Marksianaj Teorioj de Ekonomiaj Krizoj
#000001
En lia 1935 Gene Theory of Employment, Interest and Money Keynes argumentis ke malaltiĝoj estas kaŭzitaj de manko de efika postulo en la ekonomio. Kiel Karl Marx, Keynes malaprobis la leĝon de Say ke "ĉiu vendisto alportas aĉetanton al merkato". Keynes vidis ke profitoj ne aŭtomate devis esti elspezitaj kaj povus esti amasigitaj aŭ ŝparitaj, tiel kaŭzante dislokiĝon en produktado. Keynes argumentis ke en malaltiĝo ekzistas ĝeneraligita troproduktado, tio estas, ke ekzistanta produktado kaj produktaĵo superis efikan merkatpostulon. Li argumentis ke tio ekestis ĉar investantoj trovas ke ne estas je iliaj avantaĝoj investi plu, kaj decidas hamigi sian monon anstataŭe. Keynes ankaŭ diris ke ju pli alta ies enspezo, des pli malalta estus ilia "inklino al konsumo": ili elspezus proporcie malpli de sia enspezo kiam ĝi pliiĝos, kaj ŝparus proporcie pli. Efektive, li kredis, ke nur tro neegala distribuo de enspezo povus konduki al permanenta malaltiĝo se nenio estus farita pri ĝi.
#000004
La unua paŝo postulita de Keynes de registaroj kiam alfrontitaj kun malaltiĝo estis ke ili devus pliigi sian elspezon kaj prizorgi buĝetajn deficitojn. Keynes pensis, ke la elspezoj de la ŝtato pli ol ĝi kolektis en enspezoj de impostado utilus por injekti plian postulon en la ekonomion - postulo, en malaltiĝo, tio mankas. Tio estis interpretita fare de la laboristaj, konservativuloj kaj liberalaj partioj en ilia Blanka Libro de 1944 pri Dungadopolitiko por signifi ke kiam senlaboreco kaj recesio minacis:
#000006
“Ni devus tuj plialtigi elspezojn, kaj pri konsumo kaj pri disvolvado t.e. kaj pri konsumvaroj kaj kapitalvaroj. Ni devus doni al homoj pli da mono kaj ne malpli por elspezi. Se necese ni devus prunti por kovri registarajn elspezojn. Ni ne bezonas celon ekvilibrigi la buĝeton jaron post jaro”.
#000007
La dua aspekto de la plano de Keynes por kapitalismo sen malaltiĝoj estis ke la sistemo de impostado ankaŭ devus esti ŝanĝita. Tiuj kun pli altaj enspezoj kaj pli malalta tendenco al konsumo kaj tendenco amasigi kaj ŝpari signifan parton de sia enspezo, estus impostitaj pli kaj tiuj kun malaltaj enspezoj estus impostataj malpli. Tiu re-distribuo denove estis intencita por pliigi konsumon kaj merkatpostulon.
#000008
La tria grava ideo prezentita de Keynes estis ke ne plu necesis ke registaroj "rigardu kaj regu" la kreadon de valuto. La rezulta presado de troo de papera valuto estas la vera kaŭzo de la konstanta altiĝo de la preznivelo en ĉi tiu lando ekde 1940 aŭ proksimume.
#000009
Tiuj kejnesaj teorioj pri kiel eviti malaltiĝon tenis preskaŭ senkontestan regadon ĝis la 1970-aj jaroj. La ideo ke registaroj povas interveni en la ekonomio por disponigi dungadon kaj kompensi malaltiĝon devenas plejparte de Keynes. Tamen, ekde la mezaj 1970-aj jaroj registaroj en Britio emis distancigi sin de Keynes.
#000010
Nek la Konservativa Partio nek la Laborista Partio nun kredas je la tuta kejnesa pakaĵo. Kial ĉi tio estas? La respondo kuŝas en la praktika malsukceso de kejnesaj politikoj kompensi ekonomiajn recesiojn kie ajn ili estis aplikitaj. La plej rimarkinda provo meti la ideojn de Keynes en praktikon en tiu ĉi lando okazis en 1974 kiam la lastatempe elektita laboristregistaro sub Harold Wilson prizorgis enormajn buĝetdeficitojn, pliigis registarelspezojn kaj multe vastigis la nottemon por laŭlitere doni al homoj pli da mono por elspezi. Kiam la politiko estis komencita, senlaboreco pliiĝis al la nun relative malalta nivelo de proksimume 750,000. Tri jaroj poste, post kiam tiu politiko estis aplikita, senlaboreco estis ĉe 1.6 milionoj. Ĝi pli ol duobliĝis. Tia sperto estis multfoje ripetita en aliaj landoj kiel Francio, kie Mitterand en 1981-82 faris la saman aferon kaj fine devis forlasi sian provon uzi kejnesan politikon por eviti malaltiĝon, ĉar ĝi montriĝis neefika fronte al pliiĝo. senlaboreco.
#000011
La fakto estas, ke se vi serĉas kialojn, kial ekzistas recesioj, kaj kiel tiu situacio povas esti finita, vi vane rigardos la kapitalismajn politikajn partiojn, kies celo estas vidi, ke la profitsistemo funkcias efike kaj kiuj. promesas ke ili povas igi ĝin funkcii glate sen periodoj de ekonomia malhaŭso.
#000014
Tiu de Marx skribis pri la tendenco de la meza profitprocento por fali en respondo al la opinioj de klasikaj ekonomiistoj kiel ekzemple Ricardo kaj John Stuart Mill, kiuj pripensis la eventualan stagnadon de la kapitalisma produktadmaniero ĉar la profitprocento falus tiel malalte. . Marx montris kial tio estus tre malproksima perspektivo ĉar la tendenco de la meza profitprocento fali en kapitalismo estus ja tre malrapida procezo.
#000021
En realeco, kompreneble, kapitalismo ne havis finan krizon aŭ rompon. Ankaŭ ne estas vere, ke longdaŭra falo de la meza profitkurzo estas la kaŭza klarigo de krizoj kaj depresioj. Por ke tio estu tiel, la teknika progreso en kapitalismo, kaj la kresko de konstanta kapitalo rilate al varia kapitalo, devus esti eksterordinare rapida, kaj praktike ĝi malofte, se iam, estas. La tendenco de la profitkvoto malpliiĝi pro teknika progreso devas esti do forĵetita kiel kaŭzo de krizo.
#000024
Ĉi tiu teorio validas en la senco ke, en teorio, post longedaŭra periodo de kapitalisma prospero la rezerva armeo de laboro preskaŭ povus malaperi, devigante salajrojn altiĝi kiuj tranĉus en profiton kaj malaltigus la profitprocenton mem. Ĉu tio efektive estis la kaŭzo de iu krizo en la lastaj jaroj en lando kiel Britio, estas sufiĉe pli malferma al demando. La internacia moviĝeblo de laboro certigas, ke la rezerva armeo de laboro ne tute elĉerpiĝu en periodo de eksplodo. Estas ankaŭ la fakto, ke ekzistas milionoj da laboristinoj, dommastrinoj kaj aliaj, kiuj malfluas kaj fluas ĉe la randoj de la labormerkato.
#000026
Estas aliaj malfacilaĵoj asociitaj kun la opinio ke krizoj estas produkto de altiĝantaj salajroj tranĉantaj en profitojn. Finfine, se tio estas la kaŭzo de krizo, tiam la solvo ŝajnus esti en pliigo de la produktado de plusvaloro per pliigo de la ekspluatado de la laborista klaso. Tio plej verŝajne implikus tranĉojn en reala salajro por la laboristoj, kondukante al pliigitaj profitoj. Devus esti evidente ke, se prenita sufiĉe malproksimen, ĉi tiu argumento povas degeneri en pura konservativula-stila propagando laŭ la linioj de "salajroj estas la vera kaŭzo de la krizo; se la laboristoj kaj sindikatoj forlasus salajraltigojn, tiam la problemo estus solvita”.
#000027
Kion ĉi tiu vidpunkto preteratentas estas ke kiam krizo okazas, simple pliigi la produktadon de plusvaloro ne estas la ĉefa antaŭkondiĉo por reveno al prospera situacio. En kapitalisma krizo estas troproduktado de varoj por merkata vendo, do jam estos grandaj stokoj de varoj, kiujn neniu povas aĉeti. Povas do esti malmulto por gajni reduktante la efikan postulon de la laborista klaso per salajroreduktoj tiel ke investo povas esti pliigita eĉ pli kaj pli da krudvaroj povas esti produktitaj kiam ekzistas neniu volanta aŭ kapabla aĉeti ilin.
#000028
Nek ekzistas empiria indico por sugesti ke kiam krizo komenciĝis kaj senlaboreco komencas pliiĝi salajra modereco povas doni solvon. Malproksime de ĝi. Kiam la lasta laborista registaro trudis salajran limigon post ekonomia krizo, senlaboreco daŭre kreskis, kaj tio estis sperto ripetita en sennombraj okazoj tra la mondo.
#000029
La aparta teorio de Rosa Luxemburg, kiu verŝajne estas la subkonsuma teorio de krizoj plej ofte prezentita hodiaŭ, estis ke kapitalismo kolapsos pro malkapablo vendi ĉion produktatan. Ŝi argumentis ke postulo estis simple reflekto de konsumo (kiel la kvanto konsumita fare de la laborista klaso kaj kapitalistoj kunigitaj) tiel ke se parto de la profitoj de la kapitalisma klaso estas reinvestita prefere ol konsumita, tiam konsumo kaj totala postulo estas reduktitaj. . La rezulto de tio estas, ke ekzistas neniu, kiu povas aĉeti la produktojn, en kiuj la reinvestitaj profitoj estas enkorpigitaj. La argumento de Luxemburg estis tial ke amasiĝo kaj vastiĝo estas maleblaj sub "pura" kapitalismo, kaj ke kapitalismo dependas de nekapitalismaj areoj de la mondo por aĉeti la plusprodukton. Kiel ŝi skribis: "dum la kapitalo alproksimiĝas al la punkto kie la homaro konsistas nur el kapitalistoj kaj proletoj, plia amasiĝo fariĝos neebla".
#000031
Ĉi tiu klopodo havigi monan profiton ne estas esence produkto de la deziro de la kapitalistoj havi luksan vivstilon. Se kapitalisto aŭ grupo de kapitalistoj devas resti en komerco, ili devas amasigi kapitalon por disetendiĝi kaj pluvivi kontraŭ siaj konkurantoj. Ĝuste ĉi tiu procezo de reinvesto uzas multon el la profitoj faritaj de la kapitalisma klaso.
#000037
Dum krizo kaj ĉe la komenco de malaltiĝo la profitprocento sur investoj draste falos ĉar firmaoj estas nekapablaj vendi ĉion produktatan kaj do estas nekapablaj realigi plusvaloron enkorpigitan en ili. Sed ĉi tiu malkresko de la indico de profito ne estas konstanta; ĝi estas parto de la ekonomia ciklo, kaj dum malaltiĝo poste komencas aperi kondiĉojn kiuj montras al pliiĝo en la indico de profito kaj renovigita investo. Neniu malaltiĝo estas iam konstanta. Ĉi tio estas ĉar dum malaltiĝo tri bazaj aferoj okazas.
#000047
La unua estas, ke kelkaj entreprenoj bankrotos kaj iliaj havaĵoj estos malmultekoste aĉetitaj de siaj rivaloj. La rezulto de tio estas depreco de la kapitalo investita en ili kondukante al halto, kaj eventuala inversigo, en la malkresko de la profitkurzo. Grava faktoro en tio estas la malkresko de la valoro de la akcioj, kiuj kreskis al la fino de la eksplodo, dum la krizo kaj en la fruaj stadioj de la malaltiĝo.
#000048
La dua afero okazas en malaltiĝo estas, ke estas la reapero de granda rezerva armeo de laboro, kiu ebligas plialtiĝon de la ekspluatado. Verŝajne estos halto en la kresko de realaj salajroj kaj eble eĉ tranĉo, kiu utilos por pliigi la profitkvoton sen, en ĉi tiu etapo de la ekonomia ciklo, damaĝi la perspektivojn de realigo de plusvaloro sur la merkatoj, ĉar kapitaldepreco kaj detruo de akcioj estos okazintaj kaj la liverado de varoj estos mallongigita.
#000049
La tria faktoro estas interezoprocentoj. Dum la malaltiĝo evoluas, interezoprocentoj tendencos fali nature kiam la postulo je monkapitalo malaperas. Ĉi tio havos utilan efikon al la indico de industria profito kaj, kune kun la aliaj du faktoroj, plibonigos la perspektivojn por investo kaj ekspansio.
#000050
La grava afero pri ĉio ĉi estas, ke la krizaj kaj depresiaj fazoj de la ekonomia ciklo ne okazas ĉar io "fuŝiĝis" kun la funkciado de la kapitalisma ekonomio. Male; ili estas fakte tute necesa trajto de la evoluo de kapitalismo, servante por forigi la sistemon de ĝiaj pli malefikaj entreprenoj kie profito de investoj estas malaltaj, kaj tiel antaŭenigante investon kaj vastiĝon en tiuj entreprenoj sufiĉe taŭgaj por pluvivi. Malproksime de esti ekzemplo de kapitalismo "malĝusta" iel, malaltiĝo montras ke kapitalismo funkcias normale kaj konforme al siaj propraj ekonomiaj leĝoj kaj mekanismoj de evoluo.
#000052
Kvankam la antaŭaj ŝtatkapitalismaj ekonomioj estis nekapablaj eviti la kapitalisman komercciklon, la operacio de tiuj ekonomioj estis diferenca en kelkaj rilatoj de la okcidentstila privatentrepren-bazita kapitalismo. Ĉi tio estis ĉar ili ne estis submetitaj al la rekta operacio de la valorleĝo de Markso. Prezoj ofte tute ne reflektis la laborvaloron de varoj kaj malefikaj entreprenoj ne estis punitaj kaj elpurigitaj de la sistemo kiel ili estas en Okcidento. La procezo per kiu malaltiĝo servas kiel rimedo al estonta evoluo per forigo de la plej malfortaj produktivaj unuoj ne validis.
#000059
La ŝtato intervenas por kompensi la disvolviĝon de amasa senlaboreco, kaj faras tion direktante kapitalon al malefikaj produktunuoj kaj per planita tropersonado ktp, koste de la pli efikaj sektoroj de la ekonomio, kiuj devas subteni la malefikajn sektorojn. . Tiel, ekzistas provo "trompi" la leĝon de valoro. Longtempe tio povas havi nur katastrofajn sekvojn por la evoluo kaj kresko de la ekonomio entute. Stagnado ekestas kaj, kiel la eventoj montris, fine minacas la stabilecon de la politika strukturo kaj la pozicion de la privilegiita reganta klaso. Provoj plani la anarkion de produktado de kapitalismo ĉiam finiĝis en katastrofo, ofte sanga katastrofo, kaj ŝtata kapitalismo ne reprezentas solvon al la problemoj de la kapitalisma ekonomio - kompensante kelkajn el la plej malbonaj efikoj de malaltiĝo, ĝi povas nur fari tiajn. problemoj pli malbonaj longtempe.
#000061
Politiko pri Repagoj kaj Revenoj
#000073