Mi estas historiisto – pli precize, fakulo pri la helena kaj romia mondo – kaj Esperanto-parolanto. Dum proksimume dudek kvin jaroj mi instruas kaj esploras en ĉi tiu kampo, aparte pri la periodo de la imperiestro Justiniano (527-565 p.K.); la lastajn dudek jarojn mi pasigis ĉe la universitato de Otavo, Kanado, dulingva organizaĵo, kie mi instruas kaj angle kaj france. Ĝenerale malmulte interplektiĝas miaj esploroj kaj mia Esperanto-agado, sed kelkfoje ja prezentiĝas okazoj, kiel mi sube klarigos.
#000001
Miaj esploroj daŭre rilatas al Esperanto de tempo al tempo: mi esperas baldaŭ eldonigi esperantan tradukon de la Persaj militoj de la romia historiisto Prokopio, ekzemple, kaj ankaŭ prelegis kelkfoje pri romia historio kadre de la Internacia Kongresa Universitato (IKU), plej lastatempe dum la Virtuala Kongreso de 2020. Mi konkludas, ke la rolo de Esperanto en la pli larĝaj kampoj kaj de historio, kaj de literaturo, pli gravas ol povas ŝajni unuavice: ĝi ne nur en si mem studindas pro la rolo, kiun ĝi ludis historie, sed ĝi povas ankaŭ roli kiam ni alfrontas pli ĝeneralajn historiajn demandojn. Plie, kontaktoj kun historiistoj, kiuj estas ankaŭ samideanoj, sendube pli facilas ol kun gekolegoj, kun kiuj necesas utiligi la denaskan lingvon de unu aŭ la alia.
#000005