”Belartaj Konkursoj estu pordo por novuloj”
#000000
Miguel Fernández ne tuj entuziasmis, kiam la “mirindaj frenezuloj de UEA” petis lin estri la Belartajn Konkursojn. La kvalito de la konkursaĵoj laŭ li ofte estas malalta – sed aliflanke la konkurso unuavice estu pordo por novaj verkemuloj.
#000001
La novaj gvidantoj de la Belartaj Konkursoj estis inter la fondintoj de la tiel nomata Ibera skolo de la Esperanta literaturo, kiun karakterizas modernismaj kaj ofte eksperimentaj stilo kaj lingvaĵo.
#000004
Antaŭ kelkaj tagoj la novaj gvidantoj publikigis aktualigitan liston de la ĵurianoj de Belartaj Konkursoj. Lige kun tio Libera Folio petis la prezidanton de la Belartaj Konkursoj respondi al kelkaj demandoj.
#000005
Kiel okazis, ke la prezidanto kaj sekretario estas samgeneraciaj hispanoj? Ĉu ne estus bone kun pli da diverseco?
#000008
– Rilate al la unua parto de la demando, jen la kialo: oni proponis al mi transpreni la prezidantecon kaj tial, ke, laŭregule, la prezidanto proponas la sekretarion, mi proponis por tiu posteno la, miaopinie, plej bonan el ĉiuj eblaj sekretarioj: mian amikon kaj kamaradon ĉe la “Ibera Grupo” Miguel Gutiérrez Adúriz (pseŭdonime, Liven Dek). Kial? Ĉar li estas honesta homo kaj veterana esperantisto elstara kiel verkisto, pedagogo, artisto, muzikisto, organizanto... kaj kompetenta pri diversaj teknikaĵoj.
#000009
– La duan parton de via demando (“Ĉu ne estus bone kun pli da diverseco?”) mi respondas jene: Ĉi-terene, ne nepre. Ekzemple, pli bone efikas gvida duopo el samgeneraciaj samlandanoj, kie regas empatio (kunsentivo) rilate al esencaj punktoj, ol duopo diferenc-generacia kaj -landa, kie mankas akordo pri fundamentaj aferoj. Krome, samlandaneco faciligas kontaktojn kaj renkontiĝojn. Ĉi lastaj plej oportunas, se oni havas enkape la ideon peni renovigi ŝtupe – laŭ la mezuro de niaj modestaj kapabloj – ne nur la BK-konsiston, sed eĉ la ceremonion de disdono de la premioj, kadre de la Universalaj Kongresoj de UEA.
#000010
Ĉu vi du kandidatis kiel teamo, aŭ ĉu oni konvinkis vin du alpreni la gvidajn poziciojn? Kiel vi intencas evoluigi la konkurson?
#000011
– La unuan parton de la demando mi jam respondis. Mi aldonu, ke mi ne tuj akceptis la proponon al mi faritan de mirindaj frenezuloj de UEA. Tio ja honoris min, sed lokis min antaŭ grava kaj kvazaŭ sakrilegia responso: transpreni la torĉon de la majstro Tonkin. Nu, oni fine konvinkis min, kaj mi akceptis. Nun mi penos por plenumi la taskon kiel eble plej digne, laŭ la mezuro de miaj modestaj kapabloj.
#000012
– Jes ja, ni intencas evoluigi BK-on, tamen ne draste sed grade kaj paŝo-post-paŝe. Ekzemple, unu el la aferoj, kiujn ni jam komencis distamtami ĉi-jare, estas, ke ni volas potencigi kategoriojn de verkoj iel nesufiĉe kulturatajn en Esperantujo kvankam sukcese florantajn en la nuntempaj etnaj literaturoj. Temas, ĉefe, pri la ĝenroj mikronovelo, ene de la branĉo Prozo, kaj skeĉo kaj monologo aŭ monodramo, ene de la branĉo Teatro. Poiome ni vidos, kiel strukturi plej konvene tiujn subbranĉojn. Sed ni anoncas, ke ĉiuj premiitaj (kaj eĉ ne premiitaj sed lingve, stile kaj teme aprezindaj) konkursaĵoj apartenantaj al tiuj kategorioj, estos prezentataj en la kongresoj de Hispana Esperanto-Federacio, kadre de la kolektiva spektaklo Vivu la teatro! Aliflanke, mi jam sciigis vin pri nia intenco renovigi la ceremonion de disdono de la premioj.
#000013
Parolante pri diverseco, apenaŭ estas virinoj inter la 17 teamanoj. Ĉu tiu konsisto reflektas la nuntempan staton de la Esperanta literaturo? De la movado ĝenerale?
#000014
– Estas ja du virinoj: Wera Blanke, en la branĉo Teatro, kaj Krys Williams (iama Krys Ungar), en la branĉo Poezio. Ja la proporcio virinoj/viroj en nia tuta teamo skandale etas, kaj tio dornas niakore, sed, ve, nia penado por grandigi ĝin vanis. Mi ne scias, ĉu tiu proporcio estas simila en ĉiuj sferoj de Esperantujo, kvankam mi timas, ke, proksimume, jes. Krome, en nia sfero tiu problemo aparte bedaŭrindas: el la malmultaj E-beletristinoj ni ne povis engaĝi plurajn kiel juĝantinojn, ĉar tio malebligus al ili konkursi. Ĉi-kuntekste min fierigas la mirinda laboro farita de la sekretario: li sukcesis atingi, ke Krys, iame fama E-poetino, kiu jam de longe ne verkis kaj troviĝis for de la movado, revenis al ĝi kiel BK-juĝantino. Bele, se ŝi revenos ankaŭ al la E-poezio, kiu tiel soifas je virinaj voĉoj!
#000015
Kiel vi vidas la evoluon de la nivelo en Belartaj Konkursoj dum la lastaj jaroj? Antaŭ kelkaj jaroj Beletra Almanako eĉ decidis ne publikigi la premiitajn verkojn – kion tio diras pri la nivelo?
#000016
– La iradon de la Belartaj Konkursoj neniam mi sisteme kontrolis. Distiam mi legis konkursaĵojn, kaj mia impreso estas, ke, krom en esceptaj okazoj, la ĝenerala nivelo ne altas, se ne diri, ke ĝi malaltas. Tamen tio min ne surprizas. BK-on mi ne rigardas kiel platformon por malkovro de geniuloj, sed, ĉefe, kiel pordon apertan al novaj verkemuloj, en kies elplumaĵoj spureblas talento, por ke, per enprofundiĝo en la lingvon kaj en la beletrajn teknikojn, ili iam donu bonkvalitajn produktojn al la E-literaturo. Fakte, pluraj el niaj nuntempaj agnoskitaj literatoroj, kies verkoj aperas en niaj revuoj, antologioj ktp, alvenis al tio tra tiuspeca pordo. Kio min ja surprizas estas ke ne pokaj el ili konkursas plue! Kompreneble, tio levas la averaĝan nivelon de la Belartaj Konkursoj, kaj donas al ĉi tiuj prestiĝon, tamen, miakomprene, deturnas BK-on de ties ĉefa celo.
#000017
– Sed permesu al mi fini per demando. Jen ĝi: Ĉu la ĝenerala nivelo de la verkoj, kiujn ni E-beletristoj produktas, eltenas komparon kun la ĝenerala nivelo de la etnolingvaj literaturaĵoj?
#000018
Ĉu ne mankas la respondo al la lasta demando?
#000022
Belartaj konkursoj estas tre gravaj en nia esperantujo precipe por verkemuloj ,cxar ili povas montri siajn verkajxojn al publiko
#000024
Esperantujo estas eta komunumo. Esperanto estas planlingvo. Kompreneble, la konkursaĵoj estas ofte amatorecaj.
Dum jaroj mi legas la opinion, ke la kvalito estas aĉa. Mi ne volas insulti Humphrey Tonkin, mi ne volas insulti Jorge Camacho, sed tiu dumjara mantro rompas la spiriton de la kandidatoj.
Estas neniu kialo konkuri, kun antaŭscio ke la konkursaĵo preskaŭ certe estos malestimita. Publike.
Aldone, mi ĉiam bedaŭris ke ofte oni rifuzas aljuĝi la unuan premion.
Lasu min montri la rimarkon el Reta Vortaro, sub “konkurso -> ekzameno”:
#000025
Rim.: En ekzameno oni atentas nur la individuan valoron de la kandidatoj, en konkurso oni atentas pri ilia relativa valoro.
#000026
‘Relativa valoro’ – inter la tiujaraj konkursaĵoj de la konkurso, ĉu ne?
#000027
Via admono rilate al la diferenco inter ekzameno kaj konkurso estas interesa kaj pripensinda, eĉ se mi ja ankaŭ povas kompreni, ke literatura konkurso ne estas tute egala al vetkurada konkurso.
#000031
Kiel kurdlingvaj dividoj malhelpas aliron al informojRusiaj diplomatoj reagas al nova lingvoleĝo en Kirgizio, revenigante kolonian pasinteconTiuj fotoj montras la historion de la ‘rusaj dometoj’ en Havano, Kubo
#000048