La Naŭatla Lingvo en Georgio
#000000
Vi povas vidi, ke mi ŝategas la lingvojn, kaj kompreneble mi ĝojegis kiam mi transloĝiĝis al mia nuna hejmurbo en la Kantono Gwinnett, Georgio, Usono. Ĝi estas parto de la regiono de Atlanto, kaj mi ŝatas ĝin pro ĝia diverseco de gentoj kaj lingvoj. Kia diverseco? Nu, ekzemple, en mia apartamento-konstruaĵo, reprezentiĝas almenaŭ kvin lingvoj–kaj tio eĉ ne inkluzivas min! (Se vi sciivolas kiuj ili estas, jen ili: la angla, la hispana, la ĉina, la naŭatla, kaj la otomia.) Mi havas nejbarojn de diversaj landoj, kaj mi precipe feliĉas ĉar mi havas plurajn nejbarojn kiuj parolas la naŭatlan.
#000002
Ĝi estis mia dua vojaĝo al tiu bela lando, sed ĉifoje mi iris al tute malsama regiono de la lando. Antaŭe mi estis en Kusko, antikva urbo inter la sekaj montoj, sed ĉifoje mi vojaĝis en la norda regiono de Peruo, kie preskaŭ ĉie kreskas ĝangaloj, kaj kie oni normale vojaĝas per boato, ĉar ne ekzistas vojoj inter la urboj. Mi ekkonis la kulturon de tiu regiono, kaj kvankam mi parolas la hispanan sufiĉe bone, la loĝantoj de norda Peruo parolas kun tre unika akĉento, kaj foje mi devis aŭskulti tre diligente por kompreni.
#000008
Sed la celo de la vojaĝo ne estis vidi mirindaĵoj, aŭ eĉ ekkoni novajn kulturojn. Ni usonanoj iris por helpi kristanojn tie, prediki, kaj instrui la Biblion. Mi jam predikis hispane multe, do tio ne estis nova sperto por mi. Sed dum ĉi tiu vojaĝo mi unuafoje tradukis predikon! Ĝi ne estis tre malfacila, sed mi baldaŭ ekkonsciis la grandan respondecon de meti la pensojn kaj parolojn de unu homo en alian lingvon–oni devas fari ĝin zorgeme por ke la aŭskultantoj ricevu la ĝustan mesaĝon.
#000009
Mi spertis aliajn aventurojn tie, pri kiuj eble mi skribos poste. Ĝi estis mirinda vojaĝo, kaj mi esperas reveni al tiu regiono, se Dio volas.
#000010
Iam estis en fora Anglio loko en la Rivero Tamizo, malprofundejo kie oksoj kaj ĉaroj facile travadis. Vilaĝo ekkreskis tie, kaj oni nomiĝis ĝin Oxford, en ilia angla lingvo signifanta “travadejo de oksoj.” Dum la sekvaj jaroj fundiĝis universitato, kiu fariĝis tre prestiĝa institucio. Kaj multaj jaroj poste, vojaĝanta teksasano vizitis ĝiajn antikvajn halojn, kaj tie iom fotis.
#000017
Mi sufiĉe ĝuis mian restadon en Oksfordo. Ni dormis en la dormejoj de la Kolegio Keble (prononcata “kibl”), kaj en la Halo Keble ni matenmanĝis ovojn kaj lardon (tamen mi devas diri, ke la britoj ne scias, kio estas vera lardo). Afabla gvidistino montris al ni la urbeton, kaj mi amuziĝis klopodante legi la latinajn skribraĵojn super la pordaperturoj. Nia gvidistino diris, ke nur la plej lertaj kaj plej bonaj studentoj akceptiĝas ĉe la Universitato de Oksfordo.
#000018
Poste ni vizitis la domon de C. S. Lewis en Risinghurst, proksime al Oksfordo. Bedaŭrinde Sinjoro Lewis ne estis hejme, sed oni montris al ni la domon, kaj ni miris la historion en ĝi. Verŝajne Sinjoro Lewis ŝatas la libro-serion Eragon (mi rimarkis la unuan libron en lia breto), kaj mia fratino kaj mi provis la prunojn en lia ĝardeno ekster la domo, trovinte ilin tre bongustajn.
#000019
Se vi memoras, la lasta lingva misio, kiun mi menciis ĉi tie, estis la franca. Nu, dum la lastaj kvar monatoj de 2012 mi havis alian mision, kiun mi nur menciis ĉe mia anglalingva blogo: La naŭatla. Mi studis kaj lernis la naŭatlan lingvon laŭeble, kaj ĝi estis tre bona kaj amuza misio. Se vi povas legi la anglan, legu pri ĝi ĉe ĉi tiu ligilo.
#000024
Fotoj de la Parko Séroule
#000034
Dum mi estis en Belgio, mi iomete suferis pro ne povi facile eniri la naturan mondon. Mi estis en konstruaĵo preskaŭ ĉiam, kaj kvankam mi povis eliri por preni la “freŝan aeron” kiel ni diras angle, mi estis en la urbo, kaj la kelkaj arboj plantitaj apud la stratoj ne sufiĉis por naturamanto kiel mi. Do mi baldaŭ serĉis la parkojn de la urbo, kaj mi trovis tre belan parkon, atingeblan per dudek minutoj de marŝado for de la konstruaĵo. Ĝi estis malgranda arbarero, kaj mi vizitis ĝin plurfoje. Jen kelkaj fotoj fotitaj tie.
#000035
Nu, lunde mi revenos al la universitato post du monatoj de ferioj. Kaj se vi scivolas kial mi havis tiom da ferio, ĝi estas ĉar mi estis en Eŭropo dum la pasinta semestro, kaj ĝi ne daŭris tiom longe, ol la normala semestro.
#000038
Mia eŭropa hejmo estis en la belga provinco Lieĝo, kies ĉefurbo ankaŭ nomiĝas Lieĝo. Ni vizitis la urbon, kaj la jenajn fotojn mi fotis en la Kolegiato Sankta Bartolomeo. La tomboj en la muroj intrigis min, kun iliaj eluzitaj latinaj ĉizaĵoj, kaj kvankam mi lernis la latinan dum du jaroj, tie mi nur povis legi la vortojn Hic jacet, kiu signifas ĉi tie kuŝas...
#000046