Sed ĉu la vorto “murdo” aspektis kiel tiuj vortoj? Ĝi estis vulgara, sango-odora vorto, eĉ kiam ĝi eliris el buŝo. La homoj, kiuj ĵetus ŝin de la balkono, ne estus priskribinta ĝin tiel, nur pro respekto al la beleco de la viktimo. Ili diros: “Ŝi falis de la balustrado.” Same kiel tiuj virinoj, kiuj trafis la titolojn, en neatendita momento -ekzemple, kiam ili iras al loko por dungointervjuo- falantaj de iu ajn etaĝo de ĉielskrapanto...
#000002
Kun la unua monato malantaŭe, la firmao iom post iom iĝis konata. Iun lundon matene aŭdiĝis la sono de aŭto proksimiĝanta al la antaŭo de la etaĝkonstruaĵo. La ŝtuparo portis paron da piedoj. La oficejo pordo malfermiĝis, kaj mezgranda viro eniris. Lia vizaĝo estis kovrita per kirurgia masko kiel eble plej multe. Liaj okuloj ne estis videblaj. Kvankam estis la plej varma tago de la somero, li havis maldikan jakon kaj ĉapelon de pentristo sur la kapo.
#000007
La viro malrapide suprenvolvis sian jakon. Liaj brakoj estis plenaj de veziketoj. La haŭto perdis sian naturan koloron kaj fariĝis diversaj ruĝecaj nuancoj.
#000011
Li kapjesis. Aysel malfermis la kremon kaj metis gutojn sur plurajn punktojn sur la brakon de la viro. Poste ŝi disdonis la kremajn gutojn per masaĝo. La koloro de la brako tuj ŝanĝiĝis, kaj kiam la kremo sekiĝis, ĝi prenis la aspekton de ordinara haŭto. La kliento mallevis la kapon, malrapide mallevis sian maskon kaj ekzamenis lian brakon. Li levis la dikfingron en la aero.
#000018
“Nu,” diris la kuracisto, sentante sin kaptita ruĝe. “Verdire, mi pensis, ke vi volas ankaŭ produkton por via vizaĝo, sed...”
#000022
“Vi terure eraras pri tio,” diris la kuracisto ridetante. “Ni havas produktojn por eĉ la plej grave difektitaj vizaĝoj. Ĉu vi povas forigi vian maskon? Ni rigardu la ĝeneralan situacion.”
#000024
La viro profunde enspiris kaj turnis la malantaŭan paĝon. “Ĉu vi certas?”
#000025
La dua ago de la viro, kiu demetis sian bireton per unu movo kaj lia bruligita, senhara skalpo aperis, estis liberigi la ŝnurojn de la masko de liaj oreloj.
#000027
La vizaĝo de la viro tute perdis la “vizaĝan” formon. Lia nazo kaj buŝo degelis, lasante truon kiu aspektis kiel bortruo. Lia gorĝo estis klare videbla. Lia langeto tremis, liaj tonsiloj estis kiel brankoj ambaŭflanke. Liaj brovoj elfalis, unu el liaj okuloj fluis, kaj la formo de la alia misformiĝis kaj rigardis Aysel inter ĝiaj palpebroj, kiuj estis gluitaj unu al la alia.
#000029
“Ni devas produkti specialan maskon por vi, kiu estas utila kaj ne diferenca de via reala vizaĝo. Ni devos labori kune dum iom da tempo. Sole...” Ŝi hezitis kiam ŝi diris ĉi tiun parton. “Ĝi estos finance ŝarĝa.”
#000031
Nur momente, Aysel rigore volis diri “Ĉu ni aspektas kiel karitata organizaĵo?” Sed ŝia koro ankoraŭ batis pli rapide ol kutime, ŝi demandis sin kiel homo povas vivi tiel, kaj ŝia cerbo produktis terurajn scenarojn, kie ŝia propra vizaĝo fandiĝis.
#000033
“Mi ne volas ŝuldiĝi.” skribis la viro. “Tuj kiam mi ne povas fari la pagon, mi ĉesus ricevi servojn. Ne maltrankviliĝu.”
#000036
Pasis du matenoj kaj denove aŭdiĝis la samaj sonoj: la sono de la motoro, la paŝoj sur la ŝtupetaro kaj la sono de la pordo malfermiĝanta. Aysel ankoraŭ ne perceptis la voĉojn kiel konsciajn, kiam ŝia koro komencis bati rapide, same kiel kiam ŝi vidis la vizaĝon de la viro sen masko. Ŝia korpo respondis pli rapide ol ŝia konscio.
#000038
Sinan portis viziitan ĉapon ĉi-foje. Li portis senmanikan t-ĉemizon. Liaj brakoj estis la koloro de lia haŭto, glataj kiel statuo. La ŝminko... Efekto de la kremo... La viro, kiu elprenis sian kajeron, malfermis unu el la paĝoj kaj premis ĝin kontraŭ sia brusto kaj klinis la kapon kun dankemo.
#000042
Flava lumo tiel densa kiel la sunleviĝo proksimiĝis al ŝi kaj haltis. Kiam la virino turnis la kapon, ŝi vidis, ke apud ŝi estas taksio. Tiam ŝi kaptis sian okulon sur la malantaŭa fenestro, rekonis la personon tie, ŝi sentis, ke ili venis okulon al okulo, kaj ridetis. Malantaŭa pordo malfermiĝis. Sinan invitis Aysel enen per sia mano.
#000050
Antaŭ kvin jaroj, ĉi tiu junulo laboris en fabriko kie potencaj acidoj estis implikitaj en la produktadprocezo. La fajro kaj paniko kiuj komenciĝis kiam maŝino iĝis ekster kontrolo rezultigis Sinan estantan kaptita en la flamoj kaj acido ŝprucis rekte lian vizaĝon. La viro, kies vizaĝo degelis tie, restis en la intenskuracejo dum monatoj kaj suferis multajn operaciojn en vico. La kuracistoj priskribis tion kiel miraklon, ke li postvivis kaj ne tute perdis sian vizion. La maniero kiel la akcidento okazis estis malbonŝanca, kaj estis bonŝance eliri el tia akcidento per unu peco. La afero pri kiu flanko vi rigardas...
#000058
Ilia unua sekso estis tiel varma kiel aŭgusta nokto. La virino kisis la viron laŭ sia koro. Ŝi kisis plejparte la lokojn, kiujn devigis sin ne forrigardi en la tago, kiam Sinan unue demetis sian maskon. De la kolo, mentono, kie la vango kaj buŝa kavo kunvenas, de la elmontrita naza osto, de la ĝojo kaj miro larmoj, kiuj fluas el la unu okulo de ŝia amanto... Ŝi sentis sian korpon kiel marmora statuo – sian korpon, ke ŝi ne ŝatis pro ĝia iom tropeza kaj saga formo.
#000060
Kiam la ruĝhara virino vidis la libron sur la genuoj de sia amanto, ŝi komencis spontane elĵeti ĉi tiujn liniojn. Tiam ŝiaj haroj ekstaris kaj ŝi haltis. Ŝi malkovris la signifon de la frazoj, kiujn ŝi enmemorigis unuafoje. Estis kiel vidi maljunan sorĉistinon murmuranta antikvan malbenon en la reflektado de sia telefona vitro. Ŝi estis terurigita. Stariĝante kaj vagante, ŝi provis forĵeti la malvarmon, kiu falis en ŝin; la malvarmo, kiu estis kiel apartenita al inversa printempo. Ekstere, estis vento kiu fajfis sur la branĉoj de arbo kaj kapabla kovri glason da akvo per kovrilo da glacio tuj.
#000077
Rozerin malfermis la pordon per la ŝlosilo en la unua tago de la nova jaro, tiam renkontis medion, kiu fariĝis batalkampo, tiel ŝi preskaŭ sveniĝis. La bretoj estis disĵetitaj sur la planko, la sidlokoj estis renversitaj, unu el la fenestroj estis rompita per la fotiloj, kaj kiel la polica esploro malkaŝis poste, la trezorejo de la firmao estis malfermita kaj cent dudek mil liroj estis ŝtelitaj.
#000079
Aysel proponis al sia amanto iri kune en Kipra ferio. La viro estis sufiĉe malvolonta, unue li uzis la signolingvon kaj poste, kiam li skribis, ke ne necesas elspezi monon por tia afero en ĉi tiuj finance malfacilaj tempoj, la kajero preskaŭ disŝiros. Kaj kiel ŝi povis pensi pri feriado, kiam ŝia plej bona amiko kuŝis en ŝia domo, frustrita?
#000091
La ruĝhara virino kriegis al Sinan unuafoje ekde la komenco de ilia rilato.
#000094
Sinan sin defendis per rapidaj mangestoj. En la plej varma momento de la batalo, li klakbatis la pordon kaj eliris. Aysel ĵetis vinglason malantaŭ li kaj rigardis la vitropecojn disiĝi sur la tero. Poste ŝi purigis la enirejon kun larmoj.
#000096
En la aviadilo, la ruĝhara virino sidis apud la fenestro, kaj la viro sen vizaĝo sidis en la mezo. La virino havis malgrandan, malbonan rideton sur la vizaĝo.
#000098
Rigardante la urbon enprofundiĝintan en la nubojn, ŝi pensis antaŭ ĉirkaŭ unu monato. La tago, kiam ŝi vidis la homamason krii al iu sur tegmento de konstruaĵo...
#000099
“Hej!” Aysel kriis. “Sinjoro, mi petas, mi estas kuracisto. Mi venas por paroli. Trankviliĝu, bone!” Sendepende de la obĵeto de la persono sur la tegmento kaj de la homoj ĉirkaŭ ŝi, ŝi eniris la konstruaĵon kaj supiris al la maljunulo.
#000101
Aysel volis ŝanĝi la temon por dispeli la aflikton ene de la viro.
#000106
La viroj en kostumoj unue ridis silente, kiel la akvo varmiĝanta kaj bolanta sur la forno, poste ekridis. Ili ridis tenante la ventron, ridis kiel freneze. Dume Aysel daŭre mordis ŝiajn lipojn kaj ludis per siaj ungoj, ŝi eĉ ne povis ofendi, ŝi sentis, ke ŝi trovos sian eliron el sia malfacila situacio danke al ĉi tiuj dikuloj.
#000126
La kruĉo, la malplena glaso, la tekokomputilo kun malfermita ekrano kaj kun blua lumo staris unu apud la alia. Dum la virino provis plenigi la glason per akvo el la kruĉo, ŝia kubuto trafis la muson kaj la ekrano malfermiĝis. Sinan forgesis malŝalti la komputilon.
#000134
“Ronjo?” Sinan skribis. “Mi venis por vi. Kaj vi eĉ ne rigardis min. Kial?”
#000145
Post la nokto en Kipro, ŝi disimulis la aferojn, kiujn ŝi scias kaj ŝi anoncis, ke ŝi gajnis monon por la biona vizaĝo. Sinan ne povis kredi tion, kion li aŭdis, kaj post kiam li igis ŝin ripeti la bonan novaĵon, lia nura okulo ardis, kaj li brakumis sian amanton.
#000164
“Vi tiom sopiras al mi.” diris la virino kun la franĝo. “Mi imagas viajn lipojn. Mi ne devus fari tion. Ĝi doloras.”
#000168
“Kial? Kio estas malbona en imagi?”
#000169
Ŝi turnis la kapon maldekstren. Ŝi vidis la viron marŝi al la kuireja balkono. Ŝi sekvis lin per muspaŝoj. Kiam li supreniris al la balkono, la ruĝhara virino alproksimiĝis kaj embuskis sub la fenestro.
#000180
Rozerin estis en la angulo de la balkono, apogita al la balustrado. Ŝi portis grandan verdan floran robon, kiu aspektis kiel kimono. Ŝiaj palpebroj estis pentritaj per malhela okulombro, ŝiaj kaŝtanŝelaj haroj estis blovsekigitaj. Brakuminte Sinan eviteme kaj time, ŝi kaptis liajn vangojn kaj alproksimigis liajn lipojn al siaj propraj lipoj.
#000181
Ĝuste ĉi tiu estas la momento, kiun la ruĝa virino atendis. La momento, kiam ĉi tiuj organoj, kiuj enhavas nervajn ĉelojn intense en la homa korpo, tuŝus unu la alian kaj atingos sian deziron... Kiam ŝi ekstaris kaj klakis sur la fenestro, la junaj geamantoj transsaltis pro timo. Ili retropaŝis kaj rigardis ŝin. La virino sukcesis perforte malfermi la ŝvelintan balkonpordon pro malsekeco kaj eliris.
#000182
Rozerin turnis la kapon kaj diris nenion, kvazaŭ ŝi ne estus tie. Kiam la ruĝa virino rimarkis, ke ŝi ne povas reteni siajn larmojn, ŝi turnis sin kaj rapide foriris. Sinan venis post ŝi kiel ombro kaj vokis sian nomon. “Aysel aŭskultu, bonvolu aŭskulti min.”
#000185
“Lasu min fini vian frazon. Vi ne amis min malgraŭ mia vizaĝo.” li diris. “Vi amis min ĉar mia vizaĝo estis cikatra. Pli precize, vi fakte ne amis min.”
#000189
“Jen, jen la problemo, kiun vi ne povas vidi. Vi ja volas, ke mi havu atendojn de vi, kaj bezonu vin, por ke mi venu al la pordo de la diino kaj pledu, senespere!”
#000195
“Ĉar mi ne povis disiĝi kun vi!” la viro respondis per la sama tono. “Mi ne povis kuraĝi.”
#000197
“Mi donus mian vivon por aŭdi vian voĉon. Tamen, mi ne sciis, ke ĉi tiu voĉo portos la vortojn amarajn de veneno.” diris al si la ruĝharulino.
#000198
“Do, se mi akceptas vian pardonpeton kaj revenos al vi, ĉu vi akceptos ĝin? Ĉu vi ne havas fiero? Ĉu la diino estis tiom senpova?”
#000201
“Vi estas dependigita de la sentoj, kiujn mi donis al vi. Do ĉu mi trompas vin aŭ humiligas vin, vi estas preta akcepti min. Ĉiuokaze, la kemiaĵoj, de kiuj via cerbo estas toksomaniulo, estos liberigitaj. Ne estas diferenco inter vi fumanta mariĥuanon aŭ brakumi min.”
#000205
La diablo glitis tra la malfermita fenestro kiel la vento. Li metis kiseton sur la kolon de Aysel. Semo de ideo, kiu miksiĝis kun venena kolero, burĝonis en vinberojn. Ŝia menso estis ĝuste kiel Winchester House; la nefinita domego kun senfina ŝtuparo, kun pordo al la malpleno kaj centoj da ĉambroj, kiujn konstruis la vidvino de amerika armilkomercisto, kiu perdis la menson pro la malĝojo kaj pento pro perdado de sia infano...
#000206
La unua afero, kiun li sentis, estis doloro, kiam malklara ruĝa lumo plenigis liajn palpebrumajn okulojn. Lia kapo doloris kvazaŭ ĝi krevus; lia dorso, brakoj, kruroj, lia tuta korpo doloris. Kiam li provis moviĝi, malfermi siajn muskolojn, li rimarkis, ke li estas tute kaptita kaj lia stomako kuntiriĝas pro timo. Li pensis, ke li estas paralizita. Lia kapo estis klinita malantaŭen en tre malkomforta pozicio, kaj kiam li provis movi ĝin, li estis obstrukcita de necerta fonto.
#000209
Kiam li plene vekiĝis, li komprenis la situacion. Sinan estis ligita al seĝo. Maldika longa ĉeno ĉirkaŭvolvis liajn brakojn, krurojn, korpon, kolon kaj retenis lian kapon tenante lian frunton. Lia vizaĝo rigardis supren al la plafono. Estis funelo pendanta de la plafono tuj super lia nazo.
#000210
Ŝi malfermis la botelon plenan de acido kaj aŭskultis ĝian siblan sonon kiel simfonio. “Sinan!” ŝi ekkriis. “Ĉu vi rekonas ĉi tiun sonon?”
#000212
Aysel karesis sian vizaĝon kaj balancis la kapon. Ne, ĝi ne estis reala. La valizo, kiun ŝi metis apud la piedoj, estis reala, ŝi vere forlasis la domon, kaj ŝi atendis ja kiel katido, sed la cetero estis sonĝo. Sonĝoj elfluantaj el la plej ruĝaj anguloj de ŝia menso... Ŝi nek narkotis la vinon nek pendigis funelon de la plafono kaj nek ĉirkaŭvolvis sesmilimetran dekmetran ĉenon ĉirkaŭ la korpon de la viro, kiun ŝi amis.
#000213
Mi scias, ke mi perdis vian amikecon kaj ĝi doloras. Mi scias, ke ne ekzistas preteksto por pravigi min, sed aŭskultu, kio okazis de mia vidpunkto, mi petas.
#000217
Oni juĝis min en la tribunalo, kaj mi ne estis punita, sed la kulpsenton mi ne povis elpreni de mi. Tial mi kaj vi ekis la kosmetikan kompanion. Tiel, mi kredis ke mi povus redoni tion, kion mi ricevis de Sinan kaj forigi la kulpsenton. Mi invitis lin al la vendejo, sed kiam mi vidis lin, mi ne povis paroli kun li pro malĝojo. Mi restis en la ombro kiel malkuraĝulo.
#000220
Mi neniam devintus teksti kun li. Mi devintus povi resti for de li, kiam mi vidis lin doni al vi esperon, kiam mi vidis, ke li suĉas la amon ene de vi, kiun vi havis por li kiel spongo.”
#000221
La dua letero venis de la komercisto, kiun ŝi renkontis en Kipro. Semih malkovris ke Aysel estis malliberigita kaj scivolis pri ŝia lastatempa situacio. “Mi povas ricevi la favoron, kiun li ne meritis,” li diris, implicante, ke li povus vundi la vizaĝon de Sinan. La ruĝhara virino ne volis tion. Ŝi lasis ilin esti por ke ili vivu konante reciproke la personecon kaj sian propran. Ne estis pli granda puno ol ne povi rigardi en la spegulon de la konscienco.
#000223
Tial, dek tagojn post sia liberigo en decembra tago, ŝi trinkis teon noktomeze sub la murhorloĝo, kiun ŝi pendis en la kuirejo de sia loĝejo en malnova trietaĝa loĝejo en mallarĝa strato, kaj dum momento ŝi timis, ke iu ĵetus ŝin malsupren kaj igus ĝin aspekti kiel memmortigo. Post tiu ĉi momenta kaj neinversigebla sento, ŝi rememoris, ke ŝia anksieco estas nenecesa kaj profunde enspiris. En la plej longa nokto de la jaro, ŝi sentis ion, kion ŝi povus priskribi kiel malvarmeta printempo, fluanta en ŝi; libera, forta, sekura. Ŝi trinkis sian kamomilan teon ĝis la lasta gluto kaj ŝi lasis la glason sur la vendotablo kaj enlitiĝis.
#000226