Oni scias, ke la unua pri la identeco de la Virgulino de Žagarė atentigis Ĵemajtia (Samogitia) episkopo Antoni Tyszkiewicz (Antanas Tiškevičius) en la jaro 1755. En la raporto al St. Trono li skribis: “Mi pensas inda mencii pri la korporestaĵoj de unu kara al Dio virgulino, famiĝita pro multaj mirakloj. Inter la vivantoj jam ne plu restis iu, kiu sciu la nomon aŭ originon de ĉi Virgulino, tamen al kelkaj personoj ŝi, aperinta en la sonĝoj, nomis sin Barbora. “
#000001
Laŭ perbuŝe disvastiĝanta rakonto, jam post kelkaj jaroj ekde la morto de Barbora la eksterordinara okazintaĵo komencis ŝian kulton de perantino kaj protektantino ĉe Dio. Ĝi ligiĝas al sveda invado en Litovio meze de XVII jc. En 1655 la invadintoj prirabis kaj forbruligis la preĝejon de Malnova Žagarė, ankaŭ troviĝintajn en la kripto restaĵojn de mortintoj, tamen post la incendio trovita en la cindroj la korpo de Barbora restis ne bruligita, nur iom nigriĝinta.
#000002
Senduba pri la ĝusteco de tiu ĉi eksterordinara okazaĵo la episkopo A. Tyszkiewicz en la supre menciita raporto al St. Trono daŭrigis: “... inter la cindroj de la mortintoj sinkis, netuŝita de tempesta fajro, forbruliĝinta eĉ ne korpoparte, eĉ ne harare la nedifektita korpo de la ĉasta Virgulino, kiu estis deprenita elde cindroj kaj denove respekte metita en ĉerkon kiel evidenta atesto de Dipotenco kaj de ŝiaj meritoj. Ankaŭ nun ĝi restas sendifekta, nur nigriĝinta”. En la sama dokumento la Samogitia episkopo, antaŭ ol komenci priskribadon de ok mirakloj okazintaj per la propeto de Barbora Žagarietė dum la jaroj 1735-1748, notas: “Multaj malfeliĉuloj, subpremitaj de nekuraceblaj malsanoj serĉas ĉe la ĉerko de Virgulino azilon kaj tuj spertas la helpon. La rakonto ampleksigus senfine, se mi almenaŭ preterkure mencius forigitajn malsaniĝojn de ĉiuj“.
#000003
Post translokigo de la korporestaĵoj de Barbora en kripton de la restarigita en la jaro 1712 preĝejo de Malnova Žagarė, komenciĝis publika, dum kelkaj jarcentoj ĝis la nuntempo daŭranta, devoteco al Virgulino de Žagarė, kredante ke ŝi estas sankta.
#000004
En 1886, kiam Litovio suferis subpremon de la cara Rusujo, la kripto de la preĝejo de Malnova Žagarė kun la korporestaĵoj laŭ la ordono de cara registaro estis fermita. Tamen la penado tiel malfortigi la konfidon de la kredantoj al Dio perpropetan de Barbora, ne estis efikaj. Male, kiam post 19 jaroj, oni riparis la preĝejon, la korpo de la Virgulino estis denove trovita sendifekta, denove – la devoteco al Barbora eĉ fortiĝis kaj intensiĝis.
#000005
Post la paso de 100 jaroj ekde la unua oficiala mencio de Barbora en la mezo de 18a jarcento, la episkopo Motiejus Valančius la 7an de januaro 1860 devontigis la pastron de la preĝejo de Malnova Žagarė Silvestras Limaževičius (Limaszewicz) registradi miraklojn okazintaj perpropete, ankaŭ aliajn ricevitajn Digracojn. Tiel estis komencita la tiel nomata La miraklo-registra libro de Barbora Žagarietė, en kiu ĝis la 14 de decembro 1940 estis registritaj 97 kazoj, tamen neniu evento estis esplorita laŭ la kanonaj reguloj. Dum la soveta jararo, oni kelkan tempon opiniis, ke La miraklo-registra libro de Barbora Žagarietė malaperis. En 1990, post la restarigo de la sendependeco, la parokestro de la preĝejo de Apostoloj Petro kaj Paŭlo Boleslovas Babrauskas SJ komencis serĉi tiun libron kaj en 1994 trovis ĝin.
#000008
Tiun valoregan Miraklo-registran libron gardotenis la pastro de Malnova Žagarė Pranciškus Ščepavičius, kiu dum la severa tempo por Litova Eklezio plenumis la parokestrajn devojn. Tiu ĉi libro, sendube, la plej bone atestas la famon de sankteco – fami sanctitatis de miraklo-farantino Barbora, kiu malgraŭ diversaj politikaj ŝanĝoj kaj okupaciaj reĝimoj neniam estis ĉesigita.
#000009
La 13an de majo 2005 St. Trono, respondante al la peto de 11a de novembro 2004, No. 0376/04 de Šiauliai-episkopo Eugenijus Bartulis por komenci la proceson pri beatigo-kanonizo de Barbora Žagarietė, informis, ke surbaze de aprobitaj normoj de la Kongregacio pri proklamo de Sanktuloj de la 7a de februaro 1983, destinitaj al episkopoj, plenumantaj esplorajn procesojn de sanktuloj, estas neniu obstaklo por komenci la proceson.
#000010
Baziĝinte sur la supre menciita permeso kaj konforme al la peto de fideluloj en la diocezo Šiauliai, la episkopo Eugenijus Bartulis la 24an de septembro 2005 solene komencis la esplorproceson pri beatigo-kanonizo de Barbora Žagarietė.
#000011
Por gvidi la esplorproceson estis elektitaj sekvaj tribunalaj membroj: postulatoro – pastro.liturg. lic. Mindaugas Grigalius, la juĝisto – pastro, teol. lic. Tomas Kedušis, defendanto de justeco – pastro, teol. lic. Saulius Paliūnas, notario – fratino Danutė Jonė Sakalauskaitė ACJ.
#000012
Nin amanta Dio, ni sincere petegas, ke la junaĝe mortinta Dia Servantino Barbora Žagarietė, inspirita de profunda kredo diligente protektinta mizerulojn kaj dum kvarcent jaroj famiĝanta per mirakloj kaj multnombraj favoroj, estu beatproklamota de Eklezio. Per ŝia propeto ricevitaj favoraĵoj instigu ĉiujn, speciale la junajn kristanojn, spertantaj hodiaŭajn elprovojn de mondo, evoluigi en si la fortan kredon kaj konfidon al Dio. Ni petas per Kristo, nia Sinjoro. Amen.
#000015
Saluton Maria, gracoplena. La Sinjoro estas kun vi. Benata vi estas inter virinoj kaj benata estas Jesuo, la frukto de via sino. Sankta Maria, Dipatrino, preĝu por ni pekuloj nun kaj en la horo de nia morto. Amen
#000018
Sinjoro, kompatu nin! – Kristo, kompatu nin!
#000024
Patro elĉiela Dio, kompatu nin!
#000025
Sankta Spirito, Dio, kompati nin!
#000027
Sankta Triunuo, unu Dio, kompatu nin!
#000028
Patrino de ĉiuj ĉastaj Fraŭlinoj, –
#000030
En la ĉiela gloro ĝuanta kun ĉiuj sanktuloj, –
#000031
Dia Servantino Barbora el Žagarė, –
#000032
Fidinta al Kristo sian vivon, –
#000033
Sian junecon al Kristo oferdoninta, –
#000034
Obeema al Dia volo, –
#000035
Vokita proklami korpan ĉastecon, –
#000037
Ĉiutagan tempon sanktiginta per preĝado kaj fastado, –
#000039
Disvastiginta odoron de Jezua sankteco por ĉirkaŭantoj, –
#000041
Humila konraŭ gravuloj de Eklezio, –
#000042
Ricevina forton vivi el la amo de Krucigita Kristo, –
#000043
Kruciginta pekon en sia korpo tra unueco kun Kristo, –
#000045
Per preĝa vivo ornaminta sian estadon, –
#000046
Dum noktoj unuecon kun Kristo spertinta, –
#000047
En morto unuiginta animon kun la plej Sankta Triunuo, –
#000049
En sonĝo malkaŝinta sian nomon, –
#000050
La silenta heroino de Kristo, –
#000051
Per sankteco kaj ĉasteco tra mortinta korpo radiinta, –
#000055
Brilanta Dia steleto en la krono de Lia gloro, –
#000056
Ĉiopova eterna Dio, pere de sufero, morto kaj resurekto de Jezuo kaj per Baptado renaskiĝinta nin por eterna vivo kaj vokinta al sankteco, ni preĝas al Vi, ke tra ekzemplo de la vivo kaj oferdonema amo al Ĉiela reĝlando de fraŭlino Dia Srevantino Barbora el Žagarė ni estu liberigitaj de ĉiuj pekoj, intencoj kaj malicoj de malbono kaj per ŝia protekto ni atingu ĝojon de la eterna vivo. Ni petas tra Kristo, nia Sinjoro. Amen.
#000058
La mirakloj plue estas prezentitaj laǔ jenaj fontoj:a) Fragmento el la eventoprezento (relacio) nr. 713, 1755 de episkopo Antoni Tyszkiewicz al papo Benedikto la XIV. Pri la mirakloj okazintaj per propeto de Diservantino Barbora Žagarietė [Apie Dievo Tarnaitės Barboros Žagarietės užtarimu įvykusius stebuklus], ellatinigis Stanislovas Poniškaitis, in: Šiaulių vyskupijos archyvo DTBŽbb fondas [La DTBŽbb fonduso de Šiauliai biskupeja arkivo], orig: Relationes Status Dioecesium in Magno Ducatu Lituaniae, vol. 1. Dioeceses Vilnensis et Samogitiae, Romo: Academiae Lituana Catholica Scientiarum, 1971, p. 366–368.b) Barboros Žagarietės užtarimu įvykusių stebuklų registracijos knyga, el la pola lingvo tradukis Irena Katilienė. In: Lietuvių katalikų mokslo akademijos metraštis, Vilnius, 2000, t. 16, p. 454–523.c) Barboros Žagarietės užtarimu gautos Dievo malonės: po 1940-ųjų, užrašyti per 2006–2008 metų mokslines ekspedicijas, in: Šiaulių vyskupijos archyvo DTBŽbb fondas.d) Paulius Guga, Biografijos: Barbora Žagarietė [mem-eldono, 1964], in: Šiaulių vyskupijos archyvo DTBŽbb fondas.e) Sofija Lažinskaitė, [persona atesto], in: Šiaulių vyskupijos archyvo DTBŽbb fondas.Surbaze de antaŭe menciitaj fontoj (mallongite, redirinte kaj redaktinte) la difavoraĵoj, ricevitaj per propeto de Barbora Žagarietė plue estas ordigitaj laǔ la malsano-kodoj (IIK) de la Monda Organizaĵo pri la Sano celante montri la diversecon kaj diferencon de prezentitaj favoraĵoj. Tiu ĉi kodosistemo enhavas malsanojn, patologiajn statojn, plendojn, sociajn cirkonstancojn, kialojn de eksterajn vundaĵoj kaj malsanoj. (La sistemon IIK-10-AM oni komencis uzi ekde 1992). Aliaj kazoj, ne en trafintaj tiun ĉi sistemon estas nomitaj Kazoj de reala vivo.lue estas prezentataj 116 (cent dek ses) tipologie ĝeneralaj kazoj, substrekinte iliajn ĉefajn simptomojn. Enkrampe estas indikitaj numeroj de enskriboj. Per pendstreko estas signataj simptomoj de legitimitaj malsanoj kaj la registrodatoj de mirakloj.
#000059
La filo de Vladislav Emmanuel, grafo de Lohojsk kaj Berdyčev Antoni Tyszkiewicz (Antanas Tiškevičius) naskiĝis en 1700 en Lohojsk. Decidiĝinta jam en juneco iĝi pastro, li eniris en la eklezian socion. A.Tyszkiewicz estis Vilna kanoniko. Li en 1744 translokigis la Samogitian Pastran Seminarion el Kražiai en la ĉefurbon de Samogitia Diocezo Varniai kaj en la jaro 1752 kunvokis sinodon de Samogitia diocezio en Varniai.Episkopo A. Tyszkiewicz sekvis paŝojn de lia antaŭulo episkopo Georgo Tyszkiewicz (Jurgis Tiškevičius), plene subtenis la Samogitian Kalvarion establitan de li mem. En 1750 li konstruis novan lignan preĝejon, sub kies la granda altaro en 1762 oni retombigis la restaĵojn de episkopo G.Tyszkiewicz, venigitajn de Koenigsberg (poste la korporestaĵoj estis translokitaj al Varniai). En la jaro 1744 episkopo A. Tyszkiewicz estis distingita per la Ordeno de la Blanka Aglo, poste enoficigita kiel membro de la Supera Tribunalo. La Episkopo mortis en la 1762 en la Dioceza bieno de Alsėdžiai. Li estis entombigita en Varniai. A. Tyszkiewicz studis en la Vilna Akademio, akiris doktorecon pri filozofio, du jarojn studis teologion. En jaro 1715 li estis ordinita al la pastreco. La 20an de julio 1739 oni nomumis lin titulara Mennitho Episkopo kaj Helpanto de Episkopo de Kievo. La 16an de septembro 1740 li estis enoficigita por episkopaj devoj al Samogitio. Post alveno al la Diocezo li vizitis la parokojn, zorgis pri plibonigo de la eduknivelo de pastroj, organizis por ili 3-monatajn kursojn en Varniai; la prizorgon de seminarianoj li komisiis al la monaĥoj PER (pioroj), li zorgis pri pliigo de nombro da seminarianoj. La seminario de Varniai estis translokigita al novaj lignaj konstruaĵoj. Li enkondukis por la seminarianoj kaj pastroj la devigajn 7-tagan kunmeditadon. En Varniai li enloĝigis monaĥojn rokitojn, permesis la fondon de monaĥejo por la Fratinoj mariitinoj. Estis dividitaj 10 dekanaj distriktoj en la diocezo, fiksita ordo pri paroko-pilgrimado al Šiluva kaj Samogitia Kalvario. Li konstruis preĝejon en Žemaičių Kalvarija, establis altaristejon ĉe la preĝejo de Mosėdis. La 4-6an de junio 1752 li kunvokis sinodon de Samogitia diocezo, ĝiaj rezolucioj estis presitaj en Vilno.
#000064
Presita: „Królewska Droga do nieba albo życia S. Kazimierza krolewica polskiego y W. Ks. L. (1752).; “Sinodo dioecesana Mednicensis seu Samogitiae” (1752.) kaj al li dediĉita elpoligita ” Dolĉmirha pakaĵo de la de krucarbo de Sinjoro Jesuo” (litovlingve, 1750.).
#000065
A.Tyszkiewicz mortis la 31an de januaro 1762 en Alsėdžiai, estis entombigita en la episkopa kripto de la katedralo Varniai.
#000066
(La biografio estas prezentita laŭ: )
#000067
La 11an de aŭgusto 1745 episkopo A. Tiškevičius konsekris la preĝejon de Malnova Žagarė. Samokaze li vizitis kaj inspektis la nedifektigitajn restaĵojn de Barbora. Kion li aŭdis pri Barbora Žagarietė, li en 1755 priskribis en relacio (eventoprezento) de la Samogitia diocezo al Papo Benedikto XIV. Por la Sankta Trono en Vatikano la episkopo A. Tyszkiewicz prezentis ok miraklojn, okazintajn laǔ propeto de Barbora Žagarietė. Tiun ĉi dokumenton studis, ĝin redaktis kaj en 1971 en Romo publikigis prof. Paulius Rabikauskas, SJ., vivinta en Romo kaj laborinta en Gregoria universitato.
#000068
Mi kredas, ke enda paroli pri la restaĵoj de unu al Dio kara Virgulino, tre famiĝitaj pro multaj mirakloj. Inter la vivantoj jam restis neniu, kiu konus la nomon aŭ originon de ĉi Virgulino, nur por kelkaj personoj ŝi, aperinta en la sonĝo, nomis sin Barbora [...]
#000069
Tamen inter la cindroj de la mortintoj sinkis, netuŝita de tempesta fajro, forbruliĝinta eĉ ne korpoparte, eĉ ne harare la nedifektita korpo de la ĉasta Virgulino, kiu estis deprenita elde cindroj kaj denove respekte metita en ĉerkon kiel evidenta atesto de Dipotenco kaj de ŝiaj meritoj. Ankaŭ nun ĝi restas sendifekta, nur nigriĝinta [...]
#000070
Multaj malfeliĉuloj, subpremitaj de nekuraceblaj malsanoj serĉas ĉe la ĉerko de Virgulino azilon kaj tuj spertas la helpon. La rakonto ampleksigus senfine, se mi almenaŭ preterkure mencius forigitajn malsaniĝojn de ĉiuj.
#000071
La 2an dejunio,1747. Loĝantino de vilaĝo Ylakiai en distriktoSkuodasMarijonaKarpovska, longe suferis pro epilepsio, demenco kaj korpoŝvelo kaj laŭ la farita voto vizitis tiun Virgulinon. Post kiam ŝia promeso estis plenumita, ŝi eksentis sin liberigita de la epidemia plago (casibus epidemiae) kaj de tumoroŝarĝo. (Enskribo No 5).29an dejunio, 1737. Loĝantino de parokoTryškiai ElizbietaStrebulavičpersonerakontispri la sesjarafilino Agota, kiu dum duonjaro estis perdinta la kapablon paroli. Patrino decidiĝis veturigi la filinjon al Žagarė. Tuj post la decidiĝo, kvankam pene, la malsanulino ekparolis. Tio por ĉiuj estis tre surpriza. Post tio ili ambaŭ vizitis la korpon de Virgulino, kaj jam en la preĝejo en la ĉesto de la pastro la knabino komencis sufi ĉe klare kaj flue paroli kaj tiel ŝi pluparolis poste. (Enskribo No2).
#000072
La 2an de junio, 1748. Jonas Vitoromanovičius, la junulo el nobla familio, spertis paralizon de la dekstra korpoparto, t.e. de la kapo kaj de brako, li estis kuracita tradicie. Ĉar la malsano ne retiriĝis, li decidis preĝpeti por supernatura (divorum) helpo. Kvar semajnojn li senĉese iradis tien, kien lin gvidis lia klopodplena koro, sed nenio ŝanĝiĝis. Foje en la sonĝo li ekvidis preĝejon de Žagarė, en kiu li neniam estis. Li vidis kiel kvar pastroj suprenlevas la ĉerkon kun la korpo de la Virgulino kaj denove mallevas ĝin. La sonĝinto, senhezita pri tio, ke tiu estas la miraklofara virgulino, en la sonĝo tre humile kisis ŝian dekstran manon. Ankoraŭ droninte en profunda dormo, li ensonĝe opiniis plene reakirita la sanon, kaj vekiĝinte li konstatis, tion esti vero. Lian miraklan resanigon atribuinte al la virgulino (divae), li decidiĝis dum tri sekvajn jarojn refoje viziti ŝin. En Žagarė li estis unufoje. Ekhezitinte, ĉu li reakiris la sanon vere dank` al interveno de ĉi virgulino, li ekignoris sian promeson. Dum tia hezitado li estis denove katenita de la renoviĝinta paraliza dolorego kaj la korpa stagnado fariĝis multe pli forta ol la antaŭe. Plorante li decidis plenumi la promeson ĝis la fino kaj post diurno li spertis saniĝon. (Enskribo No.2).
#000073
La 29an de junio, 1747 loĝantino de paroko Akmenė Barbora Rimšova dum tuta jaro suferis pro granda okuldoloro. Turmentita pro tio ŝi komencis vizitadi diversajn sanktejojn, sed senrezulte. La plano de Dio estis alia. En unu el sonĝoj aperis Virgulino Ĵagara, instigis ŝin viziti kaj mendi meson kaj certigis, ke la okuldoloro forpasos. Tuj dum la sonĝo ŝi votpromesis al Barbora kaj atestantino vekiĝis sana. (Enskribo No 6).
#000074
25an de februaro, 1748. Barbora, familinome Rimkevičiova, loĝantino de paroko Joniškis por trovi helpon al sia filo Ignacas, nekapabla piediri pro la kuntiriĝo de tendenoj (nervis contraktis), dum jaroj vizitadis famajn ĉielfavorajn lokojn. Kiam ŝi ekaŭdis, ke piligrimantoj amase vizitadas la miraklofaman korpon de la Virgulino Ĵagara, ŝi veturigis tien ĉi sian infanon, kaj baldaŭ ŝi ekvidis, ke la kruroj de la filo reviviĝis kaj liaj paŝoj fortiĝas. (Enskribo No.7).La 2an de julio, 1746. Kristina Vasilkova de Grodna distrikto dum la tri jaroj suferis de idropsio. Ŝia korpo tute ŝvelis. Post kiam la fizika malforteco kvietiĝis, sed la ŝvelado daŭris, ŝi laŭ konsiloj de pastroj pretiĝis por viziti la sanktajn lokojn. Dum la plenumo de sia voto ŝi ekaŭdis, ke en Žagarė pri mirakloj famas korpo de iu virgulino. Tuj ŝi ekiris la vojon de pli ol 60 germanaj mejloj. Kiam ŝi jam estis jam proksime de sia celloko, kaj horizonte aperis du preĝejoj, ŝi demandis sian samvojaĝantinon, kiu el ili famas pri la altvaloraj korporestaĵoj. Kiam tiu montris la pli malgrandan kaj pli foran, ŝi tre fervore vokis por la helpo de la mirakla virgulino. Tuj ŝi eksentis plifortiĝon de feblaj fortoj kaj komencis paŝadi pli vigle. Proksimiĝante al la ĉerko, ene de preĝejo, ŝi eksentis la malŝveliĝon. Ŝi konsciis la revenantan sanon. (Enskribo No 4).
#000075
La 8an de majo,1735. Librovendisto Mykolas Mačiulskis ĵure certigis, ke li la duonjaron pro tre komplika malsano estis ligita al lito. Kiam la kuracado donis neniun esperon, li subite ekmemoris la virgulinon Barbora de Žagarė, promesis viziti ŝian ĉerkon kaj mendi la Meson sanintence. Tri tagojn poste, li leviĝis de la lito sana. (Enskribo No 1).La 14an de marto, 1746. Rožė, la edzino de Kazimieras Narkevičius, loĝanto de Žemaičių Kalvarija, pro tre danĝera malsano trovis sin mortonta. Kiam ĉiuj homaj klopodoj por saniĝo fiaskis, ŝi alvokis la Virgulinon Barbora por helpo. Samtage ŝi spertis pliboniĝon kaj saniĝis. Baldaŭ ŝi vizitis la korpon de sia savintino. (Enskribo No 3).
#000076
DUA PARTO. Atestoj pri la diaj gracoj lau registra libro komencita dela episkopo Motiejus Valančius (kazoj dum la jaroj 1860–1940)
#000077
Motiejus estis la kvara infano en la familio de Mykolas kaj Ona Valančius. Li naskiĝis la 28an de februaro 1801 en vilaĝo Nasrėnai en paroko Salantai de distrikto Telšiai. Je la komenco de 19a jarcento Valančius-familio translokiĝis de Nasrėnai al vilaĝo Klausgalviai-Medsėdžiai. Motiejus studis en Dominikana gimnazio en Ĵemajtia (Samogitia) Kalvario (1816-1821) kaj poste– en Varniai(1822-1824), kaj en 1824-1828 li studis en Vilna Eklezia Seminario.
#000078
La 1an de septembro 1828 en Vilna Katedralo li estis ordinita al la pastreco. Li laboris kiel kapelano en lernejoj en Mozyr (nun Belorusio, Gomela distrikto), en Kražiai (1834-1840). Li profesoris en Vilna (1840-1842) kaj Peterburga (1842-1844) Ekleziaj Akademioj. Ekde 1845 ĝis 1850 li estis rektoro de seminario en Varniai. En 1850-1875 li gvidis la Ĵemajtian (Samogitian) diocezon. La paŝtoestro mortis la 17an majo en 1875. Li estis entombigita en Bazilika Katedralo de Kaunas.
#000079
Dum la 25-jara episkopado M. Valančius ordinis al pastroj 550 seminarianojn, por pli ol 700 mil infanoj li donis la konfirman sakramenton kaj konstruigis 50 preĝejojn. Estante Ĵemajtia episkopo, li prizorgis establon de litovaj parokaj lernejoj, fondadon de malgrandaj bibliotekoj kaj librovendejoj. Li organizis kampanjon pri abstinenco, dank` al kiu en Litovio dum du jaroj oni fordrinkis ĉirkaŭ 8-foje malpli da brando ol antaŭe.
#000080
Dum la jaroj de malpermeso de litova eldonado (1864-1904) li organizis agadon de libroportistoj kaj gvidis ilin.
#000081
M.Valančius verkis proksimume 50 librojn, el kiuj la plej gravaj estas: Žemaičių vyskupystė (Ĵemajtia Diocezo, du partoj), Kantyczkos (Preĝlibretoj), Palangos Juzė (Juzė de Palanga), Antano Tretininko pasakojimai (Rakontoj de Antanas la Franciskana laiko), Vaikų knygelė (Infanlibreto), Paaugusių žmonių knygelė (Libro por adoltoj) kaj aliaj.
#000082
Valančius estas la klasikulo de litova literaturo, fama aŭtoro de la didakta prozo.
#000083
[1] Komencita dum agojaroj de episkopo Motiejus Valančius, la libro estis verkita en 1860–1940. Pli vaste pri tiu ĉ i fonto legu en artikolo de J. Boruta, I. Katilienė, A. Katilius, in: Lietuvių katalikų mokslo akademijos metraštis, Vilnius, 2000, t. 16, p. 443–453. La atestojn prezentas personoj spertintaj la miraklojn, en la registra libro estas kutima indiko, kiel ili rakontas, kelkaj fidindaj atestantoj, inter tiuj estas indikitaj ankaǔ konkretaj pastroj. Pli vastaj priskriboj de kazoj estas prezentitaj en antaŭa fonto.
#000086
La 26an de junio, 1860. Barbora Kanvovska el urbeto Endriejavas de distrikto Raseiniai dum 28 jaroj suferis pro febro, kuraciloj estis senutilaj. Post la votpromeso al la benita Barbora la febro tuj forlasis ŝian korpon. (Enskribo No 17).La 29an de aŭgusto, 1862. Al Marijona Maciejauskienė el urbeto Kalvarija, en distrikto Telšiai, sur la korpo sub la koroloko leviĝis dolora ulcero. Ĉar neniu specifa kuracado pri ulceroj ekzistis, ŝi plenumis ĉiun ekaŭditan konsilon, por ke la doloro malgrandiĝu, sed sentis neniun faciliĝon. Tiel ŝi sufertenis kvin jarojn. Post votpromeso al benita Barbora, la ulcero tuj krevis. (Enskribo No 30).3. La 16an de majo, 1864. Antanina Šimaitienė el vilaĝo Klaišiai de paroko Židikai, kiu apartenis al distrikto Telšiai, dum tri jarojn havis ulcerojn sur la kruroj, promeni ŝi povis nur per lambastonoj. Post la votodono al Barbora, entombigita en la preĝeja kelo de Malnova Žagarė kaj pro mirakloj famiĝanta en malproksimaj landoj, ŝi tuj eksentis faciliĝon. Lante, dum unu jaro ŝi plene resanis. (Enskribo No 32).La 10an junio, 1871. Agnietė Jaraminienė el vilaĝo Sarakai, de paroko Gadūnavas, distrikto Telšiai sciigis pri du okazintaĵoj. Al Marcijona Petkevičiūtė sur ŝia femuro aperis infektaĵo – tre dolora kaj neniel efikebla. Kvankam kuracistoj kuracis ŝin 3 monatojn, tamen sen pliboniĝo kaj ŝi sentis sin preskaŭ mortanta. Post votodono al la benita Barbora malaperis la malforto kaj la doloraĵo, eĉ ne krevinta, malaperis, la virino resaniĝis. Alia kazo: Domicelė Viršilienė, paralizita, tute senhelpa, ne povis ellitiĝi 2 monatojn, tuta korpo estis ŝvelita. Doninte la votpromeson al la benita Barbora, ŝi tuj eksentis sin pli bone, la ŝvelaĵo malgrandiĝis, ŝi komencis movi la artikojn kaj tute resaniĝis. (Enskribo No 66).La 6an de junio, 1870. Ona Žakaitė de urbeto Viekšniai, el distrikto Ŝiauliai suferis pro dolorigo de mamoj. Al ŝi oni diris, ke tiel formiĝas erizipelo aperinta pro ektimo. Ok monatojn ŝin suferigis la neeltenebla doloro, akompanita de terura malforteco. Post votodono al la benita Barbora la doloro de la brusto transiris al la gamboj, sur ili aperis abscesoj, poste malfermiĝis vundoj kaj forfluis pusoj, la doloro pasis, la vundoj saniĝis. Ŝi plene saniĝis. (Enskribo No 56).La 29an de junio, 1939. Ĉe Ona Navagreckienė el vilaĝo Venciškiai, de paroko Akmenė, bruste nutrinta novnaskitan infanon, fine de junio aŭ komence de julio 1933 kreskis absceso, poste sur ambaŭ mamoj malfermiĝis grandaj vundoj. Ŝi vizitis du kuracistojn de distriktaj malsanulejoj en Akmenė kaj Mažeikiai. Ili diris, ke nur la kirurgio povas helpi. La 29an de junio 1934 ŝi vizitis la tombon de Barbora en Žagarė. Ĉi tie ŝi eksentis pliboniĝon kaj plene resaniĝis post kelkaj tagoj. Tamen aŭguste de 1936 la malsano renoviĝis. La edzo de la virino Jonas Navagreckis decidis, ke recidivo okazis pro tio, ke pri la okazinta miraklo ne estis sciigita la eklezio. Surgenuiĝinte en la preĝejo de Žagarė, li petis al Barbora sanigi la edzinon, promesinte tiuintence tri noktojn laŭvice preĝi po unu “Saluton Maria”. Lia edzino reakiris la sanon fine de decembro 1938. (Enskribo No 96).
#000087
La 27an de majo, 1870. Al Tomas Lakštas de urbeto Kalvarija, el distrikto Telšiai, provinco Kaunas, ekde infanaĝo temp-altempe doloradis submentonaj glandoj kaj sufokis preskaŭ ĝismorte. La ĉiujara paroksismo daŭris du aŭ tri semajnojn, du- tri foje dum la tuta jardeko. Li ne turnis sin al kuracistojn, la dolorojn malpliigis per hejmaj kuraciloj, tamen ne sukcesis elimini ilin. Unu almozulo konsilis lin fari la ofervoton al la benita Barbora. Tomas venis al Žagarė, per harfasketo de Barbora frotis la tuberojn aŭ la glandojn sur la kolo, ankaŭ submentone. Ekde tiu tago nek tuberoj, nek mortiganta tusado renoviĝis. (Enskribo No 51).La 29an de majo, 1872. Nobelo Konstantinas Stulginskis, la filo de Jokūbas, de distrikto Šiauliai, el bieno Babališkiai, de paroko Kurtuvėnai, ekde infanaĝo de siaj gepatroj – Jokūbas kaj Kotryna (de domo Matusevičiūtė) Stulginskis – aŭdis pri mirakloj fare de Barbora el Malnova Žagarė, tion spertis ili propre ankaŭ aliaj personoj. Ankaŭ li mem spertis miraklojn: “1) En la jaroj 1865-1869 mi havis malsanon, kiun doktoroj traktis jen kancero, jen per aliaj teruraj nomoj nomis; laŭ la volo de Supera Doktoro kaj dank` al propeto de Barbora, sen konsiloj de kuracistoj, mi mem trovis la plej efikajn medikamentojn per kiuj mi resaniĝis; 2) en julio 1863 kaj 3) la 14an de pasinta 1871, kiam laŭ mia intenco okazis sankta Meso en preĝejo de Malnova Žagarė dum la plej endanĝeriga por mia honoro kaj interesoj momento, pro penado de malbonvolaj al mi homoj – en la sama tago min atingis favora dekreto de superuloj – sen ia homa helpo, sen miaj penoj, nur fare de la Supera Juĝisto, per propeto kaj savo de Barbora. Same en diversaj aliaj hejmaj aferoj, tute konfidite, per afliktita koro, mi vokas Dian helpon per propeto de la sama meritohava Barbora kaj mirinde spertas la plej efikan savon, konsilon, apogon kaj helpon. “(Enskribo No 68).La 23an de junio, 1876. Al Petras Šemeta de paroko Žemalė, el etbieno Lėlaičiai, en distrikto Telšiai, dum tri monatoj survizaĝe kreskis tumoro. Kuracistoj diris, ke tio estas kancero, kaj timigis klariginte, ke ĝi estas nekuracebla. Vidante, ke la homa potenco kaj scienco ne povos restarigi sanon, Petras turnis sin al Dio, petante pardonon de pekoj kaj kompaton pere de Barbora. De tiu momento li eksentis sin pli bone. Plene li reakiris la sanon dum tri semajnoj. (Enskribo No 83).
#000088
La 12an de julio, 1874. Marcijona Stripinaitytė el vilaĝo Petrikai, apartenanta al la paroko Ylakiai, en distrikto Raseiniai, naŭ jarojn suferis hemoragion el de la lipo kaj la nazo, la korpo estis punktita per dolorvundoj. Estante malriĉa, ŝi kuracis sin nur per hejmaj medikamentoj. La malsano dum tiu tempo elĉerpis ŝin ĝis konsciperdo. Foje en la sonĝo iu avo konsilis ŝin turni al la benita Barbora el Žagarė por propeti ŝin antaŭ Dio – tiam ŝi saniĝos. Ŝi obeis lian konsilon kaj tuj eksentis sin pli bone. Iom post iom aperis pli da fortoj, ĉesis flui sango, vundoj saniĝis. Restis nur internaj doloroj, kiuj iĝis malpliaj ol la antaŭe. Ŝi venis por omaĝi la Superulon al Žagarė ankaŭ ĉe la ĉerkon de Barbora por danki pro la mirakla reakiro de la sano. (Enskribo No 30).
#000089
La 6an de junio, 1870. Ona Bazarienė el etbieno Stragintrakis, de paroko Lioliai, en distrikto Raseiniai tiel frenezis pro angoro kaj timo, ke estis necesis ŝin eĉ ŝnurligi, ĉar ĉion, kion ŝi kapablis atingi, ŝi ĉifonŝiris, difektis siajn vestojn, širis harojn de sia kapo. Faliginte la infanojn ŝi frapadis ilin alteren. Tiel daŭris dek monatojn. La familianoj, ne sciante kion fari, decidis doni la votpromeson al Barbora Žagarietė. Post ĉi tiu paŝo la virino reakiris la saĝon kaj tute resaniĝis. (Enskribo No 57).
#000090
La 26an de junio, 1856. Al Barbora Paltakaitė de paroko Vaiguva, en distrikto Šiauliai, estis kuntirita gambo (contractura). Doninte la promeson al la benita Barbora ŝi tuj eksentis trankviligon kaj povis veni por plenumi la promeson al Žagarė. (Enskribo No 3).La 25an de majo, 1859. Cecilia Nugarienė de urbeto Kalvarija ok jarojn estis paralizita. Post dono de la votpromeso al la benita Barbora, la virino eksentis sin pli bone, ŝi plene reakiris la sanon. (Enskribo No 6).La 25an de julio, 1859. Petronėlė Alseikaitė de urbeto Kalvarija, en distrikto Telšiai havis kuntiritan gambon (contractura) kaj multe malsanis. Post la votpromeso al la fama pri mirakloj Barbora ŝi baldaǔ povis piediri sen lambastonoj, kvazaǔ ŝi neniam ilin bezonis. (Enskribo No 8).La 20an de aŭgusto, 1859. Agota Bartkienė el urbeto Kalvarija, de distrikto Telšiai, estis suferinta pro severa kapdoloro, atinginte eĉ freneziĝon. Post ŝia votpromeso al Barbora en Žagarė ŝi tra mallonga tempo resaniĝis. (Enskribo No 12).La 26an de junio, 1860. Monika Žemgulytė el urbeto kaj paroko Endriejavas, de distrikto Raseiniai, malsanis pro kuntiritaj gamboj (contractura), spertis severan doloron dum tri jaroj kaj ne kapablis piediri sen lambastonoj. Post la votpromesoj al benita Barbora ŝi tuj reakiris la sanon. Post alveno al Žagarė, tion ŝi honeste konfesis. (Enskribo No 14).La 16an de junio, 1861. Ĉe Magdalena Žoberienė el urbeto Vaiguva, de distrikto Šiauliai, estis kuntiritaj gamboj (contractura), dum duonjaro la medicino helpis nenion. Post dono de la votpromeso al Barbora ŝi tuj resaniĝis. (Enskribo No 21).La 28an de julio, 1862. Petronėlė Alseikaitė el paroko Kalvarija, de distrikto Telšiai, kvar monatojn suferis neelteneblan kapdoloron, pro tio ŝi sentis grandan malforton. Kuracistoj diris, ke la medicino ne povas iel helpi, ŝi devos morti. Post dono de la votpromeso al Barbora, kiu estis entombigita en la preĝeja kelo de Malnova Žagarė, la sano pliboniĝis konsiderinde. Post kvar semajnoj, ŝi povis elteni dekkvin mejlan vojaĝon por plenumi la votpromeson. (Enskribo No 26).La 28an de julio, 1862. Domicelė Alseikaitė el urbeto kaj paroko Kalvarija, de distrikto Telšiai dum multaj jaroj havis epileksion, per unu okulo ŝi estis preskaŭ blinda. Doninte votpromeson, ŝi sentis, ke la atakoj komencis velki, samtempe ŝi jam pli bone vidis per la malforta okulo. (Enskribo No 27).La 26an de majo, 1865. Uršulė Aleknaitė el vilaĝo Dimgailiai de paroko Seda, distrikto Telšiai, havis kuntiriĝintajn la dekstran kruron kaj brakon. Post dono de votpromeso al Barbora tuj komenciĝis plibonigo, la kruro rektiĝis tiel, ke ŝi mem povis veni por preĝi al Žagarė. La brako restis ankoraŭ altirita. (Enskribo No 35).La 7an de majo, 1869. Ona Vyšniauskienė (65 jaraĝa) de urbeto Kretinga, la filino de Antanas kaj Marijona, naskita en provinco Kaunas, distrikto Telšiai, paroko Kartena, estis subite atakita de neelteneblaj kap- kaj vizaĝdoloroj. Ŝi vizitis diversajn lokojn famaj pro mirakloj, nenio helpis. Pro la doloro la vizaĝo tordiĝis, tiel ĝi restis kvin semajnojn. Foje nokte en sonĝo aperis virino, kiu diris, “Se vi volas esti sana, sinoferu al Barbora Žagarė. ,,Ĉu tio validas por mi, por tia malforta kaj tiel malproksime estanta,” – respondis ŝi. La fremdulino insistis: “Vi povas saniĝi ĝiskiam vi havas liberan tempon.” Tio okazis tuj post la Nova Jaro.Vekiĝinte Ona sentis sin tute sana: jam ne doloris la kapo, la vizaĝo korektiĝis kaj ŝi povis iradi same kiel antaŭe. Pri tiuj ŝanĝoj estis surprizitaj ĉeestantoj de tiu ĉi mirakla okazaĵo. (Enskribo No 44).La 7an de septembro, 1869. La filo Justinas de vidvino Juozapota Landsbergienė el Riga ok jarojn malsanis pro epilepsio aŭ malsano de St. Vito. Li faris ĉion eblan por saviĝi de ĉi plago, sed la pliboniĝo ne estis. Oni diris – tiu ĉi malsano estas nekuracebla. Iu konsilis serĉi la subtenon de la miraklofama benita Barbora. La patrino tuj promesis viziti ŝian tombon kaj propreĝi. Post tiu paŝo la filo Justinas tuj komencis saniĝi. La malsano revenis ne plu. Pri la miraklo en la pastrejo de Nova Žagarė dum la festo de la Frateco rakontis Juozapota Landsbergienė, kiu venis al Žagarė por duafoje danki Dion por la mirakla resanigo de la filo pere de Barbora. (Enskribo No 47).La 5an de junio, 1870. Jonas Mileška de paroko Tryškiai, el vilaĝo Birbiliškės, en distrikto Šiauliai, ĉirkaŭ unu jaron malsanis pro epilepsio. Doktoroj konfirmis, ke la malsano estas nekuracebla. Doninte la votpromeson al Barbora, li komencis senti multe pli bone kaj resaniĝis plene. (Enskribo No 52).La 6an de junio, 1870 – la jaro de la Sinjoro. Barbora Vanagaitė el urbeto Kėdainiai de distrikto Raseiniai, sur siaj manoj, piedoj kaj vizaĝo havis vundojn. La dekstra parto de la korpo estis paralizita kaj nemovebla. Tiun staton ŝi suferis preskaŭ du jarojn, en terura malforto. Ŝi uzis diversajn de multaj kuracistoj preskribitajn kuracilojn. La vundoj sur la supre nomitaj korpolokoj ne saniĝis, ŝi ankaŭ ne povis movi la senflekseblajn artikojn. Konsilita de iu, ŝi oferis sin al Barbora. Baldaŭ ŝi pliboniĝis, la artikoj komencis moviĝi, la fatale turmentita malforto malaperis. (Enskribo No 53).La 6an de junio, 1870. Ĉe Elžbieta Valcienė el vilaĝo Naikiai, de paroko Viekšniai, en distrikto Šiauliai pro ektimo komenciĝis manskuadoj. Ses monatojn ŝi turmentiĝis. La hejmaj kaj la homeopatiaj medikamentoj estis senutilaj. Ŝi sin oferis por diversaj magiaj lokoj – la sanstato ne boniĝis. Post dono de la votpromeso al Barbora, la skuado tuj ĉesis kaj plu revenis. (Enskribo No 55).La 30an de majo, 1873. Uršulė Šukiūtė, la filino de laboristoj Vincento kaj Marijona, el distrikto Šiauliai, de vilaĝo Juodeikiai, subite ekmalsanis pro kapdoloro, malfortiĝis ŝia koro, ĉiuminute premis sufoko. La patrino pere de Barbora preĝis al Dio por la sano de la filino. La filino vekiĝinte diris al sia patrino: “Ni veturu, Panjo.” Tiu demandas: “Kien?” La filino: “Al Žagarė“. Demandite, kial do ili devus iri tien, ŝia filino respondis: “Iu diris al mi, ke mi resaniĝos ĝis la dimanĉo. Ekde tiu vere magia momento Uršulė komencis senti pli bone kaj tute saniĝis. (Enskribo No 73).La 14an de junio, 1873. Ĉe Uršulė Gutinaitienė el urbeto Pagramantis, de distrikto Raseiniai, provinco Kaunas, kvar monatojn estis kuntiritaj gamboj. La medikamentoj de kuracistoj ne helpis. Post dono de la votpromeso al la mirakla Barbora de Žagarė, ŝi pliboniĝis la trian tagon, post iom da tempo ŝi tute saniĝis. (Enskribo No 75).
#000091
La 16an de junio, 1857. Ĉe Emilija Eigvilaitė el kampo Jogeliškės de paroko Salantai, en distriktoTelšiai kelkajn monatojn ekstreme doloregis okuloj, kaj pro tio ŝi malbone vidis. Post dono de votpromeso al la benita Barbora, la doloro tuj ĉesis, la perfida kaj danĝera malsano de okulo retiriĝis, la blindeco ĉesis. (Enskribo No 4).La 12an de junio, 1859. Ĉe Domicelė Ulbaitė el paroko Alsėdžiai, de distrikto Telšiai dum multaj jaroj, preskaŭ ekde la naskiĝo malsanis okuloj, neniuj konsiloj pri kuracado helpis. Doninte la votpromeson al Barbora, ŝi tuj saniĝis. (Enskribo No 7).La 27an de julio, 1859. Petronėlė Čekauskienė el urbeto Gegrėnai, de distrikto Telšiai, sep jarojn malsanis pro iu malsano de okuloj. Neniu konsilo de doktoro helpis, la malsano antaŭsignis la eternan blindecon – eĉ vojeton sub piedoj ŝi jam ne povis vidi. Post la votpromeso al miraklofama Barbora ŝia vido komencis rapide boniĝi tiel, ke la virino memstare, sen akompananto venis al Žagarė por plenumi la promeson. (Enskribo No 9).La 12an de majo, 1860. Al kortegano Feliksas Novickis el vilaĝo Šliupčiai, de paroko Kuršėnai, distrikto Šiauliai, estis tute kovritaj per keratito okuloj. Dumsonĝe iu avo konsilis lin veni al la miraklofama benita Barbara en la preĝejan kelon de Malnova Žagarė. Laŭ la avo, tiam li reakiros vidkapablon. Kortegano donis sanktan votpromeson, kaj tuj reakiris sanon. Li venis al Žagarė por plenumi la promeson. (Enskribo No 75).La 27an de majo, 1861. Ona Majevska kaj Agnietė Každailaitė el urbeto Alsėdžiai, de distrikto Telšiai, rakontis, ke ili ambaŭ longe plendis pri okuloj. Post dono de la votpromesoj al Barbora okuloj ĉesis dolori. (Enskribo No 20).La 29an de aŭgusto, 1862. Al Marcijona Jankauskienė el urbeto Lieplaukė, de distrikto Telšiai, unu jaron turmentiĝis pri okuloj, estis neelteneblaj kapdoloroj. Medikamentoj ne helpis. Post dono de votpromeso al la miraklofama benita Barbora, kiu estis entombigita en la preĝeja kripto de Malnova Žagarė, Marcijona baldaŭ eksentis sin pli bone. (Enskribo No 29).La 18an de oktobro, 1867. Antanas Soroka el distrikto kaj paroko Raseiniai, la kortegano de la biendomo Pagedotis, dum kvar jarojn estis preskaŭ blinda. Post dono de votpromeso li tuj eksentis sin pli bone kaj post kvar monatoj kun preskaŭ sanaj okuloj li venis al Žagarė plenumi sian promeson – por honori la korprestaĵojn de Barbora kaj danki Dion, kaŭzanta miraklojn tra siaj sanktuloj. (Enskribo No 38).La 29an de majo, 1868. Elžbieta Kondrotaitė el paroko Veiviržėnai, de distrikto Telšiai, preskaŭ jaron suferis pro granda okuldoloro kaj pro reŭmato de kruro. Sufiĉe da tempo ŝi uzis la preskribitajn kuracilojn de kuracistoj. Plibonigo ne okazis. Post dono de promeso al Barbora, ŝi komencis iom post iom saniĝi. Dum tri monatoj la okuloj preskaŭ tute resaniĝis, ankaŭ la doloro trankviliĝis tiel, ke ŝi povis plenumi la votpromeson. (Enskribo No 41).La 21an de septembro, 1868. Magdalena Rūkštelienė, la vidvino el vilaĝo Girkalnis kaj ankaŭ la paroko, en distrikto Raseiniai, du jarojn estis blindiĝinta. La hejmaj medikamentoj ne helpis. Fine de la dua jaro ŝi donis sanktan votpromeson al la benita Barbora. Ŝia vidkapablo pliboniĝis tuj. (Enskribo No 42).La 21an de septembro, 1868. Petronėlė Giedraitytė el la vilaĝo Girkalnis, de la sama paroko, en distrikto Raseiniai, dum pli ol du jaroj suferis pro okuldoloro. Krome, sur la kolo ekhavis tumoron aŭ absceson. Duobla malsano turmentis ŝin per egaj doloroj tage kaj nokte. Helpis nek hejmaj, nek kuracistaj medikamentoj. Iu konsilis doni votpromeson al la benita Barbora. Tion plenuminte ŝi tuj eksentis plibonigon de okuloj, la ulcero eksplodis. Knabino preskaŭ tute resaniĝis. (Enskribo No 43).La 18an de. julio, 1869. Ĉe Kunigunda Baranauskienė el urbeto Varniai, de distrikto Telšiai, dum incendio brulvundiĝis ŝiaj okuloj. Neniu espero restis, ke kuracistoj resanigos ŝin. Vidante la okulojn de Kunigunda homoj diradis, “Nur miraklo povas sanigi ŝin.” Kaj tiel estis. Kuraciloj uzitaj dum tri monatoj ne helpis. Post kiam ĉiuj homaj penoj estis malsukcesaj, ŝi decidis serĉi helpon ĉe Dio. Ši ekmemoris pri Barbora en Malnova Žagarė, pri ŝiaj mirakloj aŭditaj en junaj tagoj kaj volis ekvidi ŝin. Post ĉi pripensado ŝi promesis: “Se la okuloj post nelonge reakiros videblecon, ŝi vizitos ŝian tombon kaj plenumos votpromeson. Tuj ŝi komencis resaniĝi, iom post iom dum ses semajnoj, ŝi komencis vidi, kvazaū kutiklo el de okulo malaperis. Ši eksaniĝis por la surprizo de ĉiuj, kiuj konis pri tiu evento. La votpromeso estis plenumita. (Enskribo No 46).La 5an de junio, 1870. Teodora Malonjenkaitė el urbeto Viekšniai, de distrikto Šiauliai, suferis grandegan okuldoloron. Jam kvar jarojn ŝiaj okuloj estis keratiĝintaj (leucoma). La hejmaj kaj kuracistaj medikamentoj ne helpis. Post dono de votpromeso la doloroj komencis mildiĝi, la kerataĵo forfalis kaj ŝi komencis vidi pli bone. (Enskribo No 54).La 6an de junio, 1870. Ĉe Rozalija Mickutė el urbo Joniškėlis, de distrikto Šiauliai, doloris okuloj. Ili estis tiom ŝvelintaj, ke ŝi povis piediri nur kun la helpo de aliaj. Tio daŭris duonjaron. Kiam ŝi sin oferis al Barbora, ŝi baldaŭ iĝis pli forta kaj ŝi estis plene sanigita. (Enskribo No 58).La 21an de decembro, 1872. La kortegano Jonas Paulauskis el urbeto Luokė, de distrikto Šiauliai, alportis por oferi al Barbora duonrublon el de la luteranino Bogomila Valantinaitė, ĉe kiu delonge doloris okuloj. Kun vera fido ŝi oferis sin al benita Barbora kaj baldaŭ resaniĝis. (Enskribo No 71).La 21an de junio, 1873. Al Viktorija Paragaitytė el vilaĝo kaj paroko Endriejavas, de distrikto Raseiniai, tre doloris okuloj. Tri jarojn kuracistoj ŝin kuracis, la malsano ne retiriĝis . Unu nokton ŝi sonĝis estanta en Žagarė, en la kripto de Barbora. Tie ŝi petis, ke savintino propreĝu la Dion la lumon por ŝiaj okuloj. Barbora instigis la malsanulinon veni pli proksimen, tuŝis permane la okulojn – kvazaŭ iu kovraĵo el de ŝiaj okuloj falis. Viktorija vekiĝis sentante sin pli bone, la doloratakoj haltis, la vidado fariĝis normala. (Enskribo No 76).La 10an de julio, 1873. Ĉe Magdalena Lydienė el distrikto Raseiniai, de urbeto kaj paroko Viešvėnai, ĉirkaŭ 16 jarojn tre forte doloris la okuloj. Neniuj kuraciloj – hejmaj kaj apotekaj – helpis. Ŝi donis votpromeson al Barbora de Žagarė, sed plenumi sian promeson ne sukcesis. Sekve, dum sekvaj du jaroj ŝi ne sentis sin pli bone. Tiam denove, ŝi alvokis kuracistojn, tamen saniĝinta ŝi juĝis, ke ŝi reakiris sanon dank‘ al Dio pere la propeto de la benita Barbora. (Enskribo No 77).La 30an de junio, 1879. Uršulė Pilypaitė el Raseiniai distrikto, de paroka domo por malriĉuloj kaj malsanuloj en Tauragė, blindiĝis 5 jara kaj restis blinda dum 14 jaroj. Ŝi estis kuracata abunde per medikamentoj kuracistaj kaj hejmaj, tamen sen ajna rezulto. Oferinta al la benita Barbora, baldaŭ ŝi eksentis sin pli bone, sed forgesis la promeson. Ŝiaj okuloj mallumiĝis denove. Tiam ŝi ekmemoris, ke ŝi ne plenumis, tion kion estis promesinta fari. Estis do afero de urĝeco, ŝi kun la plej granda fido plenumis la promeson. La kvaran tagon ŝi eksentis sin tiel bone, ke veninte al Žagarė ŝi konstatis iĝi sin tute sana. (Enskribo No 79).La 16an de majo, 1875. Marijona Drazdauskienė el la Reĝlando Pollando, de paroko Sintautai (?), de Diocezo Sejny, multajn jarojn vivis kvazaŭ kun la mallumigitaj okuloj. Knabino najbara konsilis alvoki sin al la Benita Barbora, promesinte ĉirkaŭiri ŝian ĉerkon. Tuj ŝi ekvidis la lumon kaj pri tio estis konsternita – ŝi ne povis kredi tion. De tiu tago ŝi reakiris vidpovon – tute malaperis sep jarojn turmentinta blindeco. (Enskribo No 82).La 19an de aŭgusto, 1876. Mačikauskienė el paroko Žigaičiai, de vilaĝo Pryšmančiai, en distrikto Raseiniai, estis blinda dum 12 jaroj. Ŝiaj okuloj estis tre damaĝitaj – pro malsanoj la okuloj estis elpuŝitaj de la okulbazoj. Ŝi provis kuraci sin per rimedoj de popola medicino kaj per medikamentoj de kuracistoj. Nenio helpis. Doninte votpromeson al la benita Barbora en Žagarė, ŝi tuj eksentis plifaciliĝon en la okulojn kaj komencis bone vidi. (Enskribo No 84).La 5an de aŭgusto, 1883. Pranciška Skiparova el urbeto Akmenė, kvin jaroj multege suferis okuldoloroj. Kuracistoj konsilis ŝin operacii unu okulon kaj tiel protekti la alian de la eklipso. Pranciška ne konsentis pri tio. Tiam ŝia patrino ekdiris: “Vi vidas, ke kuraciloj jam povas fari nenion por helpi. Necesas turni sin al Dio pere de miraklaj sanktuloj, firme kredante je Lia graco, sindonante al la benita Barbora, kiu estas entombigita en la preĝeja kripto. Vi donos 1 rublon kaj iros perpiede al Malnova Žagarė.” Tiel ŝi faris, post du semajnoj la doloro ĉesis, unu okulo ne reakiris videblon, tamen la dua estis tute resanigita. Tio okazis dum St. Petro tago, la 29an de junio. (Enskribo No 87).
#000092
La 28an de septembro, 1923. Ona Sukaitė, la filino de Mateušas kaj Ona, el vilaĝo Draginiai de paroko Papilė, venis al la Malnova Žagarė por fari votpromeson al Barbora kaj danki al la Eternulo pro la resanigo de ŝia orelmalsano. La 27-jara fraŭlino rakontis, ke duonjaron ŝi aŭdis nenion, kaj kuracistoj diris, ke la aŭdadon ŝi neniam reakiros. Tiam ŝi rifuzis la kuracilojn. Ŝi promesis dum St. Pasko (1923) viziti la tombon de Barbora kaj preĝi če ĝi. Ŝi eč ne eksentis, kiel kvietiĝis en la oreloj. Iom post iom la aŭdado komencis pliboniĝi. (Enskribo No 91).
#000093
La 30an de julio, 1859. Barbora Urbanavičiūtė el paroko Tytuvėnai, de distrikto Raseiniai, el paroka domo por malriĉuloj kaj malsanuloj, dum kvin jaroj ŝi estis plena da vundoj sur venoj, estis nekapabla leviĝi el la lito, ŝiaj ostoj forfaladis el vundoj. Post dono de votpromeso al la miraklofama Barbora, la vundoj komencis saniĝi kaj post du monatoj ŝi jam povis ekstari, eĉ marŝi. (Enskribo No 10).La 26an de junio, 1860. Al Leonas Jonušas el distrikto Raseiniai, de vilaĝo kaj paroko Endriejavas, sur kruro aperis ulcero, kiu rezultis neelteneblan doloron. Tio daŭris jaron kaj duono. Post la votodono al la benita Barbora li tuj komencis resaniĝi. Plene li reakiris la sanon post ses semajnoj. (Enskribo No 16).La 16an de majo, 1864. Agnietė Žukauskienė el vilaĝo Stripiniai, de paroko Ylakiai, de distrikto Telšiai, tri jarojn suferis pro aperitaj vundoj sur la kruroj. Doninta votpromeson, ŝi estis tuj sanigita. (Enskribo No 31).La 6an de julio, 1865 Antanina Suveikaitė el paroko Židikai, de vilaĝo Salaučiai (?), disrikto Telšiai, dum tri jarojn dolorsuferis kaŭze de vunditaj kruroj, ŝi nur povis marŝi iom. Post ŝia votpromeso al Barbora ŝi tuj iĝis pli sana, la doloroj malaperis, la vundoj komencis cikatriĝi. (Enskribo No 37).La 15an de junio, 1870. Ĉe Ona Baškutė el paroko Užventis, de vilaĝo Pabutkalnis, en distrikto Šiauliai, pro ektimo de freneza hundo sur ŝiaj brakoj kaj kruroj malfermiĝis dolorvundoj, kiuj tiel erodis, ke la ostoj estis elŝoviĝintaj. Tiel tio daŭris 10 jarojn. Kuraciloj de kuracistoj kaj vizitado de diversaj sanktaj lokoj estis senrezultaj. Kiam ŝi donacis lintolajn manikojn por vestaĵo de Barbora, ŝi tuj eksentis malpliantan doloron, la vundoj komencis saniĝi, kaj post ses monatoj ŝi tute estis sana. (Enskribo No 37).La 14an de majo, 1873. Al Monika Klimavičiūtė, el urbeto Varniai preskaŭ ok jarojn sur la piedoj kaj brakoj ĝisoste ekzistis malfermiĝintaj vundoj. Iu fremdulo, vidante ŝian bedaŭrindan staton, konsilis ŝin votpromesi aŭ sin oferi al miraklofama Barbora de Žagarė. Tion či farinte Monika komencis senti pli bone, la doloroj rapide malkreskis, la vundoj komencis saniĝi, dum ses monatoj ŝi entute resaniĝis, restis nur cikatroj. Unu piedo restis ŝvelita iom pli longe, sed la doloron ŝi jam ne sentis. (Enskribo No 72).La 4an de julio, 1874. La kruro de Barbora Trinkienė el paroko Papilė, de vilaĝo Rudikiai, en distrikto Šiauliai, estis vundokovrita dum pluraj jaroj. Kuracistoj decidis, ke ili ne povos ŝin sanigi kaj konsilis amputigi ŝian kruron, ĉar ajna kuracilo jam ne helpis. Oferinte al Barbora, la virino post 3 tagoj eksentis forpason de la tediga doloro foriranta kaj la vundoj komencis resaniĝi. (Enskribo No 80).La 15an de julio, 1923. Michalina Paškevičienė kun ŝia patrino Marcijona Martinkienė alvenis el distrikto Telšiai al Žagarė por plenumi promeson fare al la benita Barbora. Michalina iun tempon suferis de terura malsano: surpiede malfermiĝis la tre grandaj vundoj, ostoj komencis diseriĝi kaj eliri eksteren, doloro fariĝis neesprimebla. Ŝi alvokis kuracistojn, sed vane. Eksciinte pri la benita Barbora, ŝi donis sanktan promeson por veni al la Malnova Žagarė. Finpreĝinte ĉe la ĉerko de Barbora ili komencis lavi la piedojn per fre ŝa akvo. La vundoj komencis malaperi, malgrandiĝis doloroj, la piedoj tiom fortigis ke eblis piediri. (Enskribo No 90).La 4an de majo, 1880. Eva Bernotaitė el paroko Šilalė, de distrikto Raseiniai, du jarojn suferis enormajn dolorojn tra la tuta korpo, estis kovrita de vundoj, sencede al ajnaj medikamentoj kaj doktoraj konsiloj. Uzado de la hejmaj kuraciloj, vizitado de la sanktaj lokoj helpis nenion. Post la oferiĝo al la benita Barbora, entombigita en la preĝeja kripto de Malnova Žagarė, la vundoj komencis resaniĝi, la sano komencis reveni. Post tri semajnoj ŝi komencis plenumi ĉiujn siajn devajn taskoj sen senti eĉ etan doloron aŭ malfortecon. (Enskribo No 86).
#000094
La 15an de majo, 1856. Konstancija Pšialgovska el urbeto Kalvarija, de distrikto Telšiai, venis al Žagarė por plenumi la votpromeson al Barbora. Antaŭ tio ŝi konfesis kaj honeste pretis rakonti kiel ŝi suferis kelkajn monatojn neelteneblajn spasmojn, kiel ŝi eksentis multe pli bone kaj resanĝis doninte sanktan promeson al la benita Barbora. (Enskribo No 2).La 12an de majo, 1865. Domicelė Toliušytė de parokfilio Karklėnai, en paroko Pašilė, de distrikto Raseiniai, provinco Kaunas, suferis neelteneblan dentodoloron. Post dono de la votpromeso doloratakoj tuj ĉesis. Tamen kiam ŝi decidiĝis ĉi promeson plenumi pere de alia homo, ne persone mem, la dentoj komencis dolori denove. Poste estis farita la duobla promeso. (Enskribo No 34).
#000095
La 15an de majo, 1859. Ĉe Agota Girdvainienė el urbeto Kalvarija, de distrikto Telšiai, de sia juneco havis la plikon, sur la vizaĝo ekzistis la kancerformaj rozkoloraj makuloj, ankaŭ terure doloris en la ostoj. Post dono de la votpromeso al la benita Barbora, de sur ŝia vizaĝo siurprize komencis malaperi makuloj, la osto doloro trankviliĝis. (Enskribo No 34).La 29an de majo, 1861. Ĉe Barbora Banevičiūtė el distrikto Šiauliai, de paroko Kurtuvėnai, de vilaĝo Eigaliai, dum duonjaro estis ŝvelinta vizaĝo kaj kolo. Medikamentoj ne helpis. Post ofero al la miraklofama benita Barbora, ŝia ŝvelaĵo mildiĝis. Kiam ŝi ekvolis rezigni ŝan promeson – sur la kruro reaperis ulcero. (Enskribo No 19).Sur la vizaĝo de la vidvino Eufemija Stanevičienė el distrikto Telšiai, de paroko Seda, vilaĝo Jurgialaukis (?) aperis neresanebla absceso. Kuracisto decidis, ke pro ĝi ŝi neeviteble mortos. Post dono de la promeso al la miraklofama benita Barbora, entombigita en la preĝeja kelo en Malnova Žagarė, la absceso krevis, kaj la malsanulino resaniĝis. (Enskribo No 34).La 26an de oktobro, 1885. Sur la vizaĝo de fraŭlo Jonas Klema el vilaĝo Vailabai, de paroko Viduklė, en distrikto Raseiniai, provinco Kaunas, aperinta absceso tutan jaron kaŭzis neelteneblajn turmentojn. Preskaŭ ĉiuj liaj dentoj forfalis. Helpis nek kuracistoj, nek medikamentoj, nek konsiloj, nek vizitado de magiaj lokoj. Oferinte sin al la benita Barbora, li denove eksentis bonfarton, estis tute resanigita dum kelkaj semajnoj. (Enskribo No 88).La 23an, de jaguaro, 1886. Barbora Kabelienė el vilaĝo Baltrimai, de komunumo Ylakiai, de paroko Šačiai, en distrikto Telšiai, en infaneco estis tiel timigita, ke sur la vizaĝo aperis tre doloraj, ruĝaj, variolo-similaj makuloj. Medikamentoj de regionaj kaj militaj kuracistoj ne helpis, ili estis eč nekapablaj determini nomon de la malsano. Iu almozulino, kiu mem iam havis similan ruĝan makulon, rakontis oferinta al Barbora en la preĝeja kripto en Žagarė kaj estis finsanigita. La virino obeis ŝian konsilon kaj post tri semajnoj de ofero al Barbora, ŝi komencis senti pli bone kaj saniĝis tute. (Enskribo No 89).La 18an de septembro, 1937. Mikalina Urmonaitė el Žagarė ekvizitinte la pastrejon de Malnova Žagarė diris, ke en 1914 ŝi malsaniĝis je iu nazmalsano. La nazo estis ŝvelita, tre ruĝa kaj ege dolora. Ŝi ne iris al la kuracisto. Tre lacigita pro malsano en 1927 ŝi venis el de vilaĝo Buivydžiai al Žagarė, kie okazis indulga festo de St. Petro. Alvenis ŝi por konfeso, preĝis, kaj la trian tagon saniĝis kaj tio jam 10 jarojn plu ne malsanas. (Enskribo No 95).
#000096
La 16an de junio, 1860. Ona Petrauskienė el vilaĝo Patyrys, de paroko Endriejavas, en distrikto Raseiniai, dudek jarojn suferis pro neelteneblaj kruro-doloroj. Post la votpromesoj al la miraklofama benita Barbora tuj komenciĝis pliboniĝo, la doloro tute ĉesis. (Enskribo No 15).La 28an de majo, 1861. Domicelė Sulaitė el distrikto Telšiai, de urbeto Plungė, multajn jarojn suferis pro neeltenebla osto doloro. Kvankam ŝi oferis por diversaj magiaj lokoj kaj ricevis konsilojn de la kuracistoj, nenio helpis. Doninte la votpromeson al la miraklofama benita Barbora, entombigita en la preĝeja kelo en Malnova Žagarė, ŝi baldaŭ eksentis plimildiĝon, la doloro ĉesis, kaj post kvar semajnoj ŝi tute resaniĝis. (Enskribo No 18). La 17an de junio, 1861. Vincentas Jordanas el paroko Tirkšliai, de vilaĝo Gedaičiai, en Telšiai distrikto, kelkajn jarojn suferis kruro-doloron. Medicinaj konsiloj ne helpis. Prenite votpromeson al la fama por mirakloj Barbora, li tuj saniĝis (Enskribo No 22).La 29an de junio, 1861. Barbora Vaseraitė el Telšiai distrikto, de paroko Seda, vilaĝo Paukis, duonjare havis ŝvelintajn krurojn, netolereble dolorintajn. Post ŝia promeso al la miraklofama benita Barbora en la kelo de Malnova Žagarė ŝi tuj reakiris sanon. (Enskribo No 23).La 26an de majo, 1862. Leono Račkauskas el vilaĝo Visdargiai, de paroko Kuršėnai, distrikto Šiauliai, ricevis la hernion kaj laŭ konsiloj de doktoro homeopato uzis medikamentojn, sed nenio helpis. Post dono de la votpromeso al famanta por mirakloj benita Barbora, dum du monatoj li reakiris la sanon. (Enskribo No 24).La 26an de aŭgusto, 1862. Eva Šaveskytė el distrikto Raseiniai, de paroko Viduklė, kvin jaroj malsanis, ŝvelis kruroj, ili estis ruĝe makulitaj, ankaǔ doloris brakoj, la doloratakoj transiris al la kapo, poste – en ĉiujn artikojn kaj angiojn. La kuracado estis senutila. Doninta promeson al la miraklofama benita Barbora ŝi tuj eksentis trankviliĝi la doloron, makuloj malaperis kaj ekmildiĝis kruro. Post ses semajnoj ŝi estis preskaŭ resanigita kaj kapablis iri dekkvin mejlojn por plenumi la votpromeson. (Enskribo No 28).La 28an de junio, 1865. Barbora Steponavičiūtė el paroko Rietavas, de vilaĝo Gonplaukis, en distrikto Telšiai, unu jaron suferis grandan doloron en la brakoj kaj gamboj. Post dono de votpromeso al la miraklofama benita Barbora tuj iĝis pli bona, doloro tiel trankviliĝis, ke ŝi povis baldaŭ veni al Žagarė por plenumi sian votpromeson. (Enskribo No 36).La 1an de februaro, 1868.Anastazija Lukšienė el paroko Mosėdis, de vilaĝo Šaukliai, distrikto Telšiai, tri monatojn suferis pro neeltenebla doloro en la dekstra kruro en artiko de kokso. La doloro tiel turmentis, ke ŝi ne povis ok semajnojn kuŝi eĉ surflanke. Iu diris al ŝi, ke en la urbeto Seda ekzistas kuracistino, sukcese kuracanta diversajn suferojn kaj afliktojn. Tuj ŝi ekiris tien. Memstare ŝi ne povis eĉ eksidi en la čaron. La kuracistino donis pulvoron por trinki kaj ungventon por ŝmiri dolorlokojn. Uzinte pulvoron, ŝi iĝis tre malforta kaj pensis, ke ŝi ne eltenos kaj mortos dumrevene al hejmo. Ŝin veturiginta ŝia filo elpetis patrinon doni la votpromeson al la miraklofama benita Barbora en Žagarė. Kiam la filo kun lia patrino tion faris, post momento la malsanulino pliboniĝis signife. Ŝi eĉ manĝis ringobulkon kaj eksentis sin multe pli bone. Post reveno en la korton, la familianoj volis elĉarigi la malsanulinon per apogiloj, kiel antaŭ la forveturo. Tiam ŝi diris: “Lasu min pruvi al mi mem, ke mi povas sen via helpo eliri el de veturigilo. Do, ŝi montris tion, ankaŭ nokte ŝi povis dormi sur ajna flanko. Pri la vere mirakla resanigo ŝi mem rakontis veninte al Žagarė por plenumi la donitan votpromeson. (Enskribo No 40).La 24an de septembro, 1869. Barbora Vaičiūnaitytė el urbeto kaj paroko Girkalnis, de komunumo Raseiniai, estis turmentita de netolerebla doloro en la artikoj de la korpo, nenio helpis. Tiam ŝi oferis sin al la benita Barbora. Subite estingiĝita doloro de artikoj transiris ŝian kapon. Ŝi tiel forte malsanis malsana, ke ne nekapablis plenumi la donitan promeson. Pri tio ŝi provis konsoliĝi ĉe siaj amikinoj. Eble post kvar semajnoj en sonĝo ununokte, antaŭ ŝi ekestis Barbora, ĉirkaŭita de sanktula eskorto, ŝi brakumis ŝian kapon kaj diris: “Nur iru tien, kien vi estis oferpromesinta“. Vekiĝinte ŝi eksentis, ke la kapo kaj la artikoj tute ne doloras. La engaĝigon ŝi plenumis sen senti eĉ la plej etan doloron. (Enskribo No 49).La 24an de oktobro, 1869. Anelė Vaitkevičiūtė, 42- jaraĝa, el paroko Šiaulėnai, de vilaĝo Petrošiai, en distrikto Šiauliai, du jarojn suferis reŭmatismon de ambaŭ manoj kaj de la fingroj, ŝi estis nekapabla elteni manojn. Estis ŝi konsilita de doktoroj. Tiuj kantis la saman kanton – ne ekzistas medikamentoj kontraŭ reŭmatismo. Post dono de votpromeso al Barbora, ŝi tuj iĝis pli bona: kapabli movi siajn fingrojn, ankaŭ reŭmatismaj doloroj iom post iom kvietiĝis. (Enskribo No 50).La 15an de junio, 1870. Elena Čerbaitė el paroko Užventis, de vilaĝo Bambalai, en distrikto Šiauliai, suferis neelteneblan doloron en la kruroj, ŝi ne povis piediri sep jarojn. Uzis ŝi kuracilojn preskribitajn de multaj kuracistoj. Tamen anstaŭ trankviligi la doloro eĉ pligrandiĝis. Vizitado de magiaj lokoj ankaŭ ne helpis. Oferinte al Barbora paron de ŝtrumpetoj, ŝi tuj eksentis plifaciligon. La doloro ĉesis post semajno, kaj ŝi tiom fortiĝis, ke ŝi povis piediri al preĝejo, lokita je 10 verstojn, kaj alporti la promesitan donacon. (Enskribo No 60).La 16an de junio, 1870. Antanas Barkus el vilaĝo Žiburiai, de paroko Seda, en distrikto Telšiai, du jarojn suferis neelteneblan kruro-doloron. Hejmaj medikamentoj kaj kuracistaj konsiloj estis senrezultaj. Ununokte en sonĝo aperis Barbora kaj demandis, ĉu li volas esti sana. Demetinte siajn ŝtrumpetojn ŝi survestis per ili liajn piedojn. Tiam, post la faro la savintino diris: “Venu al Žagarė, venigu miajn ŝtrumpetojn.” Vekiĝinte li sentis neniun doloron, estis tute resanigita. Je alveno en Žagarė, li dankis Dion pro la sanigo pere la propeto de la benita Barbora. (Enskribo No 61).La 5an de junio, 1871. Ona Urbonienė de urbeto Kalvarija suferis enorman doloron en la kruroj. Dum ses monatoj uzitaj kuraciloj ne helpis. Post la oferiĝo al la benita Barbora, ŝi tuj ĉesis senti dolorojn en kruroj, la virino resaniĝis. (Enskribo No 64).La 3an junio, 1873. Liudgarda Butkevičiūtė el paroko Seda, de vilaĝo Tiĉinai, en distrikto Telšiai, sentis egan doloron en la kapo kaj ostoj, la nazo estis ŝvelita. Tio daŭris du jarojn. Kuraciloj ne funkciis. Konsilita de iu ŝi turnis sin al la benita Barbora, promesinte viziti ŝin, se baldaŭ ŝi saniĝos. De tiu momento ŝi eksentis mildigintan doloron kaj fine ŝi resaniĝis. (Enskribo No 74).La 3an de junio, 1929. La dudekjara Ona Jonaitytė el urbeto Rozalimas ekde infaneco malsanis: ne movis artikojn kaj ĝis 5 jaroj ne promenis tute. Uzitaj banproceduroj iomete ŝin fortigis, tamen ŝi estis tiel malforta, ke post ekmoviĝo tuj alteriĝadis. Post dono de la votpromeso al la benita Barbora, ŝi iĝis multe pli forta, eĉ el Rozalimo perpiede dum 1,5 de tago venis al Žagarė. (Enskribo No 94).
#000097
La 29an de junio, 1869. Ona, la filino de Elžbieta Stumbrienė el paroko Laižuva, de vilaĝo Auksūdis, en distrikto Šiauliai, malsanis tutan jaron, suferis nelteneblan ventrodoloron, kvazaŭ pro tuberkulozo kun sufoko, ankaŭ kelkfoje estis urina reteno. Medikamentoj ne helpis, ŝi ne sciis kion fari. Tiam venis la ideo doni la votpromeson al la miraklafama benita Barbora en Malnova Žagarė. Post tiu ago ŝi tuj eksentis mildigon, la ŝtono, kiu estis la kaŭzo de malsano, forĝis el la intestoj. (Enskribo No 45).
#000098
La 16 an de aŭgusto, 1859. Petronėlė Venckienė el vilaĝo Geraičiai, de paroko Kalvarija, en distrikto Telšiai, post komplika nasko fariĝis senespera malsanulino. Post la votpromeso al la miraklofama benita Barbora ŝi tuj eksentis plifaciligon kaj komencis resaniĝi. (Enskribo No 11).
#000099
La 24an de majo, 1853. La edzino de nobelulo Liudvikas Mościcki, Ona el grandbieno Maldeniai, de paroko Tryškiai, en distrikto Šiauliai, deklaris, ke ŝia malsano, laŭ medicina scienco, estas nekuracebla: ŝi suferis dolorojn dum pli ol jaro, uzitaj diversaj medikamentoj estis sen rezultaj. Ŝi donis promeson al benita Barbora, tuj eksentis pliboniĝon kaj tute resaniĝis. (Enskribo No 1).La19an de.januaro 1871. La fratina filino Bronytė de Marijona Goštautaitė el paroko Kuliai, de vilaĝo Šimuliai, en distrikto Telšiai, ekde naskiĝo estis tre malsaneca, la kapo estis kvazaŭ tuberplena, ĉiam estis ege doloris gamboj. Tio daŭris eble 4 jarojn. Nek hejmaj medikamentoj, nek sanigado de kuracistoj prezentis eĉ ne etan esperon. Post dono de la votpromeso al Barbora, Bronytė tuj eksentis miraklan plifaciligon, ekhaltis la doloro, ŝi komencis saniĝi, kaj baldaŭ estis tute resanigita. La onklino por plenumi promeson alvenis kun Bronytė al Žagarė por preĝi en la kelo ĉe la korprestaĵoj al la benita Barbora kaj aŭdis la sanktan meson en la preĝejo por danki Dion por sano, perpete de Barbora. (Enskribo No 62).La 17 de oktobro, 1871. Janis Švelis, la latvo el vilaĝo Alkiškiai, de paroko Akmenė, en Šiauliai distrikto, zorgis pri 2-jara filo Augustinas, malsana preskaŭ ekde la naskiĝo. Hejmaj herboj kaj kuracistaj konsiloj ne helpis. Loĝante en la Ĵemajtio, inter katolikoj li aŭdis pri la mirakla benita Barbora en Žagarė. Li faris promeson oferi rublon, firme kredante, ke lia filo estos sanigita. Do, tio okazis. La infano tuj komencis senti pli bone kaj saniĝis tute. (Enskribo No 67).La 20 de Junio, 1874. Petronėlė Kazlauskaitė el paroko Luokė, de vilaĝo Pašatrija, en distrikto Telšiai, ekde naskiĝo ĝis la trijara aĝo estis nekapabla piediri. Post kvar tagoj ekde oferdono al la benita Barbora de Žagarė ŝi povis piediri. (Enskribo No 78).La 5. Junio. 1871. Ona Labžentienė de urbeto Kalvarija, en Telšiai distrikto, duonjaron iam havis idropsion. Ŝi nekapablis sin kontroli, pro malforteco ŝi estis kvazaŭ morta. Iu konsilis ĉirkaŭi la malsanulinon per rubando de la benita Barbora. Kiam tio ĉi estis farita, la akvo tuj komencis retiriĝi, ĉesis la doloro de kruroj, la virino resaniĝis. (Enskribo No 63).
#000100
La 25an de aprilo, 1925. Barbora Milevičienė el la vilaĝo Purviai, apartenanta al la paroko Papilė, en pastrejo de Malnova Žagarė rakontis, ke ŝian kuzon, dekkvinjaran Jonas Lastauskas de Akmenė en 1894 trafis la kuglo en la bruston. Li estis prenita al kuracistoj de Joniškis, kiuj konkludis ke por la knabo restis vivi nur tri horoj. Jonas ekaŭdinte tiujn vortojn, komencis voki propeton de Barbora. Estante tre malforta li tuj ekdormis. Post vekiĝo matene li sentis sufiĉe bone: nek la vundo doloris, nek kuglo en lia korpo dolorigis. Kuracistoj forlasis lin tuj hejmen. La kuglo restis tie, kie ĝi eniĝis, sed ne montris iun danĝeron por la vivo. (Enskribo No 92).
#000101
La 12an de majo, 1865. Kotryna Toliušytė el paroko Pašilė, de parokfilio Karklėnai, en distrikto Raseiniai, du jarojn sentis severan doloron en la brusto kaj grandan malforton irantan al sveno, ŝi estis nekapabla piediri pro malforto. Post la votpromeso al benita Barbora komencis ŝia pliboniĝo. (Enskribo No 33).La 22an de septembro, 1869. Domicelė, la edzino de Jonas Paulauskis, el paroko Plungė, distrikto Telšiai, dum sep jaroj suferis pro malforteco, subite febris, post kio ŝi iĝis nekredeble malforta. Ŝi plenumis doktorajn konsilojn, ne avaris monon al ili, sed la plibonigo ne alvenis. Ŝi vizitis multajn lokojn famaj pro mirakloj. Fine ŝi turnis sin al la benita Barbora. Post tiu ago la malforto baldaŭ tute malaperis. Tion ŝi konfesis alveninte pro sia votpromeso: rezervi St. Meson kaj preĝi ĉe la tombo de Barbora. (Enskribo No 48).La 6an de junio, 1871. Al Domicelė Urbonienė el paroko Alsėdžiai, de vilaĝo Paburgė, en distrikto Telšiai, pro ektimigo komenciĝis grandega kapdoloro daŭranta ĝis senkonscieco kaj ventropikado. Al kuracistoj ŝi donis 7 arĝentajn rublojn, tamen la sano ne pliboniĝis. Oferinte sin al la benita Barbora, ŝi tuj pliboniĝis, kaj fine reakiris la sanon. (Enskribo No 65).La 16an de junio, 1872. Barbora Kontrimaitė el distrikto Raseiniai, de paroko Rietavo, el vilaĝo Lozoriai dum ok jaroj suferis grandan korpoperdon kaj malfortiĝon. Longe uzitaj kuracistaj medikamentoj, samkiel hejmaj – ne helpis. Vizitis ŝi lokojn, nomatajn miraklaj, sed la sano ne pliboniĝis. Doninte la votpromeson al la miraklofama Barbora, ŝi tuj eksentis pli sana kaj tute resaniĝis. (Enskribo No 69).La 28an de junio, 1872. Antanina Šaltanienė el paroko Kražiai, de vilaĝo Sodalė, en distrikto Raseiniai, malsanis 3 jarojn. Ne povis ŝi leviĝi el la lito, spertis severan doloron tra la tuta korpo. La malsano pli fortiĝis, neniu kuracilo helpis. Nokte en sonĝo ŝi ekaŭdis voĉon: “Iru al Žagarė al la benita Barbora kaj vi ekestos sanigita.” Kredinta je sonĝo, ŝi oferpromesis por viziti la lokon. La doloro komencis malfortiĝi, baldaŭ ŝi venis al Žagarė por plenumi la promeson. (Enskribo No 70).La 25an de aprilo, 1925. Ona Pračkienė, kiu vivis en Anglio, serioze ekmalsanis. Antaŭ la Kristnasko, en la jaro 1924 kuracistoj proponis fari operacion. Alie, ŝi ne restos vivi. La operacio devis esti malfacila, la virino rifuzis ĝin. La patrino de Ona faris la votpromeson al la benita Barbora. Ankaŭ la filino votpromesis al Barbora, kaj la patrino dankis Dion, ĉar ŝia filino restis sana, evitis operacion. Ambaŭ ili dankis al Barbora pro ŝia potenca propeto ĉe la Sinjoro Dio. (Enskribo No 93).
#000102
La 18an de oktobro, 1867. Aleksandra Choževska, la vidvino el distrikto Raseiniai, de paroko Kražiai, piediris plenumante vilaĝkuracistajn devojn kaj estis atakita de du rabistoj, al kiuj por savi sian vivon, ŝi fordonis ĉion, kion ŝi havis kun si, la monon kaj oran ringon. Tamen ili ne forlasis la viktimon, decidis mortigi ŝin. Unu kaptis ŝin je la kolo, la alia ekserĉis ŝnuron. Je tiu horora momento la vilaĝkuracistino sukcesis doni la votpromeson al Barbora. La rabistoj tuj kvazaŭ rigidiĝis: la unua deprenis la manon de ŝia kolo, la dua ankoraŭ tenis la virinon ĉe ŝia mantelo, tamen jam pli milde. Reviviginta per mirakla espero de Barbora, la vilaĝkuracistino per la lastaj fortoj elglitis de sia mantelo, eskapis de la manoj de rabantoj, lasante sian veston. Ši kaŝiiĝs en la arbara densejo ĉe la malluma meznokto.
#000103
Miksiĝis kun mallumo ŝiaj pensoj.
#000106
Kiam rabisto aroga kaptis ŝian kolon.
#000107
Sukcesis ĵus nur diri ŝi- “Jesuo! Maria! “
#000108
Arĝenton kaj oron fordonis ŝi multege –
#000110
– Sankta Barbora, la fama por mirakloj,
#000113
Ŝi haste la sanktan nomon diris,
#000115
Tuj eksentis ŝi ŝultrojn malfiksitaj.
#000116
Post la ricevo de la sanktula helposigno
#000117
Forglitis ŝi el teruraj manoj de l’murdistoj.
#000118
La favorkora Dio, dankon al Vi,
#000119
Sankta Providenco min mirakle helpis,
#000121
La 14an de decembro,1940. Veninta al la pastrejo de Malnova Žagarė el urbo Kaunas, monaĥino fratulino Marija Scholastika (Filinoj de l’ Koro de la Virgulino Maria) raportis , ke ĉe ili en Kaunas kunestis fratulino Teresė, 21-jaraĝa. Ŝi prepariĝis por la Eternaj votoj. Antaŭ tio ŝi havis 8-tagan enkoncentriĝon, kiun finis la 8an de decembro, je la dua horo posttagmeze. Teresė matene donis la eternan voton kaj volis iri por Adorado en la preĝejon, sed ordone de gvidanta fratulino ŝi, kiel ne tre sana, ekkuŝis por ripozi, kaj la saman vesperon, proksimume je duono de la sepa mortis. La nokton inter 8 kaj 9 de decembro Teresė aperis dum sonĝo ĉe gvidanta fratulino. La demando – “Je kiu ni decus preĝi por nia patrujo Litovio? – Teresė diris: “Vi havas vian sanktulinon Barbora Žagarietė, ŝin vi demandu. Vekiĝinte la ĉefulino povis rememori nek nomon, nek familinomon, ĉar ŝi neniam aŭdis pri Barbora de Žagarė. Longan tempon ŝi menciis al neniu pri la sonĝo. La 9an de decembro la subkonscio de la sama fratulino kvazaŭ ripetis, ke la nomo estas Barbora. Tion poste konfirmis Patro Kudirka, la pastro, kiu sciis pri la benita Barbora en Žagarė. Por raporti tiun okazon kaj propreĝi sendis min al Žagarė nia gvidanta fratulino. Registris pastro K. Gedvila. (Enskribo No. 97).
#000125
Stasė Daunoraitė-Grinienė (nask. la 14an de novembro, 1956)
#000127
Žagarė, la 11an de aŭgusto, 2006.
#000129
Mi loĝas en Skaistgiris ekde 1966. En la familio mi estis la sesa. Paĉjo estis malsana, ĉevalo bufobatis lin, lia mano estis rompita. Sekve, neniu havis tempon okupiĝi pri mi daŭre kaj tenteme, atenteme prizorgi min. De infanaĝo mi havis taskon paŝtadi anserojn. Foje oni forpelis ĉevalidojn sur la kampon. Ĉi-foje, ektimigita de ĉevalido, mi ne revenis hejmen. Mi estis ses jarojn aĝa. Mi restis malsana pro la ektimo: sur la kokso aperis erizipelo. Poste ĝi transiris mian vizaĝon. Okuloj estis terure renversiĝintaj, lipoj estis dikaj, kvazaŭ ŝvelintaj. Vizaĝo fariĝis terura. Mi kaŝis min en hejmo, por ke najbaroj ne ekvidu min. Mi estis proksimume 14-jara, kiam mi ekaŭdis najbarinon dirante, ke en Žagarė ekzistas la fama pro siaj mirakloj Barbora. Ĉar la milito finiĝis, mi, al neniu ion dirinte, unu tagon vagiris al Žagarė. Mi demandis homojn, kie mi povas trovi Barbora. Dum longa tempo mi preĝis en la kelo, petante al Barbora kuraci mian vizaĝon. Propreĝi, ke ankaŭ la piedo pliboniĝu, tia penso al mi ne venis. La vizaĝa aspekto estis pli grava ol io ajn en la mondo. Kredu aŭ ne kredu – post monato mia vizaĝo iĝis normala, okuloj estis larĝaj, lipoj estis normalaj, nenio estis ŝvelita. Mi estis treege dankema al Barbora. Paĉjo jam mortis, do mian ĝojon li jam ne vidis.
#000131
Žagarė, la 8an de aūgusto, 2006.
#000132
Valentina Adomaitytė-Janutienė (nask. la 12an de februaro, 1932):1
#000133
Stanislova Jonutytė rakontis, ke en Žagarė vivis blinda knabo. Kuracistoj malsukcesis kuraci lian blindecon. De eterna blindeco la knabon savis la patrinaj propreĝoj al Barbora. La miraklo okazis en ĉirkaŭ 1927. Tiam la patrino vendis bovinon, la monon, kiel dankesprimon pro la mirakla revidkapabo de la filo, ŝi oferis al la preĝejo. Antaŭ ekzamenoj kaj la 1an de septembro gelernantoj plurfoje ĉirkaŭiradis la ĉerkon de Barbora en la preĝeja kripto, kies planko estis kovrita per brikoj. Ambaŭ – instruistoj kaj gelernantoj vizitadis la ĉerkon de Barbora kaj ĉiuj serioze kun atentemo propreĝadis ĉe la ĉerko.
#000134
Liudvina Kigaitė-Baltulienė (nask. la 5an de marto, 1925):
#000136
Sur la vizaĝo de fratino estis granda makulo. Kiom da kuracistoj oni vizitis, kiom da kuraciloj estis uzita! Nenio helpis. La panjo konsilis ŝin propreĝi al Barbora. La filino plenumis tion. Ŝi eĉ ne eksentis, kiamaniere la makulo malaperis. Tio okazis eble antaŭ la milito.
#000137
Juozas Adomaitis (nask. la 7an de junio, 1928
#000139
Sur mian kruron falis la traktora postĉara rando. La osto estis plene razita. Min oni kuracis en la kirurgia fako de la malsanulejo Joniškis. La kirurgo Bendikas (li ankoraŭ laboras en la sama malsanulejo) malkaŝe diris, li ne scias kion ankoraŭ surmeti, per kio min kuraci. Li proponis amputi mian kruron. Mi propreĝis al Barbora. Flegistino Jasaitienė el vilaĝo Žiūrai sanigis mian kruron per herboj aplikante ilin sur la vundon. Dumjare mia piedo resaniĝis. Dankante al Barbora per la preĝo kaj ofero, mi vizitis la preĝejan kripton, refoje ĉirkaǔrigardis la ĉerkon, ŝajne, faritan de forĝisto.
#000140
Aleksandra Vingenskaitė (nask. la 4an de oktobro, 1914)
#000141
Dum sovetia jararo, kiam la ateisma ideologio estis forte reganta, okazis neforiĝebla el la memoro evento. Al la tombo de Barbora venis du fratoj kaj fratino. Ili preĝis en la preĝejo, petante benon. Renkontinte la pastron, ili rakontis al li sian rakonton: la fratino suferis pro la nekuracebla malsano: en la sama malsanuleja ĉambro kuŝinta virino diris al ŝi: “Se vi alvenus al Žagarė ĉe Barbora, vi estus sana”. Tiam la fratino ekpensis, “Se mi ricevus iun vestaĵpeceton de Barbora, tiam mi vere saniĝus”. Kredo je la potenco de Barbora helpis. Saniĝinta fratino kun fratoj venis al Žagarė por danki al Barbora. Tiutempe en Žagarė parokestris pastro Jonas Povilaitis, naskita en 1902. Li ĉion, kion li aŭdis de tiuj alvenintoj rerakontis al la popolo dum la prediko. Ekmaltrankviliĝis la sovetiuloj. Tamen la fratoj de tiu fraŭlino estis gravaj tiutempaj partianoj. Do, la novaĵon pri la mirakla resaniĝo de sia fratino, ankaŭ ideologian ŝokon ili silentigis.
#000142
Iris la jaro 1942. Ĉe mi, dekokjarulino, estis operaciita angino. Post operacio, mi povis nur iom malfermi la buŝon, malfacile maĉis manĝon. Post ĉirkaŭ du monatoj, komencis dolori ie ĉe maldekstra orelo, pli precize, en la angulo de makzelo. Sur la vizaĝo aperis tumoro. Ĉar dum du semajnoj ĝi ne malaperis, mi estis akceptita en la hospitalo en Kaunas. Kuracistoj diagnozis ekstreme raran, kronikan infektan malsanon – actinomycosis. Kuracado per antibiotikoj ne sufiĉis. Post la radioterapio dum iu tempo tre doloris la kolo kaj la vizaĝo, unu post alia aperadis tumoroj surface de la haŭto, sur la maldekstra vizaĝflanko. Oni distranĉis ilin, enŝovadis la drenilon por fluigi pusojn, kaj tiel longe daŭris ... Nokte mi ne povis dormi, do mi eliradis la koridoron tenante la rozarion enmane. Mi preĝis por mirakla Nia Sinjorino de Lurdo petante la sanon. Perpreĝe mi alvokis ĉiujn sanktulojn, kies nomoj venadis al la kapo. Eble post du monatoj ne kuracita (medicino ne povas klarigi tiun maloftan kaŭzon de la malsano kaj ĝi ne povas proponi taŭgan terapion) mi estis eksigita de la hospitalo. Mia frato la pastro Petras, kiu servis en Kaunas, sindeviĝis prizorgi min. Mi estis operaciita denove, en hospitalo de la Ruĝa Kruco, tamen jam de alia profesoro. Post tre longa anestezo mi tre longe ne vekiĝis. La sano ankaŭ nune ne pliboniĝis. Denove, mi foriris de la hospitalo nesanigita. Al la frato, pastro Petras la kuracisto diris: “Eksterlande eble ŝi povus resani, ni ne havas tiajn eblecojn” kaj la alian fraton Vytautas li klare atentigis: “Prenu vian fratinon, ŝia malsano estas nekuracebla. Mi revenis por vivi ĉe la pastro Petras. La panjo zorgis pri mi. La malsano evoluis, la haŭto sur la brusto areo iĝis blu-rozkolora, komenciĝis orelinflamo. Kuracistoj denove konfirmis mian senesperecon. Ili preskribis nur kuracilon (rivanolon) por lavi vundojn. Mi kuŝis, ĉesis iri. Al mi venis, por ĉeesti, la frato Romualdas, kiu vivis en la urbeto Siesikai. Li sopirante rakontis al liaj bonaj konatuloj de Kaunas pri mia senespera situacio. Evidentiĝis, ke la homoj estis ne nur komprenemaj, sed ankaŭ piaj – ili proponis al frato la relikvon de Barbora Žagarietė. Romualdas kunportis ĝin, tamen li estis tre sentema kaj ne volante montri larmojn, la relikvon li donis al mia patrino por transdoni al mi. Panjo rakontis al mi pri Barbora Žagarietė. Ĉiujn nin prilumigis la espero. Pro la foriro de malsano, ni devas ripeti: “Gloro al Dio en la supera alto! Gloro al Barbora Žagarietė, per kies propeto ĉe Dio ni estis ekaŭditaj, per kies interhelpo mi saniĝis! “En unu medicina libro, kion mi legis, pri actinomycosis estis skribita:” Eblas portempa pliboniĝo, sed post jaro la malsano recidivas kaj finiĝas per morto. “Dank ‘al Dio, pasis 44 jaroj dum kiuj mi ankoraŭ vivas.
#000144
La atesto estis surskribita la 7an de marto, 1986.
#000145
Ĵemajtoj jam de antaŭlonge adoradis al Barbora kiel la sanktulino kaj amasgrupe kolektkiĝadis ĉe la ŝia ĉerko por preĝi. La episkopo M.Valančius zorgis, ke Romo mem testu miraklojn ligitajn kun la nomo de Barbora, ke la Papo kanonigu ŝin, t. e. la mortinton proklamu sanktulino. Tiu proceso estis interrompita dum la ribelo de la jaro 1863. Post ĝia malvenko la carisma registaro, aldone al aliaj punoj por ribelanta nacio, komencis malhelpigi alligitecon de popolo al Barbora Žagarietė. En 1886 oni ordigis plenmasoni per brikoj la pordon de preĝeja kripto, kie ripozis ŝiaj korporestaĵoj. Tamen, pri la fenestroj fortikigitaj per feraj vergoj, ili ne pripensis. Ili restis alireblaj por la homoj. Ĉe ili por preĝi alvenadis multaj kredantoj. En 1889 oni ordonis brikofermi ankaŭ la fenestrojn. Ĉe observado de policestro el Joniškis la metiista grupo plenumis tiun postulon. Tio kongruis kun patronfesto en Žagarė. La kreduloj indigniĝis kaj ploris. Spite al la apartigo de Barbora dis-de homoj kaj al aliaj limigoj, popolo venadis ĉe la surbrikitan pordon aŭ fenestron de la kripto por rakonti sian mizerdoloron, peti ŝian propeton aŭ per sincera preĝo danki por ricevitaj Digracoj. Venadis la popolo ne nur de Ĵemajtio, sed ankaŭ de Dzūkio kaj el aliaj lokoj de Litovio, kompreneble, ankaŭ de Latvio. ĉi-tie vivis espero, fortiganta korpon de malsanuloj kaj spiriton de sanuloj. Multaj personoj povus klare konfirmi, ke ili ne vane vokis por helpo de Barbora. Unu ekzemplo de tiuj – la terura katastrofo de mia pliaĝa fratino Irena Radzivonienė kaj ŝia mirakla finiĝo. La fratino Irena loĝis en la distrikto Pasvalys, paroko Vaškai, en posedaĵo Zvanagala. En 1909 dum la plej laborstreĉa sezono, iu ŝtelis ŝian duonjaran fileton, mian baptofilon. Kelkajn tagojn lin oni serĉis ĉie – individue kaj helpe la polico. Neniu rezulto. Patrino tutan tempon maltrankvilis, kriadis kvazaŭ freneza. Pro la kordoloro kaj krio ŝi iĝis surda. Vidante ke la serĉo estas senespera, la fratino cent kilometrojn iris piede al Žagarė por peti helpon ĉe Barbora. Ŝi revenis post semajno feliĉa, portante sian amatan filon sur siaj brakoj. Al Žagarė ŝi iris rekte – tra Žeimelis, Kriukai, Joniškis kaj Skaistgiris. Kore preĝinte kaj per larmoj akvuminte sian peton, la fratino Irena prepariĝis al la hejmo. Sed reveninte el Žeimelis ŝi estis iel igita daŭrigi sian vojon al Linkuva por daŭrigi sian vojon de restaj 20 kilometroj. Ĝuste tiam ŝi ekaŭdis homajn parolojn pri la virino, kiu naskis maturiĝintan infaneton... La fratino tuj kuregis al la domo kaj ekvidinte la infanon, rekonis propran filon. Kompreneble, la linkuvanino libervole ne redonis la infanon, necesis peti helpon de polico. La panjo mirakle trovitan bebon de Linkuva ĝis Vaškai (20 kilometroj) porte portadis surmane kvazaŭ plumeton. Kvazaŭ ne ekzistus laciĝo, kvankam dum tiu serĉsemajno ŝi piede ĉirkaūiris pli ol 200 kilometrojn. “
#000146
Tion ĉi en 1964 skribe atestis la frato de Irena Radzivonienė Paulius Guga (1893-1971) kaj la 15 an de majo, 2005 lia filino Barbora Apolonija Gugaitė-Nistelienė.
#000147