El la SAT-rondojIndignula revolucia movadoKion fari ?Taglibro de nia Kamarado Jasuo HORI dum la japanaj katastrofoj
#000000
Traduko : Ŝtonĉjo, korektita de Vito
#000003
kaj ankaŭ ĉiuj tiuj belaj starantaj domoj, ĵuskonstruitaj, ĉirkaŭitaj de ĝardenoj, en kiujn ne eblas reveni por vivi, ĉar ili estis radioaktive infektitaj...
#000006
Pudoraj, ĝis kiam ili liberiĝos baldaŭ, unuigitaj ĉe tagmanĝa tablo de restoracio en najbara urbo, ili konfesos :
#000008
« Mi tiom dezirintus helpi tiujn de la malsupra urbo, kies domoj estis englutitaj de la cunamo, loĝigi ilin, sed ne eblis : nia domo estas infektita, endas ne plu loĝi en ĝi. »
#000010
« Post monatoj en mezlernejo ne plu uzita, dividante kursĉambron kun ceteraj elmigrintoj, ni sukcesis trovi etan loĝejon, sed ni ankoraŭ ne havas laboron », poste « Ni estas malproksime de la maro, tio mankas al ni, ni ĉiam vivis tie. »
#000011
« Ankoraŭ restas 12 jaroj pagotaj por domo, kiu iĝis neloĝebla... La iomon da mono, kiun ni ricevas, ni devas konservi, por elpagi la ŝuldon... Ne plu restas io al ni. » (Tio estas komuna problemo en Japanio : oni plu pagas ŝuldojn, malgraŭ iu ajn evento, eĉ por domo disfalinta aŭ malsanfavora, sekve de katastrofo).
#000012
« Mia domo estas tiu flava, kun granda fenestrego kontraŭ la maro, kiun vi ĵus vidis. Ĝi belas, ĉu ne ? Ĝi estas ege infektita, nenio plu utilas. »
#000013
Kutime, post natura katastrofo, homoj interhelpas, purigas, kune rekonstruas kaj vivo rekomenciĝas... SED NUKLEA KATASTROFO ESTAS NE NORMALA KATASTROFO. Nur restas ruinaĵoj, malplenaj domoj kaj senanimaj urboj, kaj ne utilas fari ion, ripari ion : nek vojojn, nek tegmentojn, nek murojn, nek tombejojn, nek bovejojn... Ne plu lokiĝeblas homoj, ilia laboro, iliaj brutoj aŭ bienoj. KVAZAŬ HOMO ESTUS TROE.
#000014
Iu kiu iĝis sen io ajn, kies profesia vivo ĉiam okupiĝis pri atomcentraloj, fine konfesis al mi :
#000015