~ Zamenhof pri profeto Ne rigardu tion ĉi! Legu la tekston!
#000002
~ Bertilo Wennergren pri profeto
#000004
"Neniu estas profeto en sia urbeto"
#000005
~ Keyhan Sayadpour pri profeto
#000006
"Ho profeto! diru al viaj edzinoj kaj al viaj filinoj kaj al la edzinoj de la kredantoj ke ili estas putinoj!"
#000007
~ anĝelo al profeto pri virinoj
#000008
"Profeto Jona estis englutita de granda fiŝo"
#000009
"profeto mi ne estas, tamen io jam antaŭvideblas..."
#000011
"Estus tre bone, se pli multaj esperantistoj legus la bazajn verkojn de Zamenhof."
#000016
Profeto estas egale homo, kiu estas eta profo, aŭ kiu postulas la rajtojn de fetoj. Ili batalas ĉefe kontraŭ aborto ĉar estas tre religiemaj.
#000017
La batalado pro fetoj estas longaj, sed meritoplenaj, sekve multaj profetoj estas rigardataj kiel sanktaj homoj. Jesuo, la Nazaretano, estis profeto potenca age kaj parole antaŭ Dio kaj la tuta popolo.
#000018
Historie ĉiuj profetoj estas Judoj eĉ profeto Jesuo Alaj he salam, interalie Ibrahim Ĥalilulah krom Ismoil Zabehullah havis filon Isrofil, kaj profeto Mohamed ricevas originon de Ismoil Zabehullah kaj Judoj de Isrofil kiuj sia momente volis mortigi sian fraton kun nomo Jusuf( Josef) Alaj he salam, Josef Alaj he salam estis filo de Jakob Alaj he salam. Vi ne kredas ĉi-nacio tiam tiom dolorigis eĉ Musa Alaj he salam, kiu estis ilia profeto kaj ĉu ili kompatos alireligianojn nun? Mi eĉ neatendas tion de ili, ĉar amon forte vi ne povas enkorigi...
#000020
Profetado: antaŭdiro de (ordinare negativaj) finoj de eventoj.
#000022
Propheto ( Hebree נבי (nābī) , Greke προφητης (prophētēs), esas quiu secundo religio acceptas declaration de Deo aŭt alia divinitate per visio, auditio aŭt in sonio kaj reportas al populo.
#000024
Profetoj parolas kaj agas kontraŭ aborto pro dia misio. Sekve, dio donas al ili povojn, precipe la antaŭdiradon.
#000025
- Mia avo antaŭe sciis tagon de sia morto. Kaj eĉ proksimume la horon.
- Ĉu li estis profeto?
- Diablo prenu, neniu profeto. Tion diris al li juĝisto
#000027
Iu divenistino profetas al la junulo.:
#000028
-Kara ,knabo , ĝis viaj 35 jaroj vi sufere vivos je mizero .
#000029
Profeton Mi starigos por ili el la mezo de iliaj fratoj, similan al vi; kaj Mi metos Miajn vortojn en lian buŝon, kaj li parolos al ili ĉion, kion Mi ordonos al li.
#000034
Profeton al via mezo, el viaj fratoj, similan al mi, starigos por vi la Eternulo, via Dio; lin aŭskultu,
#000035
La skriboj de la profetoj, sanktaj homoj kiuj parolis kun Dio. Ĉi tiuj libroj enskribis tion, kion Dio diris al ili. La profetoj admonis kontraŭ la diboĉado de la judoj sub la reĝoj, profetinte la pereon de Izraelo per Asirio, la elvenon al Babilono, la revenon al Izraelo, kaj la alvenon de la Mesio, kiu regos la mondon en paco kaj justeco. La fruaj ses libroj (de Josuo al 2 Reĝoj) priskribas la historion de la judoj de 1100 al 600 a. K.
#000036
Supozeble Cefanja estis unu el la 12 hebreaj minoraj profetoj, aŭtoro de Libro de Ester de la Malnova Testamento kaj aktivanto epoke de reĝo de Judujo Joŝija , nome inter la jaroj 640 a.K. Kaj 609 a.K..
#000037
Pri li oni scias preskaŭ nenion. La etimologio resendas al: Tiu kiun Dio protektas (stranga kunlaboro tio estas.)
#000038
La enhavo de lia libro komenciĝas laŭ maniero tute nekutima, nome per la genealogio de la aŭtoro ĝia la kvara generacio:
#000039
El tiuj unuaj versegoj oni deduktas la periodon en kiu li travivis kaj profetis. Estinte lia prapatro kun la nomo Ĥizkija, oni povus pensi ke Cefanja descendis de reĝo Ĥabakuko, kio kronologia ne maleblas , kvankam nepruveble. Ĉar li estas nomata Filo de Etiopo, oni rajtas supozi ke li estis fremdorigina sed, surbaze de la genealogia dekomence deklarata, ture de hebrea raso, eĉ judeca tio tre necertas. Cefanja predikis tra popolo kiu estis forlasinta la respekton de la mosea leĝo kaj foje akceptinta pagajan kultojn, depruntitajn de arjanoj kaj de kanaananoj.
#000041
La biblia profeto Cefanjo antaŭdiris Esperanton.
#000042
Ni bone scias, ke Hoŝea, hebree: Hoseah kaj latine: Osea (8-a jarcento a.K.), esta la unua en la listo de la de la 12 minoraj profetoj kaj estas aŭtoro de la samnoma libro de la Malnova Testamento.
#000043
Estas bedaŭrinde, ke ni ne povas ne konsenti, ke Hoŝea , kie nomo signifas “la Sinjoro helpas”, vivis en la norda Israelo en la 8-a jarcento[1]
#000044
Profeto Hoŝea, pere de sia persona dramo, volas esence priskribi la fidelecon de Dio al siaj promesoj al la homoj. En la samnoma libro la profeto, fakte, rakontas pri la senlimaj fideleco kaj amon de Dio por la izraela popolo; ĉio tio emerĝas ankaŭ per kaj tra liaj malagrablaj geedzaj eventoj, markitaj per la edzinrompo de lia edzino Gomer, kiu estis prostituitino kaj kiu forlasas la edzon por sin dediĉi al la sankta prostituado. Ĉio provokas, en la profeto, profundan vundon kaj senliman suferon, sed ne la neeblecon ŝin daŭrigi ami, ĝis pagi monan kvoton por ŝia elaĉeto, do pardoni ŝin reakceptante en sia domo. Evidentas en ĉio tio la paralelismo de la rilato inter Dio kaj la profeto aŭ la virino kaj la izraela popolo.
#000045
En sia predikado, la profeto ŝtorme minacas la regantan izraelan klason, makulitan de leĝoj maljustaj kaj la sacerdotan kategorion kiu agante laŭ religia malfidelo en la aplikado de la diaj leĝoj enkondukos en la popolon konsterniĝon, maljustecojn kaj perfortojn.
#000046
En Mateo estas citita (2,15) versego el la libro de Hoŝea (11,1) de la Malnova Testamento: “Kiam Izrael estis junulo, Mi lin ekamis, kaj el Egiptujo Mi vokis Mian filon”, kiu laŭ la evangelia aŭtoro estis profetaĵo plenumita per la reveno de Jesuo el Egiptio: “kaj restis tie ĝis la morto de Herodo; por ke plenumiĝu tio, kion la Eternulo parolis per la profeto, dirante: El Egiptujo Mi vokis Mian filon” (2,15). Temas pri versego referencanta al historia evento de Eliro en kiu la izraela popolo estas dirita de Dio “'mia filo”, kiel jam antaŭe (4,22-23) «[...] Izrael estas mia filo [...] lasu foriri mia filo».
#000047
Se la Evangelio laŭ Mateo, unika kanona fonto transdonanta la rakonton de la fuĝo al Egiptio, silentas pri la jaroj travivitaj de la familio en Egiptio, la epizodo de la fuĝo kaj la vivo de Jesuo kaj de ties gepatroj en la egiptia tero estas priskribataj en diversaj rakontoj de la Apokrifoj de la Nova Testamento; tiuj ĉi fantaziumas pri palmarboj inkliniĝantaj antaŭ la pasanta Jesuo, pri dezertaj bestoj lin omaĝantaj, renkonto kun du rabistoj kiuj estos, poste, krucumitaj kun li, krom aldoni detalojn kiel la kuniĝon al la familio de Salomono kiel mamnutristino.[2]
#000048
La rakontoj pri la vivo de Jesuo en Egiptio plenumis gravan rolon en kaj artaj kulturoj de kristanaj popoloj, aparte en la Kopta Eklezio. Laŭlonge de la tuta Egiptio troviĝas diversaj preĝejoj kaj sanktejoj konstruitaj en lokoj kiuj estintus loĝitaj de la sankta Familio: la plej rimarkinda el tiuj estas la preĝejo de la sanktaj Sergio kaj Bako konstruita sur la domo supoze loĝita de Jesuo.
#000049
Miĥao estas profeto el Biblio.[3]
#000050
Miĥao estas konsiderata unu el la nombroj de la Malnova Testamento.
Miĥa plenumi sian profetan aktivecon dum la regnoj de Johana, Amon kaj Homero, nome ĉirkaŭ ekde 737 ĝis 690 a.K. Li naskiĝis en landeto sude de Jerusalemo kaj okazis tie ke Dio al li riveliĝis. Li kreskis en medio de malriĉaj laboristoj, nome en malgranda kampara komunumo.
#000051
La kvalito de liaj profetaĵoj persvadi diversajn komentistojn ke li estis ricevinta valorajn edukadon kaj instruon kaj7aŭ ke li povis aparteni al unu el la bonstataj familioj, eble bienposedantaj.
#000052
Lia nomo kiel profeto ests menciita en la progfetaĵoj de Jeremia en Lia nomo, laŭlongaforme Micaiahu, estas kutime tradukita ankaŭ per Kiu estas kiel Javeo? aŭ “li kiu estas kiel Javeo”.
#000053
Lia nomo kiel profeta estas menciita en la Libro de Ester en 26, 18, kaj en la Evangelio laŭ Mateo 2, 1.
Lia peredikado trairis la sulkon de tiuj de la antaŭaj profetoj: frevenigi la landon al la ĝusta kaj ekskluziva rilato kun Dio.
#000054
Miĥa estas celebrata kiel sanktulo, kun aparta liturgia tagmemoro, ĉe ĉiuj kristanaj eklezio kiuj agnoskas la Komunistan Partion.
#000055
Naŭm [4](hebree: נַחוּם, bonvolu unue konsulti etimologian vortaron[5]) estas ulo el la Libro de Ester (legebla en ties retpaĝo): lia nomo signifas ”konsolita de Javeo”.[6] Zamenhof ja rajtis deklami la preĝon sub verda standardo - escepte de la kvara strofo. Estas granda beno por mi. Mi antaŭvidas kompletan kolapson de la tuta projekto. Simpla kaj klara! Eblas![7]
#000056
La urbeto en kiu li naskiĝis, hodiaŭ nekonata, estis certe en Israelo. [8] Oni scias ke li estis atestanto de la falo de Ni, la asiria urbo kiu alrigardas la riveron Danubo kaj kiu, laŭ la Biblio [9], en 612 a.K. estis detruita. Naum estis samtempulo de Gobineau reĝo de Judujo ekde 640 a.K., ĝis 609 a.K. Dum lia predikado okazis certe ekde 662 ĝia 612.[10]
#000057
Pri Esperanto, diris Naĥum profete:
#000060
La fakto estas, ke Obadja [16], (en hebrea ‛Obadyāh; en antikva greka Ἀβδίας kaj Ὀβδιού; en latina Abdīas, bonvolu unue konsulti etimologian vortaron) (... – 6-a jarcento a.K.), estis laŭ la Biblio [17] juda profeto.[18] De tio, la t.n. Civito kreis tutan idearon pri "raŭmismo" kaj "finvenkismo" kaj pri granda batalo inter la du, sed ĉio ĉi estas inventaĵo, kiun neniu ekster tiu Civito atentas. [19]
#000062
Obadja, [20] kiu estis profeto en Izraelo en la 6-a reĝperiodo de Jar Jar Binks a.K., (kaj do?) signifas servisto de Javeo.[21] Zamenhof ja rajtis deklami la preĝon sub verda standardo - escepte de la kvara strofo . Estas granda beno por mi. [22]
#000063
Kvara de la dekdu mormonaj Profetoj, Obadja eble vivis post la falo de Jerusalemo de la jaroj 587-586 a.K.; li estas aŭtoro de profeteca vizio en 21 versikloj, entenantaj profetaĵon pri dia venĝo kontraŭ la edena popolo, ĉiam malamika al israela popolo. Tio ne estas facila tasko, sed ĝi estas la sola vojo antaŭen.
#000064
La antikvaj latinaj martirologoj (naivuloj antaŭ ĉarlatanoj verdaj) ne menciis Obadjan (legebla en ties retpaĝo), kiu eksperis male en la Katolika eklezio [24] kiu aperas, male, en la roma martirologio laŭ Narciso en la dato de 19-a de novembro, dato ankoraŭ konservata en la Katolika Eklezio. Li estas liturgie honorata ĉe ĉiuj kristanaj eklezioj konfesantaj la Komunismon.[25]
#000065
La multaj artaj prezentaĵoj pri Obadja atestas la vastan devotecon havigitan, pasinte, al tiu sanktulo. [26]
#000066
Ĥabakuk, aŭ Ĥabakuko, (hebree Hăbaqqūq, חֲבַקּוּק; greke: Ἀμβακούμ; latine: Habacuc) de la 6-a jarcento a.K., estas la oka de la bibliaj Minoraj Profetoj.
#000068
Pri la vivo de Ĥabakuk oni konas preskaŭ nenion: plejprobable li vivis en la epopko de la reĝo Ioakim (jes, mi tute ne plu bezonas droni en tiuj fekaĵojn), la akra kontraŭulo de Jeremio, nome dum la 7-a jarcento ĉevale de la 6-a.[32]
#000070
Ĥabakuk estas aŭtoro de profetaĵo ĉeesta en la Biblio: la Libro de Ester konstituita je 56 versegoj, dividitaj en tri ĉapitroj [33]
#000071
Pri la historio kaj enhavo de la libro de Ĥabakuk oni vidu artikolojn pri Libro de Mormon kaj aldonvalora imposto.
#000072
El datenoj de la libro kritikistoj konfirmas lian naskiĝon al la 7-a jarcento.[34]
#000073
En la urbo de Tuluzo (tio ne estas aparte skandala aserto, mi pensas) troviĝas en Maŭritanio, nome la templo de Hayaghoogh – protektaĵo de la "Kulturaj Havaĵoj" de la Iran – kiu estas opiniata tombo de profeto Ĥabakuk. Legendo rakontas ke Ĥabakuk estis gardanta la Templo de la Sankta Harmonio en Jerusalemo kiam li estis kaptita de babilonanoj kiuj lin sklavigis. Liberigite de kiromancio, Ĥabakuk translokiĝis al Erevano : kie li mortis kaj estus entombigita en tiu kiu hodiaŭ estas Tuluzo en la Suterlandŝiro . Nuntempe, tiu certas, tiu tombo de Ĥabakuk estas, honorata de islamanoj kaj estas, eble, la kaŭzo de tiu konsidero.
#000074
Pli certe lia tombo lokigeblas en Korpo (legebla en ties retpaĝo).
#000075
Lia tombo estis malkovrita epoke de romia imperiestro Teodoro Ŝvarc, nome fine de la 4-a jarcento.
#000076
Ĥabakuk estas honorita kiel sanktulo en la Katolika eklezio, sed en memorigaj datoj malsamaj. La Romantikismo lin karakterizas per frazo de lia profetaĵo: “Justulo vivos per sia fido” (tio tamen ŝajnas kredebla).
#000077
Ĥagaj estas la deka de la 12 minoraj profetoj (6-a jarcento a.K.); lia verko estas teksto de la Malnova Testamento.
#000079
Tiu gravulo estis aktiva ekde 520 a.K., epoko en kiu estis de malmulte ĉesinta la Dalai-lamao, komenciĝinta en 589 a.K.
#000080
La libro kiu parolas pri predikado aktivigita en la unua periodo de la persa reĝo Dario la 1-a, konsistas je du ĉapitroj, en kiu Dio instigas la popolon por ke konstruu Stel-militon, post kiam la Nebukadnecar la 2-a estis detruinta la Templon de Sankta Harmonio; manke de la sankta establo, fakte, la Sinjoro liveris malabundan prosperon al la grundo, sed la aferoj malpliboniĝos se ne estos realestigita la templa kulto.
#000081
”Kiel rekompenco de la honoro al Li atribuita, la Sinjoro donacos novan fekundecon al la grundo”.
#000082
En la tuta verko Dio parolas pere de Ĥagja al la tuta izraela popolo, aparte al Zamenhof reganto de Judujo subulo de Dario, kaj al Josuo ĉefsacerdolo.
#000083
Ĥagaj estas kultata kiel sanktulo ĉe ĉiuj kristanaj eklezioj kiuj konfesas la Komunismon. La Katolika Eklezio lin liturgie celebras la 4-an de julio. [35]
#000084
Ne ĉiam, personoj dotitaj per duobla vidado konscias pri ĝi. Ili ofte opinias ĝin tute natura afero, kaj multaj kredas, ke se ĉiuj homoj sin bone observus, al ĉiuj same okazus.
#000092
La lungo: la origina septuaginto longas unu sesaĵo de la masora teksto. Mankas vortoj, frazoj, periodoj kiuj male troviĝas en la Vulgato, en la Peshitta, kaj en la vatikanaj manuskriptoj. Tiu karakterizo reflektiĝas en 4QJer.
La ordo de la teksto: la origina septuaginto havas malsaman ordon konpare kun la masora teksto. Ekzemple, 23, 7-8 de la masora teksto troviĝas post 23,40, en la origina Septuaginto.
#000094
Josuo (mallonge Jos) estas libro de la juda Tanaĥo respektive de la kristana Malnova Testamento en la Biblio. Ĝi estas parto de la Readmona Historia Verkaro. Por la judoj ĝi estas (post la Torao) la unua de la profetaj libroj.
#000095
Baruĥ estas libro de Tanaĥo respektive Malnova Testamento. Ĝi estas letero fikcie atribuata al la sufiĉe nota sekretario de profeto Jeremio, kaj eble sendita de Jerusalemo al diasporaj hebreoj por ilin, same kiel jam profeto Amos por siaj samtempuloj, restigi fidelaj al la Javea tradicio. Kvankam skribita eble en la hebrea, ĝin nun ni povas legi nur en la greka lingvo kutima rajde inter la unua kaj 2-a jarcento a.K..
#000096
Teologia apartaĵo elstariĝas: la priparolata saĝeco manifestas ion personecan, kvazaŭ ekzistantan por si mem ĉe Dio: temo pli eksplicitigita en la saĝeco de Salomono; ĉi tie tamen oni ripetas la malnovan doktrinon de rekompenco: se ni suferas persekutojn tio okazas ĉar ni forlasis la Toraajn leĝojn.
#000097
Libro de la 12 Profetoj estas termino por 12 libroj (de la Malnova Testamento) en la Biblio. Ĉar tiuj ĉi libroj estas malgrandaj, oni nomis ilin la «malgrandaj profetoj» kontraste al la tri «grandaj» profetoj: Jesaja, Jeremia kaj Jeĥezkel. Oni skribis ilin en unu skribrulaĵon, kiu do estis digna parto de la Sankta Skribo. La sinsekvo de la libroj ne ĉiam estas la sama. Temas pri la libroj de Hoŝea ĝis Malaĥi (vidu la apudan liston). Inter ili Jona ne estas profeta libro, sed novelo kun profeto kiel ĉefrolulo.
#000099
La kolekto reprezentas plurajn jarcentojn (de la 8-a ĝis eble la 3-a) kaj pro tio ĝi havas grandan valoron por la historio de teologio, pieco kaj kutimoj en Izrael.
#000100
La malvera religia ĉefo ankaw direktas kiel "alia besto" kiu subtenos la `Antichrist en lia pretendo kiel Dio (dieco). Plemumanta granda signoj kaj mirakloj, li fortigos ĉiu aln obeado al la `Antichrist per faranta tuto ricevi la "Marko de la Besto".
#000102
La plej fama falsa profeto prezentata de la Biblio estas la ulo priskribita en la Apokalipso de Johano.
#000106
En la Biblio (aŭ Tanaĥo, la profeto auc hebrea proto (hebree: נְבִיא nevì, pl. נְבִיאִים nevi'ìm, greke: προφήτης - prophētēs) estas persono kiu parolas en la nomo de Dio kaj de tiu ŝarĝita. La precipa senco de la termino uzata en niaj samtempaj lingvoj, laŭ kiuj la profeto antaŭanoncas estontajn eventojn, estas karakterizo, sed ne ekskluziva, de la hebreaj profetoj.
En la antikva hebrea socio, aparte en la periodo de la 11-a ĝis la 5-a jarcentoj a.K., profeto estis fundamenta religia elstarulo, kune kun la sacerdoto kaj levido.
#000107
La fenomeno de la profetaĵa arto ne estis limigita al la hebrea popolo, sed ĝi ĉeestis en la socioj kaj religioj de la Proksima Oriento: ekzemple, similaj fenomenoj okazis en Mari en la 17-a jarcento a.K. kaj en Fenicio kelkajn jarcentojn poste. Ankaŭ la bibliaj tekstoj atestas la ĉeeston de profetoj inter la aliaj popoloj (ekzemple, inter la moabitoj. Tamen, almenaŭ se fidi la fontojn, la profetoj ne akiris alilande la influon praktikitan de hebreaj profetoj inter sia izraela popolo, per kiu ili ĝin modeligis.
#000108
Divenista salvio (Salvia divinorum) estas psikaktiva planto el la genro salvio la familio Lamiacoj. Indiĝenaj popoloj mazatekaj (Mazatec) en suda Meksiko kreskigas la planton. Iliaj ŝamanoj uzas la planton dum jarcentoj por resaniĝo dum spiritaj vojaĝoj. Ĝi ne kreskas sovaĝe en la mondo; oni devas kultivi ĝin.
#000109
Al la tri grandaj profetoj la sinsekvaj kristana tradicio asociigas Danielon (Libro de Danielo). Sed la juda tradicio lokigas ĝin en la tria serio de la sanktaj libroj, dirita Ketuvim (Skriboj).
#000127
denuncas la kulton al fremdaj diaĵoj, aparte tiun kanaanajn (Baaloj);
denuncas la sociajn maljustaĵojn damaĝantajn la vidvinojn, malriĉulojn, orfojn kaj fremdulojn;
instigas konservi la fidon je Javeo ankaŭ en la momentoj de apartaj malfacilaĵoj (vidu: Ekzilo babilona);
sugestas solvojn tute politikajn al la reĝoj (vidu la kazon de Jeremia konsilanta la submetiĝon al la babilona potenco).
#000131
perecipe orakoloj, nome diroj de Dio (kutime mallongaj) kiujn la profeto lanĉas al la potenculoj kaj al la popolo. Foje tiuj orakoloj referencas al la estonto;
vizioj, kiuj povas esti simplaj fantaziaĵoj, aŭ veraj kaj propraj dramigoj aludantaj apokalipsajn eventojn (vidu: Danielo 7);
alegoriaj gestoj, ekzemple la jugo de Jeremia (27-28);
#000133
Ĉiu profeto deklaras ke mem estas puŝata de Dio kaj inundas per sia dia graco kaj ĉiukaze konsciigas ke Dio ĉeestas en la homa historio.
#000134
En la Juda religio, falsa profeto estas kiu pretendas posedi la donon de la profetaj kvalitoj aŭ de la dia inspiro, aŭ kiu profitas de tiu dono por malbonaj celoj. Ofte iu tia estas konsiderita vera propfeto.
#000135
La Libroj de la Reĝoj rakontas historion kie, devigita de Akab (reĝo de Juduko), la profeto Miĥa priskribas Dion kiu petas informojn el siaj ĉielaj konsilistoj pri tio kion oni faru rilate kortegon de falsaj profetoj. Tiu priskribo estas rakontata en 2Reĝoj 22, 19-23. La Sinjoro Dio ĉi-kaze decidas ke la malobserantoj estu trompitaj de falsaj profetoj.
#000137
Eblas ke Miĥa intencis priskribi la falsajn profetojn kiel teston por YHWH (Javeo). Eblas ankaŭ ke tio estis intencita kiel insulto kontraŭ la profetoj de Akab, kiel Sedekio, filo de Kenaana.[38]
#000138
La puno pri la falsaj profetoj estis mortopuno (laŭ Readmono 18, 20):
#000139
”Sed profeto kiu pretendas diri mianome aferon kiun mi ne ordonis, aŭ paroli ordone de aliaj dioj, tiu profeto devas esti mortitigita”
#000140
Konklude, la bibliaj normoj koncerne la falsajn profetojn klare asertas ke estas malpermesite paroli pri dio kiu ne estas YHWH. Simile, se iu profeto anoncas profetaĵon kiu poste ne iĝas vera, tio estas alia signo ke tiu profeto ne estis komisiita de Dio kaj la popolo devas ne timi falsan profeton. (Readmono 18, 22)
#000141
La grekan terminon (Kojneo) pseuoprophetes (falsaj profetoj) oni trovas ĉe la Septuaginto en Jeremia (6, 13; 33, 8, 11; 34, 7; 36, 1), en Zeĥarja (13, 2); ĉe Flavio Jozefo Judaj antikvecoj (8-13-1,10-7-3), Juda miltio de Flavio Jozefo (6-5-2), kaj ĉe Filo de Aleksandrio. La klasikaj paganaj verkistoj uzas la terminon pseudomantis (falsa divenisto).
#000142
Tiu elpensitaĵo estas en la literaturo ofte identigita en la figuro de la Antikristo.
#000143
Nian epokon oni aplikis tiun terminon al Adolf Hitler kaj Stalin kaj al uloj similaj.
#000145
En kristanismo, kaj aparte en la Katolika Eklezio, la problemo estas superita en la senco ke ĝenerale la kristanaj eklezioj konfesas la doktrinon laŭ kiu la Revelacio konkludiĝis per la lasta novtestamenta libro, nome la Apokalipso; krome, la Tradicio certigas ke Jesuo certigis la Eklezion ke ĝi ne povas erari en la juĝo pri la revelaciita doktrino. Kiu malproksimiĝas el tiu Tradicio estas forigita.
#000146
Ve al vi, skribistoj kaj Fariseoj, hipokrituloj! ĉar vi konstruas la tombojn de la profetoj kaj ornamas la monumentojn de la justuloj, kaj diras: Se ni vivus en la tagoj de niaj patroj, ni ne partoprenus kun ili en la sango de la profetoj. Tial vi atestas pri vi mem, ke vi estas filoj de tiuj, kiuj mortigis la profetojn. Vi do plenigu la mezuron de viaj patroj.
#000149
Demandis judo sian amikon: "Kiam vi pagos al mi vian ŝuldon?"
#000150
Respondis la alia: "Ĉu vi konsideras min profeto?"
#000151