Estas jam tria albumo ekde la banda reaktiviĝo en 1998 — bona kleriga
vojaĝo kun plejparte danca muziko — tradiciaj melodioj jen okcitana,
jen kataluna, sefarda, kroata, kabila (ĉu multaj el ni scias pri ĉi 11-miliona
popolo dise loĝanta inter Kanariaj insuloj kaj la oaza urbo Siwa en Egiptujo?),
dana/sveda, angla kaj aliaj. Multas soniloj: gitaro, mandolino, kontrabaso,
violono, flutoj, gambovjolo, akordiono kaj kio ankoraŭ, plus ĉiam bela
ĥoro da bele sinkombinantaj gevoĉoj aldone al la soloistaj.
#000002
Antaŭ jaroj mi vidis sporade trafintajn min video-pecojn kun KTP —
kaj notis por mi kiom aŭtente bele kaj stilece ili plenumis muzikon. Ĉi
nova albumo ĉiom kaj abunde bunte konfirmas tion. La endiska video montras
bandanojn muziki en sia muzikstudio, kaj rakonti pri siaj sentoj, faroj,
rilatoj al la kreado kaj ĝenerale pri sia kunvivado.
#000004
Aŭskultante unu titolon post la alia, mi sentas kaj aprezas la multjarcentan
tradicion kaj valoron de popolmuziko kiu iam eble naive, eble simplece
sed transdonas la koron kaj animon de homoj kun simplaj sed aŭtentaj vivĝojoj
tra malfacilaĵoj: jen knabino kreskis je strikta okulo de la panjo —
kaj ripetas ties sorton; jen sefarda rabeno zorgas pri sia edzino; jen
eternaj amkonfliktoj (“via edzino misamatas, ŝin donu al mi...” —
kiomgrade tio eblis en ilia realo?).
#000005
La disko invitas pliajn serĉojn kaj esplorojn — pri la dancoj, lokoj,
manieroj. La aldonaj karaokeaj versioj instigas kuni. Sendube la bando,
kiu afable gastigas muzikistojn, ne perdas sian unikecon, brave sin perfektigas
kaj serĉas pliajn fontojn, havas longan vojon antaŭ si plenan da kreado
kaj similbrilaj atingoj. Dankon al ili kaj ĉiuj kiuj klopodis tion liveri
#000008