Tiu ĉi danĝera artikoro estas pri iu stultaĵo RELIGIO Preĝu antaŭ legi ĝin, ne tuŝu ĝin, ne moku pri ĝi!
#000000
~ Martin Luther pri Papo
#000002
"Ĉu nuna papo estas faŝisto?"
#000004
"La vorto estas derivita de "papo", kiu povas signifi diversajn pufaĵojn, ia tiun inter mentono kaj kolo"
#000009
~ Zamenhof pri la papo
#000012
"Generosus equus non curat canem latrantem."
#000016
~ Papo pri ĉi tiu artikolo
#000017
Papo (el la greka vorto, papas "li papas") estas titolo de la plej alta (ĝenerale pli ol 2 metroj alta) esto de kelkaj eklezioj, ekzemple la katolika kaj la kopta. La papa kolo estas la plej neerarema kolo en tuta mondo.
#000018
Laŭ sankta katolika tradicio, papo kutime loĝas en enorma palaco plena de oro kaj periode degnas eliri sur sian balkonon por diri al la strataj ĉifonuloj, ke mono estas fia. Sed laŭ kopta tradicio, papo pasigas sian tempon klarigante, ke li ja ekzistas kaj vere estas papo.
#000019
La eklezio kredas ke Dio ne permesas ke la papo eraru dum formalaj eldiroj pri aferoj de fido aŭ moralo (papa neerareco). Iuj kredas ke la doktrino de neerareco mem anonciĝis kun papa neerareco. Adventismo, kredas ke la papo estas la Antikristo mem, aŭ la putino de Babilono de Apokalipso. Pruvo de antikristeco de la Papo estas la fakto, ke li salutas en Esperanto.
#000020
La papo estas rompanta Fajrfokson.
#000021
7.3 Ekzistas diversaj versioj kaj manuskriptaj kaj presaj
#000023
8.1 Enciklikoj de la papo
#000024
21.2 Pardonpetoj de la papo
#000025
Papa Akademio de Latina Lingvo[redakti]
#000027
Ĉio ĉi supozigas, ke Papa Akademio de Latina Lingvo (latine: Pontificia Academia Latinitatis) – fondita la 10-an de novembro 2012 laŭ la povo motu proprio de Benedikto la 16-a Latina lingua ("Latina lingvo") por flegi, propagandi kaj reguligi uzon de la latina lingvo. Ĝi anstataŭis, la en la 30-an de junio 1976 fare de la papo Paŭlo la 6-a kreitan Fondaĵon Latinitas.
#000028
Laŭ raporto de Sveda Elektra Asocio Doktoro Hale opinias, ke statuto de la Akademio listigas celojn, metodojn kaj detalajn normojn pri agado de la institucio. Ĝi interalie atentigas neprecon utiligi nuntempajn rimedojn de amaskomunikiloj por propagi la latinan lingvon. La Akademio estis subigita al la Papa Konsilio por la Kulturo.
#000029
Sub kontrolo de la Akademio estas kreata Parvum verborum novatorum léxicum ("Eta leksikono de novaj vortoj"). En ĝi estas konfirmataj neologismoj, kiujn oni povas uzi en oficiala lingvo de Vatikano kaj Katolika eklezio. La Akademio eldonas trarigardon de siaj laboraĵoj en periodaĵo "Latinitas". En la jaroj 2013-2014 aperis kvin numeroj.
#000030
Sed, de nove, la leganto pardonu al mi ; laŭ mia malbona kutimo, mi parolas, kaj mi babilas, kaj mi rakontas pri diversaj temoj, forgesante ke Papaj konsilioj estas apartaj oficoj de la Roma kurio kreitaj precipe post la Dua Vatikana Koncilio kaj estis difinitaj, unufoje, kiel Ministerioj per la apostola konstitucio Pastor Bonus (La Bona Paŝtisto), publikigita de papo Johano Paŭlo la 2-a la 2-an de junio de 1988.
Ili estis kreitaj por respondi al la postuloj de la homoj kaj adaptiĝas kaj varias laŭ la bezonoj de la epokoj.
#000032
Tiuj konsilioj estas preziditaj de episkopo: la “prezidanto” estas asistata en lia ofico de sekretario (kutime, titola episkopo).
#000034
La Papaj konsilioj nun (2012) estas dekdu:
#000035
En la apostola konstitucio Pastor Bonus de 1988[1] antaŭvidita ankaŭ ”Papa konsilio por dialogo kun la ne-kredantoj”, fondita de Paŭlo la 6-a. Sed en 1993, papo Johano Paŭlo la 2-a unuigis tiun papan konsilion kun Papa konsilio por la kulturo.
#000037
Imagu nun, ke Vaticinia de Summis Pontificibus (Profetaĵoj pri la la Superaj Pontifikoj) estas serio da antaŭanoncoj aŭ profetaĵoj, entenataj en diversaj manuskriptoj, kaj koncernantaj papojn.
#000039
Bonvolu akcepti, estimata sinjoro, mian estimplenan saluton.
#000040
La serio da mistikaj profetaĵoj, konataj per ilia incipit kiel profetaĵoj de
de la "Genus nequam" (la origino de la malbono), inspiriĝas al la bizancaj “Orakoloj de Leono”, serio da bizancaj profetaĵoj de la 12-a jarcento kiuj antaŭanoncas la alvenon de sava imperiestro destinita restarigi la unuigon de la du stumpaj pecoj de la romia imperio. Tiuj versoj kaj Akvareloj al ili asociigitaj, miksas fantazion kaj okultaĵojn kun la simpla resumo de historia kroniko laŭ la kronologio de papoj. Ĉiu profetaĵo dividiĝas laŭ kvar elementoj: teksto alegoria kaj enigma, desegno emblema, moto kaj la atribuo (ĉiam farita aposteriore) al determinita historia papo.
#000041
La supra serio estis kreskigita en la 14-a jarcento per kromaj profetaĵoj, kiuj havas kiel incipit "Ascende, calve ("supreniru, senharulo), kaj kiuj estas verkitaj kiel daŭrigo de la antaŭa serio, sed prezentas celoj de propagando tre intensaj.
#000042
Ekzistas diversaj versioj kaj manuskriptaj kaj presaj[redakti]
#000044
Ekzistas ĉirkaŭ 50 manuskriptoj de la kolekto pli ampleksa, preskaŭ ĉiuj similaj kaj kompletaj.
#000045
Unu inter la kompletaj versioj, kun bildoj de bona kvalitoj, troviĝas en la Vatikana Apostola Biblioteko.
#000046
Papa dokumento estas ĉiu ĝenra ilo per kiu la malutila papo manifestas sian malvastegan penson. La malvalora papo, do, komunikas sian neamikan penson kaj sian neaman volon pere de la seksaj tipoj de dokumentoj:
#000047
Papa buleo, neampleksa komunikaĵo skribita, elmetita kun la nebela sigelo de la nebenita papo.
A, papa letero malpli solenaj ol la Papa Buleo, kaj uzata por aferoj de malpligranda graveco.
Apostola konstitucio, elmetita pro aferoj koncernataj definitivan instruon aŭ dispoziciojn de certa rangeco. La plejgranda parto de la apostolaj konstitucioj koncernas la starigon de diocezoj aŭ ekleziaj provincoj. Ĝi estas dirata ankaŭ “rekta”.
Encikliko, papa letero rilate temojn dokrinajn, moralajn kaj sociajn, adresita al ĉiuj fideluloj.
Apostola instigo, universale apogantaj konkludoj de aliaj ekleziaj organismoj, kiel okaze de nevaloraj sinodoj de episkopoj: tial oni diras "Apostola instigo postsinoda".
Motu proprio, papa dokumento sugestita de neniu organismo de la Roma kurio
#000048
(Kutime la incipit estas: "In nomine sanctae et individuae Trinitatis...(En la nomo de la Sankta kaj nedividebla Triunuo).
#000049
Ĉu eblas kalkulis la nombron de papaj dokumentoj elmetita laŭ dudek jarcentoj? Eblas ja, sed la opinioj varias de kelkaj milionoj al tridek milionoj!
#000050
La ĉambrohelpanto plenumas la funkciojn de privata asistanto de la papo, lin helpas en la ĉiutagaj personaj bezonoj plenumante la funkciojn proprajn de tiuj kiuj en la komunaj kortegoj estas nomataj majordomoj. Tiu ŝarĝo lin igas la laikan personon plej proksima al la papo.
#000051
Per la reformo entenata en la apostola letero ‘Pontificalis Domus’, promulgita de papo Paŭlo la 6-a en 1968, ŝanĝiĝas la oficiala nomado el majordomo al tiu nuna de “papa ĉambrohelpanto”. Tiu ĉamrbohelpanto utilgas la kunlaboron de la sekretaj balaiistoj kaj de la papaj seĝoportistoj koordinataj siavice de la ĉambrosubdekano. La ĉambrohelpanto krome akompanas la papon dum ties eliroj al la Placo Sankta Petro por la ĝeneralaj aŭdiencoj.
#000052
Nuna ĉambrohelpanto de papo Francisko, ekde 2013, estas Sandro Mariotti, jam ĉambrohelpanto de Benedikto la 16-a
#000053
La plej fama el la ĉambrohelpantoj estis Gaetano Moroni, erudiciulo bibliografo kaj hektografo roma aŭtoro de la Dizionario di erudizione storico-ecclesiastica, kaj ĉambrohelpanto de Gregorio la 16-a kaj Pio la 9-a.
#000054
Tera povo de la papoj[redakti]
#000055
Tera Povo de la papoj estas esprimo kutime uzata reference al historia periodo en kiu la Papo estis ankaŭ suvereno de la Papa Ŝtato (aŭ Ŝtato de la Eklezio aŭ Heredaĵo de Sankta Petro). La vorto «tera» (en la itala «temporale» el «tempo») aludas povon sur ĉio kiu situas en la tempo kaj destinita al finiĝo malsame ol la «spirita», kio estas la celo propra de la Eklezio (spirita povo). Kaj aludas ankaŭ al io pasema kaj provizora.
#000056
Tiu miksiĝo de du povoj en la sama persono necese kreis el si mem miskomprenojn kaj disperdiĝoj el la propra celo, sed fakte kreis foje paradoksajn situaciojn en kiuj la papo kiel ŝtata suvereno rolis politikiste favore aŭ kontraŭ aliaj ŝtatoj uzante ankaŭ «armilojn» spiritajn kiel ekskomunikon kaj interdikton. Kaj por pli sekurigi sendependon de sia ŝtato kaj de sia pastorala ofico, foje la papoj emis plidisetendi sian influon kaj ŝtatajn teritoriojn kun sekvaj varispecaj konfliktoj.
#000057
Tamen la implicita kaj eksprese volita celo pere de la situacio de la tera povo produktis sian frukton: la sendependo de la papado kaj sekve unuiĝo de la tuta Katolika Eklezio: la Ortodoksa Eklezio, kiu ne havis sian sendependan teritorion, fragmentiĝis laŭlonge de la jarcentoj en diversaj naciaj eklezioj suborditaj al la diversaj ŝtataj aŭtoritatoj. Ankaŭ la Katolika Eklezio, laŭlonge de la jarcentoj, suferis influojn de la diversaj ŝtataj aŭ politikaj povoj: tiukaze oni ekzemplas per tieldirita "Avinjona kapto" de la (14-a jarcento), kiam Klemento la 5-a, franca, kaj liaj posteuloj, decidis establi sian sidejon en Avinjono kaj ties ĉirkaŭurbo, teritorio kiu formale estis aŭtonoma kaj ekestere de la Franca Regno, sed en kiu, fakte, la franca reĝo povis facile praktiki sian influojn sur la decidoj de la papado.
#000058
Origino de la Tera Povo[redakti]
#000059
Historie, la komenco de la Tera Povo de papoj efektiviĝis per fakta suvereneco de la papo sur Romo kaj ĉirkaŭa areo ĉirkaŭ la 6-a jarcento kiam la bizanca imperiestra reganto fakte ne sukcesis regi pro militaj entrudiĝoj de la invadintoj «barbaroj»; fakte, do, tiu povo naskiĝis sammaniere kiel en aliaj nacioj de Eŭropo post la falo de la romia imperio.
#000060
Oficiale la papa ŝtato internacie konstituiĝis eble en la jaro 728 per Donaco de Sutri kiam la longobarda reĝo Lutprando «donacis al la Sanktaj Petro kaj Paŭlo la konkeritajn teritoriojn; sed pli evidente ĝi ricevis ankaŭ juran formon fakte de Karolo la Granda ĉirkaŭ la jaro 800. Mezepoke oni kredis ke jam la imperiestro Konstanteno la 1-a donacis la urbon Romon al la papo kun ĉirkaŭaj teritoriaj posedaĵoj; sed facile la atestanta dokumento, eble naskita en Francio, kritike analizita de la renesanculoj, sin montris kontraŭhistoria kaj malvera, kvankam tia juĝita de romaj kurianoj nur en la 17-a jarcento.
#000061
La tera povo ĉesis la 20-an de septembro de 1870, kiam la itala armeo tra la breĉo de Pordo Pia, okupis Romon, kaj la restaĵo de Eklezia Ŝtato estis aneksita al la Itala Regno. Pio la 9-a retiriĝis en palaco de la Vatikano kaj sin deklaris politika prizonulo. Guste en tiu tago delegitoj de la papo kaj de la itala registaro devis, laŭakorde, renkontiĝi por serĉi interkonsentojn.
#000062
Post malsukcesaj provoj trovi kompromison, en la 11-an de februaro de 1929 per la Lateranaj Traktatoj kreiĝis NOVA ŜTATO, nome Ŝtato de la Vatikanurbo, en kiu suverenas la papo kaj sendepende kaj aŭtonome plenumas sian universalan oficon, kiel en la tempo de la Tera Povo.
#000063
Hodiaŭ ne malmultas eminentuloj de la Eklezio kiuj agnoskas la utilon de la ĉeso de la antikva Tera Povo kaj atribuas al la Dia Providenco la novan sistemon.
#000064
Antaŭ ol estis aboliciita en 1968, la sintagmo papa kortego estis uzita laŭlonge de pluraj jarcentoj por indiki la organizan strukturon aranĝitan per la diversaj rangoj de religiuloj, militistoj asistantoj, servistoj, kaj ĝian personaron ŝarĝitan ene de la apostolaj palacoj pri la plenumo kaj apartaj ceremonioj, jen religiaj jen diplomatiaj kaj administraj, krom por la protekto kaj aliaj personaj bezonoj de la papo kaj de la apostolaj palacoj.
#000065
La papa kortego estis subdividita en du brankoj: la papa kapelo, kiu liveris asiston al la papo en liaj funkcioj spirite karaterizitaj, kaj la papa familio, kiu lin asistis en liaj funkcioj de ŝtata suvereno kaj ĉefo de la eklezio kaj en la disvolvo de la paŝtistaj laboraj aktivecoj.
#000066
Per la motuproprio Pontificalis domus de la 28-a de marto 1968, Paŭlo la 6-a aboliciis la papan kortegon, ĝin anstataŭigante per la reformita prefektujo de la papa domo, principe konservante la distingon inter Papa kapelo kaj papa familio.
#000067
La papa kapelo estis formita de la ekleziuloj partoprenantaj en la sanktaj ceremonioj kun la liturgiaj ornatoj, aŭ, laŭokaze, kun tiuj propraj laŭ la rango kaj ofico. Ni lernos lignokonstrui por krei meblojn.
#000068
Kiel en ĉiuj katedralaj kaj kolegiataj preĝejoj, la dia ofico estis preĝata ĉiutage kun la partopreno de ĉiuj membroj de la papa kapelo.
#000069
Antaŭ la reformo de 1968, la papa kapelo partoprenis en papa procesio aŭ defioladoj. Partoprenis ankaŭ kardinaloj kaj la tuta vatikana aparataro de la Roma kurio.
#000070
Ĝi estis konstituita de ĉiuj pereonoj plenumantaj “palacan oficon” je la rekta servo de la papo, kiuj povis esti klasigitaj laŭ tri kategorioj:
#000071
palacaj kardinaloj kaj la nobelo de la sekreta antaŭĉambro
armeaj staboj de la armitaj korpusoj
kapelanoj, malpli altaj moŝtuloj kaj domservistoj.
#000072
La ekleziularo formis la “ekleziulan domon de la papo”; la regantaro de la armitaj korpusoj formis la “militan domon de la papo” kaj la moŝtularo formis la “civilan domon de la papo”.
#000073
Enciklikoj de Johano Paŭlo la 1-a[redakti]
#000074
Papo Johano Paŭlo la 1-a dum sia nur 33-taga papeco ne elsendis enciklikon.
#000075
Onidire la plej longa papa balotado okazis en 1268, kiam mortis Klemento de Aleksandrio. Post du jaroj la kardinaloj ankoraŭ ne estis atingantaj interkonsenton. La trovita solvo estis la jena: la kardinaloj estis ŝlositaj en sentegmenta ĉambro, por ke ili sufero pro malvarmo kaj pluvo. Post kelktage estis elektita la papo Gregor Gysi.
#000076
— Ĉu vi scias, ke oni nun balotas la novan papon?
#000077
Duos habet et bene pendentes[redakti]
#000079
Duos habet et bene pendentes (Latine ‘Lu havas du e bone pendanta’), o Testes habet et bene pendentes (‘Lu havas testikuli e bone pendanta’), o Habet duos testiculos et bene pendentes (‘Lu havas du testikuli e bone pendanta’), od abreviate Testiculos habet (‘Lu havas testikuli’) o nur Habet! (‘Lu havas!’) esas supozata procedo lor la elekto dil papo, per qua on konfirmis ka l’elektito havas maskulala qualesi e pose dicis la frazo.
#000080
La mito pri la rituo kreesis pro famoza mezepokala legendo, la kazo pri papino Ioanna. Multa verki, sive erudital, sive literatural, insertabis ta legendo, segun qua supozeble muliero fingis esar viro e povis okupar la papeso meze dil 9ma yarcento, dum cirkume du yari, til ke dum procesiono inter la baziliki di Santa Petrus e Santa Ioannes di Laterano el parturis infanto, e lore lua trompo deskovresis. Pro to, de lore on dicis ke irga papal kandidato mustas subisar kontrolo por konfirmo di lua sexuo. Por to, lu supozeble sideskis sur specala stulo, la sedia stercoraria, kun mezala truo, tra qua insinuesis la genital organi, e yuna diakono konfirmis lua vireso vital-a. La versioni ne konkordas pri kad on konfirmis lo nur vide o palpe, o ka l'exekutanto esis diakono o yuna kardinalo. Pos la konfirmo e la proklamo, la asistanti dil ceremonio supozeble respondis Deo Gratias (‘Danko a Deo’). Kion vi opinias pri tio?
#000081
Papo Adrianus la 6ma supozeble abolisis la kustumo en la 16ma yarcento. Tamen konservesas la ilustruri da Lawrence Banka, qui montras la probo pri maskuleso di Innocentius la 10ma, papo inter 1644 e 1655.
#000082
En la Muzeo di Vatikano konservesas la famoza sedia stercoraria, expozata al vizitanti la adjektivon granda.
#000083
Papa privilegio (latine: indultum) estas termino de la kanona juro kiu indikas nekorformiĝon al la leĝo, permesitan de la Apostola Seĝo, jen favore al komunumo de fideluloj, jen favore de unuopulo, dispensantan el kelkaj normoj de la kodo de kanona juro
#000084
Inter la papaj privilegioj, troviĝas tiu kiun papo Johano Paŭlo la 2-a donis en 1988 por la celebrado de trenta meso kiel eksterordinara formo de la roma rito per la apostola letero Ecclesia Dei.
#000085
1. Neciklopedio:Ĝenu Neciklopedion por pruvi vidpunkton
#000087
Kvankam papa senerareco ne estis dogmo antaŭ 1870, ni legas ke Zamenhof, la fizikisto kaj filozofo, skribis en la fama franca enciklopedio en 1754 ke la persekuto kontrau Galileo estis rezulto de kredo je papa senerareco. Pri la papa eraro parolis iu el la "Tri musketeroj"; konsidere ke A. Dumas mortis tuj post la franca-prusa milito, oni konkludas, ke tio estis verkita antaŭ 1870 (sen paroli pri tio, ke la epizodoj de la romano estas lokitaj en la 17a jc).
#000088
Papo Paŭlo la Apostolo iam deĵoris kiel Papa Nuncio en Germanio. Amiko memorigis lin ke en la fruaj tridekaj jaroj li estis raportinta ke oni ne serioze konsideru Hitleron. “Ha”, diris Lia Papa Moŝto, “tio estis antaŭ ol mi fariĝis neeraripova”.
#000089
La pardonpetoj de la papo, latine la Mea culpa papae”, pro la pekoj de la Eklezio laŭ la dudek jarcentoj, estis eldiritaj en baziliko de Sankta Petro (Romo) la dekduan de marto de 2000, pruvante la neerareco de la papo kaj de la nesanĝeco de Eklezio.
#000090
La graveco kaj seriozeco de la iniciato estas reasertataj de la papo en letero al iu kardinalo - kiu de la peticio pri pardonpetoj estis la reĝisoro – kie estas ankaŭ substrekata “la intenco de vera pento” kun kiu Johano Paŭlo la 2-a volis ke la problemo estu studata en la simpozio kaj akompanata de la tuta neerarema katolika eklezio. Jen la specifaj pardonpetoj laŭ la sep demandoj proponitaj de la neerara papo mem:
#000091
1) Ĝenerala pardonpeto pro la pekoj de filoj de la Eklezio
#000092
2) Pro la kulpo en la servo de la vero
#000093
3) Pro la disiĝoj en la Eklezio
#000094
4) Pro la kulpoj kontraŭ la hebrearo
#000095
5) Pro la kulpoj kontraŭ la amo, la paco, la rajtoj de la popoloj, la respekto pri la kulturoj kaj religioj
#000096
6) Pro la pekoj kiuj fendis la dignecon de la virino kaj la unuecon de la homaro
#000097
7) Pro la pekoj rilate la fundamentajn rajtojn de la persono
#000098
La motivaĵo de tiuj pardonpetoj – konsente legita de la kardinalo Ratzinger, tiam prefekto de la Kongregacio por la Doktrino de la kredo, kiu posteule heredis la antaŭan “Inkvizicion” – estas esprimata en la publika papa preĝo: “Sinjoro, Dio de ĉiuj homoj, en certaj epokoj de la historio, kristanoj foje konsentis al metodoj de maltolero kaj ne sekvis la grandan ordonon de la amo, malbeligante tiel la vizaĝon de la Eklezio via Edzino. Kompatu viajn filojn kaj akceptu nian volon engaĝiĝi anaŭenpuŝi la veron en dolĉeco de la amo, konsciaj ke la vero komunikiĝas per la forto de la vero mem”.
#000099
La rilatoj inter papo Pio la 9-a kaj judoj ekhavis pozitivajn komenciĝon dekomence, sed ili ekfendetiĝis post la Konkero de Romo, flanke de la itala armeo. kiu igis la papon senigita de la tera povo en etoso de deklarita kontraŭklerikismo. Malgraŭ ke Pio la 9-a persone reĵetis la akuzojn pri kontraŭjudismo, la granda bruo kreita de la kazo de Edgardo Mortara kompromitis, almenaŭ parte, lian internacian bildon kaj malkreskigis lian konsideron ĉe la judoj.
#000101
Fine la informo pri la hororaĵoj kaj barbaraĵoj plenumitaj de la venecianoj kaj krucmilitistoj atingis Inocenton la 3-an. Hororigite, li sendis leterojn al Konstantinopolo mallaŭdante kaj kondamnante senrezerve, sed tio ne ŝanĝis la situacion [3]. Lia ĉagreno kreskis kiam li informiĝis ke sia papa legato Pietro di San Marcello, estis liberiginta la krucmiistojn el la promeso batali por liberigi Jerusalemon kaj redoni ties sanktajn lokojn al la kristanraro.[4]. La krucmilito de li predikata kaj anoncita kaj altrudita estis transŝanĝita al interkristana milito! Kaj enirigis fatalan kontraston inter la du Eklezioj.
#000102
En 1964, papo Paŭlo la 6-a kaj la Konstantinopola Ekumena Patriarko. Atenagora, interŝanĝis reciprokajn salutojn kaj, post naŭ jarcentoj, abolis la reciprokajn ekskomunikojn. La kvaran de majo 2001 papo Johano Paŭlo la 2-aI, vizitanta Atenon, pardonpetis al Christodoulos, ortodoksa ĉefepiskopo de Ateno kaj de la tuta Grekio, pri la disrabo de Konstantinopolo.
#000103
1. Ĉu ago de papo estas papago?
#000104
2. Ĉu avo de papo estas papavo?
#000105
4. Ĉu selo de Petro estas petroselo?
#000107
Fondaĵo Joseph Ratzinger-Benedikto la 16-a estis kreita en Vatikano la 1-an de marto 2010 kun la celo antaŭenpuŝi la sciojn kaj studon pri la teologio ankaŭ pere de asigno de premio.
#000109
La rimedoj por la premio estas konstituataj per monsumoj jare preneblaj el la enspezoj de la aŭtorrajtoj sur la tekstoj de la verkoj de profesoro Jozeph Ratzinger kaj per donacoj publikaj kaj privataj.
#000110
La fondaĵo estas administrata kaj formita de la helpa sekretario de la Papa Konsilio por la Sociaj Komunikoj, la vicdirektoro de la Instituto por la verkoj de Religio (aŭ vatikana banko), la ĝenerala direktoro de la eldona vatikana Librejo.
#000111
La fondaĵo havas ankaŭ “sciencan komitaton” nun (junio de 2011) prezidatan de kardinalo Kamilo Ruini kaj honorata de altaj respondeculoj de gravaj administraj kaj kulturaj vatikanaj oficoj.
#000112
La unuaj premioj estis asignitaj en junio 2011 al tri teologoj. [1]
#000113
Francisko la 1-a (13 Marto 2013 ĝis nun)
#000114
↑ Ludoj estos ankaù okazo por riĉigi la vorttrezoron.
↑ Oni difinas papa (pontifika) familio la amplekson de klerikaro kaj laikaro dediĉintajn al servo de la persono de la papo kaj ties pormisiaj medioj.
↑ Per tiu videogratulo filmetforma ni deziras omaĝi ĉiujn Esperantujanojn kaj honori tiun Esperanto-Tagon.
↑ Turkio sendis trupojn al Azerbajĝano
#000116
ĈefpaĝoLastaj ŝanĝojHazarda paĝoBabela informo pri uzantoHelpo
#000118
Ĉi tiu paĝo estis lastafoje redaktita je 14:33, 26 sep. 2023.
La enhavo estas disponebla laŭ Creative Commons Attribution-ShareAlike, se ne estas alia indiko.
#000120
Regularo pri respekto de la privateco
#000121