La ĉefa intelekta konzerno de Vebero komprenis la procezojn de raciigo, sekularigadon, kaj " disreviĝon " ke li kunlaboris kun la pliiĝo de kapitalismo kaj moderneco, [11] kaj kiun li vidis kiel la rezulto de nova pensado pri la mondo.
Vebero estas plej konata por sia disertaĵo kombinanta ekonomian sociologion kaj la religisociologion, ellaborita en lia libro The Protestant Ethic and the Spirit of Capitalism , en kiu li proponis ke asketa Protestantismo estis unu el la plej gravaj "elektafinecoj" asociitaj kun la pliiĝo je la okcidenta mondo de merkat-movita kapitalismo kaj la racia-legalulo
Li argumentis ke ĝi estis en la bazaj dogmoj de Protestantismo akceli kapitalismon.
Tiel, povas esti dirite ke la spirito de kapitalismo estas enecaj ĝis protestantaj religiaj valoroj.
#000004
Kontraŭ la historia materialismo de Marx, Vebero substrekis la gravecon de kulturimpresoj enkonstruitaj en religio kiel rimedo por komprenado de la genezo de kapitalismo.
La Protestanta Etiko formis la plej fruan parton en la pli larĝaj enketoj de Vebero en mondan religion;
li daŭriĝis por ekzameni la religiojn de Ĉinio, la religioj de Hindio kaj maljunega Judismo, kun speciala konsidero al iliaj malsamaj ekonomiaj sekvoj kaj kondiĉoj de socia tavoliĝo.
[ a ] En alia grava laboro, " Politiko kiel Vivokupon ", Vebero difinis la ŝtaton kiel unuon kiu sukcese postulas " monopolon de la legitima uzo de fizika forto ene de antaŭfiksita teritorio".
Li ankaŭ estis la unua se temas pri kategoriigi socian aŭtoritaton en apartajn formojn, kiujn li enklasigis kiel karismulo, tradicia, kaj raci-laŭleĝa.
Lia analizo de burokratio substrekis ke modernaj ŝtataj institucioj estas ĉiam pli bazitaj sur raci-laŭleĝa aŭtoritato.
#000005
Vebero ankaŭ faris diversecon de aliaj kontribuoj en historio de ekonomio, same kiel ekonomia teorio kaj metodaro.
La analizo de Vebero de moderneco kaj raciigo signife influis la kritikan teorion asociitan kun la Frankfurt-skolo.
Post la Unua Mondilito, Max Weber estis inter la fondintoj de la liberalulo German Democratic Party.
Li ankaŭ kuris malsukcese por sidloko en parlamento kaj funkciis kiel konsilisto al la komisiono kiu redaktis la fatalan demokratan Vajmaran Konstitucion de 1919.
Post kuntirado de hispana gripo, li mortis pro pulminflamo en 1920, en aĝo de 56.
#000006
Frua vivo kaj familia fono
#000008
's-implikiĝo en la publika vivo mergis lian hejmon en kaj politiko kaj akademiularo, kiam lia salono bonvenigis multajn eminentajn akademiulojn kaj publikajn figurojn.
La juna Vebero kaj lia frato Alfred, kiu ankaŭ iĝis sociologo kaj ekonomiisto, prosperis en tiu intelekta atmosfero.
La 1876 Kristnasko de Vebero prezentas al liaj gepatroj, kiam li estis dek tri jarojn maljuna, estis du historiaj eseoj rajtigis "About the course of German history, with special reference to the positions (Pri la kurso de germana historio, kun speciala referenco al la pozicioj) de la Imperiestro kaj la Papo", kaj "Ĉirkaŭ laj Roman imperia periodo de Konstantino la migrado de nacioj".
En la instruado, tedis kaj neimponita kun la instruistoj - kiuj en victurno indignis kion ili perceptis kiel senrespekta sinteno - li kaŝlegis ĉiuj kvardek volumoj de Goethe, [16] [17] ke kaj estis ĵus argumentite ke tio estis grava influo sur lia penso kaj metodaro.
Antaŭ membrigado de la universitato, li legus multaijn aliajn klasikajn verkojn.
Dum tempo, Vebero ankaŭ estus signife trafita per la edzeca malamikeco inter sia patro, "viro kiu ĝuis terajn plezurojn", kaj sian patrinon, devotan kalviniston "kiuj serĉis gvidi asketan vivon".
#000012
Ankaŭ en 1893 li geedziĝis kun sia malproksima kuzo Marianne Schnitger, poste feminisman aktivulo kaj verkinto en she propra rajto, [5] [32] kiuj estis instrumenta en kolektado kaj publikigado de la ĵurnalartikoloj de Vebero kiel libroj post lia morto, dum ŝia biografio de li estas grava fonto por komprenado de la vivo de Vebero.
Ili havus neniujn infanojn kaj estas kutime agnoskite ke ilia geedziĝo neniam estis kompletigita.
La geedziĝo donis long-atenditan financan sendependecon al Vebero, permesante al li finfine forlasi la domanaron de liaj gepatroj.
La paro proponita al Freiburg en 1894, kie Vebero estis nomumita profesoro pri ekonomiko en la universitato, [25] [26] antaŭ akceptado de la sama pozicio ĉe la Universitato de Hajdelbergo en 1896.
Tie Vebero iĝis centra figuro en la tielnomita "Weber Circle", kunmetita de aliaj intelektuloj kiel ekzemple lia edzino Marianne, Georg Jellinek, Ernst Troeltsch, Werner Sombart kaj Robert Michels.
Vebero ankaŭ restis aktiva en la Verein kaj la Misia Socia Kongreso.
Lia esplorado en tiu periodo estis temigis ekonomikon kaj historion de juro.
#000015
Post la enorma produktiveco de Vebero en la fruaj 1890-aj jaroj, li ne publikigis iujn ajn artikolojn inter fruaj 1898 kaj malfrue 1902, finfine prirezignante sian profesorecon malfrue en 1903.
Liberigite de tiuj devontigoj, en tiu jaro li akceptis pozicion kiel helpredaktiston de la Arkivoj por Socioscienco kaj Sociala subteno , [38] de kie li laboris kun siaj kolegoj Edgar Jaffé () kaj Werner Sombart.
Liaj novaj interesoj kuŝus en pli fundamentaj temoj de sociosciencoj;
liaj verkoj de tiu lasta periodo estas de primara intereso al modernaj akademiuloj.
En 1904, Vebero komencis publikigi kelkajn el siaj plej pioniraj artikoloj en tiu ĵurnalo, precipe lia eseo The Protestant Ethic and the Spirit of Capitalism , kiu iĝis lia plej fama laboro [40] kaj amorigis la fundamentojn por lia pli posta esplorado sur la efiko de kulturoj kaj religioj sur la evoluo de ekonomiaj sistemoj.
Tiu eseo estis la nura el liaj verkoj de tiu periodo kiu estis publikigita kiel libro dum lia vivdaŭro.
Iu alia de liaj verkoj skribitaj en la unuaj unu- kaj duono jardekoj de la 20-a jarcento - publikigita postmorte kaj dediĉitaj ĉefe de la kampoj de religisociologio, ekonomia kaj laŭleĝa sociologio - estas ankaŭ rekonita kiel inter liaj plej gravaj intelektaj kontribuoj.
#000017
Malgraŭ lia parta resaniĝo evidenta en Ameriko, Vebero sentis ke li estis nekapabla rekomenci regulan instruadon en tiu tempo kaj daŭris kiel privata akademiulo, helpita per heredo en 1907.
En 1909, seniluziigis kun la Verein, li ko-fondis la Germanan Sociologian Unuiĝon ( Deutsche Gesellschaft für Soziologie, aŭ DG) kaj funkciis kiel ĝia unua kasisto.
Li faris, aliflanke, abdiki de la DG en 1912.
En 1912, Vebero provis organizi maldekstreman partion por kombini socialdemokratojn kaj liberalulojn.
Tiu provo estis malsukcesa, delvis ĉar multaj liberaluloj timis soci-demokratajn revoluciajn idealojn.
#000019
Ĉe la ekapero de 1-a Mondmilito, Vebero, en aĝo de 50, volontulis por servo kaj estis nomumita kiel rezervoficiro kaj metita enen pagendaĵo de organizado de la armeohospitaloj en Hajdelbergo, rolo kiujn li plenumis ĝis la fino de 1915.
La videbloj de Vebero en la milito kaj la vastiĝo de la germana imperio ŝanĝiĝis dum la kurso de la konflikto.
Frue li apogis la naciistretorikon kaj la militinveston, kvankam kun iu hezito kiel li rigardis la militon kiel neceson plenumi germanan imposton kiel gvida ŝtato.
En tempo, aliflanke, Vebero iĝis unu el la plej eminentaj kritikistoj de germana ekspansiismo kaj de la militpolitikoj de la Kaiser.
Li publike atakis la belgan aneksadpolitikon kaj senrestriktan submarŝipan militon kaj poste apogis postulas konstitucireformo, demokratiigo kaj universala voĉdonrajto.
#000020
Vebero aliĝis al la laboristo kaj al soldatkonsilio de Hajdelbergo en 1918.
Li tiam funkciis en la germana delegacio al la Pariza Packonferenco kaj kiel konsilisto al la Konfidenca Komisiono por Konstitucireformo, kiu redaktis la Konstitucion de Vejmaro.
Instigite per lia kompreno de la amerika modelo, li rekomendis fortan, populare elektitan prezidantecon kiel konstitucia kontraŭpezo al la potenco de la profesia burokratio.
Pli kontestate, li ankaŭ defendis la provizaĵojn por akutprezidentaj potencoj kiuj konvenis Article al 48 el la Konstitucio de Vejmaro.
Tiuj provizaĵoj poste estis utiligitaj fare de Adolf Hitler por subfosi la reston de la konstitucio kaj institutregulo per dekreto, permesante al lia registaro subpremi opozicion kaj akiri diktatorajn potencojn.
#000021
Vebero ankaŭ kuris, malsukcese, por parlamenta sidloko, kiel membro de la liberalulo German Democratic Party, kiun li ko-fondis.
Li kontraŭbatalis kaj la maldekstreman germanan Revolucion de 1918-1919 kaj la ratifikon de la Traktato de Versajlo, konsekvencajn poziciojn kiuj spitis la politikajn paraleligojn en Germanio en tiu tempo, [5] kaj kiuj eble malhelpis Friedrich Ebert, la novan soci-demokratan Prezidanto de Germanio, nomumi Vebero'n kiel ministro aŭ ambasadoro.
Vebero komandis ĝeneraligitan respekton sed relative malmulte da influo.
La rolo de Vebero en germana politiko restas kontestata al tiu tago.
#000022
Koncerne la kritikon de Vebero de la maldekstro, li plendis ke la gvidantoj de la maldekstrulo Spartacus League kiu estis gvidita fare de Karl Liebknecht kaj Roza Luksemburg kaj kontrolis la urbestraron de Berlino dum Vebero kampanjis por sia partio: "Ni havas tiun [germanan] revolucion por danki pro la fakto ke ni ne povas sendi ununuran dividadon kontraŭ la poloj.
Ĉio kion ni vidas estas malpuraĵo, feĉo, sterko, kaj krudŝerco - nenio alia.
Liebknecht apartenas al la frenezulejo kaj Roza Luksemburg al la zoo."
Vebero estis en la sama tempo kritika de la Versailles Traktato kiun li kredis maljuste asignitan "militkulpon" al Germanio kiam ĝi venis al World War I. Weber kredis ke multaj landoj estis kulpaj de komencado de 1-a Mondmilito, ne ĵus Germanio.
En farado de tiu kazo, Vebero argumentis ke "Kaze de tiu milito ekzistas unu, kaj nur unu potenco kiu deziris ĝin sub ĉiuj cirkonstancoj tra sia propra volo kaj, laŭ iliaj politikaj celoj postulataj: Rusio.
Ĝi neniam kruce [mia] atentas ke germana invado de Belgio [en 1914] estis nenio sed senkulpa ago sur la parto de la germanoj."
#000023
Poste ke sama monato, en januaro 1919, post Vebero kaj la partio de Vebero estis venkita por elekto, Vebero faris unu el siaj plej bonegaj akademiaj prelegoj, " Politikon kiel Vivokupo ", kiu estis reflektado sur la eneca perforto kaj malhonesteco trovis inter la politikistoj, profesio en kiu nur lastatempe Vebero estis tiel propre aktivaj.
Koncerne la naturon de politikistoj, li finis ke "En naŭ el dek kazoj ili estas ventsakoj pufiĝis kun varma aero pri ili mem.
Ili estas ne en tuŝo kun realeco, kaj ili ne sentas la ŝarĝon ili bezoni surŝultrigi;
ili ĵus ebriigas sin kun romantikaj sensacioj."
#000024
Ĉagrenigita kun politiko, Vebero rekomencis instrui dum tiu tempo, unue ĉe la University of Vienna (Universitato de Vieno), tiam, post 1919, ĉe la University of Munich (Universitato de Munkeno).
Liaj prelegoj de tiu periodo estis kolektitaj en gravajn verkojn, kiel ekzemple la Ĝenerala Historio De Ekonomio , Science as a Vocation kaj Politikon kiel Vivokupo .
En Munkeno, li gvidis la unuan germanan universitatinstituton de sociologio, sed neniam tenis profesorpozicion en sociologio.
Multaj kolegoj kaj studentoj en Munkeno atakis lian respondon al la germana Revolucio kaj kelkaj dekstrulaj studentoj aranĝis protestojn antaŭ lia hejmo.
Max Weber kontraktis la hispanan gripon kaj mortis pro pulminflamo en Munkeno la 14an de junio 1920.
Dum lia morto, Vebero ne finis skribi sian majstraĵon en sociologia teorio:
Lia vidvino Marianne helpis prepari ĝin por ĝia publikigo en 1921-22.
#000025
La penso de Max Weber
#000026
La burokratia teorio aŭ modelo de Max Weber foje estas ankaŭ konataj kiel la "raci-laŭleĝa" modelo.
La modelo provas klarigi burokration de racia perspektivo per naŭ ĉefaj karakterizaĵoj aŭ principojn;
tiuj estas kiel sekvas: [51]
#000027
Vebero skribis ke la moderna burokratio en kaj la publika kaj privata sektoro fidas je la sekvaj principoj.
#000029
"Unue, ĝi estas bazita sur la ĝenerala principo de ĝuste difinitajn kaj organizis trans-la-estraraj kompetentecojn da la diversaj oficoj.
Tiuj kompetentecoj estas subtenitaj per reguloj, leĝoj, aŭ administraj regularoj."
Por Vebero, tio decidas [53]
#000030
Rigida dividado de laboro estas establita kiu evidente identigas la regulajn taskojn kaj imposton de la speciala burokratia sistemo.
Tie estas firme establitaj katenoj de komando, kaj la imposto kaj kapacito devigi aliajn por obei estas priskribitaj per reguligo.
Regula kaj kontinua plenumo de la asignita imposto estas entreprenita dungante homojn kun specialaj kvalifikoj kiuj estas atestitaj.
#000031
Vebero notas ke tiuj tri aspektoj "konsistigas la esencon de burokratia administracio ...
En la privata sektoro, tiuj tri aspektoj konsistigas la esencon de burokratia administrado de privatfirmao."
#000032
Rekrutado surbaze de merito (ekz. testis tra sincera konkurado).
Unuformaj principoj de allokigo, reklamado, kaj translokigo en administra sistemo.
Submetiĝo de oficiala konduto al striktaj reguloj de disciplino kaj kontrolo.
Nepersona aŭtoritato (ekz.-oficisto ne faras kunporti la oficejon).
#000033
Merits: Kiel Vebero mem konata, reala burokratio estos malpli optimuma kaj efika ol lia idealtipmodelo.
La principoj de Each de Vebero povas degeneri - kaj pli d tiel, kiam ili kutimas analizi la individuan nivelon en organizo.
Sed, se efektivigite en grupo komenciĝanta organizo, iu formo de efikeco kaj efikeco povas esti atingita, aparte kun konsidero al-pli bona produktaĵo.
Tio estas aparte vera kiam la Burokratia modelo emfazas taŭgecon (merits), specialiĝo de tasko-skopo (laboro), hierarkio de potenco, reguloj kaj disciplino.
#000034
Eraroj: Tamen, kompetentecoj, efikeco kaj efikeco povas esti neklaraj kaj malkongruaj, aparte dum traktado trosimpligitajn aferojn.
Pri malhomigita burokratio, nefleksebla pri distribuado de la tasko-skopo, kun ĉiu laboristo devas specialiĝi de tago unu sen rotaciado de taskoj por timo de malpliigado de produktaĵo, taskoj ofte estas rutinaj kaj povas kontribui al enuo.
Tiel, dungitoj foje povas senti ke ili ne estas parto da la laborvizio kaj misioj de la organizo.
Sekve, ili ne havas ajnan sencon de apartenado al longa perspektivo.
Krome, tiu speco de organizo emas inviti ekspluaton kaj subtaksi la potencialon de la dungitoj, ĉar kreivo de la laboristoj estas flankenbalaita en favoro de strikta sekvado al reguloj, regularoj kaj proceduroj.
#000035
La pensado de Vebero estis forte influita per germana idealismo kaj precipe de nov-Kantianism, al kiu li estis eksponita tra Heinrich Rickert, lia profesorkolego ĉe la Universitato de Freiburg.
Aparte grava al la laboro de Vebero estas la nov-Kantian kredo ke realeco estas esence kaosa kaj nekomprenebla, kun ĉio racia ordo venanta de la maniero kiel en kiu la homanimo enfokusigas sian atenton sur certaj aspektoj de realeco kaj organizas la rezultajn perceptojn.
La opinioj de Vebero koncerne la metodaron de la sociosciencoj montras paralelojn kun la laboro de nuntempa nov-Kantian filozofo kaj pionira sociologo Georg Simmel.
#000036
Vebero ankaŭ estis influita per Kantiana etiko, kiuj li tamen pensis pri kiel malnoviĝinte en moderna aĝo mankanta ion rilate al religiaj certecoj.
En tiu lasta rilato, la influo de la filozofio de Friedrich Wilhelm Nietzsche estas evidenta.
Laŭ la Stanford Encyclopedia of Philosophy (Stanfordo Enciklopedio de Filozofio), la "profunda streĉiteco inter la Kantianaj moralaj imperativoj kaj Nietzschean-diagnozo da la moderna kultura mondo estas ŝajne kio donas tia malhele tragedian kaj agnostikan ombron al la etika mondrigardo de Vebero".
Alia grava influo en la vivo de Vebero estis la verkadoj da Karl Marx kaj la laborado de socialisma penso en akademiularo kaj aktiva politiko.
Dum Vebero partumas iujn el la konsterniĝo de Marx kun burokratiaj sistemoj kaj kritikas ilin kiel esti kapabla je avancado de sia propra logiko al la damaĝo de homa libereco kaj aŭtonomio, Vebero-vidkonflikto kiel eternan kaj neeviteblan kaj ne gastigas la spiriton de materie disponebla utopio.
Kvankam la influo de la kalvinista religieco de lia patrino estas evidenta dum la vivo kaj laboro de Vebero, kaj Kvankam li konservis profundan, dumvivan intereson en la studo de religioj, Vebero estis sincera ĉirkaŭ la fakto ke li estis propre senreligia.
#000037
Kiel ekonomikisto kaj ekonomia historiisto, Vebero apartenis al la "plej juna" germana historia lernejo de ekonomiko, reprezentita fare de akademiuloj kiel ekzemple Gustav von Schmoller kaj lia studento Werner Sombart.
Sed, eĉ se la esplorinteresoj de Vebero estis tre multe en linio kun tiu lernejo, liaj videbloj en metodaro kaj la teorio de valoro deturniĝis signife de tiuj de aliaj germanaj historiistoj kaj estis pli proksimaj, fakte, al tiuj de Carl Menger kaj la Aŭstria skolo de ekonomiko, la tradiciaj rivaloj de la historia lernejo.
#000038
Male al iuj aliaj klasikaj figuroj (Comte, Durkheim) Vebero ne provis, konscie, krei ajnan specifan regularon regantaj sociosciencojn ĝenerale, aŭ sociologion aparte.
En komparo kun Durkheim kaj Marx, Vebero estis pli temigis individuojn kaj kulturon kaj tion estas klara en sia metodaro.
Dum Durkheim temigis la socion, Vebero koncentriĝis pri la individuoj kaj iliaj agoj (vidu strukturo kaj batal diskuton) kaj dum Marx argumentis por la supereco de la materia mondo super la idemondo, Vebero aprezis ideojn kiel instigaj agoj de individuoj, minimume en la granda bildo.
#000039
Sociologio, por Max Weber, estas:
#000040
scienco kiu provas la interpretantan komprenon de socia ago en ordo tiel alveni ĉe kaŭza klarigo de sia kurso kaj realigas.
#000041
Vebero estis koncernita kun la demando de objektiveco kaj subjektiveco.
Vebero distingis socian agon de socia konduto, notante ke socia ago devas esti komprenita tra kiel individuoj subjektive rilatas unu al la alia.
Studo de socia ago tra interpretantaj rimedoj ( Verstehen) devas esti bazita sur komprenado de la subjektiva signifo kaj celo kiujn individuoj alkroĉas al siaj agoj.
Sociaj agoj povas havi facile identigeblajn kaj objektivajn rimedojn, sed multe pli subjektivaj finoj kaj la kompreno de tiuj finoj de sciencisto estas kondiĉigitaj de ankoraŭ alia tavolo de subjektiva kompreno (tiu de la sciencisto).
Vebero notis ke la graveco de subjektiveco en sociosciencoj igas kreadon de malsaĝulo-pruvo, universalajn leĝojn multe pli malfacilaj ol en natursciencoj kaj ke la kvanto de celscio ke sociosciencoj povas atingi estas malfirme limigita.
Totala, Vebero apogis la celon de objektiva scienco, sed li notis ke ĝi estas neatingebla celo - kvankam unu sendube valoro strebado al.
#000042
La principo de " metodika individuismo ", kiu diras ke sociaj sciencistoj devus serĉi kompreni kolektivecojn (kiel ekzemple nacioj, kulturoj, registaroj, preĝejoj, entreprenoj, ktp.) sole kiel la rezulton kaj la kuntekston de la agoj de individuaj personoj, povas esti spuritaj al Vebero, precipe al la unua ĉapitro de Economy and Society , en kiu li argumentas ke nur individuoj "povas esti traktitaj kiel agentoj en kurso de subjektive komprenebla ago".
En aliaj vortoj, Vebero argumentis ke sociaj fenomenoj povas esti komprenitaj science nur laŭ la mezuro ke ili estas kaptitaj fare de modeloj de la konduto de celkonsciaj individuoj, modeloj kiuj Vebero nomita " idealtipoj ", de kiuj faktaj historiaj okazaĵoj nepre devios pro hazardaj kaj neraciaj faktoroj.
La analizaj konstrukcioj de idealtipo neniam ekzistas en realeco, sed disponigas objektivajn komparnormojn kontraŭ kiuj real-vivaj konstrukcioj povas esti mezuritaj.
#000044
Ni scias pri neniuj science konstateblaj idealoj.
Por esti certa, tio igas niajn klopodojn pli penigaj ol en la pasinteco, ĉar ni estas atenditaj krei niajn idealojn de ene de nia mamo en la aĝo mem de subjektivist kulturo.
#000045
La metodaro de Vebero estis evoluigita en la kunteksto de pli larĝa debato ĉirkaŭ metodaro de sociosciencoj, la Methodenstreit .
La pozicio de Vebero estis proksima al historiismo, kiam li komprenis sociajn agojn kiel estado peze ligita al specialaj historiaj kuntekstoj kaj ĝia analizo postulis la komprenon de subjektivaj instigoj de individuoj (sociaj aktoroj).
Tiel la metodaro de Vebero substrekas la uzon de relativa historia analizo.
Tial, Vebero estis pli interesita pri klarigado kiel certa rezulto estis la sekvo de diversaj historiaj procezoj prefere ol antaŭdirado de rezulto de tiuj procezoj en la estonteco.
#000046
Multaj akademiuloj priskribis raciigon kaj la demandon de individua libereco en ĉiam pli racia socio, kiel la ĉeftemon de la laboro de Vebero.
Tiu temo estis situanta en la pli granda kunteksto de la rilato inter psikologiaj instigoj, kulturvaloroj kaj kredoj (ĉefe, religio) kaj la strukturo de la socio (kutime determinita per la ekonomio).
#000047
Per raciigo, Vebero unue komprenis, la individuan kosto-utilo-kalkulon, sekundon, la pli larĝa, burokratia organizon de la organizoj kaj finfine, en la pli ĝenerala signifo kiel la kontraŭon de komprenado de la realeco tra mistero kaj magio ( disreviĝo).
#000048
La sorto de niaj tempoj estas karakterizita per raciigo kaj intelektuligo kaj, ĉefe, de la "disreviĝo de la mondo"
#000049
Vebero komencis siajn studojn de la subjekto en The Protestant Ethic and the Spirit of Capitalism , en kiu li kverelis ke la redifino de la ligo inter laboro kaj pieco en Protestantismo kaj precipe en asketaj protestantaj konfesioj, precipe Kalvinismo, ŝanĝitan homan fortostreĉon direkte al raciaj klopodoj direktitaj kontraŭ atingado de ekonomia gajno.
En protestanta religio, kristana pieco direkte al dio estis esprimita tra onies sekulara vivokupo (sekularigado de voko).
La raciaj radikoj de tiu doktrino, kiun li argumentis, baldaŭ kreskis malkongruaj kun kaj pli grandaj ol la religia kaj tiel la lasta estis poste forĵetitaj.
#000050
Vebero daŭrigis sian enketon en tiun aferon en pli postaj verkoj, precipe en siaj studoj sur burokratio kaj sur la klasifiko de legitima aŭtoritato en tri tipojn - raci-laŭleĝaj, tradiciaj kaj karismaj - da kiuj la racia-legalulo (tra burokratio) estas la dominanto unun en la moderna mondo.
En tiuj verkoj Vebero priskribis kion li vidis kiel la movado de socio direkte al raciigo.
Simile, raciigo povus esti vidita en la ekonomio, kun la evoluo de tre racia kaj kalkulanta kapitalismon.
Vebero ankaŭ vidis raciigon kiel la unu el ĉeffaktoroj metanta la eŭropan Okcidento'n dise de la resto de la mondo.
Raciigo dependis de profundaj ŝanĝoj en etiko, religio, psikologio kaj kulturo;
ŝanĝoj kiuj unue okazis en la okcidenta civilizo.
#000051
Kio Vebero prezentita estis ne nur la sekularigado de okcidenta kulturo, sed ankaŭ kaj aparte la evoluo de modernaj socioj de la vidpunkto de raciigo.
La novaj strukturoj de socio estis markitaj per la diferencigo de la du funkcie intermeshante sistemojn kiuj formiĝis ĉirkaŭ la organizaj kernoj de la kapitalisma entrepreno kaj la burokratia ŝtataparato.
Vebero komprenis tiun procezon kiel la instituciigon de celcert-racia ekonomia kaj administra ago.
Al la grado kiu ĉiutageco estis trafita per tiu kultura kaj socia raciigo, tradiciaj formoj de vivo - kiuj en la frua moderna periodo estis diferencigitaj ĉefe laŭ onies komerco - estis dissolvitaj.
#000052
Ecoj de raciigo inkluzivas kreskantan scion, kreskigante senpersonecon kaj plifortigitan kontrolon de socia kaj materiala vivo.
Vebero estis ambivalenca direkte al raciigo;
koncedante ĝi kaŭzis multajn progresojn, aparte, liberigante homojn de tradiciaj, restriktaj kaj nelogikaj sociaj gvidlinioj, kiujn li ankaŭ kritikis al ĝi por malhomigado de individuoj kiel "raddentoj en la maŝino" kaj limigado de ilia libereco, kaptante ilin en la burokratia ferkaĝo da racio kaj burokratio.
Ligita al raciigo estas la procezo da disreviĝo, en kiu la mondo iĝas pli klarigis kaj malpli mistera, moviĝante de politeismaj religioj al monoteismaj kaj finfine al la Sendia scienco de moderneco.
Tiuj procezoj influas ĉion el socio, forigante " noblegajn valorojn ...
de la publika vivo" kaj kreado naiva kreiva.
#000053
Kiel estas ĝi entute ebla savi iujn ajn restojn de "individua" moviĝ-libereco en iu signifo donita tiun ĉiopovan tendencon?
#000055
La laboro de Vebero en la kampo de religisociologio komenciĝis per la eseo The Protestant Ethic and the Spirit of Capitalism kaj daŭris kun la analizo de
La Religio de Ĉinio: Konfuceismo kaj taoismo ,
La Religio de Hindio: La Sociology of Hinduism (Sociologio de hinduismo) kaj Budhismo kaj Ancient Judaism .
Lia laboro sur aliaj religioj estis interrompita antaŭ lia subitmorto en 1920, kiu malhelpis lin sekvado de Ancient Judaism kun studoj de frua kristanismo kaj Islamo.
Liaj tri ĉefaj temoj en la eseoj estis la efiko de religiaj ideoj sur laborpraktikadoj, la rilato inter socia tavoliĝo kaj religiaj ideoj kaj la distingeblaj karakterizaĵoj de okcidenta civilizo.
#000056
Vebero vidis religion kiel unu el la kernfortoj en socio.
Lia celo estis trovi kialojn por la malsamaj evoluopadoj de la kulturoj de la Okcidento kaj la Oriento, kvankam sen juĝi aŭ aprezado de ili, kiel kelkaj el la nuntempaj pensuloj kiuj sekvis la socian darvinist paradigmon;
Vebero volis ĉefe klarigi la karakterizajn elementojn de la okcidenta civilizo.
En la analizo de liaj rezultoj, Vebero asertis ke kalvinistaj (kaj pli vaste, protestanta) religiaj ideoj havis gravan efikon al la socia novigado kaj evoluon de la ekonomia sistemo de la Okcidento, sed notis ke ili ne estis la nuraj faktoroj en tiu evoluo.
Aliaj rimarkindaj faktoroj menciitaj fare de Vebero inkluzivis la raciismon de scienca okupo, kunfandante observadon kun matematiko, scienco de stipendio kaj jurisprudenco, racia sistemigo kaj burokratigo de registara administracio kaj ekonomia entrepreno.
En la fino, la studo de la religisociologio, laŭ Vebero, temigis unu karakterizan parton de la okcidenta kulturo, la malkresko de kredoj je magio, aŭ kio li referite kiel " disreviĝo de la mondo".
#000057
Vebero ankaŭ proponis socioevolutionary modelon de religia ŝanĝo, montrante ke ĝenerale, socioj movis de magio al politeismo, tiam al panteismo, monoteismon kaj finfine, etikan monoteismon.
Laŭ Vebero, tiu evoluo okazis kiam la kreskanta ekonomia stabileco permesis profesiigon kaj la evoluon de daŭre pli sofistika pastraro.
Ĉar socioj iĝis pli kompleksaj kaj ampleksis malsamajn grupojn, hierarkio de dioj formiĝis kaj kiam potenco en la socio iĝis pli centraligita, la koncepto de ununura, universala dio iĝis pli populara kaj dezirinda.
#000058
Vebero prirezignis esploradon en Protestantismon ĉar lia kolego Ernst Troeltsch, profesia teologo, komencis laboron en la libro The Social Teachings of the Christian Churches and Sects.
Alia kialo de la decido de Vebero estis ke la laboro de Troeltsch jam atingis kion li deziris en tiu areo: metante la preparlaboron por relativa analizo de religio kaj socio.
#000063
La frazo " labora etiko " uzita en moderna komentaĵo estas derivaĵo de la " protestanta etiko " diskutita fare de Vebero.
Estis adoptite kiam la ideo de la protestanta etiko estis ĝeneraligita por validi por la japana popolo, judoj kaj aliaj non-christian kaj tiel perdis ĝiajn religiajn implicojn.
#000064
La Religio de Ĉinio: Konfuceismo kaj taoismo estis la duaĉeffaka laboro de Vebero pri la religisociologio.
Hans H. Gerth redaktis kaj tradukis tiun tekston en la anglan, kun enkonduko de C. K. Wang.
Vebero temigis tiujn aspektojn de ĉina socio kiuj estis diferencaj de tiuj de Okcidenteŭropo, aparte tiuj aspektoj kiuj kontrastis al Puritanismo.
Lia laboro ankaŭ pridubita kial kapitalismo ne formiĝis en Ĉinio.
Li temigis la temojn de ĉina urba evoluo, ĉina patrimonialismo kaj burokrataro kaj ĉina religio kaj filozofio (ĉefe, Konfuceismo kaj taoismo), kiel la areoj en kiuj ĉina evoluo deviis plej karakterize de la eŭropa itinero.
#000066
Laŭ Vebero, Konfuceismo kaj Puritanismo estas reciproke ekskluzivaj specoj de racia penso, ĉiu provante preskribi vivmanieron bazita sur religia dogmo.
Precipe, ili ambaŭ aprezis memregadon kaj moderecon kaj ne kontraŭbatalis amasiĝon de riĉaĵo.
Tamen, al ambaŭ tiuj kvalitoj estis ĵus rimedoj al la fincelo kaj ĉi tie ili estis dividitaj per grava diferenco.
La celo de konfuceismo estis "klera statuspozicio", dum la celo de Puritanismo estis krei individuojn kiuj estas "iloj de dio".
La intenseco de kredo kaj entuziasmo por ago estis rara en Konfuceismo, sed ofta en Protestantismo.
Aktive laboranta por riĉaĵo estis malkonvena bonorda Confucian.
Tial, Vebero deklaras ke ĝi estis tiu diferenco en sociaj sintenoj kaj pensmaniero-, formitaj per la respektivaj, dominaj religioj, kiuj kontribuis al la evoluo de kapitalismo en la Okcidento kaj la foresto de ĝi en Ĉinio.
#000067
La Religio de Hindio: La Sociology of Hinduism (Sociologio de hinduismo) kaj Budhismo estis la tria grava laboro de Vebero pri la religisociologio.
Pri tiu laboro li komercas kun la strukturo de hinda socio, kun la ortodoksaj doktrinoj de hinduismo kaj la heterodoksaj doktrinoj de budhismo, kun modifoj kunportite per la influo de populara religieco kaj finfine kun la efiko de religiaj kredoj la sekulara etiko de hinda socio.
Laŭ la opinio de Vebero, hinduismo en Hindio, kiel Konfuceismo en Ĉinio, estis bariero por kapitalismo.
La hinda kastismo igis ĝin tre malfacila ke individuoj avancus en la socio preter sia kasto.
Agado, inkluzive de ekonomia agado, estis vidita kiel negrava en la kunteksto de la akcelo de la animo.
#000069
Vebero finis sian esploradon de socio kaj religio en Hindio per alportado en komprenoj de sia antaŭa laboro pri Ĉinio por diskuti similecojn de la aziaj kredsistemoj.
Li notas ke la kredoj vidis la signifon de vivo kiel alimonda mistera sperto.
La socia mondo estas principe dividita inter la klera elito, sekvante la konsiladon de profeto aŭ saĝulo kaj la malklerajn masojn kies kredoj estas centris sur magio.
En Azio, ekzistis neniu Mesiana profetaĵo por doni planon kaj signifon al la ĉiutageco de klera kaj malklera egale.
Vebero apudmetis tiajn Mesianajn profetaĵojn (ankaŭ nomitajn etikaj profetaĵoj), precipe de la Proksima Orienta regiono ĝis la modelaj profetaĵoj trovitaj sur la azia kontinento, temigis pli atingado al la kleraj elitoj kaj lumigado de ili sur la bonordaj manieroj vivi onies vivon, kutime kun nur malmulte da emfazo de laborego kaj la materia mondo.
Estis tiuj diferencoj kiu malhelpis la landojn de la Okcidento de sekvado de la padoj de la pli fruaj ĉinaj kaj hindaj civilizoj.
Lia venonta laboro, Ancient Judaism estis provo pruvi tiun teorion.
#000070
Vebero postulis ke judismo ne nur produktita kristanismo kaj Islamo, sed estis decidaj al la ekflorado da la moderna okcidenta ŝtato;
La influo de judismo estis same grava kiel helenismaj kaj romiaj kulturoj.
#000072
La trofrua morto de Vebero en 1920 malhelpis lin sekvado de lia laŭplana analizo de Psalmoj, la Libro de Iobo, talmuda judismo, frua kristanismo kaj Islamo.
#000073
La majstraĵo de Vebero kiun economy and Society estas kolekto de siaj eseoj kiun li laboris pri dum lia morto en 1920.
Post lia morto, la fina organizo kaj redaktado de la libro falis al lia vidvino Marianne Weber.
La fina germana formo publikigita en 1921 reflektis la laboron kaj intelektan engaĝiĝon de tre multe da Marianne Weber.
Komenciĝante en 1956, la germana juristo Johannes Wincklemann komencis redakti kaj organizi la germanan eldonon de Ekonomio kaj socio bazita sur sia studo el la artikoloj kiujn Vebero forlasis ĉe sia morto.
#000074
Anglaj versioj de Ekonomio kaj socio estis publikigitaj kiel trankvila volumeno en 1968 kiel redaktite fare de Gunther Roth kaj Claus Wittich.
Kiel rezulto de la diversaj eldonoj en la germana kaj la angla, ekzistas diferencoj inter la organizo de la malsamaj volumoj.
#000075
Ekonomio kaj socio inkludas larĝan gamon de eseoj traktantaj la opiniojn de Vebero koncerne Sociologion, Social Philosophy, Politiko, Socia tavoliĝo, Monda religio, Diplomacy, kaj aliaj subjektoj.
La libro estas tipe publikigita en duovolumeno metita en kaj germanaj kaj anglaj, kaj estas pli ol 1000 paĝoj sopiradas.
#000076
La teodicy de riĉaĵo kaj misfortuno ene de sociologio estas la teorio, kiel Vebero sugestis, de kiel "membroj de malsamaj sociaj klasoj adoptas malsamajn kredsistemojn, aŭ teodice, por klarigi sian socian situacion".
#000078
Vebero difinas la gravecon de socia klaso ene de religio ekzamenante la diferencon inter la du teodicy kaj por kiuj klasstrukturoj ili validas.
La koncepto de "labora etiko" estas ĉemetita al la teodicy de riĉaĵo;
tiel, pro la protestanta "labora etiko", ekzistis kontribuo de pli altaj klasrezultoj kaj pli da eduko inter protestantoj.
Tiuj sen la labora etiko gluiĝis al la teodicy de misfortuno, kredi riĉaĵo kaj feliĉo estis konceditaj en la postvivo.
Alia ekzemplo de kiel tiu kredo de religiema teodicy-influoklaso, estas ke tiuj de pli malalta statuso, la senhavuloj, gluiĝas al profunda religieco kaj kredo kiel maniero konsoli sin kaj disponigi esperon por pli prospera estonteco, dum tiuj de pli alta statuso gluiĝas al la sakramentoj aŭ agoj kiuj pruvas sian rajton de posedado de pli granda riĉaĵo.
#000080
Tiuj du teodicy povas esti trovitaj en la denominacia apartigo ene de la konfesio.
La ĉefdividado povas esti vidita inter la ĉeftendencaj protestantaj kaj evangeliaj konfesioj kaj ilia rilato al la klaso en kiu ilia speciala teodicy apartenas.
Ekzemple, ĉeftendencaj preĝejoj, kun siaj superklasaj parokanaroj, "promocias [d] ordon, stabilecon, kaj konservativismo, kaj en tiel farado pruvis esti potenca fonto de legitimilo da la status quo kaj de ekzistantaj malegalecoj en la distribuado de riĉaĵo kaj potenco" ĉar multe de la riĉeco de la eklezio venas de la parokanaro.
En kontrasto, Pentekostal-preĝejoj adoptis la teodicy de misfortuno.
Ili anstataŭe "rekomendis ŝanĝon intencitan por avanci la kialon de justeco kaj justeco".
Tiel la kleraj kaj superklasaj religiemaj preĝejoj kiuj predikas la teodicy de riĉaĵo, finfine apogas kapitalismon kaj entreprenon, dum la eklezioj kiuj adoptis la teodicy de misfortuno, anstataŭe anoncis egalecon kaj justecon.
#000081
En politika sociologio, unu el la plej influaj kontribuoj de Vebero estas lia " Politiko kiel Vocation ( Politik als Beruf) eseo.
En tio, Vebero rivelas la difinon de la ŝtato kiel tiu unuo kiu posedas monopolon sur la legitima uzo de fizika forto.
Vebero skribis ke politiko estas la dividado de ŝtatpotenco inter diversaj grupoj, kaj politikaj gvidantoj estas tiuj kiuj havas tiun potencon.
Politikisto ne rajtas esti viro de la "vera kristana etiko", komprenita de Vebero kiel esti la etiko de la Surmonta Parolado, kiu devas diri, la prohibicion turni la alian vangon.
Ano de tia etiko devas prefere por esti komprenitaj por esti sanktulo, ĉar ĝi estas nur sanktuloj, laŭ Vebero, kiu povas konvene sekvi ĝin.
La politika sfero estas neniu sfero por sanktuloj;
politikisto devus geedziĝi kun la etiko de sinteno kaj kun la etiko de respondeco (" Verantwortungsethik vs Gesinnungsethik " [108] ) kaj devas posedi kaj entuziasmon por sia vivokupo kaj la kapacito distancigi sin de la temo de siaj fortostreĉoj (la regis).
#000082
Vebero karakterizis tri idealtipojn de politika gvidado (alternative referite kiel tri specoj de dominado, legitimigo aŭ adminstracio): [51]
#000083
Laŭ lia opinio, ĉiu historia rilato inter regantoj kaj regata enhavis tiajn elementojn kaj ili povas esti analizitaj surbaze de tiu triparta distingo.
Li notas ke la malstabileco de karisma aŭtoritato devigas ĝin "routinigi" en pli strukturitan formon de aŭtoritato.
En puran specon de tradicia regulo, sufiĉa rezisto al reganto povas kaŭzi "tradician revolucion".
La movo direkte al raci-laŭleĝa strukturo da aŭtoritato, uzanta burokratian strukturon, estas neevitebla en la fino.
Tiel tiu teorio povas esti foje rigardita kiel parto da la socia evoluciismo teorio.
Tio ligas al lia pli larĝa koncepto de raciigo sugestante la neeviteblon de movo en tiu direkto.
#000085
Burokratia administracio volas diri principe dominadon tra scio.
#000086
Vebero priskribis multajn idealtipojn de ŝtatadministrado kaj registaron en sia majstraĵo Economy and Society (1922).
Lia kritika studo de la burokratigo da socio iĝis unu el la plej eltenemaj partoj de lia laboro.
Ĝi estis Vebero kiu komencis la studojn de burokratio kaj kies verkoj kaŭzis la popularigadon de tiu esprimo.
Multaj aspektoj de moderna ŝtatadministrado iras reen al li kaj klasikaĵo, hierarĥe organizita ŝtatservo de la Kontinenta tipo estas nomita "Weberian ŝtatservo".
Kiel la plej efika kaj racia maniero de organizado, burokratigo por Vebero estis la esenca parto da la raci-laŭleĝa aŭtoritato kaj krome, li vidis ĝin kiel la esenca procezo en la daŭranta raciigo de la okcidenta socio.
#000087
La ideala burokratio de Vebero estas karakterizita fare de hierarkia organizo, de konturitaj linioj de aŭtoritato en fiksa areo de agado, per ago okupita (kaj registrita) surbaze de skribaj reguloj, fare de burokratiaj oficialuloj bezonantaj eksperttrejnadon, de reguloj estantaj efektivigita neŭtrale kaj per karierakcelo depende de teknikaj kvalifikoj taksitaj fare de organizoj, ne de individuoj.
#000089
La decida kialo de la antaŭenmarŝo de la burokratia organizo ĉiam estis sia sole teknika supereco super iu alia formo de organizo.
#000090
Rekonante burokration kiel la plej efika formo de organizo kaj eĉ nemalhavebla por la moderna ŝtato, Vebero ankaŭ vidis ĝin la daŭrantan burokratigon kiel minaco al individuaj liberecoj kaj kiel kondukante al "polusnokto de glacia mallumo", en kiu kreskanta raciigo de homa vivo kaptas individuojn en la dirita " ferkaĝo " de burokratia, regul-bazita, racia kontrolo.
Por kontraŭagi burokratojn, la sistemo bezonas entreprenistojn kaj politikistojn.
#000091
Vebero ankaŭ formulis tri-komponentan teorion de tavoliĝo, kun socia klaso, socia statuso kaj partio kiel koncipe apartaj elementoj.
La tri-komponenta teorio de tavoliĝo estas kontraste al Karl Marx pli simpla teorio de socia klaso kiu ligas ĉion socian tavoliĝon al kiuj homoj posedas.
En la teorio de Vebero, temoj de honoro kaj prestiĝo estas gravaj.
Tiu distingo estas plej klare priskribita en la eseo de Vebero "Classes, Staende, Parties (Klasoj, Staende, partioj)" kiu unue estis publikigita en lia libro Ekonomio kaj socio.
La tri komponentoj de la teorio de Vebero estas:
#000092
Socia klaso kiu estas bazita sur ekonomie kialigita rilato al la merkato (posedanto, luanto, dungito ktp.).
Statuso (aŭ en germana Stand) kiu estas bazita sur ne-ekonomiaj kvalitoj kiel honoro, prestiĝo kaj religio.
Festu kiu rilatas al alligitecoj en la politika domajno.
#000093
Ĉiuj tri dimensioj havas sekvojn por kion Vebero nomis " vivŝancoj " (ŝancoj plibonigi onies vivon).
#000094
Vebero-akademiuloj rekonas ke estas grave konservi akran distingon inter la esprimoj "statuso" kaj "klason", eĉ se ili tendencas esti uzitaj interŝanĝeble en populara uzokutimo.
#000095
Kiel parto de lia superarkadklopodo kompreni la unikan evoluon de la okcidenta mondo, Vebero produktis detalan ĝeneralan studon de la grandurbo kiel la karakteriza lokuso de la sociaj kaj ekonomiaj rilatoj, politikaj aranĝoj, kaj ideoj kiuj poste difinis la Okcidenton.
Tio rezultigis monografion titolita the City , kiu estis verŝajne kompilita de esplorado farita en 1911-13, kaj kiu estis publikigita postmorte en 1921.
En 1924 ĝi estis integrigita en la dua parto de lia Economy and Society , kiel ĉapitro XVI, "the City (Non-legitimate Domination)".
#000096
Laŭ Vebero, la grandurbo kiel saĝe sendependa organizo de homoj vivantaj en proksima proksimeco, utiligita en gamo da specialigitaj komercoj, kaj fizike apartigitaj de la ĉirkaŭa kamparo, nur plene evoluigita en la Okcidento kaj laŭ granda mezuro formis ĝian kulturan evoluon:
#000097
La origino da racia kaj interna-sekulara etiko estas asociita en la Okcidento kun la aspekto de pensuloj kaj profetoj [ ...
kiu formiĝis en socia kunteksto kiu estis fremda al la aziaj kulturoj.
Tiu kunteksto konsistis el la politikaj problemoj generitaj fare de la burĝa statuso-grupo de la grandurbo, sen kiu nek judismo, nek kristanismo, nek la evoluo de helenisma pensado estas pensebla.
#000098
Vebero kverelis ke judismo, frua kristanismo, teologio, kaj poste la partio kaj moderna scienco, estis nur eblaj en la urba kunteksto kiu atingis plenformiĝon en la Okcidento sole.
Li ankaŭ vidis en la historio de mezepokaj eŭropaj grandurboj la pliiĝon de unika formo de "ne-legitima dominado" kiu sukcese defiis la ekzistantajn formojn de legitima dominado (tradicia, karismulo, kaj raci-laŭleĝa) kiu regis ĝis tiam en la Mezepoka mondo.
Tiu nova dominado estis bazita sur la granda ekonomia kaj armea forto havita fare de la organizita komunumo de urbanoj ("civitanoj").
#000099
Vebero rigardis sin ĉefe kiel " ekonomikiston ", [124] [125] [126] kaj ĉiuj liaj profesornomumoj estis en ekonomiko, kvankam hodiaŭ liaj kontribuoj en tiu kampo estas plejparte ombritaj per lia rolo kiel fondinto de moderna sociologio.
Kiel ekonomiisto, Vebero apartenis al la "plej juna" germana historia lernejo de ekonomiko.
La grandajn diferencojn inter ke la interesoj kaj metodoj de lernejo unuflanke kaj tiuj de la neoklasika lernejo (de kiun modernan ĉefan ekonomikon plejparte derivas) sur de la alia, klarigas kial Vebero influon pri ekonomiko hodiaŭ malfacilas percepti.
#000100
Kvankam liaj esplorinteresoj ĉiam estis en linio kun tiuj de la germanaj historiistoj, kun forta emfazo de interpretado de historio de ekonomio, la defendo de Vebero de " metodika individuismo " en la sociosciencoj reprezentis gravan paŭzon kun tiu lernejo kaj inkludon de multaj el la argumentoj kiuj estis parolitaj kontraŭ la historiistoj fare de Carl Menger, la fondinto de la Aŭstria skolo de ekonomiko de ekonomiko, en la kunteksto de la akademiulo Methodenstreit ("debato super metodoj") de la malfrua 19-a jarcento.
La frazo "metodika individuismo", kiu venis en oftan uzokutimon en modernaj debatoj ĉirkaŭ la ligo inter Mikroekonomiko kaj makroekonomio, estis elpensita de la aŭstra-amerika ekonomiisto Joseph Schumpeter en 1908 kiel maniero rilati al la vidoj de Vebero.
Laŭ la disertaĵoj de Vebero, socia esplorado ne povas esti plene indukta aŭ priskriba, ĉar kompreni iun fenomenon implicas ke la esploristo devas iri preter nura priskribo kaj interpreti ĝin;
interpreto postulas klasifikon laŭ abstraktaj " idealaj (puraj) tipoj ".
Tio, kune kun lia kontraŭpozitivista argumentado (vidu Verstehen ), povas esti prenita kiel metodika pravigo por la modelo de la " racia ekonomia viro " ( homeconomicus ), kio estas ĉe la koro de moderna ĉefa ekonomiko.
#000102
Male al aliaj historiistoj, Vebero ankaŭ akceptis la marĝenan teorion de valoro (ankaŭ nomita "marĝenismo") kaj instruis ĝin al siaj studentoj.
En 1908, Vebero publikigis artikolon en kiu li desegnis akran metodikan distingon inter psikologio kaj ekonomiko kaj atakis la asertojn ke la marĝena teorio de valoro en ekonomiko reflektis la formon da la psikologia respondo al stimuloj kiel priskribite per la Weber-Fechner-leĝo.
La artikolo de Max Weber estis citita kiel definitiva refuto de la dependeco de la ekonomia teorio de valoro en la leĝoj de psikofiziko fare de Lionel Robbins, George Stigler, [134] kaj Friedrich Hayek, kvankam la pli larĝa temo de la rilato inter ekonomiko kaj psikologio venis reen en la akademian debaton kun la evoluo de " kondutekonomio ".
#000103
La plej konata laboro de Vebero en ekonomiko koncernis la antaŭkondiĉojn por kapitalisma evoluo, precipe la rilatojn inter religio kaj kapitalismo, kiujn li esploris en The Protestant Ethic and the Spirit of Capitalism same kiel en siaj aliaj verkoj pri la religisociologio.
Li kverelis tiel burokratiaj politikaj kaj ekonomiaj sistemoj aperantaj en la Mezepoko estis esencaj en la pliiĝo de moderna kapitalismo (inkluzive de racia librotenado kaj organizo de formale sensindikata laborforto), dum ili estis malhelpo koncerne antikvan kapitalismon, kiu havis malsaman socian kaj politikan strukturon surbaze de konkero, sklaveco, kaj la marborda urboŝtato.
Aliaj kontribuoj inkludas lian porjunularan laboron en la historio de ekonomio de romia agrara socio (1891) kaj sur la laborrilatoj en orienta Germanio (1892), lia analizo de la historio de komercaj partnerecoj en la Mezepoko (1889), lia kritiko de Marksismo, la diskuto de la roloj de idealismo kaj materialismo en la historio de kapitalismo en lia Economy and Society (1922) kaj lia General Economic History (1923), rimarkinda ekzemplo de la speco de empiria laboro rilatis kun la germana historia lernejo.
#000104
Kvankam hodiaŭ Vebero estas ĉefe legita fare de sociologoj kaj socifilozofoj, la laboro de Vebero havis signifan influon sur Frank Knight, unu el la fondintoj de la neoklasika Ĉikago-lernejo de ekonomiko, kiuj tradukis General Economic History de Vebero en la anglan en 1927.
Kavaliro ankaŭ skribis en 1956 ke Max Weber estis la nura ekonomiisto kiu traktis la problemon de komprenado de la apero de moderna kapitalismo "de la angulo kiu sole povas doni respondon al tiaj demandoj, t.e., la angulo de relativa historio en la malstrikta senco".
#000105
Vebero, kiel lia kolego Werner Sombart, rigardis ekonomian kalkulon kaj aparte la duoblo librotenado-librotenad metodon de komerckontado, kiel unu el la plej gravajn formojn de raciigo asociita kun la evoluo de moderna kapitalismo.
La okupiteco de Vebero kun la graveco de ekonomia kalkulo igis lin evoluigi kritikon de socialismo kiel sistemo al kiu mankis mekanismo por asignado de resursoj efike por kontentigi homajn bezonojn.
Socialismaj intelektuloj kiel Otto Neurath ekkomprenis ke en tute societumita ekonomio, prezoj ne ekzistus kaj centraj planistoj devus frekventi en-ĝentila (prefere ol mona) ekonomia kalkulo.
Laŭ Vebero, tiu speco de kunordigo estus malefika, aparte ĉar ĝi volus esti malkapabla da solvado de la problemo de imputo (t.e. da precize determinado de la relativaj valoroj de kapitalvaroj).
Vebero skribis tion, sub plena socialismo,
#000106
Tiu argumento kontraŭ socialismo estis farita sendepende, en proksimume la sama tempo, fare de Ludwig von Mises.
Vebero mem havis signifan influon sur Mise, kiujn li amikigis kiam ili estis kaj en la Universitato de Vieno en la fonto de 1918, [143] kaj, tra Mise, sur pluraj aliaj ekonomiistoj asociitaj kun la Aŭstria skolo de ekonomiko en la 20-a jarcento.
Friedrich Hayek aparte profundigis la argumentojn de Vebero kaj Mise ĉirkaŭ ekonomia kalkulo en centran parton de la intelekta atako de libera merkatekonomiko sur socialismo, same kiel en modelon por la spontanea kunordigo de " disigita scio " en merkatoj.
#000108
La prestiĝon da Max Weber inter eŭropaj sociaj sciencistoj malfacilus supertaksi.
Li estas ĝenerale konsiderita la plej bonega el germanaj sociologoj kaj ...
fariĝis gvida influo en eŭropa kaj amerika penso.
#000109
La plej influa laboro de Vebero estis pri ekonomia sociologio, politika sociologio, kaj la religisociologio.
Kune kun Karl Marx kaj Émile Durkheim, [125] li estas ofte rigardita kiel unu el la fondintoj de moderna sociologio.
Sed dum Durkheim, sekvanta Comte, laboris en la pozitivisto tradicio, Vebero estis instrumenta en evoluigado de kontraŭpozitivisto, hermeneŭtiko, tradicio en la sociosciencoj.
Al tiu rilato li apartenas al simila tradicio kiel siaj germanaj kolegoj Werner Sombart, Georg Simmel, kaj Wilhelm Dilthey, kiuj substrekis la diferencojn inter la metodaroj konvena al la sociaj kaj la natursciencoj.
#000110
Vebero prezentis sociologion kiel la sciencon de homa socia ago;
ago kiun li apartigis en tradicia, afektional, valor-racia kaj instrumenta.
#000111
[Sociologio estas] la scienco kies objekto devas interpreti la signifon de socia ago kaj tiel doni kaŭzan klarigon de la maniero en kiu la batalenspezo kaj la efikoj kiujn ĝi produktas.
Per "ago" en tiu difino estas signifita la homa konduto kiam kaj laŭ la mezuro kiun la agento aŭ agentoj vidas ĝin kiel subjektive senchava [ ...
la signifo al kiu ni rilatas povas esti aŭ () la signifo fakte celita aŭ fare de individua agento dum speciala historia okazo aŭ de kelkaj agentoj sur proksimuma mezumo en antaŭfiksita aro de kazoj, aŭ (b) la signifo atribuita al la agento aŭ agentoj, kiel tipoj, en pura tipo konstruita en la abstraktaĵo.
En nek kazo estas la "signifo" esti opiniita de tiel iamaniere objektive "ĝusta" aŭ "vera" per iu metafizika kriterio.
Tio estas la diferenco inter la empiriaj sciencoj de ago, kiel ekzemple sociologio kaj antaŭhistorio kaj ajna speco de apriora disciplino, kiel ekzemple jurisprudenco, logiko, etiko, aŭ estetiko kies celo estas eltiri de ilia temo "ĝusta" aŭ "valida" signifo.
#000112
En sia propra tempo, aliflanke, Vebero estis rigardita ĉefe kiel historiisto kaj ekonomiisto.
La larĝo de la topikaj avantaĝoj de Vebero estas ŝajna je la profundo de lia sociteorio:
#000113
La afineco inter kapitalismo kaj Protestantismo, la religiaj originoj de la okcidenta mondo, la forto de karismo en religio same kiel en politiko, la tutampleksa procezo de raciigo kaj la burokratia prezo de progreso, la rolo de legitimeco kaj de perforto kiel la idoj de gvidado, la "disreviĝo" de la moderna mondo kune kun la senĉesa potenco de religio, la antagonisma rilato inter intelektismo kaj erotiko: ĉiuj tiuj estas centraj konceptoj kiuj atestas la eltenema fascino de la pensado de Vebero.
#000114
Multaj el la verkoj de Vebero famaj hodiaŭ estis kolektitaj, reviziitaj kaj publikigitaj postmorte.
Signifaj interpretoj de liaj skribaĵoj estis produktitaj fare de tiaj sociologiaj lumaĵoj kiel Talcott Parsons kaj C. Wright Mills.
Pastroj aparte aldonis al la verkoj de Vebero funkciiston, teleologian perspektivon;
tiu persona interpreto estis kritikita por latenta konservativismo.
#000115
La frua morto de tiu geniulo estis granda katastrofo por Germanio.
Ĉu Vebero vivis pli longe, la germana popolo de hodiaŭ povus rigardi al tiu ekzemplo de " arjo " kiu ne estus rompita fare de Nacisocialismo.
#000117
La amiko de Vebero, la psikiatro kaj ekzistadisma filozofo Karl Jaspers, priskribis lin kiel "la plej grandan germanon de nia epoko".
La malkonvena morto de Vebero sentis al Jaspoj "kvazaŭ la germana mondo perdis sian koron".
Paul Tillich, Universitata profesoro ĉe Harvard, observis koncerne Vebero'n ke li eble estis "la plej granda akademiulo en Germanio de la deknaŭa jarcento."
#000118
La klarigoj de Vebero estas tre specifaj por la historiaj periodoj kiujn li analizis.
Kelkaj akademiuloj malkonsentas, indikante ke, malgraŭ la fakto ke Vebero skribis en la frua dudeka jarcento, liaj ideoj restas vivantaj kaj signifaj por komprenado de temoj kiel politiko, burokratio, kaj socia tavoliĝo hodiaŭ.
#000120
Multaj akademiuloj, aliflanke, malkonsentis kun specifaj asertoj kiujn Vebero faras en sia historia analizo.
Ekzemple, la ekonomiisto Joseph Schumpeter argumentis ke kapitalismo ne komencis kun la Industria revolucio sed en 14-a jarcento Italion.
En Milano, Venecio kaj Florenco, la malgrandaj urboŝtat registaroj kaŭzis la evoluon de la plej fruaj formoj de kapitalismo.
En la 16-a jarcento, Antverpeno estis komerca centro de Eŭropo.
Ankaŭ, la ĉefe kalvinista lando da Skotlando ne ĝuis la saman ekonomian kreskon kiel Nederlando, Anglio kaj Nov-Anglio.
Estis pinta ke ke Nederlando, kiuj havis kalvinistan plimulton, industriigis multe pli poste en la 19-a jarcento ol ĉefe katolika Belgio, kio estis unu el la centroj de la Industria revolucio sur la eŭropa kontinento.
Emil Kauder vastigis la argumenton de Schumpeter argumentante por la hipotezo ke Kalvinismo vundis la evoluon de kapitalismo per kaŭzado la evoluon de la laborteorio de valoro.
#000121
Vebero skribis en la germana.
Originaj titoloj presitaj post lia morto (1920) estas plej verŝajnaj kompiloj de liaj nefinitaj verkoj (da la Trankvila Eseoj ...
Multaj tradukoj estas faritaj de partoj aŭ sekcioj da diversaj germanaj originaloj kaj la nomoj de la tradukoj ofte ne rivelas kiun parton de germana laboro ili enhavas.
La laboro de Vebero estas ĝenerale citita laŭ la kritika Max Weber-Gesamtausgabe (Trankvila Laboreldono), kiu estas publikigita fare de Mohr Siebeck en Tübingen.
#000123
Interpretoj de la liberalismo de Vebero
#000124
Protestanta Ethic Thesis de la encyclopedia of Religion and Society de la Swatos
" Elective affinities of the Protestant ethic:=Weber and the chemistry of capitalism". (Elektafinecoj de la protestanta etiko: Vebero kaj la kemio de kapitalismo".) Sociological Theory, vol.
#000129
" La protestantaj sektoj kaj la Spirito de Capitalism " (1904)
" Politiko kiel Vivokupo " (1919)
#000132
Zur Geschichte der Handelsgesellschaften im Mittelalter
#000133
Filozofio de scienco Dedukt-nomological modelo
Rilato inter religio kaj scienco
#000134
2.1 Protestanta etiko kaj la spirito de kapitalismo
#000139
Li komencis sian karieron en la Humboldt-Universitato de Berlino, kaj poste laboris en Universitato de Freiburg, Universitato de Hajdelbergo, Universitato de Vieno kaj Universitato de Munkeno. Li multe influis en tiama germana politikmedio, kaj estis unu el la germanaj reprezentantoj en la Traktato de Versajlo kaj ano de la komisiitaro por skizago de la Konstitucio de Weimar.
#000140
Weber estis ŝlosila proponanto de metodologia kontraŭpozitivismo, argumentante por la studo de socia agado tra interpretaj (pli ol pure empiriismaj) rimedoj, baze sur kompreno de la celo kaj signifo kiujn individuoj ligigas al siaj agoj. La ĉefa intelekta temo de Weber estis kompreno de la procezoj de raciigo, sekularigo, kaj "seniluziigo" kion li asocias kun la apero de kapitalismo kaj moderneco,[7] kaj kion li vidis kiel la rezulto de nova vojo de pensaro pri la mondo.[8]
#000141
Liaj ĉefaj verkoj temas pri raciigo de sociologio pri religio kaj regado, sed li ankaŭ multe verkis pri ekonomiko. Lia plej konata verko estas la eseo La protestanta etiko kaj la animo de kapitalismo, kiu komencis lian laboron en religia sociscienco. En tiu eseo, Weber argumentis, ke religio estis unu el la ne nuraj kialoj de la malsam-manieraj disvolviĝoj de la kulturoj de Okcidento kaj de Oriento, kaj li atentigis pri la grava rolo de specifaj ecoj de asketa protestantismo, kiu kaŭzis la disvolviĝon de kapitalismo, burokratio kaj raci-leĝaj ŝtatoj en Okcidento. En alia fama verko, Politiko kiel profesiinklino, Weber difinis ŝtaton institucio posedanta ekskluzivan rajton je pravigebla fizika perforto; la difino fariĝis esenca en moderna okcidenta politikscienco.
#000142
La protestanta etiko kaj la animo de kapitalismo (originale en germana Die protestantische Ethik und der Geist des Kapitalismus) estas libro verkita de Max Weber, dekomence serio de eseoj, kies origina germana teksto estis komponita en 1904 kaj 1905, kaj estis tradukita en anglan la unuan fojon fare de Talcott Parsons en 1930.[9] Ĝi estas konsiderata fonda teksto en ekonomia sociologio kaj sociologio en ĝeneralo.
#000143
En la libro, Weber verkis ke kapitalismo en Norda Eŭropo evoluis kiam la protestanta (partikulare kalvinisma) etiko influis grandajn nombrojn de personoj por engaĝiĝi en laboro en la normala (nereligia) mondo, disvolviĝante siajn proprajn entreprenojn kaj engaĝiĝante en komerco kaj al la akumulado de riĉo (kapitalo) por investado. En aliaj vortoj, la protestantisma laboretiko estis grava forto malantaŭ la neplanita kaj nekunordigita urĝo[10] de moderna kapitalismo.
#000144
Politiko kiel profesiinklino (Politik als Beruf) estas eseo verkita de la germana ekonomikisto kaj sociologo Max Weber (1864–1920). Ĝi originiĝis el dua prelego de serio (la unua iĝis Scienco kiel profesiinklino) kiun li faris en Munkeno por la "Libera (tio estas Neregula) Studenta Sindikato" de Bavario en la 28a de Januaro 1919, dum la Germana Revolucio. Publikigita en etenda versio en Julio de 1919, ĝi estas nuntempe konsiderata kiel klasika verko de politika scienco.
#000145