[{"text_idx": "#000007", "text": "Tian fizikan allogon li tamen ne kredas vera amo: Anna\nakceptus lin \"pro simpatio kaj kompato\". La poeto\nkomprenas, ke la patrineca sento estus tro forta, kaj ke tian\namon oni neniam povus difini plenkreska. Do, post la momenta\nsilento, dum kiu okazis la implicita deflankig\u0302o, ili ambau\u0306\nrevenas al realo kaj racio, kaj ridete ankau\u0306 la leganto\nreviglig\u0302as, kvazau\u0306 travivinte ian dang\u0302eron:"}, {"text_idx": "#000009", "text": "En tiu rekonsciig\u0302o, en tiu intenca gajeco kus\u0302as la preciza\nsento, ke la tempo forfluas, kaj ke g\u0302i forfluas senfrukte.\nAnkau\u0306 en c\u0302i tiu verko, plej alta humura atingaj\u0302o, Auld c\u0302iam\nfidelas al sia kerna, implicita tragiko."}, {"text_idx": "#000011", "text": "Auld certe spertas ian metafizikan obsedon, kaj li sentas la\ndevon esplori la \"misterojn kernajn de la vivo\" (p.\n312) per racio kaj intuicio, Sed samtempe li sentas ankau\u0306, ke\npoezio neniam estos tau\u0306ga ilo por filozofie argumenti, kaj ke\narto celas ne ian rektan komunikadon, sed estetikan priskribon de\nla mondo. La poeta laboro"}, {"text_idx": "#000013", "text": "Kaj en la sama poemo li ankau\u0306 elmetas la esencan realismon\nkaj raciismon de sia poetiko:"}, {"text_idx": "#000017", "text": "Kaj kiam \"Kapitalismo venkis en Britujo\", li fajre\npriskribas la \"rabobestojn grasajn\", sed poste,\npreskau\u0306 flustre, li rakontas la simplajn gestojn de la venkitoj:"}, {"text_idx": "#000019", "text": "Kaj la bildo de tiu viro, kiu tiom senespere bruligis sian\ncigaredon en 1951, ankorau\u0306 vivas en la hodiau\u0306a leganto, kiu\nbone scias ke en la nuna Britio kapitalismo estas pli forta ol\niam ajn antau\u0306e. \"Ne venkas amo, kaj la mondon ne heredos /\nla malfortuloj\" (p. 473). Kontrau\u0306 c\u0302ia memtrompig\u0302o la\nvoc\u0302o de Auld noble kaj senhezite levig\u0302as. En\n\"Festeno\" (p. 405) li trovas mirindan esprimon por"}, {"text_idx": "#000032", "text": "Do: formo servas la koncepton, kaj ne inverse; la poemo\nkoncernas la eksteran mondon, la socian interrilaton, kaj ne la\npoeton. Foje Auld majstre ironias pri alies sentimentalo: tiel en\n\"Printemposojle\" (p. 446), kiun li tre lirikeme\nkomencas (\"Ornaton sian tajlis au\u0306ror' el silko ora . .\n.\") kaj dau\u0306rigas dum tri buntaj kaj delikataj kvarversoj,\nsed kiun li orels\u0302ire finas per la drastaj vortoj:"}, {"text_idx": "#000036", "text": "Vidu do: poezio kaj vero, lau\u0306 la goeta formulo, kaj kvankam\nli malakceptas la printempajn idiotaj\u0302ojn de diletantaj\nlirikistoj, lia \"kor' sardona\" tamen respekte klinig\u0302as\nantau\u0306 la c\u0302iutaga lacig\u0302o de la laboristoj. Ni havas c\u0302i tie\ngrandan lecionon pri realismo kaj pri la fundamentaj principoj de"}, {"text_idx": "#000037", "text": "Konklude, kaj pli eksplicite: William Auld estas pinto de la\nEsperanta literaturo, kaj unu el niaj malmultaj realismaj\nau\u0306toroj. La unuvoluma apero de lia originala poemaro estas\nprofitenda okazo por pas\u0302i al \"plena posedo\", ne nur de\nla lingvo, sed ankau\u0306 de pli matura - kaj ne diletanta - ideo pri\npoezio; en g\u0302i la homa c\u0302iutago vivig\u0302as sub la lumo de la poeta\nrigardo, kaj poezio mem movig\u0302as en regionoj kie, lau\u0306 tipe aulda"}]