[{"text_idx": "#000000", "text": "Samaj motivoj en la fabeloj de diversaj popoloj au\u0306 kial plenkreskuloj s\u0302atas fabelojn"}, {"text_idx": "#000001", "text": "Anna Striganova kaj Dmitrij S\u0302evc\u0302enko"}, {"text_idx": "#000002", "text": "Ekzistas c\u0302e la plej norda rando de la mondo tiaj montoj, kiuj, se kredi al la fabeloj, restos surloke ec\u0302 tiam, kiam kunig\u0302os dum la lasta batalo la dioj kaj la gigantoj, kaj la mondo transformig\u0302os je cindro. Kaj log\u0302as en tiu montaro maljuna sag\u0302ega trolo, ilia reg\u0302o kaj estro, kune kun liaj junaj kaj, verdire, senutilaj filoj."}, {"text_idx": "#000003", "text": "Foje tiu trolo decidis trovi al si kaj al la filoj indajn edzinojn, tiajn, kiaj restus kun ili en iliaj nordaj montoj g\u0302is la fino de la mondo - kaj pli poste. Multajn sorc\u0302istinojn, nimfojn kaj princinojn vidis maljuna sag\u0302ega trolo: kelkaj el ili dancis, kiel dancas la novjaraj neg\u0302eroj, la aliaj scipovis sorc\u0302i, vokante la ventojn kaj pluvojn, la triaj ec\u0302 el la marc\u0302a teraltaj\u0302eto kapablis krei la plej bonan en la mondo rostaj\u0302on. Neniun el ili ekamis maljuna sag\u0302ega trolo, kaj al liaj filoj estis tutegale, kiun elekti, ja ili estis stultaj kaj senutilaj. Kaj jen jam preskau\u0306 senrevig\u0302inte pri la serc\u0302ado, la trolo renkontis malgrandan arbaran sorc\u0302istinon."}, {"text_idx": "#000004", "text": "A: Saluton, la sag\u0302ega trolo, edzig\u0302u al mi kaj forportu min al la senfina norda montaro.\nD: Kaj kion do vi scipovas tian, kio faros min felic\u0302a g\u0302is fino de la mondo - kaj post g\u0302i?\nA: Mi konas tiom da fabeloj, ke ec\u0302 se multaj jarcentoj traflugus super niaj kapoj, mi ne sukcesus rakonti ilin c\u0302iujn al vi.\nD: Tiam prenu jen tiun c\u0302i mian manon kaj rakontu al mi fabelon pri c\u0302iu el miaj fingroj."}, {"text_idx": "#000005", "text": "Kaj ekridinte, la junulino komencis rakonti al la trolo la fabelojn pri liaj fingroj. Ankorau\u0306 ne sukcesinte g\u0302isau\u0306skulti ilin, la trolo konsentis edzig\u0302i al la junulino. Kaj g\u0302is nun ili vivas longe kaj felic\u0302e c\u0302e la norda rando de la mondo, kaj kun ili - senutilaj filoj de la trolo, kiuj g\u0302is nun ne trovis por si fianc\u0302inojn. Kaj au\u0306skultas ili la fabelojn de la malgranda sorc\u0302istino, kaj la felic\u0302aj jarcentoj traflugas super iliaj kapoj."}, {"text_idx": "#000006", "text": "Multan tempon antau\u0306e, kiam ni estis infanoj, la patrinoj sidig\u0302is c\u0302e la randoj de niaj litoj kaj rakontis al ni fabelojn. Kaj poste, ni longe ne povis endormig\u0302i, pensante pri la rakontita kaj, ekde la mateno, forgesinte pri c\u0302iuj niaj infanaj aferoj, gluis al ni paperajn flugilojn, kiel en la fabelo, por flugi al la suno."}, {"text_idx": "#000007", "text": "...Kaj j\u0302etis al la tero la buleton, por g\u0302i ekrulig\u0302u kaj montru al ni la vojon al la sorc\u0302a lando, kaj, povas esti, tion ni song\u0302is, foje la buleto vere rulig\u0302is ien. Ig\u0302inte plenkreskaj kaj seriozaj, ni malofte relegas la fabelojn, ja tio ne estas serioze, c\u0302u vere? Kaj ec\u0302 kiam ni komencas relegi, ni ne komprenas, kio konkreta dum nia malproksima infaneco tiel tus\u0302is nin en tiuj c\u0302i simplaj kaj ofte mallogikaj tekstoj, kio devigis kredi al la paperaj flugiloj, ec\u0302 ni jam sciis - la homo ne scipovas flugi. Kompreneble, tion eblas klarigi, kiel ni c\u0302iam tion faras, per la simpleco de la infano, lia nepostulemo, naiveco. Sed ja ne per la sola infana naiveco jarcenton post jarcento la fabelo ne malaperas de la tero, kaj sendepende de la epoko kaj kulturo, ne perdas sian popularecon.\nMultaj sciencistoj pensegis pri la sekreto de tiu c\u0302i la plej antikva en la mondo g\u0302enro. Miris pri tio, kiel zorgas pri g\u0302i la popolo, kiel fabeloj de la diversaj popoloj enfluas unu la aliajn kaj miksig\u0302as, g\u0302is tio ke ne eblas diveni kiu el ili devenas de kie. Miris la sciencistoj ankau\u0306 pri tio, kiel novaj eventoj de la historio enfluas en la malnovajn fabelojn kaj ig\u0302as ilia parto. Sed mankis la limoj de la admiro kaj miro de la sciencistoj, kiam ili trovis c\u0302iujn samajn fabelajn temojn en la j\u0302us malkovrita Ameriko, dum la arkeologiaj esploroj de la antikva Egiptio. Multajn jarojn ne trankvilig\u0302is la eu\u0306forio, multajn jarojn neniu povis kompreni, kiamaniere la samaj, kompreneblaj nur al la infanoj, fabelaj temoj plene ripetig\u0302as en la fabeloj de la popoloj, kiuj neniam renkontig\u0302is. La jarcento de la scienco kaj klerigo kiel per kudrilo estis trapikita per tiu c\u0302i malgranda miraklo.\nPovas esti, ke la Dio malsuprenig\u0302is de la c\u0302ielo kaj rakontis al la homoj la fabelojn?\nPovas esti, ke c\u0302iuj popoloj, ec\u0302 tute diversaj, iam estis la komuna popolo?\nPovas esti, ke homoj de la aliaj planedoj flugis al ni sur la brilantaj kosmos\u0302ipoj kaj rakontis al ni la fabelojn?\nAu\u0306... Tio povas esti, vers\u0302ajne, la plej bonega varianto - la fabelojn elpensis neniu kaj c\u0302io priskribita en ili reale okazis? Ho kiom da tiaj \"povas esti\" aperas! Sed tamen neniu miraklo estas c\u0302i tie. Pasis la eu\u0306forio kaj la sciencistoj, kompreneble, tiuj, kiuj ankorau\u0306 restis iom infanoj, komprenis, ke la fabelo estas nenio alia, ol la siaspeca lingvo, simpla kaj senfina. La lingvo, en kiu la antikvaj homoj sukcesis transdoni tra la jarcentoj sian simplan sag\u0302on, sian komprenon de la c\u0302irkau\u0306a mondo, de mondo en ili, de la amo kaj amikeco, sekeco kaj pluvo, vivo kaj morto. C\u0302e la homoj en c\u0302iuj partoj de la mondo ekzistis similaj zorgoj kaj revoj, similaj antikvaj okupoj kaj simila admira timo antau\u0306 la senfina kaj potencega mondo, kiu ilin c\u0302irkau\u0306is. Pro tio ankau\u0306 iliaj fabeloj, ilia lingvo, rezultig\u0302is similaj, sen ajna fantasto. Ne konante ankorau\u0306 movig\u0302on de la steloj kaj planedoj, ne elpensinte ankorau\u0306 la nomojn por tiaj nedivideblaj kun la vivo sencoj, kiel felic\u0302o, amo kaj celo de la vivo, la antikvaj homoj transigis ilin al la simplaj formoj, kiuj sens\u0302ang\u0302aj venis al ni el la profundo de la historio, el la komenco de la tempo, kiam, se kredi al la fabelistoj, solaj kaj malfortaj en la grandega mondo, homoj tamen scipovis vivi harmonie kaj felic\u0302e, kiel la infanoj. La infaneco de la mondo vere similas al la infaneco de la homo, jen kial g\u0302uste la infanoj tiel simple komprenas la fabelojn, eltiras el ili tion g\u0302ustan, antikvan. Dum multaj jarcentoj de la ekzisto de la fabeloj, ili ensuc\u0302is en sin historiajn eventojn, s\u0302ang\u0302ig\u0302is, subpremig\u0302ante sub la novajn religiojn, kaj kun paso de tempo ig\u0302is nekompreneblaj por c\u0302iuj, kiuj c\u0302esis esti infanoj."}, {"text_idx": "#000009", "text": "Sciencistoj diras, kie kiam oni pristudas la fabelon, antau\u0306 c\u0302io, indas demeti de g\u0302i c\u0302ion nuntempan. Poste necesas unu post la alia demeti plastojn de la jarcentoj, religioj kaj kulturoj, poste, la plej antikvan plaston de la indicoj kaj superstic\u0302oj. Kaj kiam ni demetos c\u0302ion tion, antau\u0306 ni aperos pura kaj brila suneto de la infana, senfina sag\u0302eco, la plej antikva kaj simpla sag\u0302eco en la mondo, la sama c\u0302e la homoj de la tuta mondo. Sed necesas memori, ke g\u0302uste g\u0302i, la plej simpla, travivis pli ol ajna alia sag\u0302ego. Unu bonega sciencisto diris, ke la fabelo rakontas al ni pri tio, kiel la herooj faris tion, kio tiam, nun, poste kaj c\u0302iam estas la plej grava en c\u0302iu vivo. Kaj c\u0302io farita, ec\u0302 de la fabela heroo, tamen estis farita, kaj tio signifas, ke, vers\u0302ajne, estas ebla por c\u0302iu el ni. Kaj por kompreni, kiel fari tion, ni bezonas tute malmulton: forigi c\u0302ion tion, kio faris nin plenkreskuloj. Forigi la tempon. Kaj por forigi la tempon, necesas reveni reen kaj kunig\u0302i kun la komenco de la mondo. Kun la senfinaj montoj de la norda rando de la tero, kie sidas la malgranda sorc\u0302istino kaj rakontas al si, sag\u0302ega trolo kaj al c\u0302iuj ni siajn antikvajn fabelojn.\nKion ankau\u0306 ni nun faros, provinte demeti de la apartaj fabelaj elementoj iliajn novajn s\u0302elojn kaj ekvidi ilian belan antikvan sencon, unun vorteton en la plej bela en la mondo lingvo - lingvo de la fabeloj."}, {"text_idx": "#000010", "text": "C\u0302apitro unua. Fabeloj pri la naturo kaj la c\u0302irkau\u0306a mondo"}, {"text_idx": "#000011", "text": "Kiom ne disputu la sciencistoj pri deveno de la fabeloj, c\u0302u de la ritoj, c\u0302u el la profundo de la propra animo, c\u0302u el provo kompreni sencon de la vivo, en la sola ili havas la komunan - nedisputebla estas tio, ke la grandega parto de la fabeloj aperis rezulte de la observado de la naturo, de la grandega kaj nekomprenebla c\u0302irkau\u0306a mondo, la mondo kiu foje donacas la sunan lumon, sed foje mortigas c\u0302ion vivan per la terura ventego au\u0306 per la mortiga malvarmo. Observante la naturon, rimarkante kutiman vojon de g\u0302iaj s\u0302ang\u0302oj, la homo tamen estis senforta kompreni g\u0302ian principon, ekhavi la potencon super g\u0302i. Do kion li povis fari, por forigi la timon? Homigi g\u0302in. Devigi sunon paroli, stelojn - ridi, la pluvon - plori. Kaj tuje kiam homo elpensis tiajn simplajn fabelojn-metaforojn, la mondo ig\u0302is lia domo. Senfinan amon al la naturo kaj dankemon al g\u0302i ne malfacilas ekvidi almenau\u0306 en la mitoj pri la kreo de la mondo. En c\u0302iu el ili, homoj naskig\u0302as au\u0306 el la senfina arbo, au\u0306 el la tutmonda oceano - sed ajnokaze el la bona, karesa al ili, naturo."}, {"text_idx": "#000013", "text": "Kiam homo homigis la naturon, kiu c\u0302irkau\u0306as lin, pluvojn kaj uraganojn, la suno kaj luno transformig\u0302is en la diojn, al kiuj homoj preg\u0302is, sed de kiuj, diference de la nuntempaj homoj, li ne postulis s\u0302ang\u0302i kutiman iron de la aferoj. Pli kompreneblaj al la homoj elementoj de la naturo: floroj, arboj, bestoj, estis agnoskitaj de homoj egalaj, similaj, apudaj. Ne tiom antau\u0306longe, log\u0302antoj de la malproksimaj de la civilizacioj vilag\u0302etoj, konis karakteron de c\u0302iu arbo, c\u0302iu floro kaj, plukante beron, c\u0302iam flustris al la branc\u0302eto. Kaj ec\u0302 la c\u0302asisto, deprenante de la besto vivon, flustris ion al g\u0302ia jam senspira korpo. Bestoj kaj arboj en la fabelo ofte havas kapablon paroli, ec\u0302 se plu nenio sorc\u0302a en ili estas. Hodiau\u0306, legante la fabelojn, ni opinias tion, kvazau\u0306 simplan elpensaj\u0302on, elpensitan por la infana distro, sed vere g\u0302ia senco estas multe pli profunda. Donante al la floro, kreskaj\u0302o au\u0306 besto kapablon paroli, homo agnoskas g\u0302in egala al si.\nSe vi volas des\u0302iri branc\u0302on de la kverko, petu de g\u0302i pardonon, pro tio, ke vi dolorigas g\u0302in.\nSe vi volas rakonti pri la anima sopiro al tiu, kiu komprenos vin, rakontu tion al la betulo.\nSe vi volas mang\u0302i viandon, danku al la besto, de kiu vi deprenis vivon."}, {"text_idx": "#000014", "text": "D: C\u0302u vi ne timas, homa infano, ke iam nokte mi misopinios vin simio kaj formag\u0302os?\nA: Ne, ni kun vi estas el unu sango - vi kaj mi."}, {"text_idx": "#000015", "text": "Do, la antikva homo ne opiniis lin krono de la kreado, c\u0302io kreita de la antikvaj dioj sub tiu c\u0302i c\u0302ielo estis egala. Viro kaj virino, infano kaj oldulo, besto kaj homo, floro kaj arbo. De la komenco de la mondo homo komprenis, ke idilia egaleco de la paradizo sur la tero ne eblas, ke elvivo de unu ofte postulas morton de la alia, sed tiu morto estis akceptata ne kiel devo al la reganto de la mondo, sed kiel donaco, kiun li meritas. Ekzekutante la malamikon, mortigante la beston au\u0306 forhakante la arbon, homo dankis ili pro tio, ke ili fordonis ilian vivon por lia bono. Ili estas egalaj al li. De tiuj tempoj restis en la fabeloj vivaj arboj kaj parolantaj bestoj."}, {"text_idx": "#000016", "text": "Sed se ni parolas pri la lingvo de la fabeloj, indas mencii ankorau\u0306 kelkajn signifojn de bestoj, birdoj kaj kreskaj\u0302oj en la fabeloj.\nEn kazo, kiam en la fabeloj ni renkontas homon, kiu havas bestajn kvalitojn au\u0306 transformig\u0302antan je besto, ni povas esti certaj, ke tiu fabelo devenas el la totemismo, kredo je tio, ke c\u0302iu gento havas komencon c\u0302e la dia praulo - besto. Tiu besto estas zorgeme protektata de la gento kaj estas mortigata nur ekstremokaze. Gxiaj gestoj, lerteco, forto, au\u0306 ruzeco ig\u0302as la plej estimataj kvalitoj de la gento. Do al la plej gravaj homoj en la gento oni transdonas kapablojn transformig\u0302i je la totema besto. Tiamaniere, bestfantomo el la fabelo - estas c\u0302iam sag\u0302ega kaj merita homo, la plej bona reprezentanto de sia popolo. Krom la maloftaj okazoj, kiam li transformig\u0302as ne propravole kaj transformig\u0302inta senkonsciig\u0302as. Tia fabela heroo ankau en la kutima vivo estas malforta kaj mizera, ja liaj transformig\u0302oj estas puno pro la kulpo antau\u0306 la gento.\nAnkau\u0306 indas rimarki, ke c\u0302iu sorc\u0302a besto, en la reala mondo ne ekzistanta, havas propran signifon. Estas la aparta vorto en la lingvo de fabeloj."}, {"text_idx": "#000017", "text": "Se en la c\u0302irkau\u0306anta mondo de la aj\u0302oj, kreskaj\u0302oj kaj fenomenoj de la naturo homo serc\u0302is sian lokon, homigante la mondon c\u0302irkau\u0306e, la noktan mondon de la steloj jam antau\u0306 multaj jarmiloj homo komparis kun la pli komplika materio. Multe pli frue, ol ni kutimas pensi, la homo komencis pristudi la stelan c\u0302ielon, rimarki movon de c\u0302ielaj objektoj kaj uzi la stelojn, kiel iuspeca kompaso. Sed ankorau\u0306 pli frue, ne kurag\u0302ante simple homigi la stelan c\u0302ielon, la homo ekkredis je la ligo de la steloj kun lia destino. De tio do devenas tiel sxatata de ni nun horoskopo. Homoj kredis je la protekto de la konstelacioj, kaj tuje, kiam la sciencistoj rakontis pri la ekzisto de la aliaj planedoj, la ankau\u0306 tiuj planedoj ekhavis karakterojn kaj komencis protekti la homojn."}, {"text_idx": "#000019", "text": "Tiu c\u0302i antikva kredo kaj ligo de la propra eta destino kun la senfina kosmo, rezultig\u0302is tiom forta, ke ec\u0302 g\u0302is nun vivas en la koroj de multaj konvinkitaj ateistoj. Ekzistis kredo pri tio, ke kelkaj, ekstreme distingig\u0302intaj dum la vivo animoj, okupas sian lokon inter la steloj, tamen, neniu el la homoj ankorau\u0306 meritis tian honoron. Tiel aperis la konstelacio de la lasta en la mondo Drako. Tiel aperis konstelacioj la Malgranda kaj Granda Ursinoj. Dum obskura nokto, rigardante al la etendita super la tero kupolo de la steloj, homoj admiris ilin, konfidis al ili siajn revojn, timis ilin - sciantajn pasinton kaj la futuron.\nEkstreman signifon havis por la homo la falanta stelo."}, {"text_idx": "#000020", "text": "Ja se io tiom grava kaj belega c\u0302esis sian ekziston kaj falas en la polvon de la tero (kompreneble, lau\u0306 la opinio de la praaj homoj tio estis g\u0302uste tiel), tio signifas ke io nova, ne malpli brila, devas ekbrili anstatau\u0306e. Kio do tio estas? G\u0302uste tio, kio de la komenco de la mondo diferencas homon de c\u0302iuj ceteraj estaj\u0302oj log\u0302antaj sur la tero, g\u0302uste tio, dank al kio la homo, fizike malforta kaj nealkutimig\u0302inta, povis elvivi kaj atingi c\u0302ion \u2013 estas la REVO. Do, homoj kredis, ke anstatau\u0306 la falinta stelo, realig\u0302as same brila homa revo. Kaj ankau\u0306 tiu c\u0302i simpla kredeto g\u0302isvivis niajn tempojn - ekvidinte falantan stelon, ni tuje antau\u0306planas la deziron.\nSed estas c\u0302e la legendo pri la falantaj steloj ankau\u0306 la alia flanko - antikvaj legendoj pri ili estas kovritaj per la timo multe pli, ol per la revo. Meteora pluvo - la pluvo de la falantaj steloj estas konsiderata kiel antau\u0306signo de la plagoj kaj detruoj. Tiu c\u0302i indico havas du klarigojn: scienca kaj fabela. La scienca diras pri tio, ke konservante memoron pri la batoj, kiujn faras al la tero meteoritoj, pri la detruoj kaj plagoj, se kredi al la sciencistoj, kiu estis kau\u0306zo de la pereo de la mondo de la antikvaj dinosauroj, homoj povis timi falantajn stelojn g\u0302uste pro tio. La fabela klarigo g\u0302is nun komunikas al ni pri la revoj. La falinta stelo plenumas brilan, fortan deziron kaj tute ne g\u0302ia afero estas pensi, c\u0302u g\u0302i estis bona au\u0306 malbona. G\u0302i plenumos ajnan, estu g\u0302i la morto, au\u0306 detruo, milito, au\u0306 reveng\u0302o. Ja la deziro, kiu estas elpensita dum la kurtaj sekundoj de la falo de la stelo - estas hazarda, tute sincera, ne malpurigita per pensoj pri la justeco, g\u0302entileco kaj bonago. Kaj kiel povas esti timiga meteora pluvo - pluvo de la brilantaj, diss\u0302irantaj noktan c\u0302ielon steloj, falantaj al la tero, la steloj, c\u0302iu el kiuj - estas ies tute sincera, homa, ne bonkora revo."}, {"text_idx": "#000021", "text": "C\u0302apitro dua. Fabeloj pri la deziroj, revoj kaj serc\u0302ado de la felic\u0302o"}, {"text_idx": "#000022", "text": "Homaj revoj kaj deziroj en la fabeloj okupas sufic\u0302e gravan lokon: sufic\u0302as remomori almenau\u0306 plenumantan dezirojn Gxinon, au\u0306 oran fis\u0302eton el rusa folkloro, au\u0306 la floron kun sep diverskoloraj petaloj, c\u0302iu el kiuj, se g\u0302in des\u0302iri, plenumas la dezirojn. En la absoluta amaso de tiaj fabeloj plenumitaj deziroj ne alportas al la homo la felic\u0302on, kaj foje g\u0302enerale detruas lian vivon. Kion do signifas tiu c\u0302i elemento en la lingvo de la fabeloj?"}, {"text_idx": "#000023", "text": "En la ortodoksaj pritraktoj oni supozas, kvazau\u0306 dezirojn plenumas nur malbonaj aj\u0302oj kaj malbonaj spiritoj, kaj tio signifas, ke c\u0302io, kion ili faras, estas falsa kaj iluzia, ja nenion veran kaj bonan la malbono povas krei. Tamen tio estas nur la nova traktado. Sed la fabeloj pri la realigo de la deziroj aperis multan tempon antau\u0306 tio, kiam la superaj fortoj estis dividitaj je la bonaj kaj la malbonaj.\nPovas esti, ke plenumitaj per la sorc\u0302a maniero deziroj ne portas al la homo felic\u0302on, c\u0302ar li ne enmetis en ilin laboron, ne fordonis al ili forton. Sed ankau\u0306 simila moraleco ne estas kutima por la antikvaj homoj. Krome, multaj fabelaj herooj per sia bono kaj atendemo tute meritas plenumon de la deziroj.\nKia do tiam estas la kau\u0306zo? Kial realig\u0302intaj deziroj ne portas al la homo la felic\u0302on? Ekzistas ankau\u0306 la alia respondo: dependa de la socio, de la propraj timoj kaj propra kompreno pri la justeco, la homo ne povas kompreni, pri kio li g\u0302enerale revas. Vere revas.\nPro tio, por trovi veran felic\u0302on, heroo de la fabeloj iras ne al la certa celo, sed tien-nesciate-kien kaj serc\u0302as ne ion konkretan, sed ion, pri kio li mem ne scias, sed kion, se sekvi la animan vokon, mankas la fortoj ne serc\u0302i. Tiel la herooj de la fabelo de Meterlink serc\u0302as nekonatan bluan birdon, tiel kavaliroj de la mezepokaj legendoj serc\u0302is sanktan Gralon."}, {"text_idx": "#000024", "text": "A: Mi tian birdon ec\u0302 ne prenus - g\u0302i estas nesufic\u0302e blua. Vi devos iri serc\u0302i tiun birdon, kiun mi bezonas.\nD: Sed mi ne scias, kie g\u0302i estas.\nA: Ankau\u0306 mi. Pro tio do g\u0302in necesas serc\u0302i. Ekstremokaze mi povas ne havi Kantantan Herbon, sed Bluan Birdon mi nepre bezonas. Mi serc\u0302as g\u0302in por mia nepino, mia nepino estas tre malsana.\nD: Kio okazis kun s\u0302i?\nA: Estas malfacile kompreni. S\u0302i volas esti felic\u0302a...\nD: Ah, jen do kio!.."}, {"text_idx": "#000025", "text": "Jen kion signifas tiu c\u0302i antikva elemento - realigo de la deziroj ne faras la homon felic\u0302a, la vojo al la vera felic\u0302o c\u0302iam estas pli komplika kaj komencig\u0302as de la serc\u0302ado de la nekonata.\nNeniu fabelo malfermis al ni, kion do konkrete trovas la heroo, el kio konsistas lia felic\u0302o, sed per c\u0302iuj detaloj, ec\u0302 se simbole, priskribas la vojon. Ja la vojo al la felic\u0302o, specife figure, estas sola por c\u0302iuj homoj, kaj la felic\u0302on c\u0302iu havas la propran kaj neniu krom vi povas helpi al vi diveni, kia g\u0302i estas, via felic\u0302o. Kaj tio signifas, ke indas rakonti pri la vojo, sed ne pri la celo. Kaj la vojo de la fabela heroo al la felic\u0302o, se kredi al la sciencistoj kaj psikologoj, estas nenio alia ol la rakonto pri serc\u0302ado de si mem. Si mem vera."}, {"text_idx": "#000026", "text": "Do, la vojo de la fabela heroo al la felic\u0302o, estu gxi blua birdo, Gralo, au\u0306 io ankorau\u0306, komencig\u0302as de la malgranda miraklo - li vidas tion, kion li ne kutimas vidi, c\u0302u la sorc\u0302an brilon, c\u0302u la mirindan homon, au\u0306 g\u0302enerale au\u0306das maltrankviligan muzikon kaj sentas volon sekvi tiun c\u0302i miraklon. Tiu c\u0302i elemento facile estas klarigata psikologie: simpla vivmaniero de la homo s\u0302ang\u0302ig\u0302as per io, por kio ne sufic\u0302as la limoj de lia mondokoncepto, kaj, komprenante, ke li multon ne konas en la mondo, li plenig\u0302as de la deziro trovi kaj ekscii la mankantan.\nLa dua s\u0302tupo sur la vojo ig\u0302as iuspeca ofero. La heroo nepre forlasas la hejmon, lasante tie c\u0302ion, kion li posedis, forlasante amikojn kaj parencojn. Perdante la socian lokon, kutimajn okupojn kaj tegmenton super la kapo. Tiu c\u0302i ofero ankau\u0306 estas simbola - ja la fabela heroo serc\u0302as sin, kaj por trovi sin novan, necesas forigi sin la malnovan, foriri el subpremo de la antau\u0306jug\u0302oj kaj vidpunktoj al la vivo, kaj ankau\u0306 rifuzi de la influo de c\u0302iuj tiuj, kiuj iam influis vin, ec\u0302 se tio dolorigos ilin. La tria s\u0302tupo - estas transiro al la alia mondo: la heroo trafas en la sorc\u0302an reg\u0302landon, renkontas parolantajn bestojn, parolas kun la sorc\u0302istoj, trairas netraireblan arbaron au\u0306 la senfinan dezerton. C\u0302io cxi simbolas venon de homo al la nekutima por li etoso, renkonton kun la sag\u0302egaj, sed kun la alia mondokoncepto homoj, novan rigardon al la mondo, kiu hazarde evidentig\u0302is pli vasta kaj diversa, ol li pensis antau\u0306e. Heroo sur tiu c\u0302i s\u0302tupo devas ekscii, ke la rabobesto povas evidentig\u0302i karesa, kaj la malbona magiisto - sag\u0302ega kaj bonkora. Homo do devos agnoski la pravecon de c\u0302iu sincera mondokoncepto, mankon de la objektiveco kaj de la komuna vero.\nPoste restas nur la malmulto kaj c\u0302i tie la fabelo ne bezonas ajnajn simbolojn: heroo devas kompreni, konfesi por si, ke li serc\u0302as ne Gralon kaj ne la bluan birdon, sed sin mem, respondojn al siaj demandoj. Kaj sendevie necesas kredi je la vojo, kiu estas montrata per voko de la koro. En fino de la fabelo, heroo plej ofte renkontas sin mem kaj komencas la duelon kun si. Foje sufic\u0302e materialan, foje vortan - kun sia propra ombro au\u0306 kun respegulo en la spegulo. Tiun c\u0302i simbolon estas tute simple kompreni, ne la luma c\u0302i tie venkas la malluman, sed vera kaj nova venkas la falsan, fremdan, malnovan. La homo mortigas sin, renaskig\u0302as kaj ig\u0302as si mem, scianta, por kio li vivas kaj pro kio estos felic\u0302a. Ekde nun li ne bezonas la aferojn, kiuj plenumas la dezirojn, ja tiu, kiu firme konas sian celon, facile trovos la vojon por g\u0302ia atingo."}, {"text_idx": "#000027", "text": "D: Kun kiu mi havas honoron paroli?\nA: Mi pensis, ke vi ne rekonos min. Vi, kompreneble, ec\u0302 ne supozis iam renkonti min tia bonfarta. Sed c\u0302u vi g\u0302is nun ankorau\u0306 ne rekonas vian propran ombron?\nD: Mi simple ec\u0302 ne povas rekonsciig\u0302i pro la miro!\nA: Jes, mia apero estos ne tute ordinara, tio estas vere, se vi ja ankau\u0306 ne apartenas al la kutimaj homoj, kaj mi c\u0302iam strebis agi kiel vi."}, {"text_idx": "#000028", "text": "Sed timiga estas sorto de la homo, kiu deflankig\u0302is de tiu c\u0302i vojo, de la homo, kiu jam dividis la novan kaj la malnovan, sed ne sukcesis venki la malnovan. Tian, malg\u0302ojan sorton, ekzemple, havis sciencisto de Andersen - trompita, venkita kaj finfine mortigita de la propra ombro.\nIndas noti, ke la fabela heroo, serc\u0302anta sin kaj trairanta c\u0302iujn s\u0302tupojn de la vojo, en c\u0302iuj fabeloj - estas viro, sed tio tute ne signifas, ke virino ne meritas sian, unikan felic\u0302on. Simple, s\u0302i ne serc\u0302as g\u0302in, sed akiras, lernante de la viro. Kiel ne mirinde, kiel aspektas de la unua rigardo, sed g\u0302uste pri tio komunikas la plej simplaj kaj konataj fabeloj pri la amo: fabelo pri la junulino, kiu atendas princon sur la blanka c\u0302evalo kaj la fabelo pri la amo de la belulino kaj monstro."}, {"text_idx": "#000029", "text": "D: Pereigis vi min, mia belulino amata, ne ekvidos mi plu vian vizag\u0302on belegan, ne ekvolus vi ec\u0302 au\u0306di min.\nA: Ne, timu nenion, mia mastro bonkora kaj karesa, ne ektimos mi plu vian aspekton teruran, ne disig\u0302os de vi, ne forgesos viajn bonagojn; montru vin do nun en via aspekto antau\u0306a; mi nur dum la unua fojo ektimis."}, {"text_idx": "#000030", "text": "Do, terura monstro arbara en c\u0302iuj versioj de la fabelo estas sag\u0302ega kaj sentima, sed tute kategorie ne kongruas kun la ajna junulina revo pri la amo: g\u0302i estas malbelega, kruela kaj memvola. Sed tamen g\u0302i posedas tian forton de la magio - sag\u0302ego, ke ne povas ne allogi junan koron, ne plenigi g\u0302in per miro kaj kompato. Kaj jen, simile al la heroo, kiu serc\u0302as la felic\u0302on, la junulino, renkontante la monstron, rifuzas de sia hejmo kaj sia familio, komprenas falsecon de la antau\u0306aj principoj kaj superecon de la forto kaj sag\u0302ego super la moraleco, per bonago kaj beleco. La monstro instruas kaj s\u0302ang\u0302as s\u0302in, kaj fine - kiam s\u0302i faras sian elekton, la monstro transformig\u0302as en belegan junulon. Sed kau\u0306zo de tio estas ne malbonaj sorc\u0302aj\u0302oj. S\u0302ang\u0302ig\u0302as ne li, sed mondokoncepto de la junulino. Kutimaj normoj blindigis s\u0302in kaj ne permesis vidi veran belecon de la aj\u0302oj, nun do, kiam s\u0302i ekamis malbonan kaj malbelan lau\u0306 la komuna opinio, monstron, s\u0302irmo de la onidiroj falis de s\u0302iaj okuloj kaj s\u0302i komencis vidi aj\u0302ojn tiaj, kiaj ili estas veraj, por s\u0302i veraj. Tiel belulino ekhavas sin."}, {"text_idx": "#000031", "text": "Similmaniere okazas pri la junulino el la turo, nur tiu fabelo estas pli simbola. La junulino estas fermita, limigita de la vera mondo per la eta sekura mondeto de la tureto. La plej simbola estas c\u0302i tie la blanka c\u0302evalo - simbolo de la morto. Kiel la heroo, mortiganta sin mem, renkontante sian amon, la junulino mortas por la tuta mondo kaj renaskig\u0302as, jam vera kaj libera, por sia amato, kiu montris al sxi la mondon kaj la tutan sag\u0302egon de la mondokreo."}, {"text_idx": "#000032", "text": "Capitro 3. Fabeloj pri la amo"}, {"text_idx": "#000033", "text": "Interalie, komence g\u0302uste tiun morton por la pasinta kaj novan naskig\u0302on por la amato simbolas la blanka robo de la fianc\u0302ino."}, {"text_idx": "#000034", "text": "A: C\u0302u tio estas Gxardeno de Morto?\nD: Jes, de Morto. Morto, vers\u0302ajne estas belega. Vi kus\u0302as en la mola malseka tero, kaj super vi movig\u0302as herboj, kaj au\u0306skultas la silenton. Vi havas forton helpi min. Vi facile povas malfermi pordegon de Morto, c\u0302ar kun vi estas la Amo, kaj la Amo estas pli forta ol Morto."}, {"text_idx": "#000035", "text": "Neniam fabelo estis kaj neniam estos elpensita historio, g\u0302i estos nur la lingvo siaspece parolanta pri c\u0302io tio, kio okazas en la mondo. Pro tio, jam antau\u0306longe fabeloj pri la amo ne c\u0302iam bone finig\u0302as."}, {"text_idx": "#000036", "text": "La plej belegaj el ili rakontas pri la amo de estaj\u0302oj el du diversaj mondoj. Simpla homo enamigxinta al la filino de la printempo kaj frosto \u2013 neg\u0302ulino; marvirineto enamig\u0302inta al la mortulo, ang\u0302elo au\u0306 demono, kiu amas simplan junulinon - c\u0302iujn tiujn herooj minacas la morto, la morto pro la neebla, malpermesita amo. Tiu c\u0302i romantika motivo kun senevita trista fino trovis sian respegulon ankau\u0306 en la pli malfruaj malpli fabelaj historioj: tiel amis unu la alian la pastrino kaj militisto, edzino de mastro kaj la servisto, junaj homoj el diversaj sociaj tavoloj kaj militantaj familioj. Kun tio, objektiva maleblo de tia amo en la fabeloj estas trabatebla: la pastrino forlasas la monakejon, degelas glacia koro de la neg\u0302ulino, vosto de la marvirineto transformig\u0302as je junulinaj piedoj, ang\u0302elo ig\u0302as homo - sed la tragika hazardo ne permesas al la felicxo realig\u0302i, kvazau\u0306 mem la destino ne volas g\u0302in. Pri kio do diras tiu c\u0302i trista simbolo? Pri tio, ke viro kaj virino - lau la naskig\u0302o reprezentantoj de du diversaj mondoj praktike ne povas ig\u0302i unuo. La virina malluma, nokta, morta elemento neniam estos komprenita de la vira luma, taga, viva. Kaj g\u0302enerale neniu homo povus kompreni la alian almenau nur pro tio, car li ne estas tiu la alia, kiu estas kondamnita por la senfina malliberejo ene de si mem.\nEkkoni, kompreni la alian homon ne eblas, sed c\u0302u tio signifas, ke amo ne eblas, ne realigeblas kaj estas portas morton? Kaj al tiu c\u0302i demando la fabeloj havas la respondon. Pomo des\u0302irita de Eva kaj ig\u0302inta la kau\u0306zo de la forpelo de la homoj el la paradizo havis nomon: \"ekscio\". Ne volante ekscii tion, kion homaj fortoj ne povas ekscii, homoj log\u0302is en la paradizo, kiam do ili ekvolis ekscii, ili estis forpelitaj el la paradizo. En multaj fabeloj de pluraj popoloj ekzistas la sama motivo. Iu belega kaj sentima heroo perfekta c\u0302iurilate faras al la amata unu kondic\u0302on, plenumo de kiu promesas al ili la senfinan felic\u0302on: tiu kondic\u0302o - estas neniam demandi la amatan, kiu li estas, ne provi lin kompreni."}, {"text_idx": "#000037", "text": "- Venos la tempo, kaj estos la fino de nia ekzameno. Kaj vi povas proksimigi g\u0302in, nur timu malobei min. Ne provu ion ekscii pri mi kaj ekvidi min, la nigran korvon, en la alia aspekto. Male vi vokos al vi la plagon, al mi kaj mia popolo. C\u0302u vi promesas al mi tion?\n- Mi promesas, mia mastro."}, {"text_idx": "#000038", "text": "Kaj la fabelon post la fabelo, simila demando detruas la felic\u0302on de la reg\u0302o de korvoj el la franca fabelo de Loengrin kaj de la multaj aliaj. Ne deziri ekkompreni la amatan, estaj\u0302on el la alia mondo, ne turmenti sin pro la neeblo de tia kompreno - jen estas la sola vojo de la amo, kiu tamen eblas en tiu c\u0302i mondo."}, {"text_idx": "#000039", "text": "Al la amo, kiun jarcenton post la jarcento kredas la homoj, kiom ili ne parolu pri la mala. Antikvaj celtoj, kredante samtempe kaj je la reinkarnigxo kaj je la paradizo, diris, ke nur tiu eliros el la c\u0302eno de la senfinaj renaskigoj, kiu trovos la homon, la duan teran duonon de sia animo kaj c\u0302ielan parton - lumon de la vero. Tio signifas, ke li trovos c\u0302ielan, veran sin kaj donacos sin al iu ankorau\u0306, malferminte al tiu la okulojn. Tiam kaj nur tiam la pordego de la paradizo denove malfermig\u0302os antau\u0306 li."}, {"text_idx": "#000040", "text": "D: Mia amata ne iros danci kun mi, g\u0302is kiam mi ne donacos al sxi rug\u0302an rozon, sed kie do mi prenu g\u0302in, ja nun estas la vintro?\nA: G\u0302oju! G\u0302oju, vi havos la rug\u0302an rozon.\nMi kreos g\u0302in el la sonoj de mia kanto dum la luna brilo kaj kovros g\u0302in per varma sango de mia koro. Kontrau\u0306 tio mi petas de vi unun: estu fidela al via amo, c\u0302ar kiom estas sag\u0302ega Filozofio, - kaj kiom estas potenca la Potenco, la Amo estas pli forta ol ajna Potenco."}, {"text_idx": "#000041", "text": "C\u0302apitro 4. Fabeloj pri la morto kaj la alia mondo"}, {"text_idx": "#000042", "text": "Sed ne eblas paroli pri la plej antikvaj, la plej unuaj fabeloj de la homaro, ne menciinte ankorau\u0306 unu gravegan ilian motivon - motivon de morto, kiu de komenco de la mondo staris super la homo, per la malluma ombro fluganta super la mondo, spiranta el la mallumo de la nokto, el la profundo de la vinta malvarmo."}, {"text_idx": "#000043", "text": "Kaj unu el plej unuaj fabeloj de la homo ig\u0302is fabelo pri la propra senmorteco. Tiu c\u0302i fabelo trovis sian realigon en c\u0302iuj kulturoj kaj religioj, en c\u0302iuj entombigaj ritoj, kaj foje g\u0302enerale regis la tutan vivon, transformante g\u0302in al la preparo por la transiro al la alia mondo. Pri c\u0302iuj tiuj ritoj jam multo estis dirita, tro multe. Kompreneble, tiu c\u0302i antikva fabelo protektis homon de la plej granda timo en la mondo, de la plej granda nescio, enigmo, kiun ankorau\u0306 neniu kaj neniam solvis, kaj apenau\u0306 iam solvos.\nSed ekzistas ankau\u0306 la alia timo - timo de perdo, ne timo de la propra forpaso, sed forpaso de la proksimaj homoj. Forlasi ilin al la nekonata alia mondo por homo evidentig\u0302is multe pli malfacile. Tiel aperis fabeloj pri la spiritoj, revenantaj el la alia mondo, pri la konservantaj familion animoj de la praavoj, pri maltrankvilaj fantomoj de tiuj, antau\u0306 kiuj ni ne sukcesis senkulpig\u0302i. Inter tiuj c\u0302i fabeloj ekzistas belegaj, ekzemple japana popola fabelo pri mortinta graveda virino, kiu revivig\u0302is, por naski la infanon, kaj ec\u0302 eltombig\u0302is, por porti al li la mang\u0302aj\u0302on. Sed tamen la plejparto de la dedic\u0302itaj al la reveno de la animoj el la alia mondo fabeloj - estas timigaj. C\u0302i tie estas kaj la fantomoj, kiuj vagadas lau\u0306 la mezepokaj kasteloj g\u0302ismorte timigante la gastojn, c\u0302i tie ekzistas ankau\u0306 la sorc\u0302istoj eltombig\u0302antaj, por reveng\u0302i al la homoj."}, {"text_idx": "#000044", "text": "En la similaj fabeloj estas propra filozofieco - reveni - estas malbona kutimo, la animo, jam transirinta tra la limon, jam trairinta tra la spegulon, ne povas reveni si mem, ja g\u0302i jam eksciis la sekretojn, por c\u0302iam s\u0302ang\u0302intaj g\u0302in kaj minacantaj per pereo al la mondo en tiu aspekto, kian ni konas."}, {"text_idx": "#000046", "text": "Indas memori ankau\u0306 tion, ke g\u0302uste al tiu c\u0302i motivo - motivo de revenigo de la mortintoj kau\u0306zis aperon de la plej multo da diversaj malbonaj estaj\u0302oj. Tiel, al c\u0302iuj konataj marvirinetoj, elfoj kaj multaj aliaj sorc\u0302aj estaj\u0302oj devenas de la samaj fantomoj, el ilia pli bonkora parto. C\u0302iuj c\u0302i estaj\u0302oj same estas la animoj de iam mortintaj homoj, pro tio ili ne havas la propran animon, kaj pro tio komunikado kun ili tro malbonas al la ordinaraj homoj. Kvankam foje ili povas esti sufic\u0302e bonaj. Tamen fidi ilin ne indas - ja en tiu, alia mondo, el kiu ili venis, ekzistas aliaj, propraj leg\u0302oj.\nPro tio estas tute certe, ke trafinte en la sorc\u0302an landon, la fabela heroo renkontas siajn forpasintajn konatojn, ke en la sorc\u0302an landon foriras mortanta reg\u0302o Arturo - ja sorc\u0302a lando kaj la alia mondo - estas la samo. Kaj tio signifas, ke ne povante trankvili pri la plej granda tragedio - forpaso de la proksimaj homoj, homo ne povis ne elpensi fabelon pri la vojag\u0302o al tiu sorc\u0302a lando."}, {"text_idx": "#000047", "text": "Ankau\u0306 g\u0302in havas c\u0302iu popolo. Vojo al tiu lando en rusaj fabeloj iras tra netraireblan malluman arbaron, heroo de la japana fabelo navigas tien tra la maro sur la dorso de la parolanta testudo, angla bardo Tomas Lermont trafas vojkrucig\u0302on de tri arbaraj vojetoj. La unua vojeto estas vasta, verda kaj la papilioj flugas super g\u0302i - tio estas vojo de simplaj homoj. La dua vojeto plene estas kovrita de pika prunelo tiel, ke ec\u0302 la c\u0302ielo tie ne estas videbla - tio estas vojo de la bonaguloj. La tria do, iras tra montetoj kaj tuta estas kovrita de la filiko, g\u0302i kondukas al la sorc\u0302a lando. Sed kiom mirakla ne estu la vojo tien, kiom ne estu la lando sorc\u0302a, kie mankas ajna bezono, kie la kasteloj brilas per la oro, kaj la arboj estas supers\u0302utitaj per pezeco de la veluraj floroj, kiom ajn estas agrablaj por la heroo renkontoj kun la konatoj kaj kun la sorc\u0302aj estaj\u0302oj, tre baldau\u0306, plej ofte en la saman tagon, lin plenigas la sopiro, la sopiro de la viva en la mondo de la mortintoj, kie li estas fremdulo, kaj la tuta beleco c\u0302i tie estas por li mortinta kaj ne havas c\u0302armecon de la vivo. Matene la heroo forlasas la fabelan sorc\u0302an landon. Sed kun teruro rimarkas, ke lia domo s\u0302ang\u0302ig\u0302is nerekoneble, ke dum li gastis en la alia mondo, c\u0302i tie, sur la tero, pasis jaroj kaj jarcentoj, senrevene foriris lia tempo, estis malgajnita kaj perdita donita al li destino. Tiu c\u0302i sopira fabelo estas sufic\u0302e filozofia. G\u0302i en g\u0302ia praa lingvo diras pri tio, ke tiu, kiu provas revenigi la forpasintojn, tiu, kiu ne povas akcepti kaj toleri la forpason, nur elspezas sian vivon por tio, kion ne eblas s\u0302ang\u0302i, s\u0302ang\u0302as veran destinon, al la bela, sed morta iluzio.\nJa ne doninte al la homo eblecon trapasi la limon de sia mondo, ne doninte al li la superan scion pri la alia mondo, mondo donis al li ion pli valoran, tion, kio estas pli valora ol c\u0302iuj trezoroj de la mondo, tion, kion neniu kapablas depreni de la homo. Nomo de tio estas - Memoro. G\u0302i kaj nur g\u0302i povas venki la morton mem, ja homo vivas en tiu c\u0302i mondo, g\u0302is almenau\u0306 unu viva animo pri li memoras. Rememoras dum la plej bona, la plej luma horo de sia vivo. Tia horo, kiel c\u0302i tiu."}, {"text_idx": "#000049", "text": "C\u0302apitro kvina. Fabeloj pri la tempo kaj festo de veno de la nova jaro"}, {"text_idx": "#000050", "text": "Ekde komenco de la mondo, c\u0302iun tagon, komforta, vidinta multon kaj bonkora mondo de la homo hazarde s\u0302ang\u0302ig\u0302is, c\u0302ielo mallumig\u0302is, sendante al la tero pluvojn kaj ventojn, devigante foliojn fali de la arboj, rompante florojn, forpelante bestojn en la kavojn kaj dometojn. Komencig\u0302is vintro, senevite, jaron post la jaro, kiel ne petegis homoj siajn diojn ne koleri al ili. Do en nordaj landoj, dum duono de la jaro la neg\u0302o kovris la teron, devigante morti c\u0302ion vivan, devigante la tutan mondon ig\u0302i blanka kaj morta. Kaj tute ne estas mirinde, ke kun paso de tempo la popoloj, kiuj neniam renkontig\u0302is unu kun la alia, komencis kompari venon de vintro, s\u0302ang\u0302antan c\u0302ion vivan, kun veno de la nokto, s\u0302telanta la lumon, kaj poste kun ankau\u0306 kun veno de morto, kiu s\u0302telas la vivon. Kaj ekkredis, same kiel la mateno venas post la nokto, kiel la printempo s\u0302ang\u0302as la vintron, redonante vivon kaj lumon al la tero, same morto povas s\u0302ang\u0302ig\u0302i per la nova naskig\u0302o. Povas esti g\u0302uste tiam, festado de la novjaro ekhavis sian sakralan, sorc\u0302an signifon. En c\u0302iuj fabeloj s\u0302ang\u0302o de tago kaj nokto - meznokto - estas tempo de la sorc\u0302aj\u0302o kaj tempo de la s\u0302ang\u0302oj, kiam, por kelkaj sekundoj, dum batas la horlog\u0302o, eblas tio, kio ne eblas dum la kutima vivo.\nFesto de veno de la nova jaro kun g\u0302iaj tradicioj, kovritaj per la sorc\u0302aj\u0302o de la s\u0302ang\u0302o de la tempoj kaj mondoj, evidentig\u0302is mirinde viveca. Tiel, antikva celta Samajno transformig\u0302is en al c\u0302iuj konatan Halovinon."}, {"text_idx": "#000051", "text": "Sed tio ne malhelpas al la homoj kredi al tio, ke dum tiu nokto la sorc\u0302o eliras sur la teron, revenas al g\u0302i la spiritoj de la forpasintoj, kaj la mondo ig\u0302as unu komuna sorc\u0302a karnavalo, en la susurado de la falantaj folioj au\u0306dig\u0302as pas\u0302etoj de etaj elfoj, nigraj katoj stiras sorc\u0302ajn c\u0302arojn. Kaj tio signifas, ke por la malgranda, malforta homo venis tempo bruligi la fajron au\u0306 forpelantan la sorc\u0302on lumigilon el la kukurbo, kaj vestig\u0302i en la sorc\u0302an kostumon, por la alia mondo akceptu lin, kiel sian kaj ne ofendu. Poste venas la meznokto, kaj molaj nebuloj en la malluma c\u0302ielo kunig\u0302as en la ventokirlojn, malfermante al la mondo s\u0302irmon de la stela senfino, pasinto kaj la estonto kunig\u0302as en unu sorc\u0302an nokton. Dum tiu nokto homoj divenadas kaj havas au\u0306gurajn song\u0302ojn. Tia, plenigita de la antikvaj tradicioj, restis por ni antikva nova jaro kaj dubinde iam g\u0302i ig\u0302os la alia, ja c\u0302iuj esperoj, c\u0302iuj revoj, la tuta sag\u0302o de la antikva homo kunplektig\u0302is en g\u0302i."}, {"text_idx": "#000052", "text": "A: Mi provas kapti la neg\u0302eron!\nA: Jam tre baldau\u0306 komencos bati la horlog\u0302o kaj komencig\u0302os la nova jaro, kaj se kapti la neg\u0302eron kaj teni g\u0302in en la manplato, dum batas la horlog\u0302o, tiam tiun sekundon, kiam venos la nova jaro, la neg\u0302ero transformig\u0302os je la brulbirdo kaj elpensitan de vi novjaran deziron forportos al la c\u0302ielo, kie g\u0302i tuje realig\u0302os.\nD: Sed tio do estas tro facile, tiam c\u0302iuj deziroj plenumig\u0302us.\nA: Ne, tio ne estas facile, ja deziro realig\u0302os nur, se la neg\u0302ero en via manplato ne degelos, dum batas la horlog\u0302o..."}, {"text_idx": "#000053", "text": "Kaj nun ni denove festas la Novan Jaron. C\u0302i tie, en la centro de la malvarma vintro, komencig\u0302as nova vivo, kiel la nova tago venas dum la mezo de la nokto. La tero estas malliberigita de la malvarmo, malantau\u0306 la fenestro kus\u0302as neg\u0302o. Batas la horlog\u0302o kaj venas la nokto, sama nokto, kiu kovris la teron milojn da jaroj antau\u0306e, komencante la saman feston. Nenion plu timante, la fabelo eliras al la tero, steloj sonoras, kiel malgrandaj sonoriletoj. Tsss. Necesas nur pli atente au\u0306skulti kaj vi ekau\u0306dos la knaron, tie, en la malluma c\u0302ielo. Malfermig\u0302as la pordego de la senfino kaj la senfino por nur unu nokto ellasas al la tero c\u0302iujn tiujn, kiuj iam log\u0302is sur la tero, c\u0302iujn tiujn, kiuj iam log\u0302os sur g\u0302i kaj ec\u0302 tiujn, kiuj g\u0302enerale ne povas vivi - c\u0302iujn tiujn, kiuj estas elpensitaj per ies brila fantazio. C\u0302irkau\u0306rigardu, etendu la manon kaj vi ekvidos, jen ili c\u0302iuj estas, kiujn vi amas kaj kiujn vi atendas. Dum nur unu nokto, nokto de la plej bela en la mondo festo. C\u0302iuj tempoj kaj c\u0302iuj mondoj renkontig\u0302as c\u0302i tie - sur la mallumigita de la neg\u0302o vojkrucig\u0302o. C\u0302ion, kion vi ekvolos dum tiu c\u0302i nokto lasi al vi, restos kun vi por c\u0302iam, c\u0302ion, kion vi volos forlasi, foriros al la senfina, stela c\u0302ielo. Grave, sukcesu elpensi la deziron, dum batas la horlog\u0302o, dum miloj da plenaj de la espero okuloj rigardas la novjaran c\u0302ielon. Kaj tiam, sen sciencaj esploroj kaj malfacilaj vortoj vi ekscios, kio estas la fabelo, revenos al la infaneco, al la infaneco de la mondo, kie g\u0302i tiam naskig\u0302is, kiam aperis la unua homo, au\u0306, kiam naskig\u0302is nia planedo, au\u0306, kiam en la universo aperis la steloj-sunoj. Ja, por forigi la tempon, kiu elpensis tiom da malpermesoj, tiom da kvazau\u0306 malebla, necesas reveni kaj kunig\u0302i kun la komenco de la mondo. De la mondo, en kiu, kiel ni jam ne unu fojon certig\u0302is - eblas c\u0302io. De la mondo, c\u0302e la plej norda rando de kiu log\u0302as la maljuna trolo kaj sorc\u0302istino, kiu rakontas al li la fabelojn kaj rakontos ilin tiom, kiom ekzistos la mondo."}]