Proksime de kaj malproksima kampo
#000002
Wideband Space dividada Multobla Aliro (WSDMA)
#000003
Anteno estas aro de direktistoj ( elementoj), elektre ligitaj al la ricevilo aŭ dissendilo.
Dum dissendo, la oscila fluo aplikita al la anteno per dissendilo kreas oscilan kampon kaj kampon ĉirkaŭ la antenelementoj.
Tiuj temp-ŝanĝiĝantaj kampoj radias energion for de la anteno en spacon kiel kortuŝa transversa elektromagnetkampa ondo.
Inverse, dum ricevo, la oscilaj elektraj kaj kampoj de alvenanta radiondo penas forton sur la elektronoj en la antenelementoj, igante ilin moviĝi malantaŭa kaj antaŭen, kreante oscilajn fluojn en la anteno.
#000005
Antenoj povas esti dizajnitaj por elsendi kaj ricevi radiondojn en ĉiuj horizontalaj indikoj egale ( omnidirektional antenoj), aŭ preferate en speciala direkto ( unudirektaj aŭ altaj gajno antenoj).
Anteno povas inkludi parazitajn elementojn, parabolajn reflektorojn aŭ kornojn, kiuj helpas direkti la radiondojn en trabon aŭ alian deziratan radiadpadronon.
#000006
La unuaj antenoj estis konstruitaj en 1888 fare de germana fizikisto Heinrich Rudolf Hertz en liaj pioniraj eksperimentoj por pruvi la ekziston de elektromagnetaj ondoj antaŭdiritaj de la teorio de James Clerk Maxwell.
Hertz metis dipolantenojn ĉe la fokuso de parabolaj reflektoroj por kaj elsendado kaj ricevado.
Li publikigis sian laboron en Annalen der Physik und Chemie (vol.
#000007
7 Reciproka impedanco kaj interagado inter antenoj
#000008
La vortoj anteno kaj anteno estas uzitaj interŝanĝeble.
Foje la esprimo "anteno" estas uzita por signifi dratantenon.
La origino de la vorto anteno relative al sendrata aparataro ricevas al itala radiopioniro Guglielmo Marconi.
En la somero de 1895, Marconi komencis testi sian sendratan sistemon ekstere sur la biendomo de sia patro proksime de Bologna kaj baldaŭ komencis eksperimenti per longaj drato- "antenoj".
En la itala tendstango estas konata kiel l'antenna centrale, kaj la polo kun la drato estis simple nomita l'antena. Ĝis tiam sendrata radia elsendado kaj ricevi elementojn estis konata simple kiel antenoj aŭ terminaloj.
Pro lia eminenteco, la uzo de Marconi de la vorto anteno atingas inter sendrataj esploristoj, kaj poste la popolon.
#000009
Anteno povas rilati larĝe al tuta kunigo inkluzive de subtenstrukturo, ĉemetaĵo (se entute), ktp. aldone al la faktaj funkciaj komponentoj.
Precipe ĉe mikroondofrekvencoj, envenanta anteno povas inkludi ne nur la faktan elektran antenon sed integran antaŭamplifikilon aŭ miksilon.
#000010
Antenoj estas postulitaj per iu radioricevilo aŭ dissendilo por kunligi ĝian elektran ligon al la elektromagneta kampo.
Radiondoj estas elektromagnetaj ondoj kiuj portas signalojn tra la aero (aŭ tra spaco) ĉe la lumrapideco kun preskaŭ neniu dissendperdo.
Radiosendiloj kaj riceviloj kutimas peri signalojn en radielsenda (audio) radio, televido, movajn telefonojn, Wifi ( WLAN) datenretoj, kaj teleregil aparatoj inter multaj aliajn.
Radiondoj ankaŭ estas uzitaj rekte por mezuradoj en radaro, GP, kaj radioastronomio.
Dissendiloj kaj riceviloj postulas antenojn, kvankam tiuj foje estas kaŝitaj (kiel ekzemple la anteno ene de AM-radio aŭ ene de tekokomputilo provizitaj per Wifi).
#000011
Antenoj povas esti klasifikitaj kiel omnidirektional, radiante energion ĉirkaŭ egale en ĉiuj indikoj, aŭ Directional, kie energio radias pli laŭ unu direkto ol aliaj.
(Antenoj estas reciprokaj, tiel ke la sama efiko okazas por ricevado de radiondoj.
Tute unuforma omnidirektional anteno ne estas fizike ebla.
Multaj gravaj antenspecoj havas unuforman radiadpadronon en la horizontalo, sed sendas malgrandan energion suprendirektita aŭ malsupren.
"Unudirekta" anteno kutime estas celita maksimumigi it kupladon al la elektromagneta kampo en la direkto de la alia stacio.
#000012
Unu ekzemplo de omnidirektional antenoj estas la tre ofta vertikala anteno aŭ vipanteno konsistanta el metalbastono.
Dipolanteno estas simila sed konsistas el du tiaj direktistoj etendante enen kontraŭ indikoj.
Dipoloj estas tipe orientitaj horizontale en direkte al kiu kazo ili estas malforte unudirektaj: signaloj estas racie bone radiitaj aŭ ricevitaj de ĉiuj indikoj kun la escepto de la direkto laŭ la direktisto mem;
tiu regiono estas nomita la antena blindkonuso aŭ nulo.
#000013
Kaj la vertikalaj kaj dipolantenoj estas simplaj en konstruo kaj relative nekostaj.
La dipolanteno, kiu estas la bazo por la plej multaj antendezajnoj, estas ekvilibra komponento, kun egala sed kontraŭ tensioj kaj fluoj uzitaj ĉe it'oj du terminaloj tra ekvilibra transmisilinio (aŭ al koaksiala transmisilinio tra tielnomita balun).
La vertikala anteno, aliflanke, estas monopol anteno.
Ĝi estas tipe ligita al la interna direktisto de koaksiala transmisilinio (aŭ egala reto);
la ŝildo de la transmisilinio estas ligita al grundo.
Laŭ tiu maniero, la grundo (aŭ ajna granda kondukta surfaco) ludas la rolon de la dua direktisto de dipolo, tiel formante kompletan cirkviton.
Ĉar monopolantenoj dependas de kondukta tero, tielnomita surgrundiĝa strukturo povas esti utiligita por disponigi pli bonan grundkontakton al la tero aŭ kiuj mem agoj kiel grundebeno por rezulti tiu funkcias nekonsiderante (aŭ en foresto de) fakta kontakto kun la tero.
#000014
Antenoj pli da komplekso ol la dipolo aŭ vertikalaj dezajnoj estas kutime intencitaj por pliigi la direktecon kaj sekve la gajnon de la anteno.
Tio povas esti plenumita laŭ multaj malsamaj manieroj kondukantaj al abundo de antendezajnoj.
La vasta plimulto de dezajnoj estas manĝita kun ekvilibra linio (male al monopolanteno) kaj estas bazitaj sur la dipolanteno kun kromaj komponentoj (aŭ elementoj) kiuj pliigas ĝian direktecon.
Anteno- "gajno" en tiu kazo priskribas la koncentriĝon de radia potenco en specialan solidan angulon de spaco, kontraste al la sfere unuforma radiado de la ideala radiatoro.
La pliigita potenco en la dezirata direkto estas ĉe la elspezo de tio en la nedezirataj indikoj.
Potenco estas konservita, kaj ekzistas neniu reta potencopliiĝo super tio liveris de la energifonto (la dissendilo.
#000015
Ekzemple, etapa aro konsistas el du aŭ pli simplaj antenoj kiuj estas ligitaj kune tra elektra cirkvito.
Tio ofte implikas kelkajn paralelajn dipolantenojn kun certa interspacigo.
Depende de la relativa fazo lanĉita fare de la reto, la sama kombinaĵo de dipolantenoj povas funkciigi kiel "kanonadinstalado" (unudirekta normalo al linio liganta la elementojn) aŭ kiel "fin-fajra aro" (unudirekta laŭ la linio ligante la elementojn).
Antenaroj povas utiligi ajnan bazan (omnidirektional aŭ malforte unudirektan) antenspecon, kiel ekzemple dipolo, buklo aŭ fendetantenoj.
Tiuj elementoj ofte estas identaj.
#000016
Tamen tagal-perioda dipolinstalado konsistas el kelkaj dipolelementoj de malsamaj longoj por akiri iom direktantenon havantan ekstreme larĝan bendolarĝon: tiuj estas ofte uzitaj por televidricevo en marĝenaj lokoj.
La dipolantenoj-komponado kiun ĝi estas ĉiu pripensis "aktivajn elementojn" ĉar ili estas ĉio elektre ligis kune (kaj al la transmisilinio).
Aliflanke, supraĵe simila dipolinstalado, la Yagi-Uda-Anteno (aŭ simple "Yagi"), havas nur unu dipolelementon kun elektra ligo;
la aliaj tielnomitaj parazitaj elementoj interagas kun la elektromagneta kampo por realigi sufiĉe direktantenon sed unu kiu estas limigita al sufiĉe mallarĝa bendolarĝo.
La yagi-Uda-anteno havas similajn aspektantajn parazitan dipolelementojn sed kiun agon alimaniere pro iliaj iom malsamaj longoj.
Povas ekzisti kelkaj tielnomitaj "direktoroj" antaŭ la aktiva elemento en la direkto de disvastigo, kaj kutime ununura (sed eventuale pli) "reflektoro" sur la kontraŭa flanko de la aktiva elemento.
#000017
Pli bonege direkteco povas esti akirita uzante trab-formadajn teknikojn kiel ekzemple parabola reflektoro aŭ korno.
Ĉar alta direkteco en anteno dependas de ĝi estante granda komparite kun la ondolongo, mallarĝaj traboj de tiu tipo estas pli facile realigitaj ĉe UHF kaj mikroondofrekvencoj.
#000018
Ĉe malaltfrekvencoj (kiel ekzemple AM gisis), aroj de vertikalaj turoj kutimas atingi direktecon [7] kaj ili okupos grandajn areojn de tero.
Por ricevo, longa Trinkaĵanteno povas havi signifan direktecon.
Por neunudirekta portebla uzo, mallonga vertikala anteno aŭ malgranda buklanteno funkcias bone, kie la ĉefdezajnodefio estas tiu de impedancakordigo.
Per vertikala anteno ŝarĝadvolvaĵo en la bazo de la anteno povas esti utiligita por nuligi la reaktivan komponenton de impedanco;
malgrandaj buklantenoj estas agorditaj per paralelaj kondensiloj por tiu celo.
#000019
Antenenkonduko estas la transmisilinio (aŭ furaĝolinio ) kiu ligas la antenon al dissendilo aŭ ricevilo.
La antensendo povas rilati al ĉiuj komponentoj ligante la antenon al la dissendilo aŭ ricevilo, kiel ekzemple impedanco egalanta reton aldone al la transmisilinio.
En tielnomita aperturanteno, kiel ekzemple korno aŭ parabola plado, la "furaĝo" ankaŭ povas rilati al baza anteno ene de la tuta sistemo (normale ĉe la fokuso de la parabola plado aŭ ĉe la gorĝo de korno) kiu povus esti konsiderita tiu aktiva elemento en tiu antensistemo.
Mikroondanteno ankaŭ povas esti provizita rekte de ondgvidisto modloko de (kondukta) transmisilinio.
#000020
Anteno kontraŭbalancu aŭ grundaviadilo estas strukturo de kondukta materialo kiu pliboniĝas aŭ anstataŭigas por la grundo.
Ĝi povas esti ligita al aŭ izolita de la natura grundo.
Pri monopolanteno, tio helpas pri la funkcio de la natura grundo, precipe kie varioj (aŭ limigoj) de la karakterizaĵoj de la natura grundo influas ĝian bonordan funkcion.
Tia strukturo estas normale ligita al la revenligo de malekvilibra transmisilinio kiel ekzemple la ŝildo de samaksa kablo.
#000021
Elektromagnetonda refraktor en kelkaj aperturantenoj estas komponento kiu pro sia formo kaj poziciofunkcioj por selekteme prokrasti aŭ avanci partojn de la elektromagneta ondo-fronto pasanta tra ĝi.
La refraktor ŝanĝas la spacajn karakterizaĵojn de la ondo sur unu flanko relative al la alia flanko.
Ĝi povas, ekzemple, alporti la ondon al fokuso aŭ ŝanĝi la ondofronton laŭ aliaj manieroj, ĝenerale por maksimumigi la direktecon de la antensistemo.
Tio estas la radiekvivalento de optika lenso.
#000022
Antena kupladreto estas pasiva reto (ĝenerale kombinaĵo de induktaj kaj kapacitaj cirkvitelementoj) uzita por impedanco egalanta intere la antenon kaj la dissendilon aŭ ricevilon.
Tio povas esti uzita por plibonigi la konstantondan proporcion por minimumigi perdojn en la transmisilinio kaj por donaci la dissendilon aŭ ricevilon norma resistiva impedanco kiun ĝi atendas vidi por optimumoperacio.
#000023
Estas fundamenta posedaĵo de antenoj ke la elektraj karakterizaĵoj de anteno priskribita en la venonta sekcio, kiel ekzemple gajno, radiadpadrono, impedanco, bendolarĝo, resonfrekvenco kaj polusiĝo, estas la samaj ĉu la anteno elsendas aŭ envenanta.
Ekzemple, la " envenanta padrono " (sentemo kiel funkcio de direkto) de anteno se uzite por ricevo estas identa al la radiadpadrono de la anteno kiam ĝi estas movitaj kaj funkcias kiel radiatoro.
Tio estas sekvo de la reciprokecteoremo de elektromagnetismo.
Tial, en diskutoj de antentrajtoj neniu distingo estas kutime farita inter ricevado kaj elsendado de terminologio, kaj la anteno povas esti rigardita kiel aŭ elsendado aŭ ricevado, whikever estas pli oportuna.
#000024
Necesa kondiĉo por la dirita reciprokecposedaĵo estas ke la materialoj en la anteno kaj dissendmedio estas liniaj kaj reciprokaj.
Reciprokaj (aŭ duflankaj) rimedoj ke la materialo havas la saman respondon al elektra nuna aŭ kampo en unu direkto, ĉar ĝi havas al la kampo aŭ nuna en la kontraŭa direkto.
La plej multaj materialoj utiligitaj en antenoj pretas kontentigi tiujn kondiĉojn, sed kelkaj mikroondantenoj uzas altteknologiajn komponentojn kiel ekzemple isolator'oj kaj cirkuliloj, faritaj el nereciprokaj materialoj kiel ekzemple ferito.
Tiuj povas esti uzitaj por doni al la anteno malsaman konduton dum ricevado ol ĝi havas dum elsendado, [8] kiuj povas esti utilaj en aplikoj kiel radaro.
#000025
Antenoj estas karakterizitaj per kelkaj spektakliniciatoj kun kiuj uzanto estus koncernita en selektado aŭ dizajnado de anteno por speciala aplikiĝo.
Ĉefo inter tiuj rilatas al la unudirektaj karakterizaĵoj (kiel prezentite en la radiadpadrono de la anteno) kaj la rezulta gajno .
Eĉ en omnidirektional (aŭ malforte unudirektaj) antenoj, la gajno ofte povas esti pliigita koncentrante pli de it potenco en la horizontalaj indikoj, oferi potencon radiis direkte al la ĉielo kaj grundo.
La potencgajno de la anteno (aŭ simple "gajno") ankaŭ enkalkulas la efikecon de la anteno, kaj ofte estas la primara figuro de merito.
#000026
Resonancaj antenoj estas atenditaj esti uzitaj ĉirkaŭ speciala resonfrekvenco ;
anteno devas tial esti konstruita aŭ ordonita egali la frekvencintervalon de la intencita aplikiĝo.
Speciala antendezajno prezentos specialan furaĝpunktoimpedancon.
Dum tio povas influi la elekton de anteno, la impedanco de anteno ankaŭ povas esti adaptita al la dezirata impedancnivelo de sistemo uzanta egalan reton konservante la aliajn karakterizaĵojn (krom ebla perdo de efikeco).
#000027
Kvankam tiuj parametroj povas esti mezuritaj en principo, tiaj mezuradoj estas malfacilaj kaj postulas tre specialecan ekipaĵon.
Preter agordado de elsenda anteno uzanta SWR mezurilon, la tipa uzanto dependos de teoriaj prognozoj bazitaj sur la antendezajno aŭ sur asertoj de vendisto.
#000028
Anteno elsendas kaj ricevas radiondojn kun speciala polusiĝo kiu povas esti reorientigita renversante la akson de la anteno en multaj (sed ne ĉiuj) kazoj.
La fizika grandeco de anteno ofte estas praktika temo, precipe ĉe pli malaltaj frekvencoj (pli longaj ondolongoj).
Tre direktantenoj devas esti signife pli grandaj ol la ondolongo.
Resonancaj antenoj kutime uzas linian direktiston (aŭ elementon), aŭ paron de tiaj elementoj, ĉiu el kiu estas proksimume kvarono de la ondolongo en longo (stranga multoblo de kvaronondolongoj ankaŭ estos resonanca).
Antenoj kiuj estas postulataj por esti malgrandaj komparite kun la ondolonga oferefikeco kaj ne povas esti tre unudirektaj.
Ĉe pli altaj frekvencoj (UHF, mikroondoj) komercantaj de efikeco por akiri pli etan fizikan grandecon estas kutime ne postulata.
#000029
La plimulto de antendezajnoj estas bazita sur la resonanco principo.
Tio dependas de la konduto de movado elektronoj, kiuj reflektas de surfacoj kie la dielektrikaj konstantaj ŝanĝoj, en modo simila al la maniero malpeze reflektas kiam optikaj trajtoj ŝanĝiĝas.
En tiuj dezajnoj, la reflekta surfaco estas kreita antaŭ la fino de direktisto, normale maldika metaldrato aŭ bastono, kiu en la plej simpla kazo havas furaĝpunkton ĉe unu fino kie ĝi estas ligita al transmisilinio.
La direktisto, aŭ elemento, estas akordigitaj kun la elektra kampo de la dezirata signalo, normale signifante kiun ĝi estas perpendikulara al la linio de la anteno ĝis la fonto (aŭ ricevilo koncerne elsendantenon).
#000030
La elektra komponento de la radisignalo induktas tension en la direktisto.
Tio kaŭzas elektran fluon komenci flui en la direkto de la tuja kampo de la signalo.
Kiam la rezulta fluo atingas la finon de la direktisto, ĝi reflektas, kiu estas ekvivalenta al 180-grada ŝanĝo en fazo.
Se la direktisto estas 1 ⁄ 4 el ondolongo longa, fluo de la furaĝpunkto spertos 90 gradan fazoŝanĝon antaŭ la tempo kiam ĝi atingas la finon de la direktisto, reflektas tra 180 gradoj, kaj tiam pliajn 90 gradojn kiam ĝi vojaĝas reen.
Tio signifas ke ĝi spertis totalan 360 gradan fazoŝanĝon, resendante ĝin al la origina signalo.
La fluo en la elemento tiel aldonas al la nuna estaĵo kreita de la fonto ĉe tiu momento.
Tiu procezo kreas konstantan ondon en la direktisto, kun la maksimuma fluo ĉe la furaĝo.
#000031
La ordinara duon-onda dipolo estas verŝajne la plej vaste uzita antendezajno.
Tio konsistas el du 1 ⁄ 4 - ondolongelementoj aranĝis fin-al-finaj, kaj kuŝantaj laŭ esence la sama akso (aŭ samlinia), ĉiu manĝigo unu flankon de du-direktista transmisidrato.
La fizika aranĝo da la du elementoj lokas ilin 180 gradoj el fazo, kio signifas ke ĉe iu antaŭfiksita momento unu el la elementoj movas fluon en la transmisilinion dum la aliaj tiras ĝin eksteren.
La monopolanteno estas esence unu duono de la duon-onda dipolo, unuopaĵo 1 ⁄ 4 - ondolongelemento kun la alia flanko ligita al grundo aŭ ekvivalenta grundebeno (aŭ kontraŭbalancas ).
Monopoloj, kiuj estas duono-la grandeco de dipolo, estas oftaj por long-ondolongaj radisignaloj kie dipolo estus nepraktike granda.
Alia komuna dezajno estas la faldita dipolo, kio estas esence du dipoloj metita flank-al-flanken kaj ligita ĉe iliaj finoj por produkti ununuran unu-ondolongan antenon.
#000032
La konstantondaj formularoj kun tiu dezirata padrono ĉe la dezajnofrekvenco, f0 , kaj antenoj estas normale dizajnitaj por esti tiu grandeco.
Tamen, provizi tiun elementon kun 3f0 (kies ondolongo estas 1 ⁄ 3 tiu de f0 ) ankaŭ kondukos al konstantonda padrono.
Tiel, antenelemento ankaŭ estas resonanca kiam ĝia longo estas 3 ⁄ 4 el ondolongo.
Tio estas vera por ĉiuj strangaj multobloj de 1 ⁄ 4 ondolongo.
Tio permesas iom da fleksebleco de dezajno laŭ antenlongoj kaj furaĝpunktoj.
Antenoj uzitaj en tia modo povas esti harmonie funkciigitaj.
#000033
La kvaron-ondaj elementoj imitas seri-resonancan elektran elementon pro la konstantonda donaco laŭ la direktisto.
Ĉe la resonfrekvenco, la konstanta ondo havas aktualan pinton kaj tensionodon (minimumo) ĉe la furaĝo.
En elektraj esprimoj, tio signifas ke la elemento havas minimuman reaktancon, generante la maksimuman fluon por minimuma tensio.
Tio estas la ideala situacio, ĉar ĝi produktas la maksimuman produktaĵon por la minimuma enigaĵo, produktante la plej altan eblan efikecon.
Kontraŭe al ideala (senperda) seri-resonanca cirkvito, finhava rezisto restas (egalrilatante al la relative malgranda tensio ĉe la furaĝo-punkto) pro la radiadrezisto de la anteno same kiel ajnaj faktaj elektraj perdoj.
#000034
Revoko ke fluo reflektos kiam ekzistas ŝanĝoj en la elektraj trajtoj de la materialo.
Por efike sendi la signalon en la transmisilinion, estas grave ke la transmisilinio havas la saman impedancon kiel la elementoj, alie ke iuj el la signalo estos reflektitaj reen en la antenon.
Tio kondukas al la koncepto de impedancakordigo, la dezajno de la totala sistemo de anteno kaj transmisilinio tiel la impedanco estas tiel proksime kiel eblajn, tiel reduktante tiujn perdojn.
Impedancakordigo inter antenoj kaj transmisilinioj estas ofte pritraktita helpe de balun, kvankam aliaj solvoj ankaŭ estas utiligitaj en certaj roloj.
Grava kvanto da tiu baza koncepto estas la konstantonda proporcio, kiu mezuras la signifon de la reflektita signalo.
#000035
La fina rezulto estas ke la resonanca anteno efike provizos signalon en la transmisilinion nur kie la frekvenco de la fontsignalo estas proksima al tiu de la dezajnofrekvenco de la anteno, aŭ unu el la resonancaj multobloj.
Tio igas resonancajn antendezajnojn esence mallarĝejgrupo, kaj ili estas plej ofte uzitaj kun ununura celsignalo.
Ili estas precipe oftaj sur radarsistemoj, kie la sama anteno estas uzita por kaj elsendo kaj ricevo, aŭ por radio kaj televidelsendoj, kie la anteno laboras kun ununura frekvenco.
Ili estas malpli ofte uzitaj por ricevo kie multoblaj kanaloj ĉeestas, en kiu kazo kromaj modifoj kutimas pliigi la bendolarĝon, aŭ totale malsamaj antendezajnoj estas utiligitaj.
#000037
Estas eble uzi simplan impedancon egalantan konceptojn permesi la uzon de monopolo aŭ dipolantenoj altagrade pli mallongaj ol la 1⁄4 aŭ 1⁄2 ondolongo, respektive, ĉe kiuj ili estas resonancaj.
Ĉar tiuj antenoj estas produktitaj pli mallongaj (por antaŭfiksita frekvenco) sia impedanco iĝas dominitaj per serio kapacita (negativa) reaktanco;
aldonante seriinduktanco kun la kontraŭa (pozitiva) reaktanco - tielnomita ŝarĝa volvaĵo - la reaktancon de la anteno povas esti nuligita forlasante nur puran reziston.
Foje la rezulta (pli malalte) elektra resonfrekvenco de tia sistemo (anteno kaj plie egala reto) estas priskribita utiligante la koncepton de elektra longo , tiel ke anteno uzita ĉe pli malalta frekvenco ol it resonfrekvenco estas nomita elektre mallonga anteno [13] .
#000038
Ekzemple, ĉe 30 MHz (10 m ondolongo) vera resonanca 1⁄4 ondolongo monopolo estus preskaŭ 2.5 metrojn longa, kaj uzi antenon nur 1.5 metrojn altan postulus la aldonon de ŝarĝa volvaĵo.
Tiam povas esti dirite ke la volvaĵo plilongigis la antenon por realigi elektran longon de 2.5 metroj.
Tamen, la rezulta resistiva impedanco atingita estos sufiĉe iomete sub la nivelo de tiu de vera 1⁄4 ondo (resonanca) monopolo, ofte postulante plian impedancon egalantan (transformilo) al la dezirata transmisilinio.
Eterne pli mallongaj antenoj (postulantaj pli grandan "elektran plilongigon") la radiadrezisto plonĝas (ĉirkaŭ laŭ la kvadrato de la antenlongo), tiel ke la misagordo pro neta reaktanco for de la elektra resonanco plimalbonigas.
Aŭ oni povis ankaŭ diri ke la ekvivalenta resonanca cirkvito de la antensistemo havas pli altan Q-faktoron kaj tiel reduktitan bendolarĝon [13] , kiuj eĉ povas iĝi neadekvataj por la spektro de la elsendita signalo.
Resistivaj perdoj pro la ŝarĝadvolvaĵo, relative al la malkreskinta radiadrezisto, implicas reduktitan elektran efikecon, kiu povas naskigi granda suspekto pri elsenda anteno, sed bendolarĝo estas la plej grava faktoro [ dubindaj - ĵetdiskoj ] kiu metas la grandecon de antenoj ĉe 1 MHz kaj pli malaltaj frekvencoj.
#000039
La kvanto de signalo ricevita de malproksima dissendfonto estas esence geometria en naturo pro la invers-kvadrata leĝo, kaj tio kondukas al la koncepto de reala areo .
Tio mezuras la prezenton de anteno komparante la kvanton de potenco kiun ĝi generas al la kvanto de potenco en la origina signalo, mezuris laŭ la potencdenseco de la signalo en Watts je kvadrata metro.
Se pli da efikeco estas necesa, oni ne povas simple produkti la antenon pli granda.
Kvankam tio kaptus pli da energio de la signalo, pro la konsideroj supre, ĝi malpliigus la produktaĵon signife pro ĝi moviĝante foren de la resonanca longo.
En roloj kie pli alta efikeco estas necesa, dizajnistoj ofte uzas multoblajn elementojn kombinitajn kune.
#000040
Estas ankaŭ eble uzi multoblajn aktivajn elementojn kaj kombini ilin kune per transmisilinioj produkti similan sistemon kie la fazoj konektiĝas por plifortikigi la produktaĵon.
La antenaro kaj tre simila reflekta aranteno konsistas el multoblaj elementoj, ofte duon-ondaj dipoloj, spacigitaj sur ebeno kaj dratumita kune per transmisilinioj kun specifaj fazlongoj por produkti ununuran en-fazan signalon ĉe la produktaĵo.
La tagal-perioda anteno estas pli kompleksa dezajno kiu uzas multoblajn en-liniajn elementojn simila en aspekto al la Yagi-Uda sed uzante transmisiliniojn inter la elementoj por produkti la produktaĵon.
#000043
Reflektado de la origina signalo ankaŭ okazas kiam ĝi trafas plilongigitan konduktan surfacon, en modo simila al spegulo.
Tiu efiko ankaŭ povas esti uzita por pliigi signalon helpe de reflektoro , normale metite malantaŭ la aktiva elemento kaj interspacigite tiel la reflektita signalo atingas la elementen-fazon.
Ĝenerale la reflektoro restos tre reflekta eĉ se ĝi ne estas solida;
Tial, reflektoroj ofte prenas la formon de dratmaŝoj aŭ vicojn de pasivaj elementoj, kiu igas ilin pli malpezaj kaj malpli submetataj vent-ŝarĝi efikojn, de speciala graveco kiam muntite ĉe pli altaj altitudoj kun respekto al la ĉirkaŭaj strukturoj.
La parabola reflektoro eble estas la plej konata ekzemplo de reflektor-bazita anteno, kiu havas realan areon multe pli grandan ol la aktiva elemento sole.
#000044
Kvankam resonanca anteno havas sole resistivan furaĝ-punktan impedancon ĉe speciala frekvenco, multaj (se ne la plej multaj) aplikoj postulas uzi antenon en vico da frekvencoj.
La frekvencintervalo aŭ bendolarĝo super kiu anteno funkcias bone povas esti tre larĝaj (kiel en tagal-perioda anteno) aŭ mallarĝigi (en resonanca anteno);
ekster tiu intervalo la antenimpedanco iĝas malbona matĉo al la transmisilinio kaj dissendilo (aŭ ricevisto).
Ankaŭ koncerne la Yagi-Uda kaj aliajn fin-fajrajn arojn, uzo de la anteno bone for de sia dezajnofrekvenco influas ĝian radiadpadronon, reduktante sian direktivgajnon;
la uzebla bendolarĝo tiam estas limigita nekonsiderante impedancakordigo.
#000045
Krom ĉi-lasta konzerno, la resonfrekvenco de antensistemo ĉiam povas esti ŝanĝita adaptante taŭgan egalan reton.
Tio estas plej efike plenumita uzante egalan reton en la loko de la anteno, ĉar simple adapti egalan reton ĉe la dissendilo (aŭ ricevilo) forlasus la transmisilinion kun malbona konstantonda proporcio.
#000046
Anstataŭe, estas ofte dezirite havi antenon kies impedanco ne variigas tiel multe super certa bendolarĝo.
Ĝi turnas ke la kvanto de reaktanco vidita ĉe la terminaloj da resonanca anteno kiam la frekvenco estas ŝanĝita, ekzemple, je 5%, dependas tre multe de la diametro de la direktisto uzis.
Longa maldika drato utiligita kiel duon-onda dipolo (aŭ kvaronondmonopolo) havos reaktancon signife pli grandan ol la resistiva impedanco kiun ĝi havas ĉe resonanco, kaŭzante malbonan matĉon kaj ĝenerale neakceptebla efikeco.
Produkti la elementon uzi tubon de diametro eble 1/50 el ĝia longo, aliflanke, rezultigas reaktancon ĉe tiu ŝanĝita frekvenco kiu ne estas tiel bonega, kaj multe malpli grava misagordo kaj efiko al la neta efikeco de la anteno.
Tiel sufiĉe dikaj tuboj ofte estas uzitaj por la elementoj;
tiuj ankaŭ reduktis parazitan reziston (perdo).
#000047
La bendolarĝkarakterizaĵoj da resonanca antenelemento povas esti karakterizitaj laŭ ĝia Q, ekzakte ĉar oni uzas karakterizi la akrecon de L-C resonanca cirkvito.
Ofta eraro estas supozi ke ekzistas avantaĝo en anteno havanta alte Q (la tielnomitan "kvalitfaktoro").
En la kunteksto de elektronika cirkulado malalte Q ĝenerale signifas pli grandan perdon (pro nedezirata rezisto) en resonanca L-C serilokaro, kaj pli malbona ricevilselektiveco.
Tamen tiu kompreno ne validas por resonancaj antenoj kie la rezisto engaĝita estas la radiadrezisto, dezirata kvanto kiu forigas energion de la resonanca elemento por radii ĝin (la celon de anteno, post ĉio!
La Q de L-C-R cirkvito estas difinita kiel la rilatumo de la reaktanco de la induktoro (de aŭ kondensilo) al la rezisto, tiel por certa radiadrezisto (la radiadrezisto ĉe resonanco ne varias multe laŭ diametro) la pli granda reaktancekster-resonanco kaŭzas la pli malbonan bendolarĝon de anteno dunganta tre maldikan direktiston.
La Q de tia mallarĝejgrupanteno povas esti tiel alta kiel 15-a Aliflanke, la reaktanco ĉe la sama ekster-resonanca frekvenco de unu utiliganta dikajn elementojn estas multe malpli, sekve rezultigante Q kiel malkulmino tiel 5-a Tiuj du antenoj povas rezulti ekvivalente ĉe la resonfrekvenco, sed la dua anteno rezultos super bendolarĝo 3 fojojn pli larĝe ol la anteno konsistanta el maldika direktisto.
#000049
Antenoj por uzo en multe pli larĝaj frekvencintervaloj estas atingitaj uzante pliajn teknikojn.
Alĝustigo de egala reto povas, en principo, permesas ke ĉiu anteno estus egalita ĉe iu frekvenco.
Tiel la buklanteno konstruita en la plej multajn AM-elsendon (mezondo) ricevilojn havas tre mallarĝan bendolarĝon, sed estas agordita uzante paralelan kapacitancon kiu estas adaptita laŭ la ricevilagordado.
Aliflanke, tagal-periodaj antenoj ne estas resonancaj ĉe iu frekvenco sed povas esti konstruitaj por ekhavi similajn karakterizaĵojn (inkluzive de furaĝpunktimpedanco) en iun frekvencintervalon.
Tiuj estas tial ofte utiligitaj (en la formo de unudirektaj tagal-periodaj dipolinstaladoj) kiel televidaj antenoj.
#000050
Gajno estas parametro kiu mezuras la gradon da direkteco de la radiadpadrono de la anteno.
Altefika anteno radios la plej grandan parton de sia potenco en speciala direkto, dum malalt-gajna anteno radios super pli larĝa angulo.
Tiu sendimensia rilatumo estas kutime esprimita logaritme en decibeloj, tiuj trupoj estas nomitaj "decibel-izotropaj" (dBi)
#000051
tiuj trupoj estas nomitaj "decibel-dipolaj" (dBd)
#000052
Ĉar la gajno da duon-onda dipolo estas 2.15 dBi kaj la logaritmo de produkto estas aldona, la gajno en dBi estas nur 2.15 decibelojn pli bonega ol la gajno en dBd
#000053
Altefikaj antenoj havas la avantaĝon de pli longa atingo kaj pli bona signalkvalito, sed devas esti direktitaj singarde kontraŭ la alia anteno.
Ekzemplo de altefika anteno estas parabola plado kiel ekzemple satelit-televid anteno.
Malalt-gajnaj antenoj havas pli mallongan atingon, sed la orientiĝo de la anteno estas relative negrava.
Ekzemplo de malalt-gajna anteno estas la vipanteno trovita en porteblaj radioj kaj sendrataj telefonoj.
Antengajno ne devus esti konfuzita kun amplifilgajno, aparta parametro je la pliiĝon en signalpovo pro plifortiga aparato.
#000054
La reala areo aŭ reala aperturo de envenanta anteno esprimas la parton de la potenco de preterpasanta elektromagneta ondo kiun ĝi liveras al siaj terminaloj, esprimis laŭ ekvivalenta areo.
Ekzemple, se radiondo preterpasanta antaŭfiksitan lokon havas fluon de 1 Pw/ m2 (10 −12 vatoj per kvadrata metro) kaj anteno havas realan areon de 12 m2, tiam la anteno liverus 12 Pw da RF- potenco al la ricevilo (30 mikrovoltoj rm'oj je 75 omo).
Ĉar la envenanta anteno ne estas same sentema al signaloj ricevis de ĉiuj indikoj, la reala areo estas funkcio de la direkto al la fonto.
#000055
Pro reciprokeco (diskutita super) la gajno de anteno uzita por elsendado devas esti proporcia al it reala areo kiam uzite por ricevado.
Pripensu antenon kun neniu perdo, t.e., unu kies elektra efikeco estas 100%.
Povas esti montrite ke ĝia reala areo averaĝita super ĉiuj indikoj devas esti egala al λ2 /4π, la ondolongo kvadratis dividita per 4π.
Gajno estas difinita tia ke la meza gajno super ĉiuj indikoj por anteno kun 100% elektra efikeco estas egala al 1-a Tial, la reala areo A fikas laŭ la gajno da G en antaŭfiksita direkto ricevas per:
#000056
Por anteno kun efikeco de malpli ol 100%, kaj la reala areo kaj gajno estas reduktitaj per tiu sama kvanto.
Tial, ĉi-supra rilato inter gajno kaj reala areo daŭre tenas.
Tiuj estas tiel du malsamaj manieroj esprimi la sama kvanto.
Fiki estas aparte oportuna dum komputado de la potenco kiu estus ricevita per anteno de precizigita gajno, kiel ilustrite per ĉi-supra ekzemplo.
#000057
La radiadpadrono de anteno estas intrigo de la relativa kampoforteco de la radiondoj elsenditaj per la anteno laŭ malsamaj anguloj.
Ĝi estas tipe reprezentita per tridimensia grafeo, aŭ polusaj intrigoj da la horizontalaj kaj vertikalaj sekcoj.
La padrono de ideala izotropanteno, kiu radias egale en ĉiuj indikoj, aspektus pli kiel sfero.
Multaj neunudirektaj antenoj, kiel ekzemple monopoloj kaj dipoloj, elsendas egalan potencon en ĉiuj horizontalaj indikoj, kie la potenco defalas laŭ pli altaj kaj pli malaltaj anguloj;
tio estas nomita omnidirektional padrono kaj kiam punktskribite aspektas pli kiel Toro aŭ berlinano.
#000058
La radiado de multaj antenoj montras padronon de maksimumo aŭ " loboj " laŭ diversaj anguloj, apartigitaj per" nuloj ", anguloj kie la radiado falas al nul.
Tio estas ĉar la radiondoj elsenditaj per malsamaj partoj de la anteno tipe interrompas, kaŭzante maksimumon laŭ anguloj kie la radiondoj alvenas ĉe malproksimaj punktoj en fazo, kaj nul radiadon laŭ aliaj anguloj kie la radiondoj alvenas for el fazo.
En direktanteno dizajnita por projekcii radiondojn en speciala direkto, la lobo en tiu direkto estas dizajnita pli granda ol la aliaj kaj estas nomita la " ĉefa lobo ".
La aliaj loboj kutime reprezentas nedeziratan radiadon kaj estas nomitaj" flankloboj ".
La akso tra la ĉeflobo estas nomita la " ĉefakso " aŭ" kalibrovid akso ".
#000059
La spaco ĉirkaŭanta antenon povas esti dividita en tri samcentrajn regionojn: la reaktiva preskaŭ-kampo, la radia preskaŭ-kampo (Fresnel-regiono) kaj la malproksime-kampaj (Fraunhofer) regionoj.
Tiuj regionoj estas utilaj identigi la kampostrukturon en ĉiu, kvankam ekzistas neniuj precizaj limoj.
#000060
La malproksime-kampa regiono estas estas sufiĉe malproksimaj de la anteno por neglekti sian grandecon kaj formi.
Povas esti supozite ke la elektromagneta ondo estas sole radia aviadilondo (ke elektraj kaj kampoj estas en fazo kaj perpendikularaj al unu la alian kaj al la direkto de disvastigo).
Tio simpligas la analitikon de la radia kampo.
#000061
Kiel elektromagneta ondo vojaĝas tra la malsamaj partoj de la antensistemo (radio, furaĝolinio, anteno, libera spaco) ĝi povas renkonti diferencojn en impedanco (E/H, V/I, ktp.).
Ĉe ĉiu interfaco, depende de la impedancmatĉo, iu frakcio da la energio de la ondo reflektos reen al la fonto, [14] formante konstantan ondon en la furaĝlinio.
La rilatumo de maksimuma potenco al minimuma potenco en la ondo povas esti mezurita kaj estas nomita la konstantonda proporcio (SWR).
SWR de 1:1 estas ideala.
SWR de 1.5:1 estas konsiderita kiel marĝene akceptebla en malaltaj potencaplikoj kie potencperdo estas pli kritika, kvankam SWR same alta kiel 6:1 daŭre povas esti uzebla kun la dekstra ekipaĵo.
Minimumigaj impedancdiferencoj ĉe ĉiu interfaco ( impedanco akordigo) reduktos SWR kaj maksimumigos potencotranslokigon tra ĉiu parto de la antensistemo.
#000062
Kompleksa impedanco de anteno estas rilatita al la elektra longo de la anteno ĉe la ondolongo en uzo.
La impedanco de anteno povas esti egalita al la furaĝlinio kaj radio adaptante la impedancon de la furaĝlinio, utiligante la furaĝlinion kiel impedancotransformilon.
Pli ofte, la impedanco estas adaptita ĉe la ŝarĝo (vidu malsupre) per antenradioricevilo, balun, egala transformilo, egalaj retoj kunmetitaj de induktoroj kaj kondensiloj, aŭ egalaj sekcioj kiel ekzemple la gama-matĉo.
#000063
Efikeco de elsenda anteno estas la rilatumo de povo fakte radiita (en ĉiuj indikoj) al la potenco absorbita per la antenterminaloj.
La elektro provizita al la antenterminaloj kiu ne estas radiita estas konvertita en varmecon.
Tio estas kutime tra perdrezisto en la direktistoj de la anteno, sed ankaŭ povas ŝuldiĝi al dielektrikoj aŭ magnetaj kernaj perdoj en antenoj (aŭ antensistemoj) uzantaj tiajn komponentojn.
Tia perdo efike prirabas potencon de la dissendilo, postulante pli fortan dissendilon por elsendi signalon de antaŭfiksita forto.
#000064
Ekzemple, se dissendilo liveras 100 W en antenon havanta efikecon de 80%, tiam la anteno radios 80 W kiel radiondoj kaj produktos 20 W da varmeco.
Por radii 100 W da potenco, oni devus uzi dissendilon kapabla je liverado de 125 W al la anteno.
Anteno kiun efikeco estas apartode impedancakordigo, kiu ankaŭ povas redukti la kvanton de potenco radiis uzi antaŭfiksitan dissendilon.
Se SWR mezurilo legas 150 W da okazaĵa potenco kaj 50 W da reflektita potenco, kiu signifas ke 100 W estis fakte absorbitaj per la anteno (ignorante transmisilinioperdojn).
Kiom multe de tiu potenco estis fakte radiita ne povas esti rekte determinita tra elektraj mezuradoj ĉe (aŭ antaŭ) la antenterminaloj, sed postulus (ekzemple) zorgeman mezuradon de kampoforteco.
La perdrezisto kaj efikeco de anteno povas esti kalkulitaj.
#000065
perdrezisto ĝenerale influas la furaĝpunktimpedancon, aldonante al sia resistiva komponento.
Tiu rezisto konsistos el la sumo de la radiadrezisto R kaj la perdrezisto Rloss.
Se nuna I estas liverita al la terminaloj de anteno, tiam potenco de I2 R estos radiita kaj potenco de I2 Rloss estos perdita kiel varmeco.
Tial, la efikeco de anteno estas egala al R
Nur la totala rezisto R + Rloss povas esti rekte mezurita.
#000066
Laŭ reciprokeco, la efikeco de anteno uzis kiam envenanta anteno estas identa al la efikeco tiel difinita supre.
La potenco kiun anteno liveros al ricevilo (kun bonorda impedancmatĉo) estas reduktita per la sama kvanto.
En kelkaj envenantaj aplikoj, la tre malefikaj antenoj povas havi nur malmulte da efiko al efikeco.
Ĉe malaltfrekvencoj, ekzemple, atmosfera aŭ homfarita bruo povas maski antenneefikecon.
258-3 indikas homfarita bruo en loĝkonteksto ĉe 40 MHz estas proksimume 28 dB supra la termika bruoplanko.
Sekve, anteno kun 20 dB perdo (pro neefikeco) havus nur malmulte da efiko al sistema bruefikeco.
La perdo ene de la anteno influos la celitan signalon kaj la bruon/interferon idente, kondukante al neniu redukto en signalo al bruoproporcio (SNR).
#000067
Antenoj kiuj ne estas bona frakcio de ondolongo en grandeco estas neeviteble malefikaj pro sia malgranda radiadrezisto.
AM-elsendradioj inkludas malgrandan buklantenon por ricevo kiu havas ekstreme malbonan efikecon.
Tio havas nur malmulte da efiko al la efikeco de la ricevilo, sed simple postulas pli grandan plifortigon de la elektroniko de la ricevilo.
Kontrasto tiu malgrandega komponento al la masivaj kaj tre altaj turoj uzitaj ĉe AM elsendostacioj por elsendado ĉe la tre sama frekvenco, kie ĉiu elcento de reduktita antenefikeco implicas grandan koston.
#000068
La difino de antengajno aŭ potencgajno jam inkludas la efikon da la efikeco de la anteno.
Tial, se oni provas radii signalon direkte al ricevisto uzanta dissendilon de antaŭfiksita potenco, unu bezono nur komparas la gajnon de diversaj antenoj prefere ol pripensado de la efikeco ankaŭ.
Tio estas same vera por envenanta anteno ĉe tre altaj (aparte mikroondo) frekvencoj, kie la punkto estas ricevi signalon kiu estas forta komparite kun la bruotemperaturo de la ricevisto.
Tamen, koncerne direktantenon uzitan por ricevado de signaloj kun la intenco de malaprobado interfero de malsamaj indikoj, oni jam ne temas pri la antenefikeco, kiel diskutite supre.
En tiu kazo, prefere ol citado de la antengajno, oni temus pli pri la direktivgajno kiu ne inkludas la efikon de anteno (enen) efikeco.
La direktivgajno de anteno povas esti komputita de la publikigita gajno dividita per la efikeco de la anteno.
#000069
La polusiĝo de anteno rilatas al la orientiĝo de la kampo ( E-aviadilo) de la radiondo kun respekto al la surfaco de la Tero kaj estas determinita per la fizika strukturo de la anteno kaj per it orientiĝo.
Tio estas aparta de la direkteco de la anteno.
Tiel, simpla rekta dratanteno havos unu polusiĝon kiam muntite vertikale, kaj malsama polusiĝo kiam muntite horizontale.
Kiel transversa ondo, la kampo de radiondo estas rektangule al tiu de la kampo, sed de kongreso, babilado de la polusiĝo de anteno" estas komprenita por rilati al la direkto de la kampo.
#000070
Por radiondoj, unu grava reflektoro estas la jonosfero kiu povas ŝanĝi la polusiĝon de la ondo.
Tiel por signaloj ricevis sekvan reflektadon proksime de la jonosfero ( ĉielo-ondo), kohera polusiĝo ne povas esti atendita.
Por linio-de-vidkomunikadoj aŭ terond disvastigo, horizontale aŭ vertikale polarigitaj dissendoj ĝenerale restas enen koncerne la saman polusiĝoŝtaton ĉe la envenanta loko.
Egali la polusiĝon de la envenanta anteno al tiu de la dissendilo povas fari tre grandan diferencon en ricevita signalforto.
#000071
Polusiĝo estas antaŭvidebla de la geometrio de anteno, kvankam en kelkaj kazoj ĝi ne estas entute evidenta (kiel ekzemple ĉar la kvaropanteno).
La linia polusiĝo de anteno estas ĝenerale laŭ la direkto (same rigardita de la envenanta loko) de la fluoj de la anteno kiam tia direkto povas esti difinita.
Ekzemple, vertikala vipanteno aŭ Wifi anteno vertikale orientita elsendos kaj ricevi en la vertikala polusiĝo.
Antenoj kun horizontalaj elementoj, kiel ekzemple la plej multaj tegmentaj televidantenoj en Usono, estas horizontale polarigitaj (radielsenda televido en Usono kutime uzas horizontalan polusiĝon).
Eĉ kiam la antensistemo havas vertikalan orientiĝon, kiel ekzemple aro de horizontalaj dipolantenoj, la polusiĝo estas en la horizontala direkto egalrilatanta al la aktuala fluo.
La polusiĝo de komerca anteno estas esenca specifo.
#000072
Estas plej bone ke la envenanta anteno por egalus la polusiĝon de la elsendita ondo por optimumricevo.
Mezaj akordigoj perdos iom da signalforto, sed ne tiel multon kiel kompleta misagordo.
Cirkle polarigita anteno povas esti uzita por egale ŝprucperli matĉon vertikalajn aŭ horizontalajn liniajn polusiĝojn.
Dissendo de cirkle polarigita anteno ricevita per linie polarigita anteno (aŭ inverse) kaŭzas 3 dB redukton en signalo-bruo-rilatumo kiam la ricevita elektro estis tiel duonigita.
#000074
Maksimuma potencotranslokigo postulas egali la impedancon de antensistemo (kiel vidite rigardi en la transmisilinion) al la kompleksa konjugito de la impedanco de la ricevisto aŭ dissendilo.
Koncerne dissendilon, aliflanke, la dezirata egala impedanco eble ne egalrilatas al la dinamika produktaĵimpedanco de la dissendilo kiel analizite kiel fontimpedanco sed prefere la dezajnovaloro (tipe 50 omo) postulis por efika kaj sekura operacio de la elsenda cirkulado.
La celita impedanco estas normale resistiva sed dissendilo (kaj kelkaj ricevistoj) povas havi kromajn alĝustigojn por nuligi certan kvanton de reaktanco por "tajli" la matĉon.
Kiam transmisilinio estas uzita intere la anteno kaj la dissendilo (aŭ ricevisto) oni ĝenerale ŝatus antensistemon kies impedanco estas resistiva kaj proksime de la karakteriza impedanco de tiu transmisilinio por minimumigi la konstantondan proporcion (SWR) kaj la pliiĝon en transmisilinioperdoj ĝi implicas, aldone al liverado de bona matĉo ĉe la dissendilo aŭ ricevisto mem.
#000075
Antenagordado ĝenerale rilatas al nuligo de iu reaktanco vidita ĉe la antenterminaloj, forlasante nur resistivan impedancon kiu povis aŭ eble ne estas sama la dezirata impedanco (tiu de la transmisilinio).
Kvankam anteno povas esti dizajnita por havi sole resistivan furaĝpunktimpedancon (kiel ekzemple dipolo 97% de duonondolongo longa) tio eble ne estas ekzakte vera ĉe la frekvenco ke ĝi estas poste uzita ĉe.
En kelkaj kazoj la fizika longo de la anteno povas esti "tajlita" por akiri puran reziston.
Aliflanke, la aldono de seriinduktanco aŭ paralela kapacitanco povas esti uzita por nuligi restan kapabligan aŭ induktan reaktancon, respektive.
#000076
En kelkaj kazoj tio estas farita enen pli ekstreman manieron, ne simple por nuligi malgrandan kvanton de resta reaktanco, sed por eĥigi antenon kies resonancofrekvenco estas tre diferenca de la celita ofteco de operacio.
Ekzemple, "vipanteno" povas esti produktita signife pli mallonga ol 1/4 ondolongo longa, pro praktikaj kialoj, kaj tiam eĥita uzante tielnomitan ŝarĝan volvaĵon.
Tiu fizike granda induktoro en la bazo de la anteno havas induktan reaktancon kiu estas la kontraŭo de la kapabliga reaktanco kiun tia vertikala anteno havas ĉe la deziranta funkciigan frekvencon.
La rezulto estas pura rezisto vidita ĉe furaĝpunkto de la ŝarĝa volvaĵo;
ke rezisto estas iom sub la nivelo de estus dezirita egali reklamvideon ellogi.
#000077
[ citaĵo bezonis ] Tiel kroma problemo preter nuligado de la nedezirata reaktanco estas de egalado de la restanta resistiva impedanco al la karakteriza impedanco da la transmisilinio.
En principo tio povas esti farita per transformilo, aliflanke la turnproporcio de transformilo estas ne alĝustigebla.
Ĝenerala egala reto kun almenaŭ du alĝustigoj povas esti igita korekti ambaŭ komponentojn de impedanco.
Egalaj retoj uzantaj diskretajn induktorojn kaj kondensilojn havos perdojn asociitaj kun tiuj komponentoj, kaj havos potenclimigojn kiam uzite por elsendado.
Evitante tiujn malfacilaĵojn, komercaj antenoj estas ĝenerale dizajnitaj kun fiksaj egalaj elementoj aŭ manĝigstrategioj ricevi proksimuman matĉon al normo ellogas, kiel ekzemple 50 aŭ 75 omo.
Antenoj bazitaj sur la dipolo (prefere ol vertikalaj antenoj) povas inkludi balun inter la transmisilinio kaj antenelemento, kiuj povas esti integritaj en eventuala tia egalan reton.
#000078
Alia ekstrema kazo de impedancakordigo okazas dum uzado de malgranda buklanteno (kutime, sed ne ĉiam, por ricevi) ĉe relative malaltfrekvenco kie ĝi prezentiĝas preskaŭ kiel pura induktoro.
Resonanci al tia induktoro de kondensilo ĉe la ofteco de operacio ne nur nuligas la reaktancon sed tre pligrandigas la tre malgrandan radiadreziston da tia buklo.
[ citaĵo bezonis ] Tio estas efektivigita en la plej multaj AM-elsendriceviloj, per malgranda ferita buklanteno eĥigite per kondensilo kiu estas multfaceta kune kun la ricevilagordado por konservi resonancon super la AM-elsendogrupo
#000079
Antenoj povas esti klasifikitaj laŭ diversaj manieroj.
La listo sub grupoj kune antenoj sub oftaj funkciigadprincipoj, sekvantaj la manierantenojn estas klasigitaj en multaj inĝenieristiklernolibroj.
#000080
Izotropa: izotropanteno ( izotropa radiatoro) estas hipoteza anteno kiu radias egalan signalpotencon en ĉiuj indikoj.
Estas matematika modelo kiu estas utiligita kiel la bazo por komparo por kalkuli la gajnon de realaj antenoj.
Neniu reala anteno povas havi izotropan radiadpadronon.
Tamen ĉirkaŭ izotropantenoj, konstruitaj kun multoblaj elementoj, estas uzitaj en antentestado.
#000081
La unuaj kvar grupoj malsupre estas kutime resonancaj antenoj;
se movite ĉe ilia resonfrekvenco iliaj elementoj funkcias kiel resonator'oj.
Ondoj de fluo kaj tensio resaltas malantaŭa kaj antaŭen inter la finoj, kreante konstantajn ondojn laŭ la elementoj.
#000082
La dipolo estas la prototipa anteno sur kiu granda klaso de antenoj estas bazita.
Baza dipolanteno konsistas el du direktistoj (kutime-metalobastonoj aŭ dratoj) aranĝitaj simetrie, kun unu flanko de la ekvilibra furaĝlinio de la dissendilo aŭ ricevilo ligita al ĉiu.
La plej ofta tipo, la duon-onda dipolo, konsistas el du resonancaj elementoj iom malpli ol kvaronondolongo longa.
Tiu anteno radias maksimume en indikoj perpendikularaj al la akso de la anteno, donante al ĝi malgrandan direktivgajnon de 2.15 dBi.
Kvankam duon-ondaj dipoloj estas utiligitaj sole kiel omnidirektional antenoj, ili ankaŭ estas konstrubriketo de multaj aliaj pli d komplikaj direktantenoj.
#000083
Yagi-Uda - Unu el la plej oftaj direktantenoj ĉe Hf, UHF, kaj UHF-frekvencoj.
Konsistas el multoblo kiun la duono mansalutas al dipolelementoj en linio, kun ununura movita elemento kaj multoblaj parazitaj elementoj kiuj helpas krei uni-unudirektan aŭ brili antenon.
Tiuj tipe havas gajnojn inter 10-20 dBi depende de la nombro da elementoj uzitaj, kaj estas tre mallarĝejgrupo (kun uzebla bendolarĝo da nur kelkaj procentoj) kvankam ekzistas derivitaj dezajnoj kiuj malstreĉas tiun limigon.
Uzite por tegmento televidantenoj, punkt-al-punktaj komunikadligiloj, kaj longdistanca kurtond komunikado utiliganta ĉielo-ondo- ("salteto") reflektadon de la jonosfero.
#000084
Tagal-perioda dipolinstalado - Ofte konfuzite kun la Yagi-Uda, tio konsistas el multaj dipolelementoj laŭ ekprospero kun iom post iom kreskantaj longoj, ĉio ligite al la transmisilinio kun alterna poluseco.
Ĝi estas direktanteno kun larĝa bendolarĝo.
Tio igas ĝin ideala por uzo kiel tegmento-televidanteno, kvankam ĝia gajno estas multe malpli ol Iagi de komparebla grandeco.
#000085
Turnkruco - Du dipolantenoj muntita laŭ ortoj, provizitaj kun fazdiferenco de 90°.
Tiu anteno estas nekutima en tio kiun ĝi radias en ĉiuj indikoj (neniuj nuloj en la radiadpadrono), kun horizontala polusiĝo en indikoj koplanara kun la elementoj, cirkla polusiĝ normalo al tiu aviadilo, kaj elipsa polusiĝo en aliaj indikoj.
Uzite por ricevado de signaloj de satelitoj, ĉar cirkla polusiĝo estas elsendita per multaj satelitoj.
#000086
Angulreflektoro - direktivanteno kun modera gajno de proksimume 8 dBi ofte uzis ĉe UHF-frekvencoj.
Konsistas el dipolo muntita antaŭ du reflektaj metalekranoj interligis laŭ angulo, kutime 90°.
Utiligite kiel tegmenta UHF-televida anteno kaj por punkt-al-punktaj datenligoj.
#000087
Patch ( microstrip) - speco de anteno kun elementoj konsistantaj el metalaj platoj pliiĝis super grunda aviadilo.
Simila al dipolo kun gajno de 6-9 dBi.
Integrite en surfacojn kiel ekzemple aviadilkorpoj.
Ilia facila elpensaĵo uzanta PCB teknikojn igis ilin popularaj en modernaj sendrataj aparatoj.
#000088
Monopolantenoj konsistas el ununura direktisto kiel ekzemple metalbastono, surgrimpita super la grundo aŭ artefarita konduka surfaco (tielnomita grundebeno ).
Unu flanko de la furaĝlinio de la ricevilo aŭ dissendilo estas ligita al la direktisto, kaj la alia flanko al grundo kaj/aŭ la artefarita grundebeno.
La monopolo estas plej bone komprenita kiel dipolanteno en kiu unu direktisto estas ellasita;
la radiado estas generita kvazaŭ la dua brako de la dipolo ĉeestus pro la reala bildofluo vidita kiel reflektado de la monopolo de la grundo.
Ĉar ĉio el la radiado de la ekvivalenta dipolo estas densa en duon-spaco, la anteno havas dufoje (3 dB pliiĝo de) la gajnon da simila dipolo, ne pripensante perdojn en la grundebeno.
#000089
La plej ofta formo estas la kvaron-onda monopolo kiu estas unu-kvarono de ondolongo longa kaj havas gajnon da 5.12 dBi kiam muntite super grunda ebeno.
Monopoloj havas omnidirektional radiadpadronon, tiel ke ili estas uzitaj por larĝa priraportado de areo, kaj havas vertikalan polusiĝon.
La terondoj uzitaj por dissendado ĉe malaltfrekvencoj devas esti vertikale polarigitaj, tiel ke grandaj vertikalaj monopolantenoj estas uzitaj por dissendado en la MF, LF, kaj VLF-grupoj.
Malgrandaj monopoloj estas utiligitaj kiel neunudirektaj antenoj en porteblaj radioj en la Hf, UHF, kaj UHF-grupoj.
#000090
Vipo - Speco de anteno uzita en poŝtelefono kaj porteblaj radioj en la UHF- kaj UHF-grupoj kiel ekzemple haŭsookestoj, konsistas el fleksebla bastono, ofte farite de mallongigado de segmentoj.
#000091
Grundebeno - vipanteno kie pluraj bastonoj etendas horizontale de bazo por vipo alkroĉita al la grundoflanko de la furaĝlinio.
Ĉar vipoj estas surgrimpitaj supre grundo, la horizontalaj bastonoj formas artefaritan grundan ebenon sub la anteno por pliigi ĝian gajnon.
Utiligite kiel bazstaciantenoj por teraj poŝtelefonaj radisistemoj kiel ekzemple polico, ambulanco kaj taksiosendantoj.
#000093
Mastradiatoro - radioturo en kiu la turo strukturas sin funkcias kiel la anteno.
Ofta formo de elsendado de anteno por AM radiostacioj kaj alia MF kaj LF dissendiloj.
En ĝia bazo la turo estas kutime, sed ne nepre, pliiĝis sur ceramika izolilo izoli ĝin de la grundo.
#000094
T kaj inversa L - Konsistu el longa horizontala drato suspendita inter du turoj kun izoliloj, kie vertikala drato pendas malsupren de ĝi, alkroĉita al furaĝlinio al la ricevilo aŭ dissendilo.
La vertikala drato funkcias kiel la radiatoro.
Poste ĉe tiuj frekvencoj la vertikala drato estas elektre mallonga, multe pli mallonga ol kvaronondolongo, la horizontala drato (j) serviro kiel kapacita "ĉapelo" pliigi la fluon en la vertikala radiatoro, pliigante la gajnon.
Tre mallarĝa bendolarĝo, postulas ŝarĝantan volvaĵon forfiltri ajnan restantan kapacitan reaktancon.
#000095
Aro antennas konsistas el multoblaj antenoj funkciantaj kiel ununura anteno.
Tipe ili konsistas el aroj da identaj movitaj elementoj, kutime kiujn dipoloj provizis en fazo, donante pliigitan gajnon super tiu de ununura dipolo.
#000097
Samlinia - Konsistu el kelkaj dipoloj el vertikala linio.
Ĝi estas alta gajno omnidirektional anteno, signifante ke pli de la potenco estas radiita en horizontalaj indikoj kaj malpli en la ĉielon aŭ grundon kaj malŝparita.
Gajno de 8 ĝis 10 dBi.
Utiligite kiel bazstaciantenoj por teraj poŝtelefonaj radisistemoj kiel ekzemple polico, fajro, ambulanco, kaj taksiosendantoj, kaj sektorantenoj por ĉelaj bazstacioj.
#000098
Reflekta aro - multoblaj dipoloj en dudimensia aro muntita antaŭ plata reflektanta ekrano.
Uzite por radaro kaj UHF-televidelsendado kaj ricevado de antenoj.
#000099
Etapa aro - alta gajnanteno uzita ĉe UHF kaj mikroondofrekvencoj elektronike stireblaj.
Ĝi konsistas el multoblaj dipoloj el dudimensia aro, ĉiu manĝis tra elektronika fazŝanĝilo, kun la fazŝanĝiloj kontrolitaj per komputil-kontrolsistemo.
Per La trabo povas esti senprokraste montrita en iu direkto super larĝangula objektivo antaŭ la anteno.
Uzite por armea radaro kaj blokante sistemojn.
#000100
Cifereca antenaro - Antenoj kun cifereca trabformado.
#000101
Kurteninstalado - Granda unudirekta drato elsendanta antenon uzitan ĉe Hf per kurtondaj dissendadstacioj.
Ĝi konsistas el vertikala rektangula aro de dratodipoloj suspenditaj antaŭ plata reflektorekrano konsistanta el vertikala "kurteno" de paralelaj dratoj, ĉio apogis inter du metalturoj.
Ĝi radias horizontalan trabon de radiondoj en la ĉielon super la horizonto, kiu estas reflektita proksime de la jonosfero al la Tero preter la horizonto
#000102
Duonpordo aŭ superturnkruco - specialeca anteno uzis en televiddissendado konsistanta el perpendikularaj paroj da dipoloj per radiatoroj similaj al vespertoflugiloj.
Multoblaj duonpordantenoj estas stakigitaj vertikale sur masto por produkti UHF-televidelsendantenojn.
Omnidirektional-radiadpadrono kun alta gajno en horizontalaj indikoj.
La duonpordformo donas al ili larĝan bendolarĝon.
#000103
Microstrip - aro de pecetantenoj sur substrato provizita per mikrostrio furaĝlinioj.
Mikroondanteno kiu povas atingi grandajn gajnojn en kompakta spaco.
Facileco de elpensaĵo de PCB teknikoj igis ilin popularaj en modernaj sendrataj aparatoj.
Beamwidth kaj polusiĝo povas esti aktive reagordeblaj.
#000104
Buklantenoj konsistas el buklo (aŭ volvaĵo) de drato.
Bukloj kun cirkonferenco de ondolongo (aŭ entjermultoblo de la ondolongo) estas resonancaj kaj agas iom simile al la duon-onda dipolo.
Tamen buklo malgranda en komparo al la ondolongo, ankaŭ nomita magneta buklo, rezultas sufiĉe alimaniere.
Tiu anteno interagas rekte kun la kampo de la radiondo, igante ĝin relative imuna al proksima elektra bruo.
Tamen ĝi havas tre malgrandan radiadreziston, tipe multe pli malgrandan ol la perdrezisto, igante ĝin malefika kaj tiel nedezirinda por elsendado.
Ili estas utiligitaj kiel ricevado de antenoj ĉe malaltfrekvencoj, kaj ankaŭ kiel direkto trovanta antenojn.
#000105
Kvaropo - konsistas el multoblaj telemaŝoj el linio kun unu funkciante kiel la movita elemento, kaj la aliaj kiel parazitaj elementoj.
Utiligite kiel direktanteno sur la Hf grupoj por kurtondkomunikado.
#000107
Aperturantenoj estas la ĉeftipo de direktantenoj uzitaj ĉe mikroondo frekvencoj kaj supre.
Ili konsistas el malgranda dipolo aŭ bukla furaĝanteno ene de tridimensia konsila strukturo granda kompariblis al ondolongo, kun aperturo por elsendi la radiondojn.
Ekde la antenstrukturo mem estas nonresonant ili povas esti uzitaj en larĝa frekvencintervalo per anstataŭigado aŭ agordado de la furaĝanteno.
#000108
Parabola - La plej vaste uzita alta gajnanteno ĉe mikroondofrekvencoj kaj supre.
Konsistas el plad-forma metala parabola reflektoro per furaĝanteno ĉe la fokuso.
Ĝi povas havi kelkajn el la plej altaj gajnoj de iu antenspeco, ĝis 60 dBi, sed la plado devas esti granda komparite kun ondolongo.
Uzite por radar antenoj, punkt-al-punktaj datenligoj, satelitkomunikado, kaj radioteleskopoj
#000109
Korno - Kuracherbanteno kun moderaj gajnoj de 15 ĝis 25 dBi konsistas el vaganta metalkorno alkroĉita al ondgvidisto.
Utiligite por aplikoj kiel ekzemple radarpafiloj, radiomezuriloj kaj kiel furaĝantenoj por parabolaj pladoj.
#000110
Fendeton - Konsistu el ondgvidisto kun unu aŭ pli fendettranĉo en ĝi por elsendi la mikroondojn.
Liniaj fendetantenoj elsendas mallarĝajn ventumilformajn trabojn.
Utiligite kiel UHF-radielsendaj antenoj kaj maraj radar antenoj.
#000111
Dielektrika resonator - konsistas el malgranda pilko aŭ hoke-disk-forma peco el dielektrika materialo ekscitita per aperturo en ondgvidisto Uzita ĉe milimetraj ondo frekvencoj
#000112
Male al ĉi-supraj antenoj, vojaĝadaj ondantenoj estas nonresonant tiel ili havas esence larĝan bendolarĝon.
Ili estas tipe dratantenoj kiujn multoblaj ondolongoj tra kiuj la tensio kaj aktualaj ondoj vojaĝas en unu direkto, anstataŭe de resalti malantaŭa kaj antaŭen por formi konstantajn ondojn kiel en resonancaj antenoj. sopiradas
Ili havas linian polusiĝon (krom la helikforma anteno).
Uniunudirektaj vojaĝadaj ondantenoj estas finitaj per rezistilo ĉe unu fino egala al la karakteriza rezisto de la anteno, por absorbi la ondojn de unu direkto.
Tio igas ilin malefikaj kiel elsendado de antenoj.
#000113
Hazarda drato - Tio priskribas la tipan antenon uzitan por ricevi kurtond radion, konsistante el hazarda longo de drato aŭ laĉite ekstere inter subtenoj aŭ endome en zigzagmodelo laŭ muroj, ligitaj al la ricevilo ĉe unu fino.
Povas havi kompleksajn radiadpadronojn kun pluraj loboj laŭ anguloj al la drato.
#000114
Trinkaĵo - Plej simpla uniunudirekta vojaĝada ondanteno.
Konsistas el rekta drato unu al pluraj ondolongoj longa, malaktive proksime de la grundo, ligitaj al la ricevilo ĉe unu fino kaj finitaj per rezistilo egala al ĝia karakteriza impedanco, 400 ĝis 800Ω ĉe la alia fino.
Ĝia radiadpadrono havas ĉefan lobon laŭ surfaca angulo sur la ĉielo de la finita fino.
Ĝi estas uzita por ricevado de ĉielo-ondoj reflektis de la jonosfero en longdistanco "transsaltas" kurtond komunikadon.
#000115
Romba - Konsistas el kvar egalaj dratsekcioj formitaj kiel rombo.
Ĝi estas provizita per ekvilibra furaĝlinio ĉe unu el la akutaj anguloj, kaj la du flankoj estas ligitaj al rezistilo egala al la karakteriza rezisto da la anteno ĉe la aliaj.
Ĝi havas ĉefan lobon en horizontala direkto de la finita fino de la rombo.
Uzite por ĉielo-ond komunikado sur kurtondogrupoj.
#000116
Helikforma (aksa reĝimo) - Konsistas el drato el la formo de helico surĉevala super reflekta ekrano.
Ĝi radias cirkle polarigitajn ondojn en trabo de la fino, kun tipa gajno de 15 dBi.
Ĝi estas uzita ĉe UHF kaj UHF-frekvencoj.
Ofte uzita por satelitkomunikado, kiu uzas cirklan polusiĝon ĉar ĝi estas imuna al la relativa rotacio sur la radioakso.
#000117
Lika ondo - Mikroondantenoj konsistantaj el ondgvidisto aŭ samaksa kablo kun fendeto aŭ aperturtranĉo en ĝi tiel ĝi radias ade laŭ ĝia longo.
#000118
Grundaj reflektadoj estas unu el la komunaj specoj de multipado.
#000119
La radiadpadrono kaj eĉ la veturanta punktimpedanco de anteno povas esti influitaj per la dielektrika konstanto kaj aparte kondukteco de proksimaj objektoj.
Por surtera anteno, la grundo estas kutime unu tia objekto de graveco.
La alteco de la anteno super la grundo, same kiel la elektraj trajtoj ( permitiveco kaj kondukteco) de la grundo, tiam povas esti grava.
Ankaŭ, en la speciala kazo de monopolanteno, la grundo (aŭ artefarita grundaviadilo) funkcias kiel la revenligo por la antenfluo tiel havante kroman efikon, precipe sur la impedanco vidita per la furaĝlinio.
#000120
Kiam elektromagneta ondo frapas ebensurfacon kiel ekzemple la grundo, parto de la ondo estas elsendita en la grundon kaj parto de ĝi estas reflektita, laŭ la Fresnel-koeficientoj.
Se la grundo estas plentaŭga direktisto tiam preskaŭ ĉio el la ondo estas reflektita (180° el fazo), dum grundo modeligis kiam (losy) dielektriko povas absorbi grandan kvanton de la potenco de la ondo.
La potenco restanta en la reflektita ondo, kaj la fazoskipdeĵoro sur reflektado, forte dependas de la incida angulo de la ondo kaj polusiĝo.
La dielektrika konstanto kaj kondukteco (aŭ simple la komplekso dielektrika konstanto) estas dependaj de la grundotipo kaj estas funkcio de frekvenco.
#000121
Por tre malaltfrekvencoj al altfrekvencoj (MHz), la grundo kondutas kiel losyodielektriko, [29] tiel la grundo estas karakterizita kaj per kondukteco [30] kaj permitiveco (dielektrika konstanto) kiuj povas esti mezuritaj ĉar fakto malpurigas (sed estas influita per nestabilaj humidniveloj) aŭ povas esti taksita de certaj mapoj.
Ĉe pli malaltaj frekvencoj la grundo funkcias plejparte kiel bona direktisto, kiu AM-meza ondelsendo (.
5-1.6 MHz) de kiun antenoj dependas.
#000122
Ĉe frekvencoj inter 3 kaj 30 MHz, granda parto da la energio de horizontale polarigita anteno reflektas de la grundo, kun preskaŭ totala reflektado laŭ la paŝtaj perspektivoj grava por terond disvastigo.
Tio reflektis ke ondo, kun it fazo inversigis, povas aŭ nuligi aŭ plifortikigi la rektan ondon, depende de la antenalteco en ondolongoj kaj altecperspektivo (por ĉielondo).
#000123
Aliflanke, vertikale polarigitan radiadon estas ne bone pripensita proksime de la grundo krom ĉe paŝtanta incidenco aŭ super tre altagrade kondukado de surfacoj kiel ekzemple marakvo.
Tamen la paŝta angulreflektado grava por teronddisvastigo, uzanta vertikalan polusiĝon, estas en fazo kun la rekta ondo, disponigi akcelon de ĝis 6 db, kiel estas detala malsupre.
#000124
Ĉe UHF kaj super (>30-MHz) la grundo iĝas pli malbona reflektoro.
Tamen ĝi restas bona reflektoro precipe por horizontala polusiĝo kaj tuŝetado de incidaj anguloj.
Tio estas grava kiam tiuj pli altaj frekvencoj kutime dependas de horizontala linio-de-viddisvastigo (krom satelitkomunikadoj), la grundo tiam kondutante preskaŭ kiel spegulo.
#000125
La reta kvalito da grunda reflektado dependas de la topografio de la surfaco.
Kiam la neregulaĵoj de la surfaco estas multe pli malgrandaj ol la ondolongo, la domina registaro estas tiu de spegula reflektado, kaj la ricevilo vidas kaj la realan antenon kaj bildon de la anteno sub la grundo pro reflektado.
Sed se la grundo havas neregulaĵojn ne malgranda kompariblis al la ondolongo, reflektadoj ne estos koheraj sed ŝanĝotaj de hazardaj fazoj.
Kun pli mallongaj ondolongoj (pli altaj frekvencoj), tio estas ĝenerale la kazo.
#000126
Kiam ajn ambaŭ la envenanta aŭ elsendanta anteno estas lokita ĉe signifaj altaĵoj super la grundo (relative al la ondolongo), ondospekularly reflektita per la grundo vojaĝos pli longan distancon ol rektaj ondoj, persvadante fazoskipdeĵoron kiu foje povas esti signifa.
Kie ĉielondo estas lanĉita per tia anteno, ke fazoskipdeĵoro ĉiam estas signifa se la anteno ne estas tre proksima al la grundo (komparite kun la ondolongo).
#000127
Tio signifas ke envenanta anteno "vidas" bildon de la anteno sed kun inversigitaj fluoj.
Tiu fluo estas en la sama absoluta direkto kiel la fakta anteno se la anteno estas vertikale orientita (kaj tiel vertikale polarigis) sed kontraŭ la fakta anteno se la antenfluo estas horizontala.
#000129
La fakta anteno kiu elsendas la originan ondon tiam ankaŭ povas ricevi fortan signalon de sia propra bildo de la grundo.
Tio stimulos kroman fluon en la antenelemento, ŝanĝante la fluon ĉe la furaĝpunkto por antaŭfiksita furaĝpunktotensio.
Tiel la impedanco de la anteno, donita per la rilatumo de furaĝpunktotensio al fluo, estas ŝanĝita pro la proksimeco de la anteno al la grundo.
Tio povas esti vere signifa efiko kiam la anteno estas ene de ondolongo aŭ du el la grundo.
Sed ĉar la antenalteco estas pliigita, la reduktita potenco de la reflektita ondo (pro la inversa kvadrata leĝo) permesas al la anteno aliri it asimptotan furaĝpunktimpedancon donitan per teorio.
Ĉe pli malaltaj altaĵoj, la efiko al la impedanco de la anteno estas tre sentema al la preciza distanco de la grundo, ĉar tio influas la fazon de la reflektita ondo relative al la fluoj en la anteno.
Ŝanĝi la altecon de la anteno de kvaronondolongo, tiam ŝanĝas la fazon de la reflektado de 180°, kun tute malsama efiko al la impedanco de la anteno.
#000130
La grunda reflektado havas gravan efikon al la reto longe kampa radiadpadrono en la vertikala aviadilo, t.e., kiel funkcio de altecperspektivo, kiu estas tiel malsama inter vertikale kaj horizontale polarigitan antenon.
Pripensu antenon je alteco h super la grundo, elsendante ondon pripensitan laŭ la altecperspektivo θ.
Por vertikale polarigita dissendo la signifo de la kampo de la elektromagneta ondo produktita per la rekta radio kaj plie la reflektita radio estas:
#000131
Tiel la potenco ricevita povas esti same alta kiel 4 fojojn tio pro la rekta ondo sole (kiel ekzemple kiam θ = 0), sekvante la kvadraton de la kosinuso.
La signinversio por la reflektado de horizontale polarigita emisio anstataŭe rezultoj en:
#000132
θ estas la altecperspektivo de la ondo estanta pripensita.
#000133
La diferenco en ĉi-supraj faktoroj por la kazo de θ = 0 estas la kialo ke plej multe de la dissendado (dissendoj destinitaj por publiko) uzas vertikalan polusiĝon.
Por riceviloj proksime de la grundo, horizontale polarigitaj dissendoj suferspertas nuligon.
Por plej bona ricevo la envenantaj antenoj por tiuj signaloj estas same vertikale polarigitaj.
En kelkaj aplikoj kie la envenanta anteno devas labori en iu pozicio, kiel en poŝtelefonoj, la bazstacio antenoj uzas miksitan polusiĝon, kiel ekzemple linia polusiĝo laŭ angulo (kun kaj vertikalaj kaj horizontalaj komponentoj) aŭ cirkla polusiĝo.
#000135
Aliflanke, analogaj televiddissendoj estas kutime horizontale polarigitaj, ĉar en urbaj areoj konstruaĵoj povas reflekti la elektromagnetajn ondojn kaj krei fantombildojn pro multipaddisvastigo.
Uzante horizontalan polusiĝon, perspiritado estas reduktita ĉar la kvanto de reflektado en la horizontala polusiĝo de la flanko de konstruaĵo estas ĝenerale malpli ol en la vertikala direkto.
Vertikale polarigita analoga televido estis utiligita en kelkaj kamparaj lokoj.
En cifereca sensatelita televido tiaj reflektadoj estas malpli problemaj, pro fortikeco de binaraj dissendoj kaj erarĝustigo.
#000136
Reciproka impedanco kaj interagado inter antenoj
#000137
Nuna cirkulado en unu anteno ĝenerale induktas tension trans la furaĝpunkto de proksimaj antenoj aŭ antenelementoj.
La matematiko prezentita malsupre estas utila en analizado de la elektra konduto de antenaroj, kie la trajtoj de la individuaj arelementoj (kiel ekzemple duonaj onddipoloj) jam estas konataj.
Se tiuj elementoj estus vaste apartigitaj kaj movitaj en certa amplitudo kaj fazo, tiam ĉiu funkcius sendepende kiel tiu elemento estas konataj al.
Tamen, pro la reciproka interagado inter iliaj elektraj kaj kampoj pro proksimeco, la fluoj en ĉiu elemento ne estas simple funkcio da la aplikata tensio (laŭ ĝia veturanta punktimpedanco), sed dependas de la fluoj en la aliaj proksimaj elementoj.
Tio nun estas proksima kampo fenomeno kiu ne povus esti konvene respondecita pri utiligado de la Friis-dissendformulo ekzemple.
Tio proksime de kampefiko kreas malsaman aron da fluoj ĉe la antenterminaloj rezultigantaj misprezentoj la malproksimajn kampajn radiadpadronojn;
tamen, la misprezentoj povas esti forigitaj uzante Simplan aron de sendostaciaj ekvacioj.
#000138
La reciproka impendances povas esti rigardita kiel la elementoj da simetria kvadrata impedancmatrico Z.
#000139
Utiligante tiun difinon, la ĉeestantaj tensioj ĉe la furaĝrelkomutilo de aro de kunligitaj antenoj povas esti esprimitaj kiel la multipliko de la impedancmatrico tempigas la vektoron de fluoj.
Kopiite kiel diskretaj ekvacioj, kiu signifas:
#000140
Kiel estas la kazo por induktokoeficientoj,
#000141
Tio estas sekvo de Lorentz-reciprokeco.
Tio estas la kazo, ekzemple, kun la tielnomitaj parazitaj elementoj da Yagi-Uda anteno kie la solida bastono povas esti rigardita kiel dipolanteno fuŝkontaktigita trans sia furaĝpunkto.
Parazitaj elementoj estas nefunkciigitaj elementoj kiuj absorbas kaj reradiateas RF-energion laŭ la indukelektro kalkulis uzantan tian sistemon de ekvacioj.
#000142
Kun speciala geometrio, ĝi estas ebla por la reciproka impedanco inter proksimaj antenoj por esti nul.
Tio estas la kazo, ekzemple, inter la krucaj dipoloj uzitaj en la turnkrucanteno.
#000143
The vortardifino of antenna at Vikivortaro
#000145