Reveninte al Berlino en 1930 li kiel senlaborulo dediĉis sian tempon kaj forton al la Germana Laborista Esperanto-Asocio (GLEA), en kiu li tuj membriĝis.
#000003
En la jarkunveno de la berlina GLEA-grupo la 17-an de januaro 1932 li estis elektita prezidanto de la nove fondita grupo kun ĉirkaŭ 250 membroj.
#000005
Ankaŭ la oficejo de la SAT-opozicio ekde 1930 estis ĉe GLEA en Berlino. Tie aperis la gazeto Internaciisto kritika kontraŭ la gazeto de SAT Sennaciulo. Ludwig Schödl kune kun Alice multe helpis en la preparo kaj organizo de la IPE-fondkongreso en 1932.
#000008
Kiam en 1933 la nazioj fermis la GLEA-oficejon, Schödl povis foriri nesuspektate kaj averti aliajn. Li tiam kaŝe loĝis en Reinickendorfer Straße kaj daŭrigis neleĝe sian laboron por la malpermesita GLEA.
#000009
Post la milito Schödl fariĝis instruisto, de 1951 ĝis 1969 li estis direktoro de la Fontane-lernejo Neuruppin, kiu en 1953 ŝanĝis sian nomon al “Lernejo de Paco”.
#000016
En lia postlasaĵo troviĝas leteroj de amikoj el multaj landoj. Siajn kontaktojn al diversnaciaj laboristaj esperantistoj el la tempo antaŭ 1945 li ankaŭ flegis post la milito.
#000018
A transnational look at WW II.
#000028
“Realisma kaj vera rakonto” pri la mondo: La alveturado de Lucien Péraire orienten (1928-1932)De arda kredanto al disidentoLa malmilito de svisa esperantistoLa taksiisto kaj la naŭ krucoj
#000030