Centra banko, rezervulbenko, aŭ mona aŭtoritato estas institucio kiu administras ŝtat valuton, monprovizon, kaj interezoprocentojn.
Centraj bankoj ankaŭ kutime kontrolas la komercan bankadan sistemon de siaj respektivaj landoj.
Kontraste al komerca banko, centra banko posedas monopolon dum pliigado de la mona bazo en la ŝtato, kaj kutime ankaŭ presas la nacian valuton, [1] kiu kutime funkcias kiel la legala pagilo de la ŝtato.
Centraj bankoj ankaŭ funkcias kiel " pruntedonanto de lasta eliro " al la banka sektoro dum tempoj de financkrizo.
La plej multaj centraj bankoj kutime ankaŭ havas kontrolajn kaj reguligajn potencojn certigi la solventecon de membrinstitucioj, malhelpi bankpanikojn, kaj malhelpi malzorgeman aŭ fraŭdan konduton de membro-bankoj.
#000001
Centraj bankoj en la plej multaj evoluintaj nacioj estas institucie dizajnitaj por esti sendependaj de politika interfero.
Tamen, limigita kontrolo de la administraj kaj leĝdonaj korpoj kutime ekzistas.
#000002
La uzo de mono datas de antaŭ historio.
Registara kontrolo de mono estas dokumentita en la antikva egipta ekonomio (2750-2150 a.K.).
La egiptoj mezuris la valoron de varoj kun centra unuo nomita shat.
Kiel multaj aliaj valutoj, la shat estis ligita al oro.
La valoro de shat laŭ varoj estis difinita per registaraj administracioj.
Aliaj kulturoj en Malgranda Azio poste realigis siajn valutojn en la formo de oro kaj arĝentaj moneroj.
#000005
En la mezepoka kaj la frua moderna periodo reto de profesiaj bankoj estis establita en Suda kaj Mezeŭropo.
La institutoj konstruis novan parton en la financa ekonomio.
La monsistemo daŭre estis kontrolita fare de registarinstancoj, plejparte tra la produktadprerogativo.
Bankoj, aliflanke, povis uzi libromonon por krei enpagojn por siaj klientoj.
Tiel, ili havis la eblecon por eldoni, pruntedoni kaj transdoni monon sendepende sen rekta registara kontrolo.
#000006
Por plifirmigi la monsistemon, reto de publikaj interŝanĝbankoj estis establita komence de la 17-a jarcento en ĉefaj eŭropaj komercaj centroj.
La Amsterdama Wisselbank estis fondita kiel unua instituto en 1609.
Plue interŝanĝbankoj situis en Hamburgo, Venecio kaj Nurenbergo.
La institutoj ofertis publikan infrastrukturon por senkontantaj internaciaj pagoj.
Ili planis pliigi la efikecon de internacia komerco kaj protekti monan stabilecon.
La interŝanĝbankoj tiel plenumis kompareblajn funkciojn al modernaj centraj bankoj.
La institutoj eĉ eldonis sian propran (libro) valuton, nomitan Mark Banco.
#000007
Banko de Amsterdamo (Amsterdamsche Wisselbank)
#000008
En la frua moderna periodo, la nederlandanoj estis pioniraj financaj novigantoj kiuj evoluigis multajn progresintajn teknikojn kaj helpis amorigi la fundamentojn de moderna financa sistemo.
La Banko de Amsterdamo ( Amsterdam Wisselbank), establita en la Respubliko de la Sep Unuiĝintaj Provincoj en 1609, ofte estas konsiderita kiel frontulo al modernaj centraj bankoj.
La inventoj de la Wisselbank helpis amorigi la fundamentojn por la naskiĝo kaj evoluo de la centra bankada sistemo kiu nun ludas decidan rolon en la ekonomio de la mondo.
Kune kun kelkaj duavicaj lokaj bankoj, ĝi elfaris multajn funkciojn de centra bankada sistemo.
Ĝi okupis mezpozicion en la financa mondo de ĝia tago, provizante efika, efika kaj fidis sistemon por naciaj kaj internaciaj pagoj, kaj lanĉis la plej unuan internacian rezervovaluton, la bankoguldenon.
Lucien Gillard (2004) nomas ĝin la eŭropa guldeno ( le guldeneuropéen), [23] kaj Adam Smith dediĉas plurajn paĝojn al klarigado kiel la bankoguldeno funkcias (Smith 1776: 446-455).
La modelo de la Wisselbank kiel ŝtata banko estis adaptita ĉie en Eŭropo, inkluzive de la Bank of Sweden (Banko de Svedio) (1668) kaj la Banko de Anglio (1694).
#000009
Banko de Svedio (Sveriges Riksbank)
#000010
Establite fare de nederland-latva Johan Palmstruch en 1668, Sveriges Riksbank ( Bank of Sweden (Banko de Svedio) ofte estas konsiderita per multaj la plej maljunan centran bankon de la monda.
#000011
Kvankam tiu establado de la Banko de Anglio markas la originon de centra bankado, ne havis la funkciojn de moderna centra banko, nome, reguligi la valoron de la nacia valuto, financi la registaron, esti la sola aprobita distribuisto de monbiletoj, kaj funkcii kiel "pruntedonanto de lasta eliro" al bankoj havanta likvidkrizon.
Tiuj modernaj centraj bankadaj funkcioj evoluis malrapide tra la 18-a kaj 19-a jarcentoj.
#000013
Kvankam la banko estis origine privata institucio, antaŭ la fino de la 18-a jarcento ĝi ĉiam pli estis rigardita kiel publika aŭtoritato kun civita respondeco direkte al la bontenado de sana financa sistemo.
La valutkrizo de 1797, kaŭzita de panikitaj deponantoj retiriĝantaj de la banko kaŭzis la registaron suspendantan konverteblecon de notoj en monerpagon.
La banko baldaŭ estis akuzita de la bulionists de igado de la kurzo fali de super emisiado monbiletoj, pagendaĵo kiun la banko neis.
Tamen, estis klare ke la banko estis traktita kiel organo de la ŝtato.
#000014
[ citaĵo bezonis ] Henry Thornton, komercbankisto kaj mona teoriulo estis priskribitaj kiel la patro de la moderna centra banko.
Kontraŭulo de la reala fakturdoktrino, li estis defendanto de la orbrikistpozicio kaj signifa figuro en mona teorio.
La procezo de Thornton de mona vastiĝo anticipis la teoriojn de Knut Wicksell koncerne la "akumulan procezon kiu reproponas la Kvanto-Teorion en teorie kohera formo".
Kiel respondo al la 1797-datita valutkrizo, Thornton verkis en 1802 An Enquiry into the Nature and Effects of the Paper Credit of Britio, , en kiu li argumentis ke la pliiĝo en paperkredito ne kaŭzis la krizon.
La libro ankaŭ donas detalan raporton pri la brita monsistemo same kiel detalan ekzamenon de la maniero kiel en kiuj la Banko de Anglio devus agi por kontraŭagi fluktuojn en la valoro de la funto.
#000015
Ĝis la mezdeknaŭa jarcento, komercaj bankoj povis emisii siajn proprajn monbiletojn, kaj notoj emisiitaj fare de provincaj bankfirmaoj estis ofte en cirkulado.
Multaj konsideras la originojn de la centra banko situi kun la trairejo de la Banka Ĉarto-Leĝo de 1844.
Sub tiu leĝo, aprobo emisii novajn monbiletojn estis limigita al la Banko de Anglio.
En la sama tempo, la Banko de Anglio estis limigita emisii novajn monbiletojn nur se ili estus 100% malantaŭeniritaj per oro aŭ supren al 14 milionoj £ en registarŝuldo.
La Ago helpis limigi la liveradon de novaj notoj atingantaj cirkuladon, kaj donis al la Banko de Anglio realan monopolon en la printado de novaj notoj.
#000016
La banko akceptis la rolon de "pruntedonanto de lasta eliro" en la 1870-aj jaroj post kritiko de it malvigla respondo al la Overend-rulbrankarda krizo.
La ĵurnalisto Walter Bagehot skribis pri la subjekto en
Lombard Street: Priskribo de la pruntomerkato , en kiu li rekomendis ke la banko por oficiale iĝus pruntedonanto de lasta eliro dum kreditkraketo, foje referite kiel "Bagehot's deklaro".
Paul Tucker vortumis la deklaron en 2009 jene:
#000017
por deturni panikon, centraj bankoj frue devus pruntedoni kaj libere (Ie sen limo), al solventaj firmaoj, kontraŭ bona kroma, kaj ĉe "altaj tarifoj".
#000018
Kvankam centraj bankoj hodiaŭ estas ĝenerale rilataj al dekretmono, la 19-an kaj fruajn 20-an jarcentojn centraj bankoj en la plej granda parto de Eŭropo kaj Japanio formiĝis sub la internacia orbazo, aliloke [ kie?
libera bankado aŭ valuto-komisionoj estis pli kutimaj ĉe tiu tempo.
Problemoj kun kolapsoj de bankoj dum malhaŭsoj, aliflanke, kondukis al pli larĝa subteno por centraj bankoj en tiuj nacioj kiuj ne videre posedis ilin, plej precipe en Aŭstralio.
#000020
La 23an de decembro 1913 la Usona Kongreso kreis la Usonan Federacian Rezervan Sistemon per la pasigado de The Federal Reserve Act (La Federacia Rezerva Sistemo-Leĝo) en la Senato kaj ĝia subskribado de prezidanto Woodrow Wilson en la sama tago.
Aŭstralio establis sian unuan centran bankon en 1920, Peruon en 1922, Kolombion en 1923, Meksiko kaj Ĉilio en 1925 kaj Kanadon kaj Nov-Zelandon en la sekvo de la Granda Depresio en 1934.
Antaŭ 1935, la nura signifa sendependa nacio kiu ne posedis centran bankon estis Brazilo, kiu poste evoluigis antaŭulon ĝis tie en 1945 kaj la nunan Central Bank of Brazil (Centra banko de Brazilo) dudek jarojn poste.
Post akirado de sendependeco, afrikaj kaj aziaj landoj ankaŭ establis centrajn bankojn aŭ monuniojn.
#000021
La People's Bank of China (La banko de homoj de Ĉinio) evoluigis ĝian rolon kiel centra banko komencanta en proksimume 1979 kun la enkonduko de merkatreformoj, kiuj akcelis en 1989 kiam la lando adoptis ĝenerale kapitalisman aliron al sia eksportekonomio.
Evoluante plu parte en respondo al la Eŭropa Centra Banko, la People Banko de Ĉinio havita antaŭ 2000 iĝanta moderna centra banko.
La plej lastatempa bankmodelo estis prezentita kune kun la eŭro, kaj implikas kunordigon de la eŭropaj naciaj bankoj, kiuj daŭre administras siajn respektivajn ekonomiojn aparte en ĉiuj rilatoj krom valutinterŝanĝo kaj bazigas interezoprocentojn.
#000022
Ekzistas neniu normterminologio por la nomo de centra banko, sed multaj landoj uzas la "Bank of Country" formularon - ekzemple:
Banko de Anglio (kiu, malgraŭ sia nomo, estas fakte la centra banko de Britio kiel tutaĵo.
La nommanko de reprezentado de la tuta Unuiĝinta Reĝlando ("Banko de Britio", ekzemple) povas esti ŝuldita al la fakto ke ĝia establado okazis kiam la Regnoj de Anglio, Skotlando kaj Irlando estis apartaj unuoj (almenaŭ en nomo), kaj tial antaŭ-datoj la fuzio de la Regnoj de Anglio kaj Skotlando, la sorbado de la Regno de Irlando en la Union kaj la formadon de la nuntempo Unuiĝinta Reĝlando), Bank of Canada (Banko de Kanado), Bank of Mexico (Banko de Meksiko), Bank of Thailand (Banko de Tajlando).
#000023
Kelkaj estas stilitaj "naciaj" bankoj, kiel ekzemple la Svisa Nacia Banko kaj National Bank of Ukraine (Nacia banko de Ukrainio), kvankam la esprimo nacia banko ankaŭ estas uzita por privataj komercaj bankoj en kelkaj landoj kiel ekzemple National Bank of Pakistan (Nacia banko de Pakistano).
En aliaj kazoj, centraj bankoj povas integrigi la vorton "Centraj" (ekzemple, Eŭropa Centra Banko, Central Bank of Ireland (Centra banko de Irlando), Central Bank of Brazil (Centra banko de Brazilo).
En kelkaj landoj, precipe en antaŭe Communist ili, la esprimo nacia banko povas esti uzita por indiki kaj la monan aŭtoritaton kaj la gvidan bankunuon, kiel ekzemple Sovet-tiu de Unio
En maloftaj kazoj, centraj bankoj estas stilitaj "ŝtato-" bankoj kiel ekzemple la State Bank of Pakistan (Ŝtata banko de Pakistano) kaj State Bank of Vietnam (Ŝtata banko de Vjetnamio).
#000025
Multaj landoj havas ŝtatajn bankojn aŭ aliajn kvazaŭ-registarunuojn kiuj havas totale apartajn funkciojn, kiel ekzemple financaj importado kaj eksportaĵoj.
En aliaj landoj, la esprimo nacia banko povas esti uzita por indiki ke la celoj de la centra banko estas pli larĝaj ol mona stabileco-, kiel ekzemple plena dungado, industria evoluo, aŭ aliaj celoj.
Kelkaj ŝtataj komercaj bankoj havas nomojn sugestiajn je centraj bankoj, eĉ se ili ne: ekzemploj estas la Bank of India (Banko de Hindio) kaj Central Bank of India (Centra banko de Hindio) estas.
#000026
La ĉef-oficulo de centra banko estas kutime konata kiel la guberniestro, prezidanto aŭ Prezidanto.
#000027
Post la financkrizo de 2007-2008 centraj bankoj gvidis ŝanĝon, sed aktuale en 2015 ilia kapablo akceli ekonomian kreskon ekhaltis.
Centraj bankoj diskutas ĉu ili devus eksperimenti kun novaj iniciatoj kiel negativaj interezoprocentoj aŭ rekta financado de registaro, "premi eĉ pli politikistoj farendaĵo pli".
Andy Haldane de la Banko de Anglio diris "ke centraj bankistoj povas devi akcepti ke iliaj bonaj aĝaj tagoj - de adaptado de interezoprocentoj por akceli dungadon aŭ enhavi inflacio - povas esti for definitive".
La Eŭropa Centra Banko kaj La Banko de Japanio kies ekonomioj estas en aŭ proksima al deflacio, daŭrigas kvantan moderigon aĉetantan valorpaperojn por instigi al pli da pruntedonado.
#000028
Funkcioj de centra banko povas inkludi:
#000029
metante la oficialan interezoprocenton - uzitan por administri kaj inflacion kaj la kurzon de la lando - kaj certigante ke tiu indico ekvalidas per diverseco de strategiomekanismoj
kontrolante la tutan monprovizon de la nacio
la bankisto de la registara kaj la banko de la bankistoj (" pruntedonanto de lasta eliro ")
administrante la valutŝanĝon kaj orrezervojn de la lando kaj la akciarregistron de la registara
reguligante kaj kontrolante la bankindustrion
#000030
Centraj bankoj efektivigas la monpolitikon de lando elektita.
#000031
Plej ekstreme baza nivelo-, monpolitiko implikas establi kiun formon de valuto kiun la lando povas havi, ĉu dekretvaluto, oro-apoganta valuton (nuligitan por landoj en la Internacia Monunua Fonduso), valuto-komisionon aŭ valutunion.
Kiam lando havas it propran nacian valuton, tio implikas la temon de iu formo de normigita valuto, kio estas esence formo de kambio: promeso interŝanĝi la noton kontraŭ "mono" sub certaj cirkonstancoj.
Historie, tio ofte estis promeso kambii la monon por valormetaloj en iom da fiksa kvanto.
Nun, kiam multaj valutoj estas dekretmono, la "promeso pagi" konsistas el la promeso akcepti tiun valuton por pagi por impostoj.
#000032
Centra banko povas uzi la valuton de alia lando aŭ rekte en valutunio, aŭ nerekte sur valuto-komisiono.
En ĉi-lasta kazo, ekzempligita fare de la Bulgara Nacia Banko, Honkongo kaj Latvio, la loka valuto estas malantaŭenirita kun fiksa rapideco per la posedaĵoj de la centra banko de fremda valuto.
Similaj al komercaj bankoj, centraj bankoj tenas aktivaĵojn (registarobligacioj, valutŝanĝo, oro, kaj aliaj financaj aktivaĵoj) kaj altiras kompensdevojn (valuto restantajn).
Centraj bankoj kreas monon emisiante seninterezajn valutnotojn kaj vendante ilin al publiko (registaro) en interŝanĝo por rentodonaj aktivaĵoj kiel ekzemple registarobligacioj.
Kiam centra banko deziras aĉeti pli da obligacioj ol iliaj respektivaj naciaj registaroj faras haveblaj, ili povas aĉeti privatajn obligaciojn aŭ aktivaĵojn nomitajn en fremdaj valutoj.
#000033
Frikcia senlaboreco estas la periodo inter laborlokoj kiam laboristo serĉas, aŭ transitioning de unu tasko ĝis alia.
Senlaboreco preter frikcia senlaboreco estas klasifikita kiel neintencita senlaboreco.
#000035
Ekzemple, struktura senlaboreco estas formo de senlaboreco rezultiganta de misagordo inter postulo la labormerkaton kaj la kapablojn kaj lokojn de la laboristoj serĉante dungadon.
Makroekonomia politiko ĝenerale planas redukti neintencitan senlaborecon.
#000036
Keynes etikedis iujn ajn laborlokojn kiuj estus kreitaj per pliiĝo je salajro-varoj (t.e., malkresko en reala salajro) kiel kontraŭvola senlaboreco:
#000037
Ĉar inflacio malaltigas realajn salajrojn, kejnesanoj rigardas inflacion kiel la solvon al kontraŭvola senlaboreco.
Tamen, "neantaŭvidita" inflacio kaŭzas pruntedonantperdojn kiam la reala interezoprocento estos sub la nivelo de atendata.
Tiel, kejnesa monpolitiko celas stabilan rapidecon de inflacio.
Publikaĵo de la Aŭstria skolo de ekonomiko, The Case Against the Fed (La Kazo Kontraŭ la Fed) , argumentas ke la klopodoj de la centraj bankoj por kontroli inflacion estis malutilaj.
#000041
Ekonomia kresko povas esti plifortigita per investo en kapitalo, kiel ekzemple pli aŭ pli bona maŝinaro.
Malalta interezoprocento implicas ke firmaoj povas prunti monon por investi en siaj kapitalakcioj kaj pagi malpli interezon por ĝi.
Malaltigi la intereson estas tial konsiderita apogi ekonomian kreskon kaj ofte kutimas mildigi tempojn de malalta ekonomia kresko.
Aliflanke, akiri la interezoprocenton ofte estas utiligita en tempoj de alta ekonomia kresko kiel kontraŭcikla aparato konservi la ekonomion de trovarmiĝo kaj eviti merkatvezikojn.
#000042
Pliaj celoj de monpolitiko estas stabileco de interezoprocentoj, de la financa merkato, kaj de la valuta merkato.
Celoj ofte ne povas esti apartigitaj de unu la alian kaj ofte konfliktas.
Kostoj devas tial esti singarde pesitaj antaŭ strategiefektivigo.
#000043
La ĉefa monpolitiko instrumentoj haveblaj al centraj bankoj estas senkaŝa merkatoperacio, bankorezervo-postulo, interez-politiko, re-pruntedonado kaj re-rabato (inkluzive de uzado de la esprimo reaĉetas merkaton), kaj kreditpolitiko (ofte kunordigita kun komerca politiko).
Dum kapitalo-taŭgeco estas grava, ĝi estas difinita kaj reguligita fare de la Banko por Internacia Kontoreguligo, kaj centraj bankoj en praktiko ĝenerale ne uzas pli striktajn regulojn.
#000044
Senkompare la plej videbla kaj komprenebla potenco de multaj modernaj centraj bankoj devas influi merkata interezo-kurzojn;
kontraŭe al popolkredo, ili malofte "atribuis" tarifojn al fiksa nombro.
Kvankam la mekanismo devias de lando al lando, plej uzas similan mekanismon bazitan sur la kapablo de centra banko krei tiel multe da dekretmono kiel postulate.
#000045
La mekanismo movi la merkaton direkte al "celkurzo" (whikever specifa indico estas uzita) estas ĝenerale pruntedoni monon aŭ prunti monon en teorie senlimaj kvantoj, ĝis la laŭcela merkatkurzo estas sufiĉe proksima al la celo.
Centraj bankoj povas fari tion pruntedonante monon al kaj pruntado de mono de (prenante enpagojn de) limigita nombro da kvalifikitaj bankoj, aŭ per aĉetado kaj vendado de obligacioj.
Ekzemplocele por kiel tio funkcias, la Bank of Canada (Banko de Kanado) metas celan subitan oftecon, kaj grupon de kaj plie aŭ minuso 0.25%.
Kvalifikitaj bankoj pruntas de unu la alian ene de tiu bendo, sed neniam supre aŭ malsupre, ĉar la centra banko ĉiam pruntedonos al ili ĉe la pinto de la grupo, kaj prenos enpagojn ĉe la fundo de la grupo;
en principo, la kapacito prunti kaj pruntedoni ĉe la ekstremaĵoj de la grupo estas senlima.
Aliaj centraj bankoj uzas similajn mekanismojn.
#000046
La celkurzoj estas ĝenerale mallongperspektivaj tarifoj.
La fakta indico de kiun prunteprenantoj kaj pruntedonantoj ricevas sur la merkato dependos (perceptite) kreditrisko, matureco kaj aliaj faktoroj.
Ekzemple, centra banko eble metos celkurzon por dumnokta pruntedonado de 4.5%, sed tarifoj ĉar (ekvivalenta risko) kvinjaraj obligacioj eble estos 5%, 4.75%, aŭ, en kazoj de inversaj rendimentokurvoj, eĉ sub la mallongperspektiva indico.
Multaj centraj bankoj havas unu primaran "fraptitolo-" oftecon kiu estas citita kiel la "centrabanka ofteco".
En praktiko, ili havos aliajn ilojn kaj tarifojn kiuj estas uzitaj, sed nur unun kiu estas rigore laŭcela kaj devigita.
#000047
Tipe centra banko kontrolas certajn specojn de mallongperspektivaj interezoprocentoj.
Tiuj influas la akcion- kaj obligaciajn merkatojn same kiel hipotekon kaj aliajn interezoprocentojn.
La Eŭropa Centra Banko ekzemple sciigas ĝian interezoprocenton ĉe la renkontiĝo de ĝia Governing Council;
koncerne la Usonan Federacian Rezervan Sistemon, la Federal Reserve Board of Governors (Federacia Rezervo-Estraro de Guberniestroj).
Kaj la Federacia Rezerva Sistemo kaj la ECB estas kunmetitaj de unu aŭ pluraj centraj korpoj kiuj kaŭzas la ĉefdecidojn ĉirkaŭ interezoprocentoj kaj la grandeco kaj speco de senkaŝaj merkatoperacioj, kaj pluraj branĉoj por efektivigi ĝiajn politikojn.
Koncerne la Federacian Rezervan Sistemon, ili estas la lokaj Federacia Rezerva Sistemo-bankoj;
por la ECB ili estas la naciaj centraj bankoj.
#000049
Tipa centra banko havas plurajn interezoprocentojn aŭ monpolitikilojn ĝi povas meti influi merkatojn.
#000050
Marĝena pruntinterezo - fiksa rapideco por institucioj por prunti monon de la centra banko.
(En la Usono tio estas nomita la rabattarifo).
Ĉefa refinancado aprezas - la publike videbla renteas la centran bankon sciigas.
Ĝi ankaŭ estas konata kiel minimumoferta ofteco kaj funkcias kiel oferta planko por konvertado de pruntoj.
(En la Usono tio estas nomita la federacia fonduskurzo).
Deponinterezo, ĝenerale konsistante el interezo por rezervejoj kaj foje ankaŭ interezo por troaj rezervejoj - la interezpartioj ricevas por enpagoj ĉe la centra banko.
#000051
Tiuj tarifoj rekte influas la tarifojn en la pruntomerkato, la merkato por mallongdaŭraj pruntoj.
#000052
Tra senkaŝaj merkatoperacioj, centra banko influas la monprovizon en ekonomio.
Ĉiun fojon kiam ĝi aĉetas valorpaperojn (kiel ekzemple registarobligacio aŭ fiskofakturo), ĝi en efiko kreas monon.
La centra banko kambias monon por la sekureco, pliigante la monprovizon malaltigante la liveradon de la specifa sekureco.
Inverse, vendado de valorpaperoj de la centra banko reduktas la monprovizon.
#000054
Senkaŝaj merkatoperacioj kutime prenas la formon de:
#000055
Aĉetante aŭ vendante valorpaperojn (" rektaj operacioj ") por realigi interezoprocentcelon en la Interbankomerkato.
Provizora pruntedonado de mono por kaŭcioj ("Reverse Operations" aŭ " reaĉetoperacioj ", alie konataj kiel la "reposedo-" merkato).
Tiuj operacioj estas aranĝitaj sur regulan bazon, kie fiksite maturec pruntoj (de unu semajno kaj unu monato por la ECB) estas foraŭkciitaj.
Valutŝanĝ operacioj kiel ekzemple valutŝanĝinterŝanĝoj.
#000056
Ĉiuj tiuj intervenoj ankaŭ povas influi la valutan merkaton kaj tiel la kurzo.
Ekzemple, la People's Bank of China (La banko de homoj de Ĉinio) kaj la Banko de Japanio okaze aĉetis plurcent miliardojn da U.S. Treasuries, supozeble por ĉesigi la malkreskon de la usona dolaro kontraŭ la Renminbi kaj la eno.
#000057
Se konfrontite kun la nul pli malalta saltego aŭ likvideckaptilo, centraj bankoj povas frekventi kvanta moderigo (QE).
Kiel senkaŝaj merkatoperacioj, QE konsistas el la aĉeto de financaj aktivaĵoj de la centra banko.
#000058
La skalo de QE estas multe pli granda.
La centraj bankoj efektivigis QE kutime sciigis specifan kvanton de aktivaĵoj kiujn ĝi intencas aĉeti.
La tempodaŭro de QE estas celkonscie longa se ne nelimigita.
La investaĵokvalifiko estas kutime pli larĝa kaj pli fleksebla sub QE, permesante al la centra banko aĉeti obligaciojn kun pli longa matureco kaj pli alta riskoprofilo.
#000059
En tiu signifo, kvanta moderigo povas esti konsiderita etendaĵon de senkaŝaj merkatoperacioj.
#000060
Ĉiuj bankoj estas postulataj por teni certan procenton de siaj aktivaĵoj kiel kapitalo, indico kiu povas esti establita fare de la centra banko aŭ la bankada inspektisto.
Por internaciaj bankoj, inkluzive de la 55 membro centraj bankoj de la Banko por Internacia Kontoreguligo, la sojlo estas 8% (vidu la Basel Capital Accords) da risk-adaptitaj aktivaĵoj, per kio certaj aktivaĵoj (kiel ekzemple registarobligacioj) estas konsideritaj havi pli malalte riskon kaj estas aŭ parte aŭ plene ekskluditaj de totalaj aktivoj por la celoj de kalkulado de kapitalo-taŭgeco.
Parte pro zorgoj vedr. investaĵoinflacio kaj reaĉetinterkonsentoj, kapitalpostuloj povas esti konsideritaj pli efikaj ol rezervpostuloj en malhelpado de senfina pruntedonado: kiam ĉe la sojlo, banko ne povas etendi alian prunton sen akirado de plia kapitalo en ĝia bilanco.
#000061
Historie, bankorezervoj formis nur malgrandan frakcion de enpagoj, sistemo nomis frakciecan rezervon bankada.
Bankoj tenus nur malgrandan procenton de siaj aktivaĵoj en la formo de kontantrezervoj kiel asekuro kontraŭ bankpanikoj.
Dum tempo tiu procezo estis reguligita kaj asekurita fare de centraj bankoj.
Tiaj legalrezervaj postuloj estis lanĉitaj en la 19-a jarcento kiel provo redukti la riskon de bankoj troetendantaj sin kaj suferantaj de bankpanikoj, kiam tio povis konduki al frap-sur efikoj al aliaj troetenditaj bankoj.
#000062
Ĉar la frua 20-a-jarcenta orbazo estis subfosita per inflacio kaj la malfrua 20-a-jarcenta dekretodolaro kiun hegemonio evoluigis, kaj Ĉar bankoj multiĝis kaj okupiĝis pri pli kompleksaj transakcioj kaj povis profiti el negocoj tutmonde en la avizo de momento, tiuj praktikoj iĝis devigaj, se nur por certigi ke ekzistis iom da limo por la ŝvelado de monprovizo.
Tiaj limoj fariĝis pli malmolaj devigi.
La People's Bank of China (La banko de homoj de Ĉinio) retenas (kaj uzas) pli da potencoj super rezervoj ĉar la juano kiun ĝi administras estas ne-konvertebla valuto.
#000063
Pruntagado de bankoj ludas fundamentan rolon en determinado de la monprovizo.
La centrabanka mono post entuta kompromiso - "fina mono" - povas preni nur unu el du formoj:
#000064
fizika kontantmono, kiu malofte estas uzita en pograndaj financaj merkatoj,
centrabanka mono kiu malofte estas uzita fare de homoj
#000065
La valutkomponento de la monprovizo estas multe pli malgranda ol la deponaĵkomponento.
Valuto, bankorezervoj kaj instituciaj pruntinterkonsentoj kune konsistigas la monan bazon, nomitan M1, M2 kaj M3.
La Federacia Rezerva Sistemo-Banko ĉesis publikigi M3 kaj nombradon ĝi kiel parto de la monprovizo en 2006.
#000066
Centraj bankoj povas rekte kontroli la monprovizon metante limojn por la kvanto kiun bankoj povas pruntedoni al diversaj sektoroj de la ekonomio.
Centraj bankoj ankaŭ povas kontroli la kvanton de pruntedonado uzante kreditkvotojn.
Tio permesas al la centra banko kontroli kaj la kvanton de pruntedonado kaj ĝia asigno direkte al certaj strategiaj sektoroj de la ekonomio, ekzemple por apogi la nacian industripolitikon.
La Banko de Japanio kutimis uzi tian politikon ("fenestrokonsilado") inter 1962 kaj 1991.
#000067
Por influi la monprovizon, kelkaj centraj bankoj povas postuli ke kelkaj aŭ ĉiuj valutŝanĝokvitancoj (ĝenerale de eksportaĵoj) estu interŝanĝitaj kontraŭ la loka valuto.
La indico kiu kutimas aĉeti lokan valuton povas esti merkat-bazita aŭ propraaŭtoritate meti de la banko.
Tiu ilo estas ĝenerale uzita en landoj kun ne-konverteblaj valutoj aŭ parte konverteblaj valutoj.
La ricevanto de la loka valuto povas esti permesita libere forigi la financon, postulatajn por subteni la financon la centra banko por iu tempodaŭro, aŭ permesita uzi la financon kun certaj restriktoj.
En aliaj kazoj, la kapablo teni aŭ uzi la valutŝanĝon povas esti alie limigita.
#000068
En tiu metodo, monprovizo estas pliigita de la centra banko kiam ĝi aĉetas la fremdan valuton eldonante (vendado) la lokan valuton.
La centra banko poste povas redukti la monprovizon de diversaj rimedoj, inkluzive de vendado de obligacioj aŭ valutŝanĝintervenoj.
#000069
En kelkaj landoj, centraj bankoj devos eble aliajn ilojn tiu laboro nerekte por limigi pruntedonajn praktikojn kaj alie limigi aŭ reguligi kapitalmerkatojn.
Ekzemple, centra banko povas reguligi marĝenpruntedonadon, per kio individuoj aŭ firmaoj povas prunti kontraŭ promesitaj valorpaperoj.
La marĝeno kiun postulo establas al minimuma proporcio de la valoro de la valorpaperoj al la kvanto pruntis.
#000070
Centraj bankoj ofte havas postulojn por la kvalito de aktivaĵoj kiuj povas esti tenitaj fare de financejoj;
tiuj postuloj povas funkcii kiel limo por la kvanto de risko kaj plibonigi kreis de la financa sistemo.
Tiuj postuloj povas esti rektaj, kiel ekzemple postulado de certaj aktivaĵoj porti certajn minimumajn kreditrangigojn, aŭ nerektaj, per la centrabanka pruntedonado al kontraŭpartioj nur kiam sekureco de certa kvalito estas promesita kiel krome.
#000071
Kvankam la percepto de publiko povas esti ke la "centra banko" kontrolas kelkajn aŭ ĉiujn interezoprocentojn kaj valutokurzojn, ekonomia teorio (kaj granda empiria indico) montras ke estas maleble farendaĵo ambaŭ tuj en malferma ekonomio.
" malebla Triunuo " estas la plej fama formuliĝo de tiuj limigitaj potencoj, kaj postulas ke estas maleble celi monpolitikon (larĝe, interezoprocentoj), la kurzon (tra fiksa rapideco) kaj konservi liberan elstaran movadon.
Ĉar la plej multaj okcidentaj ekonomioj nun estas konsideritaj "malfermaj" kun libera elstara movado, tio esence signifas ke centraj bankoj povas celajn interezoprocentojn aŭ kurzojn kun kredindeco, sed ne ambaŭ tuj.
#000072
En la plej fama kazo de strategiofiasko, Black Wednesday, George Soros arbitrageis la rilaton de la brita pundo al la EKUO kaj (post gajnado 2 miliardoj USD mem kaj devigado de la UK elspezi pli ol 8 USD bn la funton) devigis ĝin prirezigni ĝian politikon.
Ekde tiam li estis severa kritikisto de mallertaj bankpolitikoj kaj argumentis ke neniu devus povi fari kion li faris.
#000073
[ citaĵo bezonis ] La plej kompleksaj rilatoj estas tiuj inter la juano kaj Usono-dolaro, kaj inter la eŭro kaj ĝiaj najbaroj.
US-dolaroj estis ĉieaj en la ekonomio de Kubo post ĝia leĝigo en 1991, sed estis oficiale forigitaj de cirkulado en 2004 kaj anstataŭigitaj per la konvertebla peso.
#000074
(novembro 2017) Pli radikalaj instrumentoj
#000075
Kelkaj antaŭvidis la uzon de kion Milton Friedman siatempe nomis " helikoptermono " per kio la centra banko farus rektajn translokigojn al civitanoj [40] por levi inflacion ĝis la celita celo de la centra banko.
Tia strategiopcio povis esti precipe efika ĉe la nul pli malalta saltego.
#000076
En kelkaj landoj centra banko, tra ĝiaj filioj, kontroloj kaj ekranoj la banka sektoro.
En aliaj landoj bankinspektado estas aranĝitaj fare de ministerio kiel ekzemple la UK Fisko, aŭ de sendependa registaragentejo, ekzemple, Financial Conduct Authority de UK.
Ĝi ekzamenas la bilancojn kaj konduton de la bankoj kaj politikojn direkte al konsumantoj.
[ klarigo bezonis ] Krom refinancado, ĝi ankaŭ provizas bankojn per servoj kiel ekzemple translokigo de financo, folietoj kaj moneroj aŭ fremda valuto.
Tiel ĝi ofte estas priskribita kiel la "banko de bankoj".
#000077
Multaj landoj monitoros kaj kontrolos la bankan sektoron tra pluraj malsamaj agentejoj kaj por malsamaj celoj.
la bankreguligo en Usono ekzemple estas tre fragmenta kun 3 federaciaj agentejoj, la Federacia Bankasekuro-Entrepreno, la Federacia Rezerva Sistemo-Estraro, aŭ Office of the Comptroller of the Currency (Oficejo de la Kontrolisto de la Valuto) kaj multnombra aliaj sur la ŝtato kaj la privata nivelo.
Ekzistas kutime signifa kunlaboro inter la agentejoj.
Ekzemple, moncentrobankoj, deponaĵ-prenantaj institucioj, kaj aliaj specoj de financejoj povas esti submetitaj al malsama (kaj foje koincidanta) reguligo.
Kelkaj specoj de bankreguligo povas esti delegitaj al aliaj niveloj de registaro, kiel ekzemple ŝtato aŭ provincaj registaroj.
#000078
Ĉiu kartelo de bankoj estas precipe proksime observita kaj kontrolita.
La plej multaj landoj kontrolas bankfuziojn kaj estas singardaj de koncentriĝo en tiu industrio pro la danĝero de grouptink kaj senbridaj pruntvezikoj surbaze de ununura punkto de fiasko, la kreditkulturo de la malmultaj grandaj bankoj.
#000079
Registaroj ĝenerale havas iom da grado da influo al eĉ "sendependaj" centraj bankoj;
la celo de sendependeco estas ĉefe malhelpi mallongperspektivan interferon.
La Germana Federacia Banko estis la unua centra banko estanta donita plenan sendependeco, igante tiun formon de centra banko esti referita kiel la "Bundesbank modelo", kiel kontraŭbatalite, ekzemple, al la Nov-Zelanda modelo, kiu havas celon (t.e. inflacicelo) metitan fare de la registaro.
#000080
Rekomendantoj de centrabanka sendependeco kverelas ke centra banko tro sentemaj al politika direkto aŭ premo povas apogi ekonomiajn ciklojn (" haŭso-malhaŭso-ciko "), ĉar politikistoj povas esti tentitaj por akceli ekonomian agadon progresado de elekto, al la damaĝo de la longperspektiva sano de la ekonomio kaj la lando.
En tiu kunteksto, sendependeco estas kutime difinita kiel la funkcia kaj administradsendependeco de la centra banko de la registaro.
#000081
[ citaĵo bezonis ] centrabanka sendependeco estas kutime garantiita per leĝaro kaj la institucia kadro regante la rilaton de la banko kun elektitaj oficialuloj, precipe la ministron de financo.
Centrabanka leĝaro sanktigos specifajn procedurojn por selektado kaj nomumado de la kapo de la centra banko.
Ofte la ministro de financo nomumos la guberniestron en interkonsiliĝo kun la estraro kaj ĝia aktuala guberniestro de la centra banko.
Krome, la leĝaro precizigos bankojn la periodon de guberniestro de nomumo.
La plej sendependaj centraj bankoj ĝuas fiksan ne-renovigeblan esprimon por la guberniestro por elimini premon sur la guberniestro por plezurigi la registaron en la espero de esti renomumitaj por dua oficperiodo.
Ĝenerale, sendependaj centraj bankoj ĝuas kaj celon kaj instrumentsendependecon.
#000082
En rendimento al ilia sendependeco, centra banko estas kutime respondeca sur iu nivelo al registaroficistoj, aŭ al la financministerio aŭ al parlamento.
Ekzemple, la Junto de la Usona Federacia Rezerva Sistemo estas nomumita fare de la President of the U.S. (Prezidanto de Usono) kaj konfirmita fare de la Senato, [44] publikigas laŭvortajn transskribaĵojn, kaj bilancoj estas reviziitaj fare de la Registaro-Respondigebleco-Oficejo.
#000083
En la 2000-aj jaroj ekzistas tendenco direkte al pliigado de la sendependeco de centraj bankoj kiel maniero plibonigi longperspektiva ekonomia efikeco.
Dum granda volumeno de ekonomia esplorado estis farita por difini la rilaton inter centrabanka sendependeco kaj ekonomia efikeco, la rezultoj estas ambiguaj.
#000084
La literaturo sur centrabanka sendependeco difinis akumulan kaj komplementan nombron da aspektoj: [47]
#000085
La sendependeco de la centra banko estas sanktigita bofamiliano kaj ŝirmas centran bankon de politika interfero.
En generalperiodoj, institucia sendependeco signifas ke politikistoj devus sindeteni por serĉi influi monpolitikdecidojn, dum simetrie centraj bankoj ankaŭ devus eviti influanta-registaran politikon.
#000086
La centra banko havas la rajton atribui siajn proprajn politikcelojn, ĉu inflaciocelado, kontrolo de la monprovizo, aŭ konservi fiksan kurzon.
Dum tiu speco de sendependeco estas pli ofta, multaj centraj bankoj preferas sciigi siajn politikcelojn en partnereco kun la konvenaj ministerioj.
Tio pliigas la travideblecon da la strategioscenarprocezo kaj tiel pliigas la kredindecon de la celoj elektitaj disponigante certigon ke ili ne estos ŝanĝitaj sen avizo.
Krome, la fikso de komunaj celoj per la centra banko kaj la registarhelpoj eviti situaciojn kie mona kaj financpolitiko estas en konflikto;
strategiokombinaĵo kiu estas klare suboptimala.
#000087
La centra banko havas la sendependecon por determini laŭ la plej bonan manieron da realigado de ĝiaj politikceloj, inkluzive de la specoj de instrumentoj uzis kaj la tempigon de ilia uzo.
Por atingi ĝian mandaton, la centra banko havas la aŭtoritaton supre prizorgiten siaj propraj operacioj (nomumante kunlaborantaron, metante buĝetojn,.
kaj organizi ĝiajn internajn strukturojn sen troa implikiĝo de la registaro.
Tio estas la plej ofta formo de centrabanka sendependeco.
La donado de sendependeco al la Banko de Anglio en 1997 estis, fakte, la donado de funkcia sendependeco;
la inflacicelo daŭre estis sciigita en la jarabuĝeta parolado de la kanceliero al parlamento.
#000088
La aliaj formoj de sendependeco ne estas eblaj se centrabankaj kapoj ne havas altan dungosekurecon.
En praktiko, tio signifas ke guberniestroj devus teni longajn mandatojn (almenaŭ pli longajn ol la balotciklo) kaj certan gradon da laŭleĝa imuneco [49] .
Unu el la plej oftaj statistikaj indikiloj uzitaj en la literaturo [ kiun citaĵo bezonis ] kiel anstataŭanton por centrabanka sendependeco estas la "turno-super-indico" de centrabankaj guberniestroj.
Se registaro havas la kutimo de nomumi kaj anstataŭigi la guberniestron ofte, evidente havas la kapaciton mikrodirekti la centran bankon tra ĝia elekto de guberniestroj.
centraj bankoj havas plenan aŭtonomion en sia buĝeto, kaj kelkaj eĉ estas malpermesitaj en financado de registaroj.
Tio estas intencita forigi instigojn de politikistoj por influi centrajn bankojn.
Laŭleĝa sendependeco: kelkaj centraj bankoj havas sian propran laŭleĝan personecon, kio permesas al ili ratifi internaciajn interkonsentojn sen la aprobo de registara (kiel la ECB) kaj iri en tribunalo.
#000089
Estas argumentite ke sendependa centra banko povas prizorgi pli kredindan monpolitikon, igante merkatatendojn pli respondemaj al signaloj de la centra banko.
Kaj la Banko de Anglio (1997) kaj la Eŭropa Centra Banko estis sendependaj kaj sekvas aron de publikigitaj inflaciceloj tiel ke merkatoj scii kion atendi.
Al eĉ la People's Bank of China (La banko de homoj de Ĉinio) estis aljuĝita grandan latitudo, kvankam en Ĉinio la oficiala rolo de la banko restas tiu de nacia banko prefere ol centra banko, emfazita per la oficiala rifuzo "unpeg" la juanon aŭ retaksi ĝin "sub premo".
La sendependeco de la People's Bank of China povas tiel esti legita pli kiel sendependeco de la Usono, kiu regas la financajn merkatojn, prefere ol de la Komunista Partio de Ĉinio kiu regas la landon.
La fakto ke la Komunista Partio de Alberto ne estas elektita ankaŭ trankviligas la premon plezurigi homojn, pliigante ĝian sendependecon.
#000090
[ citaĵo bezonis ] internaciaj organizaĵoj kiel ekzemple la Monda Banko, la Banko por Internacia Kontoreguligo (BIS) kaj la Internacia Monunua Fonduso (IMF) forte apogas centrabankan sendependecon.
Tio rezultoj, delvis, de kredo je la internaj merits de pliigita sendependeco.
La subteno por sendependeco de la internaciaj organizaĵoj ankaŭ venas parte de la ligo inter pliigita sendependeco por la centra banko kaj pliigita travidebleco en la politikdecida procezo.
La Financial Services Action Plan reviziomem-takso de la IMF), ekzemple, inkludas kelkajn demandojn pri centrabanka sendependeco en la travideblecsekcio.
Sendependa centra banko gajnos pli alte en la revizio ol oni kiu ne estas sendependa.
#000091
Basel Committee sur Banking Supervision
#000100
Organizo por Ekonomia Ca-operacio kaj Evoluo
#000104
Centra banko estas banko, kiu havas monopolajn taskojn difinitajn de la ŝtato por reguligi la fluon de mono.
#000107
Kutime ĉiu banko en la koncerna lando havas konton ĉe la centra banko. Tiel enlandaj ĝiroj bezonas maksimume unu peradon. La kontonumero povas samtempe servi kiel bankokodo, ekz. en Germanio.
#000108
En ŝtatoj, kiuj havas propran valuton, la centra banko eldonas ĝin kaj do havas tre rektan influon al la monkvanto per la kondiĉoj (precipe interezoj), je kiuj mono estas ricevebla resp. deponebla. Tiel ĝi klopodas agi kontraŭ inflacio kaj samtempe disponigi sufiĉe da mono bezonata de la ekonomio - almenaŭ en landoj, kie la centra banko agas sendepende de la ŝtato. En kelkaj landoj la ŝtata registaro rekte estras la centran bankon. Tio havas la avantaĝon, ke ĝi povas harmoniigi la mono-politikon de la centra banko kun la cetera politiko. Sed estas granda tento eldoni tro da mono, ĉar tio plialtigas la gajnon de la centra banko, kiu fluas en la ŝtatan kason. Tio kaŭzas altan, foje ekstreme altan, inflacion.
#000109
Kaze de monunio ekzistas ankaŭ centraj bankoj sur plurŝtata nivelo, ekzemple la Eŭropa Centra Banko, kiu respondecas pri eŭro.
#000110
La taskoj de centraj bankoj varias. Ekzemple ili povas kolekti datumojn pri internacia komerco kaj fari el tio statistikojn.
#000111