Ĉe la stratangulo apud la poŝtejo estis vitrino kun fotaĵoj. Li longe kontemplis la grandan portreton de iu armeano kun dense franĝitaj epoletoj, kun konveksaj okuloj, kun malalta frunto, kun mirinde pompaj vangoharoj kaj kun vastega brusto plene ornamita per ordenoj... Kiel sovaĝa, kiel absurda kaj terura estas ĉio kutima, ĉiutageca, kiam lia koro estas vundita – jes, vundita, nun li komprenis tion – per tiu terura “sunfrapo”, per la tro granda amo, per la tro granda feliĉo! Li ĵetis sian rigardon al la novgeedza paro – juna viro en longa surtuto kaj blanka kravato, kun kurte tonditaj haroj, armeece rekte staranta brak-en-brake kun junulino en fianĉina vualo el gazo – li turnis la okulojn al la portreto de iu linda kaj vigla fraŭlino kun studenta kaskedo oblikve metita sur la kapo... Poste, angorante pro sia turmenta envio al ĉiuj ĉi, nekonataj al li, nesuferantaj homoj, li komencis streĉe rigardi laŭlonge de l’ strato.
#000021