En la frua parto de la 20-a jarcento, la figuro kaj vizaĝo de Evelyn Nesbit estis ĉie, aperante en amascirkuladgazeto kaj revuanoncoj, en suvenirpecaĵoj kaj kalendaroj, igante ŝin kultura famulo.
Ŝia kariero komenciĝis en ŝiaj fruaj adoleskojaroj en Filadelfio kaj daŭris en New York, kie ŝi pozis por kadro de respektataj artistoj de la epoko, James Carroll Beckwith, Frederick S. Church, kaj precipe Charles Dana Gibson, kiu idealigis ŝin kiel " Gibson knabino ".
Ŝi havis la distingon de esti frua "vivanta modelo", en epoko kiam modfotarto kiam reklamamaskomunikilo ĵus komencis it potencprenon.
#000002
Nesbit postulis tion kiel scenprezentisto, kaj dum daŭre 14-jaraĝa, ŝi altiris la atenton de la tiama 47-jaraĝa arkitekto kaj New York-sociemulo Stanford White, kiuj unue akiris la fidon de la familio tiam sekse atakis Evelyn dum ŝi estis senkonscia.
Nesbit atingis tutmondan fifamecon kiam ŝia edzo, multmilionulo Harry Kendall Thaw, pafo kaj murdis Stanford White pri la tegmentteatro de Madison Square Garden dum la vespero de la 25-an de junio 1906, kondukante al kion la gazetaro nomus " La Testo de la Jarcento ".
#000003
Nesbit estis naskita Florence Evelyn Nesbit la 25-an de decembro 1884, en Tarentum, urbeton proksime de Pittsburgh, Pensilvanio.
Ŝia fakta naskiĝjaro restas nekonfirmita;
ŝia reala naskiĝjaro eble estis 1886.
En pli postaj jaroj, Nesbit konfirmis ke ŝia patrino en tempoj aldonis plurajn jarojn al she aĝo por eviti infanlaborleĝojn.
[ paĝo bezonis ] [4] [ paĝon bezonis ] Ŝi estis la filino de Winfield Scott Nesbit kaj lia edzino, née Evelyn Florence McKenzie kaj estis de skot-irlanda deveno.
Legendo havas ĝin ke la novnaskita knabino estis tiel bela ke najbaroj venis pro monatoj post ŝia naskiĝo por fiksrigardi kaj admiri ŝin.
Du jarojn poste, filo nomita Howard estis naskita al la familio.
#000007
Nesbit havis aparte proksiman rilaton kun ŝia patro, klopodante por plezurigi lin kun ŝiaj plenumoj.
Nesbit rekonis la intelektajn interesojn de sia filino kaj apogis ŝian scivolemon kaj memfidon.
Plene inormita de ŝia legemo, li elektis librojn por ŝi por legi kaj starigi malgrandan bibliotekon por ŝi.
Ĝi enhavis varian materialon, inkluzive de fabeloj, fantazioj, kaj libroj rigardis en intereso al knaboj nur - la "braveco- kaj bonŝanco-" rakontoj kiuj estis popularaj en tiu epoko.
Kiam Nesbit montris muzikintereson kaj danco, li instigis ŝin por preni lecionojn en tiuj lokoj.
Kvankam Mr. Nesbit montris neniun kontaktiĝeman favoratismon direkte al ĉiu el ambaŭ de siaj infanoj, Nesbit sciis ke ŝi estis la stelo de she patro".
#000008
Poste Mrs. Nesbit uzis donacitajn financon por lui domon, intencante prizorgi sian propran pensionon.
Malema kolekti la lupagon de la pensionanoj mem, ŝi devigis tiun respondecon sur she 12-jaraĝa filino, certa ke la konsiderinda prelanuga ĉarmo de la knabino facile ellogus monon de la vojaĝantaj vendistoj kaj aliaj pasemaj maskloj kiuj konstituis la kernklientaron de la establado.
Multajn jarojn poste en 1915, Nesbit priskribis tiun periodon en la misfortunoj de ŝia familio: "panjo ĉiam estis maltrankvila koncerne la lupagon ...
estis tro malmole aĵo por ŝi fakte peti ĉiun semajnon, kaj ĝi neniam iris glate."
Eĉ en tia juna aĝo, Nesbit memoris ŝian malkomforton kun estado la lupagokolektanto;
aŭtomate ŝi sentis ĝi estis iamaniere malkonvena.
Ĉar al Mrs. Nesbit mankis la temperamento aŭ sagaco prizorgi pensionon, tiun provon provizi ŝian familion per financa stabileco finfine malsukcesis.
#000010
Sub kontinua financa aflikto kiu montris neniun perspektivon de plibonigo, Mrs. Nesbit proponitan al Filadelfio en 1898.
Ŝi reagis al la instigo de amiko kiu konsilis al ŝi ke translokado al Filadelfio povis malfermi ŝancojn por ŝia dungado kiel kudristino.
Evelyn kaj ŝia frato Howard estis senditaj al onklino, kaj tiam transdonitaj al familio en Allegany kies konaton ilia patrino faris kelkajn jarojn pli frue.
#000011
Mrs. Nesbit akiris dungadon, ne kiel kudristino sed kiel ekspedisto, ĉe la ŝtofovendotablo de la grandmagazeno de Wanamaker.
Ŝi alvokis she infanoj, kaj kaj 14-jaraĝa Evelyn kaj 12-jaraĝa Howard ankaŭ iĝis Wanamaker-dungitoj, laborante 12-horajn tagojn, ses tagojn semajne.
Estis ĉe tiu tempo ke Nesbit_ modeligas karieron komenciĝis, tra serendipitoza renkonto kun artisto kiu estis frapita per la beleco kaj elvokiva ĉarmo de la adoleskanto.
La artisto demandis al Nesbit pozi por portreto kaj, post konfirmado ke la artisto estis virino, Mrs. Nesbit jesis lasi ŝian filinon pozi.
Nesbit sidis dum kvin horoj kaj gajnis unu dolaron (ĉirkaŭ 27.50 USD in 2016).
#000012
Tio kondukis al enkondukoj al aliaj artistoj en la Philadelphia areo, kaj ŝi iĝis la favoratfotomodelo de grupo de respektataj, bonfamaj ilustristoj, portretistoj, kaj vitralaj metiistoj.
En pli posta vivo Nesbit klarigita: "Kiam mi vidis ke mi povis gajni pli da monpozado kiel la modelo de artisto ol mi povis ĉe tiu de Wanamaker, mi donis al I patrino neniun pacon ĝis ŝi permesis min pozi por porvivaĵo."
#000013
Malfeliĉe, Mrs. Nesbit estis puŝita en la rolon de administrado de la kariero de ŝia filino.
Senpera, nedecidita, kaj turmentita per atakoj de inercio, la patrino de Evelyn estis nekapabla disponigi ĉiu komerclertecon aŭ kuratorecon por she dekaĝula filino.
En pli posta intervjuo kun raportistoj, Mrs. Nesbit konservis: "mi neniam permesis al Evelyn pozi en la entute" (nude).
Du artoj, unu de Frederick Church, kaj alia de Beckwith en 1901, kontraŭdiras Mrs. Nesbit, ĉar ili elmontras mizere vestitaj aŭ parte nudan Evelyn.
#000015
Evelyn Nesbit iĝis unu el la fotomodeloj de la plej en-malfruaj artistoj en New York.
Otto Sarony kaj Rudolf Eickemeyer estis inter tiuj kiuj prenis frapajn fotojn de ŝi.
#000016
Evelyn iĝis populara kovrovizaĝo en porvirinaj revuoj de la periodo, inkluzive de Vanteco-foiro , Harper's Bazaar , La Prezentanto , Women's Home Companion, Ladies' Home Journal kaj Cosmopolitan .
Ene de la reklamadpaĝoj de tiuj revuoj kaj en gazetoj, ŝia rolo iĝis la komerco de kreado de konsumintereso por dentopasto, vizaĝokremoj, kaj diversa aro de aliaj komercaj varoj.
Ŝia simileco kaj formo estis ĉieaj, ekspoziciita en partituro kaj suvenirpecaĵoj - bieropletoj, tabakokartoj, poŝspeguloj, poŝtkartoj, kolorlitografioj.
Ŝi ofte pozis en vinjetoj, vestitaj en diversaj alivestiĝoj: japana gejŝo, landoknabino, maldensarbaro-nimfo, la greka diino aŭ romao junulino.
La fotpoŝtkartoj estis konataj kiel mignon (dolĉaĵo, belaj), siaj bildaĵoj estantaj de sugestia sensualeco kontraste al la grafika montrado de la ina korpo prezentita en la fifamaj " francaj poŝtkartoj " de la tago.
Evelyn Nesbit verŝajne iĝis la unua afiŝulino, pozante por kalendaroj por Prudential Life Insurance, Swift, Koka-kolao, kaj aliaj entreprenoj.
#000017
Charles Dana Gibson, unu el la plej famaj artistoj de la lando de la epoko, aldonis Nesbit al sia panteono da " Gibson knabino ", ŝia profilo enkadrigita per ŝia fekunda hararo, igita por simili demandosignon.
La laboro, antaŭe titolitaj "virinoj: La Eterna Demando" (1905) [16] restas unu el la plej konataj laboroj de Gibson.
#000018
La foto, uzo de kiu estis tiam referita kiel la "vivanta modelo" en gazeto kaj revuoreklamado, daŭre estis en ĝia infanaĝo, ankoraŭ akirante en populareco, moviĝante por anstataŭi presaĵilustraĵon.
Evelyn akiris labormodeligadon por frua pioniro en modfotarto, Joel Feder.
La taskoj estis malpli streĉaj, prezentante sesiojn estantajn pli mallongaj en tempodaŭro, kaj la laboro estis enspeziga.
Laborante por Feder, Evelyn gajnis kvin dolarojn por duontaga ŝoso kaj dek dolarojn por plena tago - ĉirkaŭ 260 dolaroj je tago en 2010 dolaroj.
Poste, la pagoj kiujn ŝi gajnis de she produktiva modeliga kariero superis la kombinitan enspezon ŝi, ŝia frato, kaj patrino gajnis ĉe la grandmagazeno de Wanamaker en Filadelfio.
La alta vivkosto en Novjorko, aliflanke, daŭre kaŭzis ŝreĉon por ilia ekonomio.
#000019
Evelyn iĝis malkontenta kaj tedis kun la longaj horoj pasigitaj en malvastaj medioj konservantaj la nemoveblajn pozojn postulitajn de studiomodelo.
Ŝia popularecmodeligado altiris la interesojn de teatraj reklamantoj, kelkaj legitiman kaj iun fifaman, ofertante ke ŝi agas ŝancojn.
Evelyn premis she patrinon por lasi ŝin membrigi la teatromondon, kaj Mrs. Nesbit finfine jesis lasi ŝian filinon provi tiun novan manieron pliigi ilian ekonomion.
Intervjuo estis alvokis la aspiranta prezentisto kun John C. Fisher, firmaomanaĝero de la sovaĝe populara teatraĵo Florodora , tiam ĝuante longan kuron ĉe la Kazino-Teatro sur Broadway.
Mrs. Nesbit_ estas komencaj obĵetoj estis moligitaj per la scio ke kelkaj el la knabinoj en la spektaklo sukcesis geedziĝi kun milionuloj.
En julio 1901, kostumigis kiel "Spanish junulino", Evelyn iĝis membro de la refrenkoruslinio de la spektaklo, kies entuziasma publiko sinkronigis ilin la "Florodora Girls".
Proklamita "Florence Evelyn", la nova korusknabino estis nomita "Flossie la Agitado", fare de la rolantaro, moknomo kiu malkontentigis ŝin, kaj persvadis ŝin por ŝanĝi she teatran nomon al Evelyn Nesbit.
#000020
Kiel korusknabino sur Broadway en 1901, Evelyn estis prezentita al la aklamita arkitekto Stanford White fare de Edna Goodrich, [21] kiuj kune kun Evelyn estis membro de la firmao de Florodora .
Blanka, konata flirtemulo konata kiel "Stanny" fare de siaj proksimaj amikoj kaj parencoj, tiam estis 47 jarojn maljuna kaj Evelyn 16.
Kun ŝia fakta naskiĝjaro ofte obskurita fare de ŝia patrino, ŝi eble fakte estis nur 14 jarojn maljuna kiam ŝi unue renkontis Stanford White.
[ citaĵo bezonis ] ekzercita sibarito, blanka uzis perantojn por senarmigi la knabinon.
Evelyn estis komence trafita per la impona grandeco de White, kiu "konsternis ...
#000022
Ekstere humura, ĝentila, malavara viro, Blanka estis ofte priskribita en la gazetoj kiel "estrema", "intensa", "fortika ankoraŭ knabeca."
Li povis imponi kaj Evelyn kaj ŝian patrinon kiel "interesa kunulo."
Blanka movita patrino, filo kaj filino en serion ĉe la Wellington Hotel, kiun li mem lukse ornamis.
La dormoĉambro de Evelyn estis blanka kaj pliiĝis ruĝa, la desegnaĵo loĝas profunde legomo, referenco al la verd-nuancita ĉambro ĉe la 24-a-stratloĝejo de White kie la ruĝa velursvingo pendis de la plafono.
#000024
Mrs. Nesbit kreskis favore ema al Stanford White.
Lia intereso prezentiĝis vere patra, alvokante ŝia senpatra filo, Howard, por ekzameni la Chester Military Academy, proksime de Filadelfio.
Dum tempo, blanka sukcesis konvinki al Mrs. Nesbit ke mallonga ekskurseto al vizitamikoj en Pittsburgh estus utila libertempo.
Li venkis ŝiajn timojn koncernante la socian bonfarton, maldekstro de ŝia filino neŝaperonita en New York, per promesado de sia certigo ke li protektus la junan knabinon.
#000025
La naturo de la kirurgio restis temo de konflikto.
La oficiala diagnozo estis apendektomio;
tamen, kelkaj fontoj konjektas ke ŝi estis graveda de Johano "Jack" Barrymore kaj havis aborton.
La nepo de Evelyn, Russell Thaw, diris: "mi opinias ke ŝi malaperis por havi aborton."
Estas konjektite ke Evelyn eble havis almenaŭ du abortitajn gravedecojn.
Poste, sub ĵuro ĉe la murdoprovoj de Thaw, kaj Barrymore kaj ŝi neis la gravedecojn kaj aborton.
#000029
La medicina situacio de Evelyn ellogis la zorgeman flankon de Thaw.
Li promociis eŭropan ekskurseton, konvinkan Evelyn kaj ŝian patrinon ke tia plezurekskurso akcelus la resaniĝon de Evelyn de kirurgio.
La ekskurseto pruvis esti io ajn sed salubra.
La kutima hektika reĝimo de degelo de vojaĝado eskaladis en senhaltan itineron, kalkulita por malfortigi la emocian eltenemon de Evelyn, kunmetas ŝian fizikan malfortikecon, kaj iritas kaj elĉerpas Mrs. Nesbit.
Ĉar streĉitecoj pliiĝis, patrino kaj filino komencis kvereli kaj kvereli, konduki al Mrs. Nesbit_ estas insisto pri revenado al Ameriko.
Havi efike fremdigis ŝin al ŝia patrino, Thaw tiam prenis Evelyn al Parizo, postlasante Mrs. Nesbit en Londono.
#000030
En Parizo, Thaw daŭre premis Evelyn por iĝi sia edzino;
Konscia pri la obsedo de Thaw kun ina ĉasteco, ŝi povis ne en bona konscienco akcepti sian geedziĝoproponon sen rivelado al li la vero de she rilato kun Stanford White.
Kio sekve ŝvitis estis maratonsesio de inkvizicio, dum kiu tempo Thaw sukcesita eltiri ĉiun detalon de tiu nokto: kiel, se ŝtopite per ĉampano, Nesbit restis ebria, kaj senkonscia, dum Blanka "havis lian manieron kun ŝi."
Ĉie en la streĉa demand-kaj-responda suferado, Evelyn estis larmoplena kaj histeria;
Degelo per turnoj estis agitita, plorante, kaj kontentigita per ŝiaj respondoj.
Li plue movis la kojnon inter patrino kaj filino, kondamnante Mrs. Nesbit kiel netaŭga gepatro.
Evelyn kulpigis la rezulton de la okazaĵoj sur she propra konscia spitemo de la avertaj konsiloj de sia patrino kaj defendis she patrinon tiel naiva kaj senscia.
#000031
Degelo kaj Evelyn daŭrigis ilian vojaĝadon tra Eŭropo.
Degelo, kiel gvidisto, elektis bizaran tagordon, turneon da ejoj dediĉitaj al la sekto de virgulinmartireco.
En Domrémy, Francio, la naskiĝloko de Johana de Arko, Thaw postlasis multediran surskribon en la libro de la vizitanto: "ŝi ne estintus virgulino se Stanford White estis ĉirkaŭe."
#000032
Degelo prenis Evelyn al Katzenstein Castle en la aŭstra ŝtato de Tirolo, kie la aŭgura gotika strukturo sidas proksime de alta montopinto.
Degelo apartigis la tri servistojn en loĝejo, ĉefservisto, kuiristo kaj domservistino, en unu fino de la kastelo;
li kaj Evelyn prenis estejon izolantan ilin ĉe la kontraŭa fino.
Tio estis kie Evelyn, al ŝia hororo, iĝis la kaptito de Thaw.
Ŝi estis ŝlosita en sia ĉambro fare de Thaw, kies rolulo akceptis dimension kiun ŝi neniam antaŭe vidis.
Mania kaj perforta, li batis ŝin per vipo kaj sekse atakis ŝin dum du-semajna periodo.
Post kiam lia terora reĝimo estis elspezita, li estis pardonpeta, kaj nekohere, post kion ĵus ŝvitis, estis en optimisma etoso.
#000033
Sur ŝia reveno ĝis New York de Eŭropo, en la firmao de amikoj, Evelyn semŝarĝigis sin, malkaŝante la suferadon de she malliberigo en la aŭstra kastelo.
Ĝi estis nur nun ke aliaj venis antaŭen kun malhelaj riveloj ĉirkaŭ Thaw kaj lia tendenco direkte al miriadaj kutimigaj kondutoj.
De pluraj viroj al ŝi estis rakontita tiun Degelo" ...
manĝis morfinon, [kiu] li estis freneza."
#000034
Kvankam li daŭre estis parto de ŝia vivo, dum tempo Evelyn ekkomprenis ke ŝi havis neniun estontecon kun Stanford White.
Ŝi ankaŭ sciis ke ŝia ennodiĝo kun Blanka endanĝerigis ŝian reputacion;
se la amplekso de ilia implikiĝo iĝus ofta scio, neniu estiminda viro igus ŝin sia edzino.
Ŝi ankaŭ enhavis iun indignon direkte al Blanka, respondecigante lin pro neniam esti malfermita kun ŝi koncerne la ekscesojn kaj konfuzecon de Thaw.
#000035
Kiel adoleskanto, Evelyn pasigis multon da she formaj jaroj puŝitaj en la plenkreskan socion de artistoj kaj teatrohomoj;
ŝia evoluo daŭrigis sen la kamaradeco da samtempuloj de sia propra aĝo.
Ŝia patrino reedziĝis, kaj kvankam ŝi estis netaŭga kuratoro, ilia fremdiĝo nun estis fakto;
la nova Mrs. Charles Holman nun estis efike el la vivo de ŝia filino.
Evelyn ankaŭ timis renovigon de la malriĉeco kaj senigon ke ŝi, ŝia frato kaj patrino suferis dum multaj jaroj.
Ŝia vundebleco kaj izoliteco iĝis senseblaj.
#000036
Degelo persekutis Evelyn Nesbit obsedante dum preskaŭ kvar jaroj, ade urĝigante ŝin rilate al geedziĝo.
Li rakontis ŝin li ŝanĝus sian konduton - post kiam ili estus geedzitaj, li vivus la vivon de "benediktina monaĥo."
Degelo estis pentoplena koncerne kio ŝvitis ĉe la aŭstra kastelo.
Lia eksplodema kolero kaj kolerego estis direktitaj ĉe la viro li vokis "The Beast (La Bestaĉo)", Stanford White.
Li sciis ke Nesbit estis la viktimo de White.
Degelo, kun perversa justecosento, kaj elmontro de grandanima bonfarado, certigis Nesbit kiun li pardonis ŝin.
#000037
Aspirante financan stabilecon en ŝia vivo, kaj konservante Thaw "dolĉa, malavara, kaj indulga flanko" [42] al la avangardo, Evelyn finfine konsentis iĝi lia edzino.
"Mama Degelo", la patrino de Thaw, konsentis pri la geedziĝo, dekretante ke ŝia estonta bofilino prirezignas la teatron kaj modeligadon kaj ke ŝia pasinta vivo estu eterne detruita;
ĝi neniam estis esti parolita pri aŭ rilatis al.
#000038
Evelyn kaj Thaw estis geedzitaj la 4-an de aprilo 1905.
Degelo mem elektis la edziniĝan robon de Evelyn.
Evitante la tradician blankan robon, li vestis ŝin en nigra vojaĝadproceso ornamita kun bruna tajlado.
Gazetoj sciigis ke la nova Mrs. Thaw nun estis la "Amantino de Milionoj."
#000039
La du alprenis loĝejon en la Thaw-familio hejme, "Lyndhurst", en Pittsburgh.
Izolite kun "Mama Thaw", kondiĉigita de ŝiaj striktaj religiaj preskriboj kaj la puritana similmensa socia grupo kiuj kunvenis en la Degelo hejme, Evelyn iĝis la proverba "birdo en gilded kaĝo."
En pli postaj jaroj ŝi prenis iniciaton de vivo en la Thaw-domanaro, dirante ke la Degeloj estis io ajn sed intelektuloj kaj ke ilia valorsistemo estis surfaca kaj mem-servanta: "la aviadilon de materialismo kiu trovas ĝojon en la malgrandaj aĵoj de kiuj ne gravas - la aspekto ...
#000040
Antaŭvidante vivon de vojaĝado kaj distrado, la novedzigito Mrs. Harry Kendall Thaw estis malĝentile vekita al realeco rimarkeble malsama.
Degelo mem eniĝis en la influkampo de lia patrino, ŝajne sen protesto, akceptanta la pozon de pia filo kaj edzo.
Estis ĉe tiu tempo ke Degelo starigis fervoran kampanjon eksponi Stanford White, korespondante kun la reformanto Anthony Comstock, la krucisto por morala kredindeco kaj la elpelo de ŝarĝo.
Pro lia agado, Thaw iĝis fervora ke li estis persekutita fare de membroj de la fifama Monk Eastman Gang, dungita per Blanka por mortigi lin.
Evelyn poste konfirmis lian pensmanieron:" [Degelo] imagis ke lia vivo estis en danĝero pro la laboro kiun certe lige kun la atentemsocioj kaj la malkovroj kiujn li faris al tiuj socioj de la okazegoj en la apartamento de White."
#000041
Estas konjektite ke Stanford White mem estis nekonscia pri la multjara vendetto de Harry Kendall Thaw kontraŭ li.
Blanka konsideris Degelon afektulo de nur malmulte da sekvo, klasifikis lin kiel klaŭnon, kaj plej multedire, nomis lin la "Pennsylvania argilpasto" - referenco al la beb-facaj ecoj de Thaw.
#000042
La homamaso komence suspektis ke la pafado eble estos parto de la spektaklo, kiam kompleksaj bubaĵoj estis popularaj en ŝika klaso tiutempe.
Baldaŭ, aliflanke, iĝis ŝajne ke Stanford White estis morta.
Degelo, daŭre svinganta la pafilon altan super lia kapo, piediris tra la homamaso kaj renkontis Nesbit ĉe la lifto.
Kiam ŝi demandis kion li faris, Thaw diris ke li "verŝajne ŝparis vian vivon."
#000045
Ĉar Degelo estis prenita en policgardon, Nesbit sukcesis liberiĝi sin de la rezultinta kaoso sur la Madison Square-tegmento.
Ne volante reveni al la hotelĉambraro kiun ŝi partumis kun Thaw, ŝi prenis rifuĝon dum pluraj tagoj en la loĝejo de korusknabino kun kiu ŝi ekis amikecon.
Jarojn poste, Nesbit priskribis ŝian traŭmatan kondiĉon: "kompleta sensentemo de menso kaj korpo prenis posedon de mi ...
mi moviĝis kiel persono en tranco dum horoj poste.
#000046
Jam la mateno sekvanta la murdon, novaĵdisvastigo iĝis kaj kaosa kaj celkonscia, kaj muelis antaŭen kun senindulga impeto.
Persono, loko, aŭ okazaĵo, ne grave kiom periferia al la murdo de Stanford White estis konfiskita fare de raportistoj kaj ekzaltita kiel raportinda kopio.
Faktoj estis maldikaj sed sensaciemulo raportaĵo estis abunda, en la glortempo de etgazeta ĵurnalismo.
#000047
La malmole kuiritaj viraj raportistoj de la bulvardgazetaro estis fortigitaj fare de kontingento de inaj ekvivalentoj, baptitaj "plorĵurnalistoj" [52] - ankaŭ konataj kiel "La Kompato-Patrolo."
Komence inaj spektantoj estis permesitaj en por atesti la procedojn.
Tamen, ĉar la testo daŭris, la juĝisto ekskludis virinojn de la tribunalejo - esceptaj Degelaj familianoj kaj la inajn novaĵgazetistojn tie pri "legitima komerco."
La stoko de tiu ina kontingento estis la pripersona raportaĵo, peza sur sentimentalaj tropoj kaj melodramo, kreita por tiri sur la emociojn kaj trui ilin supren al febreca frenezo.
#000048
Kiel sinteza grupo, la inaj ĵurnalistoj emis paŝi "tre milde" kun la akuzito, Harry Kendall Thaw.
Ili kreis sian raportaĵon por prezenti lin kiel heroan figuron kiu geedziĝis kun Nesbit malgraŭ ŝia pasinteco.
[ citaĵo bezonis ] individuo de eneca virto, Thaw estis la formado de la imposto je kiu ĉiu masklo en socio estis akuzita: viro kiel protektanto de virino.
Ili obskuris la mensan malstabilecon, de Degelo drogan dependecon, kaj malkvietan konduton, kaj malgravigis la konsiderojn donis al li de maskla prerogativo kaj la privilegion kiun lia riĉaĵo kaj klaso havigis lin.
#000049
[ citaĵo bezonis ] La bildo kiun ili pentris de Nesbit estis malpli kompata, pli laŭmezura.
Nixola Greely Smith skribis de Nesbit: "I pensi tio ŝi was sold unu ulo [Stanford White] kaj poste vendis sin al alia [Harry Kendall Thaw]."
En artikolo titolita "The Vivisection of a Woman's Soul (La Vivisekcio de la animo de Virino)", Greely Smith priskribis Nesbit_ estas unmaidenly-revelacioj ĉar ŝi atestis sur la stando: "Antaŭ ol ŝia spektantaro de multaj cent viroj juna Mrs. Thaw estis devigita riveli en sia tuta malbelegeco ĉiun detalon de ŝia asocio kun Stanford White post lia krimo kontraŭ ŝi."
#000050
La senbrida intereso en la blanka murdo kaj ĝiaj pivotaj ludantoj estis utiligita fare de kaj la defendo kaj procesigo por nutri modleblajn raportistojn ajnaj "ŝoveliloj" kiuj donus al siaj respektivaj flankoj avantaĝon en la publika forumo.
Novaĵdisvastigo senindulge dissekcis ĉiujn pivotajn ludantojn en kio estis nomita la "Garden Murder".
Unu flora raporto, skribita por tiri la emociojn, keinoteis Nesbit_ estas vundebleco: "ŝia bebbeleco pruvita ke ŝi malfaras.
Ŝi paŝetis same senkulpe en la brakojn de satano kiel bebo en la etenditan armilojn de gepatroj amo ...
"Nek estis ŝia patrino ŝparita la ekzamenadon de neregebla raportado: "Ŝi [sia patrino] sciis pli bone.
Ŝi ankaŭ sciis ke ŝi oferis la animon de she infano por mono ...
#000051
Nur unu semajnon post la murdo filmo, "Rooftop Murder", estis publikigita por publika spektado ĉe la muzikmaŝino (kino), fulmtransportita en produktadon fare de Thomas Alva Edison.
#000053
Stanford White, en morto, ne estis ŝparita la fajroŝtormon de presita insultado, kiu ne nur kondamnis lin kiel viro, sed ankaŭ pridubis liajn profesiajn atingojn kiel arkitekto.
La Evening Standard finis ke li estis "pli de artisto ol arkitekto", lia laboro parolis pri lia "socia dissolvo."
The Nation ankaŭ estis kritika:" ...
Li ornamis multajn amerika domego per sensigniva rabaĵo."
Richard Harding Davis, milita korespondanto kaj laŭdire la modelo por la "Gibson Man", estis indignigita fare de la stratgazetaro, kiu, li estis nefleksebla, distordis la faktojn.
Ĉefartikolo, kiu aperis en Vanteco-foiro, flagelante blankan kaj pecetigante lian reputacion, instigis Davis al skribilo sia propra malakcepto.
La artikolo, kiu aperis la 8-an de aŭgusto 1906 en la revuo de karboŝipo atestis tion
#000054
Li admiris belan virinon kiam li admiris ĉiun alian belan aĵon kiun dio donis nin;
kaj lia ĝojo super unu estis tiel fervora, tiel knabeca, same dankeme super iu aliaj.
#000055
Denove manovri ŝia maniero tra la protektganto da raportistoj, la scivolema publiko, la skizartistoj kaj fotistoj aliĝis por kapti la efikon la "animskuaj cirkonstancoj [havitaj] sur ŝia beleco," [62] Nesbit revenis al ŝia hotelo kaj la kunvenita Degelfamilio.
#000058
Ĝi estas konjektita la Degeloj promesitaj al Nesbit komfortan financan estontecon ĉu ŝi disponigis atestaĵon ĉe testo favora al la kazo de Thaw.
se la rezulto pruvus negativa, ŝi ricevus nenion.
La disvastigita monsumo la Degeloj ĵuris al ŝia kunlaboro intervalis de dudek kvin mil dolaroj ĝis unu miliono da dolaroj.
Nesbit nun estis bone konscia tiel ajna ĉagreno aŭ bonvolemo montrita ŝin fare de la Thaw-enklavo estis bazita en ŝia pivota efikeco sur la atestejo.
Ŝi devis prezenti kompatindan portreton da senkulpeco malkaŝita fare de la lasciva Stanford White.
Degelo devis esti la blanka nobeligas kies nobla, kuraĝa ago venĝis la ruinon de lia edzino.
#000059
Nesbit_ estas patrino restita evidente forestanta ĉie en la tuta suferado de ŝia filino.
Mrs. Nesbit kunlaboris kun la procesigo kiel la advokatoj de Thaw konsideritaj ŝin kulpaj de prostitua ŝia filino al Stanford White.
Ŝia frato Howard, kiu rigardis Stanford White kiel patrofiguron, riproĉis Evelyn sia morto.
#000060
Harry Kendall Thaw estis testita dufoje por la murdo de Stanford White.
Nesbit atestis ĉe ambaŭ provoj;
ŝia ekzameno sur la atestejo estis emocie tordita suferado.
En sincera tribunalo ŝi estis devigita eksponi she rilaton kun Stanford White, kaj priskribi la intimajn detalojn de la nokto ŝi perdis she virgecon.
Ĝis tiam, la nokto da ŝia seksa atako estis sekreto kiun ŝi gardis laŭ la peto de Blanka.
Krom Blanka, nur ŝi kaj Thaw sciis kio ŝvitis.
#000061
Degelo estis juĝita al malliberigo por vivo en la Matteawan State Hospital for the Criminally Insane (Mateaŭan Ŝtathospitalo por la Krime Freneza) en Beacon, New York.
Lia riĉaĵo permesis al li aranĝi loĝejojn lia komforto kaj esti koncedita privilegiojn ne doniten al la generala Matteawan-populacio.
Tuj post lia enfermo, Thaw arigis la fortojn de laŭleĝa teamo akuzita je la misio de havado de li deklarite prudenta;
la fortostreĉo daŭris sep jarojn.
La longedaŭraj laŭleĝaj proceduroj devigis lian fuĝon de Matteawan.
En 1913, li promenis el la azilo kie antaŭaranĝita aŭto kaj ŝoforo atendis por preni lin super la Canada-US-limo en Sherbrooke, Kebekio.
Li estis ekstradiciita reen al Usono, sed en 1915 estis liberigita de gardinstitucio post estado taksita prudenta.
#000063
Nesbit naskis filon, Russell William Thaw, la 25-an de oktobro 1910 en Berlino, Germanio.
Nesbit ĉiam asertis ke li estis la biologia infano de Thaw, koncipita dum geedza vizito al Thaw dum li estis enŝlosita ĉe Matteawan.
Degelo dum lia vivo neis patrecon.
Konjekte, ŝi eble permesis alian - ekz., la riĉan karboŝipon, Waterbury aŭ ŝian amanton Barrymore - reen en ŝian vivon.
#000064
En 1911, Nesbit akordigis kun ŝia patrino, kiu akceptis la rolon de flegisto por la infano dum Nesbit elserĉis ŝancojn apogi sin kaj ŝian filon.
Russell Thaw prezentiĝis kun sia patrino en almenaŭ ses filmoj:
#000065
Russell Thaw iĝis plenumebla piloto, meti trionon en la 1935 -datita Bendix Trophy vetkuron de Los-Anĝeleso ĝis Klevlando, antaŭ Amelia Earhart en kvina loko, kaj dum 2-a Mondmilito, Thaw iĝis unu el la plej konataj amerikaj pilotoj, akiri kvin aervenkojn, tri el ili kiel parto de la 103-a eskadro.
#000066
Dum la longedaŭraj tribunalpaŝoj, Nesbit ricevis financan subtenon de la Degeloj.
Tiuj pagoj, faritaj al ŝi tra la Thaw-mandatuloj, estis malkonsekvencaj kaj longe de malavara.
Post la fino da la dua testo, la Degeloj praktike forlasis ŝin, fortranĉante ĉiujn financon.
Nesbit_ estas nepo, Russell Thaw, rakontis pecon de familiopopolscio en intervjuo (2005) kun la Los Angeles Times .
Laŭdire, Nesbit ricevis la kvanton de 25,000 USD de la Thaw-familio post la kulmino de la provoj.
Ĉagreni la Degelojn, Nesbit tiam donacis la monon al politika anarkiisto Emma Goldman kiu poste turnis ĝin inte al enketema ĵurnalisto kaj politika aktivulo John Reed.
#000068
Nesbit estis lasita al siaj propraj resursoj por zorgi pri ŝi mem.
Ŝi trovis modestan sukceson labori en vodevilo, kaj pri la silenta ekrano.
En 1914, ŝi aperis en Fadenoj de Sorto produktita en la Betzwood-studioj de produktoro Siegmund Lubin.
#000069
En la 1920-aj jaroj, Nesbit iĝis la posedanto de aŭ teejo aŭ restoraciaĉo situanta en la Okcidenta Kvindeko en Manhatano.
La fakta verŝofero servis restaĵojn obskuritajn en historio.
Ŝi eble administris pli ol unu establadon dum tiu jardeko.
Ĝi estis dum tiu periodo kaj bone en la 1930-aj jarojn kiuj Nesbit luktis kun alkoholismo kaj morfindependeco.
Dum la 1930-aj jaroj ŝi laboris pri burleskaj stadioj ĉie en la lando, kvankam ne kiel striptizisto.
En 1939, la tiame 53-jaraĝa Nesbit rakontis New York Times raportiston: "mi deziras ke mi estis strio-gustumaĵo.
mi ne devus ĝeni kun tiel multaj vestaĵoj."
#000071
Ŝi estis teknika konsultisto en la filmo (1955 ) The Girl in the Red Velvet Swing por kiu al ŝi estis pagita 10,000 USD.
La filmo finfine pruvis esti tre fikciigita raporto pri la okazaĵoj en Nesbit_ estas vivo.
#000075
Charles Dana Gibson laŭdire utiligis Nesbit kiel la inspiron por siaj ilustraĵoj de la " Gibson knabino ".
La verkinto Lucy Maud Montgomery, nekonscia pri ŝia fifameco, uzis foton de Nesbit - de la Metropolitena Revuo kaj gluis al la muro en ŝia dormoĉambro - kiel la modelo por la heroino de ŝia libro Anne of Green Gables (1908).
En Johnny Got His Gun de Dalton Trumbo, en ĉapitro 14, la karaktero "Bonnie" demandas la protagoniston se ŝi aspektas pli kiel Evelyn Nesbit Thaw, ĉar "ĉiuj ŝiaj edzoj diris ke ŝi aspektis ekzakte pli kiel [sia]."
La romano (2007 ) Laura Warholic;
aŭ, La Seksa Intelektulo de Alexander Theroux havas foton da Nesbit por ĝia kovro.
Prezentite en Ragtimo , unu el la partintrigoj inkludas la rakonton pri la murdo de Stanford White, kaj kiel ĝi kondukis al pli da famo kaj diskonigo por Evelyn.
Ŝi kantas en la kantoj "Krimo de la Jarcento" kaj "Atlantic city".
#000081