Estis antaŭ tri jaroj. Mi volis aliĝi al projekto ĉe Wattpad pri reverkado de fabeloj laŭ moderna maniero. Mi traktis Rapunkolo laŭ realisma kaj aktuala maniero, sed mi ne povis fini ĝin. La projekto tamen ne daŭris.
#000001
Hodiaŭ ĉi tiu rakonto atendas esti finita, eliris el dosiero neatendite kaj trovis min. “Mi promesas,” mi diris. “Mi alportos al vi la finon kaj rakontos.” Mi esperas, ke ankaŭ vi ŝatos ĝin.
#000002
“Ne.” Rapunkolo streĉis ŝiajn lipojn. Ŝi malfermis la buŝon kvazaŭ por diri ion, sed estis fortranĉita.
#000004
“Neeble.” diris Gotelo. “Ni parolis pri la malbonoj de la mondo. Knabinoj estas bonaj, ĉiuj estas bonaj, kaj se bonaj knabinoj eliros, malbonaj aferoj okazos al ili.”
#000007
Gotelo ne pensis, ke si estas senskrupula homino. Tamen, dum ŝi aŭskultis la viron, neniu kompato vekiĝis en ŝi. Ŝia vizaĝo estis senesprima kaj ŝiaj okuloj estis sekaj. Malvarmaj ventoj blovis sur ŝia maldekstra flanko.
#000014
“Montru al mi foton de via edzino kaj infanoj.” Ŝia voĉo estis eĉ pli senanima ol kadavro.
#000016
“Bone.” Post mallonga respondo, la virino prenis sian manon de sia telefono. “La monŝranko estas tie, prenu kiom ajn vi volas. Mi ne plendos al la polico.”
#000018
La ŝtelisto suspiris. Li malstreĉiĝis kaj sentis sin senbrida. Pensante ĉu tio, kion li aŭdis, estas vera, li pretis paŝi malantaŭ la vendotablon kvazaŭ paŝante sur nubon.
#000019
“Tamen,” la voĉo de la virino leviĝis malantaŭ li. “Mi volas, ke vi venigu vian novnaskiton al mi.”
#000020
La lipoj de la viro ektremis, liaj brovoj kuntiriĝis. Kiam la virino diris “Se vi ne konsentas, lasu min telefoni al la polico,” la teruro ĉirkaŭis lin eĉ pli intensiĝis.
#000023
Iuj vortoj verŝiĝis de liaj lipoj. “Ĉu tio ne estas peza puno por kvindek dolaroj?”
#000024
Ŝia voĉo fariĝis pli laŭta. Ĝi ne fariĝis kriego, ne perdis sian harmonion kaj estis aŭdita kiel la plej frapa linio de opero.
#000026
Gotelo ne rezignis pri sia decido. Li prenis la bebon la tagon, kiam la edzino de la ŝtelisto naskis. Ŝi sekvis la procedurojn kaj registris la knabinon nomatan Rapunkolo. Ŝi nun estis oficiale patrino.
#000028
Ilia amikeco baldaŭ fariĝis rilato. Unue ili sendis ĉiutagajn fotojn unu al la alia. Tiam unu nokton la knabino senvestiĝis antaŭ ol la foto estis farita.
#000035
Princo kaj la knabino ne dormis ĝis mateno plej multajn noktojn. La knabino estis laca matene, ŝi eĉ ne povis malfermi la okulojn dum matenmanĝo. Sendormeco kaŭzis distron. Rapunkolo forgesis forviŝi la reton unun nokton, kaj Gotelo, nekapabla deĉifri la lastatempan strangaĵon de sia filino, trovis sian telefonon konektita al la neĉifrita reto iun matenon. Ŝi dubis. Ŝi rigardis siajn dosierojn. Eĉ se Rapunkolo forigis la mesaĝojn kaj la fotojn senditajn de Princo ĉiufoje kiam ili parolis, la fotoj, kiujn ŝi faris, restis en la telefona memoro. Gotelo trovis la nudajn fotojn de sia filino.
#000036
Ŝi kaptis la knabinon, kiu timis kaj diris “Jes, panjo”, ĉe la haroj. Ŝi tondis du dikajn plektojn de la radikoj per tondilo.
#000038
“Rigardu!” ŝi diris, kaptante ŝin kaj alportante ŝin antaŭ la spegulon. “La sola afero, kiun ili trovas vin inda je amo, estas tio, kion ili vidas tie. Neniu konas vian bonan koron. Neniu el viaj bonkondutoj aŭ saĝo zorgas.”
#000039
“Vi eksciis pri Princo, ĉu ne?” diris la knabino, ekplorante, kolere. “Vi ne povos haltigi nin ĉi-foje. Princo amas min!”
#000040
“Nur mi” li diris. “Princo!”
#000043
“Mi ne povas,” diris la knabino malantaŭ la pordo. “Mi estas ŝlosita hejme. Mia patrino ne volas, ke ni parolu.”
#000044
“Bonvolu ne! Ĝis kiam vi eltenos ĉi tiun vivon? Ni povas eskapi kune. Ni vivos feliĉe por ĉiam!”
#000045
“Mi neniam estis ekstere, mi ne scias kiel vivi ekstere.” diris Rapunkolo. Ŝi mordis siajn lipojn por ne plori. “Rezignu ĉi tiun sonĝon, iru nun.”
#000046
Ŝi sidis apud la pordo, fermis la okulojn kaj atendis. Ŝi estis same trankviligita kaj plenigita de la mallumo de malespero dum ŝi aŭskultis la malproksimajn paŝojn de la Princo. La vojo al libereco estis fermita antaŭ ol ĝi eĉ malfermiĝis.
#000047
Ŝi staris tiel iom frustre, kun la kapo kontraŭ la pordo, la genuoj klinitaj ... Poste ŝi ekstaris kaj iris al la ĉambro de sia patrino. Tion ŝi faris, kiam ŝi enuis vidi sian propran ĉambron. Ŝi kuŝis sur la lito kaj rigardis la plafonon. Ŝia menso estis griza kaj malplena kiel la plafono.
#000048
Ŝi pensis, ke birdo alteriĝis sur la sojlon, kiam la glaso sonoris. Ŝi levis la kapon kiam la sono ne haltis, kaj kiam ĝi fariĝis profunda kaj harmonia kiel frapo al la pordo. Dum ŝi leviĝis, ŝiaj okuloj larĝiĝis. Princo estis tie.
#000049
La vizaĝo de la viro falis, kiam li vidis la harojn de la knabino. “Kio okazis al viaj haroj?”
#000051
“Ŝi certe volis aeron,” diris ŝi mem.
#000054
Post iom da tempo spektante televidon, ŝi decidis veki Rapunkolo por teo. Ŝi frapis malpeze sur la pordo de sia ĉambro.
#000055
Ne aŭdiĝis sono. Ŝi milde malfermis la pordon. Timo falis en ŝian koron, kiam ŝi vidis, ke la lito estas malplena. “Rapunkolo!” ŝi kriis, vokante la banĉambron, la kuirejon, ĉiun ĉambron... Finfine, senspire, ŝi devis akcepti la realon de la eblo, kiun ŝi timis.
#000056
Ŝia filino ne estis hejme. Ŝi eskapis.
#000057
Princo prenis la blondan knabinon hejmen. Ĝi estis ordinara domo kun tri ĉambroj kaj salono. Montrinte al li la ĉambrojn unu post la alia, li kondukis ŝin al la dormoĉambro, kie nur eluzita sofo-lito kun la kvadratita ŝtofo.
#000058
“Ĉu mi dormos ĉi tie?” Rapunkolo demandis. Samtempe, ŝi luktis kun seniluziiĝo. Princo ne havis ŝikan vivon kiel reflektas la foto-dividanta programo.
#000059
“Tiel estu,” ŝi pensis. Eĉ se ŝi estus malriĉa, ŝi estus libera.
#000060
“Ni dormos kune, unu apud la alia.” diris Princo. Li tiris Rapunkolo proksime al li por flari ŝiajn mallongajn harojn. Pureco, odoro de ŝampuo ravis lin. “Mi dormos kaptante vian odoron.”
#000061
La knabino sentis aflikton. Ŝi timis ĉi tiun viron kaj liajn tuŝojn. Estis kvazaŭ ĉiu movo de Princo havus malhelan flankon, maldelikatan kaj senaman fermentaĵon. Ekzemple, kiam li tiris ŝiajn harojn proksime al li por flari ĝin, li ne estis bonkora, ĝi doloris. Li ĉiam sulkigis la manieron laŭ la vojo. Ĉu homo ne ridetus unufoje?
#000062
Kiam la malluma tuko falis super la urbon, Princo kunportis Rapunkolon. Kune ili faris la samon, kiun faras ĉiu sekse reprodukta besto. Ili ne amoris, ĉar ĝi neniel rilatas al la verbo “ami”. Princo estis tiel malĝentila, ke Rapunkolo iris al la kuirejo kaj ploris ĝis mateno. Kun siaj haroj tonditaj, ŝi fumis sian unuan cigaredon tiunokte, kiel priskribis kanto.
#000063
Kvankam ŝi neniam estis ekstere, ŝi sciis, kiel funkcias la ekonomia sistemo. Ŝi konsciis, kio estas mono kaj kiel gajni ĝin. Tamen Princo ne laboris. Li kutimis eliri frumatene uzante sian senlaborecon kiel ekskuzon, viziti lokojn, kie li povus fari freŝajn bildojn, kaj reveni hejmen malfrue nokte, kiam li ebriiĝis. Li administris per la ŝuldo, kiun li pruntis de siaj parencoj.
#000064
Dum la tagoj pasis, Rapunkolo estis tute sola denove, limigita al kvar muroj. De kiam ŝi vidis mankantajn avizojn donitajn de sia patrino interrete, ŝi ne povis paŝi sur la straton. Ŝi timis, ke unu el la najbaroj vidos ŝin. La viro kun kiu ŝi loĝis ankaŭ estis tiel senzorga, ke la knabino eĉ hezitis peti ŝiajn bezonojn. Ŝi ofte estis vorte kaj foje fizike fitraktita. “Kial?” ŝi demandis. Tamen ŝi ankoraŭ ne havis la kuraĝon konfesi sian malvenkon.
#000065
Televido kaj interreto ligis ŝin al vivo kiel la kordoj de la Avataro, pligravigante ŝian agonion. La murdoj de virinoj, kiujn ŝi preterpasis dum ŝi estis sub sekura tegmento, prezentis minacon al morgaŭ. Rapunkolo ŝatus esti bunta fabelo, ne nigra kaj blanka foto presita sur 3a paĝo. Ĉar ŝiaj duboj pliiĝis, ŝi ofte rompiĝis en plorajn sorĉojn. La agrablaj momentoj kun Princo malkreskis, kaj iliaj kvereloj kreskis kiel ŝtormoj en alta maro.
#000066
Gotelo neniam fermis la dormĉambran fenestron de kiam ŝia filino foriris. Dum la tago ŝi rapidis inter la policejo kaj la hospitalo, kaj nokte ŝi rigardis en la spacon en la malluma ŝtormo de siaj profundaj pridemandadoj. Se ŝi povus redoni tempon, ŝi ne enfermus sian filinon kiel birdo, sed kreskigus ŝin kiel vulpo. Ŝi tro malfrue rimarkis, ke ŝi povas protekti sian filinon ne izolante ŝin de la vivo, sed donante al ŝi sperton en la vivo.
#000073
Kvankam Rapunkolo revenis hejmen -laŭ sia kutimo- ŝi forgesis fermi la fenestron. Ŝi enlitiĝis, laca de la vespero kaj la tago. Tiam ombro aperis sur la fenestro de la dormoĉambro. Du manoj ekkaptis la flankon de la fenestro, poste korpon, poste malpuran, malabundan barban vizaĝon.
#000075
“Lasu mian filinon!” ŝi diris. “Ŝi ne volas vin.”
#000078
Princo blindiĝis kaj ekloĝis en prizorgcentro. Gotelo estis arestita kaj kondamnita al sep jaroj da malliberejo post pluraj procesoj. Rapunkolo restis sola kaj libera en la nubskrapulo, kiel ŝi ĉiam revis. Ŝi vivis por ĉiam – feliĉe? Tio estas suspektinda.
#000083
Konservu miajn nomon, retpoŝtadreson kaj retejon en tiu ĉi retumilo por uzi kiam mi denove komentos.
#000085