~ Zamenhof pri alia afero
#000001
"Ne obliviez ke la problemo di la lingui esas milito"
#000002
"Haltigo de milito ne egalas al fino de milito"
#000003
~ Harri Laine pri milito
#000004
~ Renato Corsetti pri milito
#000005
"La milito estas serio de katastrofoj, kiu kondukas al venko."
#000007
~ Milokula Kato pri milito
#000009
Milito (bonalingve malpaco) estas oficiala batalo inter nacioj aŭ partioj, kiuj batalas per armiloj kontraŭ fremdaj armeoj aŭ kontraŭ malamika partio.
#000012
Por fari militon oni bezonas:
#000013
Sen malamiko ne eblas batali. Sen armiloj, oni havas nur mana batalo. Vestoj estas necesaj, ĉar nuda armeo estas tro maldeca.
#000014
Homaj sanktaj vivoj estas malvaloraj al registaro, aparte dum milito. Okazas situacioj, kiam milito estas necesa, por fari dauran pacon, sed paco signifus daŭran militon.
#000019
Milito (naskiĝis la 9-an de julio de 1980) estas argentina futbalisto. Li partoprenis en Futbala Mondpokalo 2006 kun la argentina nacia teamo.
#000020
CIVILULO. Homo, kiu dum milito sendas al pereo sur batalkampoj siajn fratojn, edzojn, filojn k.a. kaj, postulas a si la protekton de la Ĝeneva Konvencio.
#000021
Militara estas la adjekto de militaro, tio estas aro de militoj. Ne estas alia signifo en PIV, kaj certe ĝi ne estas sinonimo de militista. Mi supozas, ke oni devus alinomigi tiun artikolon al Milita, Militista aŭ io tia.
#000029
Estas nedisputeble, ke en loká propagando de esperanto ni bezonas kaj devas uzadi ĉiujn rimedojn, helpilojn kaj vojojn jam generále provitajn, konatajn kaj uzatajn, sed estas ankaŭ čerte, ke Comenius volis, ke milito trafis fakte la mondon — oni batalis en ĉiuj oceanoj kaj en la batalojn intervenis ŝtatoj de ĉiuj kontinentoj. La majoritato de la landoj el la mondo — ĉiujn el la potencoj — finfine formis du militaliancojn: nome Aliancanoj kaj Akso. Okazis stato de milito, kiu tuŝis pli ol 100 milionojn da personoj el ĉirkaŭ 30 landoj. La ĉefaj partoprenantoj dediĉis sian kapablaron al la militklopodo, kio forviŝis la distingon inter rimedoj. La dua mondmilito estis la mortiga konflikto en la homa historio, markita de 50 al 85 milionoj da mortoj, el kiuj estis civiluloj en Sovetunio kaj Ĉinio. Ĝi inkludis masakrojn, la genocidon de la Holokaŭsto, bombardadon, amasmortigon per malsatego kaj malsanoj, kaj la uzon de atomarmiloj en milito. Nomo de tiu urboparto ĉiam vokas rideton ĉe la rusoj, ja ĝi sonas simile al ĉiesulino kaj pro tio samnoma loka restoracio estis mokita de la fama humuristo Miĥail Zadornov. Sed eĉ pli mirindas, ke kvankam temis pri nura koincido, la nomo ĉi-foje estis pravigebla, ja nome en Potaskuj formiĝis la unua en Tjumeno kvartalo de ruĝaj lanternoj.[1]
#000030
La unuan fojon kiam li uzis la plej krudan armilon, el bastono aŭ ŝtono, pripensis, konsideris sin, nedubeble sen suspekti ĝin, kiel pensantan beston, kiel homon; ĉar la plej praa el la armiloj devante nepre adaptiĝi al celo, kiun la homo volas atingi, implicas iun kalkulon, kalkulo, kiu esence distingas la hom-beston de ĉiuj bestoj de la tero. Danke al tiu kapablo pripensi, pensi, elpensi, la homo perfektigis siajn armilojn, tre malrapide certe, tra multaj jarcentoj, kaj transformiĝis pro ĉi tio en ĉasisto aŭ kruelega armita besto.
#000032
Ĉiu milito, kiu nek havis nek havas plian celon ol konkeri la rimedojn de vivo, pasis tra malsamaj fazoj de disvolviĝo, paralelaj al la malsamaj fazoj de la civilizacio, tio estas, de la disvolviĝo de la necesoj de la homo kaj de la rimedoj por kontentigi ilin.
#000035
Tute ĝenerale, militoj tre multe rilatas al komerco kaj tre malmulte al ideoj kiel libero, demokratio, vero, religio, ktp. Tiujn ideojn oni nur misuzas en la propagando por maksimume instigi la batalontan landanaron. Milito ankaŭ povas liberigi homojn de terura subpremo kaj ekstremaj suferoj. Kion fari, kiam ekz. diktatoro perforte kaj naŭze turmentas senkulpulojn? Ĉu oni ne provu perforte, eĉ milite, kontraŭagi?
#000036
Tamen iam oni devas mortigi murdistojn kaj malamikajn batalantajn por sin protekti. En la Dua Mondmilito Usonanoj, Kanadanoj, Britoj kaj multaj aliaj mortigis multege de la malamikoj por liberigi Eŭropajn landojn; multajn senkulpulojn nesoldatajn Usonanoj, Kanadanoj, Britoj kaj multaj aliaj neintence mortigis. Tio estas kio okazas en militoj. Tragike. Ege tragike. Dum jarmiloj.
#000038
Imperia etendo sekvis militan konkerojn plej ofte. Imperiaj armeoj tiele havas longan historion de milita plinovigo por akiri avantaĝon super la armeo de la popolo konkerota. Grekoj disvolvigis la sistemon de la falango, kiu permesis al siaj militaj unuoj prezentiĝi antaŭ sia malamiko kiel muro, kies perpiedaj soldatoj uzis ŝildojn por kovri unu la alian dum sia avanco en la batalkampo. Dum la regado de Filipo la 2-a, ili kapablis organizi milojn da soldatoj en teruran batalforton, kunuzante zorge trejnitajn infanteriajn kaj kavaleriajn regimentojn.[2] Aleksandro la Granda ekspluatis tiujn militajn trovojn plue en siaj konkeroj.
#000039
Parolante kiel oficiala garantianto por la invito, mi opinias ke mi rajtas diri, ke ni eble supozos pro tio , kion mi ĵus diris , ke Hispana Imperio ĝuis ĉefan avantaĝon super militistoj de Mezameriko pere de la ŭado de armiloj fabrikitaj el pli forta metalo, ĉefe fero, kio permesis superi la tranĉon de hakiloj uzitaj de Aztekoj kaj aliaj. La eŭropa disvolviĝo de pafiloj uzante nigra pulvo markis ties militan avantaĝon super la popoloj kiujn ili klopodis subigi en Ameriko kaj aliloke.
#000040
Lastaj paŝoj al la milito[redakti]
#000041
Ankoraŭ komence de la jaro 1939 ekzistis en Eŭropo (respektive en la mondo) tri blokoj, kiuj jam malrapide iris en la militon kaj kiuj estis reciproke malamikiĝintaj inter si: Akso Berlino-Romo-Tokio kaj kun ĝi kunigitaj ŝtatoj, dualoke Francio kaj Britio plus malj ŝtatoj sub ties ŝirmo kaj trialoke Sovetunio. Se oni entute atendis ian surprizon kaj ŝanĝon de ekvilibro, do oni serĉis en la interrilato inter Francio kaj Sovetunio, ĉar la interrilatoj inter tiuj ĉi ŝtatoj pliboniĝis kaj en la civitana milito en Hispanio ili iel batalis (aŭ almenaŭ apogis) en la sama flanko. Sed kiel jam estis dirite, Britio rifuzis garantii kaj subteni la hegemonion de Stalino kaj li do pragmate venis al konkludo, ke Germanio povas proponi al li pli. Nova popola komisaro de eksterlandaj aferoj fariĝis Vjaĉeslav Miĥailoviĉ Molotov, kiu ne hezitis publike proklami, ke li ĝoje traktas kun diktatoroj, ĉar tie estas ĉiam ĉio pli simpla. La 23-an de aŭgusto 1939 Tria regno de Hitlero fermis pere de sia ministro de eksterlando Joachim von Ribbentrop kun Sovetunio (por kies nomo subskribis ĝin Molotov) pakton pri neatakado, kiu eniris en konatecon kiel pakto Ribbentrop-Molotov, kiu tute malharmoniigis la plenan ekvilibron en Eŭropo liberigante tiel la manojn kaj de Hitlero kaj de Stalino por komenci ekspansion. Kaj kvankam jam la pakto mem hororigis Brition, Francion kaj ties aliancanojn, ĝi estis nenio kontraŭ sekreta aldono, kiu enhavis konkretajn dividojn de sferoj inter Sovetunio kaj Germanio kaj kiu eksplicite allasis la likvidon de Pollando. La vojo al la milito estis libera.
#000042
Dum milito la militistoj estas ofte en la pinto de la socia hierarkio. Paco signifus al ili socialan kaj financan krizon.
#000043
Ius ad bellum esprimas la nocion pri rajto je milito. Per tiu ĉi esprimo estas esprimita la rajto de ŝtatoj gvidi la justan militon, aŭ jam atakeman aŭ jam defendeman. la milito estas ekstrema maniero, per kiu eblas solvi la disputojn inter la nacioj, sed iam ĝi estas ununura kaj necesa rimedo por atingi la rajton.
#000045
Ius ad bellum supozas, ke la milito okazas eksplicite por justa celo, per kiu estas renovigo de ordo inter la nacioj.
#000046
Kondiĉoj de la justa rajto por la milito:
#000047
neceseco kaj neevitebleco (la milito estas la lasta rimedo)
verŝajna espero por sukceso (ne estas permesite gvidi la militon, kiu ne havas esperon pri sukceso)
#000048
El la donitaj kondiĉoj do rezultas, ke plenumas ilin kutime nur la defendemaj militoj. Sed ankaŭ estas necese malkonsenti kun radikala pacifismo, kiu rifuzas eĉ la justan militon.
#000049
Laŭ la supre menciitaj kondiĉoj por kelkaj kritikantoj estas facile pruvi, ke kelkaj militoj konsiderataj justaj laŭ diversaj institucioj povus ne esti tiaj, ĉar tre ofte ne estas ĝenerala interkonsento pri ĉefe unua kaj dua kondiĉoj. Ekzemple por plej parto de ŝtatoj, Unuiĝintaj Nacioj estas sufiĉe laŭleĝa aŭtoritato, sed por kelkaj fakuloj ne tiom, ĉar ĝi ekzistas nur ekde la fino de la Dua Mondmilito kaj el ties fino. Krome la "justa kaj adekvata kaŭzo" povas esti konsiderata tia aŭ maltia, ekzemple antaŭ kaj post la invado de Irako farita de Usono kaj aliaj landoj: dekomence la ekzistado de precizaj amasarmiloj (inter aliaj tiam menciitaj kaŭzoj) kaj la intencoj de la tiam iraka prezidento kialis tiun invadon; post ĝi la evidento de la ekzisto de tiuj armiloj malaperis.
#000050
Klare, moralsistemoj donas respondojn pri ĝusteco de milito. Strikta malpacifismo (t.e. la malpacifisma moralsistemo) ĉiukaze aprobas militon; por ĝi ĝusta milito ciam ekzistas. Aliaj moralsistemoj havas aliajn respondojn.
#000051
Ĉiukaze oni povas diri, ke kelkokaze milito estas internacijure permesita. Tio gravas ekz. por adeptoj de la homaranismo, ĉar por ili, laŭ Zamenhof, ĉiuj moralaj normoj krom la Ora Regulo mem baziĝas nur sur interkonsento. La internacia juro estas tia interkonsento.
#000052
La seksperforto de viroj de aliaj viroj ankaŭ estas ofta en milito.
#000053
Tio, kio okazas en Sudano, estas naŭza kaj terurega. Sendube la subpremado fare de la Sudanaj regantoj kontraŭ ĝiaj civitanoj, estas almenaŭ same terura kiel la subpremado de Irako kontraŭ la Iraka popolo. Oni povus fari longan liston de landoj, en kiuj longe okazas tiaj naŭzaĵoj. Ĉu Usono planas invadi ilin ĉiujn? Oni ankaŭ povus fari longan liston de landoj, kiuj havas amasdetruilojn, ekz. Israelo, Nord-Koreujo, Pakistano kaj [Hindujo] , por ne paroli pri Usono mem. Ĉu Usono planas perforte senarmiligi
ĉiujn tiujn landojn? Ĉu Usono planas detrui siaj proprajn amasdetruajn armeojn, ekz. la harstarige grandan amasegon da nukleaj armiloj?
#000054
Militrezista movado. Dum la milito, izoluloj diverslande rifuzis ĝin partopreni iel ajn, bazante sian rifuzon sur motivoj aŭ religiaj aŭ moralaj. En Anglujo stariĝis la „No-Conseription Fellowship“, kies membroj kuniĝis por rezisti la milit-servon. En Britujo 16.000 malliberiĝis pro tiu rifuzo. En 1921 diversnaciaj militrezistantoj starigis la Internacionalon de Kontraŭmilitistoj („War Resisters' International“) religie kaj politike neŭtralan. Ĝiaj membroj unuiĝas en la konvinko, ke ĉia milito estas krimo, kaj ili firme rifuzas subteni ian ajn militon, kaj penadas forigi ĉiajn kaŭzojn de la milito. Ili kredas, ke la plej bona metodo forigi la militon, estas rifuzi ĝin partopreni. De la komenco la Internacionalo de Kontraŭmilitistoj uzadis Esperanton, kaj eldonis broŝurojn kaj modele redaktatan regule aperantan informbultenon en Esperanto. Pere de Esperanto la I. K. enradikiĝis en multaj landoj, kie sen ĝia helpo kontakto ne estus ebla. La Homaranismo de Zamenhof havas parencecon al la idealoj de I. K. Pro tio I. K. atendas kaj efektive trovas multe da helpo ĉe la Esperantistaro. La sekr. de I. K. estas H. Runham Brown, 11 Abbey Rd., Enfield, Middlessex, Anglujo. I. K. havas 48 sekciojn en 27 landoj, kaj individuajn membrojn en 64 landoj. En fino de 1932 pli ol 100 junuloj diverslande estis en malliberejo pro rifuzo de milita servo. I. K. multe helpas al tiuj, kiuj tiamaniere suferas por la paco de la homaro.
#000055
Religia milito aŭ sankta milito (Latine: bellum sacrum) estas milito ĉefe kaŭzata aŭ justigita pere de diferencoj en religioj de la diversaj flankoj.
#000056
Ĝihado estas milito de islamanoj por sia religio
Krucmilito estas milito de kristanoj pro sia religio.
#000057
La frateco estingas la militon[redakti]
#000058
Pri Milito papo verkis enciklikon.
#000060
2308. Ĉiu civitano kaj ĉiu reganto devas armite batali por la evitado de militoj. Sed dum la danĝero de milito ekzistas kaj dum ankoraŭ ekzistas kompetenta internacia autoritato ekipita per la necesaj rimedoj, oni povas kontesti al registaro la rajton je morale permesata sindefendo.
#000067
2309. La kondiĉoj, sub kiuj estas permesate al popolo, en kazo de danĝero milite defendi sin, devas esti precize observataj. Tia decido estas tiel, ke ĝi estas legitima nur sub la sekvantaj striktaj premisoj, kiuj devas esti samtempe donitaj:
#000068
2310. La organoj tiukaze rajtas kaj devas surmeti sur la civitanoj la devojn por la sindefendo. Tiuj, kiuj kiel militistoj disponigis sin je la servo de sia patrolando, defendas la sekurecon kaj liberecon de siaj popoloj. Kiam ili juste plenumas sian taskon, ili kontribuas al la bono de la nacio kaj al la konservado de la paco.
#000071
2311. La organoj adekvate zorgu pri tiuj, kiuj pro konscienco akceptas la uzadon de armiloj.
#000072
2313. La civiluloj, la soldatoj kaj la militkaptitoj devas esti respektataj kaj traktataj kun humaneco. Agoj farataj kun scio kaj volo kontraŭ la juro kaj ĝiaj principoj, kaj ordonoj fari tiajn agojn, estas krimoj. Obeado estas pardonomotivo al tiuj, kiuj obeas ordonojn. Tiel la neniigo de popolo, nacio, aŭ de malplimulto estas kondamnenda kiel mortpeko. Oni estas devigata, kontraŭstari ordonojn je genocido.
#000074
2317. Justaĵoj, diferencoj en rilatoj, same kiel envio, malkonfido kaj fiereco, kiuj furiozas inter la homoj kaj la nacioj, senĉese minacas la pacon kaj kondukas al militoj. Ĉio, kion oni entreprenas por venki tiujn bonojn, kontribuas al la konstruado de la paco kaj la evitado de la milito. Laŭ tio ke la homoj estas pekuloj, minacas ilin la danĝero de la milito, kaj ĝi minacos ilin ĝis la alveno de Kristo. Sed kiom la homoj unuiĝas en amo kaj tiel venkas la pekon, tiom ili venkos ankaŭ la perfortecon, ĝis iam plenumiĝos la vortoj: "Ili forĝos el siajn glavojn plugiloj kaj el siajn lancojn rikoltiloj. Levos nacio glavon kontraŭ nacion, kaj oni plu lernos militon." (Jesaja 2.4)
#000078
La doktrino pri Milito kaj pacismo laŭ la † Katekismo de la Katolika Eklezio † , kiu estas difinita en la paragrafoj 2302-2330, enkadriĝas inter la instruo de Jesuo difininta “Filoj de Dio” (Mt 5,9) nome tiuj kiuj engaĝiĝas por la paco kaj la kvina biblia ordono kiu permesas mortigi homojn kaj la natura rajto sin defendi aŭ defendi sian proksimularon kontraŭ la justan atakanton.
#000080
Milito kuntrenas du diversajn aktorojn: la Ŝtatoj kiuj decidas, kaj la soldatoj efektive ĝin farantaj. Rilate la pozicion de la militanta homo, la Katekismo de la Koncilio de Trento (konata ankaŭ kiel “roma katekismo"), eksplicite diras ke la soldato ne pekas kiam “batalas kaj mortigas amikojn en “milito justa” ĉar ilia movanta kaŭzo ne estas avideco aŭ kruelo, sed amo kaj protekto de la publika bono” (§ 328).
#000081
Rilate la ŝtatojn, la Katekismo de la Katolika Eklezio de 1992 skribas ke “ĝis kiam ekzistos la danĝero de milito [...], post la elĉerpiĝo de ĉiuj eblecoj de paca interkonsento, oni ne povas nei al registaroj la sinturnon al laŭrajta sindefendo” (§ 2308). Realismo, fondita el du precizaj moralaj principoj, ordonas ke:
#000082
a. milito devas esti evitita ĝis kiam tio eblas;
b. milito ne estas bono en si mem: ĝi, fakte povas esti justa en certaj kondiĉoj;
c. dum milito ne ĉio estas permesata. Estas humana maniero militi kaj estas agoj tute mallicaj ĉiam nepravigeblaj.
#000083
† La kondiĉoj por justa milito †[redakti]
#000084
Tial, laŭ morala kaj katekisma vidpunkto milito estas nek aŭtomate lica, nek malbono en si mem, tio estas ago intrinseke bona. Temas pri gravega precizigo. Por plibone enkadrigi la aferon, oni vidu, ĉiam laŭ la katolika doktrino, la kazo de aborto, senpere celata: ĝi estas ĉiam intrinseka malbono pro tio ke estas celata hommortigo, kaj neniu motivo povas ĝin igi lica; ne la samon oni povas diri rilate la militon kiu povas esti justa kaj justa; kvankam por nekatolikoj kompreneble la afero ne estas tiom simpla. Temas pri grava precizigo. Sed kiam milito estas justa la katekismo enmetas ĉiam la koncepton de justa milito en alian koncepton “laŭrajta sindefendo per milita forto”. Por ke tiu justeco estu ankaŭ racia kaj ne sindamaĝa, la paragrafo 2309 aldonas kromajn kvar kondiĉojn, devige obeendajn:
#000085
La supre dirita doktrino utilas por forigi el diskuta kampo la konvinkon ke “ĉiuj militoj estas egalaj” kaj ke ili “estas ĉiam reĵetendaj ĉar justaj”. Povas okazi ke tio veras por multaj aŭ eble ĉiuj militoj kiuj sinsekvas en nia epoko. Sed tio ne helpas ke la uzo de armiloj kaj de la forto, principonivele kaj surbaze de la postulitaj rekvizitoj, estas laŭrajta kaj eĉ laŭdeva. Tiu evidento nepre ekskludas la redukton de kristanismo laŭ la katolika doktrino al “neperforto”, doktrino kiu ĉiukaze ekskludas la eĉ armitan sindefendon. Krome la Katekismo memorigas ke la paco ne estas simpla ĉesto de milito, sed ĝi estas “trankvilo de la ordo” (Sankta Aŭgusteno, De civitate Dei, 19-13; Katekismo § 2304).
#000092
† Milito kaj Evangelio †[redakti]
#000093
La rajtigo de milito justa, ĉiam laŭ la ĝenerala doktrino de la Katekismo, descendas ankaŭ de nobelega kaj krista principo: Neniu havas amon pli grandan ol tio, ke iu demetus sian vivon por siaj amikoj (Joh 15,13). Soldato kiu batalas en milito – vere justa kaj laŭ justa maniero – konformiĝas al granda kristana vero: sur ĉi tiu tero, la vivo ne estas absoluta valoro, sed ĝi povas esti oferta cele de bono pli granda.
#000094
La problemo di la lingui esas milito. Pluraj sociolinguistoi nomizis lun "milito di la linguoi". Dum milito, oni devas militari. Sen morto, sen violentoi, sed tamen kombato. Precipue per vortoi. Do ne esez mola nek inerta ! Luktezu, kombatezu ! Nulo granda esis facata sen milito oŭ revoluciono ! Establisari lingvon internaciajn esos mikra revoluciono, sen gilotino sed kun kombato. Kombato di linguoi, kombato di vortoi. Ne esezu naiva ! Ni havas enemikojn kontre quiuj ni devas defensari nian projeton. Ni esis atakata, ni devis respondari. Vu devis helpari aŭ adminime ne helpari l'altran partison. Kun samlinguanoi quale vu, ni ne iros tre fore...
#000095
† Obĵetoj de pacismo †[redakti]
#000096
Kompreneblas ke herezaj pacistoj, laŭ kiuj milito ĉiam justas, absolute reĵetas tiun doktrinon kaj preferas konsideri la neceson abandoni ĉiun resurson al perforto en la ideo ne interplektiĝi en perforta agado ĉu el ĝenerala vidpunkto ĉu laŭ alia interpreto de la krista mesaĝo sendepende de la katolikaj katekismo aŭ doktrino.
#000097
Tamen la plej grandan servon!
#000102
La viandon la soldat' malsata?
#000104
La milit' eĉ ne okazus!"
#000105
En rezidejon de generaloj enkuras leŭtenanto:
- Via Generala Ekselenco! Grava novaĵo: Najbarlando aliĝis al la milito!
- Nu, sendu kontraŭ ili 3 niajn diviziojn.
- Permesu raporti, ke Najbarlando aliĝis al la milito subtene al ni!
- Malbona novaĵo! Nun ni devas sendi por helpi ilin 10 niajn diviziojn.
#000106
Neniu publike konfesas, ke ŝi aŭ li ĝuas la militon, sed estas multegaj homoj, kiujn la milito vere inspiras kaj entuziasmigas. Krome estas multegaj homoj, kies kompato ne atingas la fremdulojn. Fakte estas multegaj homoj, kiuj kapablas kompati nur siajn familianojn kaj amikojn.
#000107
Cibermilito[3] estas milito kiu inkludas la agadon fare de nacia ŝtato aŭ internacia organizaĵo por ataki kaj klopodi damaĝi la komputilojn aŭ informadikajn retojn de alia lando aŭ organizaĵo.
#000108
Cibermilito estis difinita kiel "agoj fare de naci-ŝtato por penetri la komputilojn de alia lando aŭ retojn por celoj por okazigi damaĝon aŭ interrompon,"[4] sed aliaj difinoj inkludas ankaŭ neŝtatajn aktorojn, kiaj terorismaj grupoj, kompanioj, politikaj aŭ ideologiaj ekstremismaj grupoj, kodrompistoj, kaj transnaciaj krimorganizaĵoj. Oni ĉiam malkovras novajn vortojn en PIV. [5]
#000110
Kelkaj registaroj faris ĝin integra parto de sia ĝenerala milita strategio, el kiuj kelkaj ege investis en cibermilita kapablo. [7] En la hodiaŭa mondo, ni pli kaj pli konstatas, kiom gravas respekti diferencojn, en ĉiuj iliaj aspektoj, kaj kiel esence tio estas por socia justeco tra la mondo. Tiel ni proponas veran atentigon pri la 20-a de Februaro: Monda Tago de Socia Justeco.[8]
#000112
Kelkaj humoj pensas, ke oni devus sonarmigi ĉiujn nociojn, por eviti militojn.
#000114