[{"text_idx": "#000003", "text": "La somero j\u0302etas siajn flortapis\u0302ojn ekster la vojojn, pli je dispono de okuloj ol de piedoj.\nLa vintro tamen kovras per siaj neg\u0302otapis\u0302oj c\u0302ion egalmaniere.\nLa asfalton de la strato samkiel la bedon, kie finfloris lastaj asteroj.\nVi iras mole, sed la vojo ne parolas al viaj piedoj kaj ne gvidas vin.\nVia sorto tute ne interesas g\u0302in kaj g\u0302i lasas vin erariri ec\u0302 sur lokoj bone konataj, c\u0302ar g\u0302i dormas per vintra dormo kiel herbejo, kiel arbo, kiel vesperto.\nLa neg\u0302o tute englutas sonon de viaj pas\u0302oj.\nSe jen tie, jen aliloke iu infana glitvojeto ne provus bubac\u0302e faligi vin, vi havus la impreson, ke vi seninteresig\u0302is por c\u0302iuj."}, {"text_idx": "#000004", "text": "Sed la vintro estas ankau\u0306 poeto.\nG\u0302ia liro havas tamen nur unu kordon.\nG\u0302i ludas per g\u0302i sian unutonan kanton, teksitan el la plej diversaj nuancoj de blanko.\nG\u0302i ludas g\u0302in kun akompano de nordvento, dum g\u0302ojkrioj de skikurantoj, dum malgaja pepado de frostantaj krestalau\u0306doj."}, {"text_idx": "#000005", "text": "La vintro c\u0302iam estas destinita prefere por okuloj ol por aliaj sensoj.\nInter g\u0302i kaj blindulo c\u0302iam kus\u0302os la neekkonita beleco de frostaj floroj sur fenestroj kaj briloplena ludo de fajreroj sur sunlumigita neg\u0302o.\nKaj tamen ankorau\u0306 multo restas ankau\u0306 por li.\nJen, la delikataj karestus\u0302oj de neg\u0302eroj dum neg\u0302ovento!\nLa odoro de la frostotagoj, la silento de la frostonoktoj!\nKaj la g\u0302oje sonanta kanto de degelanta neg\u0302o, kaskade falanta de la tegmentoj kaj en apudtrotuaraj kanaletoj!\nTio c\u0302i tamen ne plu estas melodio de vintro, sed g\u0302oja antau\u0306sento de printempo, kiu ie, en la sudaj malproksimoj, ekkomencis sian venkoplenan mars\u0302on."}]