McNamara iĝis proksima konsultisto al Kennedy kaj rekomendis la uzon de blokado dum la Kariba krizo.
Kennedy kaj McNamara starigis Malvarman militon defendstrategion de fleksebla respondo, kiu anticipis la bezonon de armeaj respondoj manke de masiva reprezalio.
McNamara plifirmigis inteligentecon kaj loĝistikfunkciojn de la Kvinangulo en du alcentrigitajn agentejojn: la Defendo-Sekreta Servo kaj la Defendo-Provizo-Instancon.
Dum la Kennedy-registaro, McNamara prezidis amasiĝon en usonaj soldatoj en Vjetnama respubliko.
Post la Vjetnamgolfo-okazaĵo, (1964) la nombro da usonaj soldatoj en Vjetnamio eskaladis dramece.
McNamara kaj aliaj usonaj politikofaristoj timis ke la falo de Vjetnama respubliko al komunista registaro kaŭzus la falon de aliaj registaroj en la regiono.
#000003
McNamara kreskis ĉiam pli skeptika de la efikeco de devige enhospitaligado de usonaj soldatoj al Vjetnamio.
En 1968, McNamara eksiĝis kiel Sekretario de Defendo por iĝi Prezidanto de la Monda Banko.
Li restas la plej longa servado Sekretario de Defendo, restis en oficejo dum sep jaroj.
Li funkciis kiel Prezidanto de la Monda Banko ĝis 1981, ŝanĝante la fokuson de la Monda Banko direkte al malriĉecredukto.
Post demisiado, li funkciis kiel kuratoro de pluraj organizoj, inkluzive de la Kalifornia Instituto de Teknologio kaj la Tolerado-Institucio.
#000004
Post faka lernejo, McNamara laboris jare por la kontada firmao Price Waterhouse en San Francisco, tiam resendite al Harvard en aŭgusto 1940 por instrui kontada en la faka lernejo kaj iĝis la plej alte pagita kaj plej juna lektoro en tiu tempo.
Sekvante lian implikiĝon tie en programo por instrui analizajn alirojn utiligitajn en komerco al oficiroj de la United States Army Air Forces (Unuiĝinta States Army Air Forces), li eniris la USAAF kiel kapitano frue en 1943, servado la plej grandan parton de 2-a Mondmilito kun ĝia Office of Statistical Control (Oficejo de Statistical Control).
Unu el liaj plej gravaj respondecaj kampoj estis la analizo de la efikeco kaj efikeco de usonaj bombistoj, aparte la B-29 fortoj ordonitaj fare de Generalmajoro
Curtis LeMay en Hindio, Ĉinio, kaj la Marianoj.
McNamara establis statistikan kontrolunuon por la X Bombtrupo kaj elpensita planas por B-29s duobligon kiel transportoj por portado de fuelo kaj kargo super La Ĝibo.
Li heredigis aktivan deĵoron en 1946 kun la rango de subkolonelo kaj kun Legion of Merit (Legio de Merit).
#000008
La " mirinfanoj ", ĉar ili estis konata, helpis al la malgajnigan firmao reformi ĝian kaosan administracion tra moderna planado, organizo, kaj administrokontrolsistemoj.
La originoj de la frazo "The Whiz Kids (La mirinfanoj)" povas esti klarigitaj jene.
Pro ilia juneco, kombinita kun demandado de amasoj de demandoj, Ford dungitoj komence kaj malestime, nomis ilin la "Quiz Kids".
La Kvizo-Infanoj rebrandeis sin kiel la "Whiz Kids".
Komencante kiel manaĝero de planado kaj financa analizo, li avancis rapide tra serio de pintnivelaj gvidaj pozicioj.
#000010
McNamara estis forto malantaŭ la Ford Falcon kabinaŭto, lanĉita en la aŭtuno de 1959 - malgranda, simpla kaj nekosta-al-produkta kontraŭe al la grandaj, multekostaj veturiloj elstara en la malfruaj 1950-aj jaroj.
McNamara lokis altan emfazon de sekureco: la Lifeguard opciaĵo lanĉis la sekurzonon (novaĵo tiutempe) kaj V-paran stirilon, kiuj helpis malhelpi la ŝoforon esti palisumitaj en la stiradkolono.
#000011
Post la Lincoln vics tre granda 1958, 1959, kaj 1960 modeloj pruvis nepopularaj, McNamara agitis por pli malgrandaj versioj, kiel ekzemple la 1961 -datita Lincoln Continental.
#000012
La 9-an de novembro 1960, McNamara iĝis la unua prezidanto de Ford Motor Company de ekster la Ford familio.
#000013
Post lia elekto en 1960, Novelektita prezidanto John F. Kennedy unue ofertis la poŝton de Sekretario de Defendo al iama sekretario Robert A. Lovett;
Lovett malkreskis sed rekomendis McNamara.
Kennedy tiam sendita al Sargent Shriver por kontakti lin rigardantan aŭ la fiskon aŭ la Defendo-kabineton poŝtas malpli ol kvin semajnojn post kiam McNamara fariĝis prezidanto ĉe Ford.
McNamara tuj malaprobis la fiska pozicio sed poste akceptis la inviton de Kennedy por funkcii kiel Sekretario de Defendo.
#000014
Laŭ Special konsilada Ted Sorensen, Kennedy rigardis McNamara kiel la "stelon de sia teamo, postulante sur li konsiloj sur larĝa gamo de temoj preter nacia sekureco, inkluzive de komerco kaj ekonomiaj aferoj."
McNamara iĝis unu el la malmultaj membroj de la Kennedy Administration al laboro kaj agrablumas kun Kennedy, kaj li iĝis tiel proksima al ŝtatakuzanto Robert F. Kennedy kiun li funkciis kiel ĉerkportisto ĉe la entombigo de la pli juna Kennedy en 1968.
La specialaĵo de McNamara devis statistike analizi la efikecon de batalado de la longedaŭra Vjetnama milito, inkluzive de kiel maksimumigi la uzon de senfoliigiloj, bombojn, kaj kanonon.
#000015
La Kennedy-registaro lokis specialan emfazon de plibonigado kapablo rebati komunistajn "militojn de nacia liberigo", en kiu la malamiko evitis frontale armean konfrontiĝon kaj frekventis politika subfosado kaj geriltaktikoj.
Ĉar McNamara diris en sia 1962 jarraporto, "La armeaj taktikoj estas tiuj de la kaŝpafisto, la embusko, kaj la atako.
La politikaj taktikoj estas teruro, ĉantaĝo, kaj atenco."
En praktikaj esprimoj, tio intencis trejni kaj ekipi usonan armean personaron, same kiel tiajn aliancanojn kiel Vjetnama respubliko, por kontraŭribel operacioj.
#000017
Dum la Kariba krizo en oktobro 1962, McNamara funkciis kiel membro de ExCOMM kaj ludis grandan rolon en la pritrakta kaj fina kvietigado de la administracio de la Kariba krizo.
Li estis forta propagandanto de la blokadelekto super misilatako kaj helpis persvadi la Usonan Stabestraron por konsenti kun la blokadelekto.
#000018
Pliigita atento al konvencia forto kompletigis tiujn specialtrupajn preparojn.
Tiu kazo li alvokis supren rezervojn kaj ankaŭ daŭrigis vastigi la kutiman klienton armetrupojn.
Dum aktivdeĵora forto malkreskis de ĉirkaŭ 3,555,000 ĝis 2,483,000 inter 1953 (la fino de la Korea milito) kaj 1961, ĝi pliiĝis al preskaŭ 2,808,000 antaŭ junio 30, 1962.
Tiam la fortoj ebenigis for ĉe proksimume 2,700,000 ĝis la Vjetnamia armea amasiĝo komenciĝis en 1965, atingante pinton de preskaŭ 3,550,000 de mez 1968, ĵus post kiam McNamara eloficiĝis.
#000019
La institucio de McNamara de sistemanalizo kiel bazo por farado de centraj decidoj en fortpostuloj, armilsistemoj, kaj aliaj aferoj rezultigis multe da debato.
Du el ĝiaj ĉefaj terapiistoj dum la McNamara epoko, Alain C. Enthoven kaj K. Wayne Smith, priskribis la koncepton jene: "First, the word 'systems' indicates that every decision should be considered in (Unue, la vorto "sistemoj" indikas ke ĉiu decido devus esti pripensita enen) tiel larĝa kunteksto kiel necese ...
La vorto "analizo" emfazas la bezonon redukti kompleksan problemon al it'oj komponentoj por pli bona kompreno.
Sistemanalizo prenas kompleksan problemon kaj ordigas la implikaĵon de signifaj faktoroj tiel ke ĉiu povas esti studita per la metodo plej konvena al ĝi."
Enthoven kaj Smith diris ke ili utiligis plejparte civilulojn kiel sistemanalizistojn ĉar ili povis uzi sendependajn vidpunktojn por devigi planadon.
La emo de McNamara enkalkuli armeajn konsilojn malpli ol havis antaŭajn sekretariojn kaj superregi armeajn opiniojn kontribuitajn al lia malpopulareco kun servogvidantoj.
Ankaŭ ĝenerale laŭsupoze ke Sistemanalizo, prefere ol esti objektiva, estis adaptita fare de la civiluloj apogi decidojn ke McNamara jam faris.
#000022
Inter la estriloj evoluigitaj por efektivigi PPBS estis la Five Year Defense Plan (FYDP), la Draft Presidential Memorandum (DPM), la Preteco, Informoj kaj Control Tables, kaj la Development Concept Paper (DCP).
La ĉiujara FYDP estis serio de tablaj projektadfortoj dum ok jaroj kaj kostoj kaj laborforto dum kvin jaroj en misi-orientitaj, prefere ol individua servo, programoj.
Antaŭ 1968, la FYDP kovris dek armeajn areojn: strategiaj fortoj, ĝeneraluzeblaj fortojn, inteligentecon kaj komunikadojn, aerponton kaj marlifton, gardisto- kaj rezervtrupoj, esplorado kaj evoluo, centra provizo kaj prizorgado, trejnado kaj kuracistservoj, administracio kaj rilataj agadoj, kaj subteno de aliaj nacioj.
#000024
La Evoluo-Koncepto-Papero ekzamenis efikecon, horaron, kostotaksojn, kaj teknikajn riskojn por disponigi bazon por determinado ĉu por komenciĝi aŭ daŭrigi esploradon kaj evoluigan programon.
Sed en praktiko, kio ĝi pruvis esti estis kostoŝarĝo kiu iĝis bariero al eniro por firmaoj provanta trakti la militistaron.
Ĝi helpis la tendencon direkte al kelkaj grandaj ne-konkurencivaj armilfirmaoj servantaj la militistaron.
Prefere ol helpado de ajna utila al, la supre necesan por generi informojn kiu ofte estis en praktiko ignorita rezultigis kromkostojn ĉie en la sistemo.
#000026
La Preteco, Informoj, kaj Control Tables disponigis datenojn pri specifaj projektoj, pli detalaj ol en la FYDP, kiel ekzemple la tabloj por la Sudorienta Azia Deplojo-Plano, kiu filmis proksime de monato kaj kvarono la horaron por deplojo, konsumtarifojn, kaj estontajn projekciojn de usonaj fortoj en Sudorienta Azio.
#000027
Direkte al la fino de lia esprimo McNamara ankaŭ kontraŭstaris antibalista misilo (ABM) sistemo proponis por instalaĵo en Usono en defendo kontraŭ sovetiaj misiloj, kvereli la 40 miliardoj USD "en si mem estas ne la problemo;
la penetrabileco de la proponita ŝildo estas la problemo."
Sub premo daŭrigi kun la ABM-programo post kiam iĝis klare ke la sovetianoj komencis similan projekton, McNamara finfine konsentis pri "malpeza" sistemo kiun li kredis povis protekti kontraŭ la multe pli malgranda nombro da ĉinaj misiloj.
Tamen, li neniam kredis ke estis saĝe por Usono moviĝi en tiu direkto pro psikologiaj riskoj de fidi tro multe je atomarmilaro kaj tio ekzistus premo de multaj indikoj por konstrui pli grandan sistemon ol estus armee efika.
#000028
Li ĉiam kredis ke la plej bona defendstrategio por Usono estis egaleco de reciproke nepra detruo kun Sovet-Unio.
ABM-sistemo estus neefika armilo kiel komparite kun pliiĝo en deplojita atommisilkapacito.
#000029
La stabo de McNamara substrekis sistemanalizon kiel helpo en decidiĝo en armilevoluo kaj multaj aliaj buĝetpunktoj.
La sekretario kredis ke Usono povis havigi ajnan kvanton necesan por nacia sekureco, sed ke "tiu kapablo ne senkulpigas nin de aplikado de striktaj normoj de efikeco kaj efikeco al la maniero ni elspezas niajn defenddolarojn ...
Vi devas fari juĝon sur kiom multe estas sufiĉe."
Reagante al tiuj principoj, McNamara starigis multe-diskonigitkosto-reduktoprogramon, kiu, li raportis, ŝparis 14 miliardojn USD en la kvinjara periodo komenciĝanta en 1961.
Kvankam li devis elteni ŝtormon de kritiko de senatanoj kaj reprezentantoj de afektaj kongresaj distriktoj, li fermis multajn armeajn bazojn kaj instalaĵojn kiujn li juĝis nenecesan ĝis nacian sekurecon.
Li estis same celkonscia koncerne aliajn ŝparado-iniciatojn.
#000030
Pro la atomvetarmado, la Vjetnammilito-amasiĝo kaj aliaj projektoj, Total Obligational Authority (TOA) pliiĝis multe dum la McNamara jaroj.
Fiskjaron Toa pliiĝis de 48.4 miliardoj USD en 1962 ĝis 49.5 miliardoj USD en 1965 (antaŭ la majoraj Vjetnamiaj pliiĝoj) ĝis 74.9 miliardoj USD en 1968, la lastan jaron de McNamara en oficejo (kvankam li eloficiĝis en februaro).
Ne ĝis FY 1984 la totala obligational aŭtoritato de DoD superis tiun de FY 1968 en konstantaj dolaroj.
#000031
[ citaĵo bezonis ] Tamen, multaj analizistoj kredas ke eĉ se la TFX projekcias sin estis fiasko, McNamara estis antaŭ sia tempo kiam la tendenco en batalantodezajno daŭris direkte al firmiĝo - la F-16 Falko kaj F/A-18 Hornet aperis kiel multi-rolaj batalantoj, kaj la plej multaj modernaj dezajnoj kombinas multajn el la roloj kiujn la TFX havintus.
Laŭ multaj manieroj, la Junto-Striko-Batalanto estas vidita kiel renaskiĝo de la TFX-projekto, en tio ĝi asertas kontentigi la bezonojn da tri amerikaj aviadosekcioj (same kiel pluraj eksterlandaj klientoj), plenumante la rolojn de strikbatalanto, aviad-kompani-lanĉita batalanto, V/STOL, kaj proksime aerhelpo (kaj desegnante multajn kritikojn similajn al tiuj ebenigitaj kontraŭ la TFX).
#000034
[ citaĵo bezonis ] Vjetnama milito
#000035
Dum la periodo de prezidanto John F. Kennedy, dum McNamara estis Sekretario de Defendo, la soldatoj de Ameriko en Vjetnamio pliigita de 900 ĝis 16,000 konsultistoj, [30] kiuj ne laŭsupoze okupiĝis pri batalo sed prefere trejni la Army of the Republic of Vietnam (Armeo de la Respubliko de Vjetnamio).
La nombro da batalkonsultistoj en Vjetnamio kiam Kennedy mortis varias dependi sur fonto.
La unuaj armeaj konsultistmortoj en Vjetnamio okazis en 1957 aŭ 1959 sub la Eisenhower Administration, kiu infiltris Vjetnamion, tra la klopodoj de Stanley Sheinbaum, kun nekonata nombro da CIA-agentoj kaj aliaj fakistaj rotoj aldone al preskaŭ 700 konsultistoj.
#000036
La Truman- kaj Eisenhower registaroj devige enhospitaligis Usonon por apogi la francajn kaj denaskajn kontraŭ-komunistajn trupojn en Vjetnamio en rezistado de klopodoj de la komunistoj en la Nordo por unuigi la landon, kvankam nek administracio establis faktajn bataltrupojn en la milito.
La usona rolo - komence limigita al financa subteno, armeaj konsiloj kaj sekreta spionado - disetendiĝis post 1954 kiam la francoj retiriĝis.
Dum la Kennedy-registaro, la usona armea konsila grupo en Vjetnama respubliko konstante pliiĝis, kun la konsento de McNamara, de 900 ĝis 16,000.
Usona implikiĝo eskaladis post la Vjetnamgolfo-okazaĵoj en aŭgusto 1964, implikante du laŭdirajn atakojn sur Usonmararmeo-destrojero de nordvjetnamaj marameaj ŝipoj.
#000037
Rekordoj de la Lyndon Johnson Library eble indikis ke McNamara misleis Johnson sur la atako sur Usonmararmeo-destrojero supoze retenante vokojn kontraŭ efektivigado de aviadilaj atakoj de US Pacific Commanders.
McNamara ankaŭ estis instrumenta en prezentado de la okazaĵo al la Kongreso kaj publiko kiel pravigon por eskalado de la milito kontraŭ la komunistoj.
En 1995, McNamara renkontiĝis kun iama Norda Vjetnamia Defendministro Vo Nguyen Giap kiu rakontis al sia amerika ekvivalento ke la aŭgusto 4 atako neniam okazis, konkludo McNamara poste akceptis.
#000038
Prezidanto Johnson ordigis venĝajn aviadilatakojn sur nordvjetnamaj marameaj bazoj.
La Kongreso aprobis, kun nur senatanoj Wayne Morse (D-OR), kaj Ernest Gruening (D-AK), voĉdonante kontraŭ, [37] la Gulf of Tonkin Resolution (Golfo de Tonkin Resolution), rajtigado de la prezidanto "por preni ĉiujn necesajn iniciatojn forpuŝi ajnan armitan atakon kontraŭ la fortoj de Usono kaj malhelpi plian agreson."
Nekonsiderante la unuopoj de la okazaĵo, la pli granda temo montriĝus por la vastaj potencoj konceditaj per la rezolucio.
Ĝi donis Johnson praktike liberigis aŭtoritaton vastigi reprezalion por relative negrava maramea okazaĵo en gravan termiliton implikanta 500,000 amerikajn soldatojn.
"La fundamenta temo de Tonkin Gulf implikita ne trompo sed, prefere, povomisuzo donita per la rezolucio", McNamara poste skribis.
#000039
En 1965, en respondo al tretita supren armean agadon de la Viet Cong en Vjetnama respubliko kaj iliaj nordvjetnamaj aliancanoj, Usono komencis bombi Nordvjetnamon, deplojigitajn grandajn militfortojn kaj eniĝis en batalo en Vjetnama respubliko.
La plano de McNamara, apogita per petoj de pintaj usonaj armeaj komandantoj en Vjetnamio, kondukis al la engaĝiĝo de 485,000 soldatoj antaŭ la fino de 1967 kaj preskaŭ 535,000 antaŭ junio 30, 1968.
La mortintlistoj pliiĝis kiam la nombro da soldatoj kaj la intenseco de batalado eskaladis.
McNamara enkondukita statistika strategio por venko en Vjetnamio.
Li finis ke ekzistis limigita nombro da Viet Cong-batalantoj en Vjetnamio kaj ke elĉerpiĝomilito detruus ilin.
Li uzis metrikon (mortnombroj) por determini kiom proksima al sukceso lia plano estis.
#000040
Kvankam li estis ĉefa arkitekto de la Vjetnama milito kaj plurfoje kasaciis la JCS en strategiaj aferoj, McNamara iom post iom iĝis skeptika koncerne ĉu la milito povus esti gajnita deplojante pli da soldatoj al Vjetnama respubliko kaj intensigante la bombadon de Nordvjetnamo, aserton kiujn li publikigus en libro jarojn poste.
Li ankaŭ deklaris poste ke lia subteno de la Vjetnama milito ricevis pro lojaleco al administracipolitiko.
Li vojaĝis al Vjetnamio multajn fojojn studi la situacion propraokula kaj iĝis ĉiam pli malvolonta aprobi la grandajn fortpliigojn postuladitajn fare de la armeaj komandantoj.
#000041
[ citaĵo bezonis ] McNamara diris ke la Domeno-teorio estis la ĉefkialo de enirado de la Vjetnama milito.
En la sama intervjuo li deklaris, "Kennedy ne diris antaŭ ol li mortis ĉu, konfrontita kun la perdo de Vjetnamio, li [tute] retiriĝus;
sed mi hodiaŭ kredas tion li havis alfrontanta tiun elekton, li retiriĝintus."
#000042
Festi prezidanton la subskribon de Harry S Truman ordonon fini apartigon en la militistaro McNamara eligis Direktivon 5120.36 la 26-an de julio 1963.
Tiu direktivo, Equal Opportunity in the Armed Forces (Egalŝancigo en la armetrupoj), komercis rekte kun la temo de rasa kaj seksa diskriminacio pri lokoj ĉirkaŭanta armeajn komunumojn.
La direktivo deklaris, "Ĉiu armea komandanto havas la respondecon kontraŭbatali diskriminaciajn praktikojn influantajn siajn virojn kaj iliajn dependantojn kaj kreskigi egalŝancigon por ili, ne nur en lokoj sub sia tuja kontrolo, sed ankaŭ en proksimaj komunumoj kie ili povas vivi aŭ kolekti en sendeĵoraj horoj."
Sub la direktivo, komandantaj oficiroj estis devontigitaj por uzi la ekonomian potencon de la militistaro por influi lokajn entreprenojn en sia traktado de malplimultoj kaj virinoj.
Kun la aprobo de la Sekretario de Defendo, la komandanta oficiro povis deklari sin areojn ekster-limoj al armea personaro favore al diskriminaciaj praktikoj.
#000043
Aliaj donas malsaman opinion pri la foriro de McNamara de oficejo.
Ekzemple, Stanley Karnow en lia libro
Vjetnamio: Historio forte indikas ke McNamara estis petita foriri preter la prezidanto.
McNamara mem esprimita necerteco ĉirkaŭ la demando.
#000046
McNamara eloficiĝis la 29-an de februaro 1968;
por liaj klopodoj, la prezidanto aljuĝis al li kaj la Medal of Freedom (Medalo de Freedom) [46] kaj la Eminentan Soldatmedalon.
#000047
Baldaŭ post kiam McNamara foriris la Kvinangulo, li publikigis The Essence of Security (La Esenco de Sekureco), diskutante diversajn aspektojn de sia permanenta ofico kaj pozicio en bazaj naciaj sekurecproblemoj.
Li ne parolis honeste denove en defendotemoj aŭ Vjetnamio ĝis post kiam li forlasis la Mondan Bankon.
#000048
Robert McNamara funkciis kiel kapo de la Monda Banko de aprilo 1968 ĝis junio 1981, kiam li fariĝis 65.
En liaj 13 jaroj en la banko, li lanĉis esencajn ŝanĝojn, plej precipe, ŝanĝante la fokuson de la banko direkte al laŭcela malriĉecredukto.
Li negocis, kun la konfliktantaj landoj reprezentitaj sur la Estraro, kreskon en financo por enkanaligi kreditaĵojn por evoluo, en la formo de sano, manĝaĵo, kaj edukprojektoj.
Li ankaŭ starigis novajn metodojn de analizado de la efikeco de financitaj projektoj.
Unu rimarkinda projekto komenciĝis dum la permanenta ofico de McNamara estis la laboro por malhelpi riverblindecon.
#000049
En 1982, McNamara aliĝis al pluraj aliaj iamaj naciaj sekurecoficialuloj en instigado ke Usono promesas ne uzi atombombojn unue en Eŭropo en la okazaĵo de malamikecoj;
poste li proponis la eliminon de atombomboj kiel elementon de la defendpozo de NATO.
#000053
La memoraĵo de McNamara, In Retrospect, publikigita en 1995, prezentis raporton kaj analizon de la Vjetnama milito de lia perspektivo.
Laŭ lia detalema New York Times nekrologo," [h] e finis bone antaŭ forlasado de la Kvinangulo tio la milito estis vana, sed li ne partumis tiun komprenon kun publiko ĝis malfrue en vivo.
En 1995, li elektis batalpozicion kontraŭ sia propra konduto de la milito, konfesante en memoraĵo ke ĝi estis "malĝusta, terure malĝusta."
"En rendimento, li renkontis "fajroŝtormon de malestimo" en tiu tempo.
#000055
La Fog of War (Nebulo de Milito): Dek unu Lecionoj de la Vivo de Roberta S. McNamara estas Errol Morris dokumentario (2003) konsistanta plejparte el intervjuoj kun Robert McNamara kaj arkiva filmaĵo.
Ĝi daŭriĝis por gajni la Academy Award for Documentary Feature (Akademia premio por Documentary Feature).
La speciala strukturo de tiu persona raporto estas plenumita kun la karakterizaĵoj de intima dialogo.
Ĉar McNamara klarigas, ĝi estas procezo de ekzamenado de la travivaĵoj de lia longa kaj kontestata periodo kiel la Usono-Sekretario de Defendo, same kiel aliaj periodoj de lia persona kaj la publika vivo.
#000056
McNamara konservis sian implikiĝon en politiko en siaj pli postaj jaroj, farante deklarojn kritikajn de la 2003 invado de la Bush-registaro de Irako.
La 5-an de januaro 2006, McNamara kaj plej multe de la vivanta iama Secretaries de Defendo kaj Secretaries of State (Sekretarioj de Ŝtato) renkontiĝis nelonge ĉe la Blanka Domo kun Prezidanto Bush por diskuti la militon.
#000057
McNamara geedziĝis kun Margaret Craig, lian dekaĝulan koramiko, la 13-an de aŭgusto 1940.
Ŝi estis plenumebla kuiristo, kaj la favoratplado de Roberto estis supozita por esti ŝia bovaĵburginjono.
Margaret McNamara, iama instruisto, utiligis ŝian pozicion kiel Cabinet-geedzon por lanĉi legadprogramon por junaj infanoj, Reading Is Fundamental, kiu iĝis la plej granda legopovprogramo en la lando.
Ŝi mortis pro kancero en 1981.
#000059
En la Errol Morris-dokumentario, McNamara raportas ke kaj li kaj lia edzino estis stricken kun poliomjelito baldaŭ post la fino de 2-a Mondmilito.
Kvankam McNamara havis relative mallongan restadon en la hospitalo, la kazo de lia edzino estis pli grava kaj ĝi estis konzerno super renkontado de ŝiaj kuracistaj fakturoj kiuj kondukis al lia decido ne reveni al Harvard sed membrigi privatindustrion kiel konsultisto ĉe Ford Motor Company.
#000061
Dum laborado pri Ford Motor Company, McNamara baziĝis sur Ann Arbor, Miĉigano, prefere ol la kutimaj aŭtaj administraj domajnoj de Grosse Pointe, Birmingham, kaj Bloomfield Hills.
Li kaj lia edzino serĉis resti ligitaj kun universitata urbo (la University of Michigan (Universitato de Miĉigano) post ilia espero de revenado al Harvard post la milito estis metitaj sur tene.
#000062
La 29-an de septembro 1972, pasaĝero sur la pramo al Martha's Vineyard rekonis McNamara surŝipe kaj provis ĵeti lin en la oceanon.
La viro restis anonima sed jarojn poste estis intervjuita fare de verkinto Paul Hendrickson, kiu citis la atakanton kiel dirante, "mi ĵus volis alfronti (McNamara) sur Vjetnamio."
#000064
Post la morto de lia edzino, McNamara datis Katharine Graham, kun kiu li estis amikoj ekde la fruaj 1960-aj jaroj.
#000065
Ĉe la fino de lia vivo McNamara estis vivkuratoro sur la Estraro de kuratoraro de la Kalifornia Instituto de Teknologio (Caltech), kuratoro de la ekonomiistoj por Paco kaj sekureco, kuratoro de la Amerika Universitato de Niĝerio, kaj sensalajra kuratoro por la Tolerado-Institucio.
#000067
McNamara mortis en sia dormo, ĉe sia hejmo en Washington, D.C., frue en la mateno, je 5:30 a.m. la 6-an de julio 2009, en la aĝo de 93.
Li estas entombigita ĉe la Arlingtona nacia tombejo en Arlington, Virginia.
#000068
Okupo de la baltaj ŝtatoj
#000078
Iraka 14 Franca revolucio de 1830
#000080
Falo de komunismo en Albanio
#000084
Sub Sekretario de Defendo por Intelligence
#000088
Fondite: la 16-an de junio 1903
#000092