~ Zamenhof pri Protokoloj de cionaj saĝuloj
#000000
"La protokoloj de cionaj saĝuloj estas falsaj tekstoj"
#000002
"Nu, dankon pro la teksto"
#000003
~ leganto pri ĉi tiu artikolo
#000004
La protokoloj de cionaj saĝuloj (הפרוטוקולים של זקני ציון ) (PCS) estas tekstoj akiritaj de la rusa sekretservo. La dokumentoj montras pruvojn pri la monda hegemonio de la judoj. Esperanto, ekzemple, estas ilo de juda konspiro kontraŭ la homaro. Judoj kreis tiun lingvon por forigi naciajn lingvojn kaj subpremi la popolojn.
#000006
17.1 Personigo de la biblia Saĝo
#000008
Ĉe lasta kongreso de rusaj fervojaj oficistoj oni decidis, ke protokoloj okupas 80 paĝojn, dividitajn je 24 ĉapitroj. Ĝi entenas faktajn tekstojn de paroloj de juda gvidanto antaŭ la „Saĝuloj de Ciono“.
#000009
Kiel ni sciigis en la lasta Bulteno, aŭtoro de la Protokoloj, laŭ Esperanta Civito[1] estas Jorge Camacho, kiu kreis ilin kiel "kalumniaj pamfletoj kontraŭ la raŭmistoj".
#000011
La plej frua versio de la Protokoloj estis trovitaj en aŭgusto kaj septembro de 1903 de la Sankta-Peterburga gazeto Znamia, sed la fina varianto venas el la dua eldono de libro aperinta en 1905 dum la unua UK.
#000012
La libro grave disvastiĝis nur post la oktobra revolucio tra tuta Eŭropo, ĉefe per la rusaj elmigrantoj. Post la dua mondmilito, en multaj landoj oni malpermesis ĝian publikigon kaj vendon por kaŝi la veron.
#000013
Ĉiuj, kiuj legas la PCS-ojn malkrovas ke interfratiĝo de popoloj estas malbona ideo kaj pri pri ĉiu malbono kulpas judaĉoj, kiuj volas konkeri la mondon.
Pace kunvivas popoloj kaj etnaj grupoj. Sed judojn ne kontentigas la interpopola paco sur la Tero. Ili strebas rompi la stabilecon kaj dividi homojn.
Por ili estas uzeblaj ajnaj rimedoj. Taŭgas superstiĉoj, kiujn ili uzis en Rusio, organizintan komunismon. Taŭgas mitoj, kiujn ili uzis kontraŭ naciistoj dum la militoj. Cionistoj, havante multjarcentan sperton trompi popolojn, penetris ĉiujn sociajn, ŝtatajn kaj partiajn strukturojn kaj amasinformilojn. Cionismo estas juda faŝismo. La juda nacio nenion, krom malbono, sango kaj malĝojo, alportis al homoj.
Unu el la gvidaj temoj de la libro estas la kompliceco inter la estonta juda bolŝevismo kaj la juda kapitalisma financo, en konspiro por trudi al la planedo mondan judan regadon; ekzemple, la tiam planita soveta registaro ricevus monon de judaj aferistoj de Eŭropo kaj Usono. La sama rezonado okazas pri la sociaj movadoj en la okcidentaj landoj, Britio aŭ Usono.
Tri ĉapitroj temas pri la loko de la judoj en Usono. Dum centoj da paĝoj, la saĝuloj analizas ilian rolon de organizantoj kaj subtenantoj de alkoholismo, de blankulin-komerco, de financa, sporta kaj politika korupto, ktp. La internacia judo translokiĝis milionon da homoj de Pollando al Usono "kiel generalo translokas sian armeon".
#000014
Antaŭ ne longe, la “New York Journal” publikigis per grandaj literoj, la interesan sciigon ke Islamo aperis, laŭ Protokoloj de cionaj saĝuloj, por interpacigi la kristanojn kaj la judojn, tiel ke Muhamado honoris Jesuon filon de Marjam, kiel profeton anoncintan la venon de Muhamado mem (Johano 14:16; 15:26; 16:7).
#000015
Laŭ la Protokoloj, judoj planis la komunisman revolucion. Fakte, post renverso de la caro la regnon en Rusio malice uzurpis judoj – judaĉa jugo estrita de Lenino! Ili forprenis ĉiujn valoraĵojn de Rusio. Tiutempe ĉiuj fortoj de la internacia cionismo servis por neniigi Rusion.
#000016
Legante la Protokolojn, oni ekscias ke judoj propagandas ateismon, ĉefe kontraŭ ortodoksaj kristanoj. Propagandi ateismon al la rusortodoksa popolo kaj tiamaniere disdividi ĝin, malfortigi, demoralizi, transformi ĝin el monolita koloso al polvo – ĉu ne tio estas la plej supera servo al Israelo? Provo de judoj forleki kristanan ideon, detrui la tutan humanisman kulturon, kiu elkreskis surgrunde de kristanismo, neniigi plene unu el la plej religiaj popoloj de Eŭropo, la rusan, feliĉe ne sukcesis!
#000017
Sendube, ĉiuj scias ke Hitlero estis judoj. Se oni legas la Protokolojn, ekscios ke, judoj preparis kelkajn knabojn, ĉefe el Aŭstrio por konkeri Germanion, trompi ĝin kaj detrui la puran arjan rason! Hitlero, sendube ruinigis Germanion. Kiel ĉiuj scias, koncentrejoj kaj Holokaŭsto estis simple falsaĵoj por trompi homaron kaj permesi la kreon de Judan Ŝtaton.
Kiel diris Henry Ford en sia monumenta verko The International Jew "la ĉefa fonto de la malsano de la germana korpo (...) estas la influo de la judoj".
#000018
En la lernejo estas plej multe ŝatata la kvieta, diligenta kaj precipe obeem a knabo, kiu en ĉiuj fakoj egalbone atingas la
celon de la klaso kaj neniel kaŭzas penon al la instruisto . Sed kiam ni havas okazon, rigardi la lernejan epokon de la tute grandaj viroj, tiam ni ekscias, ke tre ofte ili estis objektoj de hontigo en siaj klasoj, ke ili kaŭzis ĉagrenon al siaj instruistoj kaj almenaŭ estis tute nekontentigaj lernantoj.
#000019
Prisaĝaj libroj en la Malnova Testamento de la Biblio, kaj hebrea kaj kristana, estas didaktikaj libroj pri morala etiko. Ili celas instrui la Saĝon. Ili sin prezentas poemformaj kaj pro tio ili estas ankaŭ diritaj “Poeziaj libroj” pro la bildobrilo kaj frazaranĝo elaganta kaj muzika.
#000020
La hebrea Biblio enigas tiujn libojn en kolekton nomatan Ketuvim.
#000021
Libro de Ijob esploranta pri la homa sufero
Psalmaro didaktika kantaro-kanzonaro laŭdanta Dion
Sentencoj de Salomono kolekto de motoj, didaktikaj reguloj kaj popolaj proverboj
Kohelet (aŭ la Ekleziano aŭ la Predikanto) diskutanta pri bono kaj malbono
Alta Kanto de Salomono kolekto de nuptaj-amaj poeziaj kantoj.
#000024
Libro de la Saĝo parolas pri Dia Saĝo, idolkulto kaj “trompiga saĝo”
Siraĥ simila al la Sentencoj de Salomono, sed socinivelen transportita.
#000025
Origina epoko de la prisaĝaj libroj[redakti]
#000026
La hebreaj prisaĝaj libroj redaktiĝis ĉiuj en epoko postekzila, escepte de la “Sentecoj de Salomono” kiu konservas erojn pli antikvajn kaj tiu de Ijob kiu utiligas kaj reskribas antaŭajn rakontojn.
La du nuraj kristanaj estis kompilitaj en epoko pli proksima al la kristanaj eventoj.
#000027
La Saĝo en la antikva Oriento[redakti]
#000028
La prisaĝa literaturo ĝuis riĉajn esprimojn en la antikva mediteranea oriento. Laŭlonge de tuta historio, Egiptio produktis la Sebayt (Instruaĵojn). En Mezopotamio, ekde la epoko de sumeroj estis atestitaj kompilaĵoj de proverboj, fabeloj, mitaj elpensoj, poemoj pri la sufero teme similaj al libro de Ijob.
#000029
La prisaĝa literatura ĝenro en orientaj literaturoj[redakti]
#000030
La prisaĝa literatura ĝenro estas karakterizita per esprimaro propra, kiu disvolviĝas per kurtaj frazoj, simila al tiu de la proverboj. La aŭtoro, la saĝulo, kutime intencas instrui al la aliaj, aparte al junularo, la arton de vivo. Li havas antaŭ si la socion, kun strukturoj kiujn li taksas pli/malpli senŝanĝaj, kaj gvidas la homojn adheri al tiuj strukturoj, por ke ili atingu la plenplenan sukceson. Tiuj libroj estas, tial, kolektoj celantaj puŝi al bonagado por la bona vivo, la ĝojo, la sukceso.
La intonacio de tiuj prisagaj verkoj estas plejfoje optimisma. Ili fundiĝas sur la antaŭsupozo ke tiu kiu praktikas la sugestitajn konsilojn aŭtomate atingos la sukceson aspiratan. Reale ne ĉio, en la verkoj, estas tiom simplema: ne forfuĝas al la saĝuloj ke la sukceso kaj la feliĉo ne ĉiam estas konstrueblaj per la aplikado de tiuj normoj: male, ofte la sukceso kaj la feliĉo estis ege foraj, kaj tio spite de la bona volo kaj la korekta aplikado de la kondutaj normoj. Tio puŝis al meditado pli profunda kaj malpli pretenda. Naskiĝis, tial, verkoj kiu surfacigis la probelemon de la “maljusteco” per kiu la dioj traktas la homojn.
Tiu tipo de meditado, karakterizita per la fakto de koncentriĝo sur la homo kaj sur ties destino, transcendas la striktan prisaĝan litraturan ĝenron: pro tio estus grava eraro difini tiujn librojn nur laŭbaze de literura ĝenro, Se utilas ekzemplo, la libro de Ijob kun peno povas resti en tiu kategorio.
La unuopaj prisaĝaj verkoj estas malafacile rekondukeblaj al tiuj skemoj: ĉiu havas sian individuecon. Tio veras por la verkoj egiptaj, sumeraj kaj hebreaj.
#000031
La Saĝo en la hebrea spiritualeco[redakti]
#000032
La Saĝo en la hebrea spiritualeco, laŭ la hebrea Biblio, estas frukto de intelektula movado, religia kaj etika kiu ekzercas profundan influon sur la popolo hebrea kaj ne nur. Laŭ la hebrea popolo, la Saĝulo estis ne nur la “scianto”, li estis ankaŭ kiu kapablas adekvate sin konduti en la diversaj travivaĵoj, kiu sciis pri la leĝo kaj ĝin praktikadis, konformante al ĝi sian konduton kaj la tutan vivon kaj, fine, ĝin sciigas al la aliaj, ilin pesvadante imiti.
#000033
En la prisaĝaj libroj estas aludata ankaŭ alia tipo de Saĝo, “la Mistika Saĝo” aŭ “Eterna Saĝo, kiu koincidas kun la “Dia Saĝo”.
#000036
En tiu transiro el la homa Saĝo al la dia Saĝo oni plenumas transcendan agon, pasante el pratika traktado de la Saĝo al filozofia kaj teologia traktado.
#000037
La Saĝo en la Nova Testamento[redakti]
#000048
Ĉikaze la Saĝo plenumas la transcendan salton kaj fariĝas la “Logos, la Verbo-Difilo kiu sin faris karno.
La elstarega asociiganto de tiuj nocioj estas Sankta Johano dirante ke Jesuo Kristoestis la Verbo de Dio], kiu estis dekomence de la tempo, antaŭ ĉiuj aĵoj, kiu estis ĉe Dio kaj ke kio estis farita pere de li estis farita kaj ke Li venis inter la homoj por loĝi kun ili. [1]
#000049
Similaj konceptoj jam (jaro 62) esprimiĝis ankaŭ Sankta Paŭlo (Kol 1,16-17): “ĉar en li kreiĝis ĉio en la ĉielo kaj sur la tero, ĉio videbla kaj nevidebla, ĉu tronoj, ĉu regecoj, ĉu estrecoj, ĉu aŭtoritatoj; ĉio kreiĝis per li, kaj por li; 17 kaj li estas antaŭ ĉio, kaj en li ĉio ekzistas”.
#000050
Estis de komenco klare, ke Adorado de la saĝuloj ( μάγοι ἀπὸ ἀνατολῶν) estas evangelia rakonto (Mateo 2:1–11) pri saĝuloj venintaj el Oriento por adori la ĵusnakiton Jesuo. Ĝi estas populara temo ikonografia; la kristanoj rememoras ĝin per la festo Epifanio.
#000051
1 Kaj kiam Jesuo estis naskita en Bet-Leĥem de Judujo en la tempo de la reĝo Herodo, jen saĝuloj el la oriento venis al Jerusalem, dirante: 2 Kie estas tiu, kiu estas naskita Reĝo de la Judoj? ĉar ni vidis lian stelon en la oriento, kaj venis, por adorkliniĝi al li. 3 Kaj kiam la reĝo Herodo tion aŭdis, li maltrankviliĝis, kaj la tuta Jerusalem kun li. 4 Kaj kunveniginte ĉiujn ĉefpastrojn kaj skribistojn de la popolo, li demandis al ili, kie la Kristo devas naskiĝi. 5 Kaj ili diris al li: En Bet-Leĥem de Judujo (...)
#000052
7 Tiam Herodo sekrete venigis la saĝulojn, kaj precize sciiĝis de ili pri la tempo, kiam aperis la stelo. 8 Kaj li sendis ilin al Bet-Leĥem, dirante: Iru kaj elserĉu zorge pri la knabeto; kaj kiam vi lin trovos, sciigu al mi, por ke mi ankaŭ venu kaj adorkliniĝu al li. 9 Kaj aŭdinte la reĝon, ili ekvojiris; kaj jen la stelo, kiun ili vidis en la oriento, antaŭiris ilin, ĝis ĝi venis kaj staris super la loko, kie estis la juna knabeto. 10 Kaj vidante la stelon, ili ĝojis kun tre granda ĝojo. 11 Kaj veninte en la domon, ili vidis la knabeton kun lia patrino Maria, kaj adorkliniĝis al li; kaj malferminte siajn trezorojn, ili faligis sin kaj prezentis al li donacojn: oron kaj olibanon kaj mirhon.
#000053
Aŭgusteno de Hipono kaj Johano la Orbuŝa parolas pri 12 saĝuloj (vd la freskon kapadokian ĉi-dekstre); poste la tradicio de la Okcidento (interalie, ĉe Bede la Honorinda) atribuis al ili la nombron 3 (evidente, laŭ la nombro de la donacoj), la nomojn (Kasparo, Melĥioro kaj Baltazaro), la reĝan rangon kaj specifajn devenlandojn — vd Tri Reĝoj. La Orienta tradicio ĉi tiujn apokrifajn detalojn ne konas.
#000054
La plano Fugu (japane: 河豚計画, purano fugu) estis ideo de la Japana Imperio por akcepti judajn fuĝintojn el nazia Germanujo dum la 1930-aj jaroj.
#000055
Tamen tute temis pri helpa agado. Oni deziris kapti kaj uzi la povumon de la juda intelektularo por la ekonomia, teknologia kaj scienca evoluo de la japana imperio kaj krei kontaktojn al influaj riĉaj judaj entreprenistoj en okcidento. La plano estis neniam kondukita vaste kaj iĝis tute nerealigebla post la subskribo de la tripovuma traktato en 1940, ĉar oni ne volis provoki Germanujon kaj riski la aliancon.
#000056
Initiatintoj de tiu plano estis la oficiroj, kiuj dum ilia partopreno en la Rusa revolucio ili aŭdis pri la protokoloj de cionaj saĝuloj kaj impresis ilin la povumo de la juda mondo. Tiuj oficiroj legis kune kun aliaj kolegoj kaj entreprenistoj multajn aliajn banadojn kaj estis taksitaj poste en Japanujo kiel fakuloj pri judismo.
#000057
Estiĝis la ideo fondi judan setlejon sur japana grundo. Komence de la 1930-aj jaroj dum la invado de Manekeno la japana registaro unuan fojon serioze konsideris la planon Fugu. Tie jam ekzistis sufiĉe granda juda popolo kaj la japanoj sin demandis, kiel allogi novajn judajn loĝantojn por la regiono.
#000058
Kolbe kaj la Protokoloj de cionaj saĝuloj[redakti]
#000060
Vidpunkte de bibliografio, Sankta Maksimilano Kolbe apogiĝas ankaŭ sur la Protokoloj de cionaj saĝuloj, hodiaŭ deklatitaj de la kritiko fidindaj. Kolbe tamen strebas devenigi sian penson el la dokumentoj mem de framasonoj (Konstitucioj, ritaro, manlibroj, komentoj, diversaj studoj...) kaj el la konfesoj de framasonoj revenintaj al kristanismo. Mankas en Kolbe intereson pri la rilatoj, tiam celebrataj, inter la framasonismo kaj juda-kabala esoterismo, objekto de studoj postaj.
#000061
La fundamentoj temoj de tiuj prisaĝaj libroj[redakti]
#000063
La precipaj temoj de la izraela Saĝo ĉeestas en diversaj eroj de la mezopotama kaj egipta literaturoj el kiuj certe helpis la priserĉon de la postaj bibliaj aŭtoroj. Tamen en tiuj literaturoj ne troviĝas personigo de la Saĝo kiel okazas en Izraelo, kie la Saĝo kondutas kiel persono de la ordinara vivo.
#000064
Ricevita kaj kreskiĝanta ene de la historia kaj religia sperto de Izraelo, la Saĝo emas esti konsiderita kiel realo el si mem, disigita el Dio kaj el homo: alivorte, ĝi spertas evoluiĝon al personiĝo. La saĝuloj, krom la proverban saĝon kiu povas reguli, kun ioma sukceso, la vivon de la homo, rimarkas kaj admiras saĝon kiu travideblas en la ordo, en la harmonio kaj movo de la universo. Genezo 1 tion faras katekisme, psalmo 8, 19, 104 per la lingvaĵo de la preĝo...
#000065
La sama leĝo kiu estis la ekzamenilo de la Saĝo kontraŭ la eblaj devioj, estas prezentata en la eroj pli ĵusaj de la Readmono (6-a/5-a) kiel kolekto de normoj tiom “saĝaj” ke ili ekscitas la admiron de la popoloj por la juda popolo, deponprenanto de tia trezoro (Read 4, 5-8).
#000066
Siraĥ puŝos al la plenumiĝo tiun asimiladon simple identigante la Saĝon kun la TREALTA (24, 22).
#000067
La saĝuloj parolas pri la Saĝo kiu prezidas la kreadon (Sen 8. 30); pri la Saĝo kiu fiksas sian loĝejon en Izraelo subforme de leĝo (Siraĥ 24, 8 sen iu ajn specifo: estas ĉiam la sama Saĝo kiu enkondukas la homon al la renkonto kun la universo de Dio kaj al la renkonto de la universo kun Dio. La ensceniĝo de la Saĝo kiel persono, pli ol spekulativo pri atributo de Dio aŭ anticipo de iu plureco de personoj en Dio (kio estos revelaciita en la Nova Testamento) indikas la altvaloreco kaj la aŭtoritatecon de tiu Saĝo... Ĝi invitas al sia manĝotablo (Sen 9, 1-6) kaj minacas tiujn kiuj ĝin forpuŝas ĉar el ties ricevo aŭ forpuŝo dependas la vivo aŭ la morto. Ĝiaj netroveblo kaj mistereco (jiob 28; Saĝo 3,15- 31) substrekas ke nur Dio ĝin posedas kaj povas ĝin sendi kiel akompananto kaj amiko de la homo. Pro tio Siraĥ kaj la aŭtoro de la “libro de la Saĝo” adresiĝas al Dio per la preĝo por ĝin obteni (Sir 39, 4-6; Saĝo 8, 21); fakte, “spite de sia perfekteco unu inter la filoj de la homoj se al li mankas la saĝo kiu venas el Li, kiel nenio estos konsiderita” (Saĝo 9, 6). Ĝi ne enrompas perforte en la vivon de la homo kiel la profeta vorto, sed alvokas al kunlaborado plej libera kaj responsa, longdaŭra kaj engaĝa (Sir 39, 1-119).
#000068
Rezulto de tia kunlaborado estas la nova formo kiun ricevas la Vorto kiun Dio daŭrigas adresi al Izraelo, per lingvaĵo alirebla ankaŭ ekstere de Izraelo.
#000069
Personigo de la biblia Saĝo[redakti]
#000070
Tia personigo de la biblia Saĝo elstaras ĝuste en la prisaĝaj libroj kiuj anoncas kaj priskribas la karakterizojn de la Saĝon.
#000071
La epizodo ŝuldiĝas al J. van Hengel, kiu estis stariginta t.n. "Holandan Esperanto-Oficejon" kaj eldonis monatan propagandan nederlandlingvan gazeton en 1924–1927. En 1925 estiĝis kontrakto inter li kaj la posedantoj de Holanda Esperantisto, laŭ kiu li prizorgus administradon kaj reklamadon de la gazeto. Sed van Hengel ne pagis la presiston, aperigis de li mem redaktitan numeron de la gazeto, tiel ke la eldonantoj devis provizore ĉesigi la eldonon. Tiam van Hengel komencis grandskalan konkurencan entreprenadon, eldonis gazeton Holandan Esperanton Pioniron, lernolibron, ktp.; faris el "Holanda Esperantisto" anoniman societon, establis propran presejon, fondis Nederlandan Esperanto-Asocion, starigis Universalan Spesmilan Bankon kaj... bankrotis en 1927. Tiu efemera Spesmila Banko ekzistis do nur dum kelkaj monatoj...
#000074
↑ El la Evangelio laŭ Johano (1,11): “1 En la komenco estis la Vorto, kaj la Vorto estis kun Dio, kaj la Vorto estis Dio. 2 Tiu estis en la komenco kun Dio. 3 Ĉio estiĝis per li; kaj aparte de li estiĝis nenio, kio estiĝis. 4 En li estis la vivo, kaj la vivo estis la lumo de la homoj. 5 Kaj la lumo brilas en la mallumo, kaj la mallumo ĝin ne venkis. 6 De Dio estis sendita viro, kies nomo estis Johano. 7 Tiu venis kiel atestanto, por atesti pri la lumo, por ke ĉiuj per li kredu. 8 Li ne estis la lumo, sed li venis, por atesti pri la lumo. 9 Tio estis la vera lumo, kiu lumas al ĉiu homo, venanta en la mondon. 10 Tiu estis en la mondo, kaj la mondo per li estiĝis, kaj la mondo lin ne konis. 11 Li venis al siaj propraĵoj, kaj liaj propruloj lin ne akceptis.
#000075