The Washington Post estas amerika ĉiutaga gazeto.
Ĝi estas la plej vaste cirkulita gazeto publikigita en Vaŝingtono, kaj estis fondita la 6-an de decembro 1877, [7] igante ĝin la plej maljuna recenta gazeto de la areo.
En 2017, ĝi adoptis la sloganon "Demokratio-Ĵetkuboj en Mallumo".
#000001
Situante en la kapitalurbo de Usono, la gazeto havas specialan emfazon de nacia politiko.
Ĉiutage eldonoj estas presitaj por la Distrikto de Columbia, Marilando, kaj Virginio.
La gazeto estas publikigita kiel flugfolio, kun fotoj presite kaj en koloro kaj en nigrablankaĵo.
#000002
Tio inkludas ses apartajn Pulitzers aljuĝitan en 2008, la dua plej alta nombro iam aljuĝite al ununura gazeto en unu jaro, sekundo nur al The New York Times ' sep premiojn en 2002.
Poŝto ĵurnalistoj ankaŭ ricevis 18 Nieman kunecojn kaj 368 White House News Photographers Association-premiojn.
En la fruaj 1970-aj jaroj, en la plej konata epizodo en la historio de la gazeto, raportistoj Bob Woodward kaj Carl Bernstein gvidis la enketon de la amerika gazetaro en kio iĝis konata kiel la skandalo Watergate;
raportante en la gazeto tre kontribuite al la eksiĝo de prezidanto Richard Nixon.
En jaroj poste, ĝiaj enketoj kondukis al pliigita revizio de la Walter Kano-Armeo Medicina Centro.
#000003
En 2013, ĝia delonga stiranta familio, la Graham-familio, ŝanĝis la gazeton al miliardulentreprenisto kaj fondinto Jeff Bezos en 250 milionoj USD en kontantmono.
La gazeto estas posedata fare de Nash Holdings LLC, holdingo Bezos kreita por la akiro.
#000004
Influo de The Washington Times
#000006
The Washington Post estas ĝenerale rigardita kiel unu el la gvidaj ĉiutagaj amerikaj gazetoj, [13] kune kun The New York Times , The L.A. Times , kaj The Wall Street Journal .
La Poŝto karakteriziĝis sin tra sia politika raportante pri la laborado de la Blanka Domo, la Kongreso, kaj aliaj aspektoj de la usona registaro.
Ĝi estas unu el la du ĉiutagaj flugfolioj publikigitaj en Washington D.C., la alia estaĵo sia pli malgranda rivalo The Washington Times .
#000007
Kromaj semajnaj sekcioj aperas dum labortagoj: Health & Science marde, Manĝaĵo merkrede, Local Living (hejme kaj ĝardeno) ĵaŭde, kaj Semajnfino, kun detaloj pri suprenalvenokazaĵoj en la loka ĉirkaŭaĵo, vendrede.
Ĉi-lastaj du estas en etgazeta formato.
#000012
En majo 2013 [ĝisdatigo] , ĝia meza labortagcirkulado estis 474,767, laŭ la Audit Bureau of Circulations (Revizio Agentejo de Cirkuladoj), kreado ĝin la sepa-plej granda gazeto en la lando per cirkulado, malantaŭ USA Today , The Wall Street Journal , The New York Times , la Los Angeles Times , la Daily News , kaj la New York Poŝto .
Dum ĝia cirkulado (de tiu speco de preskaŭ ĉiuj gazetoj) deglitis, ĝi havas unu el la plej altaj merkatmaksimumo-tarifoj de iu metropolitena novaĵo ĉiutage.
#000014
La gazeto estis fondita en 1877 fare de Stilson Hutchins (1838-1912) kaj en 1880 aldonis dimanĉa eldonon, iĝante la unua gazeto de la grandurbo por publikigi sep tagojn semajnon.
En 1889, Hutchins vendis la gazeton al Frank Hatton, generaliaman poŝtestron, kaj Beriah Wilkins, iaman Demokratan kongresanon de Ohio.
Por reklami la gazeton, la novaj posedantoj petis la gvidanton de la United States Marine Band (Unuiĝinta States Marine Band), John Philip Sousa, por komponi marŝon por la eseokonkursa premioceremonio de la gazeto.
Sousa kunmetis " The Washington Post ".
Iĝis la norma muziko akompani la du-ŝtupan, malfruan 19-ajarcentan dancofuroron, [23] kaj restas unu el la plej konataj laboroj de Sousa.
#000016
En 1893, la gazeto proponita al konstruaĵo ĉe 14-a kaj E-strataj NW, kie ĝi restus ĝis 1950.
Tiu konstruaĵo kombinis ĉiujn funkciojn de la gazeto en unu ĉefsidejon - redakciejo, anoncante, tipesetante, kaj printadon - kiuj kuris 24 horojn je tago.
#000017
En 1898, dum la hispan-usona milito, la Poŝto presis la klasikan ilustraĵon Remember the Maine de Clifford K. Berryman, kiu iĝis la batalkrio por amerikaj maristoj dum la Milito.
En 1902, Berryman publikigis alian faman bildstrion en la Poŝto - Drawing the Line in Mississippi (Kreante la Linion en Misisipo).
Tiu bildstrio prezentas prezidanton Theodore Roosevelt montranta al kompato por malgranda ursido kaj inspira New York butikisto Morris Michtom krei la pluŝan urson.
#000018
Wilkins akiris la parton de Hatton de la gazeto en 1894 ĉe la morto de Hatton.
Post la morto de Wilkins en 1903, liaj filoj Johano kaj Roberto prizorgis la Poŝton dum du jaroj antaŭ vendado de ĝi en 1905 al John Roll McLean, posedanto de la Cincinnati Esploranto .
Dum la Wilson prezidanteco, la Poŝto estis kreditita kun la "plej fama gazetpreseraro " en D.C.-historio laŭ Racio revuo;
la Poŝto intencis raporti ke prezidanto Wilson "distris" sian estontan edzinon Mrs. Galt, sed anstataŭe skribis ke li "membrigis" Mrs. Galt.
Kiam John McLean mortis en 1916, li metis la gazeton enen fido, havante nur malmulte da kredo kiun lia bonvivantfilo Eduardo " Ned " McLean povis administri sian heredon.
Ned iris al tribunalo kaj rompis la truston, sed, sub lia administrado, la gazeto kolapsis direkte al ruino.
#000019
En 1954, la gazeto plifirmigis sian pozicion per akirado kaj kunfalado kun sia lasta matenrivalo, la Washington Times-Herald .
(La kombinita papero estis oficiale nomita The Washington Post and Times-Herald ĝis 1973, kvankam la tempoj-herold parto de la kartuŝo iĝis malpli kaj malpli elstara post la 1950-aj jaroj.
La fuzio forlasis la Poŝton kun du ceteraj lokaj konkurantoj, la posttagmezo Washington Star ( Vespera astro) kaj The Washington Daily News (La Washington Daily News) , kiuj kunfalis en 1972 kaj faldis en 1981.
The Washington Times , establita en 1982 fare de Unuigadeklezio gvidanto Sun Myung Moon (1920-2012) sub lia firmao News World Communications, estis loka konservativa rivalo kun cirkulado (aktuale en 2005 [ĝisdatigo] ) koncerne unu-seponon tiu de la Poŝto.
En la malfruaj 2000-aj jaroj kroma redakcie konservativa konkurado pliigita kun la fundamento de la klaĉgazet-formata ĉiutaga The Washington Examiner fare de la novaj posedantoj de la malnova Hearst papero, la San Francisco Examiner kiuj realigis interŝanĝon interŝanĝantan la pli grandan, pli prosperan San Francisco Chronicle kun la antaŭa Hearst "frontmontra" papero.
Ili ankaŭ komencis plurajn aliajn klaĉgazet-formatajn ekzamenantojn en pluraj amerikaj grandurboj, inkluzive de nelonge dum du jaroj la Baltimoro Examiner kiuj konkuris kontraŭ la 170-jaraĝa Baltimoro Suno .
La Washington Examiner ĉesis publikigon de ĝia loka gazeto la 14-an de junio 2013, daŭre publikigi semajnan revuon kaj retan retejon temigis nacian politikon.
#000021
Post la morto de Phil Graham en 1963, kontrolo de La Washington Post Firmao pasis al Katharine Graham (1917-2001), lia edzino kaj la filino de Meyer.
Malmultaj virinoj administris nacie elstarajn gazetojn en Usono.
Katharine Graham priskribis sian propran timon kaj mankon de fido bazita sur ŝia sekso en ŝia aŭtobiografio.
Ŝi funkciis kiel eldonisto de 1969 ĝis 1979 kaj gvidis La Washington Post Firmaon en la fruajn 1990-aj jarojn kiel prezidanto kaj ĉefoficisto.
Post 1993, ŝi retenis pozicion kiel prezidanto de la ĉefestraro ĝis she morto en 2001.
#000022
Ŝia permanenta ofico estas kreditita kun vidado de la gazetpliiĝo en nacia staturo per efika enketĵurnalismo post kiam ĝi komencis vivi malsupren sian reputacion kiel dungitara gazeto por la Kennedy- kaj Johnson-registaro, laborante por certigi ke The New York Times ne superis ĝian Washington-raportadon de la Pentagon Papers- kaj skandalo Watergate.
Dum tiu tempo, Katharine Graham ankaŭ vidis la diversigaĉeton de la Poŝtofirmao de la profitcela eduko kaj trejnadfirmaon Kaplan, Inc. por 40 milionoj USD en 1984.
Dudek jarojn poste, Kaplan superis la Post-gazeton kiel la gvida kontribuanto de la firmao al enspezo, kaj antaŭ 2010 Kaplan respondecita pri pli ol 60% de la tuta firmaa enspezfluo.
#000023
Administra redaktisto Ben Bradlee, Kennedy-lojalulo, metis la reputacion kaj resursojn de la gazeto malantaŭ raportistoj Bob Woodward kaj Carl Bernstein, kiuj, en longa serio de artikoloj, fortranĉis de la rakonto malantaŭ la rompoŝtelo de Democratic National Committee oficoj (1972) en la Watergate Hotel konstruaĵaro en Washington.
La Poŝto ' s obstina priraportado de la rakonto, kies rezulto finfine ludis gravan rolon en la eksiĝo de prezidanto Richard Nixon, gajnis la gazeton Premio Pulitzer en 1973.
#000024
En 1972, la "Book World" sekcio estis prezentita kun Premio Pulitzer-gajnanta kritikisto William McPherson kiel it unua redaktisto.
Ĝi havis Premio Pulitzer-venkantajn kritikistojn kiel ekzemple Jonathan Yardley kaj Michael Dirda, ĉi-lastan de kiun establis sian karieron kiel kritikiston ĉe la Poŝto.
En 2009, post 37 jaroj, kun grandaj legantoprotestegoj kaj protesto, The Washington Post Book World (La Washington Post Book World) ĉar memstara enigaĵo estis nuligita, la lasta temo estanta dimanĉo, la 15-an de februaro 2009, [37] kune kun ĝenerala restrukturigo de la papero, kiel ekzemple lokado de la dimanĉa ĉefartikoloj sur la dorsa flanko de la ĉeffrontsekcio prefere ol la Outlook-sekcio kaj distribuado de iu alia loke orientis "opiniopaĝajn" leterojn kaj komentaĵojn en aliaj sekcioj.
Tamen, librorecenzoj daŭre estas publikigitaj en la Outlook-sekcio dimanĉoj kaj en la Stilo sekcu la reston de la semajno, same kiel rete.
#000025
Donald E. Graham, la filo de Katharine, sukcedis ŝin kiel eldonisto en 1979 kaj en la fruaj 1990-aj jaroj iĝis kaj chief Executive Officer kaj prezidanto.
Li estis sukcesita pri 2000 kiel eldonisto kaj ĉefoficisto de Boisfeuillet Jones, Jr., kie Graham restas kiel prezidanto.
#000027
Jeff Bezos aĉetis la gazeton por 250million USUS$ en kontantmono, kompletigante la transakcion la 1-an de oktobro 2013, post sciigado de la laŭplana akiro la 5-an de aŭgusto 2013.
La gazeto estas nuntempe posedata fare de Nash Holdings LLC, holdingo kreita por la akiro kaj kontrolita fare de Bezos.
#000029
En septembro 2014, Jeff Bezos sciigis sian decidon nomumi Frederick J. Ryan Jr., fondante prezidanton kaj Ĉefoficiston de Politikisto, por funkcii kiel Publisher kaj Ĉefoficisto de The Washington Post, efikan oktobron 1, 2014.
Tio signalis la intencon de Bezo transloki The Post al pli cifereca fokuso kun strategio por disetendiĝado al pli larĝa nacia kaj tutmonda legantaro.
Ryan daŭre investis en novaĵo kaj teknologio reduktante elspezojn en heredaĵo presas areojn.
#000034
En aŭgusto 2014, la Poŝto sciigis ke ĝi estos moviĝanta en novan estrejspacon en One Franklin Square en decembro 2015.
La firmao lizis 242,000 kvadratfutojn (22,500 m2) de spaco dum 16 jaroj sur plankoj kvar tra naŭ en la okcidentturo kaj plankoj sep kaj ok en la orientturo.
La posedanto de la konstruaĵo konsentis pri ampleksa konstru-eksteren: Nur proksimume 10 procentoj de la spaco estos privatoficejoj, kiuj postulis ampleksan malkonstruon de internaj muroj kaj la forigo de la muroj sur la sepa kaj oka etaĝo en la orientturo tiel ili interligis kun la plankoj sur la okcidentturo.
La lastatempe ligita spaco kreos du 60.000-kvadratfutajn (5,600 m2) plankojn kapablajn je gastigado de 700 redakciejlaboristoj kaj softvaristoj.
La konstru-eksteren inkludas kvar arojn por viva televidfilmigo, nova ŝtuparo inter la sepa kaj oka etaĝoj en ĉiu turo, kaj duetaĝa aŭditorio sur la kvara etaĝo.
La sud-fruntaal fasado de la konstruaĵo ankaŭ estos ŝanĝita por doni al Poŝto laboristoj plank-al-plafonajn fenestrojn.
#000036
En la mez-1970-aj jaroj, kelkaj konservativuloj nomis la gazeton" Pravda sur la Potomac " pro ĝia perceptita maldekstrema biaso en kaj raportado kaj ĉefartikoloj.
Ekde tiam, la nomo estis uzita fare de kaj liberalulo kaj konservativaj kritikistoj de la gazeto.
En 1963, FBI-direktoro J. Edgar Hoover laŭdire rakontis prezidanto Lyndon B. Johnson, "mi ne havas multe da influo kun la Poŝto ĉar mi malkaŝe ne legas ĝin.
mi rigardas ĝin kiel la Ĉiutagan Laboriston ."
#000037
La 26-an de marto 2007, Chris Matthews diris en sia televidprogramo, "Bone, The Washington Post ne estas la liberala gazeto kiun ĝi estis, Kongresano, lasis min rakonti vin.
mi legis ĝin por jaroj kaj ĝi estas neotrompo gazeto".
Ĝi regule publikigis ideologian miksaĵon de opiniopaĝaj kolumnistoj, kelkajn el ili maldekstra-tendenca (inkluzive de E.J. Dionne, Dana Milbank, Greg Sargent, kaj Eugene Robinson), kaj multajn dekstraflanke (inkluzive de George Will, Marc Thiessen, Michael Gerson kaj Charles Krauthammer).
#000038
En studo publikigita la 18-an de aprilo 2007, de Yaleprofesoroj Alan Gerber, dekano Karlan, kaj Daniel Bergan, civitanoj ricevis abonon al aŭ la konservativ-tendenca Washington Times aŭ la liberal-tendenca Washington Post por vidi la efikon kiun amaskomunikilaro havas dum voĉdonado de padronoj.
Gerber taksis surbaze de sia laboro kiun la Poŝto oblikvaj kiel multe maldekstren kiel la Tempoj faris dekstren.
Gerber trovis tiujn kiuj ricevis liberan abonon de la Poŝto estis 7.9-11.4% pli verŝajna voĉdoni por la Demokrata kandidato por guberniestro ol tiuj asignitaj al la kontrolgrupo, depende de la alĝustigo por la dato sur kiu individuaj partoprenantoj estis prienketitaj kaj la enket intervjuanto;
surprize, aliflanke, homoj kiuj ricevis la Tempojn estis ankaŭ pli verŝajnaj ol kontroloj por voĉdoni por la demokrato, kun efiko ĉirkaŭ 60% same grandaj kiel tio taksis por la Poŝto.
La studverkintoj notis ke provanta eraro eble ludis rolon en la efiko da la konservativ-tendencaj Tempoj, kiel la fakto povis ke la Demokrata kandidato prenis pli konservativ-tendencajn poziciojn ol estas tipa por sia partio, kaj ke "la monaton antaŭ la post-elekta enketo estis malfacila periodo por prezidanto Bush, unu en kiuj lia totala aprob-rangigo falis for ĉirkaŭ 4
Ŝajnas ke pliigita eksponiĝo al la novaĵdisvastigo de ambaŭ artikoloj, malgraŭ kontraŭbatalado de ideologiaj klinoj, movis publikan opinion for de respublikanoj."
#000039
Reagante al kritiko de la priraportado de la gazeto dum la intensiĝo al la 2008-datita prezidant-elekto, iama Poŝto mediatoro Deborah Howell skribis: "La opiniopaĝoj havas fortajn konservativajn voĉojn;
la redakcia estraro inkludas centristojn kaj konservativulojn;
kaj ekzistis ĉefartikoloj kritikaj de Obama.
Ankoraŭ opinio daŭre estis pezbalancita direkte al Obama."
Laŭ Oxford University Press-libro de Richard Davis (2009) sur la efiko de blogoj al amerika politiko, liberalaj blogantoj ligas al The Washington Post kaj The New York Times pli ofte ol aliaj gravaj gazetoj;
tamen, konservativaj blogantoj ankaŭ ligas ĉefe al liberalaj gazetoj.
#000041
En decembro 2016, La Poŝto publikigis rakonton malprecize deklarante ke rusa kodrompa operacio infiltris la usonan elektran kradon;
la aserto estis revokita en reviziita versio de la rakonto, post kiam la komenca versio estis vaste cirkulita.
#000043
La Post's-fruaj subtenoj en la elektoj por Maryland Governor (reformisto Harry Hughes) kaj por D.C. Mayor (juna Marion Barry) (1978) permesis al tiuj kandidatoj elmontri siajn subtenojn, tiel distingante ilin de alie superplena kampo de grandnomaj kandidatoj.
#000045
En 1992, la PBS enketema novaĵprogramo Frontline indikis ke la Poŝto moviĝis al la rekte en respondo al sia pli malgranda, pli konservativa rivalo The Washington Times .
La programo citis Paul Weyrich, unu el la fondintoj de la konservativa kristana organizo la Morala Plimulto, kiel dirado " de The Washington Post iĝis tre aroganta kaj ili ĵus decidis ke ili determinus kio estis novaĵo kaj kio ne estis novaĵo kaj ili ne kovrus multajn aĵojn kiuj daŭriĝis.
Kaj The Washington Times devigis la Poŝton kovri multajn aĵojn kiujn ili ne kovrus se la Tempoj estus ne en ekzisto."
En 2008, Thomas F. Roeser, la fondinto de la konservativa Interreta retejo The Chicago Daily Observer , ankaŭ menciis konkuradon de The Washington Times kiel faktoron movanta la Poŝton dekstren.
#000046
Jeff Bezos, la posedanto de la Poŝto, estas la ĉef-oficulo kaj plej granda akciulo de amazono.
Amazono certigis 600 milionojn dolarkontrakton kun la CIA, kiu prezentas eblan konflikton.
Kate Martin, direktoro de la Centro por Nacia Sekureco-Studoj, diris, "Ĝi estas grava ebla konflikto de intereso por grava gazeto kiel The Washington Post havi kontraktan rilaton kun la registaro kaj la plej sekretan parton de la registaro."
#000047
En "Aĉetado la Milito" sur PBS, Bill Moyers notis 27 ĉefartikolojn apogante la ambiciojn de George W. Bush invadi Irakon.
Nacia sekureckorespondisto Walter Pincus raportis ke li estis ordonita ĉesi siajn raportojn kiuj estis kritikaj de Respublikanaj administracioj.
Laŭ verkinto kaj ĵurnalisto Greg Mitchell, "De la Poŝto ' s propra agnosko, en la monatoj antaŭ la milito, ĝi prizorgis pli ol 140 rakontojn sur ĝian fronton antaŭenigante la militon, dum kontraŭaj informoj "iĝis perditaj", kiam unu -poŝta stabano rakontis Kurtz."
#000048
Washington Post politikisto Fox News Radio
#000058
" Conservative media outlets gain seats in Blanka Domo briefing room " , The Hill , 30 June 2017.
#000063
Ĝi estis fondita en 1877 kiel kvarpaĝa gazeto de la Demokrata Partio. La gazeto sendependiĝis en 1877 kaj memstariĝis en 1889. Oni vendis ĝin en 1899 kaj ekde tiam la gazeto prenis konservativan direkton en la artikoloj. Oni deniove vendis en 1905 kaj ekde tiam la artikoloj iĝis pli bulvarda. The Washington Post perdis la reputacion en la 1920-aj jaroj, ĉar tre respegulis la prezidentan politikon. Gvido de Ned McLean kondukis la gazeton al bankroto. La gazeton aĉetis en 1933 ties kredit-donanto Eugene Meyer.
#000065
Meyer volis sendependan gazeton, kun seriozaj, precizaj artikoloj. En la gazeto aperis ankaŭ karikaturoj de Herbert L. Blocknak (Herblock) apud la ĉeartikoloj, kio helpis vendon de la gazeto. Meyer en 1946 transdonis la gazeton al sia bofilo Philip L. Graham.
#000066
The Washington Post aĉetis en 1954 la konkuranton Washington Times Herald kaj fermis la redaktejon, dum ĝi transprenis ties plej bonajn ĵurnalistojn. La gazeto aĉetis ankaŭ la magazinon Newsweek en 1961.
#000067
Post memortigo de Graham en 1963, lia vidvino Katherine Meyer Graham pludaŭrigis lian direkton. Ŝi apogis ankaŭ la kunlaboranton dum la Watergate-skandalo.
#000068