La revolucio konsistis el multaj ribeloj kaj ribeloj.
La turnopunkto estis la Wuchang Ribelo la 10-an de oktobro, 1911, kiu estis la rezulto de la mistraktado de la Fervoja Protekto-Movado.
La revolucio finiĝis kun la abdiko de la sesjara " Lasta imperiestro ", Pu Yi, la 12-an de februaro, 1912, tio markis la finon de 2,000 jaroj de imperia regulo kaj la komenco de la frua respublikana epoko de Ĉinio (1912-16).
#000003
La revolucio ekestis plejparte en respondo al la malkresko de la Qing-ŝtato, kiu pruvis neefika en siaj klopodoj modernigi Ĉinion kaj alfronti eksterlandan agreson.
Multaj subteraj anti-Qing-grupoj, kun la subteno de ĉinaj revoluciuloj en ekzilo, provita por faligi la Qing.
La mallonga civita milito kiu rezultiĝis estis finita tra politika kompromiso inter Yuan Shikai, la forpasinta Qing-armea potenculo, kaj Sun Jatsen, la gvidanto de la Tongmenghui (United League).
Post kiam la Qing-tribunalo transdonis potencon al la lastatempe fondita respubliko, provizora koalicia registaro estis kreita kune kun la Nacia Asembleo.
Tamen, politika rajtigoj de la nova nacia registaro en Pekino baldaŭ estis poste monopoligita fare de Yuan kaj kondukis al jardekoj da politika dividado kaj militĉefismo, inkluzive de pluraj provoj ĉe imperia restarigo.
#000004
La Respubliko Ĉinio en Tajvano kaj la Ĉinio sur la kontinento konsideras sin la legitimaj posteuloj al la Xinhai Revolucio kaj honoras la idealojn de la revolucio inkluzive de naciismo, respublikanismon, modernigon de Ĉinio kaj nacian unuecon.
La 10-an de oktobro estas festita en Tajvano kiel Double Ten Day, la Nacia tago de la ROC.
En kontinenta Ĉinio, Honkongo, kaj Makao, la tago estas famkonata kiel la Datreveno de la Xinhai Revolucio.
#000005
Soldatoj de la novaj armeoj
#000007
Norda: Qing-tribunalo kiun lasta transformo provas
#000009
Respubliko Ĉinio deklaris kaj naciaflagan temon
#000010
Post suferspertado de ĝia unua malvenko al la Okcidento en la Unua Opimilito en 1842, la Qing-tribunalo luktis por por eksterlandajn entrudiĝojn en Ĉinion.
Laboroj por adapti kaj reformi la tradiciajn metodojn de administrado estis limigitaj fare de profunde konservativa tribunalkulturo kiu ne volis fordoni tro multe da aŭtoritato reformi.
Sekvante malvenkon en la Dua Opimilito en 1860, la Qing provis modernigi adoptante certajn okcidentajn teknologiojn tra la Memo-Fortigo-Movado de 1861.
En la militoj kontraŭ la Taiping (1851-64), Nian (1851-68), la Islamanoj de Junano (1856-68) kaj la Nordokcidento (1862-77), la tradiciaj imperiaj soldatoj pruvis sin nekompetentaj kaj la tribunalo dependis de lokaj armeoj.
En 1895, Ĉinio suferspertis alian malvenkon dum la Unua-Sino-Japana-Milito.
Tio montris ke tradicia ĉina feŭda socio ankaŭ devis esti modernigita se la teknologiaj kaj komercaj akceloj estis sukcesi.
#000011
Ekzistis multaj revoluciuloj kaj grupoj kiuj volis senpotencigi la Qing-registaron por reestabli HAN gvidis registaron.
La plej fruaj revoluciemaj organizoj estis fonditaj ekstere de Ĉinio, kiel ekzemple Yeung Ku-tiu de wan
Furen Literary Society, kreita en Honkongo en 1890.
Ekzistis 15 membroj, inkluzive de Ce Tsan-tai, kiuj faris politikan satiron kiel ekzemple "The Situation in the Far East (La Situacio en la Malproksima Oriento)", unu el la plej unua ĉina Manhua, kaj kiuj poste iĝis unu el la kernfondintoj de la South China Morning Post (Sudchina Morning Post) .
#000013
Ekzistis ankaŭ krimaj organizoj kiuj estis kontraŭ-manĉuraj, inkluzive de la Legoma Bando kaj Hongman Zhigongtang (致公堂).
Sun Jatsen mem venis en kontakto kun la Hongman, ankaŭ konataj kiel Tiandihui (Ĉielo kaj La Tera socio).
#000018
Sun Jatsen sukcese unuigis la Revivigi Ĉinian Socion, Huaxinghui kaj Guangfuhui en la somero de 1905, tiel establante la unuigitan Tongmenghui (United League) en aŭgusto 1905 en Tokio.
Dum ĝi komenciĝis en Tokio, ĝi havis lozajn organizojn distribuitaj trans kaj ekster la lando.
Sun Jatsen estis la gvidanto de tiu unuigita grupo.
Aliaj revoluciuloj kiuj laboris kun la Tongmenghui inkludas Wang Jingwei kaj Hu Hanmin.
Kiam la Tongmenhui estis establita, pli ol 90% de la Tongmenhui-membroj estis inter 17-26 jaroj de aĝo.
Kelkaj el la laboro en la epoko inkludas Manhuajn publikaĵojn, kiel ekzemple la Journal of Current Pictorial (Revuo por Current Pictorial) .
#000020
Multaj junaj revoluciuloj adoptis la radikalajn programojn de la anarkiistoj.
En Tokio Liu Shipei proponis la demisiigon de la Manchu kaj revenon al ĉinaj klasikaj valoroj.
En Paris Li Shizhen, Wu Zhihui kaj Zhang Renjie konsentis kun Suno pri la neceso de revolucio kaj eniris la Tongmenghui, sed argumentis ke politika anstataŭigo de unu registaro kun alia registaro ne estus progreso;
revolucio en familio, sekso kaj sociaj valoroj forigus la bezonon de registaro kaj devigo.
Zhang Ji estis inter la anarkiistoj kiuj defendis atencon kaj terorismon kiel rimedo direkte al revolucio, sed aliaj insistis ke nur eduko estis pravigebla.
Gravaj anarkiistoj inkludis Cai Yuanpei, Wang Jingwei kaj Zhang Renjie, kiuj donis al Suno gravan financan helpon.
Multaj el tiuj anarkiistoj poste supozus altajn poziciojn en la Kuomintango (KMT).
#000023
Multaj revoluciuloj promociis anti-Qing/kontraŭ-manĉurajn sentojn kaj revivigis memorojn de konflikto inter la etna minoritatmanchu kaj la etna majoritathano de la forpasinta Ming-dynastio (1368-1644).
Gvidaj intelektuloj estis influitaj per libroj kiuj pluvivis de la lastaj jaroj de la Ming-dynastio, la lasta dinastio de hano.
En 1904, Sun Jatsen sciigis ke la celo de lia organizo estis "forpeli la tatarajn barbarojn, por revivigi Zhonghua, por establi respublikon, kaj por distribui teron egale inter la homoj."
(驅除韃虜, 恢復中華, 創立民國, 平均地權).
Multaj el la subteraj grupoj reklamis la ideojn de "Rezisti Qing kaj reestigi Ming" (反清復明) kiu estis ĉirkaŭe ekde la tagoj de la Tajpinga ribelo.
Aliaj, kiel ekzemple Zhang Binglin, apogis rekta-supren liniojn kvazaŭ "mortigas la Manchu" kaj konceptojn kiel "Kontraŭ-Manchuism" (興漢滅胡/排滿主義).
#000024
La Xinhai Revolucio estis apogita fare de multaj grupoj, inkluzive de studentoj kaj intelektuloj kiuj resendis de eksterlande, same kiel partoprenantoj de la revoluciemaj organizoj, eksterlanden ĉinan, soldatojn de la nova armeo, loka subnobelaro, farmistoj kaj aliaj.
#000025
Asistado de transoceana ĉino estis grava en la Xinhai Revolucio.
En 1894, la unua jaro de la Revivigi Ĉinia Socio, la unua renkontiĝo iam okazigita fare de la grupo estis okazigita en la hejmo de Ho FON, transoceana ĉino kiu estis la gvidanto de la unuaj ĉinoj Kristanan Sciencon.
Eksterlande la ĉina apogis kaj aktive partoprenis la financadon de revoluciaj agadoj, aparte la Sudorienta Azia Ĉino de Malajo ( Singapuro kaj Malajzio).
Multaj el tiuj grupoj estis reorganizitaj per Suno, kiu estis referita kiel la "patro de la ĉina revolucio".
#000026
En 1906, post la forigo de la imperiaj ekzamenoj, la Qing-registaro establis multajn novajn lernejojn kaj instigis studentojn por legi eksterlande.
Multaj junularoj ekzamenis la novajn lernejojn aŭ iris eksterlanden por studi en lokoj kiel Japanio.
Nova klaso de intelektuloj eliris el tiuj studentoj, kiuj kontribuis imense al la Xinhai Revolucio.
Krom Sun Jatsen, esencaj personoj en la revolucio, kiel ekzemple Huang Xing, Song Jiaoren, Hu Hanmin, Liao Zhongkai, Zhu Zhixin kaj Wang Jingwei, estis ĉiuj ĉinaj studentoj en Japanio.
Kelkaj estis junaj studentoj kiel Zou Rong, konata pro skribado de la libro Revolutionary Army, en kiu li parolis pri la ekstermado de la Manchu dum la 260 jaroj da subpremo, malĝojo, krueleco kaj tiraneco kaj turnado de la filoj kaj nepoj de Yellow Emperor en George Washingtons.
#000027
Antaŭ 1908, revoluciuloj temigis kunordigado de tiuj organizoj en preparo por ribeloj kiujn tiuj organizoj lanĉus;
tial, tiuj grupoj disponigus la plej grandan parton de la laborforto necesa por la demisiigo de la Qing-dinastio.
Post la Xinhai Revolucio, Sun Jatsen memoris la tagojn de rekrutado de subteno por la revolucio kaj diris, "La literaturuloj laboris profunde pri la serĉo por honoroj kaj profitoj, tiel ke ili estis rigarditaj kiel havado de nur sekundara graveco.
Kompare, organizoj kiel Sanhehui povis semi vaste la ideojn de rezistado de la Qing kaj reenpostenigado de la Ming."
#000028
La forto de la subnobelaro en loka politiko fariĝis ŝajna.
De decembro 1908, la Qing-registaro kreis iun aparataron por permesi al la subnobelaro kaj komercistoj partopreni politikon.
Tiuj etburĝaj homoj estis origine subtenantoj de konstituciismo.
Tamen, ili iĝis elrevigitaj kiam la Qing-registaro kreis kabineton kun Prince Qing kiel ĉefministro.
De frua 1911, eksperimenta kabineto havis dek tri membrojn, naŭ el kiuj estis Manchu selektitaj el la imperia familio.
#000029
La Nov-Armeo estis formita en 1901 post la malvenko de la Qings en la Unua-Sino-Japana-Milito.
Ili estis lanĉitaj per dekreto de ok provincoj.
Nova armeo kiun soldatoj estis senkompare la plej bonaj trejnis kaj ekipita.
La rekrutoj estis de pli alta kvalito ol la maljuna armeo kaj ricevis regulajn rabatreklamojn.
Komenciĝante en 1908, la revoluciuloj komencis ŝanĝi sian vokon al la novaj armeoj.
Sun Jatsen kaj la revoluciuloj infiltris la Nov-Armeo.
#000031
La centra fokuso de la ribeloj estis plejparte ligita kun la Tongmenghui kaj Sun Jatsen, inkluzive de subgrupoj.
Kelkaj ribeloj implikis grupojn kiuj neniam kunfalis kun la Tongmenghui.
Sun Jatsen eble partoprenis 8-10 ribelojn;
ĉiuj ribeloj antaŭ la malsukcesa Wuchang Uprising.
#000032
En 1901, post kiam la Boksista ribelo komenciĝis, Tang Caichang (唐才常) kaj Tan Sitong de la antaŭa Foot Emancipation Society organizis la Sendependecan Armeon.
La Sendependeca Armeo-Ribelo (自立軍起義) estis planita por okazi la 23-an de aŭgusto 1900.
Ilia celo estis faligi Ciŝji por establi konstitucian monarkion sub la Guanĝu Imperiestro.
Ilia intrigo estis malkovrita fare de la ĝeneralgubernatoro de Hunano kaj Hubejo.
Proksimume dudek konspirantoj estis arestitaj kaj efektivigitaj.
#000034
La 8-an de oktobro 1900, Sun Jatsen ordigis la ekfunkciigon de la Huizhou Ribelo (惠州起義).
La revoluciema armeo estis gvidita fare de Zheng Shiliang kaj komence inkludita 20,000 viroj, kiuj batalis por duona monato.
Tamen, post kiam la Japana Ĉefministro malpermesis Sun Jatsen de aranĝado de revoluciaj agadoj sur Tajvanon, Zheng Shiliang havis neniun elekton sed ordoni al la armeo disiĝi.
Tiu ribelo tial ankaŭ malsukcesis.
Brita soldato Rowland J. Mulkern partoprenis tiun ribelon.
#000035
Ma Fuyi (馬福益) kaj Huaxinghui estis implikitaj en ribelo en la tri lokoj de Pinĝiang, Liuyang kaj Liling, nomita "Ping-liu-li Uprising", (萍瀏醴起義) en 1905.
La ribelo rekrutis ministojn jam 1903 por pliiĝi kontraŭ la Qing reganta klaso.
Post kiam la ribelo malsukcesis, Ma Fuyi estis efektivigita.
#000037
En la sama jaro, Sun Jatsen sendis pli da revoluciuloj al Huizhou por lanĉi la "Huizhou Qinuhu Uprising" (惠州七女湖起義).
La 2-an de junio, Deng Zhiyu (鄧子瑜) kaj Chen Chuan (陳純) kolektis kelkajn anojn, kaj kune, ili kaptis Qing-brakojn en la lago, 20 km (12 mejl.) de Huizhou.
Ili mortbatis plurajn Qing-soldatojn kaj atakis Taiwei (泰尾) la 5-an de junio [51] La Qing-armeo fuĝis en malordo, kaj la revoluciuloj ekspluatis la ŝancon, konkerante plurajn urbojn.
Ili venkis la Qing-armeon denove en Bazhiyie.
Multaj organizoj esprimis sian subtenon post la ribelo, kaj la nombron da revoluciemaj fortoj pliigitaj al du cent viroj ĉe ĝia alteco.
La ribelo, aliflanke, finfine malsukcesis.
#000040
La 6-an de julio 1907, Xu Xilin de Guangfuhui gvidis ribelon en Anqing, Anhujo, kiu iĝis konata kiel la Anqing Ribelo (安慶起義).
Xu Xilin tiutempe estis la polickomisaro same kiel la inspektisto de la policakademio.
Li gvidis ribelon kiu devis asasini la provincan guberniestron de Anhujo, En Ming (恩銘).
Ili estis venkitaj post kvar horoj da batalado.
Xu estis kaptita, la korpogardistoj de kaj En Ming formtranĉita lia koro kaj hepato kaj manĝis ilin.
Lia kuzo Qiu Jin kelkajn tagojn poste estis ekzekutita.
#000041
De aŭgusto ĝis septembro 1907, la Qinzhou Ribelo okazis (欽州防城起義).
, [53] oponi kontraŭ peza impostado de la registaro.
Sun Jatsen sendis Wang Heshun (王和順) tien por helpi la revolucieman armeon kaj konkeris la distrikton en septembro.
Post tio, ili provis sieĝi kaj kapti Qinzhou, sed ili estis malsukcesaj.
Ili poste retiriĝis al la areo de Shiwandashan, dum Wang Heshun revenis al Vjetnamio.
#000042
La 1-an de decembro 1907, la Zhennanguan Ribelo (鎮南關起事) okazis ĉe Zhennanguan, enirpermesilo sur la ĉin-vjetnama limo.
Sun Jatsen sendis Huang Mintang (黃明堂) por monitori la enirpermesilon, kiu estis gardita per fortikaĵo.
Kun la asistado da subtenantoj inter la defendantoj de la fortikaĵo, la revoluciuloj konkeris la kanonturon en Zhennanguan.
Sun Jatj-sen, Huang Xing kaj Hu Hanmin propre iris al la turo por komandi la batalon.
La Qing-registaro sendis soldatojn igitajn fare de Long Jiguang kaj Lu Rongting por repuŝataki, kaj la revoluciuloj estis devigitaj retiriĝi en la montajn areojn.
Post la fiasko de tiu ribelo, Suno estis devigita moviĝi al Singapuro kun la certeco kontraŭ-sunumi sentojn ene de la revoluciemaj grupoj.
Li ne revenus al la kontinento ĝis post la Wuchang Ribelo.
#000043
La 27-an de marto 1908, Huang Xing lanĉis atakon, poste konatan kiel la Qin-lian Ribelo (欽廉上思起義), de bazo en Vjetnamio kaj atakis la grandurbojn de Qinzhou kaj Lianzhou en Gŭangdongo.
La lukto daŭris dum dek kvar tagoj sed estis devigita eksvalidiĝi post kiam la revoluciuloj elĉerpigis provizojn.
#000044
En April 1908, alia ribelo estis lanĉita en Junano, Hekou, nomita la Hekou Ribelo (雲南河口起義).
Huang-Mingtang (黃明堂) gvidis du cent virojn de Vjetnamio kaj atakis Hekou la 30-an de aprilo Aliaj revoluciuloj kiuj partoprenis inkludas Wang Heshun (王和順) kaj Guan Renfu (關仁甫).
Ol ili estis plimultitaj kaj venkitaj fare de registartrupoj, aliflanke, kaj la ribelo malsukcesis.
#000045
La 19-an de novembro 1908, la Mapaoying Ribelo (馬炮營起義) estis lanĉita fare de revoluciema grupo Yuewanghui (岳王會) membro Xiong Chenggei (熊成基) ĉe Anhujo.
Yuewanghui, ĉe tiu tempo, estis subaro de Tongmenghui.
#000046
En februaro 1910, la Genĝu New Armeo-Ribelo (庚戌新軍起義), ankaŭ konata kiel la Kantono New Armeo-Ribelo (廣州新軍起義), okazis.
Tio implikis konflikton inter la civitanoj kaj loka polico kontraŭ la Nov Armeo.
Post kiam revoluciema gvidanto Ni Yingdian estis mortigita fare de Qing-fortoj, la ceteraj revoluciuloj estis rapide venkitaj, igante la ribelon malsukcesi.
#000047
La 27-an de April, 1911, ribelo okazis en Kantono, konata kiel la Sekundo Kantono Ribelo (辛亥廣州起義) aŭ Yellow Flower Mound Revolt (黃花岡之役).
Ĝi finiĝis en katastrofo, kiam 86 korpoj estis trovitaj (nur 72 povus esti identigitaj).
La 72 revoluciuloj estis memoritaj kiel martiroj.
Revolucia Lin Juemin (林覺民) estis unu el la 72-a Sojle de batalo, li verkis la legendan "A Letter to My Wife (Letero al My Wife)" (與妻訣別書), poste por esti konsiderita majstraĵon en ĉina literaturo.
#000048
La New Army-unuoj de Hubejo origine estis la Hubeja Armeo, kiu estis trejnita fare de Qing-oficiala Zhang Zhidong.
La 24-an de septembro, la Literatura Socio kaj Progressive Association kunvenigis konferencon en Wuchang, kune kun sesdek reprezentantoj de lokaj New Army-unuoj.
Dum la konferenco, ili establis ĉefsidejon por la ribelo.
La gvidantoj de la du organizoj, Jiang Yiwu (蔣翊武) kaj Sun Wu (孫武), estis elektitaj kiel komandanto kaj stabestro.
Komence, la dato de la ribelo devis esti la 6-a la 1911-a de oktobro,.
Ĝi estis prokrastita al pli posta rendevuo pro nesufiĉaj preparoj.
#000050
Revoluciuloj fervoraj pri senpotencigado de la Qing-dinastio konstruis bombojn, kaj la 9-an de oktobro, oni hazarde eksplodis.
Sun Jatsen mem havis neniun rektan parton en la ribelo kaj vojaĝis en Usono tiutempe por rekruti pli da subteno de inter transoceana ĉino.
La Qing Viceroy of Huguang (Vicreĝo de Huguang), Rui Cheng (瑞澂), provita por spuri malsupren kaj aresti la revoluciulojn.
Taĉmentogvidanto Xiong Bingkun (熊秉坤) kaj aliaj decidis ne prokrasti la ribelon ajna pli longe kaj lanĉis la ribelon la 10-an de oktobro 1911, ĉe 7 p.m.
la tuta grandurbo de Wuchang estis konkerita fare de la revoluciuloj dum la mateno de la 11-an de oktobro Tiun vesperon, ili establis taktikan ĉefsidejon kaj sciigis la establadon de la "Militista Registaro de Hubejo de Respubliko de Ĉinio".
La konferenco elektis Li Yuanhong kiel la guberniestron de la provizora registaro.
Qing kiun oficiroj ŝatas al la flaguloj Duanfang kaj Zhao Erfeng estis mortigita fare de la revoluciemaj fortoj.
#000051
Post la sukceso de la Wuchang Ribelo, multaj aliaj protestoj okazis ĉie en la lando pro diversaj kialoj.
Kelkaj el la ribeloj reestigis imperian regulon (光復).
Aliaj ribeloj estis paŝo direkte al sendependeco, kaj kelkaj estis protestoj aŭ ribeloj kontraŭ la magistratoj.
[ citaĵo bezonis ] Ĉiaokaze la kialo de la ribelo la rezulto estis tiel ĉiuj provincoj en la lando malapogita la Qing-dinastio kaj eniris la ROC.
#000052
La 22-an de oktobro 1911, la Hunano Tongmenghui estis plugvidita fare de Jiao Dafeng (焦達嶧) kaj Chen Zuoxin (陳作新).
Ili gvidis armitan grupon, konsistante parte el revoluciuloj de Hongjiang kaj parte el transfuĝaj New Army-sekcioj, en kampanjo etendiĝi la ribelon en Ĉangŝa.
Ili konkeris la grandurbon kaj mortigis la lokan imperian generalon.
Tiam ili sciigis la establado de la Hunana Militista Registaro de la Respubliko Ĉinio kaj sciigis sian opozicion al la Qing Empire.
#000053
En la sama tago, Tongmenghui de Shaanxi, gvidita fare de Jing Dingcheng (景定成) kaj Qian dingdongas (錢鼎) same kiel Jing Wumu (井勿幕) kaj aliajn inkluzive de Gelaohui, lanĉis ribelon kaj kaptis Ŝjianon post du tagoj da lukto.
La islama generalo Ma Anliang igis pli ol dudek batalionojn de HUI islamaj soldatoj defendi la Qing-imperials kaj atakis Ŝenŝjion, tenitan fare de revoluciema Zhang Fenghui (張鳳翽).
La atako estis sukcesa, sed post kiam novaĵo alvenis ke Pu Yi estis ronde abdiki, Ma jesis ligi la novan respublikon.
La revoluciuloj establis la "Qinlong Fuhan Military Government" kaj elektis Zhang Fenghui, membron de la Yuanrizhi Socio (原日知會), nova guberniestro.
Ŝjiano-manĉura urbo (滿城) finfine atakis la 24-an de oktobro, post masakro de 20,000 Manchu en vivi tie.
Multaj el ĝiaj manĉuraj defendantoj faris memmortigon, inkluzive de Qing-generalo Wenrui (文瑞), kiu ĵetis sin malsupren puton.
#000054
La 3-an de novembro, Tongmenghui de Ŝanhajo, Guangfuhui kaj komercistoj plugvidis de Chen Qimei (陳其美), Li Pingsu (李平書), Zhang Chengyou (張承槱), Li Yingshi (李英石), Li Xiehe (李燮和) kaj Song Jiaoren organizis al armita ribelo en Ŝanhajo.
Ili ricevis la subtenon de lokapolicaj oficiroj.
La ribelantoj kaptis la Jiangnan Laborrenkontiĝon sur la 4-a kaj kaptita Ŝanhajo baldaŭ post.
La 8-an de novembro, ili establis la Ŝanhajan Militistan Registaron kaj elektis Chen Qimei kiel la armean [NOM>ACC].
Li poste iĝus unu el la fondintoj de la ROC kvar grandaj familioj, kune kun kelkaj el la plej bonkonataj familioj de la epoko.
#000059
Ankaŭ la 4-an de novembro, revoluciuloj en Ĝeĝjango instigis la New Army-unuojn en Hangzhou por lanĉi ribelon.
Zhu Rui (朱瑞), Wu Siyu (吳思豫), Lu Gongwang (吕公望) kaj aliaj de la Nov Armeo konkeris la armean provizolaborrenkontiĝon.
Aliaj trupoj, gviditaj fare de Ĉiang Kai-ŝek kaj Yin Zhirei (尹銳志), kaptis la plej multajn el la registaroficejoj.
Poste, Hangzhou estis sub la kontrolo de la revoluciuloj, kaj la konstituciisto Tang Shouqian (湯壽潛) estis elektita kiel la armea guberniestro.
#000061
La 5-an de novembro, Ĝjangsuo konstituciistoj kaj subnobelaro instigis Qing-guberniestron Cheng Dequan (程德全) por sciigi sendependecon kaj establis la Ĝjangsuan Revolucian Militistan Registaron kun Cheng mem kiel la guberniestron.
Male al kelkaj el la aliaj grandurboj, kontraŭ-manĉura perforto komenciĝis post la restarigo la 7-an de novembro en Zhenjiang.
Qing-generalo Zaimu (載穆) jesis kapitulaci, sed pro miskompreno, la revoluciuloj estis nekonsciaj ke ilia sekureco estis garantiita.
La manĉura estejo estis traserĉitaj, kaj nekonata nombro da Manchu estis mortigita.
Zaimu, kiun sento malkaŝis, faris memmortigon.
Tio estas rigardita kiel la Zhenjiang Ribelo (鎮江起義).
#000062
Membroj de Tongmenghui de Anhui ankaŭ lanĉis ribelon en tiu tago kaj sieĝis la provinca ĉefurbo.
La konstitutionists persvadis Zhu Jiabaon (朱家寶), la Qing Guberniestro de Anhujo, por sciigi sendependecon.
#000063
La 7-an de novembro, la Guangxi politiksekcio decidis secesii de la Qing-registaro, sciigante la sendependeco de Guangxi.
Qing-guberniestro Shen Bingkun (沈秉堃) estis permesita resti guberniestro, sed Lu Rongting baldaŭ iĝus la nova guberniestro.
Lu Rongting poste pliiĝus al eminenteco dum la "militĉefepoko" kiel unu el la militĉefoj, kaj liaj banditoj kontrolis Guangxi por pli ol jardeko.
Sub la gvidado da Huang Shaohong, la islama jurstudanto Bai Chonĝi rekrutita en Aŭdacaĵo por Morti unuo batali kiel revoluciulo.
#000064
[ klarigo bezonis ] Ŝandongo-sendependeco
#000067
La 13-an de novembro, persvadita fare de revolucia Din Weifen (丁惟汾) kaj pluraj aliaj oficiroj de la Nov Armeo, la Qing-guberniestro de Ŝandongo, Sun Baoqi, konsentis secesii de la Qing-registaro kaj sciigis la sendependecon de Shandong.
#000068
La 8-an de novembro, apogita fare de la Tongmenghui, Xu Shaozhen (徐紹楨) de la Nov Armeo sciigis ribelon en Molin Pass (秣陵關), 30 km (19 mejl.) for de Nanking City.
Xu Shaozhen, Chen Qimei kaj aliaj generaloj decidis formi unuiĝintan armeon sub Xu por frapi Nanking kune.
La 11-an de novembro, la unuiĝintaj armeĉefstabejoj estis establitaj en Zhenjiang.
Inter la 24-an de novembro kaj decembro 1, sub la ordonrajto pri Xu Shaozhen, la unuiĝinta armeo konkeris Wulongshan (烏龍山), Mufushan (幕府山), Yuhuatai (雨花臺), Tianbao City (天保城) kaj multaijn aliajn fortikejojn de la Qing-armeo.
La 2-an de decembro, Nanking City estis kaptita fare de la revoluciuloj post la Batalo de Nanking.
La 3-an de decembro, revolucia Su Liangbi plugvidis soldatojn en masakro de granda nombro da Manchu (la preciza nombro ne estas konata).
Li estis baldaŭ poste arestita, kaj liaj soldatoj dissolvis.
#000072
Ĉe la fino da 1911, la mongoloj ekagis kun armita ribelo kontraŭ la manĉuraj aŭtoritatoj sed estis malsukcesaj en la provo.
Sendependecmovado okazis kiu ne estis limigita al ĵus norda (ekstera) Mongolio sed estis tut-mongola fenomeno.
La 29-an de decembro 1911, Bogd Khan iĝis la gvidanto de la mongola imperio.
Interna Mongolio iĝis pribatalita tereno inter ĥano kaj la respubliko.
Ĝenerale, Rusio apogis la Independence of Outer Mongolia (Sendependeco de Ekstera Mongolio) (inkluzive de Tannu Uriankhai) dum la tempo de la Xinhai Revolucio.
Tibeto kaj Mongolio tiam rekonis unu la alian en traktato.
#000074
En Ŝinĝjango la 28-an de decembro, Liu Xianzun (劉先俊) kaj la revoluciuloj komencis la Dihua Ribelon (迪化起義).
Tio estis gvidita fare de pli ol 100 membroj de Geilaohui.
La 7-an de januaro 1912, la Yili Ribelo (伊犁起義) kun Feng Temin (馮特民) komenciĝis.
Qing-guberniestro Yuan Dahua (袁大化) fuĝis kaj transdonis sian eksiĝon al Yang Zenĝin, ĉar li ne povis pritrakti kontraŭbatali la revoluciulojn.
#000075
En la mateno de januaro 8, nova Yili-registaro estis establita por la revoluciuloj, [105] sed la revoluciuloj estus venkitaj ĉe Jinghe en januaro kaj februaron.
Poste pro la abdiko por veni, Yuan Shikai rekonis la regulon de Yang Zenĝin, nomumis lin Guberniestro de Ŝinĝjango kaj havis la provincon aliĝas al la respubliko.
Dek unu pli iamaj Qing-oficialuloj estus asasinitaj en Zhenxi, Karashahr, Aksu, Kucha, Luntai kaj Kashgar en aprilo kaj majo 1912.
#000076
La revoluciuloj presis novan plurlingvan amaskomunikilaron.
#000077
En 1911 kiel parto de la Xinhai Revolucio, Tongmenghui sendis Luo Fu-xing (羅福星) al la insulo Tajvano por liberigi ĝin de estado okupita fare de la japanoj.
La celo estis alporti Tajvanan insulon reen al la ĉina respubliko havante la Tajvanan Ribelon (台灣起義).
Luo estis kaptita kaj mortigita la 3-an de marto 1914.
Kio estis forlasita estis konata kiel la " Miaoli okazaĵo", (苗栗事件) kie pli ol 1,000 tajvananoj estis ekzekutitaj fare de la japana polico.
La ofero de Luo estas festita en Miaoli.
#000078
La 1-an de novembro 1911, la Qing-registaro nomumis Yuan Shikai kiel la ĉefministro de la imperia kabineto, anstataŭigante Prince Qing.
La 3-an de novembro, post propono de Cen Chunxuan de la Konstitucia Monarkio-Movado (立憲運動), en 1903, la Qing-tribunalo pasis la Deknaŭ Artikolojn (憲法重大信條十九條), kiu turnis la Qing de aŭtokrateca sistemo kie la imperiestro havas senliman potencon al konstitucia monarkio.
La 9-an de novembro, Huang Xing eĉ telegrafis Yuan Shikai kaj invitis lin al ligi la respublikon.
La tribunalŝanĝoj alvenis tro malfrue, kaj la imperiestro estis ronde devi retiriĝi.
#000079
La 28-an de novembro 1911, Wuchang kaj Hanyang falis reen al la Qing-armeo.
Tiel por sekureco, la revoluciuloj kunvenigis sian unuan konferencon ĉe la brita koncesio en Hankou la 30-an de novembro.
Antaŭ decembro 2, la revoluciemaj fortoj povis konkeri Nanking en la ribelo;
la revoluciuloj decidis igi ĝin la loko de la nova provizora registaro.
Tiutempe, Pekino daŭre estis la Qing-ĉefurbo.
#000080
La 29-an de decembro 1911, Sun Jatsen estis elektita kiel la unua provizora prezidanto.
Januaro 1, 1912, estis metita kiel la unua tago de la Numero unu-Jaro de la ROC.
La 3-an de januaro, la reprezentantoj rekomendis Li Yuanhong kiel la provizora vicprezidanto.
#000082
La 16-an de januaro, revenante al lia loĝejo, Yuan Shikai estis embuskita en atombombatako organizita per la Tongmenghui en Donghuaman (東華門), Tientsin, Pekino.
Totalo de dek ok revoluciuloj estis implikita.
Proksimume dek el la gardistoj mortis, sed Yuan mem ne estis grave vundita.
Li sendis mesaĝon al la revoluciuloj la venontan tagon promesante sian lojalecon kaj demandante al ili ne organizi plu aŭtobombojn kontraŭ li.
#000084
Zhang Jian redaktis abdikproponon kiu estis aprobita fare de la Provizora Senato.
La 20-an de januaro, Wu Tingfang de la Nanking Provisional-registaro oficiale liveris la imperian edikton de abdiko al Yuan Shikai por la abdiko de Pu Yi.
La 22-an de januaro, Sun Jatsen sciigis ke li prirezignus la prezidantecon en favoro de Yuan Shikai se ĉi-lasta apogus la abdikon de la imperiestro.
Juano tiam premadis Empress Dowager Longyu kun la minaco ke la vivoj de la imperia familio ne estus ŝparitaj se abdiko ne venis antaŭ ol la revoluciuloj atingis Pekinon, sed se ili jesas abdiki, la provizora registaro honorus la esprimojn proponitajn fare de la imperia familio.
#000085
La 3-an de februaro, imperiestrino Dowager Longyu donis al Yuan plenan permeson negoci la abdikperiodojn de la Qing-imperiestro.
Juano tiam desegnis supren sian propran version kaj plusendis ĝin al la revoluciuloj la kiam 3-an de februaro [115] lia versio konsistis el tri sekcioj anstataŭe de du.
La 12-an de februaro 1912, post estado aglomerita fare de Yuan kaj aliaj ministroj, Pu Yi (aĝo ses) kaj Imperiestrino Dowager Longyu akceptis la kondiĉojn de Yuan de abdiko.
#000086
La 10-an de marto 1912, Yuan Shikai estis ĵurkonfirmita kiel la dua Provisional President de la Respubliko Ĉinio en Pekino.
La registaro bazita en Pekino, nomita la Beiyang Registaro, ne estis internacie rekonita kiel la legitima registaro de la Respubliko Ĉinio ĝis 1928, tiel la periodo de 1912 ĝis 1928 estis konata simple kiel la "Beiyang Period".
La unua NaciaAsemblea elekto okazis laŭ la Provizora Konstitucio.
Dum en Pekino, la Kuomintango estis formita la 25-an de aŭgusto 1912.
La KMT tenis la plimulton de sidlokoj post la elekto.
Song Jiaoren estis elektita kiel ĉefministro.
Tamen, Song estis asasinita en Ŝanhajo la 20-an de marto 1913, sub la sekreta ordo de Yuan Shikai.
#000088
Proponis HAN-monarkojn kaj retenon de aristokrataj nobelaj titoloj
#000089
Iuj rekomendis ke HAN estu instalita kiel imperiestro, aŭ la posteulo de Konfuceo, kiu estis la Duko Yansheng, [139] [140] [141] [142] [143] aŭ la Ming-dynastia imperia familioposteulo, la Marquis of Extended Grace (Markizo de Extended Grace).
#000090
Kiel por la ĉinoj, mi havas la plej altan opinion ne nur de la ĉina karaktero, sed de la ĉina trejniteco por aŭtonomio.
mi opinias ke ili estas elstare konvenitaj por igi respublikon sukcesa.
Ĉinio, ekzemple, estas senlime pli bone konvenita ol estas Rusio por evoluo laŭ respublikanaj linioj.
Fakte, Ĉinio ĉiam estis preskaŭ respubliko.
Ĝi havis siajn dinastiojn de regantoj, sed la politika unuo da Ĉinio ĉiam estis la vilaĝo.
La vilaĝhomoj ĉiam havis sian influon sur la Registaro.
Kiaj SIC pli da, la meza Ĉiniano estas inteligentaj.
#000093
Post la revolucio, ekzistis enorma elfluo de kontraŭ-manĉura sento tra Ĉinio, sed precipe en Pekino kie miloj mortis en kontraŭ-manĉura perforto tiel imperiaj restriktoj sur HAN-loĝejo kaj konduto ene de la grandurbo diseriĝis tiel manĉura imperia potenco diseriĝis.
Kontraŭ-Manchu-sento estas registrita en libroj kiel A Short History of Slaves (奴才小史) kaj The Biographies of Avaricious Officials and Corrupt Personnel (貪官污吏傳) de Laoli (老吏).
#000094
Dum la abdiko de la lasta imperiestro, imperiestrino Dowager Longyu, Yuan Shikai kaj Sun Jatsen ambaŭ provis adopti la koncepton de "Manchu kaj HAN kiel unu familio" (滿漢一家).
Homoj komencis esplori kaj diskuti kun ili mem en la vera kialo de sia nacia malforto.
Tiu nova serĉo da identeco estis la Nov-Kulturo-Movado.
Manĉura kulturo kaj lingvo, kontraŭe, fariĝis praktike formortintaj antaŭ 2007.
#000095
Male al revolucioj en la Okcidento, la Xinhai Revolucio ne restrukturis socion.
La partoprenantoj de la Xinhai Revolucio estis plejparte armea personaro, malnov-specaj burokratoj, kaj lokaj subnobelaroj.
Tiuj homoj daŭre tenis regionan potencon post la Xinhai Revolucio.
Ekzistis neniuj gravaj plibonigoj en la vivnivelo.
Verkisto Lu Xun komentis en 1921 dum la eldonado de The True Story of Ah Q (La Vera Rakonto de Ah Q) , dek jarojn post la Xinhai Revolucio, kiun tiel baze nenio ŝanĝis krom "la Manchu forlasis la kuirejon".
La ekonomiaj problemoj ne estis traktitaj ĝis la administrado de Chiang Ching-kuo en Tajvano kaj Deng Xiaoping sur la kontinento.
#000096
La Xinhai Revolucio plejparte seniĝis de feŭdismo ( fengjian) de Late Imperial China.
En la kutima vido de historiistoj, ekzistas du restarigoj de feŭda potenco post la revolucio: la unua estis Yuan Shikai;
la dua estis Zhang Xun.
Ambaŭ estis malsukcesaj, sed la "feŭdaj restoj" revenis al Ĉinio kun La Kultura Revolucio en koncepto nomita guanksi, kie homoj fidis ne je feŭdaj rilatoj, sed personaj rilatoj, por supervivo.
Dum guanksi estas helpema en Tajvano, sur la kontinento, guanksi estas necesa iĝi io ajn farite.
#000097
La Xinhai Revolucio senpotencigis la Qing-registaron kaj du mil jarojn da monarkio.
Dum ĉina historio, maljunaj dinastioj ĉiam estis anstataŭigitaj per novaj dinastioj.
La Xinhai Revolucio, aliflanke, estis la unua se temas pri faligi monarkion tute kaj provi establi respublikon por disvastigi demokratajn ideojn ĉie en Ĉinio.
Kvankam en 1911 ĉe la provizora registaro bonvena ceremonio, Sun Jatsen diris, "La revolucio ankoraŭ ne estas sukcesa, la kamaradoj daŭre devas strebi al la posta tempo."
(革命尚未成功,同志仍需努力).
#000098
Ekde la 1920-aj jaroj, la du dominanto parties-la KMT kaj PRC-episkopeja la Xinhai Revolucio sufiĉe alimaniere.
Ambaŭ flankoj rekonas Sun Jatsen kiel la Father of the Nation (Patro de la nacio), sed en Tajvano, ili signifas "Patro de la Respubliko de Ĉinio".
Sur la kontinento, Sun Jatsen estis vidita kiel la viro kiu helpis renvers(iĝ)i la Qing, antaŭkondiĉo por la komunistŝtato fondis en 1949.
La PRC rigardas la laboron de Suno kiel la unuan paŝon direkte al la reala revolucio en 1949, kiam la komunistoj starigitaj vere sendependan ŝtaton kiu forpelis fremdulojn kaj konstruis armean kaj industrian potencon.
La patro de Nova Ĉinio estas vidita kiel Mao Zedong.
En 1954, Liu Shaoqi estis citita kiel dirante ke la "Xinhai-Revolucio enigis la koncepton de respubliko en plebojn".
Zhou Enlai substrekis ke la "Xinhai-Revolucio faligis la Qing-regulon, finiĝis 2000 jarojn da monarkio, kaj liberigis la menson de homoj laŭ granda mezuro, kaj malfermis la padon por la evoluo de estonta revolucio.
#000099
Ŝanĝo en la kredo ke la revolucio estis ĝenerale pozitiva ŝanĝo komenciĝis en la malfruaj 1980-aj jaroj kaj 1990-aj jaroj, sed Zhang Shizhao estis citita kiel kverelante ke "Dum parolado pri la Xinhai Revolucio, la teoriulo tiujn tagojn emas superakcenti.
La vorto "sukceso" estis maniero trouzis."
#000100
La sukceso de la demokratio akiris de la revolucio povas varii dependi de onies vido.
Eĉ post la morto de Sun Jatsen en 1925, dum sesdek jaroj, la KMT kontrolis ĉiujn kvin branĉojn de la registaro;
Yan Jiaqi, fondinto de la Federation for a Democratic China (Federacio por Demokrata Ĉinio), diris ke Sun Jatsen estas kreditota kiel fondi la unuan respublikon de Ĉinio en 1912, kaj la dua respubliko estas homoj de Tajvano kaj la partioj tie nun demokratiigi la regionon.
#000101
Dume, la idealoj de demokratio estas malproksimaj de realigita sur la kontinento.
Ekzemple, iama ĉina ĉefranga Wen Jiabao siatempe diris en parolado kiu sen reala demokratio, ekzistas neniu garantio de ekonomiaj kaj politikaj rajtoj;
sed li gvidis pulicpurigon de 2011 kontraŭ la pacaj ĉinaj jasmenprotestoj.
Liu Xiaobo, por-demokratia aktivulo kiu ricevis la tutmondan 2010 Nobel-premion pri pacon, estas en malliberejo.
Aliaj, kiel ekzemple Qin Yongmin (秦永敏) de la Democracy Party of China (Demokratia Partio de Ĉinio), kiu estis nur liberigita de malliberejo post dek du jaroj, ne laŭdas la Xinhai Revolucion.
Qin Yongmin diris ke la revolucio nur anstataŭigis unu diktatoron kun alia, ke Mao Zedong ne estis imperiestro, sed li estas pli malbona ol la imperiestro.
#000102
Militistaro de la Respubliko Ĉinio
#000103
Many of the Qing soldiers with HAN background turned to support the revolution during the uprisings, so the actual casualties are hard to trace .
Eltondaĵo de Min.-Bao (People's Papers).
Origine la eldonado da Hua Xin Hui kaj nomita China of the Twentieth Century, ĝi estis renomita post la establado de Tongmenhui.
#000104
Popolrespubliko de China−PRC PRC 1949-76
#000111
Nordoriente / norda / Centraj Ebenaĵoj
#000112
Komunista Partio de Alberto Ĝenerala sekretario
#000114
Sankta Edikto de la Kangxi Imperiestro
#000119
Imperia ĉaso de la Qing-dinastio
Templinio antaŭ nelonge kontraŭ-Qing ribeloj
#000121