[{"text_idx": "#000002", "text": "Clarence Bicknell, flirtinte kun Volapuko, malkovris Esperanton en 1897, dek jarojn post kiam Zamenhof eldonis sian Unuan Libron. Kiel kaj kie li au\u0306dis pri la lingvo restas mistero, sed la fajrero ekflamis en la kapo de Clarence."}, {"text_idx": "#000003", "text": "Bicknell j\u0302etis sin en Esperanton kun vervo kaj iom da talento; tio estis lia naturo mem. Li estis dedic\u0302ita teologo dum 14 jaroj, antau\u0306 ol foriri al Italujo en 1879, sed elrevig\u0302is pro la malvasta spirito de la Eklezio de Anglujo kaj estis kritikita, kiam li predikis ekumenajn kredojn. Li forj\u0302etis sian pastran kolumon kaj lasis sin esti forportita de la varmeco kaj beleco de la ligura marbordo de Italujo kaj la urbo Bordighera, kie li log\u0302is dum la cetero de sia vivo. La komunumo tie estis vigla kaj internacia. Vizitantoj el Britujo, Francujo, Germanujo kaj Rusujo igis la urbon sia vintra au\u0306 konstanta log\u0302ejo."}, {"text_idx": "#000004", "text": "Botanikisto, lingvisto, artisto kaj arh\u0302eologo"}, {"text_idx": "#000005", "text": "Clarence dedic\u0302is sin al botaniko, arto kaj poste arh\u0302eologio. Li farig\u0302is bonega botanikisto, akvarele registris siajn trovaj\u0302ojn, kaj eldonis librojn. Li malkovris, kopiis kaj katalogis 11 000 prahistoriajn rokgravuraj\u0302ojn alte en la Alpoj c\u0302e la franca-itala landlimo. Dum sia vivo, li kreis 38 750 bildojn kaj konservis florojn, kiujn oni tenas kaj ekspozicias en muzeoj en kaj apud Eu\u0306ropo."}, {"text_idx": "#000006", "text": "Por komunikig\u0302i kun similmensaj esploristoj Clarence jam perfektigis sian kapablon pri la franca kaj itala; Bicknell nun konstatis, kiel universala lingvo povus utili por korespondado kun siaj botanikistaj amikoj kaj aliaj sciencistoj en multaj landoj tra la mondo. Esperanto estis solvo kaj praktika kaj idealisma; la zamenhofaj idealoj estis la idealoj de Clarence: justeco, frateco, demokratio, pacismo, religia toleremo kaj internacia kunlaboro. Ambau\u0306 viroj fervore kredis, ke homoj de malsamspecaj specoj kapablas, sen dia helpo, komunikig\u0302i, ec\u0302 atingi pacon, per la uzo de komuna lingvo."}, {"text_idx": "#000008", "text": "Li ig\u0302is pasia varbanto por la Esperanto-movado, ec\u0302 en sia hejmurbo Bordighera."}, {"text_idx": "#000009", "text": "Lia letero de la 15-a de marto 1900 en la Journal de Bordighera atestas liajn sincerecon kaj sindonemon."}, {"text_idx": "#000010", "text": "\u201cKara Sinjoro, mi dankos vin, se vi sciigos al viaj legantoj, ke mi forte deziras interesi miajn samlandanojn pri la nova internacia lingvo nomita \u2018Esperanto\u2019. . . Mi strebis kontentigi j\u0302urion da kompetentaj Esperantistoj, submetig\u0302ante al longa skriba ekzameno, kies rezulton mi j\u0302us au\u0306dis, kaj nun trovas min diplomita instruisto kaj ricevinto de la diplomo de la Societo. . . Per tre malmulte da studado kaj kun tre multe da prizorgado mi jam povis legi kaj traduki al \u2018Esperanto\u2019 kelkajn el la verkoj de S\u0302ekspiro, Goeto, Pus\u0302kino, Tolstojo kaj aliaj, kaj korespondis kun homoj de kvar naciecoj.\u201d"}, {"text_idx": "#000012", "text": "Clarence pene laboris pri tio; en letero (franclingva) al svisa botanikisto Emile Burnat en Novembro 1903 Clarence menciis, kiom li estas supers\u0302utita de la kvanto da laboro postulata de sia rilato kun Esperanto."}, {"text_idx": "#000013", "text": "\u201cTro multo farendas. C\u0302iam korespondado, kaj nun mi devas kontribui al nova angla revuo.\u201d (La revuo estis The Esperantist, lanc\u0302ita en Londono en novembro 1903.)"}, {"text_idx": "#000014", "text": "Sed Clarence trovis tempon partopreni la unuan gravan internacian kunvenon de Esperanto-parolantoj, kiu okazis en Bulonjo c\u0302e Maro (Francujo) en 1905, c\u0302e kiu Zamenhof mem faris la c\u0302efparoladon. Li avidis renkonti aliajn esperantistojn kaj interparoli kun ili en vizag\u0302-al-vizag\u0302a konversacio. La internaciaj kongresoj estis ideala okazo tion fari kaj distris lin intertempe per vojag\u0302ado kun sia fidata esplorhelpanto kaj amiko Luigi Pollini (fotita maldekstre)."}, {"text_idx": "#000015", "text": "C\u0302irkau\u0306 tiu tempo, Bicknell komencis verki poezion en Esperanto kaj farig\u0302is la unua lau\u0306reato de la Internaciaj Floraj Ludoj okazintaj en Barcelono en 1909. Lia originalaj poemoj (\u201cpopularaj sed iom primitivaj\u201d) aperis en tiuepokaj periodaj\u0302oj inkluzive de La Revuo (1906-1914) kaj The British Esperantist. Multaj aliaj poemoj restis en manuskripta formo."}, {"text_idx": "#000017", "text": "\u201cOni konsideru, ke C. Bicknell lernis Esperanton, kiam li havis 55 jarojn, kaj ke li estis vers\u0302ajne pli ol 60-jarag\u0302a, kiam li kreis siajn unuajn poemojn, kaj devis strebi dum pli ol dek jaroj, antau\u0306 ol li sukcesis esprimi sin rekte en poezio.\u201d [Citaj\u0302o retradukita el angligo.]"}, {"text_idx": "#000019", "text": "Li verkis kelke da himnoj, kiuj ankorau\u0306 uzig\u0302as: sep tradukojn, unu originalan \u2013 Adoru Kantante \u2013 kaj nau\u0306 tekstojn en Adoru. Clarence multe kontribuis al la unua Esperanta kolekto da kristanaj himnoj, Ordo de Diservo (1907)."}, {"text_idx": "#000020", "text": "Li aktive laboris ankau\u0306 por blinduloj kaj brajle transskribis multajn Esperantajn librojn. Clarence finance subtenis Esperanto-organizaj\u0302ojn kaj fondis Esperanto-grupon en Bordighera."}, {"text_idx": "#000021", "text": "Unu el la plej belaj velene binditaj albumoj de Clarence estas dedic\u0302ita al liaj plej s\u0302atitaj vizitantoj en lia montara dometo, la Casa Fontanalba. C\u0302iu pag\u0302o temas pri unu homo, kun kelkaj vortoj pri tiu en Esperanto, la komenca litero de ties persona nomo kreita el floraj bildetoj, kaj pag\u0302ilustraj\u0302oj per bonodoraj akvofarboj."}, {"text_idx": "#000022", "text": "La intereso de Clarence pri Esperanto kaj lia laboro por g\u0302i restas tiel brilaj kaj trafaj hodiau\u0306 kiel en la fruaj 1900-aj jaroj; li multmaniere pioniris."}, {"text_idx": "#000023", "text": "Kiam oni konsideras, kiom da helpo Clarence Bicknell donis al Esperanto kiel forto por monda paco, eblas nur imagi la konsternon sentitan de Clarence en siaj lastaj tagoj en la somero de 1918, kvar jarojn post la komenco de unu el la plej teruraj militoj iam ajn viditaj."}, {"text_idx": "#000026", "text": "Marcus Bicknell laboras pri muziko, televido kaj komunikiloj. Li gvidas la Asocion Clarence Bicknell de 2013. Li gajnis la premion Parmurelu d\u2019Oru en 2017 pro servoj al kulturo en Italujo. Clarence estis la onklo de lia avo."}]