Ke inter la judaj viktimoj de naziismo estis ankaŭ familianoj de Zamenhof kaj aliaj adeptoj de Esperanto, estas konate. Sed aliaj malpli famaj homoj estas preskaŭ forgesitaj: pri Julius Glück (1877-1942) ni memoru ĉi-loke.
#000002
En novembro 1932 la berlinaj esperantistoj honoris lin pro la arĝenta jubileo de aktivado. Kelkajn monatojn poste la kontraŭjuda politiko de la nazioj devigis lin forlasi Germanion kaj iri al Parizo. Helpe de Cseh, Glück gvidis kursojn en kelkaj francaj urboj. Fine de 1935 laŭ la invito de Julia Isbrücker (1887–1971) li venis al Hago. Li restis en Nederlando kaj aperigis tie en 1937 en la eldonejo Muusses en Purmerend broŝurojn pri la kongresoj en Krakovo kaj Varsovio kaj la studon El la klasika periodo de Esperanto, kiu temas pri la pioniroj Antoni Grabowski (1857–1921) kaj Kazimierz Bein (1872–1959). En majo 1940 Nederlando estis okupita de germanaj trupoj. Por prepari la persekutadon spiono de Gestapo en raporto al sia centro en Berlino nomis „la aktivan Pan-eŭropanon Julius Glück unu el la tri plej influaj esperantistoj en Nederlando“[2]. Pli frue, ne eskapis la atenton de tiu spiono, ke en septembro 1934 Glück mallongtempe revenis al Berlino kaj renkontis samideanojn. Pro malsano Glück ne povis ĝustatempe organizi sian fuĝon. Li estis sendita en la internigejon Westerbork, de kie la 4-an de septembro 1942 li estis deportita al Auschwitz. La 7-an de septembro 1942, tuj post sia alveno, li estis gase mortigita. En la memorigejo Jad Vaŝem en Jerusalemo li estas listigita inter la viktimoj el Nederlando.
#000007
“Realisma kaj vera rakonto” pri la mondo: La alveturado de Lucien Péraire orienten (1928-1932)De arda kredanto al disidentoLa malmilito de svisa esperantistoLa taksiisto kaj la naŭ krucoj
#000019