Wikipedia's Legend as translated by GramTrans
#000000
La Fratoj Grimm difinis legendon kiel popolfabelon historie surgrundiĝis.
La profesia difino de moderna folkloristo de legendo estis proponita fare de Timothy R. Tangherlini en 1990: [3]
#000002
Legendo, tipe, estas fuŝkontakto (monoa)
epizoda, tradicia, tre ekotipifieita [4] historicigis rakonton prezentitan en konversacia reĝimo, pensante pri psikologia nivelo simbola reprezentado de homkredo kaj kolektivaj travivaĵoj kaj funkciante kiel konfirmo de ofte kontrolitaj valoroj de la grupo al kies tradicio ĝi apartenas.
#000003
0 Tradukita artikolo1 Etimologio kaj origino
#000004
Legendo estas pruntvorto de malnovfranca lingvo kiu enmetis anglan uzokutimon ĉirkaŭ 1340.
La oldfranca substantivlegende venas de la Mezepoka La Latina legenda.
En ĝia frua angla-lingva uzokutimo, la vorto indikis rakonton de okazaĵo.
La vorto legenda estis origine substantivo (lanĉita en la 1510-aj jaroj) kun la signifo kolekto aŭ korpuso de legendoj.
Tiu vorto ŝanĝita al legendry, kaj legenda iĝis la adjektiva formo.
#000005
Antaŭ 1613, anglalingvaj protestantoj komencis uzi la vorton kiam ili deziris implici ke okazaĵo (aparte la rakonto de iu sanktulo ne agnoskita en la Akte kaj Monumentoj de John Foxe) estis fikcia.
Tiel, legendo akiris it'ojn modernajn implicojn de "nedokumentitaj" kaj " falsaj ", kiuj distingas ĝin de la signifo de kroniko .
#000006
En frua provo ĉe difinado de iu baza demandagento en ekzamenado de popolaj fabeloj, Friedrich Ranke ( de) en 1925 [14] karakterizis la homlegendon kiel "populara rakonto kun objektive malvera imaga enhavo" aroganta pozicio kiu poste estis plejparte forlasita.
#000008
Komparita al la tre strukturita popolfabelo, legendo estas relative amorfa, Helmut de Boor notis en 1928.
La rakonta enhavo de legendo estas en realisma reĝimo, prefere ol la sarkasma ironio de popolfabelo;
Wilhelm Heiske [18] rimarkis sur la simileco de ĉeftemoj en legendo kaj popolfabelo kaj finis ke, malgraŭ ĝia realisma reĝimo, legendo estas ne pli historia ol popolfabelo.
#000009
En Einleitung in der Geschichtswissenschaft (1928), Ernst Bernheim asertis ke legendo estas simple delonga onidiro.
Gordon Allport kreditis la eltemon de kelkaj onidiroj al la persista kultura mensstato ke ili enkarnigas kaj capsulise;
tiel " urbaj legendoj " estas kvalito de onidiro.
Kiam Willian Jansen sugestis ke legendoj kiuj malaperas rapide estis "mallongperspektivaj legendoj" kaj la persistaj estu nomitaj "longperspektivaj legendoj", la distingo inter legendo kaj onidiro estis efike detruita, Tangherlini finis.
#000010
En la mallarĝa kristana signifo, legenda ("aĵoj esti legita [en certa tago, en preĝejo]") estis hagiografiaj raportoj, ofte kolektitaj en legenda.
Ĉar la vivoj de sanktuloj ofte estas inkluditaj en multaj miraklorakontoj, legendo, en pli larĝa signifo, rilatis al iu rakonto kiu enkadriĝas en historia kunteksto sed kiu enhavas supernaturajn, diajn aŭ mirindajn elementojn.
#000011
Hippolyte Delehaye distingis legendon de mito: "La legendo, aliflanke, havas, de neceso, iu historia aŭ topografia ligo.
Ĝi plusendas imagajn okazaĵojn al iu reala rolo, aŭ ĝi lokalizas romantikajn rakontojn en iom da definitiva loko."
#000012
De la momento legendo estas retold kiel fikcio, ĝiaj aŭtentaj legendaj kvalitoj komencas fadi kaj retiriĝi: en La Legendo de Sleepy Hollow , Washington Irving transformis lokan Hudson River Valley-legendon en literaturan anekdoton kun " gotikaj " nuancoj, kiuj fakte tendencis malpliigi ĝian karakteron kiel originala legendo.
#000013
[ citaĵo bezonis ] Rakontoj kiuj superas la limojn de " realismo " estas nomitaj " fabloj ".
Ekzemple, la elvokiva besta formulo de Ezopo identigas liajn koncizajn rakontojn kiel fabloj, ne legendoj.
La parabolo de la Malŝparema Filo estus legendo se ĝi estus rakontita kiel fakte okazis al specifa filo de historia patro.
Se ĝi inkludus azenon kiu donis salviokonsilojn al la Malŝparema Filo ĝi estus fablo.
#000014
[ citaĵo bezonis ] Legendo povas esti elsendita buŝe, pasis person-al-persona, aŭ, en la origina signifo, tra skriba teksto.
Legenda Aurea de Jacob de Voragine el aŭ "The Golden Legend (La Ora Legendo)" konsistas serio de vitae el aŭ instruaj biografiaj rakontoj, ligitaj al la eklezia kalendaro de la Eklezio Romkatolika.
Ili estas prezentitaj kiel vivoj de la sanktuloj, sed la abundego de miraklaj okazegoj kaj ĉefe ilia senpripensa kunteksto estas karakterizaĵoj de hagiografio.
La Legenda estis intencita por inspiri improvizitajn moralpredikin kaj predikojn konvenajn al la sanktulo de la tago.
#000015
La malapera petveturanto estas la plej konata urba legendo en Ameriko, spurebla same malproksime reen kiel 1870, sed ĝi estas trovita ĉirkaŭ la mondo en Koreio kaj Rusio.
En la legendo, juna knabino en blanka robo kolektita flank-al-flanke kun la vojo fare de pasanto.
La nekonatan knabinon en blankaj restaĵoj silentaj por la tempodaŭro de ŝia veturo, dankas la ŝoforo, kaj kviete eliras ĉe ŝia celloko.
Kiam la ŝoforo kontaktas aspekton reen, la knabino malaperis.
En 1942, Beardsley kaj Hankey kolektis 79 skribajn raportojn pri la legendo.
#000016
Legendo (el la latina, «legindaĵo») estas rakonto pri malnovaj okazaĵoj, en kiu la historiaj faktoj estas intermiksitaj kun imagitaj mirindaĵoj. La termino signifas “io, kio indas legi”. En mezepoko ĝi estis prezentita en formo de la “vivo de sanktuloj” aŭ religi-didaktikaj rakontoj. En folkloro tradicie eniris kiel popolaj rakontoj pri mirakloj kaj heroaĵoj, perceptita de rakontanto kaj aŭskultanto kiel kredinda. En moderna literaturo preskaŭ ĉiu verko baziĝas sur poeta elpensaĵo, tamen pretendas je vero.
#000019