Arkitektura stilo estas karakterizita per la ecoj kiuj igas konstruaĵon aŭ alian strukturon rimarkinda aŭ historie identigebla.
Stilo povas inkludi tiajn elementojn kiel formo, metodo de konstruo, konstrumaterialoj, kaj regiona karaktero.
Plej multe de la arkitekturo povas esti klasifikita ene de kronologio de stiloj kiu ŝanĝiĝas dum tempo reflektanta variajn modojn, kredojn kaj religiojn, aŭ la aperon de novaj ideoj, teknologion, aŭ materialojn kiuj igas novajn stilojn eblaj.
#000001
Stiloj tial eliras el la historio de socio.
Ili estas dokumentitaj en la temo de historio de arkitekturo.
En iu tempo pluraj stiloj povas esti modaj, kaj kiam stilo ŝanĝiĝas certe kutime tiel iom post iom, ĉar arkitektoj lernas kaj adaptiĝas al novaj ideoj.
La nova stilo foje estas nur ribelo kontraŭ ekzistanta stilo, kiel ekzemple postmodernismo (elvokiva "post modernismo"), kiu havas en la lastaj jaroj [ tempokadro?
trovita sia propra lingvo kaj dividita en kelkajn stilojn kiuj akiris aliajn nomojn.
#000002
Stiloj ofte atingis aliajn lokojn, tiel ke la stilo ĉe sia fonto daŭre formiĝas laŭ novaj manieroj dum aliaj landoj sekvas kun sia propra tordaĵo.
Ekzemple, Renesanc ideoj aperis en Italio ĉirkaŭ 1425 kaj atingis ĉion el Eŭropo dum la venontaj 200 jaroj, kun la francaj, belgaj, germanaj, anglaj, kaj hispanaj Renesancoj montrantaj rekoneble la saman stilon, sed kun unikaj karakterizaĵoj.
Stilo ankaŭ povas disvastiĝi tra koloniismo, aŭ de eksterlandaj kolonioj lernantaj de ilia hejmlando, aŭ de setlantoj moviĝantaj al nova tero.
Unu ekzemplo estas la hispanaj misioj en Kalifornio, alportita fare de hispanaj pastroj en la malfrua 18-a jarcento kaj konstruita en unika stilo.
#000003
Post kiam stilo iris for el modo, reviviĝoj kaj re-interpretoj povas okazi.
Ekzemple, klasikismo estis revivigita multajn fojojn kaj trovita nova vivo kiel neoklasikismo.
Ĉiun fojon ĝi estas revivigita, ĝi estas malsama.
La hispana misiostilo 100 jarojn poste estis revivigita kiel la Misio-Reviviĝo, kaj tio baldaŭ evoluis en la Hispanan Kolonian Reviviĝon.
#000004
Vulgara arkitekturo funkcias iomete alimaniere kaj estas listigita aparte.
Ĝi estas la indiĝena metodo de konstruo utiligita fare de lokaj homoj, kutime utiligante laborintensajn metodojn kaj lokajn materialojn, kaj kutime por malgrandaj strukturoj kiel ekzemple kamparaj dometoj.
Ĝi varias de regiono al regiono eĉ ene de lando, kaj faras nur malmulte da finanalizo de naciaj stiloj aŭ teknologio.
Ĉar okcidenta socio formiĝis, vulgaraj stiloj fariĝis plejparte eksdataj pro nova teknologio kaj al naciaj konstruaĵnormoj.
#000005
1 Historio de la koncepto de arkitektura stilo
#000006
Historio de la koncepto de arkitektura stilo
#000007
Konstruadkabaloj de la periodstiloj de historia arto kaj arkitekturo estis grava konzerno de 19-a-jarcentaj akademiuloj en la nova kaj komence plejparte germanlingva kampo de arthistorio, kun gravaj verkistoj en la larĝa teorio de stilo inkluzive de Carl Friedrich von Rumohr, Gottfried Semper, kaj Alois Riegl en lia Stilfragen de 1893, kun Heinrich Wölfflin kaj Paul Frankl daŭriganta la debaton en la 20-a jarcento.
Paul Jacobsthal kaj Josef Strzygowski estas inter la arthistoriistoj kiuj sekvis Riegl en proponado de grandkabaloj spurantaj la dissendon de elementoj de stiloj trans grandaj intervaloj en tempo kaj spaco.
Tiu speco de arthistorio ankaŭ estas konata kiel formalismo, aŭ la studo de formoj aŭ formoj en arto.
#000008
Semper, Wölfflin, kaj Frankl, kaj pli posta Ackerman, havis fonojn en la historio de arkitekturo, kaj kiel multaj aliaj esprimoj por periodstiloj, "Romaniko" kaj "gotiko" estis komence kreitaj por priskribi arkitekturajn stilojn, kie gravaj ŝanĝoj inter stiloj povas esti pli klaraj kaj pli facilaj difini, ne malplej ĉar stilo en arkitekturo estas pli facila por reprodukti sekvante regularon ol stilo en metafora arto kiel ekzemple pentraĵo.
Esprimoj originis por priskribi arkitekturajn periodojn estis ofte poste aplikitaj al aliaj areoj de la bildartoj, kaj tiam pli vaste daŭre al muziko, literaturo kaj la ĝenerala kulturo.
En arkitekturo stila ŝanĝo ofte sekvas, kaj fariĝas ebla per, la eltrovo de novaj teknikoj aŭ materialoj, de la gotika riptrezorejo ĝis moderna metalo kaj ŝtalbeton konstruo.
Grava areo de debato en kaj arthistorio kaj arkelogio estis la amplekso al kiu stila ŝanĝo en aliaj kampoj kiel pentraĵo aŭ ceramiko ankaŭ estas respondo al novaj teknikaj eblecoj, aŭ havas ĝian propran impeton formiĝi (la kunstŭolen de Riegl), aŭ ŝanĝiĝas en respondo al sociaj kaj ekonomiaj faktoroj influantaj patronecon kaj la kondiĉojn de la artisto, ĉar aktuala pensado tendencas emfazi, utiligante malpli rigidajn versiojn de marksista arthistorio.
#000009
Kvankam stilo estis etablita kiel centra komponento de arthistoria analizo, vidi ĝin kiel la superrega faktoro en arthistorio falis el modo antaŭ 2-a Mondmilito, kiel aliaj manieroj rigardi arton evoluigis, [4] kaj reagon kontraŭ la emfazo de stilo formiĝanta;
por Svetlana Alpers, "la normala alvokado de stilo en arthistorio estas malkuraĝiga afero efektive".
Laŭ James Elkins "En la pli postaj 20-a jarcento-kritikoj de stilo were celita ĉe plu reduktante la Hegelian-elementojn de la koncepto retenante ĝin en formo kiu povus esti pli facile kontrolita".
#000010