La blanka urso ( Ursus maritimus ) estas karnovora urso kies indiĝena vivejo situas plejparte ene de la Arkta Cirklo, ampleksante la Arktan Oceanon, it'ojn ĉirkaŭajn marojn kaj ĉirkaŭajn termasojn.
Ĝi estas granda urso, ĉirkaŭ la sama grandeco kiel la ĉiovora Kodiak-urso ( Ursus arctos middendorffi).
Virporko (plenkreska malino) pezas proksimume 350-700 kg (772-1,543 funt.), [4] dum porkino (plenkreska ino) estas proksimume duona kiu grandeco.
Kvankam ĝi estas la fratinspecio de la brunurso, [5] ĝi evoluis por okupi pli mallarĝan ekologian niĉon, kun multaj korpkarakterizaĵoj adaptiĝis por malvarmaj temperaturoj, por moviĝado trans neĝon, glacion kaj malferman akvon, kaj por ĉasado fokoj, kiuj konsistigas la plej grandan parton de ĝia dieto.
Kvankam la plej multaj blankaj ursoj estas naskita en tereno, ili foruzas la plej grandan parton de sia tempo sur la marice. kiun Ilia scienca nomo signifas " al mara urso" kaj deriviĝas de tiu fakto.
Blankaj ursoj ĉasas sian preferatan manĝaĵon de fokoj de la rando de flosglacio, ofte vivante for dikajn rezervojn kiam neniu flosglacio ĉeestas.
Pro ilia dependeco de la flosglacio, blankaj ursoj estas klasifikitaj kiel maraj mamuloj.
#000002
Pro atendata habitatperdo kaŭzita de klimata ŝanĝo, la blanka urso estas klasifikita kiel endanĝerigita specio, kaj almenaŭ tri el la dek naŭ blankursaj subpopulacioj estas nuntempe en malkresko.
Dum jardekoj, grandskala ĉasado voĉigis internacian zorgon por la posta tempo de la specio, sed populacioj revenis post kontroloj kaj kvotoj komencis ekvalidi.
Dum miloj da jaroj, la blanka urso estis esenca persono en la materialo, spirita, kaj kulturvivo de ĉirkaŭpolusaj homoj, kaj blankaj ursoj restas gravaj en siaj kulturoj.
#000003
1-patriniĝa nestado kaj frua vivo
#000005
La blanka urso antaŭe estis konsiderita kiel en sia propra genro, Thalarctos.
Tamen, signoj de hibridoj inter blankaj ursoj kaj brunursoj, kaj de la lastatempa evolua diverĝo de la du specioj, ne subtenas la establadon de tiu aparta genro, kaj la akceptita scienca nomo nun estas tial Ursus maritimus, ĉar Phipps origine proponis.
#000007
La ursfamilio, Ursidae, supozeble fendetiĝis for de aliaj karnivoroj antaŭ proksimume 38 milionoj da jaroj.
La Ursinae subfamilio originis antaŭ ĉirkaŭ 4.2 milionoj da jaroj.
La plej maljuna konata blankursa fosilio estas 130,000 al 110.000-jaraĝa makzelosto, trovita sur Prince Charles Foreland en 2004.
Fosilioj montras ke inter 10,000 kaj 20,000 jaroj antaŭe, la molaraj dentoj de la blanka urso ŝanĝiĝis signife de tiuj de la brunurso.
Blankaj ursoj supozeble deturniĝis de populacio de brunursoj kiuj iĝis izolitaj dum periodo de glaciejiĝo en la Plejstoceno [21] aŭ de la orienta parto de Siberio, (de Kamĉatko kaj la Kolym Duoninsulo).
#000008
La indico de DNA-analizo estas pli kompleksa.
La mitokondria DNA (mtDNA) de la blanka urso deturniĝis de la brunurso, Ursus arctos, antaŭ ĉirkaŭ 150,000 jaroj.
Plue, kelkaj kladoj de brunurso, kiel taksite per sia mtDNA, estas pli proksime rilatitaj al blankaj ursoj ol al aliaj brunursoj, [22] signifante ke la blanka urso eble ne estas konsideritaj specio sub kelkaj speciokonceptoj.
La mtDNA de formortintaj irlandaj brunursoj estas precipe proksima al blankaj ursoj.
Komparo de la atomgenaro de blankaj ursoj kun tiu de brunursoj rivelis malsaman padronon, la du formado genetike apartajn kladojn kiuj diverĝis antaŭ ĉirkaŭ 603,000 jaroj, [25] kvankam la plej malfrua esplorado estas bazita sur analizo de la kompletaj genaroj (prefere ol ĵus la mitokondrioj aŭ partaj atomgenaroj) de polusaj kaj brunursoj, kaj establas la diverĝon de polusaj kaj brunursoj je 400,000 jaroj antaŭe.
#000009
Tamen, la du specioj pariĝis intermite por ĉia tio tempo, plej verŝajne venante en kontakton kun unu la alian dum varmigado de periodoj, kiam blankaj ursoj estis movitaj sur teron kaj brunursoj migris norden.
La plej multaj brunursoj havas proksimume 2 procentojn genetikan materialon de blankaj ursoj, sed unu populacio, la ABC-Insulursojn havas inter 5 procentoj kaj 10 procentoj blankursajn genojn, indikante pli oftan kaj lastatempan sekspariĝon.
Blankaj ursoj povas reproduktiĝi kun brunursoj por produkti fekundajn grizurs-polusan urshibridojn, [21] [28] prefere ol indikado ke ili nur ĵus diverĝis, la nova indico indikas ke pli ofta sekspariĝo daŭris dum pli longa tempodaŭro, kaj tiel la du ursoj restas genetike similaj.
Tamen, ĉar nek specio povas pluvivi longe en la alies ekologia niĉo, kaj ĉar ili havas malsaman morfologion, metabolon, sociajn kaj manĝigokondutojn, kaj aliajn fenotipajn karakterizaĵojn, la du ursoj estas ĝenerale klasifikitaj kiel apartaj specioj.
#000010
Kiam la blanka urso estis origine dokumentita, du subspecioj estis identigitaj:
Ursus maritimus maritimus de Constantine J. Phipps en 1774, kaj Ursus maritimus marinus de Peter Simon Pallas en 1776.
Tiu distingo poste estis nuligita.
Unu kvazaŭa fosilia subspecio estis identigita:
Ursus maritimus tyrannus formortis dum la Plejstoceno.
U. m. tyrannus estis signife pli granda ol la vivanta subspecio.
Tamen, lastatempa reanalizo de la fosilio indikas ke ĝi estis fakte speco de brunurso.
#000011
La blanka urso estas trovita en la Arkta Cirklo kaj apudaj termasoj same longe sude kiel Novlando.
Pro la foresto de homa evoluo en ĝia malproksima vivejo, ĝi retenas pli de sia origina intervalo ol iu alia recenta karnomanĝulo.
Dum ili estas raraj norde de 88°, ekzistas indico ke ili streĉiĝas la tutan vojon trans la Arkto, kaj same longe sude kiel James-Golfo en Kanado.
Ilia plej suda intervalo estas proksime de la limo inter la subarktaj kaj humidaj kontinentklimataj zonoj.
Ili povas foje drivi vaste kun la flosglacio, kaj okazis anekdotaj ekvidoj same longe sude kiel Berlevåg sur la norvega kontinento kaj la Kuriloj en la Oĥotska Maro.
Estas malfacile taksi tutmondan populacion de blankaj ursoj tiel multe de la intervalo estis nebone studita;
tamen, biologoj utiligas labortakson de proksimume 20-25,000 aŭ 22-31,000 blankaj ursoj tutmonde.
#000012
Ekzistas 19 ĝenerale agnoskita, diskretaj subpopulacioj, kvankam blankaj ursoj supozeble ekzistas nur en malaltaj densecoj en la areo de la Arkta Baseno.
La subpopulacioj montras laŭsezonan fidelecon al specialaj areoj, sed DNA studoj montras ke ili ne estas genere izolitaj.
La dek tri nordamerikaj subpopulacioj intervalas de la Beaufortmaro sude ĝis Hudsongolfo kaj oriente ĝis Bafingolfo en okcidenta Gronlando kaj respondecas pri proksimume 54% de la tutmonda populacio.
#000013
La intervalo inkludas la teritorion de kvin nacioj:
Danio ( Gronlando), Norvegio ( Svalbardo), Rusio, Usono ( Alasko) kaj Kanado.
Tiuj kvin nacioj estas la subskribintoj de la Internacia Interkonsento en la Conservation of Polar Bears (Konservado de Blankaj ursoj), kiu postulas kunlaboron en esplorado kaj konservado-iniciatoj ĉie en la teritorio de la blanka urso.
#000014
Modernaj metodoj de spurado de blankursaj populacioj estis efektivigitaj nur ekde la mez-1980-aj jaroj, kaj estas multekostaj rezulti konstante super granda areo.
La plej precizaj kalkuloj postulas flugi helikopteron en la arkta klimato por trovi blankajn ursojn, pafante trankviligilsageton ĉe la urso al trankvila ĝi, kaj tiam etikedante la urson.
En Nunavuto, iu inuito raportis pliiĝojn en ursekvidoj ĉirkaŭ homaj setlejoj en la lastaj jaroj, kondukante al kredo ke populacioj pliiĝas.
Sciencistoj respondis per notado ke malsataj ursoj povas esti kunvenantaj ĉirkaŭ homaj setlejoj, kondukante al la iluzio ke populacioj estas pli altaj ol ili fakte estas.
La Polar Bear Specialist Group (Polusa Bear Specialist Group) de la IUCN Species Survival Commission prenas la pozicion kiun "taksoj de subpopulacio mezuras aŭ daŭrigeblan rikolton niveloj ne devus esti faritaj sole surbaze de tradicia ekologia scio sen apogaj sciencaj studoj."
#000015
De la 19 agnoskitaj blankursaj subpopulacioj, tri malkreskas, ses estas stabilaj, oni estas kreskanta, kaj naŭ havas nesufiĉajn datenojn, aktuale en 2014.
#000016
Ĉiujara glacio enhavas areojn de akvo kiuj ekaperas kaj malaperas tutjare kiel la veterŝanĝoj.
Fokoj migras en respondo al tiuj ŝanĝoj, kaj blankaj ursoj devas sekvi sian predon.
En Hudsongolfo, James-Golfo, kaj iuj aliaj lokoj, la glacio fandas tute ĉiun someron (okazaĵo ofte referite kiel "glaciflosaĵrompo"), devigante blankajn ursojn iri sur teron kaj atendi tra la monatoj ĝis la venonta frostperiodo.
En la Chukchi- kaj Beaufort maroj, blankaj ursoj retiriĝas ĉiun someron al la glacio pli norde kiu restas frosta jar-ronda.
#000018
Kompare kun ĝia plej proksima parenco, la brunurso, la blanka urso havas pli plilongigite korpkonstruo kaj pli longa kranio kaj nazo.
Kiel antaŭdirite de la regulo de Allen por norda besto, la gamboj estas kompaktaj kaj la oreloj kaj vosto estas malgrandaj.
Tamen, la piedoj estas tre grandaj distribui ŝarĝon dum piedirado sur neĝon aŭ maldikan glacion kaj por disponigi propulson dum naĝado;
ili povas mezuri 30 cm (12 in) laŭlarĝe en plenkreskulo.
La kusenetoj de la piedoj estas kovritaj per malgranda, mola papillae (dermal tuberoj), kiuj disponigas tiradon sur la ice. [29] kiun la ungegoj de La blanka urso estas mallongaj kaj kompaktaj komparite kun tiuj de la brunurso, eble servi la bezonon de la formanto ekteni pezan predon kaj ice. [29] La ungegoj estas profunde elgajnitaj sur la malsupra flanko por kunlabori en fosado en la glacio de la natura vivejo.
Esplorado de vundpadronoj en blankursaj antaŭmembroj fondas vundojn al dekstra antaŭmembro por esti pli ofta ol tiuj maldekstren, sugestante, eble, dekstra-donit.
Male al la brunurso, blankaj ursoj en kaptiteco malofte estas obezaj aŭ precipe grandaj, eventuale kiel reago al la varmaj kondiĉoj de la plej multaj zooj.
#000020
La 42 dentoj de blanka urso reflektas ĝian tre karnovoran dieton.
La vangodentoj estas pli malgrandaj kaj pli dentitaj ol en la brunurso, kaj la hundoj estas pli grandaj kaj pli akraj.
La dentala formulo estas 3.1.
#000021
Blankaj ursoj estas elstare izolitaj je ĝis 10 cm (4 in) de grashisto, [56] sia felo kaj sia felo;
ili trovarmigas ĉe temperaturoj super 10 °C (50 °F), kaj estas preskaŭ nevideblaj sub infraruĝa fotarto.
Blankursa felo konsistas el tavolo de densa subfelo kaj ekstera tavolo de gardistharoj, kiuj prezentiĝas blankaj al sunbruno sed estas fakte travidebla.
La gardisthararo estas 5-15 cm (2-6 in) super la plej granda parto de la korpo.
Blankaj ursoj iom post iom plumŝanĝo de majo ĝis aŭgusto, [60] sed, male al aliaj arktaj mamuloj, ili ne deĵetas sian felon por pli malhela ombro disponigi kamuflaĵon en somerkondiĉoj.
La kavaj gardistharoj de blankursa mantelo iam laŭsupoze funkciis kiel fibro-optikaj tuboj por konduki lumon al ĝia nigra felo, kie ĝi povus esti absorbita;
tamen, tiu hipotezo estis kontraŭpruvita per studo en 1998.
#000022
La blanka kitelo kutime flavoj kun aĝo.
Se konservite en kaptiteco en varmaj, humidaj kondiĉoj, la felo povas turni palan nuancon de verda pro algoj kreskantaj ene de la gardistharoj.
Maskloj havas signife pli longajn harojn sur siaj antaŭaj piedoj, kiuj pliiĝas en longo ĝis la urso atingas 14 jarojn de aĝo.
La ornama antaŭpieda hararo de la maskla supozeble altiras inojn, servante similan funkcion al la leonkolhararo.
#000023
La blanka urso havas ekstreme bonevoluintan flarsento, povante detekti fokojn preskaŭ 1.6 km (1 mejl.) for kaj entombigita malpli ol 1 m (3 ft) de neĝo.
Ĝia aŭdo estas ronde same akuta kiel tiu de homo, kaj ĝia vizio ankaŭ estas bonkapabla pri longdistancoj.
#000024
En 1992, fotisto proksime de Churchill prenis nun vaste cirkulitan aron de fotoj de blanka urso ludanta kun Canadian Eskimo Dog ( Canis lupus familiaris) dekonon de ĝia grandeco.
La paro batalis sendanĝere kune ĉiun posttagmezon por dek tagoj en vico por neniu ŝajna kialo, kvankam la urso eble provis montri sian ĝentilecon en la espero de dividado de la manĝaĵo de la hundobredejo.
Tiu speco de socia interagado estas nekutima;
estas multe pli tipe por blankaj ursoj konduti ofensive direkte al hundoj.
#000028
La blanka urso estas la plej karnovora membro de la ursfamilio, kaj ĉie en la plej granda parto de ĝia intervalo, ĝia dieto ĉefe konsistas el ringitaj ( Pusa hispida) kaj barbfokoj ( Erignathus barbatus).
La Arkto estas hejmo al milionoj da fokoj, kiuj iĝas predo kiam ili ekaperas en truoj en la glacio por spiri, aŭ kiam ili transportas eksteren sur la glacio por ripozi.
Blankaj ursoj ĉasas ĉefe ĉe la interfaco inter glacio, akvo, kaj aero;
ili nur malofte kaptas fokojn en tereno aŭ en malferma akvo.
#000029
La plej ofta ĉasmetodo de la blanka urso estas nomita ankoraŭ-ĉasada: [86]
La urso utiligas sian elstaran flarsento por lokalizi fokan spirotruon, kaj kaŭras proksime en silento por sigelo por ekaperi.
La urso povas meti en atendi dum pluraj horoj.
Kiam la sigelo elspiras, la urso flaras sian spiron, atingas en la truon kun antaŭpiedo, kaj trenas ĝin eksteren sur la ice. La blanka urso senvivigas la sigelon mordante sian kapon por dispremi sian kranion.
La blanka urso ankaŭ ĉasas persekutante fokojn ripozantajn sur la glacio: Sur ekvidado de sigelo, ĝi piediroj al ene 90 m (100 id), kaj tiam kaŭras.
Se la sigelo ne rimarkas, la urso ŝteliras por ene de 9 ĝis 12 m (30 ĝis 40 ft) de la sigelo kaj tiam subite rapidas antaŭen por ataki.
Tria ĉasmetodo devas trudeniri la naskiĝkavernojn kiu inaj fokoj krei en la neĝo.
#000030
Ĝeneraligita legendo rakontas ke blankaj ursoj kovras siajn nigrajn nazojn per siaj piedoj dum ĉasado.
Tiu konduto, se okazas, estas malofta - kvankam la rakonto ekzistas en la buŝa historio de nordaj homoj kaj en kontoj de fruaj arktaj esploristoj, ekzistas neniu noto pri vidatestado de la konduto en la lastaj jardekoj.
#000031
Maturaj ursoj tendencas manĝi nur la kalori-riĉan felon kaj lardon de la sigelo, kiuj estas tre digestebla, [87] dum pli junaj ursoj konsumas la proteinriĉan mamulviandon.
Studoj ankaŭ fotis blankajn ursojn grimpantajn preskaŭ-vertikalajn klifojn, por manĝi la kokidojn kaj ovojn de birdoj.
Por subplenkreskul ursoj, kiuj estas sendependaj de sia patrino sed ankoraŭ ne akiris sufiĉe da sperto kaj korpgrandecon sukcese ĉasi fokojn, vulturi la kadavrojn de la mortigoj de aliaj ursoj estas grava fonto de nutrado.
Subadults ankaŭ povas esti devigita akcepti duon-manĝitan kadavron se ili senvivigas sigelon sed ne povas defendi ĝin de pli grandaj blankaj ursoj.
Post manĝado, blankaj ursoj lavas sin kun akvo aŭ neĝo.
#000032
Kun la escepto de gravedaj inoj, blankaj ursoj estas aktivaj jar-rondaj, [97] kvankam ili havas spurvintrodorman induktellasilon en sia sango.
Male al brunaj kaj nigrursoj, blankaj ursoj estas kapablaj je fasto dum ĝis pluraj monatoj dum finsomero kaj frua aŭtuno, kiam ili ne povas ĉasi fokojn ĉar la maro estas nefrosta.
Kiam flosglacio estas neatingebla dum somero kaj frua aŭtuno, kelkaj populacioj vivas de graso rezervas dum monatoj en tempo, [58] kiel blankaj ursoj ne "travintras" ajnan sezonon.
#000034
Estante kaj scivolemaj bestoj kaj kadavromanĝantoj, [94] [99] blankaj ursoj esploras kaj konsumas rubon kie ili venas en kontakton kun homoj.
Blankaj ursoj povas provi konsumi preskaŭ io ajn kion ili povas trovi, inkluzive de danĝeraj substancoj kiel ekzemple stirenŝaumo, plasto, aŭtobateriojn, etilenglikolon, hidraŭlikan likvaĵon, kaj lubrikan oleon.
La rubejo en Churchill, Manitobo estis fermita en 2006 por protekti ursojn, kaj rubo nun estas reciklita aŭ transportita al Thompson, Manitoba (Tompson, Manitobo).
#000035
En Svalbardo, blankaj ursoj estis observitaj senviviganta blanknazajn delfenojn dum printempo, kiam la delfenoj estis kaptitaj en la marice. kiun La ursoj tiam daŭrigis konservi la kadavrojn, kiuj restis kaj estis manĝitaj dum la senglacia somero kaj aŭtuno.
#000038
Amindumado kaj sekspariĝo okazas sur la flosglacio en aprilo kaj majo, kiam blankaj ursoj kunvenas en la plej bonaj fokoĉasadlokoj.
Masklo povas sekvi la trakojn de reproduktino por 100 km (60 mejl.) aŭ pli, kaj post trovado de ŝi okupiĝas pri intensa batalado kun aliaj maskloj super malbriligaj rajtoj, bataloj kiuj ofte rezultigas cikatrojn kaj rompitajn dentojn.
Blankaj ursoj havas ĝenerale polygynozan sekspariĝsistemon;
lastatempa gentestado de patrinoj kaj idoj, aliflanke, malkovris kazojn de ruboj en kiuj idoj havas malsamajn patrojn.
Partneroj restas kune kaj pariĝas plurfoje por tuta semajno;
la sekspariĝrito stimulas ovulacion en la femalo.
#000039
Post pariĝado, la sterkita ovo restas en interrompita ŝtato ĝis aŭgusto aŭ septembron.
Dum tiujn kvar monatojn, la graveda ino manĝas enormajn kvantojn de manĝaĵo, akirante almenaŭ 200 kg (440 funt.) kaj ofte pli ol duobligo she korpopezon.
#000040
Kie la glaciflosaĵoj disiĝas en la aŭtuno, finante la eblecon de ĉasado, ĉiuj gravedaj inaj elfosejoj patriniĝneston konsistantan el mallarĝa enirejtunelo kondukanta al unu- al tri kameroj.
La plej multaj patriniĝnestoj estas en neĝamaso blovadoj, sed ankaŭ povas fariĝi subteraj en permafrosto se estas ne sufiĉe malvarme ankoraŭ por neĝo.
En la plej multaj subpopulacioj, patriniĝnestoj estas situantaj en tereno kelkaj kilometroj de la marbordo, kaj la individuoj en subpopulacio emas recikligi la samajn nestadareojn ĉiun jaron.
La blankaj ursoj kiuj ne trompas neston teron fari siajn nestojn sur la marice. En la nesto, ŝi envojaĝas dormetantan ŝtaton similan al vintrodormo.
Tiu vintrodormo-simila ŝtato ne konsistas el kontinua dormante;
tamen, la korfrekvenco de la urso bremsas de 46 ĝis 27 taktojn je minuto.
Ŝia korpotemperaturo ne malpliiĝas dum tiu periodo ĉar ĝi faris por tipa mamulo en vintrodormo.
#000041
Inoj komencas reproduktiĝi en la aĝo de kvar jaroj en la plej multaj lokoj, kaj kvin jarojn en la Beaufortmara areo.
Maskloj kutime atingas seksan maturiĝon je ses jaroj;
tamen, ĉar konkurado pri inoj estas furioza, multaj ne reproduktiĝas ĝis la aĝo de ok aŭ dek.
Studo en Hudsongolfo indikis ke kaj la genera sukceso kaj la patrina pezo de inoj pintis en iliaj mez-adoleskojaroj.
#000044
Blankaj ursoj ŝajnas esti malpli trafitaj per infektaj malsanoj kaj parazitoj ol la plej multaj surteraj mamuloj.
Blankaj ursoj estas aparte sentemaj al Trichinella , parazita askarido ili kontraktas tra kanibalismo, [124] kvankam infektoj estas kutime ne mortigaj.
Nur unu kazo de blanka urso kun rabio estis dokumentita, eĉ se blankaj ursoj ofte interagas kun arktaj vulpoj, kiuj ofte portas rabion.
Bakteria leptospirozo kaj Morbillivirus estis registritaj.
Blankaj ursoj foje havas problemojn kun diversaj dermatozoj kiuj povas esti kaŭzitaj de akaroj aŭ aliaj parazitoj.
#000045
Blankaj ursoj malofte vivas preter 25 jaroj.
La plej maljunaj sovaĝaj ursoj en memoro mortis en la aĝo de 32, dum la plej maljuna kaptito estis ino kiu mortis en 1991, aĝo 43.
La mortokaŭzoj en sovaĝaj plenkreskaj blankaj ursoj estas nebone komprenitaj, ĉar kadavroj malofte estas trovitaj en la malvarma vivejo de la specio.
En natura medio, maljunaj blankaj ursoj poste iĝas tro malfortaj por kapti manĝaĵon, kaj iom post iom malsati al morto.
Blankaj ursoj vunditaj en bataloj aŭ akcidentoj povas aŭ morti pro siaj vundoj aŭ iĝi nekapablaj ĉasi efike, kaŭzante malsaton.
#000046
La blanka urso estas la apeksa predanto ene de sia intervalo, kaj estas ŝlosila specio por la Arkto.
Pluraj bestospecioj, precipe arktaj vulpoj ( Vulpes lagopus) kaj glacimevoj ( Larus hyperboreus), rutine vulturas blankursajn mortigojn.
#000047
La rilato inter ringfokoj kaj blankaj ursoj estas tiel proksima ke la abundo de ringfokoj en kelkaj lokoj ŝajnas reguligi la densecon de blankaj ursoj, dum blankursa predado en victurno reguligas densecon kaj generan sukceson de ringfokoj.
La evolua premo de blankursa predado sur fokoj verŝajne respondecas pri kelkaj signifaj diferencoj inter arktaj kaj antarktaj fokoj.
Komparita al la Antarkto, kie ekzistas neniu grava surfacpredanto, arktaj fokoj uzas pli da spirotruoj per individuo, prezentiĝas pli sentrankvilaj kiam transportite eksteren sur la glacio, kaj malofte fekas sur la ice. [68] kiun La bebfelo de la plej multaj Arktaj fokaj specioj estas blanka, supozeble por disponigi kamuflaĵon de predantoj, dum antarktaj fokoj ĉiuj havas malhelan felon ĉe naskiĝo.
#000048
Brunursoj tendencas domini blankajn ursojn en disputoj pri kadavroj, [128] kaj mortaj glaciursidoj estis trovitaj en brunursnestoj.
Lupoj malofte estas renkontitaj per blankaj ursoj, kvankam ekzistas du notoj pri arkta lupo ( Canis lupus arctos) pakoj senvivigantaj glaciursidojn.
Sufiĉe neverŝajna murdinto de plenkreska blanka urso laŭdire inkludis gulon ( Gulo gulo), anecedotely raportis esti sufokinta urson en zoo kun mordo al la gorĝo dum konflikto.
Blankaj ursoj foje estas la gastiganto de arktaj akaroj kiel ekzemple Alaskozetes antarcticus .
#000049
La blanka urso povas naĝi subakve dum ĝis tri minutoj por aliri fokojn firmtera aŭ sur glaciflosaĵoj.
#000051
En Rusio, blankursaj feloj jam estis komerce interŝanĝitaj en la 14-a jarcento, kvankam ĝi estis de malalta valoro komparite kun arkta vulpo aŭ eĉ-rangiferhaŭto.
La kresko de la homa populacio en la eŭrazia Arkto en la 16-a kaj 17-a jarcento, kune kun la apero de pafiloj kaj kreskanta komerco, rimarkinde pliigis la rikolton de blankaj ursoj.
Tamen, ĉar blankursa felo ĉiam ludis marĝenan komercan rolon, datenoj pri la historia rikolto estas fragmentaj.
Estas konata, ekzemple, ke jam en la vintro de 1784/1785 rusaj Pomors sur Spitsbergen rikoltis 150 blankajn ursojn en Magdalenefjorden.
En la frua 20-a jarcento, norvegaj ĉasistoj rikoltis 300 ursojn je jaro ĉe la sama loko.
Taksoj de totala historia rikolto indikas tio de la komenco de la 18-a jarcento, ĉirkaŭ 400 ĝis 500 bestoj estis rikoltitaj ĉiujare en norda Eŭrazio, atingante pinton de 1,300 ĝis 1,500 bestojn en la frua 20-a jarcento, kaj defalante ĉar la nombroj komencis malkreski.
#000053
En la unua duono de la 20-a jarcento, mekanizitaj kaj overpoŭering efikaj metodoj de ĉasado kaj kaptado venis en uzon en Nordameriko ankaŭ.
Blankaj ursoj estis postkuritaj de motorsledoj, glacirompiloj, kaj aviadiloj, ĉi-lasta praktiko priskribis en New York Times de 1965 ĉefartikolon kiel esti "ronde same sportaj kiel maŝino pafa bovino."
Norvegoj uzis "mem-mortigajn pafilojn", konsistante el ŝarĝita fusilo en incitita kesto kiu estis metita sur la nivelon de la kapo de urso, kaj kiuj pafis kiam la ŝnuro fiksita al la logilo estis streĉita.
La nombroj okupitaj kreskis rapide en la 1960-aj jaroj, pintante ĉirkaŭ 1968 kun tutmonda totalo de 1,250 ursoj tiun jaron.
#000054
Interkonsentoj estis faritaj inter landoj por ko-administri siajn komunajn blankursajn subpopulaciojn.
Post pluraj jaroj da intertraktadoj, Rusio kaj Usono subskribis interkonsenton en oktobro 2000 al komune atribui kvotojn por indiĝena vivtenado ĉasanta en Alasko kaj Chukotka.
La traktato estis ratifita en oktobro 2007.
En septembro 2015, la blankursa intervalo ŝtatoj ekkonsentis pri "ĉirkaŭpolusa agadplano" priskribanta sian konservadstrategion por blankaj ursoj.
#000056
Kvankam Usono-registaro proponis ke blankaj ursoj estu transdonitaj al Appendix I de Cites, kiu malpermesus ĉion internacian komercon en blankursaj partoj, blankajn ursojn nuntempe restas listigitaj sub Appendix II.
Tiu decido estis aprobita fare de membroj de la IUCN kaj Traffic, kiuj determinis ke tia suprenlisto transigis supozeble ne konservadavantaĝon.
#000057
Blankaj ursoj estis elektita "Not at Risk" en aprilo 1986 kaj uplisteis al "Special Concern" en aprilo 1991.
Tiu statuso estis retaksita kaj konfirmita en aprilo 1999, novembron 2002, kaj aprilon 2008.
Blankaj ursoj daŭre estas listigitaj kiel specio de speciala konzerno en Kanado pro sia sentemo al trorikolto kaj pro atendata intervalkuntiriĝo kaŭzita de perdo de arkta marice. [151]
#000058
Pli ol 600 ursoj estas senvivigitaj je jaro fare de homoj en tuta Kanado, [8] indico kalkulita fare de sciencistoj por esti nedaŭrigeblaj por kelkaj areoj, precipe Bafingolfo.
Kanado permesis sportĉasistojn akompanitajn fare de lokaj gvidistoj kaj hund-sleitaj teamoj ekde 1970, [152] sed la praktiko ne estis ofta ĝis la 1980-aj jaroj.
La gvidado de sportĉasistoj disponigas senchavan dungadon kaj gravan fonton de enspezo por nordaj komunumoj en kiuj ekonomiaj ŝancoj estas malmultaj.
Sportĉasado povas alporti 20,000 CDNUS$ al USD 35,000 per urso en nordajn komunumojn, kiuj ĝis antaŭ nelonge estis plejparte de amerikaj ĉasistoj.
#000059
Pro la maniero blankursa ĉaskvotoj estas administritaj en Kanado, provoj malinstigi sportĉasadon fakte pliigus la nombron da ursoj senvivigitaj en la mallonga perspektivo.
Kanado asignas certan nombron da permesiloj ĉiun jaron por elmontri kaj porvivan ĉasadon, kaj tiuj kiuj ne estas uzitaj por sportĉasado estas reasignitaj al indiĝena porviva ĉasado.
Dum nordaj komunumoj senvivigas ĉiujn blankajn ursojn kiujn ili estas licaj preni ĉiun jaron, nur duono de sportĉasistoj kun permesiloj fakte sukcesas senvivigi blankan urson.
Se sportĉasisto ne senvivigas blankan urson antaŭ ol lia aŭ ŝia permesilo eksvalidiĝas, la permesilo ne povas esti transdonita al alia ĉasisto.
#000061
En aŭgusto 2011, Medio-Kanado publikigis nacian blankursan konservadstrategion.
#000062
En Gronlando, ĉaslimigoj unue estis lanĉitaj en 1994 kaj vastigitaj fare de administra ordo en 2005.
Ĝis 2005 Gronlando metis neniun limon por ĉasado de indiĝenaj homoj.
Tamen, en 2006 ĝi trudis limon de 150, dum ankaŭ permesita distra ĉasante la unuan fojon.
Aliaj provizaĵoj inkludis jar-rondan protekton de idoj kaj patrinoj, restriktoj sur armiloj utiligis, kaj diversajn administrajn postulojn katalogi mortigojn.
#000063
Sovet-Unio malpermesis la rikolton de blankaj ursoj en 1956;
tamen, ŝtelĉasado daŭris kaj estas taksita prezenti gravan minacon al la blankursa populacio.
En la lastaj jaroj, blankaj ursoj alproksimiĝis al marbordaj vilaĝoj en Chukotka pli ofte pro la ŝrumpiĝo de la flosglacio, endanĝerigante homojn kaj voĉigante zorgojn ke kontraŭleĝa ĉasado iĝus eĉ pli ĝenerala.
En 2007, la rusa registaro igis porvivan ĉasadon laŭleĝa por indiĝenaj Chukotkan-homoj nur, movo apogita fare de la plej eminentaj ursesploristoj de Rusio kaj la World Wide Fund for Nature (Mondo Wide Fund por Nature) kiel rimedo por limigi ŝtelĉasadon.
#000065
Konserva statuso, treats kaj konfliktoj
#000068
Blanka urso loĝantarojn kaj tendencojn malfacilas taksi precize ĉar ili okupas malproksimajn hejmteritoriojn kaj ekzistas ĉe malaltaj loĝdensoj.
Blankursa kampa laboro ankaŭ povas esti danĝera al esploristoj.
Aktuale en 2015, la Internacia Unio por la Konservo de Naturo (IUCN) raportas ke la tutmonda populacio de blankaj ursoj estas 22,000 ĝis 31,000, kaj la nuna populaciotendenco estas nekonata.
Tamen, blankaj ursoj estas listigitaj kiel "Vulnerable" sub kriterio A3c, kiu indikas atendatan populaciomalkreskon de ≥30% super la venontaj tri generacioj (34.5 jaroj) kun la certeco "malkreski en areo de okupado, amplekso de okazo kaj/aŭ kvalito de vivejo".
Riskoj al la blanka urso inkludas klimatan ŝanĝon, poluon en la formo de toksaj poluaĵoj, konfliktojn kun kargado, nafto-kaj-gaso-prospektado kaj evoluo, kaj hom-ursajn interagojn inkluzive de rikoltlaboro kaj eblajn stresojn de distra blankursa observado.
#000069
Laŭ la Monda Faŭno-Fondaĵo, la blanka urso estas grava kiel indikilo de arkta ekosistemsano.
Blankaj ursoj estas studitaj por akiri komprenon de kio okazas ĉie en la Arkto, ĉar minacataj blankaj ursoj ofte estas signo de io malĝuste kun la arkta mara ekosistemo.
#000070
La esenca danĝero prezentita per klimata ŝanĝo estas subnutrado aŭ malsato pro habitatperdo.
Blankaj ursoj ĉasas fokojn de platformo de marice. kiun Altiĝantaj temperaturoj kaŭzas al la flosglacio fandi pli frue en la jaro, movante la ursojn al marbordo antaŭ ol ili konstruis sufiĉajn dikajn rezervojn por postvivi la periodon de malabunda manĝaĵo en la finsomero kaj frua aŭtuno.
Redukto en flosglaciokovro ankaŭ devigas portas naĝi pli longajn distancojn, kiu plue malplenigas iliajn energiobutikojn kaj foje kondukas al dronado.
Pli maldika flosglacio tendencas misformi pli facile, kiu ŝajnas igi ĝin pli malfacila ke blankaj ursoj por alirus fokojn.
Nesufiĉa nutraĵo kondukas al pli malaltaj generaj tarifoj en plenkreskaj inoj kaj pli malaltaj postvivoprocentoj en idoj kaj junulaj ursoj, aldone al pli malbona korpkondiĉo en ursoj de ĉiuj aĝoj.
#000072
Aldone al kreado de nutrostreso, varmiga klimato estas atendita influi diversajn aliajn aspektojn de blankursa vivo: Ŝanĝoj en flosglacio influas la kapablon de gravedaj inoj por konstrui al taŭga patriniĝo nestojn.
Kiel la distancopliiĝoj inter la glacibaro kaj la marbordo, inoj devas naĝi pli longajn distancojn por atingi preferitajn nestajn areojn en tereno.
Degelado de permafrosto influus la ursojn kiuj tradicie nesto subteraj, kaj varmaj vintroj povis rezultigi nesttegmentojn kolapsado aŭ havi reduktis insulativan valoron.
Por la blankaj ursoj kiujn nuntempe nesto sur plurjara glacio, pliigis glaciomoviĝeblon povas rezultigi pli longajn distancojn por patrinoj kaj junaj idoj por ĉirkaŭpaŝi kiam ili revenas al fokoĉasado-areoj en la fonto.
Malsan-kaŭzantaj bakterioj kaj parazitoj prosperus pli facile en pli varma klimato.
#000073
Problemaj interagoj inter blankaj ursoj kaj homoj, kiel ekzemple furaĝado de ursoj en rubejoj, historie estis pli ĝeneralaj en jaroj kiam glaciflosaĵrompo frue okazis kaj lokaj blankaj ursoj estis relative maldikaj.
Pliigitaj hom-ursaj interagoj, inkluzive de mortigaj atakoj sur homoj, pliiĝas supozeble kiam la flosglacio ŝrumpas kaj malsataj ursoj provas trovi manĝaĵon en tereno.
#000074
La efikoj de klimata ŝanĝo estas plej profundaj en la suda parto de la teritorio de la blanka urso, kaj tio estas efektive kie signifa degenero de lokaj loĝantaroj estis observita.
La Okcidenthudsongolfo-subpopulacio, en suda parto de la intervalo, ankaŭ hazarde estas unu el la plejbone-volitaj blankursaj subpopulacioj.
Tiu subpopulacio manĝas peze ringfokojn en malfrua printempo, kiam lastatempe dekutimigite kaj facile ĉasitaj fokaj hundidoj estas abundaj.
La malfruajn printempajn ĉassezonfinojn por blankaj ursoj kiam la glacio komencas degeli kaj disiĝi, kaj ili fastas aŭ manĝas malmulton dum la somero ĝis la marfrostigoj denove.
#000075
Pro varmigado de aertemperaturoj, glaciflosaĵrompo en okcidenta Hudsongolfo nuntempe okazas tri semajnojn pli frue ol jes antaŭ 30 jaroj, reduktante la tempodaŭron de la blankursa manĝigsezono.
La korpkondiĉo de blankaj ursoj malkreskis dum tiu periodo;
la meza pezo de solaj (kaj verŝajne gravedaj) inaj blankaj ursoj estis ĉirkaŭ 290 kg (640 funt.) en 1980 kaj 230 kg (510 funt.) en 2004.
Inter 1987 kaj 2004, la okcidenta Hudsongolfa populacio malkreskita je 22%, [178] kvankam la populacio estas nuntempe listigita kiel "stabila".
Ĉar la klimata ŝanĝo fandas flosglacion, la Usona Geologia Enketo projekcias ke du trionoj de blankaj ursoj malaperos antaŭ 2050 [179]
#000076
En Alasko, la efikoj de flosglacioŝrumpado kontribuis al pli altaj mortoprocentaĵoj en glaciursidoj, kaj kaŭzis ŝanĝojn en la nestadlokoj de gravedaj inoj.
En la lastaj jaroj, blankaj ursoj en la Arkto entreprenis pli longe ol kutime naĝadojn por trovi predon, eventuale rezultigante kvar registritaj dronadoj la nekutime grandan blokglacioregreson de 2005.
#000077
Nova evoluo estas tiuj blankaj ursoj komencis varii al nova teritorio.
Dum ne neaŭdite de sed daŭre nekutimaj, blankaj ursoj estis vidita ĉiam pli en pli grandaj nombroj marborde, restante sur la kontinento por pli longaj tempodaŭroj dum la somermonatoj, precipe en Norda Kanado, vojaĝante pli for enlanden.
Tio povas kaŭzi pliigitan dependecon sur surteraj maldikigaj dietoj, kiel ekzemple anserovoj, akvobirdo kaj karibuo, [182] same kiel pliigita hom-ursa konflikto.
#000078
Blankaj ursoj akumulas altajn nivelojn de persistaj organaj poluaĵoj kiel ekzemple poliklorizita bifenilo (PCBoj) kaj klorumitaj insekticidoj.
Pro ilia pozicio ĉe la pinto de la ekologia piramido, kun dieto peza en lardo en kiu aŭreolkarbonkoncentraĵo, iliaj korpoj estas inter la plej poluitaj el arktaj mamuloj.
Aŭreolkarbonoj povas esti toksaj al aliaj bestoj, ĉar ili imitas hormon kemion, kaj biosignoj kiel ekzemple imunglobulino G kaj Vitamino A indikas similajn efikojn al blankaj ursoj.
PCBoj ricevis la plej multe de la studon, kaj ili estis asociitaj kun naskhandikapoj kaj imunsistemmanko.
#000079
Multaj kemiaĵoj, kiel ekzemple PCBoj kaj DDT, estis internacie malpermesitaj pro la rekono de sia damaĝo sur la medio.
Iliaj koncentriĝoj en blankursaj histoj daŭre pliiĝis dum jardekoj poste estante malpermesitaj kiel tiuj kemiaĵoj disvastiĝas tra la nutroĉeno.
Ekde tiam, la tendenco ŝajnas esti nuliginta, kun histkoncentriĝoj de PCBoj malkreskantaj inter studoj rezultis de 1989 ĝis 1993 kaj studoj elfaris de 1996 ĝis 2002.
Dum la samaj periodoj, DDT estis precipe pli malalta en la okcidenta Hudsongolfa populacio nur.
#000080
Nafto- kaj gasevoluo en blankursa vivejo povas influi la ursojn en gamo da vojoj.
Naftopoluo en la Arkto plej verŝajne koncentriĝus en la lokoj kie blankaj ursoj kaj ilia predo ankaŭ estas densaj, kiel ekzemple flosglacio gvidas.
Ĉar blankaj ursoj dependas parte de sia felo por izolajzo kaj malpurigado de la felo de petrolo reduktas sian insulativan valoron, naftopoluoj metis ursojn ĉe risko de mortado pro hipotermio.
Blankaj ursoj eksponitaj al naftopoluokondiĉoj estis observitaj lekanta la petrolon de sia felo, kondukante al mortiga renomalfunkcio.
Patriniĝnestoj, uzitaj fare de gravedaj inoj kaj de inoj kun beboj, ankaŭ povas esti ĝenitaj per proksima naftoprospektado kaj evoluo.
Tumulto de tiuj sentemaj ejoj povas ekigi la patrinon por prirezigni ŝian neston trofrue, aŭ prirezigni ŝian idaron entute.
#000081
Steven Amstrup kaj aliaj U.S. Geological Survey sciencistoj antaŭdiris ke du trionoj de la blankaj ursoj de la monda povas malaperi antaŭ 2050, surbaze de moderaj projekcioj por la ŝrumpiĝo de somera flosglacio kaŭzita de klimata ŝanĝo, [85] kvankam la valideco de tiu studo estis diskutita.
La ursoj povis malaperi de Eŭropo, Azio, kaj Alasko, kaj esti malplenigitaj de la Kanada arkta insularo kaj areoj de la norda Gronlanda marbordo.
Antaŭ 2080, ili povis malaperi de Gronlando tute kaj de la norda kanada marbordo, postlasante nur malkreskajn nombrojn en la interna arkta Arkipelago.
Tamen, en la mallonga perspektivo, kelkaj blankursaj populacioj en historie pli malvarmaj regionoj de la Arkto provizore povas profiti el pli milda klimato, ĉar multijarglacio kiu estas tro dika por fokoj por krei spirotruojn estas anstataŭigita per pli maldika ĉiujara ice. [189]
#000082
Blankaj ursoj deturniĝis de brunursoj antaŭ 400,000-600,000 jaroj kaj pluvivis preter periodoj de klimatfluktuo.
Estis postulite ke blankaj ursoj povos adapti al surteraj nutraĵfontoj kiam la flosglacio kiun ili uzas ĉasi fokojn malaperas.
Tamen, plej blankursaj biologoj opinias ke blankaj ursoj estos nekapablaj tute kompensi la perdon de kalori-riĉa foka lardo kun surteraj manĝaĵoj, kaj ke ili estos outkompeteitaj per brunursoj en tiu surtera niĉo, finfine kaŭzante populaciomalkreskon.
#000083
Avertoj ĉirkaŭ la estonteco de la blanka urso ofte estas komparitaj al la fakto ke tutmonde populaciotaksoj pliiĝis dum la pasintaj 50 jaroj kaj estas relative stabila hodiaŭ.
Kelkaj taksoj de la tutmonda populacio estas proksimume 5,000 ĝis 10,000 en la fruaj 1970-aj jaroj;
#000084
Ekzistas pluraj kialoj de la ŝajna misharmonio inter pasinteco kaj projekciitaj populaciotendencoj: taksoj de la 1950-aj jaroj kaj 1960-aj jaroj estis bazitaj sur rakontoj de esploristoj kaj ĉasistoj prefere ol sur sciencaj enketoj.
Due, kontroloj de rikoltlaboro estis lanĉitaj ke permesis al tiu antaŭe troĉasita specio renormaliĝi.
Trie, la lastatempaj efikoj de klimata ŝanĝo influis flosglaciabundon en malsamaj lokoj al ŝanĝiĝantaj gradoj.
#000085
Debato super la listo de la blanka urso sub endanĝerigita specioleĝaro metis konservadgrupojn kaj la inuiton de Kanado ĉe kontraŭbatalado de pozicioj;
la Nunavuto registaro kaj multaj nordaj loĝantoj kondamnis la usonan iniciaton listigi la blankan urson sub la Endanĝerigi Specio-Leĝo.
Multaj inuito kredas ke la blankursa populacio estas kreskanta, kaj restriktoj sur komerca sport-ĉasado kondukas al perdo de enspezo al siaj komunumoj supozeble.
#000086
Por la indiĝenaj popoloj de la arktaj, blankaj ursoj longe ludis gravan kulturan kaj materialan rolon.
Blankursa restaĵoj estis trovitaj ĉe ĉasado ejoj datiĝantaj al 2,500 ĝis antaŭ 3,000 jaroj [139] kaj 1.500-jaraĝaj prahomaj pentraĵoj de blankaj ursoj estis trovitaj en la Ĉukotko.
Efektive, estis sugestite ke la kapabloj de arktaj homoj en fokoĉasado kaj iglo konstruo estis delvis akirita de la blankaj ursoj mem.
#000087
La inuito kaj Alaska Natives havas multajn popolajn fabelojn havantajn la ursojn inkluzive de legendoj en kiuj ursoj estas homoj kie ene de siaj propraj domoj kaj surŝmiras ursfelojn kie irado eksteren, kaj rakontoj de kiel la konstelacio kiu laŭdire similas grandegulurson ĉirkaŭitan de hundoj kreiĝis.
Tiuj legendoj rivelas profundan respekton por la blanka urso, kiu estas portretita kiel kaj spirite potenca kaj proksime simila al homoj.
La homsimila pozo de ursoj dum eltenado de kaj sesio, kaj la simileco de senhaŭtigita urskadavro al la homa korpo, verŝajne kontribuis al la kredo ke la spiritoj de homoj kaj ursoj estis interŝanĝeblaj.
#000088
Inter la Chukchi kaj Yupik de orienta Siberio, ekzistis delonga ŝamanista rito de "Rikoltfesto" al la ĉasita blanka urso.
Post senvivigado de la besto, ĝia kapo kaj haŭto estis forigitaj kaj purigitaj kaj alportita en la hejmon, kaj festeno estis okazigita en la ĉasluanto en sia honoro.
Por trankviligi la spiriton de la urso, tradicia kanto kaj tamburmuzikon estis ludita, kaj la kranio estis ceremonie provizita kaj ofertita pipon.
Nur post kiam la spirito estis trankviligita estis la kranio estu apartigita de la haŭto, prenita preter la saltegoj de la bieneto, kaj metita en la grundon, frontante norde.
#000089
La Nenets de nord-centra Siberio metis specialan valoron sur la talismanan potencon de la protrudaj kaninoj.
Tiuj estis interŝanĝitaj en la vilaĝoj de la pli malaltaj Jeniseja kaj Khatanga riveroj al la arbar-loĝantaj homoj pli sude, kiuj kudrus ilin en siajn ĉapelojn kiel protekto kontraŭ brunursoj.
Estis kredite ke la "malgranda nevo" (la brunurso) ne kuraĝus ataki viron eluzantan la denton de ĝia potenca "granda onklo", la blanka urso.
La kranioj de mortigitaj blankaj ursoj estis entombigitaj en sanktaj lokoj, kaj altaroj, nomitaj sediangi, estis konstruitaj el la kranioj.
Pluraj tiaj ejoj estis konservitaj sur la Yamal Duoninsulo.
#000090
Ilia karakteriza aspekto kaj ilia asocio kun la Arkto faris al blankaj ursoj popularajn ikonojn, precipe en tiuj lokoj kie ili estas indiĝenaj.
Miljarregna versio de la kanada du-dolara monero portis la bildon de blanka urso.
Veturilaj numerplatoj en la Nordokcidentaj Teritorioj kaj Nunavuto en Kanado estas en la formo de blanka urso.
[ citaĵo bezonis ] La blanka urso estas la maskoto de Bowdoin College, Majno, la University of Alaska Fairbanks (Universitato de Alaska Fairbanks), kaj la 1988-datita Vintroolimpikoj okazigita en Kalgario.
[ citaĵo bezonis ] La Eisbären Berlin hoketeamo utiligas muĝantan blankan urson kiel sian emblemon.
#000091
[ citaĵo bezonis ] firmaoj kiel ekzemple Koka-kolao, [202]
Polusa Trinkaĵoj, Nelvana, Bundaberg Rum, kaj Good Humor-Breyers utiligis bildojn de la blanka urso en reklamado, [ kiun citaĵo bezonis ] dum Fox's Glacier Mints havis blankan urson nomis Peppy kiel la markmaskoto ekde 1922.
#000092
Blankaj ursoj estas popularaj en fikcio, precipe en libroj por infanoj aŭ adoleskantoj.
Ekzemple, The Polar Bear Son (La Blanka Urso-Filo) estas prilaborita laŭ tradicia Inuit rakonto.
La vigla televidserialo Noah's Island havas blankan urson nomitan Noaĥo kiel la protagonisto.
Blankaj ursoj rolas elstare en orienta (ankaŭ liberigis kiel Norda Infano) de Edith Pattou, [205] La Urso de Raymond Briggs (adaptita en viglan fuŝkontakton en 1998), [206] kaj la The Fire Within serialoj de Chris d'Lacey.
La panserbjørne de la fantazitrilogio His Dark Materials de Philip Pullman estas saĝaj, dignaj blankaj ursoj kiuj elmontras antropomorfajn kvalitojn, kaj rolas elstare en la filmadaptigo (2007 ) de La Ora Kompaso .
La televidserialo Lost havas blankajn ursojn vivantajn sur la tropika insulo metante.
#000093
Afrika paradoksuro ( N. binotata)
#000098
Flava mungoto ( C. penicillata)
#000101
Blankvosta mungoto ( I. albicauda)
#000105
Liberia mungoto ( L. kuhni)
#000106
Bruna hieno ( H. brunnea)
#000109
Afrika ora kato ( C. aurata)
#000110
Azia ora kato ( Ĉ. temminckii)
#000111
Sulawesi palm civet (M. musschenbroekii)
#000119
Kufovestita paradoksuro ( P. larvata)
#000120
Afrika cibeto ( Ĉ. civetta)
#000124
Malgranda hinda cibeto ( V. indica)
#000128
Ring-vosta mungoto ( G. elegans)
#000130
Larĝe-striita madagaskara mungoto ( G. fasciata)
#000131
Mallarĝstria mungoto ( M. decemlineata)
#000132
Granda pando ( A. melanoleuca)
#000134
Okulvitrumita urso ( T. ornatus)
#000135
Kapuĉita mefito ( M. macroura)
#000138
Krab-manĝanta lavurso ( P. cancrivorus)
#000145
Ruĝa pando ( A. fulgens)
#000146
Norda orelfoko ( C. ursinus)
#000148
Steller marleono ( E. jubatus)
#000149
Aŭstralia marleono ( N. cinerea)
#000150
Sudamerika marleono ( O. flavescens)
#000151
Nov-Zelanda marleono ( P. hookeri)
#000152
Griza sigelo ( H. grypus)
#000154
Makula sigelo ( P. largha)
#000157
Mallong-orelhava hundo ( A. microtis)
#000159
Sahara striputoro ( I. libyca)
#000170
Patagonia mustelo ( L. patagonicus)
#000171
Afrika strimustelo ( P. albinucha)
#000177
Amerika melo ( T. taxus)
#000178
Marmorumita putoro ( V. peregusna)
#000179
La blanka urso (malofte nomata glaciurso, polusa urso aŭ arkta urso, latine Ursus maritimus, 'urso mara') estas holarktisa urso kiu vivas en Arkto (kvankam arktos signifas "urso" helene, la nomo "Arkto" aludas la stelaron Granda Ursino (Ursa maior).
#000180
Blanka urso havas longan, brilan, milde ondoforman blankan ĝis kremkoloran hararon. Ĝi mezuras ĝis 2,5 m kaj pezas ĉirkaŭ 400 kg.
#000181
La besto kapablas rezisti kontraŭ grandaj frostoj, sed ne tuj post naskiĝo. Geursoj pariĝas en aprilo kaj gravedeco daŭras 8 monatojn. Ursino poste enfosas en neĝo koridoron, kiu kondukas unue oblikve malsupren, poste ĝi turniĝas supren kaj denove malsupren. Tie la ursino kreas sferan kavon. Ŝia spiro iomete degeligas la vandojn, kiuj poste glaciiĝas kaj kreas izolan tavolon. Kiam poste naskiĝas ursidoj, en la kaŝejo estas pli ol 20 ̊C. Kutime ili estas du, grandaj kiel rato.
#000182
Ili ĉasas fokojn kaj ŝanĝas sian teritorion laŭ moviĝo de fokaj gregoj.
#000183
En 2009 Kanado havis 15 500 blankajn ursojn, dividitaj en dek tri klaraj grupoj. Du el ili kiuj loĝas sur la glacikovraĵoj de Baseno de Kane kaj la Bafina Golfo, estas translimaj, kaj dividata inter Nunavuto kaj Gronlando.[1]
#000184
Ĉassekvo de blankaj ursoj estas malpermesita en Kanado ekde 1973, sed la arktaj indiĝenoj estas rajtigitaj ĉasi ilin, pro respekto de iliaj praulaj tradicioj, malgraŭ sciencistaj kontraŭstaroj pri kiel la kvotoj estas dividitaj.[1]
#000185
La 30-an de oktobro 2009 kanada ministro pri Natura Medio Jim Prentice kaj la gronlanda ministro pri Fiŝkaptado, Ĉasado kaj Agrikulturo, Ane Hansen kaj la ministro pri Natura Medio de Nunavut, Daniel Shewchuk subskribis en Kangerlussuaq (Gronlando) memorandon de kompreno pri serio da aranĝoj kiuj celas protekti dividitajn grupojn de blankaj ursoj, vagantaj inter la teritorio de Nunavuto kaj Gronlando. La interkonsento proponas la kreadon de komuna komitato, kiu rekomendos totalan allaseblan - kaj daŭrigeblan - ĉiujara ĉasado de blankaj ursoj kaj justa divido de tiu ĉasado. La komitato, kiu inkluzivos membrojn de izolitaj nordaj kanadaj indiĝenaj Inuitaj organizaĵoj, ankaŭ kunordigos sciencan, tradician scion kaj la provizado de servoj ĉe aktivaĵoj de komunumanoj.[1]
#000186