Resonado, en psikoakustiko kaj akustiko, estas la persisto de sono post kiam sono estas produktita.
Resonado, aŭ reverbo, estas kreitaj kiam sono aŭ signalo estas reflektitaj igante grandan nombron da reflektadoj kreski kaj tiam kadukiĝi kiam la sono estas absorbita per la surfacoj de objektoj en la spaco - kiu povis inkludi meblaron, homojn, kaj aeron.
Tio estas plej videbla kiam la sonfonto ĉesas sed la reflektadoj daŭras, malpliiĝante en amplitudo, ĝis ili atingas nul amplitudon.
#000001
Resonado estas frekvenco dependa: la daŭro de la kadukiĝo, aŭ resonadotempo, ricevas specialan konsideron en la arkitektura dezajno de spacoj kiuj devas havi specifajn resonadotempojn realigi optimumefikecon por sia intencita agado.
En komparo al klara eĥo kiu estas minimumo de 50 ĝis 100 m post la komenca sono, resonado estas la okazo de reflektadoj kiuj alvenas enen malpli ol ĉirkaŭ 50 Miss Kiel tempo pasas, la amplitudo de la reflektadoj iom post iom reduktas al nul.
Resonado ne estas limigita al endomaj spacoj kiam ĝi ekzistas en arbaroj kaj aliaj subĉielaj medioj kie reflektado ekzistas.
#000002
Resonado okazas nature kiam persono kantas, parolas, aŭ ludas instrumenton akustike en halo aŭ spektaklospaco kun son-reflektaj surfacoj.
La sono de resonado ofte estas elektronike aldonita al la kanto de kantistoj kaj al muzikaj instrumentoj.
Tio estas farita enen kaj vive sonsistemojn kaj sonregistraĵojn uzante efikunuojn.
Efiktrupoj kiuj estas specialiĝintaj en la generacio de la resonadefiko estas ofte nomitaj reverboj.
#000003
0 Tradukita artikolo 1 Resonadotempo 1.1
#000004
La tempo ĝi prenas ke signalo por vizitus 60 dB estas la resonadotempo.
#000005
RT 60 la tempo necesa por reflektadoj de rekta sono kadukiĝi 60 dB estas.
Resonadotempo estas ofte deklarita kiel ununura valoro, se mezurite kiel larĝa grupsignalo (20 Hz al 20 kHz).
Tamen, estante frekvenco dependa, ĝi povas esti pli ĝuste priskribita laŭ frekvencbendoj (unu oktavo, 1/3 oktavo, 1/6 oktavo, ktp.).
Estante frekvenco dependa, la resonadotempo mezurita en mallarĝaj grupoj malsamos depende de la frekvencbendo estanta mezurita.
Por precizeco, estas grave scii kiuj vicoj da frekvencoj estas priskribitaj per resonada tempomezurado.
#000006
En la malfrua 19-a jarcento, Wallace Clement Sabine komencis eksperimentojn en Harvard University por esplori la efikon de sorbado la resonadakurate.
Utiligante porteblan ventkeston kaj orgenfajfilojn kiel sonfonton, klikhorloĝon kaj liajn orelojn, li mezuris la tempon de interrompo de la fonto ĝis enaŭdebleco (diferenco de ĉirkaŭ 60 dB).
Li trovis ke la resonadotempo estas proporcia loĝi grandecon kaj inverse proporcia al la kvanto de sorbaddonaco.
#000007
La optimuma resonadotempo por spaco en kiu muziko estas ludita dependas de la speco de muziko kiu estas ludota en la spaco.
Ĉambroj uzitaj por parolado tipe bezonas pli mallongan resonadotempon tiel ke parolado povas esti komprenita pli klare.
Se la reflektita sono de unu silabo daŭre estas aŭdita kiam la venonta silabo estas parolita, povas esti malfacile kompreni kio estis dirita.
"Kato", "Taksio", kaj "Ĉapo" povas ĉiu soni tre simila.
Se aliflanke la resonadotempo estas tro mallonga, tona ekvilibro kaj laŭtvoĉeco povas suferi.
Resonadefikoj ofte estas uzitaj en studioj por aldoni profundon al sonoj.
Resonado ŝanĝas la perceptitan spektran strukturon de sono sed ne ŝanĝas la tonalton.
#000008
Bazaj faktoroj kiuj influas la resonadotempon de ĉambro inkludas la grandecon kaj formo de la ĉemetaĵo same kiel la materialoj uzis en la konstruado de la ĉambro.
Ĉiu objekto metita ene de la ĉemetaĵo ankaŭ povas influi tiun resonadotempon, inkluzive de homoj kaj iliaj havaĵoj.
#000009
La resonadekvacio de Sabine estis evoluigita en la malfruaj 1890-aj jaroj en empiria modo.
Li establis rilaton inter la RT 60 el ĉambro, ĝia volumeno, kaj ĝian totalan okupitecon (de Sabin).
Tio ricevas per la ekvacio:
#000010
La totala okupiteco de Sabin (kaj tial resonadotempo) ĝenerale ŝanĝiĝas dependi de frekvenco (kiu estas difinita per la akustikaj trajtoj de la spaco).
La ekvacio ne prenas en raportan ĉambroformon aŭ perdojn de la sono vojaĝanta tra la aero (grava en pli grandaj spacoj).
La plej multaj ĉambroj absorbas malpli solidan energion en la pli malaltaj frekvencintervaloj rezultigantaj pli longajn reverbtempojn ĉe pli malaltaj frekvencoj.
#000011
Sabine finis ke la resonadotempo dependas sur la reflektiveco de sono de diversaj surfacoj haveblaj ene de la halo.
Se la reflektado estas kohera, la resonadotempo de la halo estos pli longa;
la sono prenos pli da tempo formorti.
#000012
La resonadotempon RT 60 kaj la volumeno V de la ĉambro havas grandan influon sur la kritika distanco d c (kondiĉa ekvacio):
#000013
La sorbado kiun koeficiento de materialo estas nombro inter kaj 1 kiu indikas la proporcion de sono kiu estas absorbita per la surfaco kompariblis al la proporcio kiu estas reflektita reen en la ĉambron.
Granda, tute malferma fenestro ofertus neniun reflektadon kiel iu sono atinganta ĝi pasus rekte eksteren kaj neniu sono estus reflektita.
Tio havus sorbadkoeficienton de 1-a Inverse, dika, glata pentris konkretan plafonon estus la akustika ekvivalento de spegulo kaj havus sorbadkoeficienton tre proksime al 0.
#000014
Sonaj sorbadkoeficientoj de oftaj materialoj utiligitaj en konstruaĵoj estas prezentitaj en tiu tabelo.
#000015
Historie, resonadotempo povus nur esti mezurita uzante ebenan registrilon (konspira aparato kiu grafeas la bruecon kontraŭ tempo sur rubando de movado de papero).
Laŭta bruo estas produktita, kaj kiel la solidajn ĵetkubojn for la spuro sur la nivelregistrilo montros klaran deklivon.
Analizo da tiu deklivo rivelas la laŭmezuran resonadotempon.
Kelkaj modernaj ciferecaj sonnivelmezuriloj povas aranĝi tiun analizon aŭtomate.
#000016
Pluraj metodoj ekzistas por mezurado de reverbtempo.
Impulso povas esti mezurita kreante sufiĉe laŭtan bruon (kiu havendaĵo difinitan limpunkton).
Impulsaj bruo fontoj kiel ekzemple brila pistolpafo aŭ baloneksplodo povas esti utiligitaj por mezuri la impulsrespondon de ĉambro.
#000017
Alternative, hazarda bruosignalo kiel ekzemple rozkolora bruo aŭ blanka bruo povas esti generita tra laŭtparolilo, kaj tiam estingita.
Tio estas konata kiel la interrompita metodo, kaj la laŭmezura rezulto estas konata kiel la interrompita respondo.
#000018
Resonadotempo estas kutime deklarita kiel kadukiĝtempo kaj estas mezurita en sekundoj.
Tie povas aŭ eble ne estas ajna deklaro de la frekvencbendo utiligita en la mezurado.
Kadukiĝtempo estas la tempo ĝi prenas la signalon por malpliigi 60 dB sub la origina sono.
Estas ofte malfacile injekti sufiĉe soni en la ĉambron mezuri kadukiĝon de 60 dB, precipe ĉe pli malaltaj frekvencoj.
Se la kadukiĝo estas linia, estas sufiĉe mezuri falaltecon de 20 dB kaj obligi la tempon per 3, aŭ falaltecon de 30 dB kaj obligi la tempon per 2-a Tiuj estas la tielnomitaj T20- kaj T30-mezurmetodoj.
#000020
La koncepto de Reverberation Time implicite supozas ke la kadukiĝofteco de la sono estas eksponenta, tiel ke la sonnivelo malpliiĝas regule, kun rapideco de tiel multaj dB je sekundo.
Ĝi ne estas ofte la kazo en realaj ĉambroj, depende de la aranĝo de reflektajn, disvastigantajn kaj absorbante surfacojn.
Krome, sinsekva mezurado de la sonnivelo ofte donas tre malsamajn rezultojn, ĉar diferencoj en fazo en la ekscita sono kreskas en precipe malsamaj sonondoj.
En 1965, Manfred R. Schroeder publikigis "A new method of Measuring Reverberation Time (Nova metodo de Measuring Reverberation Time)" en la Journal of the Acoustical Society of America (Revuo por la Akustika Socio de Ameriko).
Li proponis mezuri, ne la potencon de la sono, sed la energion, integrante ĝin.
Tio faris ebla montri la varion en la indico de kadukiĝo, kaj liberigi akustikistojn de la neceso de averaĝado de multaj mezuradoj.
#000021
Prezentisto aŭ produktanto de koncerta aŭ registrita muziko ofte induktas resonadon en laboro.
Pluraj sistemoj estis evoluigitaj por produkti aŭ por simuli resonadon.
#000022
La unuaj reverbefikoj kreis ĉar registradoj utiligis realan fizikan spacon kiel naturan eĥejon.
Laŭtparolilo ludus la sonon, kaj tiam mikrofono kolektus ĝin denove, inkluzive de la efikoj de reverbo.
Kvankam tio daŭre estas ofta tekniko, ĝi postulas diligentan sonizolitan ĉambron, kaj variigi la reverbtempon estas malfacila.
#000023
Printempa reverbsistemo uzas transduktilon ĉe unu fino de fonto kaj ŝarĝaŭton ĉe la alia, simila al tiuj uzitaj en platreverboj, por krei kaj kapti vibradojn ene de metalfonto.
Al Laurens Hammond estis koncedita patento sur font-bazita mekanika resonadsistemo en 1939.
Gitaramplifiloj ofte asimilas printempajn reverbojn pro sia kompakta konstruo kaj malalta kosto.
Printempaj reverberator'oj siatempe estis vaste uzitaj en duonprofesia registrado pro sia modesta kosto kaj eta grandeco.
#000025
Multaj muzikistoj faris uzon de printempaj reverbsekcioj skuante ilin malantaŭa kaj antaŭen, kreante tondrantan, kraŝante sonon kaŭzitan de la risortoj koliziantaj kun unu la alian.
La Hammond Organ inkluzivis enkonstruitan printempan reverberator, igante tion populara efiko kiam uzite en rokmuzika grupo.
#000026
Ciferecaj reverberator'oj utiligas diversajn signal-prilaborad algoritmojn por krei la reverbefikon.
Ĉar resonado estas esence kaŭzita de tre granda nombro da eĥoj, simplaj resonadalgoritmoj utiligas plurajn religajn prokrastcirkvitojn por krei grandan, kadukiĝante seriojn de eĥoj.
Pli progresintaj ciferecaj reverbgeneratoroj povas simuli la tempon kaj frekvencan domajnorespondon de specifa ĉambro (uzante ĉambrograndecon, sorbadon kaj aliajn trajtojn).
En varieteo, la rekta sono ĉiam alvenas ĉe la orelo de la aŭskultanto unue ĉar ĝi sekvas la plej mallongan padon.
Baldaŭ post la rekta sono, la reverberant-sono alvenas.
La tempo inter la du estas nomita la "antaŭ-prokrasto."
#000027
Resonado, aŭ neformale, "reverbo", estas unu el la plej universale uzitaj audiefikoj kaj ofte estas trovita en gitarpedaloj, sinteziloj, efikunuoj, ciferecaj aŭdlaborejoj (DAWoj) kaj VST-aldonaĵoj.
#000028
Kunfaldaĵreverbo estas procezo uzita por ciferece simulado de resonado.
Ĝi uzas la matematikan kunfaldaĵ operacion, antaŭregistritan sonteston de la impulsrespondo de la spaco estanta modeligita, kaj la sono por esti ripetita, por produkti la efikon.
La impuls-responda registrado unue estas stokita en cifereca signal-prilaborado sistemo.
Tio tiam estas konvolveita kun la alvenanta sonsignalo por esti prilaborita.
#000029
Komparo de analogaĵo kaj cifereca registrado
#000032
Profesia Lumo kaj Sound Association
#000033
La nocio resono signifas diference al eĥo kontinuaj reflektoj de sonondoj (sonreflektoj) en ferma spaco aŭ en nature limigita sfero.
#000035
Sono elsendita de fonto estas reflektata de diferencaj facoj depende de ties surfacaj ecoj. Glataj, sone malmolaj facoj reĵetas la sonon simile al spegulo la lumon. Je tio la enirangulo samas la elirangulon (reflektangulo). Je krudaj strukturoj la reĵetado okazas multdirekten. Ju pli kruda estas materialo, des pli difuze ĝi reĵetas la sonon. Ĉi tiu reflektogrado dependas de la frekvenco kaj de la ecoj de la materialo. Malmola materialo preskaŭ ne absorbas la sonondojn, mola tamen pli forte. En grandaj spacoj sen absorbaj facoj kiel preĝejoj, naĝhaloj aŭ grandaj kavoj resono estas bone observebla, se oni ne antaŭzorgis per absorbiloj.
#000037
Resono ekestas kiel sekvo de ripetaj sonreflektoj, kiuj malfortiĝas dumpase de la tempo. La malfortiĝo unue ekestas pro tio, ke parto de la energio dum reflekto ŝanĝiĝas en varmon (ĉar neniu materialo estas ideale malmola rilate la sonon) kaj aliflanke pro tio, ke la disvastiĝo de la sono en la aero estas perdiĝema (ĉar la oscilado de la aereroj generas frotadon). La tempo, dum kiu la sonprema nivelo malpliiĝas post subita mutiĝo de la sonfonto je 60 dB, nomiĝas resonotempo T60. Malpliiĝo je 60 dB korespondas al malpliiĝo de la sonintenseco je milionono de la elirvaloro. La resontempo kaj ĝia dependeco de la frekvenco donas gravajn informojn pri la aŭdigebleco de spaco kaj ties taŭgeco por lingvaj kaj muzikaj prezentadoj.
#000038
La parolkompreno forte suferas, se spaco havas troan resonon; ju pli mallonge la resono, des pli bone. Por muziko tamen ioma resono estas dezirinda, ĉar la muziko en tro „seka“ spaco sonas nenatura kaj krome malprecizaĵoj je la ludado estas tro bone aŭdeblaj. Por ĉambromuziko dezirindas resontempo de ĉ.1,2 ĝis 1,6 sek, por orkestromuziko 1,7 ĝis 2,2 sek, por orgenmuziko eĉ pli multe.
#000039
Se aŭdanto troviĝas en spaco proksime de la sonfonto, la rekta sono superas la nerektan sonon. Nerekta sono estas tiu sono, kiu trafas la aŭdanton nur per reflektoj. Rekta sono tamen atingas la aŭdanton rekte sen reflektoj. Do resono apartenas al la nerekta sono.
#000040
Ĉar la rekta sono plimalfortiĝas je kreska distanco de la sonfonto (ĉ. 6 dB je distancduobligo), la difuza resono (la sumo de reflektoj) tamen restas konstanta en la tuta spaco, indikeblas distanco de la sonfonto, je kiu ambaŭ partoj estas same fortaj. Tiun ĉi distancon oni nomas resonradiuso rH kaj estas kalkulata per la Sabine-a aproksimformulo:
#000041
Je la generado de artefarita spacefekto signalo estas tiel ŝanĝata, ke aŭskultanto havas la impreson, ke la signalo estus ekestinta en certa spaco kaj ne en seka studio. Se ekzistas pluraj signaloj, tiam nur malofte ĉiu el ili estas prilaborata per la sama sonefekto, ĉar alimaniere la aŭskultantoj ne havus la impreson de spaca profundeco. Tiel nomatan profundogradigon oni precipe atingas lokigante la unuopajn signalojn kun diferencaj resontempoj, -intensecoj kaj karakterizaĵoj pli antaŭen aŭ malantaŭen en produktado.
#000044
Ecoj, kiuj influas la spacan impreson de la resono, estas:
#000045
kvoto de la rekta sono je la sonprema nivelo
kvoto de la fruaj refektoj je la sonprema nivelo samkiel iliaj spaca distribuo kaj tempa pasado
kvoto de la resona finsonado je la sonprema nivelo samkiel ĝia spaca distribuo kaj tempa pasado
#000046
Je resonaparatoj la antaŭprokrasto estas vere grava. Tio estas la tempa distanco inter rekta sono kaj la unua reflekto, kion oni nomas komenctempa interspaco. Per tio oni povas rekonstrui la pozicion de sonfonto en spaco.
#000047
Se pro artaj aŭ gustaj kialoj signalo ekhavu specialan nuancon, oni elektas la artefaritan resonefekton. Por speciale emfazi la signalon oni enmiksas en la signalon efekton, kiu ne egalas la naturan resonon, ekz. ĉe kantvoĉo.
#000048
Antaŭe oni produktis resonefektojn en apartaj sonĉambroj (sed ne por esplorceloj, nur por produktadoceloj). Poste oni enmetis metalrisorton (t.n. risortoresono) aŭ Hammond-spiralon, kiuj aldonis kromajn prokrastitajn osciladojn. Poste oni uzis resonoplatojn el ŝtalo kaj orfolian resonon.
#000049
Hodiaŭ oni produktas resonaparatojn per digitalaj efektoprocesoroj. Komplikaj algoritmoj produktas ĉi tiun akustikan efekton. Je tio ŝanĝeblas la diversaj atributoj kiel ekz. la resontempo, antaŭprokrasto kaj frekvencpaso de la difuza resonvosto, spacogeometrio en realtempo. La hodiaŭa tekniko estas ege progresinta kaj ebligas tre bone rekonstrui certajn reale ekzistajn spacojn laŭ ilia resonado.
#000050
Eĉ pli bone sukcesas tio ĉi per vere nova maniero de resongenerado. Je tio oni storas la spacan impulsrespondon, do fakte kreas „fingropremaĵon“ de la akustikaj ecoj de reala spaco. Per ĉi tiu fingropremaĵo oni nun povas ekipi ajnajn akustikajn signalojn. Tiun ĉi formon de resongenerado oni ankaŭ nomas konvolucia resono, ĉar oni uzas dum la produktado de signaloj la matematikan operacion de la konvolucio.
Ĉi tiu tekniko ne nur limiĝas je la simulado de spacoj, male oni povas simuli ĉiun linearan, tempinvariantan akustikan sistemon, do ankaŭ aparatojn kiel mikrofonoj.
#000051
Laŭ amplitudo krude simulitaj impulsrespondoj en WAV-formato estas liberaj kaj riceveblaj interrete, ekz. jen: [1]
#000052