Tuj kiam ŝi malfermis la karavanan pordon, malvarmetan malsekan aeron sentis Kresento, kiu vestis maldikan blankan cardiganon. La sono de ondoj frakasantaj kontraŭ la rokoj estis aŭdita malproksime kaj profunde. Kvankam estis ankoraŭ krepusko, la fiherboj ĉirkaŭ la antaŭfilmo videblis blovi de la matena vento. Kreso palpebrumis. Ŝi rigardis Kastelon Monustar aperi kiel nigra silueto sub prusia blua ĉielo.
#000002
Kiam ŝi malvarmiĝis, ŝi fermis la pordon kaj ĉirkaŭbrakumis sian kardiganon. Ĉar la varma aero ene ne tute malaperis, ŝi tuj varmiĝis. Ŝi rigardis siajn edzon kaj filon dormantajn en la ruldomo sub la malforta bebblua lumo de la nokta lumo. Apud la lito estis breto, kie ŝi metis sian sakon, ŝi elprenis sian poŝtelefonon, kiu estis ŝarĝita la tutan nokton, kaj premis la butonon flanke.
#000003
Ŝi trankvile prenis sian monujon kaj piedpintoj eksteren. Ŝi spiris en la freŝan aeron de la mateno. Ŝi eksidis sur la tranoktan faldseĝon antaŭ la antaŭfilmo kaj eltiris la objektojn el sia sako: tablojdo, kajero kaj kaŭĉuka buko. Liginte siajn harojn, ŝi malfermis la kajeron. La kajero estis malordo kiel garnaĵo. La notojn, kiujn ŝi prenis dum studado de la turka lingvo, la skribaĉitajn aĉetlistojn, la interesajn informojn, kiujn ŝi trovis kaj ne volis forgesi, la plano de la semajno...
#000006
Dum ŝi foliumis la malnovajn paĝojn, ŝi rimarkis, ke la antaŭnomo de sia filo ofte estis malĝuste literumita “Gem”. Gem estis angla vorto, prononcita “ĝem” kaj estis la kialo kial Kresento nomis sian filon Cem. Ĝi signifis “juvelo” kaj estis la maniero de la patro de Kresento alparoli ŝin.
#000007
Ŝi fermis la kajeron, denove rigardis la kastelon dum momento, malfermis la tabulkomputilon kaj serĉis dosieron. Kion ŝi volis trovi, estis cifereca versio de letero skribita antaŭ ses jarcentoj.
#000008
Kresento Hilo naskiĝis la 1-an de junio, sed festis ŝian naskiĝtagon semajnon pli frue. Ĉar la 1-a de junio estis plena de doloraj memoroj por ŝi. Kiam venis la unua tago de junio, ŝi aĉetus florojn, ekbrulis kandelojn kaj memoris siajn perditajn familianojn.
#000009
Ŝi iris al la tombejo en Londono la jaron antaŭ la pandemio kaj metis florojn sur du tombojn kuŝantajn unu apud la alia. Al Dejzio kaj Jasmeno... Al Johano Jozefo Dejzio, kaj al Jasmeno Ljino, kies ostoj ankoraŭ ne estis trovitaj, sed havis reprezentan tombon... Krom tio, ŝi ĉiam estis en Istanbulo, funebri silente en sia ĉambro. Doloris precipe ne povi iri al la tombo de ŝia patro -Aglo Hilo- sur la insulo eĉ unufoje.
#000010
Tial ŝi komencis provi esti sur la insulo en la 1-an de junio 2022 antaŭ monatoj. Ŝiaj klopodoj donis fruktojn, kaj ĉi-jare estis aŭspicia por ŝi. Ŝi flugis al Londono kun Melih kaj tiam iris al la Suno-tero Insulo. Jen ŝi spiris la aeron de la insulo, kie ŝi naskiĝis, kreskis kaj fariĝis la princino.
#000011
Dum lumiĝis, la virino sur la seĝo trovis la leteron.
#000014
Semajnon antaŭ lia ekzekuto la 1-an de junio 1389, Aglo skribis al sia filino:
#000015
La hodiaŭa dato estas la 25-a de majo 1389. Post ekzakte unu semajno, vi fariĝos dekkvarjara.
#000016
Dum vi legos ĉi tiujn liniojn, vi verŝajne estos en Anglio kun via patrino. Doktoro Dejzio estos via duonpatro. Li estas bona homo, li ne estas fremda al vi, vi konas lin de liaj lernejaj jaroj. Vi havos feliĉan vivon, knabino. Tial mia koro brulas ne pro angoro, sed nur pro sopiro. Akceptu vian novan familion. Estu respektema al via familio kaj komunumo. Kvankam la ekzakte malo ne eblas por mia princino... Mi tamen volis skribi ĉar patroj konsilas.
#000021
Eble iu rakontos al vi ion pri la pasinteco, iuj aferoj, kiuj okazis antaŭ ol vi naskiĝis. Vi eble koleriĝos kontraŭ mi. Vi eble pensos, ke mi estas tre malsama homo ol vi scias. Mi akceptas kion ajn vi diras anticipe. Tamen, mia kara filino, mi genuiĝas antaŭ vi kaj petas.
#000022
Bonvolu ne malami min, mia gemo. Mi ne povas elteni tion. Mia animo povas ripozi tiel nur.
#000023
Kiam vi ricevas mia mortnovaĵo, ne faru detruita vin mem. Ridetu, kiel vi ridetis kiam vi estis bebo. Se vi memoras min ame de tempo al tempo, ni ne disiĝos vere. Ĉar vera morto estas forgeso.
#000025
Plorante, ŝi finis la leteron, kiun ŝi parkerigis per legi denove kaj denove. Turnante sin al la kastelo, ŝi diris “Mi amas vin, paĉjo. Mi ĉiam amos vin.”
#000026