La 29an de marto 1941 naskiĝis Renato Corsetti, eble la plej aktiva esperantisto en la du lastaj jardekoj. Okaze de ĉi tiu datreveno Paweł Fischer-Kotowski, vicredaktoro de La Ondo de Esperanto, intervjuis la jubileanton.
#000001
Ĉu la fervoro kaj esperoj de tiu periodo estas hodiaŭ ankoraŭ vivigeblaj? Se jes, kiel?
Pri Eŭropo kaj ĝenerale la Okcidento mi ne scias. Dum regos la nokto de ekstrema libermerkatismo, la homoj estas gvidataj for de ĉio, kio demandosignas la sistemon, eĉ de la problemoj pri pluekzisto de la mondo: ĉu ni pluproduktu senutil­aĵojn kaj detruu nian planedon? Jes, respondas la sistemo kaj pagas ĵurnalistojn kaj reklamistojn, kiuj konvinkas la popolon, ke tio estas la ĝusta respondo.
Kaj Esperanto demandosignas la sistemon de potencorilatoj en la mondo. Aliflanke mi vidas grandajn esperojn pri pliboniĝo de la viv-situacio en Afriko kaj Azio, aparte Ĉinujo, inter la homoj ĝenerale kaj sekve ankaŭ inter la esperantistoj. Se la ĉinaj esperantistoj decidus uzi la influon de la ĉina registaro favore al Esperanto, tio eble povus porti progreson. Mi ne vidas, kiu alia regiono de la mondo povas trans­preni la torĉon de Eŭropo. Sed, atentu, tio postulas, ke ĉinaj esperantistoj forlasu sian pozicion de nur utiligado de Esperanto.
#000004
Kiujn mezurilojn vi difinus por kontroli la efikecon de la informado? Kaj kiujn – realismajn! – celojn ni starigu por la proksimaj jaroj?
La nombro de homoj, kiuj lernas la lingvon, laŭ mi estas la plej bona mezurilo. El tiu vidpunkto Chuck Smith, kiu traktis kun Duolingo pri la kurso de Esperanto, devus ricevi statuon en la centra placo de Bjalistoko.
Realisma celo: UEA havu estraron, kiu komprenas la gravecon daŭrigi la taskon de Zamenhof.
#000006
Kiam vi esperantistiĝis meze de la 1960aj jaroj, la Centra Oficejo de UEA jam nestis ĉe Nieuwe Binnenweg 176 en Roterdamo. Jam de jaroj vi insistas, ke ĝi devus ŝanĝi sian adreson kaj transloĝiĝi al “malpli kosta” lando. Mi ­havas imp­reson ke via propono havas pli da ŝancoj nun, kiam la asocio estas mallerte gvidata. Sed ĉu tiu paŝo vere povus savi la asocion aŭ ĝi definitive sink­igus la nun drive flosantan asocion?
La sidejo en Roterdamo havis sencon en la 1950aj jaroj, sed jam en la 1960aj jaroj la kostoj komencis iĝi tro altaj. Tiam entuziasmaj esperantistoj volis transporti la sid­ejon al Bruselo, la nova eŭropa ĉefurbo. En la lastaj jardekoj mi ĉiam insistis ke ĝi devus esti en pli malmultekosta lando kaj mi daŭre estas konvinkita pri tio, sed la loko de la sidejo estas, laŭ mi malgrava ol la ideoj pri agado, pri kiuj ni abunde diskutis. Movo al Slovakujo, pri kiu oni parolas nun, ne estas laŭ mi malbona, sed movo al Afriko aŭ rekte al Pekino estus ankoraŭ pli bona. Eblus ankaŭ kombini sidejojn en Slovakujo, Afriko kaj Pekino por malsamaj celoj, sed tion ni lasu al pli junaj homoj.
#000007
Sen vojaĝoj, sen kongresoj, sen vivaj kontaktoj – ĉu tio endanĝerigas nin aŭ vi vidas novajn ŝancojn en la interretaj – ne apudaj, sed anstataŭaj – instru­ado kaj kongresado?
La Esperanto-movado same devos lerni vivi alimaniere, sen aviadilaj vojaĝoj al la alia flanko de la mondo. La teĥnologio montris al ni, ke ni povas. Ekzemple la Londona klubo, kiu elspezis multegon por permesi al 15 homoj kunveni ĉiun duan semajnon, eble devos lerni vivi kun malpli multaj personaj renkontiĝoj kaj kun pli da retaj kunvenoj. Neniam kiel dum la pandemio ni havis tiom da lernantoj kaj la retaj kursoj montriĝis efikaj.
Do, mi fidas, ke la movado elvenos el ĉi tiu periodo pli rezistokapabla ol antaŭe. Ni ne forgesu, ke niaj patroj aranĝis kursojn pri Esperanto en koncentrejoj. Ĉu ni ne sukcesos travivi esence pli facilan situacion?
#000009
Kaj kiel vi nun esperantumas?
Mi esperantumas bone. Vendrede la Londona klubo aranĝas retajn prelegojn kun amaso da partoprenantoj. kaj en la aliaj tagoj mi respondas mesaĝojn kaj instruas rete. Aparte plaĉa por mi estas kurso por azianoj, el kiuj mi lernas vere multon pri iliaj problemoj lerni Esperanton, kaj pri iliaj kulturoj.
#000010
Vi estis prezidanto de Itala Esperantista Federacio, de TEJO kaj UEA, sekretario de la Akademio de Esperanto, entute vi okupis plurajn rolojn kaj ĉiam vi estas tre aktiva en la movado. Pri kiu via agado vi estas plej kontenta? Kion vi nomus via plej granda sukceso?
Mia sukceseto estis la disvastigo de la ideo, ke Esperanto estas lingvo por la mondo kaj ke UEA devas pensi pri si mem kiel monda organizaĵo kaj aranĝi UKojn en ĉiuj mondopartoj kaj mia alia sukceseto nomiĝas Hans Bakker, la homo, kiu tutsola esperantigis kontinenton, Afrikon. Li estis komisiito de UEA pri agado en Afriko kaj koresponde instruis Esperanton al multegaj afrikanoj. Tiel komenciĝis la moderna movado por Esperanto en Afriko. Miaj grandaj malsukcesoj estas la malkapablo interesi UEAn pri tio, ke ĝi devas disvastigi Esperanton, produkti esper­antistojn kaj ne nur servojn por esperantistoj. Produkti esperantistojn estas io tre pli malfacila. Kaj la dua malsukceso estis konvinki sufiĉe da esperantistoj paroli pli simplan lingvon, kiun ĉiu aziano povas kompreni. Eŭropaj esperantistoj rezignos pri siaj privilegioj nur kiam ili estos devigataj.
#000011
Legu pli pri Renato Corsetti en la enciklopedio Nia diligenta kolegaro, paĝoj 60-62.
#000014
Vi devas esti ensalutinta por rajti komenti.
#000017
Musklaku la kovrilon por legi pliajn informojn.
#000020