La Komisiono funkciigas kiel kabinetregistaro, kun 28 membroj de la Komisiono (neformale konata kiel "komisaroj").
Ekzistas unu membro per membroŝtato, sed membroj estas ligitaj memstare oficĵuro por reprezenti la ĝeneralan intereson de la EU kiel tutaĵo prefere ol sia hejmŝtato.
Unu el la 28 la Komisiono-Prezidanto (nuntempe Jean-Claude Juncker) proponita fare de la Eŭropa Konsilio [5] kaj elektita fare de la Eŭropa Parlamento estas.
La Konsilio de la Eŭropa Unio tiam nomumas la aliajn 27 membrojn de la Komisiono en interkonsento kun la nomumita prezidanto, kaj la 28 membroj kiam ununura korpo tiam estas kondiĉigita de voĉdono de aprobo de la Eŭropa Parlamento.
La nuna komisiono estas la Juncker Komisiono, kiu ekoficis malfrue en 2014.
#000002
La esprimo Commission estas uzita aŭ en la mallarĝa signifo de la 28-membra College of Commissioners (Kolegio de komisaroj) (aŭ College) aŭ ankaŭ inkludi la administran aparaton de proksimume 32,000 eŭropaj ŝtatoficistoj kiuj estas dividitaj en sekciojn anoncis estraro-generalojn kaj servojn.
La proceduraj lingvoj de la Komisiono estas anglaj, la franca kaj la germana.
La Membroj de la Komisiono kaj siaj "kabinetoj" (tujaj teamoj) estas bazitaj en la berlaymont-konstruaĵo en Bruselo.
#000003
La Eŭropa Komisiono venas de unu el la kvin esencaj institucioj kreita en la supernacia Eŭropa Komunuma sistemo, sekvante la proponon de Robert Schuman, franca ministro pri eksteraj rilatoj, la 9an de majo 1950.
Originante de 1951 kiel la Alta Adminstracio de la Eŭropa Komunumo pri Karbo kaj Ŝtalo, la Komisiono spertis multajn ŝanĝojn en povo kaj kunmetaĵo sub diversaj prezidantoj, implikante tri komunumojn.
#000005
Eksterlandaj rilatoj High Representative Federica Mogherini
#000007
La unua komisiono originis de 1951 kiel la naŭ-membra " Alta aŭtoritato " sub prezidanto Jean Monnet (vidu Monnet Authority).
La Alta Adminstracio estis la supernacia administra oficulo de la nova Eŭropa Komunumo pri Karbo kaj Ŝtalo (ECSC).
Ĝi ekoficis unue la 10an de aŭgusto 1952 en Luksemburgio.
En 1958 la Traktato pri la fondo de la Eŭropa Komunumo establis du novajn komunumojn kune kun la ECSC: la Eŭropa Ekonomia Komunumo (EEK) kaj la Eŭropa Komunumo pri Atomenergio (Euratom).
Tamen iliaj oficuloj estis nomitaj "komisionoj" prefere ol "High Authorities".
La kialo de la ŝanĝo en nomo estis la nova rilato inter la oficuloj kaj la Konsilio.
Kelkaj ŝtatoj kiel ekzemple Francio esprimis rezervadojn super la potenco de la Alta Adminstracio kaj deziris limigi ĝin donante pli da potenco al la Konsilio prefere ol la novaj oficuloj.
#000008
Louis Armand gvidis la unuan Commission of Euratom (Komisiono de Euratom).
Walter Hallstein gvidis la unuan Komisionon de la EEK, okazigante la unuan formalan renkontiĝon la 16an de januaro 1958 ĉe la Kastelo de-VAL-dukino.
Ĝi realigis interkonsenton sur disputiga cerealprezakordo same kiel faranta pozitivan impreson sur triaj landoj kiam ĝi igis it internacian debuton ĉe la Kennedy Round de Ĝenerala Interkonsento pri Komercimpostoj kaj Komerco (GATT) intertraktadoj.
Hallstein precipe komencis la firmiĝon de eŭropa juro kaj komencis havi rimarkindan efikon al nacia leĝaro.
Malgranda atento estis prenita de lia administracio komence sed, kun helpo de la Justica Kortumo de Eŭropaj Komunumoj, lia komisiono stampis ĝian aŭtoritaton firme sufiĉe por permesi al estontaj komisionoj esti prenitaj pli grave.
Tamen, en 1965 akumuliĝantaj diferencoj inter la franca registaro de Charles de Gaulle kaj la aliaj membroŝtatoj (super brita eniro, rektaj elektoj al parlamento, la Fouchet Plano kaj la buĝeto) ekigis la " malplenan prezidanto- " krizon ŝajne super proponoj por la Komuna Agrikultura Politiko.
Kvankam la institucia krizo estis solvita la sekvan jaron, ĝi kosto Etienne Hirsch lia prezidanteco de Euratom kaj pli posta Walter Hallstein la EEK prezidanteco malgraŭ alie estado rigarditaj kiel la plej "dinamika" gvidanto ĝis Jacques Delors.
#000009
La tri korpoj, kolektive nomitaj la Eŭropaj Oficuloj, kunekzistis ĝis 1 julio 1967 kie, sub la Traktato pri la kreo de komuna Konsilio kaj komuna Komisiono de la Eŭropa Komunumo, ili estis kombinitaj en ununuran administracion sub prezidanto Jean Rey.
Pro la fuzio la Rey Komisiono vidis provizoran pliiĝi al 14 membroj, kvankam postaj komisionoj estis reduktitaj cedas al naŭ, sekvante la formulon de unu membro por malgrandaj ŝtatoj kaj du por pli grandaj ŝtatoj.
La Rey Komisiono kompletigis la dogansindikaton de la Komunumo en 1968 kaj kampanjis por pli potenca, elektis, Eŭropa Parlamento.
Malgraŭ Rey estanta la unua prezidanto de la kombinitaj komunumoj, Hallstein estas vidita kiel la unua Prezidanto de la moderna komisiono.
#000010
La Malfatti kaj Mansholt Commissions sekvis kun laboro sur mona kunlaboro kaj la unua vastigo en la nordo en 1973.
Kun tiu vastigo la membreco de la komisiono pliigita al dek tri sub la Ortoli Komisiono (Britio kiam al granda membro estis koncedita du komisaroj), kiuj traktis la pligrandigitan komunumon dum ekonomia kaj internacia malstabileco en tiu tempo.
La ekstera reprezentado de la Komunumo prenis paŝon antaŭen kiam prezidanto Roy Jenkins, rekrutita ĝis la prezidanteco en januaro 1977 de lia rolo kiel ministro por internaj aferoj de la laboristregistaro de Britio, [20] iĝis la unua prezidanto partoprenanta G8 pintkunvenon nome de la Komunumo.
Sekvante la Jenkins Commission, tiu de Gaston Thorn
Komisiono vidis la vastigon de la Komunumo en la sudo, aldone al komenca laboro sur la Ununura Eŭropa Leĝo.
#000011
La Komisiono kondukita de Jacques Delors estis vidita kiel donado al la Komunumo orientiĝa kapablo kaj dinamiko.
Delors kaj lia teamo ankaŭ estas konsideritaj la " fondajn patrojn de la eŭro ".
La Internacia Herald Tribune notis la laboron de Delors ĉe la fino de sia dua oficperiodo en 1992: "Mr. Delors savis la Eŭropan Komunumon de la problemoj.
Li alvenis kiam Europessimism estis ĉe ĝia plej malbona.
Kvankam li estis malgrand-konata iama franca financministro, li spiris vivon kaj esperon en la Eŭropan Komuumon kaj en la malkuraĝan Brussels Commission.
En lia unua oficperiodo, de 1985 ĝis 1988, li amasiĝis Eŭropo al la voko de la komuna merkato, kaj kiam nomumite al dua oficperiodo li komencis instigi eŭropanojn direkte al la multe pli ambiciaj celoj de ekonomia, mona kaj politika unio".
#000012
La posteulo al Delors estis Jacques Santer.
La tuta Komisiono Santer estis devigita eksiĝi en 1999 de la Parlamento kiel sekvo de fraŭdo kaj koruptskandalo, kun centrejo rolludoite fare de Édith Cresson.
Tiuj fraŭdoj estis rivelitaj fare de interna revizoro Paul van Buitenen.
#000013
Tio estis la unuan fojon komisiono estis devigita eksiĝi en amaso kaj reprezentis ŝanĝon de potenco direkte al la Parlamento.
Tamen la Komisiono Santer aranĝis laboron sur la Traktato de Amsterdamo kaj la eŭron.
En respondo al la skandalo la European Anti-Fraud Office (OLAF) estis kreita.
#000014
Akuzoj de fraŭdo kaj korupto denove estis levitaj en 2004 fare de iama ĉefrevizoro Jules Muis.
Commission-oficiro Guido Strack raportis kvazaŭan fraŭdon kaj fitraktadojn en sia sekcio en jaroj 2002-2004 al OLAF kaj estis pafita kiel rezulto.
En 2008 Paul van Buitenen (la antaŭa revizoro konata de Komisiono Santer skandalo) akuzis la European Anti-Fraud Office (OLAF) je manko de sendependeco kaj efikeco.
#000017
Lisbono ankaŭ kombinis la postenojn de European Commissioner for External Relations (Eŭropa komisaro por External Relations) kun la Alta Reprezentanto de la Konsilio por la Komuna ekstera kaj sekureca politiko de la Eŭropa Unio.
Tiu poŝto, ankaŭ Vice-President of the Commission (Vicprezidanto de la Komisiono), kondukus la eksterŝtataĵojn-renkontiĝojn de la Konsilio de la Eŭropa Unio same kiel la eksterajn rilatodevontigon de la komisiono.
La traktato plue provizas ke la plej lastatempaj eŭropaj elektoj devus esti " enkalkulitaj " dum nomumado de la Komisiono, kvankam la prezidanto daŭre estas proponita fare de la Eŭropa Konsilio;
la Eŭropa Parlamento " elektas " la Komisionon prefere ol " aprobas " ĝin kiel sub la Traktato de Nico.
#000019
Juncker nomumis sian antaŭan kampanjdirektoron kaj estron de la transirteamo, Martin Selmayr, kiel sia ĉefo de kabineto.
Dum la Juncker-prezidanteco Selmayr estis priskribita kiel "la plej potenca EU-stabestro iam."
#000021
La Komisiono estis trompita de la komenco por funkcii kiel sendependaj supernaciaj aŭtoritatapartode-registaroj;
ĝi estis priskribita kiel "la nura korpo pagita por pensi eŭropan".
La membroj estas proponitaj memstare membroŝtatregistaroj, unu de ĉiu.
Tamen, ili verŝajne agos sendepende - idlon de aliaj influoj kiel ekzemple tiuj registaroj kiuj nomumis ilin.
Tio estas kontraste al la Konsilio, kiu reprezentas registarojn, la Parlamento, kiu reprezentas civitanojn, la Ekonomia kaj Social Committee, kiu reprezentas organizitan burĝan socion, kaj la Komitaton de regionoj, kiu reprezentas lokan kaj regionan administracion.
#000022
Tra Artikolo 17 el la Traktato pri Eŭropa Unio la Komisiono havas plurajn respondecajn kampojn: por evoluigi mez-esprimajn strategiojn;
al skizleĝaro kaj mediaciu en la leĝdona procezo;
reprezenti la EU en komerctraktadoj;
fari regulojn kaj regularojn, ekzemple en konkurpolitiko;
desegni supren la buĝeton de la Eŭropa Unio;
kaj esplori la efektivigon de la traktatoj kaj leĝaro.
La reguloj de proceduro de la Eŭropa Komisiono metis la operacion kaj organizon de la komisiono.
#000023
Antaŭ ol la Treaty of Lisbon (Traktato de Lisbono) venis en forton, la plenuma potenco de la EU estis tenita fare de la Konsilio: ĝi donis pri la Komisiono tiajn potencojn por ĝi por praktiki.
Tamen, la Konsilio estis permesita retir tiujn potencojn, ekzerci ilin rekte, aŭ trudi kondiĉojn sur ilia uzo.
Tiu aspekto estis ŝanĝita per la Traktato de Lisbono, post kiu la Komisiono ekzercas ĝiajn potencojn ĵus de virto de la traktatoj.
Potencoj estas pli limigitaj ol la plej multaj naciaj oficuloj, delvis pro la manko de la komisiono de potenco super areoj kiel ekstera politiko - ke potenco estas tenita fare de la Eŭropa Konsilio, kiun kelkaj analizistoj priskribis kiel alian oficulon.
#000024
Pripensante ke sub la Lisbona Traktato la Eŭropa Konsilio fariĝis formala institucio kun la potenco de nomumado de la Komisiono, povus esti dirite ke la du korpoj tenas la plenuman potencon de la EU (la Eŭropa Konsilio ankaŭ tenas individuajn naciajn plenumajn potencojn).
Tamen, estas la Komisiono kiu nuntempe tenas plenumajn potencojn super la Eŭropa Unio.
La registaraj potencoj de la Komisiono estis tia ke kelkaj kiel ekzemple iama Belgian Prime Minister
Guy Verhofstadt proponis ŝanĝi it nomon al la "European Government", nomante la nunan nomon de la Komisiono "ridinda".
#000025
La potencoj de la komisiono en proponado de leĝo kutime koncentriĝis pri ekonomia reguligo.
Ĝi prezentis grandan nombron da regularoj bazitaj sur " antaŭgarda principo ".
Tio signifas ke antaŭprena reguligo okazas se ekzistas kredinda danĝero al la medio aŭ homa sano: ekzemple dum pritraktado de klimata ŝanĝo kaj limigado genetike modifitaj organismoj.
Tio estas malfavora al pezbalancaj regularoj por ilia efiko al la ekonomio.
Tiel, la Komisiono ofte proponas pli striktan leĝaron ol aliaj landoj.
Pro la grandeco de la eŭropa merkato tio igis EU-leĝaron grava influo en la tutmonda merkato.
#000027
Lastatempe la Komisiono moviĝis en kreado de eŭropa puna juro.
En 2006, venenrubforperdo de la marbordo de Ebur-Bordo, de eŭropa ŝipo, instigis la Komisionon por rigardi en leĝaron kontraŭ venenrubo.
Iu EU deklaras en tiu tempo ne eĉ havis krimon kontraŭ ekspeda venenrubo kondukanta al la komisaroj Franco Frattini kaj Stavros Dimas prezenti la ideon de "ekologiaj krimoj".
Ilia ĝuste por proponi puna juro estis defiita en la Justica Kortumo de Eŭropaj Komunumoj sed konfirmita.
Aktuale en 2007, la nuraj aliaj punajuraj proponoj kiuj estis prezentitaj estas en la aŭtorrajtoj-direktivo, [56] kaj en amendo al la 2002-datita kontraŭ-terorisma framdecido, malpermesante terorism‐related inciton, rekrutadon (precipe per la interreto) kaj trejnadon.
#000028
Post kiam leĝaro estas pasigita fare de la Konsilio kaj parlamento, estas la respondeco de la komisiono certigi ke ĝi estas efektivigita.
Ĝi faras tion tra la membroŝtatoj aŭ tra ĝiaj agentejoj.
En adoptado de la necesaj teknikaj iniciatoj, la Komisiono estas helpita fare de komisionoj konsistigitaj de reprezentantoj de membroŝtatoj kaj de la publikaj kaj privataj vestibloj [58] (procezo konata en ĵargono kiel " komitologo ").
Krome, la Komisiono respondecas pri la efektivigo de la EU-buĝeto, certigante, kune kun la Eŭropa Revizora Kortumo, ke EU-financo estas ĝuste elspezitaj.
#000029
Aparte la Komisiono havas devontigon certigi la traktatojn kaj leĝo eble estas konfirmita, prenante membroŝtatojn aŭ aliajn instituciojn al la Court of Justice (Tribunalo de Justeco) en disputo.
En tiu rolo ĝi estas konata neformale kiel la "kuratoro de la traktatoj".
Finfine, la Komisiono disponigas iun eksteran reprezentantaron por la Unio, kune kun la membroŝtatoj kaj la Komuna ekstera kaj sekureca politiko de la Eŭropa Unio, reprezentante la Union en korpoj kiel ekzemple la MKO.
Estas ankaŭ kutime ke la prezidanto por partoprenus renkontiĝojn de la G8.
#000030
Ekzistas pliaj kriterioj influantaj la elekton de la kandidato, inkluzive de: de kiu areo de Eŭropo la kandidato venas, preferis kiel Sudeŭropon en 2004;
la politika influo de la kandidato, kredinda ankoraŭ ne superfortaj membroj;
lingvo, scipovo en la franca pripensita necesa de Francio;
kaj grado da integriĝo, ilia stato estanta membro de kaj la eŭrozono kaj la Traktato de Schengen.
En 2004, tiu sistemo produktis kelkajn kandidatojn [69] kaj estis tiel kritikita per kelkaj MEPoj: sekvante la prokrastitan selektadon, la ALDE grupestro Graham Watson priskribis la proceduron kiel " Justus Lipsius tapiŝomerkato-" produktadon nur la " plej malsupran komunan denominatoron ";
dum Green-EFA kungvidanto Daniel Cohn-Bendit demandis Barroson post sia unua parolado "If you are the best candidate, why were you not the first (Se vi estas la plej bona kandidato, kial estis vi ne la unua)?"
#000033
Sekvante la elekton de la prezidanto, kaj la nomumo de la Alta Reprezentanto de la Eŭropa Konsilio, ĉiu komisaro estas nomumita fare de ilia membroŝtato (krom tiuj ŝtatoj kiuj disponigis la prezidanton kaj High Representative) en interkonsiliĝo kun la Komisiono-Prezidanto, kvankam li tenas neniun malmolan potencon kaŭzi ŝanĝon en kandidato.
Tamen ju pli kapabla la kandidato estas, des pli verŝajna la Komisiono-Prezidanto asignos al ili potencan paperaron, kies distribuado
La teamo de la prezidanto tiam estas kondiĉigita de demandosesioj ĉe la Eŭropa Parlamento kiu pridubos ilin kaj tiam voĉdonos pri ilia taŭgeco kiel tutaĵo.
Se membroj de la teamo estas trovitaj esti tro malkonvenaj, la prezidanto tiam devas rearanĝi la teamon aŭ peti novan kandidaton de la membroŝtato aŭ riski la tutan komisionon estante malaprobita.
Ĉar parlamento ne povas voĉdoni kontraŭ individuaj komisaroj ekzistas kutime kompromiso per kio la plej malbonaj kandidatoj estas forigitaj sed negravaj obĵetoj estas metitaj flankenmetiten tiel la Komisiono povas ekofici.
Post kiam la teamo estas aprobita fare de parlamento, ĝi estas formale metita en oficejon fare de la Eŭropa Konsilio (
#000034
Sekvante ilian nomumon, la prezidanto nomumas kelkajn vicprezidantojn (la Alta Reprezentanto estas postulita por esti unu el ili) de inter la komisaroj.
Plejparte, la pozicio donas malgrandan ekstran potencon al Vic-Prezidentoj, krom la unua vicprezidanto kiu anstataŭas la prezidanton kiam li estas fore.
#000035
La Eŭropa Parlamento povas dissolvi la Komisionon kiel tutaĵo sekvante voĉdonon de malfido sed nur la prezidanto povas peti la eksiĝon de individua komisaro.
Tamen, individuaj komisaroj, per peto de la Konsilio aŭ komisiono, povas esti devigitaj demisii pro rompo de devontigo (j) kaj se tiel regitaj fare de la Justica Kortumo de Eŭropaj Komunumoj (Arto.
245 kaj 247, Traktato sur la Funkciado de la Eŭropa Unio).
#000036
La Komisiono Barroso ekoficis malfrue en 2004 post estado prokrastita per obĵetoj de la Parlamento, kiu devigis ministraran ŝanĝon.
En 2007 la Komisiono pliigis de 25 ĝis 27 membrojn kun la surtroniĝo de Rumanio kaj Bulgario kiujn ĉiu nomumis siajn proprajn komisarojn.
Kun la kreskanta grandeco de la Komisiono, Barroso adoptis pli prezidentan stilon de kontrolo de la kolegio, kiu gajnis al li iun kritikon.
#000037
Tamen, sub Barroso, la Komisiono komenciĝis perdi grundon al la pli grandaj membroŝtatoj kiel landoj kiel ekzemple Francio, la UK kaj Germanio serĉis flankenlasi ĝian rolon.
Tio pliiĝis kun la kreado de la Prezidanto de la Eŭropa Konsilio sub la Treaty of Lisbon (Traktato de Lisbono).
Ankaŭ ekzistas pli alta grado da politikado ene de la Komisiono.
#000038
La Komisiono estas dividita en sekciojn konatajn kiel Directorates-General (DGs) kiu povas esti komparita kun sekcioj aŭ ministerioj.
Ĉiu kovras specifan strategitemon kiel ekzemple Agriculture aŭ Justeco kaj la rajtoj aŭ internaj servoj de civitanoj kiel ekzemple Dungadosekcio kaj Translation kaj estas gviditaj fare de Generaldirektoro kiu estas respondeca al komisaro.
La paperaro de komisaro povas esti apogita per multnombra DGs, ili preparas proponojn por ili kaj se aprobite fare de plimulto de komisaroj ĝi iras antaŭen al parlamento kaj Konsilio por konsidero.
La ŝtatservo de la komisiono estas gvidita fare de Generalsekretario, al nuntempe Alexander Italianer.
La reguloj de proceduro de la Eŭropa Komisiono metis la operacion kaj organizon de la komisiono.
#000039
Ekzistas kritiko de kelkaj homoj kiun la tre fragmenta DG strukturo malŝparas konsiderindan kvanton de tempo en teritoriodisputoj kiam la malsamaj sekcioj kaj komisaroj konkuras kun unu la alian.
Krome, la DGs povas ekzerci konsiderindan kontrolon de komisaro kun la komisaro havas malmultan tempon lerni aserti kontrolon de ilia stabo.
#000040
Laŭ figuroj publikigitaj fare de la Komisiono, 23,803 personoj estis dungitaj fare de la Komisiono kiel oficialuloj kaj provizoraj agentoj en septembro 2012.
Aldone al tiuj, 9230 "ekstera kunlaborantaro" (ekz. Kontraktaj agentoj, dekroĉis naciajn ekspertojn, junajn ekspertojn, praktikantojn ktp.) estis dungita.
La ununura plej granda DG estas la Directorate-General for Translation (Estraro-generalo por Translation), kun 2309-forta kunlaborantaro, dum la plej granda grupo de nacieco estas belga (18.7%), verŝajne pro plimulto (17,664) de kunlaborantaro estanta bazita en la lando.
#000041
Komunikado kun la gazetaro estas pritraktita fare de la Estraro-Ĝenerala-Komunikado.
La ĉefa reprezentanto de la komisiono estas Pia Ahrenkilde Hansen kiu prenas la tagmezo gazetarinformkunvenojn, ofte konatajn kiel la "Midday Presser".
Ĝi okazas ĉiun labortagon en la gazetistejo de la komisiono ĉe la Berlaymont kie ĵurnalistoj povas demandi demandojn de komisionaj oficialuloj en iu temo kaj legitime atendi veni "oficialan" respondon por vivanta televido.
Tia situacio estas unika en la mondo.
#000042
Estis fare de unu esploristo ke la gazetaraj komunikoj eldonitaj fare de la Komisiono estas unike politikaj.
Liberigo ofte ekzamenas plurajn stadiojn de redaktado kiu substrekas la rolon de la Komisiono kaj estas uzita "por pravigado de la EU kaj la komisiono" pliigante ilian longon kaj kompleksecon.
Kie ekzistas multoblaj sekcioj implikis gazetaran komunikon povas ankaŭ esti fonto de konkurado inter areoj de la Komisiono kaj komisaroj mem.
Tio ankaŭ kondukas al nekutime alta nombro da gazetaraj komunikoj, 1907 por 2006, kaj estas vidita kiel unika produkto de la politika aranĝo de la EU.
La nombro da komisiono-gazetarkomunikoj montras malkreskantan tendencon.
1768 gazetaraj komunikoj estis publikigitaj en 2010 kaj 1589 in 2011.
#000043
Ekzistas pli grandaj ĵurnalistaroj en Bruselo ol Washington D.C.;
en 2007 aŭdvidaj butikoj en ĉiu sindikatmembroŝtato havis Bruselan korespondiston.
Tamen, ekde la tutmonda malhaŭso antaŭ 2010 la ĵurnalistaroj en Bruselo ŝrumpita per triono.
Ekzistas unu ĵurnalisto kovrante EU-novaĵon por Latvio kaj neniu por Litovio.
Kvankam ekzistas tutmonde tranĉitaj en ĵurnalistoj, la konsiderindaj gazetaraj komunikoj kaj operacioj kiel ekzemple Europe by Satellite (Eŭropo de Satellite) kaj EuroparlTV igas multajn novaĵorganizojn kredi ke ili povas kovri la EU de tiuj fonto kaj novaĵagentejojn.
Spite al altnivela kritiko, [82] la Komisiono ankaŭ estas kun la certeco fermi Presseurop la 20an de decembro 2013.
#000044
Dum la Komisiono estas la ekzekutivo, la kandidatoj estas elektitaj individue fare de la 28 naciaj registaroj, kio signifas ke ĝi ne estas ebla por Komisiano aŭ ĝia prezidanto por esti forigita per rekta elekto.
Prefere, la legitimeco de la Komisiono estas plejparte tirita de la voĉdono de aprobo kiu estas postulata de la Eŭropa Parlamento, kune kun la potenco de parlamento forsendi la korpon, kiu, en victurno, voĉigas la zorgon de la relative malalta partopreno (malpli ol 50%) en elektoj por la Eŭropa Parlamento ekde 1999.
Dum tiu figuro povas esti pli alta ol tiu da kelkaj naciaj elektoj, inkluzive de la sengrandbalotjaraj elektoj de la Usona Kongreso, la fakto ke ekzistas neniuj elektoj ĉar la pozicio de Commission President vokas la legitimecon de la pozicio en demandon en la okuloj de kelkaj.
La fakto ke la Komisiono povas rekte decidi (kvankam kun malatento-eraro de aparte formitaj 'komitology komisionoj) pri la formo kaj kvalito de efektivigado de leĝaro plu voĉigas zorgojn ĉirkaŭ demokrata legitimeco.
#000045
Eĉ se demokrataj strukturoj kaj metodoj formiĝas ekzistas ne tia spegulo en kreado de eŭropa burĝa socio.
La Treaty of Lisbon (Traktato de Lisbono) povas iri iun vojon al solvado de la deficito en kreado de pli grandaj demokrataj kontroloj sur la Komisiono, inkluzive de sanktigado de la proceduro de ligado de elektoj al la selektado de lkomisiono-prezidanto.
Alternativa vidpunkto estas tiuj balotpremoj subfosas la rolon de la komisiono kiel sendependa reguligisto, konsiderante ĝin simila kun institucioj kiel ekzemple sendependaj centraj bankoj kiu interkonsento kun teknikaj areoj de politiko.
Krome kelkaj defendantoj de la Komisiono substrekas ke leĝaro devas esti aprobita fare de la Konsilio en ĉiuj lokoj (la ministroj de membroŝtatoj) kaj la Eŭropa Parlamento en kelkaj lokoj antaŭ ol ĝi povas esti adoptita, tiel la kvanto de leĝaro kiu estas enkondukita en ĉiun landon sen la aprobo de it registaro estas limigita.
#000046
En 2009 la eŭropa mediatoro publikigis ke statistiko de la plendoj de civitanoj kontraŭ EU-institucioj, kun la plej granda parto de ili arkivis kontraŭ la Komisiono (66%) kaj koncerne mankon de travidebleco (36%).
En 2010 la Komisiono estis jurpersekutis pro blokado de aliro al dokumentoj en EU-biofuelpolitiko.
Tio okazis post kiam amaskomunikilaro akuzis la Komisionon je blokado de scienca indico kontraŭ biofuelsubvencioj.
Manko de travidebleco, neklaraj lobiistrilatoj, intereskonfliktoj kaj troa elspezado de la Komisiono estis elstarigita en kelkaj raportoj fare de internaj kaj sendependaj reviziaj organizoj.
Ĝi ankaŭ estis kritikita en IT-rilata temoj, precipe kun konsidero al Mikrosofto.
#000047
La Komisiono estas ĉefe bazita en Bruselo, kun la oficejo de la prezidanto kaj la kunvenejo de la komisiono sur la 13-a etaĝo de la berlaymont-konstruaĵo.
La Komisiono ankaŭ funkciigas for el multnombra aliaj konstruaĵoj en Bruselo kaj Luksemburgio.
Kiam la Parlamento renkontas en Strasburgo, la komisaroj ankaŭ renkontas tie en la Winston Churchill-konstruaĵo por partopreni la debatojn de la Parlamento.
#000048
Listo de European Commissioners de nacieco
#000049
Instituto de Novigado kaj Technology
#000063
1970 François Seydoux de Clausonne
#000065
La Eŭropa Komisiono estas la motoro de la funkciado de la eŭropuniaj institucioj. Ĝi reprezentas kaj defendas la ĝeneralan intereson de la Unio. La sidejo de la Eŭropa Komisiono situas en Bruselo, Belgio, kie la komisionanoj situas en la kostruaĵo Berlaymont kaj kie troviĝas plejparto de la Ĝeneralaj Direkcioj de la Komisiono.
#000068
La Komisiono estas la motoro de la institucia komunuma sistemo:
#000069
Kiel posedanto de la rajto de leĝfara iniciato, ĝi proponas la tekstojn de leĝo, kiuj estas submetitaj al la Eŭropa Parlamento kaj al la Ministrara Konsilio.
Kiel plenuma instanco, ĝi efektivigas la plenumon de la eŭropaj leĝoj (direktivoj, reglamentoj, decidoj), de la buĝeto kaj de la programoj alprenitaj de la Parlamento kaj de la Konsilio.
Kiel gardanto de la eŭropuniaj traktatoj, ĝi priatentas la observon de la komunuma juro, kune kun la Justica Kortumo de Eŭropaj Komunumoj.
Kiel reprezentanto de la Unio sur la internacia scenejo, ĝi negocas la internaciajn interkonsentojn, esence pri komerco kaj kunlaboro. Atentinde, ke ĝi negocas, dum subskribas nur la Konsilio.
#000070
La prezidanto kaj la membroj de la Komisiono (la "komisionanoj") estas nomumitaj de la membroŝtatoj post aprobo de la Eŭropa Parlamento.
#000071
Agado de la Komisiono estas dividita laŭ kampoj en plurajn departementojn, similajn al ministerioj en landaj registaroj. Ili nomiĝas Ĝeneralaj Direkcioj (angle Directorate-General, france Direction générale) kaj estas dividitaj en kvar grupojn: Politikaj ĜD-j, Eksterrilataj ĜD-j, Ĝeneralservaj ĜD-j kaj Internservaj ĜD-j. En interna komunikado oni referencas al la ĜD-j per iliaj mallongigoj listigitaj ĉi-suba listo, kiu pro la kompleksa organiza strukturo de la servoj de la Komisono ne pretendas esti preciza nek kompleta:
#000073
Ekzistas projekto de la EK pri diĝita biblioteko.
#000074