Ni eliras Middelfart. Ni direktiĝas sudorienten al Odense, la ĉefa urbo de la insulo Fyn kaj la tria plej granda urbo en la lando kun siaj 200 000 loĝantoj.
#000002
Post mallonga trairo en la arbaro kie ni kampadis, la vojo malsupreniras al la maro kiun ni rapide ekvidas antaŭ ol reiri pli internen.
#000003
La itinero tiam kondukas nin laŭ malgrandaj vojoj en la mezo de bela kamparo. Estas kelkaj grimpadoj sed la vento iom puŝas nin, do la rapideco akirita en la malsupreniroj permesas al ni ofte atingi duonon de la grimpado.
#000006
Rande de la vojo estas ĉerizarboj, kies fruktoj estas malgrandaj sed bongustaj. Nur vi devas etendi la manon. Ni rikoltas ĝin por la deserto de la tagmanĝo. Aŭto kiu pasas haltas. Ni timas, ke ni faris eraron. Eble ĉi tiuj arboj apartenas al iu kaj ni ne rajtas pluki la ĉerizojn el ili. Male, la ŝoforo klarigas al ni, ke li loĝas en domo iom pli for kaj ke ni trovos tie pli grandajn kaj multe pli bonajn fruktojn. Ni dankas lin pro lia afableco sed bedaŭrinde ni ne sukcesos trovi la domon. Tamen, estis afable.
#000007
La vojo ĉi tie aspektas kiel jam vidita vojo. La pejzaĝo esence ĉiam estas la sama. Ĝi iras supren kaj malsupren senĉese inter la kampoj. Blua linio, la ĉielo flava linio – necesus nuanci – la kampojn. Foje verda aŭ nigra linio, arbaroj. La nuboj, blankaj aŭ grizaj, tranĉis la bluon. Izolitaj arboj aŭ arbaretoj faras makulon en la kampoj. Ĉiam la sama ĝenerala pejzaĝo sed neniam monotona. Ĉiam estas ia nuanco, kiu vekas emocion.
#000008
Floro perdita meze de la kampo, preĝejo, pajla tegmento, lago, maro kompreneble, kiun ni foje vidas, kion alia ? Sed la fakto estas, ke ni neniam laciĝas pro tio. Neniam.
#000009
Ni piknikas ĉe la bordo de Langesø. La vento, malicema, pli forte ekblovas kaj, verdire, iom difektas la manĝon. Sed negrave ni estas nur kelkajn kilometrojn de Odense, grava etapo de nia vojaĝo, antaŭ Kopenhago post kelkaj tagoj.
#000010
Quels beaux nuages et si différents les uns des autres .
#000013