La persona historio de Ursula Grattapaglia fascinas. Kun sia edzo Giuseppe ŝi estas konata pro sinofere mastrumi dum pli ol 40 jaroj la lernejan bienon “Bona Espero” en Brazilo. Danke al tiu solidara agado, pli ol 800 kamparanaj geknaboj, multaj el ili suferintaj malriĉon kaj aliajn turmentojn, havis la ŝancon alfabetiĝi kaj trovi novan familion, internacian, tiel ke poste ili kapablos elturniĝi solaj, atingante eĉ poziciojn de respondeco en la brazila socio. Pli ol 100 volontuloj el la tuta mondo pasigis tie plurajn monatojn en turnopunkta vivsperto por multaj el ili. Pro tio Giuseppe kaj Ursula jam multfoje estis honorigitaj.
#000001
Post unu semajno oni loĝigis ilin en unu el du ĉambroj de la pola lernejo. La polaj infanoj lernis ĉiuj kune ĝis la nivelo de kvara klaso, ĉar ili rajtis nur atingi scion sur la plej malalta ŝtupo, por ke ili komprenu ordonojn, povu kalkuli ĝis cent kaj distingu vojsignojn. Ursula malobeis la malpermeson ludi kun la polaj samaĝuloj kaj tiel ŝi lernis iom la polan. Siaflanke, la lernejo por la germanaj infanoj estis ses kilometrojn for, tra arbaro. Dum la vojo audiĝis pafoj kaj estis sentebla stranga odoro de bruligitaj korpoj. Post 60 jaroj kaj kun la akompano de pola esperantisto ŝi vizitis tiun arbaron, trovante spurojn de kugloj en la arboj.
#000006