De grajna urba grafitio ĝis abstrakta superrealismo, La miniVAN lerte navigas la ĉiam evoluantan artan pejzaĝon, reflektante la pulson de moderna kulturo.
#000000
Inspirita de la pionira spirito de Visual Artists News Sheet, La miniVAN intencas redifini la pejzaĝon de nuntempa arto, disponigante ampleksan platformon por kaj establitaj artistoj kaj emerĝantaj talentoj. Dum ni honoras la radikojn de la pasinteco, ni fervore ampleksas la spiriton de ŝanĝo, antaŭvidante estontecon kie arto daŭre inspiras kaj defias la homan sperton.
#000001
Plenplena de allogaj funkcioj, ekskluzivaj intervjuoj kaj pensigaj ĉefartikoloj, ĉiu numero de La miniVAN estas kolektebla artaĵo en si mem. Legantoj povas atendi internajn komprenojn, malantaŭ la scenojn anekdotojn, kaj festadon de la nekantitaj herooj formantaj la artan zeitgeist.
#000002
La miniVAN invitas vin komenci eksterordinaran vojaĝon, kiu transpasas la limojn de imago. Ĉu vi estas artamato, burĝona artisto, aŭ simple scivolema pri la transforma potenco de vida esprimo, La miniVAN promesas ekbruligi vian pasion kaj plilarĝigi viajn horizontojn, alportante vin de la interno de la studio de artisto al la larĝa sfero de krea. praktikoj kiuj ekzistas ekster kiel ni pensas pri bildarto.
#000004
'Understory', la titolo de la ekspozicio de pentraĵoj kaj verkoj sur papero de Helena Gorey, ne nur enkadrigas kolekton de verkoj sed proponas mekanismon por serĉi. La deklaro kaj individuaj titoloj de la artisto montras al karakterizaĵoj kaj trajtoj de loko; sufiĉe ĝenerala por esti ie ajn kaj sufiĉe specifa por porti konsekvencan omaĝon kaj respekton por la natura pejzaĝo. La pentraĵoj de Gorey kaptas ion inter sento de loko, la origina hejmo de la verkoj, sia naskiĝo, sia kialo de iĝi, kaj la sperto de engaĝiĝo kun ili. Ili spuras historiojn de abstraktado, plej precipe Mark Rothko (1903-1970), estante okazaĵo de rigardado, same multo kiel solvitaj verkoj.
#000006
Nuntempaj ripetoj de abstraktado emfazas la kapablon de pentraĵo poezie deklari nekoneblan travivaĵon, aŭ almenaŭ nekoneblan al iu ajn krom la artisto. Gorey laboras en la natura medio, indikita per malgrandaj nigrablankaj fotoj de ŝia procezo kiuj estis elmontritaj sur eniro al la ekspozicio. Elstare pendis, Proscenio (2017) ornamis dikan, nigra-similan limon kiu puŝis ŝancelan nuancon de profundaj ruĝecoj kaŝrigardantaj tra la supro de la surfaco kaj milde aperantaj en partoj, kie la okulo permesas - apogite per domina neblanka, varma kvadrato de ŝarĝita nenieco. .
#000007
Areto de verkoj sugestis aranĝojn en natura pejzaĝo. Nubaj blankuloj estis subtenitaj de foliverduloj kaj purpuroj. Solidaj sed neniam nepenetreblaj nuancoj tenis la fortikaĵon sur kio povus estinti la supra parto de horizonto. Sugestaj verduloj kaj surterigita kresko aperis en similaĵoj Spinney. Bluso kreditis taglumon kaj pli malhelajn horojn, pendante komforte dum rande sur okulnivelo. florado havis sian propran horizontlinion, invitante la spektanton por lokalizi ĝin de laŭmenda distanco. Malgranda, brilruĝa peco, titolita Woodbine, kopiis la kernon de la tero kaj profunde purpuran verkon, Brindigita, apogis sin sur la muro, etendante jam senliman serion en la nunan momenton, dividante la saman galerian grundon kiel iu ajn engaĝiĝanta kun ĝi.
#000008
Aparta, eble heredita, peco en la spaco kiu funkciis tre bone, estis tiu de Caoimhe Kilfeather. Sed Heraklo (2010), amaso el lignokarbo elstaranta de la muro, instalita ĉe liminal alteco supozante ĉeeston kiel citaĵo aŭ mallonga, ŝvelinta tanĝanto. Ekzistis simila aliro al fizikeco de formo en la serioj de oleoverkoj de Gorey sur terpomsakoj en kiuj la sulketoj kaj faldoj informis la komponajn tonojn kaj liniojn.
#000010
Serio de kvin verkoj sur papero eĥis desegnaĵojn de Agnes Martin (1912-2004). Malgrandaj akvarelaj kvadratoj portis po horizonton, farante multoblojn el tio, kio povus esti unika vidaĵo. Dua ĉambro montris malgrandajn verkojn, titolitajn Mallumiĝo IV, modeste sur buldogklipoj, en firmao kun pli grandaj naftoverkoj, ĉielo (2017) kaj nokto (2017), kiu ofertis egan kontraston de nokto kaj tago, kvazaŭ komparante la ĉielon, kiun ni ne povas vidi nokte, kaj la ĉielon kiu estas fakte tie.
#000011
Kio frapas min pri la pentraĵo de Gorey, estas kiel ŝiaj fruaj enkondukoj de koloro tramas la finajn aplikojn de farbo, farante komencajn decidojn komplementajn al pli postaj stadioj de la laboro. Post kiam la okulo horloĝas iom da subesta koloro, fido je la nevidebla ekfunkcias, igante surfacon spiranta afero. Gamo da literaturo, inkluzive de la pasintaj ekspoziciokatalogoj de Gorey, akompanis la ekspozicion, funkciante kiel memorigiloj de la signifo de tiu laboro, sia propra historio, kaj kiel abstraktado povas etendi, kaj igi porteblan, la esencon de specifa loko.
#000012