Samaj motivoj en la fabeloj de diversaj popoloj aŭ kial plenkreskuloj ŝatas fabelojn
#000000
La tero, kiu volis forflugi
#000001
Inga staris, fermetinte la okulojn kaj submetinte la vizaĝon, jam sen tio ventharditan, al la helaj sunaj radioj. La vento flirtigis la malhelrufajn krispajn harojn kaj leĝeran grizan robon. Tim rekonis ŝin ankoraŭ demalproksime, kaj apenaŭ ne ekkredis, ke post la vivo estis ankoraŭ unu vivo: tiel bone li konis ŝian mincan figureton, infanan vizaĝon, la kutimon teni la kapon iom flanke kaj kaŝi la poleksojn en poŝojn de la robo. Li mem ne sukcesis kompreni, kiel ĉiuj ĉi pensoj venis lian kapon, ja li imagis ŝin tute alia, adolta, forta, enpensiĝema. Sed antaŭ li estis ridinda rufa knabinjo, kortuŝa knabinjo, kiun li jam longe-delonge konis.
#000005