Li alproksimiĝis por kisi ŝin sur la vango, sed ŝi jam turnis la kapon. “Estas io vivanta en la murkavoj,” ŝi diris. “Ili faras paŝojn. Vi devas ŝprucigi la apartamenton, ni estas infestitaj! Se io okazos morgaŭ, tio kapdoloras al vi, Kemal.”
#000005
“Ho!” diris Kemal, kuntirinte la brovojn. “Vi kondutas hontige, Meltem.”
#000011
Meltem glutis pro doloro. Estis sango sur la dekstra okulo de Gülümser. Male al ŝia nomo, Gülümser ne povis rideti plejofte. Ŝi ĉiam havis kontuziĝojn sur la tuta vizaĝo. Kvankam Kemal kaj Meltem plurfoje raportis ĝin al la polico, “Li estas mia edzo.” diris fraŭlino, ŝi estis edziĝinta dum tri jaroj. “Li batas, sed li amas!”
#000017
“Mi diras nokte, ĉu estas sono venanta el la interno de la muroj? Ni suspektas, ke estas ratoj en la apartamento.”
#000022
“Saluton, sinjoro Ümit, mi estas...”
#000026
Meltem elspiris kun trankviliĝo sed maljunulo diris, “Ne estas ratoj, knabino. Ĉu vi scias, kio estas ĉi tiuj rasloj? Jinno! Ĉi tiu etaĝkonstruaĵo estis zonita de jinoj.”
#000029
“Doruk?” diris Meltem. Sur la tria etaĝo loĝis Metin kaj Seda, kaj ambaŭ havis postenojn: Unu estis administranto, kaj la alia sekretario en placo. Ili estis bonfartaj.
#000032
Meltem kuris, paŝis al la tria etaĝo kaj frapis la pordon. Estis labortago, do en la apartamento estis neniu tiutempe.
#000035
“Ĉu vi parolis kun la aliaj apartamentoj?”
#000041
“Mi faris. La instruisto en la dua etaĝo diris kelkajn tre strangajn aferojn. La infano de Seda Doruk, fakte ne iris al Anglio. Li mankas. Du malaperintaj infanoj en konstruaĵo! Tamen... Ne necesas konsideri la vortojn de ĉarlatano.”
#000042
La okuloj de Meltem vitriĝis. “Kion li faris?”
#000045
“Antaŭ dek kvin jaroj, la bela Sıla loĝis sole kun sia patrino en via nuna loĝejo. Ŝi volis esti arkitekto. Ŝi kutimis pasigi la semajnfinojn kun spertaj arkitektoj kaj kutimis provi lerni la laboron frue. Ŝi trovis la kontraktplanon de ĉi tiu apartamento. Ŝi lernis ke la konstruaĵo estis dizajnita per lifto, sed pro manko de buĝeto, la lifto ne povus esti konstruita.
#000059
Jes, la voĉoj, kiujn vi aŭdis nokte, apartenas al Sıla. Tial mi diris: ‘Se vi ŝprucas la loĝejon, vi estos murdinto.’ Ŝi ankoraŭ loĝas en la liftoŝakto. Ŝi vagas tra la murkavoj. Mi elektas miajn luantojn speciale laŭ ŝia peto. Mi identigas infanmistraktantojn, allogas ĉi tiujn familiojn en mian konstruaĵon. Ni kidnapas iliajn infanojn, kaŝas ilin en la apartamento por tempeto, poste metas ilin por adopto en malproksimaj urboj kun malsamaj identecoj. Mia filo pritraktas tian aferon. Sıla prizorgas la infanojn, kaj mi detruas la reston de iliaj familioj. Ĝis nun, ni ekstermis dudek familiojn sen lasi spuron.”
#000063
“Ekstermis?” Meltem diris kun grandaj okuloj.
#000064