Infana fobio aŭ kiam "adultismo" ne komprenas, kio estas infanaĝo
#000000
La socia kaj komerca-infana-fobia movado forte starigis sin dum ĉi tiu jardeko. Ĝi estas en Unuiĝinta Reĝlando, kie ĝi havas pli da sensacio, kaj kio komenciĝis kiel limigo de la eniro de gepatroj, kiuj iris kun siaj beboj kaj siaj infanoj al trinkejoj kaj restoracioj, nun jam ekzistas pluraj hoteloj tra la mondo, kiuj lanĉas tiun turiston. oferto, kiu por multaj, estas justa kaj eĉ tenta: «En ĉi tiu hotelo vi ne vidos infanon, vi ne aŭdos iliajn larmojn, iliajn kriojn, nek ili ĝenos vin dum manĝo aŭ ĉe naĝejo".
#000002
Ĉu ankoraŭ neniu dezirlisto?: Kreu vian senpagan naskiĝliston
#000004
1 Infana fobio kaj la ideo de la malbona patrino1.1 Kiam oni nomas nin "malbonaj patrinoj", ĉar infanoj ploras2 Niñofobio kaj adultismo
#000005
1.1 Kiam oni nomas nin "malbonaj patrinoj", ĉar infanoj ploras
#000006
Infana fobio kaj la ideo de la malbona patrino
#000007
Unu el la scenaroj, kie infana fobio plej evidentas, estas en aviadiloj. Ni povus rakonti al vi multajn kazojn, sed por resti kun tre ilustraj kazoj pri la temo, ni klarigos du el ili. Sarah Blackwood estas konata kantistino, kiu devis fari kvin-horan vojaĝon al Vankuvero. Graveda 7 monatojn kaj kun 23-monata infano, ŝi neniam imagis, kio okazos al ŝi.
#000008
Kiam ili ankoraŭ ne ekis, ŝia filo ekploris. Ploro ĝenis aliajn vojaĝantojn, ĝis subite iu diris, ke "ne estas sekure" flugi per tiu ĝena sono dum kelkaj horoj. Ŝi kuraĝis peti la kapitanon elpeli ŝin kaj sian filon de la aviadilo. La stevardinoj ankaŭ opiniis ĝin plej bona, fakte ili alproksimiĝis al ŝi per la jenaj vortoj: «Vi devas trankviligi vian filon, ĉar ĉi tio estas minaco por la flugo. Nun, ĝuste kiam ili iris por kontroli kun la kapitano, la bebo ĉesis plori. Li ekdormis. Kaj tiel estis dum la tuta vojaĝo.
#000009
Sarah Blackwood estis ne nur terurita sed tute ŝokita pro la manko de pacienco kaj sentemo fare de la kompanio kaj la vojaĝantoj. Poste, Mi publikigus tion, kio okazis per diversaj rimedoj por denunci tion, kion li spertis.
#000010
Infano, kiu ploras, ridas, krias, ludas, interrilatas, falas kaj esploras, estas feliĉa infano tio estas parto de la mondo kaj tio kreskas kun ĝi. Nun, ŝajnas, kvazaŭ en la lastaj jaroj ni falis en ian "plenkreskulon", kie preferas silentaj beboj, pasivaj infanoj, kiuj ĉeestas, silentas kaj ridetas.
#000011
La plej malbona parto de ĉio ĉi estas kiam, iel, tiuj homoj, kiuj "pekas" en plenkreskulo, povas igi virinon kredi, ke ŝi estas malbona patrino nur ĉar ŝia bebo ploras. Jen kio okazis al juna virino, kiu klarigis sian sperton per la paĝo «Amo gravas"
#000012
Lia partnero, marsoldato, estis for de hejmo dum pluraj monatoj plenumante sian sorton. Post tiom da tempo sola kun sia filino, ŝi pensis, ke estas bona ideo pasigi iom da tempo kun siaj gepatroj, eĉ se tio signifis 6 horojn da flugado. Malgraŭ tio, la penado indis. En la aviadilo, lia knabineto ekploris, portata de huff tenota, por vidi ŝiajn movadojn tiel limigitaj.
#000013
Liaj larmoj komencis ĝeni la tutan pasejon kaj li baldaŭ aŭdis la ofendajn komentojn kaj kritikojn. La patrino fariĝis eĉ pli nervoza, tiel ke ŝi plene konsciis, ke ŝi perdas kontrolon kaj ke ŝi transdonas ĉi tiun suferon al sia filino. Ĝis baldaŭ la miraklo funkciis.
#000014
Maljunulo petis sidi apud li. Sekundojn poste, li parolis la magiajn vortojn. "Vi estas bona patrino, ne aŭskultu." Ĉi tiu viro elprenis sian elektronikan tablon kaj komencis montri al ŝi kaj al ŝia filino fotojn de ŝiaj nepoj, parolante kaj interagante kun ambaŭ kun plena sereneco. La bebo ĉesis plori kaj la 6 horoj da vojaĝo suspiris.
#000015
Kiam ĉi tiu virino alvenis al la flughaveno, ŝi rakontis tiun historion al siaj gepatroj tra larmoj. Se ne estus tiu homo, la ceteraj homoj kun iliaj parolaj atakoj kaj ilia miskompreno traŭmigus ŝin dumvive. Ĉi tio estas io, kio devas pensigi nin ... Ĝis kie ni venis?
#000016
Ŝajnas, kvazaŭ parto de la socio atingis tiun nivelon, kie adultismo nur serĉas internan pacon, ekvilibron kaj tiun mankon de konsidero, kie ĝi ĉesis kompreni, kio estas infanaĝo, kio estas edukado de infano. Ni nun pensu pri esenca aspekto. Se la bazo de la socio estas familioj ... Kiel ni ekskludos infanojn el niaj plej proksimaj kuntekstoj?
#000017
Estas klare, ke en la turisma oferto ĉiuj povas elekti la plej taŭgan eblon, sed en nia ĉiutaga vivo, en trinkejoj, restoracioj aŭ sur aviadiloj, ekskludante infanojn kiel unu kiu vetoas la eniron de bestoj ĝi estas io, kio vekas nian civitanan senton, de komuna racia homaro. Kiu vetoas infanon, vetoas sian familion, kaj des pli, iel, li starigas murojn kaj barojn al nia propra estonteco.
#000018
Infanoj ĉiam estos tiu ripetiĝanta eoo en niaj publikaj spacoj, sur la plaĝoj, naĝejoj kaj en iu ajn transportilo. Anstataŭ sulkigi la brovojn kaj projekcii nian ĝenon al tiu patrino, kiu ne povas - aŭ ne volas - fermi sian filon, ni pripensu kiel la situacio ŝanĝiĝus se ni proksimiĝus kaj interagus kun tiu familio, same kiel faris ĉi tiu bona viro en la kazo de la virino, kiu vojaĝis en la aviadilo.
#000019
Kiam infano ploras en buso aŭ aviadilo, unue atentu la patrinon kaj ofertu al ŝi trankvilon. Tiam ridetu al tiu bebo, distru ilian atenton. Kredu aŭ ne, ĝi estos io, kion vi ĉiam memoros ...
#000021
Plena vojo al artikolo: Patrinoj Hodiaŭ » Familio » Infana fobio aŭ kiam "adultismo" ne komprenas, kio estas infanaĝo
#000023
3 komentoj, lasu la viajn
#000024
Vi frapis la najlon sur la kapon Valeria, mi pensas, ke ne nur multaj plenkreskuloj (mi ne volas riski diri la plej multajn el ili, ĉar mi povus erari) ne komprenas infanojn, kio samas kiel diri tion ili ne memoras, ke ili estis; sed ankaŭ ili timas emociojn: tiujn de aliaj kaj siajn proprajn. Kaj tiel ĝi iras.
La medio vendas al ni feliĉon, amuzon kaj bonfarton konservitan, sed nenion por partopreni, ne ... Tiel, ni volas amikojn ne tro pezajn, parojn, kiuj ne prezentas multajn dilemojn, infanojn (ne necesas ami) ili, sed iuj el ni), kiuj ne ploras aŭ esprimas sin kiel INFANOJ, ke ili estas, aldonas kaj daŭras.
Ni estas unu paŝon for de perdi la socion de empatio kaj zorgado, de fini denaturigi nin mem. Kiel malĝoja 🙁
Mi konsentas kun vi: unu afero estas segmenti la publikon kaj desegni servojn surbaze de ĉi tio, estas alia afero disvastigi la manion, kiun havas infanoj. Foje mi demandas min, ĉu ne estos envio, ĉar ili ĝuas tian intensan feliĉon kaj tian plenan liberecon (al tiuj el ni, kiujn ni forlasas, kompreneble).
Koran dankon Macarena! Empatio, Empatio ... Ĝi estas la magia vorto, kiun mi ne enmetis en la artikolon! Tre bona via frazo, ke ni perdas la socion de empatio kaj zorgo. Ŝajnas, ke se. Kaj vi vidas, kiel facile estas esti feliĉa. Ĝuste hodiaŭ, kiam preterpasante trotuaron apud bazlernejo, virino diras al mi, ke ĉi tiuj ne estas infanoj, ili estas «sovaĝuloj». Estis tempo de korto, kaj la aero pleniĝis de krioj, ridoj kaj vetkuroj. Ĝi estis la sono de la vivo, simple. Ili havos tempon silenti, lasu ilin kreski malgraŭ iuj etikedante ilin "sovaĝaj".
Ni faros nian helpon por defendi infanojn, kiam eble. Grandan brakumon kaj dankon kiel ĉiam pro via helpo kaj subteno!
Alia provo pravigi gepatrojn, kiuj rifuzas regi siajn "benojn". Se vi ne povas regi infanon laŭ racio, faru ĝin per teruro, eĉ per perforto. Sed homoj ne devigas toleri ĝenan bruon nur ĉar vi rifuzas alpreni vian aŭtoritatan rolon.
#000030
Vi frapis la najlon sur la kapon Valeria, mi pensas, ke ne nur multaj plenkreskuloj (mi ne volas riski diri la plej multajn el ili, ĉar mi povus erari) ne komprenas infanojn, kio samas kiel diri tion ili ne memoras, ke ili estis; sed ankaŭ ili timas emociojn: tiujn de aliaj kaj siajn proprajn. Kaj tiel ĝi iras.
#000031
La medio vendas al ni feliĉon, amuzon kaj bonfarton konservitan, sed nenion por partopreni, ne ... Tiel, ni volas amikojn ne tro pezajn, parojn, kiuj ne prezentas multajn dilemojn, infanojn (ne necesas ami) ili, sed iuj el ni), kiuj ne ploras aŭ esprimas sin kiel INFANOJ, ke ili estas, aldonas kaj daŭras.
#000032
Ni estas unu paŝon for de perdi la socion de empatio kaj zorgado, de fini denaturigi nin mem. Kiel malĝoja 🙁
#000033
Koran dankon Macarena! Empatio, Empatio ... Ĝi estas la magia vorto, kiun mi ne enmetis en la artikolon! Tre bona via frazo, ke ni perdas la socion de empatio kaj zorgo. Ŝajnas, ke se. Kaj vi vidas, kiel facile estas esti feliĉa. Ĝuste hodiaŭ, kiam preterpasante trotuaron apud bazlernejo, virino diras al mi, ke ĉi tiuj ne estas infanoj, ili estas «sovaĝuloj». Estis tempo de korto, kaj la aero pleniĝis de krioj, ridoj kaj vetkuroj. Ĝi estis la sono de la vivo, simple. Ili havos tempon silenti, lasu ilin kreski malgraŭ iuj etikedante ilin "sovaĝaj".
Ni faros nian helpon por defendi infanojn, kiam eble. Grandan brakumon kaj dankon kiel ĉiam pro via helpo kaj subteno!
#000035
Koran dankon Macarena! Empatio, Empatio ... Ĝi estas la magia vorto, kiun mi ne enmetis en la artikolon! Tre bona via frazo, ke ni perdas la socion de empatio kaj zorgo. Ŝajnas, ke se. Kaj vi vidas, kiel facile estas esti feliĉa. Ĝuste hodiaŭ, kiam preterpasante trotuaron apud bazlernejo, virino diras al mi, ke ĉi tiuj ne estas infanoj, ili estas «sovaĝuloj». Estis tempo de korto, kaj la aero pleniĝis de krioj, ridoj kaj vetkuroj. Ĝi estis la sono de la vivo, simple. Ili havos tempon silenti, lasu ilin kreski malgraŭ iuj etikedante ilin "sovaĝaj".
#000036
Ni faros nian helpon por defendi infanojn, kiam eble. Grandan brakumon kaj dankon kiel ĉiam pro via helpo kaj subteno!
#000037
Alia provo pravigi gepatrojn, kiuj rifuzas regi siajn "benojn". Se vi ne povas regi infanon laŭ racio, faru ĝin per teruro, eĉ per perforto. Sed homoj ne devigas toleri ĝenan bruon nur ĉar vi rifuzas alpreni vian aŭtoritatan rolon.
#000038
Novaĵoj en via retpoŝtoAkiru la plej novajn artikolojn pri beboj, patrinoj kaj familio.
Mi akceptas la jurajn kondiĉojn
#000039