Ĝi estas mustardo post la manĝo.
#000035
Ĝi estas por mi volapukaĵo.
#000036
Ĝoju kaj festenu, sed malriĉulojn subtenu.
#000037
Ju homo pli fiera, des puno pli severa.
#000043
Kaldrono ridas pri poto kaj mem estas kota.
#000048
Kapo kun herbo, sen guto da cerbo.
#000049
Kio en koro sidas, la vizaĝo perfidas.
#000062
Kion mi ne scias, tion mi ne envias.
#000065
Kion vi ne perdis, tion ne serĉu.
#000066
Kiu amas ĝuon, amu ankaŭ enuon.
#000067
Kiu havas abelojn, havas mielon.
#000070
Kiu komencis kuiri, ne forkuru de l’ fajro.
#000072
Kiu perdis la kapon, ne bezonas jam ĉapon.
#000075
Kiu ĉe l’ vojo konstruas, tiun ĉiu instruas.
#000079
Kiu ŝteliston regalas, mem ŝteliston egalas.
#000080
Li estas la portreto de sia patro.
#000093
Li neniam venkis la alfabeton.
#000094
Pasero sperta ne bezonas averton. .
#000107
Per insulto kaj kolero ne klariĝas la afero.
#000109
Tiu vorta eltrovemo, tiu delikata orelo, tiu stilmajstreco permesis al Zamenhof fari el sia Proverbaro veran ĉefverkon, tro malmulte konatan kaj ne sufiĉe ŝatatan. Nescio tute ne meritita, sed ankaŭ tre malbonfara: ĉar nenio povas pli efike servi al la fortika unueco de nia parola kaj skriba lingvo, kiel la aktiva posedo de komuna trezoro el figuraj, bildoplenaj kaj tute pretaj parolturnoj, kies internacian kompreneblecon oni ne bezonas kontroli.”
#000119