Antaŭ 100 jaroj, la 8an de februaro 1922, naskiĝis Eliška “Eli” Urbanová (fraŭline: Vrzáková, 1922-1948-2012), ĉeĥa muzikinstruistino, edukistino, verkistino kaj esperantistino. Ŝi estas unu el la plej konataj Esperanto-verkistinoj, ricevinta kvar premiojn kaj du honorajn menciojn en la Belartaj Konkursoj de UEA, membro de la “Praga artliteratura skolo”, aŭtorino de sep poemaroj: Nur tri kolorojn (1960), El subaj fontoj (1981), Verso kaj larmo (1986), Vino, viroj kaj kanto (1995), Peza vino (1996), El mia buduaro (2001), Rapide pasis la temp’ (2003), Prefere ne tro rigardi retro (2007). Tamen ŝia literatura ĉefverko estas ne iu el ŝiaj sep poemaroj, sed la membiografia romano Hetajro dancas (1995), kiu kaŭzis multajn recenzojn en la gazetaro, kaj pro kiu ŝi ricevis la premion de OSIEK en 2001.
#000000
Urbanová estis membro de la juĝkomisiono de la Belartaj Konkursoj de UEA (1975-77), membro de la Akademio de Esperanto (AdE, 1986-95) kaj honora membro de UEA (1996).
Je la jubilea tago ni proponas (re)legi du ŝiajn poemojn kaj fragmenton el Hetajro dancas.
#000001
En nia strat’ nek eta mov’,
#000002
Oni ne rajtas republikigi ĝin.
#000015
Demonstraj versioj de “La Ondo”
#000019