“La tempo venis, mi devas plenumi mian vorton.” Rerigardinte sian horloĝon, la virino ĉirkaŭrigardis kaj ekmarŝis. Ŝi haltis, kiam ŝi atingis la mezon de la kampo. Ŝiaj fingroj, kiujn ŝi alportis al sia kolo, estis malĉenigante kolĉenon. Ŝi kliniĝis kaj fosis malpeze, metis la brilan objekton el sia kolo en la truon kaj kovris ĝin. La ŝoforo rigardis mirigite.
#000013
“Ĉiujare mi iros en hazardan kampon kaj enterigos oran juvelaĵon. La posedanto de la kampo trovos ĉi tiun juvelaĵon kaj se li trapasas malfacilajn tempojn, li subtenos lin por venki. Eĉ se li ne vere bezonas ĝin, li memoros, ke iam li eble falos kaj ke la helpo de Alaho neniam lasos lin sola. Jes... Tion ŝi diris. Se ŝi vivus, ni farus tion kune.”
#000023
La venteto blovis ŝiajn harojn. La aero sentis sian ĉeeston sur ilia haŭto, kiel patro karesanta la kapon de sia infano. Post mallonga silento, la viro demandis: “Kaj kial la kampo?”
#000024
“Foje ŝi estis naŭza pro la drogoj. Tiutempe, ŝi ne volis manĝi. Ankaŭ mia patrino konstante parolis pri la avantaĝoj de cerealoj por persvadi ŝin manĝi. Do mia fratino enamiĝis al la farmistoj laŭlonge de la tempo. Ĉiam estis kampoj en la bildoj, kiujn ŝi desegnis, vi vidus, la tritiko, kiun ŝi desegnis kun la ora koloro, kiun ŝi akiris miksante flavajn kaj oranĝajn kolorkrajonojn...”
#000025
Pura trankvilo restis de ŝia matena kurado. Ŝi sekvis la ŝoforon kaj forlasis la kampon. Interne de ŝi, estis kaj sopiro kaj la ĝojo plenumi lian promeson ĉi-jare. Eble la korpo de ŝia fratino ne vivis, sed ŝia ora koro vivus plu en la oraj semoj.
#000028