Ne rekomendata por dividataj komputiloj
Ĉu vi forgesis vian pasvorton?
#000001
Enhavas iujn ajn de miaj terminoj
#000004
Ekde la tempo de Zamenhof la esperantistoj ĉiam esperis, ke la lingvo rapide disvastiĝos. Ĉio, kio promesis proksimiĝon al tiu celo, estis dezirinda. Ŝajnis tre grava ne nur la laboro de individuoj, sed ankaŭ la subteno de registaroj.
#000007
Post la Unua Mondmilito esperantistoj tre vigle aktivis en Ligo de Nacioj. Tio ne havis la esperatan rezulton, ĉar gravaj ŝtatoj, precipe Francio, ne apogis aŭ rekte kontraŭis la argumentojn por Esperanto. Poste la ŝancoj de la Movado daŭre malkreskis pro la fortiĝo de ĉiuspecaj naciismoj.
#000008
Post la Dua Mondmilito naskiĝis novaj esperoj, ankaŭ por Esperanto. Universala Esperanto-Asocio (UEA) komencis kolekti subskribojn por petskribo direktota al Unuiĝintaj Nacioj (UN) pri subteno al la Esperanto-movado. Ĝis la fino de 1948 oni kolektis subskribojn de 492 organizaĵoj kun entute 15 454 780 membroj, kaj de 895 432 individuoj. Inter la subtenantoj estis gravaj homoj kaj organizaĵoj.
#000009
En aŭgusto 1950 la petskribo estis transdonita al UN, kiu pludonis ĝin al Unesko. Post longa atendado fine la 8-a Ĝenerala Konferenco de Unesko en Montevideo, Urugvajo, traktis la petskribon en decembro 1954. Kiel observanto de UEA ĉeestis Ivo Lapenna, ĝia ĝenerala sekretario.
#000010
Komence, moka parolado de la dana delegito preskaŭ detruis la ŝancojn de la petskribo. Laŭ li, ĝi estas lingvo kun malriĉa vortaro kaj primitiva gramatiko. Poste dank’ al lerta gazetara kampanjo en Urugvajo la situacio ŝanĝiĝis. Fine en la konferenco plimulto subtenis rezolucion, kiu rekonis la rezultojn atingitajn per Esperanto “por la proksimigo de la popoloj de la mondo”. Unesko ankaŭ starigis interkonsenton pri kunlaboro kun UEA. Esperantistoj nomis Lapenna “la heroo de Montevideo”.
#000011
Tio ne estis la fina venko, pri kiu iam esperis la fruaj esperantistoj, sed ĝi ŝajnis grava paŝo survoje al tio. Alia sekvo de la Unesko-konferenco en la urugvaja ĉefurbo ne estis tuj rimarkita. Inter la 17 delegitaroj, kiuj ne voĉdonis por la rezolucio, sed ankaŭ ne kontraŭ ĝi, estis tiuj de Soveta Unio kaj ĝiaj aliancanoj. Tio estis atentinda kaj kuraĝiga precipe por la esperantistoj en la komunistaj landoj.
#000012
En 1966 UEA kolektis subskribojn por nova petskribo al Unuiĝintaj Nacioj, kiu celis al ties trakto de la monda lingvo-problemo. Sed ĉi-foje Lapenna ne sukcesis. UN ne konsentis okupiĝi pri tio, kun la argumento, ke la aferon povas trakti nur la membro-ŝtatoj, ne UN.
#000013
En 1977 la ĝenerala direktoro de Unesko venis al la Universala Kongreso en Rejkjaviko. Unesko ankaŭ poste montris sian bonvolon al la Esperanto-movado, kvankam tio apenaŭ estis rimarkata en la ekstera mondo. La esperantistoj komprenis, ke nenio povas anstataŭi la laboron je loka kaj nacia niveloj kaj la fortostreĉojn de individuoj. Iom post iom ili perdis la esperon pri ŝancoj ĉe UN kaj Unesko. Tamen, ilia kontribuo por la popularigo de la celoj de tiuj mondaj organizaĵoj restas atentinda.
#000015
Ulrich Lins estas germana historiisto. Li verkis la libron La danĝera lingvo, kiu temas pri persekutoj kontraŭ Esperanto precipe en Germanujo kaj Sovetunio.
#000016
Por bone funkcii, uea.facila uzas kuketojn. Legu nian Privatecan politikon por ekscii kiel ni uzas viajn informojn kaj la Uzkondiĉojn por esti uzanto de la retejo.
#000025