Road to Perdition (Vojo al Perdition) estas amerika krim en 2002 suspensfilm filmo reĝisorita fare de Sam Mendes.
La filmo estis prilaborita fare de David Self, laŭ la grafika romano de la sama nomo de Max Allan Collins.
La kinosteloj Tom Hanks, Paul Newman, Jude Law, kaj Daniel Craig.
La intrigo okazas en 1931, dum la Granda Depresio, sekvante mafiodevigiston kaj lian filon kiam ili serĉas venĝon kontraŭ gangstero kiu murdis la reston de sia familio.
#000001
Filmigo okazis en la Ĉikago areo.
Riparas, esti ĵus fininta 1999's prijubilis American Beauty , traktanta rakonton kiu minimuma dialogo havis kaj peris emocion en la figuraĵo.
Kinoartisto Conrad L. Hall ekspluatis la medion por krei simbolecon por la filmo, por kiu li gajnis plurajn premiojn, inkluzive de postmorta Academy Award for Best Cinematography (Akademia premio por Best Cinematography).
La filmo esploras plurajn temojn, inkluzive de la sekvo de perforto kaj patro-filo-rilatoj.
#000002
La filmo estis publikigita la 12-an de julio 2002, kaj poste atingis pli ol 180 milionojn USD tutmonde.
La kinematografio, meti, kaj la plumboprezentoj de Fadenbuloj kaj Newman estis bone ricevitaj fare de kritikistoj.
Hejma medjo-eldono debutis la 25-an de februaro 2003.
#000003
(Fadenbuloj) devigisto estas por irlanda mafio estro John Rooney (Newman) en Rock Island, Illinois dum la Granda Depresio.
Rooney kreskigis la orfon Sullivan kaj amas lin pli ol sia propra biologia filo, la malstabila Connor (Craig).
Connor-klakoj kaj mortigas grumblema asociita Finn McGovern dum renkontado de li kun Sullivan, rezultigante Sullivan mortpafantan la virojn de McGovern.
La dekdujara filo de Sullivan Michael Sullivan, Jr (Tyler Hoechlin) kaŝis en la aŭto kaj atestantoj de sia patro la okazaĵon.
Malgraŭ Sullivan sakranta lia filo al sekreteco kaj Rooney premadanta Connor por pardonpeti por la malzorgema ago, Connor murdas la edzinon de Sullivan Annie kaj pli junan filon Petro, konfuzante lin kun Sullivan, Jr.
Li tiam sendas Sullivan al embusko ĉe restoraciaĉo sed Sullivan realigas kaj eskapas al Ĉikago kun sia filo por serĉi Al Capone, por laboro kaj por malkovri la lokon de Connor, kiu iris en kaŝejon.
#000004
Frank Nitti (Tucci) malaprobas la proponojn de Sullivan, antaŭ informado de Rooney de la renkontiĝo.
Rooney kontraŭvole permesas al Nitti ekspedi insidmurdiston Harlen Maguire (Juro), kiu ankaŭ estas krimlokfotisto, por mortigi Sullivan.
Maguire spuras lin kaj lian filon al vojflankrestoracio, sed ne mortigas Sullivan.
Realigante la intencojn de Maguire, Sullivan trapikas la aŭtopneŭon de Maguire antaŭ eskapado.
#000005
En reago al la ordigita sukceso, Sullivan komencas prirabi bankojn kiuj tenas la lavitan monon de Capone, esperante interŝanĝi ĝin kun Connor instruante Mikaelo'n por veturi sian fuĝaŭton.
Sullivan estas malhelpita kiam la mafio elprenas ĝian monon, tiel ke li vizitas la revizoron de Rooney Alexander Rance (Baker) en sia hotelo.
La renkonto estas aranĝo, kie Rance bremsas Sullivan ĝis Maguire eniras per ĉaspafilo.
En la rezultinta interpafado, Rance estas mortigita per la pafo de la ĉaspafilo de Maguire, Maguire estas vundita flugante vitrerojn, kaj Sullivan eskapas kun la ĉeflibroj.
Ĉar Sullivan fuĝas, Maguire pafas lin en sia maldekstra arm.
#000006
movas lian patron al bieno, kie seninfana maljuna paro helpas al li renormaliĝi.
Sullivan-obligacioj kun lia filo kaj malkovras de la ĉeflibroj kiujn Connor misuzis de sia patro dum jaroj, utiligante la nomojn de mortintoj.
Ĉar la Sullivans foriras, ili donas la paron multe de la ŝtelita mono.
Sullivan alfrontas Rooney pri la informoj dum ili partoprenas Meson.
Kvankam Rooney jam sciis pri la defraŭdo kaj ke Connor mortis supozeble, se ne de la mano de Sullivan tiam de la mafio, post kiam ili malkovris ke li ŝtelis monon, li rifuzas prirezigni sian filon.
Li instigas Sullivan por foriri kun sia filo, funebrante sian foriron.
#000007
Poste unu nokton, kovrita per mallumo kaj pluvo, Sullivan ekspedas la tutan akompanantaron de Rooney per sia Thompson mitraleto kaj piediras rekte ĝis Rooney.
Ĉar Rooney murmuras ke li estas ĝoja lia murdinto estas Sullivan, emocie malvolonta Sullivan tiras la ellasilon.
Vidante neniun plun kialon protekti Connor, Nitti rivelas sian lokon al Sullivan, post farado de ĉi-lasta promeso fini la vendetton.
Sullivan iras al la hotelo kie Connor kaŝas kaj mortigas lin.
#000008
Riparas serĉis novan projekton post kompletigado de American Beauty (1999) kaj esploris perspektivojn inkluzive de Bela Menso , K-PACO , La Kargado-Novaĵo , [4] kaj La Observejo .
DreamWorks delegita Riparas Road to Perdition (Vojo al Perdition) kiel perspektivo, kaj Riparas estis altirita al la rakonto, konsiderante ĝin "rakonte tre simpla, sed teme tre kompleksa".
Unu temo kiun li vidis en la rakonto estis de la mondo de la gepatroj kiu estas nealirebla al iliaj infanoj.
Riparas konsideris la temon de la rakonto temi pri kiel infanoj traktas perforton, kaj ĉu eksponiĝo al perforto igus infanojn perfortaj mem.
Riparas priskribis la manuskripton kiel havado "de neniuj moralaj absolutaj valoroj", faktoron kiu alparolis la direktoro.
#000012
Spielberg unue kontaktis manuskriptinton David Self por adapti la rakonton en plenlongan filmon.
Memo skribis komencan skizon kiu restis proksima al la fontomaterialo kaj retenis la plej grandan parton de sia dialogo.
La filmo tiam estis rewriten de nekredititaj verkistoj, distancigante la manuskripton de la grafika romano kaj forlasante la kernelementojn de la rakonto.
Kelkaj el la pli severaj aspektoj de la rakonto estis kolorigitaj malsupre kiam la manuskripto iĝis pli flulinia;
ekzemple, en kelkaj fruaj skizoj de la filmo, Sullivan iĝis alkoholulo, sed tiu elemento estis finfine forestanta de la fina versio.
#000013
Kelkaj el la nomoj de la karakteroj estis iomete ŝanĝitaj de iliaj originalversioj de la grafika romano: la familia nomo de la real-vivaj gangsteroj John Looney kaj lia filo Connor estis ŝanĝita al Rooney, kaj la familia nomo de la karaktero kaj lia familio de Tom Hanks estis flulinia de la origina O'Sullivan ĝis simple Sullivan.
Unu signifa aldono al la manuskripto estis la kreado da Maguire por disponigi persistan elementon de okupo al la foriro de la Sullivans de la malnova mondo.
#000015
La verkinto de la Perdo grafika romano, Max Allan Collins, origine volis skribi la adaptitan filmon por la plenlonga filmo, sed ne estis donitaj la ŝanco.
Li elektis resti for el la skribadprocezo for el respekto por la malsama stilo da skribo por malsama medio, kvankam li funkciis kiel konsultisto en la procezo.
Collins laŭdis la aldonon de Maguire kaj konsideris la minimumistuzon de dialogo esti konvena.
La verkinto ankaŭ aplaŭdis version de la filmo de Rooney kiel "pli malkaŝe patrofiguro" al Sullivan.
#000017
Collins kontraŭbatalis la profanaĵon en la manuskripto, kiel la ĉiutaga lingvo ne konvenis lian vizion de la 1930-aj jaroj.
Li ankaŭ pribatalis la padon de la filo de Sullivan en la filmo.
En la grafika romano, la filo mortigas post kiam, kaj en la filmo, li ne mortigas iu ajn.
Collins ankaŭ disputis kun la rakonttekniko de la filmo.
En la romano, la filo rakontas la rakonton kiel plenkreskulo, iĝante pastro, dum en la filmo, li rakontas dum daŭre juna knabo.
#000018
Antaŭ filmado, Riparas serĉis produkti periodfilmon kiu evitus kliŝojn en la gangsterĝenro.
Li elektis filmi Road to Perdition surloke en urbocentro ĉe la Universitato-Klubo de Ĉikago, la Ĉikago najbareco de Pullman same kiel la Ĉikago-antaŭurbo de Ĝenevo, Ilinojso.
La Armilejo, la plej granda lokoĉefapogilo de la ŝtato kiu enhavas la Illinois Ŝtatan Nacigvardion, estis disponigita al la studio fare de la Illinois State Film Commission.
Aroj estis konstruitaj ene de la Armilejo, inkluzive de internoj de la hejmo de la Sullivan-familio kaj la Rooney-domego.
La havebleco de interna loko disponigis la skipan kompletan kontrolon de la lummedio, kiu estis establita per la rigilaro de skafaldaroj.
#000019
Atmosfere, la pejzaĝo estas furioza kaj grandioza kanvaso sur kiu estas rakontita mitan rakonto de patro kaj filo en la lasta periodo de senleĝeco en amerika historio.
#000020
Riparas kunlaboris kun kostumisto Albert Wolsky, produktdizajnisto Dennis Gassner, kaj kinoartisto Conrad Hall por dizajni la stilon de la filmo.
Wolsky dizajnis kostumojn kiuj estis "tre kontrolitaj, kun molaj konturoj kaj tre molaj siluetoj".
Gassner konstruis arojn kiuj povis kapti la malvarman aspekton de la epoko.
Riparas serĉis silentigitan paletron por la filmo, havante malhelajn fonojn kaj arojn kun mallumo, silentigitajn legomojn kaj griziĝas.
Riparas filmis Road to Perdition (Vojo al Perdition) uzantan la Statiston 35 formato.
#000021
La direktoro filmis eksterajn scenojn en Illinois en la vintro kaj la fonto de 2001, uzante realajn vetercirkonstancojn kiel ekzemple neĝo, pluvo, kaj koton por la scenoj.
Riparas konsideris la uzokutimon de malesperigaj vetercirkonstancoj kaj la celitan malvarmon de la eksteraj lokoj de Gassner difini la emociajn statojn de la karakteroj.
Pullman iĝis esenca loko por reflekti tiun temon, havante plurajn valorojn, inkluzive de la historia Florence Hotel de la urbo, facile kompensiten fare de la skipo por la filmo.
Filmigo finis en junio 2001.
#000022
Por establi la lumon de scenoj en Vojo Perdo, Reparacioj tiris de la pentraĵoj da Edward Hopper kiel fonto de inspiro, precipe New York Movie de Hopper (1939).
Riparas kaj kinoartisto Conrad Hall serĉis peri similan atmosferan lumon por la scenoj de la filmo, uzado "malpli estas pli da" mantro.
Halo ankaŭ filmis malfermegajn scenojn kiuj retenis unun punkton en la kampa profundo akre fokusis.
Halo konsideris la teknikon disponigi emocian dimension al la scenoj.
La kinoartisto ankaŭ utiligis netradiciajn teknikojn kaj materialojn por krei unikajn lumefektojn.
Unu el la metodoj de Hall devis uzi nigran silkon en taglumeksteraj scenoj por filtri la lumon sufiĉe por krei en-ombran rigardon.
#000023
Halo intence distancigis la fotilon de la karaktero de Fadenbuloj, Michael Sullivan, Sr.
, komence de la filmo por establi la perspektivon de la filo de Sullivan, kiu estas nekonscia pri la vera naturo de sia patro.
La karaktero de fadenbuloj estis filmita kiel parte obskurite kaj travidita pordejoj, kaj liaj eniroj kaj elirejoj okazis en ombroj.
Larĝa lenso kutimis konservi distancon de la karaktero.
#000024
Pafoj en la filmo estis transverŝitaj rekte de paneloj en la grafika romano, ilustrita fare de Richard Piers Rayner.
Kazo de la rekta influo estas la sceno en kiu Mikaelo, Jr.
levas la okulojn ĉe la Ĉikago-urbosilueto de la veturilo, kun la urbosilueto reflektita en la vitro de la veturilo.
#000025
Senjunta 40-sekunda veturanta sceno, en kiu Michael Sullivan kaj lia filo vojaĝas en Ĉikagon de la kamparo, estis helpitaj per vidaj efikoj.
La realbatala parto de la sceno estis filmita en LaSalle Street, kaj pro la manko de pejzaĝo por parto de la veturado laŭ LaSalle Street, la fono de Balbo Drive estis inkludita kun la uzo de vidaj efikoj.
#000026
[xxx] grava, en tiu rakonto, estas kion la perforto faras al la persono kiu tiras la ellasilon, kaj kion ĝi faris al ili tra la jaroj, kiel ĝi iom post iom korodis ilin.
#000027
En la filmo, la plej multaj el la multaj perfortagoj estas transigitaj ekster-ekrano.
La perfortaj agoj ankaŭ estis dizajnitaj por esti rapidaj, reflektante la faktan rapidecon da perforto en la reala mondo.
La fokuso estis ne sur la rektaj viktimoj de la eternigita perforto, sed la efiko de perforto sur la krimintoj aŭ atestantoj al la ago.
#000029
La filmo ankaŭ esploras patro-filo-rilatojn, ne nur inter Michael Sullivan kaj lia filo, sed inter Sullivan kaj lia estro, John Rooney, kaj inter Rooney kaj Connor.
Sullivan samtempe admiregas kaj timas Rooney, kaj la filo de Sullivan sentas la saman koncerne sian propran patron.
La filo de Rooney, Connor, havas neniun el la liberigantaj kvalitoj de Sullivan, kaj Rooney estas konflikta koncerne kiun protekti: lia biologia filo aŭ lia surogatofilo.
Connor estas esti pro la rilato de sia patro kun Sullivan, kiu instigas liajn agojn, finfine kaŭzante kaskadan efikon kiu movas la filmon.
#000030
Ĉar Sullivan ŝirmas sian fonon de sia filo, lia provo konservi la patro-filo-rilaton estas fakte damaĝa.
Tragedio alportas Sullivan kaj lian filon kune.
Sullivan eskapas de la malnov mondo kun sia filo, kaj la knabo trovas ŝancon fortigi la rilaton kun sia patro.
Tyler Hoechlin, kiu portretis Mikaelo'n, Jr.
, klarigis, "lia paĉjo komencas ekkompreni ke Mikaelo estas ĉio kion li nun havas kaj kiom multe li maltrafis.
mi opinias ke la vojaĝo estas de patro kaj filo venanta scii unu la alian, kaj ankaŭ malkovrantan kiu ili mem estas."
#000031
Akvo funkciis kiel ĉeftemo en la filmo.
Ĝi estis evoluigita post priesplorado de la maldormsceno komence de la filmo klera la direktoro ke kadavroj estis konservitaj en funkcio glacio en la 1920-aj jaroj por konservi korpojn de malkonstruado.
La nocio estis interplektita en la filmon, kiu interligis la ĉeeston de akvo kun morto.
Reparacioj pensis pri la temo, "La ligado de akvo kun morto ...
parolas pri la ŝanĝebleco de akvo kaj ligas ĝin al la malkontrolebleco de sorto.
Tiuj estas aĵoj kiujn homoj ne povas kontroli."
#000032
Kiam filmigo finita en junio 2001, [2] la studio destinis usonan liberigon por la sekva Kristnasko.
Sed antaŭ septembro 2001, Riparas petis pli da tempo.
Ĝi estis postdatigita por liberigo la 12-an de julio 2002, netradicia movo kiu lokis la dramon inter la ago-orientitaj somerfilmoj.
#000033
Road to Perdition (Vojo al Perdition) malfermiĝis en 1,798 teatroj dum ĝia komenca semajnfino, konkurante kontraŭ plura alia nova eldonaĵo inkluzive de Reign of Fire (Regado de Fajro) ,
La Krokodilo-Ĉasisto: Kolizikurso , kaj atingitaj 22,079,481 USD, lokante sekundon al Men in Black II (Viroj en Black II) , kiu estis en sia dua semajno da liberigo.
Ĝi poste atingis 104,454,762 USD en Usono kaj 76,546,716 USD en aliaj teritorioj por tutmonda suma nombro de 181,001,478 USD.
#000034
La filmo ricevis pozitivajn recenzojn kaj agnoskon de kritikistoj, kun la plumbagokvalitoj de Fadenbuloj kaj Newman estanta laŭdita.
Recenzisto James Berardinelli, sur sia propra ReelViews retejo, laŭdis Road to Perdition (Vojo al Perdition) por ĝia atmosfero kaj bildoj, sed li pripensis emocian aldonon esti mankanta krom la filo de Sullivan.
Roger Ebert de la Ĉikaga-Suna-tempoj laŭdis la kinematografion de Hall kaj la teman uzon de akvo.
Li, ankaŭ, sentiĝis emocia malligo de la karakteroj, dirante, "mi sciis ke mi admiris ĝin, sed mi ne sciis ĉu mi ŝatis ĝin ...
Estas malvarme kaj tenas nin ekstere."
#000035
Eleanor Ringel Gillespie da La Atlanta ĵurnalo-konstitucio ĝuis la kinematografion kaj Depresi-epokan scenaron de la filmo, same kiel la agokvalitojn de Fadenbuloj kaj Newman.
Gillespie esprimis la deziron ke la filmo daŭris iomete pli longe se temas pri esplori sian emocian kernon plu.
Eric Harrison de la Houston Chronicle konsideris Road to Perdition (Vojo al Perdition) "la plej genia laboro en tiu [gangstero] ĝenro" ekde la nereduktita Once Upon a Time in America (1984).
Harrison pripensis ke memmanuskripto "tiel fajne kulturis ke la rakonto povas ŝanĝi indikojn en korbato."
#000036
Kirk Honeycutt de La Holivuda Raportisto laŭdis Fadenbulojn, Newman, kaj Craig sed nomis la efikecon de Juro "preskaŭ cartonish".
Peter Travers de Vaganto ankaŭ komplimentis Fadenbulojn kaj Newman:" [Ili] ago kune kun la fido de titanoj, siaj inteligento en la servo de karaktero, neniam stelmemo."
Travers citis la impresan" kinematografion de Hall kaj la elvokivan" poentaron de komponisto Thomas Newman.
#000037
Paul Clinton de CNN diris: "Dum tiuj profunde homaj temoj estas koncernitaj, ili neniam estas plene esploritaj, kaj tio subfosas la sencon de grandeco al kiu tiu filmo evidente strebas.
Clinton konsideris la karakteron de Craig "unu-dimensia al la ekstremaĵo".
Li trovis la kinematografion tro superforta por la intrigo de la filmo, kiun li konsideris "malforta".
J. Hoberman da La Vilaĝa Voĉo priskribis la filmon kiel "sinistran ankoraŭ pluvneĝon."
Li aldonis: "La ago estas afektita kaj la etgazeta energio enbalzamigis."
Stephen Hunter de The Washington Post opiniis ke la manuskripto perdis sian padon kiam Sullivan kaj lia filo fuĝis de ilia aĝa vivo.
#000038
Max Allan Collins, kiu verkis la grafikan romanon, estis dungita por skribi la romanigon por la filmadaptigo.
Collins komence turnis en skizo kiu enhavis 90,000 vortojn, sed la licencado ĉe DreamWorks devigis la verkinton uzi nur la dialogon de la filmo kaj neniun kroman dialogon.
Collins kontraŭvole redaktis la romanigon malsupren al 50,000 vortoj kaj poste diris ke li bedaŭris akcepti la taskon.
#000042
Road to Perdition (Vojo al Perdition) estis publikigita sur DVD la 25-an de februaro 2003, en kaj plena ekrano kaj anamorfaj larĝekranversioj.
La ecoj de la DVD inkludis aŭdikomentarion, forigitajn scenojn, HBO "Kreado-de" dokumentarion, kaj fotgalerion.
Laboro sur la DVD komenciĝis en la sama tago la produktado de la filmo komenciĝis, kaj komuna fortostreĉo inter la direktoro, la studio, kaj la DVD-produktadskipo formis la enhavon de la DVD.
Pro limo de spaco sur la DVD, la forigitaj scenoj de la filmo estis elektitaj super DTS muziko.
Anstataŭe, la DVD inkludis Dolby Ciferecan 5.1 muziko.
Specialeldona DVD enhavanta kaj DTS kaj Dolby Ciferecan 5.1 muzikojn estis ankaŭ liberigitaj, ekskludante la "Kreado-de" dokumentarion por konveni ambaŭ muzikojn.
#000043
Road to Perdition (Vojo al Perdition) estis publikigita sur Blu-ray Disc la 3-an de aŭgusto 2010, havante larĝekrantranslokigon, DTS-HD Master Audion 5.1 muziko, kaj ĉiuj la ecoj de la DVD-liberigo.
#000044
La ligo de specialaj sinjoroj
#000049
Superviro kaj la haŭtmakulo viroj
#000050
Superviro-IV: La Serĉado de Paco
#000051
Batman v Superman: Krepusko de Justeco
#000052