Wikipedia's Satire as translated by GramTrans
#000000
Satiro estas ĝenro de literaturo, kaj foje grafika kaj prezentartoj, en kiuj ŝarĝoj, malsaĝecoj, fitraktadoj, kaj mankoj estas aranĝitaj supren por ridindigi, ideale kun la intenco de hontigado de individuoj, entreprenoj, registaro, aŭ socio mem en plibonigon.
Kvankam satiro estas kutime intencita esti humura, ĝia pli bonega celo ofte estas helpema socia kritiko, utiligante spritecon por tiri atenton al kaj specialaj kaj pli larĝaj temoj en socio.
#000001
Kvalito de satiro estas forta ironio aŭ sarkasmo - "en satiro, ironio estas batalema" [2] - sed parodio, burleskaĵo, troigo, [3] apudmeto, komparo, analogeco, kaj ambigueco estas ĉio ofte uzis en satira parolado kaj skribo.
Tiu "batalema" ironio aŭ sarkasmo ofte konfesas aprobi (aŭ minimume akcepti kiel naturulojn) la aĵoj mem la satiristo deziras ataki.
#000002
Satiro estas nuntempe trovita en multaj artaj formoj de esprimo, inkluzive de interretmem, literaturo, ludoj, komentaĵo, televidspektakloj, kaj amaskomunikilaro kiel ekzemple kantoteksto.
#000003
Historio de opozicio direkte al rimarkindaj satiroj 8.2-a
#000005
La vorto satura kiel uzite fare de Quintilian, aliflanke, kutimis indiki nur romian verssatiron, striktan ĝenron kiu trudis heksametro formularon, pli mallarĝan ĝenron ol kio estus poste celitaj kiel satiro.
Kvintilian fame diris tiel satura, kiu estas satiro en heksametroversoj, estis literatura ĝenro de tute romia origino ( satura tota nostra oriento).
Pri li estis konscia kaj komentis grekan satiron, sed tiutempe ne enklasigis ĝin kiel tia, kvankam hodiaŭ la origino de satiro estas konsiderita kiel Aristophanes' Old Comedy.
La unua kritikisto se temas pri uzi la esprimon "satiro" en la moderna pli larĝa signifo estis Apuleo.
#000007
Tuj kiam substantivo eniras la domajnon de metaforo, ĉar unu moderna akademiulo indikis, ĝi vokas etendaĵon;
kaj satura (kiu havis neniun vortajn, adverbajn, aŭ adjektivajn formojn) estis tuj plilarĝigita per transpreno de la greka vorto por "satiruso" (satiros) kaj it'oj derivaĵoj.
La stranga rezulto estas ke la angla "satiro" venas de la la latina satura;
sed "satirumu", "satira", ktp., estas de greka origino.
Preter koncerne la 4-an-jarcenta p.K. la verkiston de satiroj estis konata kiel satyricus;
St. Jerome, ekzemple, estis nomita fare de unu el liaj malamikoj "satiristo en prozo" ("satyricusbisakmonto en prosa ').
Postaj ortografiaj modifoj obskuris la latinan originon de la vorto satiro: satura iĝas satyra, kaj en Anglio, ekde la 16-a jarcento, al ĝi estis skribita' satire."
#000009
La vorto satiro venas de satura, kaj ĝia origino ne estis influita fare de la greka mitologia figuro de la satiruso .
En la 17-a jarcento, filologo Isaac Casaubon estis la unua se temas pri kontesti la etimologion de satiro de satiruso, kontraŭe al la kredo supren al tiu tempo.
#000010
Rido ne estas esenca komponento de satiro;
fakte ekzistas specoj de satiro kiuj ne estas intencitaj esti "amuzaj" entute.
Inverse, ne ĉio humuro, eĉ en tiaj temoj kiel politiko, religio aŭ arto estas nepre "satira", eĉ kiam ĝi utiligas la satirajn ilojn de ironio, parodion, kaj burleskaĵon.
#000011
Eĉ gaja satiro havas gravan "kromguston": la aranĝantoj de la Ig Nobelpremio priskribas tion kiel "unue igu homojn ridi, kaj tiam igi ilin pensi".
#000012
Satiro kaj ironio en kelkaj kazoj estis rigarditaj kiel la plej efika fonto por kompreni socion, la plej malnovan formon de socia studo.
Ili disponigas la plej fervorajn sciojn pri la kolektiva psiko de grupo, rivelas ĝiajn plej profundajn valorojn kaj gustojn, kaj la strukturojn de la socio de potenco.
Kelkaj verkintoj rigardis satiron kiel pli bonan ol ne-komikaj kaj ne-artaj disciplinoj kiel historio aŭ antropologio.
En elstara ekzemplo de antikva Grekio, filozofo Platono, se petite fare de amiko libron por kompreni atenan socion, plusendis lin al la teatraĵoj de Aristofano.
#000013
Historie, satiro kontentigis la popularan bezonon riveli kaj ridindigi la gvidajn figurojn en politiko, ekonomio, religio kaj aliaj elstaraj sferoj de potenco.
Satiro alfrontas publikan diskurson kaj la kolektivan imagan, ludante kiel publikopinia kontraŭpezilo al potenco (estu ĝi politika, ekonomia, religia, simbola, aŭ alie), per defiado de gvidantoj kaj aŭtoritatoj.
Ekzemple, ĝi devigas administraciojn klarigi, ŝanĝi aŭ establi iliajn politikojn.
La tasko de satiro estas riveli problemojn kaj kontraŭdirojn, kaj ne estas devontigite por solvi ilin.
Karl Kraus donita en la historio de satiro elstaran ekzemplon de satiristrolo kiel alfrontado de publika diskurso.
#000014
Por ĝia naturo kaj socia rolo, satiro ĝuis en multaj socioj specialan liberecpermeson moki elstarajn individuojn kaj instituciojn.
La satira impulso, kaj ĝiaj ritigitaj esprimoj, aranĝas la funkcion de solvado de socia streĉiteco.
Institucioj ŝatas la ritajn klaŭnojn, per donado de esprimo al la malsocietemaj tendencoj, reprezentas savklapon kiu reestablas ekvilibron kaj sanon en la kolektivo imaga, kiuj estas endanĝerigitaj per la subpremaj aspektoj de socio.
#000015
La stato de politika satiro en antaŭfiksita socio reflektas la toleremon aŭ maltoleremon kiu karakterizas ĝin, [17] kaj la staton de burĝaj liberecoj kaj homajn rajtojn.
Sub totalismaj registaroj ĉiu kritiko de politika sistemo, kaj aparte satiro, estas obstina.
Tipa ekzemplo estas Sovet-Unio kie la disidentoj, kiel ekzemple Aleksandr Solĵenicin kaj Andrej Saĥarov estis sub forta premo de la registaro.
Dum satiro de ĉiutageco en Sovetunio estis permesita, la plej eminenta satiristo estanta Arkady Raikin, politika satiro ekzistis en la formo de anekdotoj [24] kiuj faris amuzon de sovetiaj politikaj gvidantoj, aparte Breŝnjev, fama pro lia mallarĝa-mindness kaj amo por premioj kaj ornamadoj.
#000016
Satiro estas varia ĝenro kiu estas kompleksa klasifiki kaj difini, kun larĝa gamo de satiraj "reĝimoj".
#000017
Juvenaliana satiro, nomumita laŭ la verkadoj de la romia satiristo Juvenal (malfrua unua jarcento - fruan duan jarcenton p.K.), estas pli malestima kaj frotpurigilo ol la Horatian.
Juvenal disputis kun la opinioj pri la publikaj figuroj kaj institucioj de la respubliko kaj aktive atakis ilin tra lia literaturo.
"Li utiligis la satirajn ilojn de troigo kaj parodio por igi siajn celojn prezentiĝi monstraj kaj nekompetentaj" (Podzemny).
Juvenal-satiro sekvas tiun saman padronon de abrazie ridindigado de sociaj strukturoj.
Juvenal ankaŭ, male al Horacio, atakis publikajn oficialulojn kaj registarajn organizojn tra siaj satiroj, koncerne iliajn opiniojn ne ekzakte kiel malĝuste, sed kiel malico.
#000021
Sekvante en tiu tradicio, Juvenaliana satiro traktas perceptitan socimalbonon tra malestimo, kolerego, kaj malkvieta ridindigo.
Tiu formo karakterizita per la uzo de ironio, sarkasmo, morala indigno kaj persona insultado, kun malpli emfazo de humuro. ofte estas
Forte polarigita politika satiro ofte povas esti klasifikita kiel Juvenalian.
La celo de Juvenal-satiristo estas ĝenerale provoki iun specon de politika aŭ socia ŝanĝo ĉar li vidas sian kontraŭulon aŭ objekton kiel malico aŭ damaĝa.
Juvenal-satiristo mokas "socian strukturon, potencon, kaj civilizon" (Tomaso) [34] troigante la vortojn aŭ pozicion de sia kontraŭulo por endanĝerigi la reputacion kaj/aŭ potencon de ilia kontraŭulo.
Jonathan Swift estis establita kiel verkinto kiu "pruntis peze de la teknikoj de Juvenal enen [sia kritiko] de nuntempa angla socio" (Podzemny).
#000022
Specoj de satiro ankaŭ povas esti klasifikitaj laŭ la temoj kiujn ĝi traktas.
De la plej fruaj tempoj, minimume ekde la teatraĵoj de Aristofano, la primaraj temoj de literatura satiro estis politiko, religio kaj sekso.
Tio estas duonflanka ĉar tiuj estas la plej urĝaj problemoj kiuj influas iu ajn vivante en socio, kaj duonflankaj ĉar tiuj temoj estas kutime tabuo.
Inter tiuj, politiko en la pli larĝa signifo estas konsiderita la elstara temo de satiro.
Satiro kiuj celoj la pastraro estas speco de politika satiro, dum religia satiro estas tio kiuj celoj religiaj kredoj.
Satiro pri sekso povas interkovri kun blua komedio, miskolora humuro kaj pisilŝercoj.
#000026
Skatologio havas longan literaturan asocion kun satiro, [46] [52] [53] kiam ĝi estas klasika reĝimo de la groteskaĵo, la groteska korpo kaj la satira groteskaĵo.
Feko ludas fundamentan rolon en satiro ĉar ĝi simbolas morton, la feko estanta "la finfina morta objekto".
La satira komparo de individuoj aŭ institucioj kun homa feko, eksponas ilian "enecan letargion, korupton kaj morta-similecon".
La ritaj klaŭnoj de klaŭnosocioj, ŝatas inter la Indianvilaĝo Indians, havas ceremoniojn kun malpuraĵo-manĝado.
En aliaj kulturoj, pek-manĝi estas apotropaic rito en kiu la peko-manĝanto (ankaŭ nomita malpuraĵ-manĝanta), [59] [60] konsumante la manĝaĵon disponigis, prenas "sur li mem la pekojn de la mortinto".
Satiro pri morto interkovras kun nigra humuro kaj nigra humuro.
#000027
Alia klasifiko de temoj estas la distingo inter politika satiro, religia satiro kaj satiro de edukado.
Politika satiro foje estas nomita topika satiro, satiro de edukado foje estas nomita satiro de ĉiutageco, kaj religia satiro foje estas nomita filozofia satiro.
Morkomedio, foje ankaŭ nomitaj satiro de edukado, kritikas vivmanieron de pleboj;
politika satiro alstrebas konduton, edukadon de politikistoj, kaj ŝarĝoj de politikaj sistemoj.
Historie, morkomedio, kiuj unue aperis en brita teatro en 1620, senpripense akceptis la socian kodon de la superaj klasoj.
Komedio ĝenerale akceptas la regulojn de la socia ludo, dum satiro subfosas ilin.
#000028
Alia analizo de satiro estas la spektro de liaj eblaj tonoj:
spriteco, ridindigo, ironio, sarkasmo, cinikismo, la sardona kaj insultado.
#000029
Satiro estas trovita ne nur en skribaj literaturaj formoj.
En prekleraj kulturoj ĝi manifestas sin en rito kaj homformularoj, same kiel en trompant rakontoj kaj buŝa poezio.
#000030
Ĝi aperas ankaŭ en grafikaj artoj, muziko, skulptaĵo, danco, bildstriostrioj, kaj grafitio.
Ekzemploj estas Dadaismo skulptaĵoj, Poparto verkoj, muziko de Gilbert kaj Sullivan kaj Erik Satie, punko- kaj rok-muziko.
En moderna medjokulturo, tujkomedio estas enklavo en kiu satiro povas esti enkondukita en amaskomunikiloj, defiante ĉefan diskurson.
Komediofritaĵoj, imitaj festivaloj, kaj tujkomediistoj en noktokluboj kaj koncertoj estas la modernaj formoj de antikvaj satiraj ritoj.
#000031
Unu el la plej fruaj ekzemploj de kion ni eble nomos satiro, The Satire of the Trades (La Satiro de laj Komercoj), [67] estas en egipta skribo de la komenco de la dua jarmilo a.K.
La ŝajnaj legantoj de la teksto estas studentoj, lacigitaj de studado.
Ĝi kverelas ke ilia multo kiam skribistoj estas utilaj, kaj sia multo ege superaj al tiu de la ordinara viro.
Akademiuloj kiel ekzemple Helck [68] opinias ke la kunteksto estis intencita esti grava.
#000032
La grekoj havis neniun vorton por kio poste estus nomita "satiro", kvankam la esprimoj cinikismo kaj parodio estis uzitaj.
Modernaj kritikistoj telefonas al la greka dramisto
Aristofano unu el la plej konataj fruaj satiristoj: liaj ludoj estas konataj pro sia kritika politika kaj socia komentaĵo, [70] precipe por la politika satiro de kiu li kritikis la potencan Cleon (kiel en La Kavaliroj ).
Li ankaŭ estas fama por la persekuto kiun li spertis.
La ludoj de Aristofano atakis [ACC>-NOM] de malpuraĵo kaj malsano.
Lia lasciva stilo estis adoptita fare de greka dramist-komikula Menandro.
Lia frua ludo Drunkenness enhavas atakon sur la politikisto Callimedon.
#000034
La plej malnova formo de satiro daŭre en uzo estas la Menippean-satiro de Menippus de Gadara.
Siaj propraj skribaĵoj estas perditaj.
Ekzemploj de liaj admirantoj kaj imituloj miksas gravecon kaj mokadon en dialogoj kaj nunajn parodiojn antaŭ fono de skoldkritiko.
Kiel en la kazo de Aristofano ludas, menipean satiro atakis [ACC>-NOM] de malpuraĵo kaj malsano.
#000035
La unua Roman se temas pri diskuti satiron kritike estis Quintiliana, kiu inventis la esprimon por priskribi la verkadojn de Gaius Lucilius.
La du plej eminentaj kaj influaj antikvaj romiaj satiristoj estas Horacio kaj Juvenal, kiuj skribis dum la fruaj tagoj de la Romia Imperio.
Aliaj gravaj satiristoj en antikva la latina estas Gaius Lucilius kaj Persius.
Satiro en ilia laboro estas multe pli larĝa ol en la moderna signifo de la vorto, inkluzive de mirinda kaj tre kolora humura skribo kun malgranda aŭ neniu reala parodia intenco.
Kiam Horacio kritikis Aŭgusto'n, li uzis vualitajn ironiajn esprimojn.
En kontrasto, Plinio raportas ke la 6-a-jarcenta a.K. poeto Hipponax skribis satirae kiuj estis tiel kruela ke la ofendita pendigis sin.
#000036
En la dua-jarcenta p.K., Lukiano skribis libro satirumanta la klare nerealismajn vojaĝraportojn/aventurojn skribitajn fare de Ctesias, Iambulus, kaj Homero'n.
Li deklaras ke li estas surprizita ili atendis homojn kredi siajn mensogojn, kaj deklarante ke li, kiel ili, havas neniun faktan scion aŭ sperton, sed nun devas mensogi kvazaŭ jes.
Li daŭriĝas por priskribi multe pli evidente ekstreman kaj nerealisman rakonton, implikante interastran esploradon, militon inter eksterteraj vivoformoj, kaj vivon ene de 200 mejlojn longa baleno reen en la surtera oceano, tute celita por fari evidentajn la misrezonojn de libroj kiel Indica kaj la Odiseado .
#000037
Mezepoka araba poezio inkludis la satiran ĝenrohijan.
Satiro estis enkondukita en araba prozoliteraturo fare de la afro-araba verkinto Al-Jahiz en la 9-a jarcento.
Traktante gravajn temojn en kio estas nun konata kiel antropologio, sociologio kaj psikologio, li lanĉis satiran aliron, "bazitan sur la kondiĉo ke, aliflanke gravmiena la temo sub recenzo, ĝi povus fariĝi pli interesa kaj tiel atingi pli bonege efikon, se nur unu fermentis la bulon de solenaĵo per la enmeto de kelkaj amuzaj anekdotoj aŭ per la ĵetado el kelkaj humuraj aŭ paradoksaj observaĵoj.
Li estis bone konscia ke, en traktado de novaj temoj en lia prozo laboras, li devus utiligi vortprovizon de naturo pli konata en hija, satira poezio."
Ekzemple, en unu el liaj zoologiaj verkoj, li satirumis la preferon por pli longa homa penisgrandeco, skribo: "Se la longo de la peniso estus signo de honoro, tiam la mulo apartenus al la (honorinda tribo de) Quraysh ".
Alia satira rakonto bazita sur tiu prefero estis Arabian Nights rakonto nomita "Ali Ibn Abi Talib kun la Granda Membro".
#000038
En la 10-a jarcento, la verkisto Tha'alibi registris satiran poezion skribitan de la arablingvaj poetoj As-Salami kaj Abu Dulaf, kun Kiel-salamo laŭdanta la larĝan larĝon de Abu Dulaf de scio kaj tiam mokanta sian kapablon en ĉiuj tiuj subjektoj, kaj kie Abu Dulaf reagas reen kaj satirumado de Kiel-salamo en rendimento.
Ekzemplo de araba politika satiro inkludis alian 10-ajarcentan poeton Jarir satirumanta Farazdaq kiel "pekinto de la Ŝario " kaj poste arablingvaj poetoj en victurno uzantaj la esprimon "Farazdaq-similan" kiel formo de politika satiro.
#000039
La esprimoj " komedio " kaj "satiro" iĝis sinonimaj post kiam la Poetiko de Aristotelo estis tradukita en araban en la mezepoka islama mondo, kie sur ĝi estis ellaborita fare de islamaj filozofoj kaj verkistoj, kiel ekzemple Abu Bischr, lia lernanto Al-Farabi, Aviceno, kaj Ibn-Ruŝd.
Pro kulturdiferencoj, ili disasociis komedion de greka drameca reprezentantaro kaj anstataŭe identigis ĝin kun arabaj poeziaj temoj kaj formoj, kiel ekzemple hija (satira poezio).
Ili spektis komedion kiel simple la "arto de reprehension", kaj faris neniun referencon al ŝalti kaj gajajn okazaĵojn, aŭ ĝenatajn komencojn kaj feliĉajn finojn, asociitajn kun klasika grekkomedio.
Post la latinaj tradukadoj de la 12-a jarcento, la esprimo "komedio" tiel akiris novan semantikan signifon en mezepoka literaturo.
#000040
Ubayd Zakani lanĉis satiron en persa literaturo dum la 14-a jarcento.
Lia laboro estas konata por sia satiro kaj obscenaj versoj, ofte politikaj aŭ lascivaj, kaj ofte cititaj en debatoj implikantaj samseksemajn praktikojn.
Li verkis la Resaleh-je Delgoshan, same kiel Akhlaq al-Ashraf ("Etiko de la aristokrataro") kaj la faman humuran fablon Masnavi Mush-O-Gorbeh (Muso kaj Kato), kiu estis politika satiro.
Liaj ne-satiraj gravaj klasikaj versoj ankaŭ estis rigarditaj kiel tre bone verkitaj, en kunlabori kun la aliaj bonegaj verkoj de persa literaturo.
Inter 1905 kaj 1911, Bibi Khatoon Astarabadi kaj aliaj iranaj verkistoj skribis rimarkindajn satirojn.
#000041
En la Frua Mezaj Aĝoj, ekzemploj de satiro estis la kantoj de Goliards aŭ vagant'oj nun plej konataj kiel antologio nomita Carmina Burana kaj faris fama kiel tekstoj de kunmetaĵo fare de la 20-ajarcenta komponisto Carl Orff.
Satira poezio verŝajne estis populara, kvankam malmulto pluvivis.
Kun la apero de la Matura Mezepoko kaj la naskiĝo de moderna vulgara literaturo en la 12-a jarcento, ĝi komencis esti uzita denove, plej precipe fare de Chaucer.
La senrespekta maniero estis konsiderita "malkristana" kaj ignoris, krom la morala satiro, kiu mokis malbonkonduton en kristanaj esprimoj.
Ekzemploj estas Livre des Manières de Étienne de Fougères ( fr) (1178), kaj iuj el Canterbury Tales de Chaucer.
Foje epopeo (eposo) estis mokita, kaj eĉ feŭda socio, sed ekzistis apenaŭ ĝenerala intereso en la ĝenro.
#000042
Rekta socia komentaĵo per satiro revenis kun forto en la 16-a jarcento, kiam farsecaj tekstoj kiel ekzemple la verkoj de François Rabelais pritraktis pli gravajn temojn (kaj altiris la koleregon de la krono kiel rezulto).
#000043
La elizabetaj (t.e. 16-ajarcenta la angla) verkistoj pensis pri satiro kiel rilatite al la fifame malĝentila, kruda kaj akra satirusteatraĵo.
Elizabeta "satiro" (tipe en pamfletformularo) tial enhavas pli simplan fitraktadon ol subtila ironio.
La franca hugenota Isaac Casaubon indikis en 1605 ke satiro en la romia modo estis io entute pli civilizita.
Casaubon malkovris kaj publikigis la skribon de Quintilian kaj prezentis la originan signifon de la esprimo (satira, ne satiruso), kaj la senco de spritaĵo (reflektanta la "pladplenon de fruktoj") iĝis pli grava denove.
17-ajarcenta angla satiro denove direktite kontraŭ la "amendo de ŝarĝoj" ( Dryden).
#000045
En la 1590-aj jaroj nova ondo de verssatiro ekis kun la publikigo de Virgidemiarum de Hall, ses libroj de verssatircelado ĉion de literaturaj manietoj ĝis koruptaj nobeloj.
Kvankam Donne jam cirkulis satirojn en manuskripto, Hall estis la unua reala provo en la angla ĉe verssatiro pri la Juvenaliana modelo.
La sukceso de lia laboro kombinita kun nacia etoso de seniluziiĝo en la lastaj jaroj da la regado de Elizabeto ekigis lavangon de satiro - multe de ĝi malpli konscia de klasikaj modeloj ol Hall - ĝis la modo estis alportita al subita halto per cenzuro.
#000046
La Klerismo, intelekta movado en la 17-a kaj 18-a jarcento rekomendanta racion, produktis grandan reanimadon de satiro en Britio.
Tio estis instigita per la pliiĝo de partia politiko, kun la formaligo de la konservativulo- kaj paruk-partioj - kaj ankaŭ, en 1714, proksime de la formado de la Scriblerus Klubo, kiu inkludis Alexander Pope, Jonathan Swift, John Gay, John Arbuthnot, Robert Harley, Thomas Parnell, kaj Henry St John, unuan vicgrafon Bolingbroke.
Tiu klubo inkludis plurajn da la famaj satiristoj de fruan 18-an jarcenton Britio.
Ili enfokusigis sian atenton sur Martinus Scriblerus, "inventita lernis malsaĝulon ...
kies laboron ili atribuis ĉiun kiu estis teda, densmensa, kaj pedanta en nuntempa stipendio".
En iliaj manoj sagaca kaj acerba satiro de institucioj kaj individuoj iĝis populara armilo.
La turno al la 18-a jarcento estis karakterizita per alterno de Horatian, mola, pseŭdo-satiro, ĝis acerba "juvenal" satiro.
#000047
Jonathan Swift estis unu el la plej bonega el anglo-irlandaj satiristoj, kaj unu el la unua praktiki modernan ĵurnalisman satiron.
Ekzemple, En lia A Modest Proposal Swift sugestas ke irlandaj kamparanoj estu instigitaj por vendi siajn proprajn infanojn kiel manĝaĵo por la riĉulo, kiel solvo al la "problemo" de malriĉeco.
Lia celo estas kompreneble ataki indiferentecon al la malfacilaĵoj de la urĝe malbona.
En lia libro La vojaĝoj de Gulivero li skribas koncerne la difektojn en homa socio ĝenerale kaj angla socio aparte.
John Dryden skribis ke influa eseo rajtigis "A Discourse Concerning the Original and Progress of Satire (Discourse Concerning la Originalo kaj Progreso de Satiro)" [85] kiuj helpis fiksi la difinon de satiro en la literatura mondo.
Lia satira Mac Flecknoe estis verkita en respondo al rivaleco kun Thomas Shadwell kaj poste inspiris Alexander Pope por verki sian satiran The Rape of the Lock (La Seksperforto de la Seruro) .
Aliaj satiraj verkoj de Papo inkludas la Epistle to Dr Arbuthnot (Epistolo al Dr Arbuthnot) .
#000048
Alexander Pope nask.) la 21-an de majo, 1688 estis satiristo konata pro lia Horatiana satiristostilo kaj traduko de la Illiad.
Fama ĉie en kaj post la longa 18-a jarcento, Papo mortis en 1744.
Papo, en lia The Rape of the Lock (La Seksperforto de la Seruro), delikate skoldas socion en ruza sed brilpolurita voĉo tenante supren spegulon al la malsaĝecoj kaj vantecoj de la supera klaso.
Papo ne aktive atakas la imponeman pompon de la brita aristokrataro, sed prefere prezentas ĝin en tia maniero kiel kiu kolapsas al la leganto novan perspektivon de kiu facile rigardi la agojn en la rakonto kiel malsaĝajn kaj ridindan.
Mokado de la supera klaso, pli delikata kaj lirika ol brutala, Papo tamen povas efike prilumi la moralan degeneron de socio al publiko.
The Rape of the Lock (La Seksperforto de la Seruro) asimilas la estremajn kvalitojn de heroa epopeo, kiel ekzemple Iliado, kiu papo tradukiĝis dum skribo The Rape of the Lock.
Tamen, Papo aplikis tiujn kvalitojn satire al ŝajne bagatela egoisma elitistokverelo por pruvi sian punkton sarkasme.
#000049
Daniel Defoe traktis pli ĵurnalisman specon de satiro, estante fama pro lia La Vera-Naskita-Anglo kiu mokas ksenofobian patriotismon, kaj The Shortest-Way with the Dissenters (La Plej mallonge-maniero kun la malkonsentuloj) - rekomendante religian toleremon per ironia troigo de la tre netoleremaj sintenoj de lia tempo.
#000050
La bilda satiro de William Hogarth estas antaŭulo al la evoluo de politikaj bildstrioj en 18-ajarcenta Anglio.
La komunikilo formiĝis sub la direkto el sia plej granda eksponento, James Gillray de Londono.
Kie liaj satiraj verkoj vokas la reĝon (George III), ĉefministrojn kaj generalojn (aparte Napoleono) por klarigi, la spriteco kaj fervora opinio de Gillray de la ridinda giveis lin la elstara karikaturisto de la epoko.
#000051
Ebenezer Cooke (1665-1732), verkinto de "The Sot-Weed Factor (La Drinkulo-Herbo-Faktoro)" (1708), estis inter la unuaj amerikaj koloniistoj se temas pri skribi literaturan satiron.
Benjamin Franklin (1706-1790) kaj aliaj sekvis, utiligante satiron por formi la kulturon de emerĝanta nacio tra ĝia senco de la ridinda.
#000052
Pluraj satiraj artikoloj konkuris pri la atento de publiko en la viktoriana epoko (1837-1901) kaj edvarda periodo, kiel ekzemple Pulĉinelo (1841) kaj Fun (1861).
#000053
Eble la plej eltenemaj ekzemploj de viktoria satiro, aliflanke, troveblas en la Savojo-Operoj de Gilbert kaj Sullivan.
Fakte, en La Yeomen de la Gardisto , pajaco ricevas liniojn kiuj pentras tre ŝikan bildon de la metodo kaj celon de la satiristo, kaj preskaŭ eble estos prenitaj kiel deklaro de la propra intenco de Gilbert:
#000054
"mi povas meti blagulon senkuraĝiĝantan kun spritaĵo,
La parvenuo kiun mi povas velki kun kaprico;
Li povas eluzi gajan ridon sur sia lipo,
Sed lia rido havas eĥon kiu estas sinistra!"
#000055
Li povas eluzi gajan ridon sur sia lipo,
#000058
Sed lia rido havas eĥon kiu estas sinistra!"
#000059
Romanverkistoj kiel ekzemple Charles Dickens ofte utiligis trairejojn de satira skribo en sia traktado de socialaferoj.
#000060
En la sama periodo, en Usono, Mark Twain (1835-1910) estis granda amerika satiristo: kiun lia romano Huckleberry Finn (1884) enkadriĝas en la antaŭmilita Sudo, kie la moralaj valoroj Twain deziras antaŭenigi estas tute ŝaltis iliajn kapojn.
Lia heroo, Huck, estas sufiĉe simplanima sed godhearteita knabo kiu estas honta pri la "peka tento" kiu igas lin helpi al forkurintan sklavo.
Fakte lia konscienco, misprezentita fare de la tordita morala mondo kiun li kreskis en, ofte iritas lin plej kiam li estas ĉe sia plej bona.
Ironie, li estas preta farendaĵo bona, kredante ĝin por esti malĝusta.
#000061
Pli juna nuntempa Ambrose Bierce de Twain (1842-1913) akiris fifamecon kiel cinikulo, pesimisto kaj nigra humuristo kun sia mallumo, amare ironiaj rakontoj, multaj metis dum la Usona Enlanda Milito, kiu satirumis la limigojn de homa percepto kaj racio.
La plej fama laboro de Bierce de satiro estas verŝajne The Devil's Dictionary (1906), en kiu la difinoj mokas randon, hipokritecon kaj ricevitan saĝecon.
#000062
Karl Kraus estas konsiderita la unua grava eŭropa satiristo ekde Jonathan Swift.
En 20-a-jarcenta literaturo, satiro estis utiligita fare de anglaj verkintoj kiel ekzemple Aldous Huxley (1930-aj jaroj) kaj George Orwell (1940-aj jaroj), kiuj sub la inspiro de la ruso de Zamyatin 1921 romano Ni , faris grava kaj eĉ timiganta komentaĵojn sur la danĝeroj de la vastaj socialŝanĝoj okazante ĉie en Eŭropo.
Multaj socikritikistoj de tiu saman tempon en Usono, kiel ekzemple Dorothy Parker kaj H. L. Mencken, utiligis satiron kiel sian ĉefan armilon, kaj Mencken aparte estas konata por diris ke "unu ĉevalrido estas valora je dekmilo silogismoj " en la persvado de publiko por akcepti kritikon.
Romanverkisto Sinclair Lewis estis konata pro siaj satiraj rakontoj kiel ekzemple Main Street (1920), Babbitt (1922), Elmer Gantry (1927;
dediĉite fare de Lewis al H.L. Menchen), kaj It Can't Happen Here (1935), kaj liaj libroj ofte esploris kaj satirumis nuntempajn amerikajn valorojn.
La filmo The Great Dictator (1940) de Charlie Chaplin estas sin parodio de Adolf Hitler;
Chaplin poste deklaris ke li ne farintus la filmon se li sciis pri la koncentrejoj.
#000063
En Usono-1950-aj jaroj, satiro estis enkondukita en amerika tujkomedio plej elstare fare de Lenny Bruce kaj Mort Sahl.
Ĉar ili defiis la tabuojn kaj konvencian saĝecon de la tempo, estis ellasitaj fare de la amaskomunikilpotencularo kiel malsanaj komikuloj .
En la sama periodo, la revuo The Realist de Paul Krassner komencis publikigon, por iĝi imense populara dum la 1960-aj jaroj kaj fruaj 1970-aj jaroj inter homoj en la kontraŭkulturo;
ĝi havis artikolojn kaj bildstriojn kiuj estis malkvietaj, acerbaj satiroj de politikistoj kiel ekzemple Lyndon Johnson kaj Richard Nixon, la Vjetnama milito, la Malvarma Milito kaj la Milito sur Medikamentoj.
Tiu bastono ankaŭ estis portita per la origina National Lampoon revuo, redaktita fare de Doug Kenney kaj Henry Beard kaj havanta doloretantan satiron skribitan fare de Michael O'Donoghue kaj Tony Hendra, inter aliaj.
Eminenta satira tujkomediisto George Carlin agnoskis la influon La Realisto havis en siaj 1970-aj jaroj konvertiĝon al satira komikulo.
#000064
La plej fama laboro de Joseph Heller, Catch-22 (1961), satirumas burokration kaj la militistaron, kaj estas ofte citita kiel unu el la plej bonegaj literaturaj verkoj de la dudeka jarcento.
La filmo Dr. Strangelove (1964) ĉefrola Peter Sellers estis populara satiro pri la Malvarma Milito.
#000066
Nuntempa populara uzokutimo de la esprimo "satiro" ofte estas tre nepreciza.
Dum satiro ofte uzoj karikaturas kaj parodias, neniel estas ĉiuj uzoj de tiuj aŭ aliaj humuraj aparatoj, satiraj.
Rilati al la zorgema difino de satiro kiu gvidas tiun artikolon.
#000067
Satiro estas utiligita en multaj UK-televidelsendaĵoj, precipe popularaj panelekspozicioj kaj kvizspektakloj kiel ekzemple Mock the Week (2005) kaj Have I Got News for You (1990-daŭranta).
Simile ĝi estas trovita en radiokvizo montras kiel ekzemple La Novaĵo-Kvizo (1977-daŭranta) kaj La Nun Spektaklo (1998-daŭranta).
Unu el la plej-observitaj UK-televidspektakloj de la 1980-aj jaroj kaj fruaj 1990-aj jaroj, la pupspektaklo Spitting Image estis satiro de la reĝa familio, politiko, distro, sporto kaj brita kulturo de la epoko.
Kreite fare de DMA Design en 1997, satiro ankaŭ rolas elstare en la brita videoludserio Grand Theft Auto .
#000068
La televidprogramo South Park (1997-daŭranta) preskaŭ dependas ekskluzive de satiro por trakti temojn en la usona kulturo, kun epizodoj alparolantaj antisemitismon, bataleman ateismon, homofobion, ekologiismon, entreprenan kulturon, politikan korektecon kaj kontraŭ-katolikismon, inter multaj aliaj temoj.
#000069
La televidprogramo de Stephen Colbert, The Colbert Report (2005-14), estas instrua en la metodoj de nuntempa amerika satiro.
La karaktero de colbert estas opiniema kaj memindulga komentisto kiu, en liaj televidintervjuoj, interrompas homojn, punktojn kaj svingas sian fingron ĉe ili, kaj "senscie" utiligas kelkajn paralogismojn.
En fari tion, li montras la principon de moderna amerika politika satiro: la ridindigon de la agoj de politikistoj kaj aliaj publikaj figuroj de prenado de ĉiuj iliaj deklaroj kaj laŭdiraj kredoj al ilia ekstrema (supozeble) logika konkludo, tiel rivelante ilian perceptitan hipokritecon aŭ absurdaĵon.
#000071
La amerika skeĉa televidspektaklo Saturday Night Live ankaŭ estas konata pro it'oj satiraj impresoj kaj parodioj de elstaraj personoj kaj politikistoj, inter iuj el la plej rimarkinda, iliaj parodioj de usonaj politikaj figuroj Hillary Clinton [98] kaj de Sarah Palin.
#000072
Alia politika satiro inkludas diversajn politikajn kialojn en la pasinteco, inkluzive de la relative sukcesa Polish Beer-Lovers' Party kaj la ŝercaj politikaj kandidatoj Molly la Hundo [100] kaj Brian Miner.
#000073
En Britio, populara moderna satiristo estas sinjoro Terry Pratchett, verkinto de la internacie furoranta Discworld libroserio.
Unu el la plej bonkonataj kaj kontestataj britaj satiristoj estas Chris Morris, kunaŭtoro kaj direktoro de Four Lions .
#000074
En Kanado, satiro fariĝis grava parto da la komediosceno.
Stephen Leacock estis unu el la plej konataj fruaj kanadaj satiristoj, kaj en la frua 20-a jarcento, li atingis famon celante la sintenojn de urbetvivo.
En pli lastatempaj jaroj, Kanado havis plurajn elstarajn satirajn televidserialojn kaj radiospektaklojn.
Iu, inkluzive de CODCO , The Royal Canadian Air Farce (La Reĝa Kanada Aera Farso) , This Is That , kaj This Hour Has 22 Minutes interkonsento rekte kun nunaj novaĵhistorioj kaj politikaj figuroj, dum aliaj, kiel History Bites ĉi-tie nuntempa socisatiro en la kunteksto de la okazaĵoj kaj figuroj en historio.
La kanada organizo Canada News Network disponigas komentaĵon sur nuntempaj novaĵspektakloj kiuj estas ĉefe kanadaj en naturo.
Kanada kantverkisto Nancy White utiligas muzikon kiel la vehiklon por ŝia satiro, kaj ŝiaj komikaj popolkantoj estas regule intrigitaj je CBC Radio.
#000075
Kiel kelkaj literaturaj antaŭuloj, multaj lastatempaj televidsatiroj enhavas fortajn elementojn de parodio kaj karikaturo;
ekzemple, la populara vigla serio La Simpsonoj kaj South Park kaj parodia moderna familio kaj societa vivo per prenado de iliaj supozoj al la ekstremaĵo;
ambaŭ kaŭzis la kreadon de similaj serioj.
Same kiel la sole humura efiko de tiu speco de aĵo, ili ofte forte kritikas diversajn fenomenojn en politiko, profesia vivo, religio kaj multaj aliaj aspektoj de socio, kaj tiel kvalifikas kiel satire.
Pro ilia vigla naturo, tiuj spektakloj povas facile utiligi bildojn de publikaj figuroj kaj ĝenerale havi pli grandan liberecon farendaĵo tion ol konvenciaj spektakloj uzantaj vivantajn aktorojn.
#000077
En intervjuo kun Vikinovaĵoj , Sean Mills, Prezidanto de La Cepo , diris ke koleraj leteroj pri ilia novaĵparodio ĉiam portis la saman mesaĝon.
"Ĝi estas kio ajn influas tiun personon", Muelejoj diris.
"Tiel ĝi estas kvazaŭ, "mi amas ĝin kiam vi faras ŝercon pri murdo aŭ seksperforto, sed se vi parolas pri kancero, bone mia frato havas kanceron kaj tio ne estas amuza al mi."
Aŭ iu alia povas diri,' Kankro ridigan, sed ne parolas pri seksperforto ĉar mia kuzo estis seksperfortita.
'Tiuj estas sufiĉe ekstremaj ekzemploj, sed se ĝi influas iun propre, ili tendencas esti pli sentemaj ĉirkaŭ ĝi."
#000079
Zhou Libo, komikulo de Ŝanhajo, estas la plej populara satiristo en Ĉinio.
Lia humuro interesis etburĝajn homojn kaj vendis sia animon montras iam-ajna poste lian pliiĝon al famo.
#000080
Literatura satiro estas kutime skribita el pli fruaj satiraj verkoj, ripetante antaŭajn konvenciojn, parolturnojn, sintenon, situaciojn kaj voĉojn.
Troigo estas unu el la plej oftaj satiraj teknikoj.
Contrarily diminuado ankaŭ estas satira tekniko.
#000081
Por ĝia naturo kaj socia rolo, satiro ĝuis en multaj socioj specialan liberecpermeson moki elstarajn individuojn kaj instituciojn.
En Germanio, [111] kaj Italio [17] [112] satiro estas protektita fare de la konstitucio.
#000082
Ĉar satiro apartenas al la sfero de arto kaj arta esprimo, ĝi avantaĝoj de pli larĝaj laŭleĝeclimoj ol nura informlibereco de ĵurnalisma speco.
En kelkaj landoj specifa "rekte por satiro" estas rekonita kaj ĝiaj limoj iras preter la "raporta devo" de ĵurnalismo kaj eĉ la "rajto kritiki."
Satiravantaĝoj ne nur de la protekto al sinesprimlibereco, sed ankaŭ al tio al kulturo, kaj tio al scienca kaj arta produktado.
#000083
Priskriboj de la acerba efiko de satiro al ĝia celo inkludas "venenaj", "tranĉante", "bruldoloranta", [113] vitriolo.
Ĉar satiro ofte kombinaĵoj indignigas kaj amuzas, same kiel la fakto ke ĝi traktas kaj anoncas en demandon multajn kvereltemojn, ĝi povas esti profunde ĝenanta.
#000084
Ĉar ĝi estas esence ironia aŭ sarkasma, satiro ofte estas neagnoskita.
Tipa miskompreno estas konfuzi la satiriston kun lia rolulo.
#000085
Oftaj senkomprenaj respondoj al satiro inkludas abomenon (akuzoj de malbona gusto, aŭ ke "ĝi ĵus estas ne amuza" ekzemple) kaj la ideo ke la satiristo fakte apogas la ideojn, politikojn, aŭ homojn kiujn li atakas.
Ekzemple, dum ĝia publikigo, multaj homoj neagnoskita la celo de Swift de A Modest Proposal , supozante ĝin por esti grava rekomendo de ekonomie motivigita kanibalismo.
#000086
Kelkaj kritikistoj de Mark Twain vidas Huckleberry Finn kiel rasisto kaj ofensivo, maltrafante la punkton ke ĝia verkinto evidente intencis ĝin por esti satiro (rasismo estanta fakte nur unu el la konataj konzernoj de kelkaj Mark Twain atakitaj en Huckleberry Finn).
Tiu sama miskompreniĝo estis suferita fare de la ĉeffiguro da la 1960a brita televidkomediosatiro Till Death Us Do Part .
La karaktero de Alf Garnett (pozita fare de Warren Mitchell) estis kreita por enŝovi amuzon ĉe la speco de densmensa, rasisto, malmulte da Englander kiujn Garnett reprezentis.
Anstataŭe, lia karaktero iĝis speco de kontraŭheroo al homoj kiuj fakte konsentis kun liaj opinioj.
La sama aĵo okazis en konsidero al la ĉeffiguro en la amerika TV Show All in the Family (Ĉio en la familio) , Archie Bunker.
#000087
La aŭstralia satira televidkomediekspozicio The Chaser's War on Everything suferspertis ripetajn atakojn bazitajn sur diversaj perceptitaj interpretoj de la "celo" de it'oj atakoj.
La "Make a Realistic Wish Foundation" skizo (junio 2009), kiu atakis en klasika satira modo la senkorecon de homoj kiuj estas malvolontaj donaci al bonfaradoj, estis vaste interpretita kiel atako en la Make a Wish Foundation (Faru Wish Foundation), aŭ eĉ la fine malsanaj infanoj helpitaj fare de tiu organizo.
Ĉefministro de la tempo Kevin Rudd deklaris ke The Chaser-teamo "devus pendigi siajn kapojn en honto".
Li daŭriĝis por diri ke "mi ne vidis ke sed ĝi estis priskribita al mi ...
Sed trakti infanoj kun fina malsano estas vere preter la barilolato, absolute preter la barilolato."
Relevidstaciadministrado suspendis la spektaklon dum du semajnoj kaj reduktis la trian sezonon al ok epizodoj.
#000088
Historio da opozicio direkte al rimarkindaj satiroj
#000090
En 1599, la Ĉefepiskopo de Canterbury
John Whitgift kaj la Bishop of London (Episkopo de Londono)
Richard Bancroft, kies oficoj havis la funkcion de licencado de libroj por publikigo en Anglio, eligis dekreton malpermesantan verssatiron.
La dekreto, nun konata kiel la Malpermeso de la episkopoj de 1599, ordigis la forbruligon de certaj volumoj de satiro de John Marston, Thomas Middleton, Joseph Hall, kaj aliaj;
ĝi ankaŭ postulis historiojn kaj ludoj esti speciale aprobita fare de membro de la reĝkonsilio de la reĝino, kaj ĝi malpermesis la estontan printadon de satiro en verso.
#000092
La motivoj por la malpermeso estas obskuraj, precipe ekde kelkaj el la libroj malpermesitaj estis licencitaj fare de la samaj aŭtoritatoj malpli ol jaron pli frue.
Diversaj akademiuloj argumentis ke la celo estis obsceneco, kalumnio, aŭ ribelemo.
Ŝajnas verŝajne ke longedaŭra timo ĉirkaŭ la Martin Marprelate konflikto, en kiu la episkopoj mem dungis satiristojn, ludis rolon;
kaj Thomas Nashe kaj Gabriel Harvey, du el la esencaj personoj en tiu konflikto, suferspertis kompletan malpermeson de ĉiuj iliaj verkoj.
En la okazaĵo, tamen, la malpermeso estis malmulto devigita, eĉ fare de la licenca aŭtoritato mem.
#000093
En 2005, la Jyllands-Posten Mohamedo-bildstrioj konflikto kaŭzis tutmondajn protestojn de ofenditaj islamanoj kaj perfortajn atakojn kun multaj mortiĝoj en la Proksima Oriento.
Ĝi ne estis la unua kazo de islamaj protestoj kontraŭ kritiko en la formo de satiro, sed la okcidenta mondo estis surprizita per la malamikeco de la reago: la flago de Ajna lando en kiujn gazeto elektis publikigi ke la parodioj estis bruligitaj en Proksima Orienta lando, tiam ambasadoj estis atakitaj, mortigante 139 homojn en plejparte kvar landoj;
politikistoj ĉie en Eŭropo konsentis ke satiro estis aspekto de la sinesprimlibereco, kaj tial esti protektita rimedo de dialogo.
Irano minacis komenci International Holocaust Cartoon Competition (Internacia Holocaust Cartoon Competition), al kiu tuj estis reagita fare de judoj per Israeli Anti-Semitic Cartoons Contest (Israela Anti-Semitic Cartoons Contest).
#000094
En 2006 brita komikulo Sachan Baron Cohen liberigis
Borat: Kulturaj Lernadoj de Ameriko por Make Benefit Glorious Nation (Faru Benefit Glorious Nation) de Kazaĥio , " mockumentary " kiu satirumis ĉiun, de ŝika klaso ĝis studentligistoknaboj.
La filmo estis kritikita per multaj.
Kvankam barono Cohen estas juda, kelkaj plendis ke ĝi estis antisemita, kaj la registaro de kazaĥa bojkotis la filmon.
La filmo mem estis reago al pli longa kverelo inter la registaro kaj la komikulo.
#000095
En 2008, populara sudafrika karikaturisto kaj satiristo Jonathan Shapiro (kiu estas publikigita sub la plumnomo Zapiro) venis sub fajron por prezentado de tiam-prezidanto de la ANC Jacob Zuma en la ago de senvestiĝo en preparo por la implica seksperforto de "Lady Justice" kiu estas tenita malsupren fare de Zuma lojaluloj.
La bildstrio estis desegnita enen respondo al la laboroj de Zuma por eviti koruptakuzojn, kaj la konflikto estis pliigita per la fakto ke Zuma estis sin absolvitan de seksperforto en majo 2006.
En februaro 2009, la South African Broadcasting Corporation (Suda afrika Amaskomunikila entrepreno), rigardita fare de kelkaj opoziciaj partioj kiel la buŝpeco de la reganta ANC, [123] arkivis satiran televidekspozicion kreitan fare de Shapiro, [124] kaj en majo 2009 la dissendanto tiris dokumentarion pri politika satiro (havante Shapiron inter aliaj) por la dua fojo, horojn antaŭ planita elsendo.
Rasapartismo Suda Afriko ankaŭ havis longan historion de cenzuro.
#000096
La 29-an de decembro 2009, Samsung jurpersekutis Mike Breen, kaj la Korea Times pro 1 miliono USD, postulante kriman kalumnion super satira kolono publikigita dum Kristnaskotago, 2009.
#000097
La 29-an de April, 2015, la UK Independence Party (UKIP) petis Kent Police esploras la BBC, asertante ke komentoj faritaj koncerne partiestron Nigel Farage fare de panelisto en la komedispektaklo Have I Got News For You eble malhelpos liajn eblecojn de sukceso en la parlamenta balotado (kiu okazus semajnon poste), kaj postulis ke la BBC rompis la Reprezentantaro de la Popolo-Leĝon.
Kent Police malakceptis la peton malfermi enketon, kaj la BBC publikigis deklaron, "Britio havas fieran tradicion de satiro, kaj ĉiu scias ke la kontribuantoj sur Have I Got News for You regule faras ŝercojn ĉe la elspezo de politikistoj de ĉiuj partioj."
#000098
Satiro estas foje profeta: la ŝercoj antaŭas faktajn okazaĵojn.
Inter la eminentaj ekzemploj estas:
#000099
Listo de satiristoj kaj satiroj
#000101
^ The Ĉefepiskopo de Canterbury and the Bishop of Londono, the censors of the press, issued Orders to the Stationers' Company on 1-a de junio and 4, 1599, prohibiting the further printing of satires - the so-called " Bishop's Ban " .
#000102
nella storia della nostra cultura, la satira ha realizzato il bisogno popolare di irridere e dissacrare il gotha politico ed economico, le cui reazioni punitive non sono certo state condizionate da critiche estetiche, ma dalla tolleranza o intolleranza caratterizzanti in quel momento storico la società e i suoi governanti. (...) la reale esistenza della satira in una società deriva, (...) dal margine di tolleranza espresso dai poteri punitivi dello Stato.
#000104
kritika publika diskurso ( ...
Satiro pliiĝis la senkuraĝiga demando de kiun rolon publika opinio ludus en registaro.
satiristoj kritikis registaraktivecojn, eksponis ambiguecojn, kaj devigis administrantojn klarigi aŭ establi politikojn.
Ne surprize, ekscitita publika konflikto ĉirkaŭis satiran komentaĵon, rezultigante rekta malpermeso de politika satiro 1835 ( ...
Ŝtatoficistoj fendetiĝis malsupren en sia humura publika kritiko kiu defiis ŝtatinstancon tra kaj sia formo kaj enhavo.
Satiro estis politika resurso en Francio por longa tempo, sed la maltrankvila politika kunteksto de la Juliomonarkio malŝlosis sian politikan rajtigojn.
#000105
Satiro ankaŭ instruis lecionojn en demokratio.
Ĝi batalpreta en la streĉan politikan kuntekston de la Juliomonarkio kiel voĉo en favoro de publikopolitika debato.
Satira esprimo okazis en la publika sfero kaj parolis de pozicio de publiko kiun opinio-tio estas, de pozicio de la nacioj esprimante politikan voĉon kaj farante asertojn sur ĝiaj registarreprezentantoj kaj gvidado.
Preter nura distro, la humuro de satiro apelaciis al kaj ekzercis publikan opinion, tirante spektantarojn en novajn praktikojn de demokratio.
#000106
Surpriza gamo da socioj permesis al certaj personoj al la libereco moki aliajn individuojn kaj sociajn instituciojn en ritoj.
De la plej fruaj tempoj la sama libereco estis postulita per kaj koncedita al sociaj grupoj ĉe certaj sezonoj, kiel povas esti vidita en tiaj festivaloj kiel la Saturnalioj, la Festeno de Malsaĝuloj, Carnival, kaj similaj folklorfestivaloj en Hindio, deknaŭajarcenta Novlando, kaj la praa mediteranea mondo.
#000107
Ils constituent donc pour la tribu un moyen de donner une satisfaction symbolique aux tendances anti-sociales. Les Zunis, précisément parce qu'ils sont un peuple apollinien [où la règle prédomine], avaient besoin de cette soupape de sûreté. Les Koyemshis représentent ce que M. Caillois nomme le « Sacré de transgression ».
#000108
L'ironia fatta sui tic, sulla caricatura dei connotati più o meno grotteschi dei politici presi di mira, dei loro eventuali difetti fisici, della loro particolare pronuncia, dei loro vezzi, del loro modo di vestire, del loro modo di camminare, delle frasi tipiche che vanno ripetendo. ...[lo sfottò è] una chiave buffonesca molto antica, che viene di lontano, quella di giocherellare con gli attributi esteriori e non toccare mai il problema di fondo di una critica seria che è l'analisi messa in grottesco del comportamento, la valutazione ironica della posizione, dell'ideologia del personaggio.
#000112
religio, politiko, kaj sekseco estas la primara materialo de literatura satiro.
Inter tiuj sakretceloj, aferoj mallaksa kaj fekanta ludo grava parto ...
de la plej fruaj tempoj, satiristoj utiligis eskatologian kaj banĉambrohumuron.
Aristofano, ĉiam mortpala kaj preskaŭ skandala en liaj religiaj, politikaj, kaj seksaj referencoj ...
#000113
La plej urĝaj el la problemoj kiuj alfrontas nin kie ni fermas la libron aŭ forpermeson la teatro estas finfine politika tiajn;
kaj tiel politiko estas la elstara temo de satiro ...
.to iom da grado publikaj aferoj ĉagrenas ĉiun viron, se li pagas impostojn, militservas aŭ eĉ objektojn al la maniero lia najbaro kondutas.
Ekzistas neniu fuĝo de politiko kie pli ol dekduoj da homoj vivas kune.
Ekzistas esenca ligo inter satiro kaj politiko en la plej vasta signifo: satiro estas ne nur la plej komuna formo de politika literaturo, sed, tiom kiom kiel ĝi provas influi publikajn kondutojn, ĝi estas la plej politika parto de ĉiu literaturo.
#000114
Ĝi estas tiu timo de kio la morta en ilia neregebla povo eble kaŭzos kiu produktis apotropaic-ritojn, protektajn ritojn kontraŭ la morta.
Unu el tiuj popularaj ritoj estis la entombigrito de peko-manĝado, farita fare de peko-manĝanto, viro aŭ virino.
Tra akceptado la manĝaĵo kaj trinkaĵo provizis, li prenis sur li mem la pekojn de la mortinto.
#000117
Ĉu I sciis pri la faktaj hororoj de la germanaj koncentrejoj, mi ne povus esti farinta The Great Dictator, mi ne povus esti farinta amuzon de la murda frenezo de la nazioj.
#000118
Il diritto di satira trova il suo fondamento negli artt. 21 e 33 della Costituzione che tutelano, rispettivamente, la libertà di manifestazione del pensiero e quella di elaborazione artistica e scientifica. (...) la satira, in quanto operante nell'ambito di ciò che è arte, non è strettamente correlata ad esigenze informative, dal che deriva che i suoi limiti di liveità siano ben più ammpi di quelli propri del diritto di cronaca
#000119
Satiro estas ĉefe literatura ĝenro, kvankam ĝi estas ankaŭ trovebla en grafikaj kaj teatraj artoj. En satiro, la malvirtoj, senprudentecoj, misuzadoj, ktp. estas kritikita per primokado, burleskigo, ironio, kaj aliaj metodoj, ofte kun culo por plibonigi. Kvankam satiro estas ofte celata amuziĝi, ĝi ankaŭ estas atako kontraŭ la temo kiu la aŭtoro malaprobas, per la armilo de humuro.
#000129