Wikipedia's Werewolf as translated by GramTrans
#000000
ŭer , "viro") aŭ lycanthrope ( greke:
λύκος, likos, "lupo", kaj ἄνθρωπος, antrōpoj, "homa") estas mitologia aŭ folklora homo kun la kapablo al formoŝanĝo en lupon aŭ teriantropic
hibrida lup-simila estaĵo, aŭ intence aŭ post estanta metita sub malbenon aŭ patoson (ekz. per mordo aŭ gratvundeto de alia homlupo).
Fruaj fontoj por kredo je licantropy estas Petronio (27-66) kaj Gervase of Tilbury (Gervase de Tilburo) (1150-1228).
#000001
Post la fino de la sorĉistino-provoj, la homlupo iĝis de intereso en folklorstudoj kaj en la emerĝanta gotika horor ĝenro;
homlupfikcio kiel ĝenro havas antaŭ-modernajn precedencojn en mezepokaj enamiĝoj (ekz. Bisclavret kaj Guillaume de Palerme ) kaj evoluinta en la 18-a jarcento el la "semi-fikcia" ula libro tradicio.
La kaptadoj de hororliteraturo en la 20-a jarcento iĝis parto de la hororo kaj fantaziĝenro de moderna popkulturo.
#000003
La vorto homlupo daŭrigas malfruan oldanglan ŭer (e) ŭulf, kunmetaĵo de estis "viro" kaj ŭulf "lupo".
La nura Malnovaltgermana atestaĵo estas en la formo de persona nomo, Weriuuolf, kvankam frua Mezaltgermana homlupo estas trovita en Burchard de Worms kaj Berthold of Regensburg (Lokmalnovo de Regensburg).
La vorto aŭ koncepto ne okazas en mezepoka germana poezio aŭ fikcio, gajnante popularecon nur el la 15-a jarcento.
Mezlatina gerulphus anglo-normanda garŭalf, Old Frankish ÷ ŭariŭulf.
La norena lingvo havis la parencan varúlfur, sed pro la alta graveco de homlupoj en ĝermana mitologio, ekzistis alternativaj esprimoj kiel ekzemple ulfhéðinn ("unu en lupfelo", plusendado daŭre al la totemisma aŭ kulta adopto de lupo-naturo prefere ol la superstiĉa kredo je fakta formo-ŝoviĝo).
En moderna skandinavo ankaŭ kveldulf "vespero-lupo", supozeble post la nomo de Kveldulf Bjalfason, historia berserker de la 9-a jarcento kiu aperas en la islandaj sagaoj.
#000004
La esprimo licantropy, rilatanta kaj al la kapablo ŝanĝi sin en lupon kaj al la ago de tiel fari, venas de Malnovgreka λυκάνθρωπος lukánthropoj (de λύκος lúko- "lupo" kaj ἄνθρωπος, ánthrōpoj "homa".
La vorto okazas en malnovgrekaj fontoj, sed nur en Late Antiquity, nur malofte, kaj nur en la kunteksto de klinika licantropy priskribita fare de Galeno de Pergamono, kie la paciento havis la manĝemegan apetiton kaj aliajn kvalitojn de lupo;
la greka vorto ekhavas iun valuton nur en Byzantine Greek, rolante en la 10-ajarcenta enciklopedio Suido .
Uzo de la Grek-derivita licantropy en la angla okazas en erudicia skribi komenco en la pli posta 16-a jarcento (unue registris 1584 en La Discoverie de Sorĉado de Reginald Scot, kiu kverelis kontraŭ la realeco de homlupoj;
"Lycanthropia estas malsano, kaj ne transformo."
v.i. 92), komence eksplicite por klinika licantropy, t.e. la speco de frenezo kie la paciento imagas esti transforminta en lupon, kaj ne en referenco al supozeble reala formo-ŝoviĝo.
Uzo de licantropy por supozebla formo-ŝoviĝo estas multe pli posta, lanĉis ĉ. 1830.
#000005
Greka λυκάνθρωπος kaj ĝermana ŭereŭulf estas paralelaj tiom kiom la koncepto de formalternatoro iĝanta lupo estas esprimita per kunmetaĵo- "lupulo" aŭ "viro-lupo".
#000007
La homluphomerco trovita en Eŭropo aŭskultas reen al ofta evoluo dum la Mezepoko, ekestante en la kunteksto de Christianisation, kaj la rilata interpreto de antaŭ-kristana mitologio en kristanaj esprimoj.
Ilia subesta komuna origino povas esti spurita reen al proto-ind-eŭropa mitologio, kie licantropy estas rekonstruita kiel aspekto de la inico de la militistoklaso.
Tio estas reflektita en Iron Age Europe en la Tierkrieger bildigoj de la ĝermana sfero, inter aliaj.
La norma relativa superrigardo de tiu aspekto de hindoeŭropa mitologio estas McCone (1987) [7] kiun Tiaj transformoj de "viroj en lupojn" en pagana sekto estis rilataj al la diablo de la frua mezepoka perspektivo.
#000008
La koncepto de la homlupo en okcidenta kaj Norda Eŭropo estas forte influita per la rolo de la lupo en ĝermana paganismo (ekz. la franca loup-garou estas finfine prunto de la ĝermana esprimo), sed ekzistas rilataj tradicioj en aliaj partoj de Eŭropo kiuj ne estis nepre influitaj per ĝermana tradicio, precipe en la slava Eŭropo kaj Balkano, kaj eventuale en lokoj limantaj la hindoeŭropan sferon (Kaŭkazo) aŭ kie hindoeŭropaj kulturoj estis anstataŭigitaj per armea konkero en la mezepoka epoko (Hungario, Anatolio).
#000009
[ klarigo bezonis ] En lia Man into Wolf (1948), Robert Eisler provis gisi la hindoeŭropaj tribaj nomoj signifo- "lupon" aŭ "lupulojn" laŭ "la eŭropa transiro de frukto kolektanta al raba ĉasado."
#000010
[ klarigo bezonis ] [8] grek-romia antikvo
#000011
Aldone al Ovidio, aliaj romiaj verkistoj ankaŭ menciis licantropy.
Vergilio skribis de homoj transformantaj en lupojn.
Plinio la Maljuna rakontas du rakontojn de licantropy.
Citante Euanthe'oj, [13] [14] li mencias viron kiu pendigis siajn vestaĵojn sur frakseno kaj naĝis trans arkadia lago, ŝanĝante lin en lupon.
En la kondiĉo kiun li atakas neniun homon dum naŭ jaroj, li estus libera naĝi reen trans la lago por rekomenci homan formon.
Plinio ankaŭ citas Agriopas koncerne rakonton de viro kiu estis farigita en lupon post provado de la interplektaĵoj de homido, sed estis reestigita al homa formo 10 jarojn poste.
#000013
En la latina laboro de prozo, la Satyricon , skribita pri 60 C.E. fare de Gaius Petronius Arbiter, unu el la karakteroj, Niceros, rakontas al rakonto ĉe bankedo koncerne amikon kiu iĝis lupo (ks. 61-62).
Li priskribas la okazaĵon jene, "Kiam mi serĉas I kamaradon kiun mi vidas ke li striptizis kaj amasigis siajn vestaĵojn proksime de la vojflanko ...
Li pisas en cirklo je siaj vestaĵoj kaj tiam, ekzakte kiel tio, iĝas lupo!
post kiam li iĝis lupo kiun li komencis ululi kaj tiam forkuris en la arbaron."
#000014
Ekzistis neniu ĝeneraligita kredo je homlupoj en mezepoka Eŭropo antaŭ la 14-a jarcento.
Ekzistis kelkaj ekzemploj de vir-lupaj transformoj en la tribunalliteraturo de la tempo, precipe la poemo Bisclavret de Maria de Francio (ĉ. 1200), en kiu la nobelo Bizuneh, pro kialoj ne priskribitaj, devis transformi en lupon ĉiun semajnon.
Kiam lia perfida edzino ŝtelis sian vestaĵon bezonatan por reestigi sian homan formon, li evitis la lupĉasadon de la reĝo petegante la reĝon por kompato kaj akompanis la reĝon poste.
Lia konduto en tribunalo estis tiel multe pli milda ol kiam lia edzino kaj ŝia nova edzo ekaperis en tribunalo, ke lia malamplena atako sur la paro estis rigardita kiel juste motivigita, kaj la vero estis rivelita.
#000015
La germana vorto homlupo estas registrita fare de Burchard von Worms en la 11-a jarcento, kaj de Bertold of Regensburg (Bertold de Regensburg) en la 13-a, sed ne estas registrita en ĉio el mezepoka germana poezio aŭ fikcio.
Referencoj al homlupoj ankaŭ estas raraj en Anglio, supozeble ĉar whatever signifo la "lupuloj" de ĝermana paganismo portis, la rilataj kredoj kaj praktikoj estis sukcese subpremitaj post Kristanigo (aŭ se ili daŭris, certe tiel ekstere de la sfero de legopovo haveblaj al ni).
#000016
La ĝermanaj paganaj tradicioj asociitaj kun lupuloj daŭris plej longe en la skandinava Vikinga erao.
Harald I de Norvegio povas esti havinta korpon de úlfhednar (lupo tegita [viroj]), kiuj estas meciita en la Vatnsdœla sagao, Haraldskvæði, kaj la Völsunga sagao, kaj similas kelkajn homluplegendojn.
La úlfhednar estis batalantoj similaj al la berserker'oj, kvankam ili vestiĝis en lupfeloj prefere ol tiuj de ursoj kaj estis supozitaj por enkanaligi la spiritojn de tiuj bestoj por plifortigi efikecon en batalo.
Tiuj militistoj estis rezistemaj turmenti kaj mortigis brutale en batalo, tre kiel sovaĝaj bestoj.
úlfhednar kaj berserker'oj estas proksime rilataj al la norena dio Odino.
#000017
La situacio kiel priskribite dum la mezepoka periodo kaŭzas la duoblan formon de homlupfolkloro en Early Modern Europe.
Sur unu mano la "ĝermana" homlupo, kiu iĝas rilata al la sorĉadpaniko de ĉirkaŭ 1400, kaj aliflanke la "slava" homlupo aŭ vlkodlak, kiu iĝas rilataj al la koncepto de la revenant aŭ "vampiro".
La "orienta" homlupo-vampiro estas trovita en la folkloro de Cebral/Orienta Eŭropo, inkluzive de Hungario, Rumanio kaj Balkano, dum la "okcidenta" homlupo-sorĉisto estas trovita en Francio, germanlingva Eŭropo kaj en la Balta Maro.
#000019
Ekzistis multaj raportoj de homlupatakoj - kaj sekvaj tribunalprocesoj - en 16-a jarcento Francio.
En kelkaj el la kazoj ekzistis klara indico kontraŭ la malamata de murdo kaj kanibalismo, sed neniu el asocio kun lupoj;
en aliaj kazoj homoj estis teruritaj per tiaj estaĵoj, kiel ekzemple tiu de Gilles Garnier en Dole en 1573, ekzistis klara indico kontraŭ iu lupo sed neniu kontraŭ la malamata.
[ citaĵo bezonis ] La loup-garou poste ĉesis esti rigardita kiel danĝera herezulo kaj revenis al la antaŭ-kristana nocio de "viro-lupo-diablo".
La lubins aŭ lupenoj estis kutime inaj kaj timemaj kontraste al la agresema loups-garous.
#000020
Ĝis la 20-a jarcento, lupatakoj sur homoj estis fojaj, sed daŭre ĝeneraligita kvalito de vivo en Eŭropo.
Kelkaj akademiuloj sugestis ke estis neeviteble ke lupoj, estantaj la plej timitaj predantoj en Eŭropo, estis projekciitaj en la folkloron de malbonaj formalternatoroj.
Tio laŭdire estas konfirmita per la fakto ke areoj sen lupoj tipe uzas malsamajn specojn de predanto por plenigi la niĉon;
werehyenaj en Afriko, ŭeretiger en Hindio, [17] same kiel werepumaj (" runa uturunku ") [22] [23] kaj ŭerejaguar (" yaguaraté-abá " aŭ " tigre-capiango ") [24] [25] en suda Sudameriko.
#000022
Ideo estas esplorita en la laboro The Book of Werewolves de Sabine Baring-Gould estas ke homluplegendoj eble estis utiligitaj por klarigi seriajn mortigojn.
Eble la plej fama ekzemplo estas la kazo de Peter Stumpp (ekzekutita en 1589), la germana farmisto, kaj kvazaŭa seria murdisto kaj kanibalo, ankaŭ konata kiel la Homlupo de Bedburg.
#000023
En aziaj kulturoj [ kiu?
, la "estis" ekvivalentaj estas ŭeretiger aŭ ŭereleopard.
Tiuj kredoj devenis de timoj ke tiuj ŭerecat estis supernaturaj.
#000024
Ofta turklingva folkloro tenas malsaman, respektan lumon al la homluplegendoj en tio turklingvaj Central Asian ŝamanoj post prezentado de longajn kaj penigajn ritoj libervole povus transformi en la humanoidan "Kurtadam" (laŭlitere elvokivan lupulon).
Ĉar la lupo estus la totema prapatrobesto de la turklingvaj homoj, ili estus respektemaj de iu ŝamano kiu estis en tia formo.
#000025
La kredoj klasifikitaj kune sub licantropy estas malproksimaj de uniformo, kaj la esprimo estas iom kaprice uzita.
La transformo povas esti provizora aŭ permanenta;
la were-besto povas esti la viro mem metamorfozis;
povas esti lia duoblo kies agado lasas la realan viron al ĉiu apero senŝanĝa;
povas esti lia animo, kiu iras antaŭen serĉante kiun ĝi povas forkonsumi, postlasante sian korpon en stato de tranco;
aŭ ĝi povas esti ne pli ol la mesaĝisto de la homo, reala besto aŭ konata Spirito, kies intima ligo kun sia posedanto estas montrita per la fakto ke ĉiu vundo al ĝi estas kredita, per fenomeno konata kiel postefiko, kaŭzi ekvivalentan vundon al la homo.
#000027
Diversaj metodoj por iĝi homlupo estis anoncitaj, unu el la plej simpla estaĵo la forigo de vestaĵo kaj lokado sur zono farita el lupfelo, verŝajne kiel anstataŭaĵo por la supozo de tuta besthaŭto (kiu ankaŭ estas ofte priskribita).
Aliaj kazoj, la korpo estas enfrotita kun magioŝmiraĵo.
Trinki pluvakvon el la piedsigno de la besto koncernita aŭ de certaj sorĉitaj riveretoj ankaŭ estis konsiderita efikaj reĝimoj de plenumado de metamorfozo.
La 16-a-jarcenta sveda verkisto Olaus Magnus diras ke la Livonianaj homlupoj estis iniciatitaj drenante tason de aparte preta biero kaj ripetante arformulon.
Ralston en sia Songs of the Russian People (Kantoj de la rusianoj) donas la formon de ekzorco daŭre konata en Rusio.
En Italio, Francio kaj Germanio, estis dirite ke viro aŭ virino povus iĝi homlupo se li aŭ ŝi, certa merkrede aŭ vendrede, dormis ekstere sur somernokto kun la plenluno brilado rekte sur lia aŭ ŝia vizaĝo.
#000029
En aliaj kazoj, la transformo estis supozeble plenumita de Satana fideleco por la plej abomenindaj finoj, ofte por la konsidero de kontentigado emo al homa viando.
"La homlupojn", Richard Verstegan ( Restitution of Decayed Intelligence (Restituo de Decayed Intelligence) skribas, 1628),
#000030
certainsorĉistoj estas, kiuj esti anointeinta siajn korpojn kun ungvento kiun ili faras de la instinkto de la diablo, kaj meti sur certainon inkaŭnteis gainon, ne nur al la projekcio de aliaj ŝajnas kiel lupoj, sed al sia propra pensado havas kaj la formon kaj naturon de lupoj, tiel longaj kiam ili portas la menciitan gainon.
Kaj ili disponas sin kiel tre lupoj, en maltrankvilado kaj mortigo, kaj la plej multaj el humanaj estaĵoj.
#000031
La fenomeno da postefiko, la potenco de besta metamorfozo, aŭ de sendado de konata, realo aŭ spiritualo, kiel mesaĝisto, kaj la supernormalaj potencoj transigitaj fare de asocio kun tia familiarulo, ankaŭ estas atribuitaj al la magiisto, masklo kaj ino, ĉiuo super;
kaj sorĉistin superstiĉoj estas proksime paralela al, se ne identa kun, licantropic-kredoj, la foja kontraŭvola kvalito de licantropy estanta preskaŭ la sola karakteriza trajto.
En alia direkto la fenomeno de postefiko estas asertita manifesti sin lige kun la arbusto-animo de la Okcidenta Afrikano kaj la nagual de Mezameriko;
sed kvankam ekzistas neniu demarkacilinio por esti tirita pro logikaj kialoj, la supozita potenco de la magiisto kaj la intima unuiĝo de la arbusto-animo aŭ la nagual kun homo ne estas nomitaj licantropy.
Tamen, ĝi estos bone por koncerni ambaŭ tiuj kredoj ĉi tie.
#000032
La malbeno de licantropy ankaŭ estis pripensita de kelkaj akademiuloj kiel esti dia puno.
Homlupliteraturo montras multajn ekzemplojn de dio aŭ sanktuloj supoze malbenante tiujn kiuj citis sian koleregon kun homlupismo.
Tia estas la kazo de Lycaon, kiu estis igita lupo de Zeŭso kiel puno por buĉado de unu el siaj propraj filoj kaj funkciado de siaj restaĵoj al la dioj kiel vespermanĝo.
Tiuj kiuj estis ekskomunikitaj fare de la Eklezio Romkatolika ankaŭ laŭdire iĝis homlupoj.
#000033
La potenco de transformado de aliaj en sovaĝajn bestojn ricevis ne nur al malignaj sorĉistoj, sed al kristanaj sanktuloj ankaŭ.
Omnes angeli, boni et Malio, ex virtute naturali habent potestatem transmutandi corpora nostra ("Ĉiuj anĝeloj, bonaj kaj malbonaj havas la potencon de transmutating niaj korpoj") estis la deklaro de St. Thomas Aquinas.
St. Patrick laŭdire ŝanĝis la kimran reĝon Vereticus en lupon;
Natalis supozeble malbenis gloran irlandan familion kies membroj estis ĉiu kondamnita por esti lupo dum sep jaroj.
En aliaj rakontoj la dia agentejo estas eĉ pli rektaj, dum en Rusio, denove, viroj supozeble iĝis homlupoj dum altirado de la kolerego de la diablo.
#000034
Rimarkinda escepto al la unuiĝo da Lycanthropy kaj La diablo, venas de rara kaj pli malgranda konata raporto pri 80-jaraĝa viro nomita Thiess.
En 1692, en Jürgensburg, Livonio, Thiess atestis sub ĵuro ke li kaj aliaj homlupoj estis la Leporhundoj de Dio.
Li asertis ke ili estis militistoj kiuj iris malsupren en inferon farendaĵo batalon kun sorĉistinoj kaj demonoj.
Iliaj klopodoj certigis ke la diablo kaj liaj helpantoj ne kidnapis la grenon de loka malsukcesis kultivaĵojn malsupren al infero.
Thiess estis firma en siaj asertoj, asertante ke homlupoj en Germanio kaj Rusio ankaŭ faris batalon kun la helpantoj de la diablo en siaj propraj versioj de infero, kaj insistis ke kiam homlupoj mortis, iliaj animoj estis bonvenigitaj en ĉielon kiel rekompensi por sia servo.
Thiess estis finfine juĝita al dek vipobatoj por Idolatry kaj superstiĉa kredo.
#000035
Diversaj metodoj ekzistis por forigado de la homlupformularo.
En antikvo, la Antikvaj greek kaj romianoj kredis je la povo de elĉerpiĝo en resanigado de homoj de licantropy.
La viktimo estus submetita longaj periodoj de fizika agado en la espero de esti forigita de la malsano.
Tiu praktiko devenis de la fakto ke multaj kvazaŭaj homlupoj estus forlasitaj sentiĝi malfortaj kaj malpliigis post farado de atakoj.
#000036
En hungara folkloro, la homlupoj kutimis vivi speciale en la regiono de Transdanubio, kaj laŭsupoze ke la kapablo ŝanĝiĝis al lupo estis akirita en la infanetaĝo, post la sufero de fitraktado fare de la gepatroj aŭ per malbeno.
En la aĝo de sep la knabo aŭ la knabino forlasas la domon kaj iras ĉasi antaŭ nokto kaj povas ŝanĝi al persono aŭ lupo kiam ajn li deziras.
La malbeno kie en la plenaĝeco la persono pasis tri fojojn tra arko igita el Betulo kun la helpo de sovaĝejo rose spino. ankaŭ povas
#000039
La homlupoj povas ekstermi ĉiun specon de farmbestoj, aparte ŝafoj.
La transformo kutime okazis en la vintra solstico, Pasko kaj plenluno.
Poste en la 17-a kaj 18-a jarcento, la provoj en Hungario ne nur estis kondukitaj kontraŭ sorĉistinoj, sed kontraŭ homlupoj ankaŭ, kaj multaj rekordoj ekzistas kreante ligojn inter ambaŭ specoj.
Ankaŭ la vampiroj kaj homlupoj estas parencaj en Hungario, estante ambaŭ timita en la antikvaĵo.
#000040
Inter la Suda Slavs, kaj ankaŭ inter la Kashubs de kio nun estas norda Pollando, [ klarigo bezonis ] ke ekzistis la kredo ke se infano estis naskita kun hararo, haŭtmakulo aŭ venkĉemizo sur ilia kapo, ili laŭsupoze posedis formo-ŝanĝiĝantajn kapablojn.
Kvankam kapable je iĝado iu besto kiun ili deziris, ĝi estis ofte kredita tiujn tiajn homojn preferitajn por iĝi lupo.
#000041
Serbaj vulkodlak'oj tradicie havis la kutimon de kunveni ĉiujare en la vintromonatoj, kiam ili forigus siajn lupfelojn kaj pendigus ilin de arboj.
Ili tiam akirus alia vulkodlaks haŭto kaj brulvundo ĝi, liberigante de sia malbeno la vulkodlak de kiu la haŭto venis.
#000042
Laŭ armena popolscio, ekzistas virinoj kiuj, en sekvo de mortaj pekoj, estas kondamnitaj por pasigi sep jarojn en lupformo.
En tipa konto, kondamnita virino estas vizitita fare de wolfskin-sumigadspirito, kiu ordonas al ŝi eluzi la haŭton, post kiu igas ŝin akiri timigajn avidojn por homa viando baldaŭ.
Kun ŝia pli bona naturo venkas, la lupino forkonsumas ĉiun el siaj propraj infanoj, la infanoj de tiam ŝiaj parencoj en ordo da rilato, kaj finfine la infanojn de fremduloj.
Ŝi vagas nur dum la nokto, kun pordoj kaj kluzinstalaĵo arĉbazon senkaŝa ĉe she aliro.
Kiam mateno alvenas, ŝi revenas al homa formo kaj forigas she lupfelon.
La transformo laŭdire ĝenerale estas kontraŭvola, sed ekzistas alternaj versioj implikantaj libervolan metamorfozon, kie la virinoj povas transformi ĉe volo.
#000043
La Naskapis kredis ke la karibuo postvivo estas gardita per gigantaj lupoj proksime de kiuj mortbatas senatentajn ĉasistojn enriskiĝantajn ankaŭ.
La navahoj timis sorĉistinojn en la vestaĵo de lupo nomita "Mai-vircigna".
#000044
Alarbara opiniis ke tiuj kredoj ŝuldiĝis al la norena koloniigo de la Amerikoj.
Kiam la eŭropa koloniigo de la Amerikoj okazis, la pioniroj kunportis sian propran homlupfolkloron kaj poste estis influitaj per la popolscio de siaj najbaraj kolonioj kaj tiuj de la indiĝenoj.
Kredo je la ĉeestantaj loup-garou en Kanado, la Supra parto kaj Malsupra Duoninsuloj de Miĉigano [36] kaj nordŝtata New York, originas de franca folkloro influita per indianaj rakontoj sur la Wendigo.
En Meksiko, ekzistas kredo je estaĵo nomita la nahual, kiu tradicie limigas sin al ŝtelado de fromaĝo kaj seksperfortado de virinoj prefere ol murdi.
[ citaĵo bezonis ] En Haitio, ekzistas superstiĉo ke homlupspiritoj konataj loke kiel Jé-ruĵaj (ruĝaj okuloj) povas posedi la korpojn de sensciaj personoj kaj noktaj transformas ilin en kanibalistajn lupinestaĵojn.
La haitiaj jé-ruĵoj tipe provas trompi patrinojn en fordonado siaj infanoj libervole vekante ilin dum la nokto kaj demandante al sia permeso preni sian infanon, al kiu la konfuzita patrino povas aŭ respondi jes aŭ ne.
La haitiaj jé-ruĵoj devias de tradiciaj eŭropaj homlupoj memstare kutimo de aktive provi disvastigi sian licantropic-staton al aliaj, tre kiel vampiroj.
#000045
La romano Drakulo (1897) kune kun la novelo Dracula's Guest verkita fare de Bram Stoker, uzis pli fruajn mitologiojn de homlupoj kaj similaj legendaj demonoj kaj "devis esprimi la timojn de aĝo", kaj la "timoj antaŭ nelonge viktorian patriarkecon ".
En la gasto, de Drakulo grupo de armeaj rajdantoj venantaj al la helpo de la protagonistoĉasado de Drakulo, prezentis kiel grandegullupon deklarantan la nuran manieron mortigi ĝi estas de "Sacred Bullet".
Tio ankaŭ estas menciita en la ĉefromano Drakulo ankaŭ.
Count Dracula deklarita en la romano ke legendoj de homlupoj originis de lia Szekely rasa genealogia arbo, [43] kiu mem ankaŭ estas prezentita kun la kapablo al formoŝanĝo en lupon ĉe volo dum la nokto sed estas nekapabla fari tion dum la tago krom tagmeze.
#000047
La unua plenlonga filmo se temas pri uzi antropomorfan homlupon estis Werewolf of London (Homlupo de Londono) en 1935.
La ĉefhomlupo de tiu filmo estas ŝika Londonsciencisto kiu retenas iom da el sia stilo kaj la plej grandan parton de siaj homaj trajtoj post sia transformo, [45] ĉar plumbaktoro Henry Hull estis nevola pasigi longajn horojn estante konsistigita fare de ŝminkartisto Jack Pierce.
Universal Studios uzis balkanan rakonton de planto asociita kun licantropy kia ekzistis neniu literatura verko por tiri sur, male al la kazo kun vampiroj.
Ekzistas neniu referenco al tegi nek aliaj aspektoj de homluppopolscio kiel ekzemple kanibalismo.
#000048
Pli tragiko estas Lawrence Talbot, ŝajnigita esti fare de Lon Chaney, Jr. en 1941's La Lupo MAN .
Kun la strukturo de Pierce pli kompleksa tiu tempon, [48] la filmo katapultis la homlupon en publikan konscion.
Bonvolaj portretadoj estas malmultaj sed rimarkindaj, kiel ekzemple la komedia sed torturita protagonisto David Naughton en An Amerika Homlupo en Londono , [49] kaj malpli afliktita kaj pli memcerta kaj karisma Jack Nicholson en la filmo (1994 ) Wolf .
Tempon, la bildigo de homlupoj esploris de tute malica al eĉ heroaj estaĵoj, kiel ekzemple enen la submondo kaj Krepusko serioj, same kiel Dance in the Vampire Bund (Danco en la Vampiro-Germana Ŝtatobligacio) , Rosario+Vampire , kaj diversaj aliaj filmoj, animeo, Mangao, kaj komiksoj.
#000049
Aliaj homlupoj estas definitive pli konsciaj kaj malicaj, kiel ekzemple tiuj en la romano The Howling kaj ĝiaj postaj daŭrigoj kaj filmadaptigoj.
La formo kiun homlupo supozas estis ĝenerale antropomorfa en fruaj filmoj kiel ekzemple La Lupo MAN kaj Werewolf of London (Homlupo de Londono), sed pli granda kaj potenca lupo en multaj pli postaj filmoj.
#000050
Kune kun la vundebleco al la arĝentkuglo, la plenluno estanta la kialo de la transformo nur iĝis parto de la bildigo de homlupoj laŭ ŭidespead-bazo en la dudeka jarcento.
La unua filmo se temas pri havi la transforman efikon de la plenluno estis la La Lupo MAN en 1941.
#000052
Nazia Germanio uzis Homlupon, ĉar la nomo de la mita Estaĵo estas literumita en la germana, en 1942-43 kiel la kaŝnomo por unu el la ĉefsidejo de Hitler.
En la finaj tagoj de la milito la nazia "Operacio Homlupo " direktita kontraŭ kreado de komandforto kiu funkciigus malantaŭ malamikaj linioj kiel la aliancanoj avancus tra Germanio mem.
#000053
Du fikciaj bildigoj de "Operation Werwolf" - Usono televidserialo True Blood kaj la romano Wolf Hunter, (2012) de J.L. Benét - miksas la du signifojn de "Homlupo" prezentante la 1945-datita eltenulajn naziajn komandojn kiel esti faktaj homlupoj.
#000054
Homlupo (ankaŭ, en PIV kaj laŭ Zamenhof, lupfantomo; aliaj, maloftaj nomoj luphomo kaj likantropo laŭ la greka λυκάνθρωπος = lup-homo) en folkloro estas homo kiu havas la povon iĝi lupo. Laŭ la plej multaj rakontoj, la homlupo lupiĝas nokte, precipe dum plena luno, kaj atakas aliajn homojn, sed tage eĉ ne memoras pri tio. Laŭ moderna populara kulturo (literatura kaj kina), la atakitoj kiuj transvivis la atakon (kutime temas pri mordo) ankaŭ iĝas homlupoj; homlupon oni povas mortigi nur per arĝenta batalilo (kuglo, sago).
#000058
Homlupo estas tre populara eŭropa folklora estulo. Eĉ en landojn kie ne estas veraj lupoj, kiel Brazilo, eŭropaj koloniistoj portis tiun ĉi legendon. Laŭ brazila versio, homlupo estas la sepa vira filo, post sep filinoj de unu virino. Por liberigi lin de malbeno, oni devas vundi lin per rozdorno kolektita en tombejo ĉe noktomezo. En Brazilo, kompreneble, li ne estas lupo, sed "granda hundo". Belorusoj havis legendojn pri mezepoka princo Vseslav Brjaĉislaviĉ, kiu havis kapablon transformiĝi en homlupon.
#000059
Multaj kantoj pritraktas la temon de homlupoj.[mankas fonto] Vidu ekzemple Varulven.
#000060
Pri homlupo ekzistas tre fama germana poemo verkita de Christian Morgenstern. En tiu poemo okazas multaj gramatikaj ŝercoj. Jam en kelkaj lingvoj ekzistas tradukoj, kiuj ĉiam primokas la gramatikon de la koncerna lingvo.[mankas fonto] La poemon esperantigis Bertilo Wennergren.[1].
#000061
Multaj filmoj pritraktas la teman de homlupoj, ekzemple Usonana homlupoo en Parizo.
#000062
Ekzistas ankaŭ ludoj, kie homlupoj estas temuloj, ekz. ludo Homlupo.
#000063