacia identeco diversiĝis.
Bourges skribis en forte eŭropa literatura kunteksto, mergita en la hispana, angla, franca, germana, itala, anglosaksa kaj norena literaturo.
Li ankaŭ legis tradukojn de Near Eastern kaj Far Eastern funkcias.
La skribo de Bourges ankaŭ estas informita per stipendio de kristanismo, budhismo, Islamo, kaj judismo, inkluzive de eminentaj religiemaj figuroj, herezuloj, kaj mistikuloj.
Religio kaj herezo estas esploritaj en tiaj rakontoj kiel " la Serĉo de Averroes ", " La Verkado de la dio ", " La teologoj ", kaj " Trio Versioj de Judaso ".
La scivolema inversio de ĉefaj kristanaj konceptoj da elsaviĝo en ĉi-lasta rakonto estas karakterizaĵo de la aliro de Bourges al teologio en lia literaturo.
#000102
Bourges ankaŭ estis admiranto da iu orienta kulturo, ekz. la antikva ĉina tabulludo de Iru, koncerne kiun li skribis kelkajn versojn, [111] dum The Garden of Forking Paths (La Ĝardeno de Dividado-Padoj) havis fortan orientan temon.
#000104
Bourges estis fiksiĝinta en la Modernismo superrega en ĝiaj fruaj jaroj kaj estis influita fare de Symbolism.
Kiel Vladimir Nabokov kaj James Joyce, li kombinis intereson en lia indiĝena kulturo kun pli larĝaj perspektivoj, ankaŭ partumante ilian Plurlingvecon kaj inventemon kun lingvo.
Tamen, dum Nabokov kaj Joyce emis direkte al laŭstadie pli grandaj verkoj, Bourges restis miniaturpentristo.
Lia laboro progresis foren de kio li referite kiel "la baroko": lia pli posta stilo estas multe pli travideblaj kaj naturalismaj ol liaj pli fruaj verkoj.
Bourges reprezentis la humanistvidon da amaskomunikilaro kiuj substrekis la socian aspekton de arto movita per emocio.
Se arto reprezentis la ilon, tiam Bourges estis pli interesita pri kiel la ilo povus esti uzita por rilatigi al homoj.
#000105
Ekzistadismo vidis sian apogeon dum la jaroj da la plej granda arta produktado de Bourges.
Estis argumentite ke lia elekto de temoj plejparte ignoris la centrajn dogmojn de ekzistadismo.
Kritikisto Paul de Man notas, "la ekzistecaj timoj de Whatever Bourges povas esti, ili havas malmulton en ofta kun la fortike banala opinio de Sartre da literaturo, kun la seriozaĵo de la moralismo de Camus, aŭ kun la pezega profundpenseco de germana ekzisteca penso.
Prefere, ili estas la konsekvenca vastiĝo da sole poezia konscio al ĝiaj ekstremaj limoj."
#000106
Kiel politika konservativulo, Bourges "estis repuŝita per Marksismo en teorio kaj praktiko.
Abomenante sentimentalecon, li malaprobis la politikon kaj poetikon de kultura identeco kiu aranĝis balanciĝadon en Latin-Ameriko por tiel longa."
Kiel universalaĵisto, lia intereso en monda literaturo reflektis sintenon kiu ankaŭ estis nekongrua kun la peronista popularisma naciismo.
La konfisko de tiu registara de la tasko de Bourges ĉe la Miguel Cané Library instigis lian skeptikon de registaro.
anarkiisma , sekvante lian patron.
#000107
Fritz Mauthner, filozofo da lingvo kaj verkinto de la Wörterbuch der Philosophie ( Dictionary of Philosophy (Vortaro de Philosophy), havis gravan influon sur Bourges.
Bourges ĉiam rekonis la influon de tiu germana filozofo.
Laŭ la literatura revizio Sur, la libro estis unu el la kvin libroj la plej multaj notitaj kaj legitaj fare de Bourges.
La unuan fojon kiun Bourges menciis Mauthner estis en 1928 en sia libro The language of the Argentines ( El-idiomo de largentinoj).
En intervjuo (1962) Bourges priskribis Mauthner kiel posedado de bona sento de humuro same kiel bonega scio kaj erudicio.
#000109
" Bourges kaj mi "
#000119
" La Memoro de Shakespeare "
#000122
La patro de Borges, Jorge Guillermo borges Haslam, estis advokato kaj profesoro pri psikoscienco kun aspiroj al literaturo. ("...li klopodis fariĝi verkisto kaj fiaskis en la provo", iam diris Borges, "...[sed] komponis kelkajn tre bonajn sonetojn"). Lia patro estis parte hispana, parte portugala, kaj duone brita; lia patrino havis hispanan — kaj eble portugalan — devenon. Hejme, kaj la hispana kaj la angla estis parolataj, kaj ekde frua infanaĝo Borges estis dulingva; 12-jaraĝe li legis Shakespeare en la angla. Li kreskis en la kvartalo Palermo (iomete malriĉa kvartalo, tiam), en granda domo havanta ĝardenon kaj grandan anglalingvan bibliotekon.
#000129
Jorge Guillermo Borges estis devigata al emeritiĝo el sia oficiala profesio pro la sama misa vidkapablo, kiu poste atingis lian filon, kaj en 1914 la familio ekloĝis en Ĝenevo. La patron traktis loka fakulo pri okuloj, dum la filo kaj ties fratino Norah partoprenis lernejon. Tie la filo lernis la francan, malfacile en la komenco, kaj memlernis la germanan. Li finis la mezlernejan kurson en la Collège de Genève en 1918.
#000130
Post la finiĝo de la Unua mondmilito, la familo Borges dum tri jaroj vivis en multaj lokoj (Lugano, Barcelono, Majorko, Sevilo kaj Madrido). En Hispanio, Borges fariĝis ano de la literatura antaŭgvardia movado Ultraismo. Lia unua poeziaĵo, "Himno al la Maro", skribita laŭ la stilo de Walt Whitman, publikiĝis en la revuo "Grecia" ("Grekio", en la hispana). Tie li frekventis elstarajn hispanajn verkistojn, ekzemple Rafael Cansinos Assens kaj Ramón Gómez de la Serna.
#000131
En 1921, Borges reiris kun sia familio al Bonaero, kien li enportis la doktrino de Ultraismo kaj lanĉis sian verkistan karieron per publikigado poeziaĵojn kaj eseojn en literaturaj revuoj. La unua poezia kolekto de Borges estis Fervor de Buenos Aires ("Bolo Bonaera", 1923). Li kontribuis por la antaŭgvardia recenzrevuo Martín Fierro (kies tendenco al "arto cele arton" kontraŭstaris tiun de la politikema grupo de Boedo); kunfondis la revuojn Prisma (1921-1922, larĝpaĝa presaĵo vaste distribuita per gluado al muroj en Bonaero) kaj Prisma (1922-1926). Li estis, ekde la unua numero, konstanta kontribuanto de Sur, tiama plej grava literatura revuo, fondita de Victoria Ocampo en 1931. Ocampo mem konigis Borges al Adolfo Bioy Casares, alia bone konata persono de argentina literatura medio, kiu poste fariĝis ofta kunlaboranto de la revuo.
#000132
Dum tiuj jaroj, Macedonio Fernández fariĝis granda influo sur Borges, kiu heredis lian amikecon de sia patro. Ambaŭ frekventis kafejojn, kunvojaĝis al kamparoj, aŭ iris al eta apartamento de Macedonio en la distrikto Balvanera.
#000133
En 1933 Borges ricevis indikon por la literatura suplemento de la ĵurnalo Crítica, en kiu li publikigis la tekstojn, kiujn oni poste kunigis en la kolektaĵon Historia universal de la infamia. Dum la sekvantaj jaroj, li laboris kiel literatura konsilisto de la eldonejo Emecé Editores kaj skribis por posemajnaj rubrikoj de El Hogar, kiu aperis de 1936 al 1939.
#000134
En 1937, amikoj de Borges trovis laborpostenon por li en la sekcio de Miguel Cané en la Municipa Biblioteko de Bonaero. Liaj kolegoj malpermesis, ke li katalogu pli ol po 100 libroj tage, kion li sukcesis fari dum ĉirkaŭ unu horo. Dum la restantaj horoj de sia labortempo, Borges skribis artikolojn kaj historietojn. Kiam Juan Péron enposteniĝis kiel prezidanto de Argentino, oni maldungis Borges de la posteno en la biblioteko kaj donis al li postenon de birdo-kontrolisto de la Bonaera municipa merkatejo (de kiu li mem tuj maldungis sin). Liaj ofendoj kontraŭ la peronistoj ĝis tiam ŝajne konsistis nur el subskriboj en por-demokratiaj peticioj, sed tuj post lia sinmaldungo li sendis mesaĝon al la Argentina Belestristika Akademio, en kiu li diris, en sia tipa stilo, ke "diktatoroj apogas subpremon, diktatoroj apogas servutecon, diktatoroj apogas kruelon; plej abomeninda estas la fakto, ke ili apogas idiotecon."
#000135
La patro de Borges mortis en 1938. Tio ege ŝokis Borges: ambaŭ estis tre intimaj. En la kristinaska antaŭtago 1938 Borges grave vundiĝis je la kapo en akcidento; dum la kuracado, li preskaŭ mortis pro sanginfekto. (El tiu okazaĵo li skribis la historieton El Sur ("La Sudo", 1944).) Dum li resaniĝis, li ekskribis per stilo, pro kiu li fariĝis fama, kaj lia unua kolektaĵo de historietoj, El jardín de senderos que se bifurcan ("La ĝardeno de disduiĝantaj vojoj") aperis en 1941. Kvankam oni bone akceptis la libron, ĝi ne sukcesis gajni literaturajn premiojn, kiujn multaj homoj en lia rondo atendis.
#000136
El tamaño de mi esperanza 1926
El idioma de los argentinos 1928
#000139