Leginda verko en neadekvata vesto
#000002
Goncourt estas atribuata ĉiujare al la aŭtoro de „imagita verko proza”, kio normale signifas, ke ĝin ricevas aŭtoroj de romanoj. Sed kiam en 2017 la premion
ricevis Éric Vuillard [erik vŭijár] pro la verko
L'ordre du jour („Tagordo”), tio estis surprizo, interalie ĉar la verko ne estas romano de klasika speco. La
récit, do rakonto, kaj en ĝi li rakontas – kun granda imagpovo – serion da historiaj okazaĵoj.
#000003
Temas pri okazaĵoj en Eŭropo antaŭ la dua mondmilito, dum la firmigo de la nazia reĝimo
en Germanio, precipe rilate al la aligo de Aŭstrio al la germana regno kaj la fifamaj
interkonsentoj munkenaj en la jaro 1938a. Ĉion ĉi Vuillard rakontas en vigla maniero,
imagante la detalojn sed konstante aldonante pensigajn komentojn pri la rilato inter
historia realo kaj la historia kompreno de la posteularo. Rezultas tre leginda verko,
kiun konu ĉiu, kiu serioze interesiĝas pri la historio de tiu epoko.
#000004
Aparte memorindaj en la tuto estas rakontoj pri adiaŭa vespermanĝo, al kiu la brita
ĉefministro Chamberlain invitis Ribbentrop, la eksiĝantan ambasadoron de Germanio,
ĝuste en la vespero, kiam germanaj trupoj eniras la aneksatan Aŭstrion, kaj pri la
munkena konferenco en septembro 1938.
#000005
Tiu, kiu diris, ke oni ne aĉetu libron pro ĝia kovrilo, certe neniam imagis la bitlibran
eraon. Ĉar oni ne estas plu devigata akiri paperan version, eldonistoj elturniĝas
por ilin igi pli allogaj, kaj tio klarigas, kial mallongan tekston, kiel
Ordre du jour de la franca aŭtoro Eric Vuillard, prezentas tiom impona (duobla) kovrilo, fidele
reproduktita en alilingvaj tradukoj, kiel la esperanta. Estas ĝi unu el tiaj kovriloj,
kiuj igas, ke ebla legonto sin demandu: „Ĉu la teksto mem meritas tiun luksan prezentadon?”
#000010
Tagordo rakontas sinsekvon de agoj, kiuj kondukis naziojn al potenco, unue en Germanio, poste,
kun pli da historiaj detaloj, en Aŭstrio ktp. Ĝi klare montras strategiojn, uzatajn
por atingi kaj teni la total(ism)an potencon en tiuj landoj. Tio, en si mem, estas
nenia novaĵo, ĉar abundas tekstoj pri tiu terura temo. Novas ja la celpunktoj elektitaj
de Vuillard, ĉar, anstataŭ ade ripeti tion, kion jam scias plimulto, ĝi fokusiĝas
al tiuj, kiuj pleje gajnis kun la Tria Regno: la germanaj entreprenistoj, kiuj financis
Hitleron, tiuj, kiuj poste uzis laborforton de sklavigitaj malplimultoj de la koncentrejoj.
#000012