[{"text_idx": "#000001", "text": "Kultura politiko estas la registaragoj, leg\u0302oj kaj programoj kiuj reguligas, protektas, apogas kaj finance (au\u0306 alie) apogas agadojn ligitajn al la artoj kaj kreivaj sektoroj, kiel ekzemple pentraj\u0302o, skulptaj\u0302o, muziko, literaturo, kaj filmproduktado, inter aliaj kaj kulturo, kiuj povas impliki agadojn ligitajn al lingvo, heredaj\u0302o kaj diverseco.\nLa ideo de kultura politiko estis evoluigita c\u0302e Unesko en la 1960-aj jaroj.\nG\u0302enerale, tio implikas registarojn komencig\u0302antajn lokprocezoj, lau\u0306leg\u0302aj klasifikoj, regularoj, leg\u0302aro kaj institucioj (ekz., galerioj, muzeoj, bibliotekoj, operejoj, ktp.) kiuj antau\u0306enigas kaj faciligas kulturan diversecon kaj kreivajn esprimojn en vico da artaj g\u0302enroj kaj kreivaj agadoj.\nKulturaj politikoj varias de unu lando al alia, sed g\u0302enerale ili planas plibonigi la alireblecon de artoj kaj kreivajn agadojn al civitanoj kaj reklami la artan, muzikalon, etnan, socilingvistikajn, literaturajn kaj aliajn esprimojn de c\u0302iuj homoj en lando.\nEn kelkaj landoj, precipe ekde la 1970-aj jaroj, ekzistas emfazo de subtenado de la kulturo de indig\u0302enaj popoloj kaj marg\u0302enigitaj komunumoj kaj certigado ke kulturindustrioj (ekz., filmproduktado- au\u0306 televido-produktado) estas reprezentanto de la varia kultura heredo de lando kaj etna kaj lingva demografio."}, {"text_idx": "#000002", "text": "Kultura politiko povas esti farita sur nacis\u0302tatnivelo, sur sub-nacia nivelo (ekz., usona s\u0302tatoj au\u0306 kanadaj provincoj), sur regiona nivelo au\u0306 sur municipa nivelo (ekz., urbestraro kreanta muzeon au\u0306 artcentron).\nEkzemploj de kultura politikokreado sur la nacis\u0302tatnivelo povis inkludi io ajn de financado de muzikedukado au\u0306 teatroprogramoj c\u0302e malmulto al neniu kosto, al arang\u0302ado de entrepren-sponsoritaj artekspozicioj en registara muzeo, al establado de lau\u0306leg\u0302aj kodoj (kiel ekzemple la usona tiu de Internal Revenue Service\n501 (c) (3) impostnomo por neprofitcelaj entreprenoj) kaj kreante politikajn instituciojn (kiel ekzemple la diversaj ministerioj de kulturo kaj sekcioj de kulturo kaj la National Endowment for the Humanities (Nacia Fonduso por la homaj sciencoj) kaj la National Endowment for the Arts (Nacia Fonduso por la Artoj) en Usono), artojn donantajn konsiliojn, kaj kulturajn instituciojn kiel ekzemple galerioj kaj muzeoj.\nSimilaj signifaj organizoj en Britio inkludas la Sekcion por Kulturo, amaskomunikilaron kaj Sporton (DCMS), kaj Artkonsilion de Anglio."}, {"text_idx": "#000003", "text": "C\u0302ie en multe de la dudeka jarcento, multaj el la agadoj kiuj kunmetas kulturan politikon en la 2010-aj jaroj estis regitaj sub la titolo de \" artpolitiko \".\nArtpolitiko inkludas rektan financadon al artistoj, kreintoj kaj artinstitucioj kaj nerekta financado al artistoj kaj artinstitucioj tra la impostsistemo (ekz., de igado de donacoj al artbonfaradoj imposti deprenaj\u0302on).\nTamen, c\u0302ar Kevin Mulcahy havas observita, \"kultura politiko ampleksas multe pli larg\u0302an aron de agadoj ol estis traktitaj sub artpolitiko.\nDum artpolitiko estis praktike limigita al alparolado de estetikaj konzernoj (ekz., financante artgaleriojn kaj operejojn), la signifo de la transformo al kultura politiko povas esti observita en it'oj indikeblaj emfazoj sur kultura identeco, valorigigo de indigineeco [xxx] kaj analizoj de historia dinamiko (kiel ekzemple hegemonio kaj koloniismo).\"\nG\u0302enerala tendenco en okcidentaj industriigitaj nacioj estas s\u0302ang\u0302o, ekde la 1970-aj jaroj kaj 1980-aj jaroj, fore de sole apogadoj de malmulto de relative elito, profesiigis artajn g\u0302enrojn kaj instituciojn (ekz., klasika muziko, pentraj\u0302o, skulptaj\u0302o, artgalerioj) al ankau\u0306 subtenado amatoro kaj komunumo kulturajn kaj kreivajn agadoj (ekz., komunumoteatro) kaj kulturaj formoj kiuj ne estis konsideritaj parto de la okcidenta kanono fare de antau\u0306aj generacioj (ekz., popolkanto kiel ekzemple bluso, mondmuziko,)."}, {"text_idx": "#000004", "text": "Antau\u0306 la dudeka jarcento, la artoj estis tipe apogitaj per la patroneco de la eklezio, aristokratoj kiel ekzemple reg\u0302oj kaj reg\u0302inoj, kaj ric\u0302aj komercistoj.\nDum la deknau\u0306a jarcento, artistoj pliigis sian uzon de la privata foirejo por gajni enspezon.\nEkzemple, la komponisto Beethoven surs\u0302mirita publikaj koncertoj por kiuj agnosko estis fakturita.\nDum la dudeka jarcento, registaroj komencig\u0302is transpreni kelkajn el la artpatronecroloj.\nLa unuaj laboroj de registaraj por subteni kulturon estis tipe la establado de arkivoj, muzeoj kaj bibliotekoj.\nDum la dudeka jarcento, registaroj establis vicon da aliaj institucioj, kiel ekzemple artkonsilioj kaj sekcioj de kulturo.\nLa unuaj sekcioj de kulturo tipe apogis la plej gravajn artojn kiuj estas parto de la okcidenta kanono, kiel ekzemple pentraj\u0302o kaj skulptaj\u0302o, kaj la plej gravan prezentartojn (klasika muziko kaj teatro)."}, {"text_idx": "#000005", "text": "En la dudeka jarcento, okcidentaj registaroj en la U.K., Kanado, Au\u0306stralio, Nov-Zelando kaj multaj eu\u0306ropaj nacioj evoluigis artstrategiiniciatojn antau\u0306enigi, apogi kaj protekti la artojn, artistojn kaj artinstituciojn.\nLa artpolitikiniciatoj de tiuj registaraj g\u0302enerale havis du celojn: apogante plejbonecon en la artoj kaj plilarg\u0302iga aliro al la artoj de civitanoj.\nEkzemplo de arta politikiniciato kiu apogas plejbonecon estus registarkoncesioprogramo kiu disponigas financadon al la plej alt-atingantaj artistoj en la lando.\nKonkreta ekzemplo estus literatura premio de 100,000 USD por la plej bonaj fikcioverkintoj de la lando, kiel selektite fare de panelo de pintekspertoj.\nEkzemplo de arta politikiniciato kiu alstrebas kreskantan aliron al la artoj estus muziko en la lernejoprogramo financita fare de la registaro.\nKonkreta ekzemplo estus programo kiu financis orkestron au\u0306 j\u0302azkvarteton kaj pagis ilin por ludi liberajn koncertojn en bazlernejoj.\nTio rajtigus infanojn de malsupra- kaj mez-enspezaj familioj au\u0306di koncertmuzikon."}, {"text_idx": "#000007", "text": "Aliflanke, se la registaro temigis plilarg\u0302igado de aliro al simfonikoncertoj, eble direktos la sendependan komisionon por elekti 12 orkestrojn en la lando, kun la kondic\u0302o ke nur unu orkestro per grandurbo estu elektita.\nPruvante 1 miliono USD je jaro al 12 orkestroj en 12 grandurboj, tio ebligus al civitanoj de 12 grandurboj en la lando vidi koncertajn orkestrekspoziciojn.\nTamen, financante 12 orkestrojn, tio signifus ke financante irus al ensembloj kiuj ne kontentigas la plej altajn normojn de plejboneco.\nTiel, plejboneco kaj plilarg\u0302iga aliro ofte estas avantag\u0302inters\u0302ang\u0302oj."}, {"text_idx": "#000008", "text": "Kultura politiko, dum malgranda parto de la bug\u0302etoj de ec\u0302 la plej malavara registaro, regas sektoron de enorma komplekseco.\nG\u0302i implicas \"granda, heterogena aro de individuoj kaj organizoj okupig\u0302is pri la kreado, produktado, prezento, distribuo, kaj konservado de kaj eduko koncerne estetikan heredaj\u0302on, kaj distragadojn, produktojn kaj artefaktojn\".\nKultura politiko nepre ampleksas larg\u0302an aron de agadoj kaj tipe implikas publikan subtenon por:"}, {"text_idx": "#000010", "text": "Kelkaj registaroj povas meti strategitemojn de tiu listo en aliajn ministeriojn au\u0306 sekciojn.\nEkzemple, naciaj parkoj povas esti asignitaj al mediosekcio, au\u0306 publika homscienco povas esti delegitaj al instruministerio."}, {"text_idx": "#000012", "text": "La celo de kultura demokratiigo estas la estetika klerismo, plifortigita digno, kaj instrua evoluo de la g\u0302enerala log\u0302antaro.\n\"Disvastigo estis la centra koncepto kun la celo de establado de egals\u0302ancigo por c\u0302iuj civitanoj por partopreni publike fakorganizitajn kaj financis kulturaj agadojn\".\nAl plu tiu celo, prezentoj kaj ekspozicioj estas malalta kosto;\npublikarta eduko antau\u0306enigas egalecon de estetika s\u0302anco;\nnaciaj institucioj travojag\u0302as kaj rezultas en laborlokoj, pensiulaj log\u0302ejoj kaj log\u0302igokonstruaj\u0302aroj."}, {"text_idx": "#000013", "text": "Kiel indikite pli frue, la \"demokratiigo de kulturo\" estas desupra aliro kiu promulgas certajn formojn de kultura programado kiuj estas opiniitaj por esti g\u0302enerala bono.\nKlare, tia celo estas malferma al kritiko por kio estas nomita kultura elitismo;\ntio estas, la supozo ke kelkaj estetikaj esprimoj estas esence supraj - minimume kiel determinite fare de sciuloj koncernitaj kun la akiro de kultura kapitalo.\n\"La problemo kun tiom politiko [xxx] po-simila\".\nLa celo de kultura demokratio, aliflanke, devas zorgi pri pli partoprena (au\u0306 popularisma) aliro en la difino kaj zorgaj\u0302o de kulturaj s\u0302ancoj."}, {"text_idx": "#000014", "text": "La kuplado de la koncepto de demokratiigo de kulturo al kultura demokratio havas pragmatan same kiel filozofian komponenton.\nKultura patroneco en demokrataj registaroj estas rimarkeble diferenca de patroneco de ric\u0302aj individuoj au\u0306 entreprenoj.\nPrivataj au\u0306 sag\u0302e plej gravaj patronoj estas respondecaj nur al ili mem kaj estas liberaj indulgi en siaj gustoj kaj preferoj.\nDemokrataj registaroj, aliflanke, estas respondecaj al la balotantaro kaj estas tenitaj respondecaj por siaj strategidecidoj."}, {"text_idx": "#000016", "text": "Propagandantoj de la elitistpozicio argumentas ke kultura politiko devus emfazi estetikan kvaliton kiel la determinadkriterio por publika subvencio.\nTiu vido estas tipe apogita fare de la plej gravaj kulturaj organizoj, kreivaj artistoj en la tradicie difinita kampo de la belartoj, kulturkritikistoj, kaj la altedukitaj, bonhavaj spektantaroj por tiuj artaj g\u0302enroj.\nRonald Dworkin nomas tion la \"majesta aliro\", kiu \"insistas ke arto kaj kulturo devas atingi certan gradon da sofistikeco, ric\u0302econ, kaj plejbonecon en ordo por homnaturo por prosperi, kaj ke la s\u0302tato devas disponigi tiun plejbonecon se homoj ne faras au\u0306 ne povas disponigi g\u0302in por ili mem\".\nRekomendantoj de la elitistpozicio g\u0302enerale temigas subtenado de la kreado, konservado kaj prezento de verkoj de la okcidenta kanono, grupo de artoj kiuj estas spektitaj kiel la plej bone artaj kaj kulturproduktoj de okcidenta socio."}, {"text_idx": "#000019", "text": "En efiko, elitismo estas kultura demokratio kiam popularismo estas al la demokratiigo de kulturo.\nBedau\u0306rinde, ekzistas emo vidi tiujn poziciojn kiel reciproke eksclusivaj\u0302o, prefere ol komplementa.\n\"Elitistoj\" estas kondamnitaj kiel \"altaj fruntosnoboj\" rekomendantaj esoteran kulturon kiu temigas artmuzikon kaj la specojn de arto vidita en muzeoj kaj galerioj;\npopularistoj estas flankenbalaitaj kiel \"kunligaj filistroj\" promociantaj bagateligitan kaj komercigitan kulturon, c\u0302ar ili apogas la valoron de populara muziko kaj popolarto.\nTamen, tiuj reciprokaj stereotipoj malpruvas komplementecon inter du libroapogiloj de artiste sendependa kaj sag\u0302e respondeca kultura politiko.\nEkzistas sintezo kiu povas esti nomita \"libertinulaliro\" al publika kulturo;\ntio estas, oni kiu estas estetike inkluzivemaj kaj larg\u0302e alireblaj."}, {"text_idx": "#000020", "text": "Tia publik-kultura politiko restus fidela al la plej altaj normoj de plejboneco de larg\u0302a gamo da estetikaj esprimoj disponigante la plej vastan eblan aliron al homoj de malsamaj geografiaj ejoj, sociekonomikaj tavoloj, kaj instrua fono.\nEn elpensado de publika politiko kiel s\u0302anco disponigi alternativojn ne facile haveblajn en la foirejo, publikaj kulturaj agentejoj estus pli bone poziciigitaj por kompletigi la klopodojn de la privata sektoro prefere ol duplikati siajn agadojn.\nSimile, kulturaj agentejoj povas antau\u0306enigi urbo-evoluon de apogaj artaj heredaj\u0302oj kiuj estas en konkurenciva malavantag\u0302o en kultura mondo kiu estas c\u0302iam pli profit-movita.\nEn sumo, plejboneco devus esti rigardita kiel la atingoj de grandeco de horizontala, prefere ol vertikalo, perspektivo kaj kultura politiko kiel apogado de la tutaj\u0302o de tiuj specoj de plejboneco."}, {"text_idx": "#000021", "text": "Tiuj sintenoj c\u0302irkau\u0306 publika kultura respondeco staras enen markis kontraston al multe de la resto de la mondo, kie kulturo estas demando de historia patrimonio, au\u0306 la naciajn identecojn de popoloj, c\u0302u en sendependaj s\u0302tatoj au\u0306 regionoj ene de pli potencaj s\u0302tatoj.\nNeeviteble, sentemaj temoj estas engag\u0302itaj en iu diskuto de kulturo kiel publika politiko.\nTamen, surbaze de la postuloj en demokrata sistemo kiu publikaj politikoj montras revenon al la impostpaganto, kultura politiko ofte argumentis por subteno surbaze de servaj\u0302o.\nPovas esti argumentite ke ekzistas egaleco inter la s\u0302tatrespondeco por la soci-ekonomi-fizikaj bezonoj kaj ilia aliro de sia citi al kulturo kaj s\u0302ancoj por arta vivesprimo.\nTamen, la estetika dimensio de publika politiko neniam estis vaste perceptita kiel intuicie evidenta au\u0306 sag\u0302e imperativo.\nSekve, la kultura sektoro ofte kverelis g\u0302ia kazo de la sekundaraj, flankavantag\u0302oj kiuj rezultig\u0302as el publika subteno por programoj kiuj estas s\u0302ajne nur estetikaj en naturo.\nKultura politiko ne estas tipe pravigita sole sur la tereno ke g\u0302i estas bona-en-g\u0302ia, sed prefere ke g\u0302i donas aliajn bonajn rezultojn."}, {"text_idx": "#000022", "text": "La estonteco de kultura politiko s\u0302ajnus antau\u0306diri c\u0302iam pli senhaltan postulon ke la artoj \"portas sian propran pezon\" prefere ol dependi de publika subvencio trakti \"arton pro arto\".\nTiu \"kultura Darvinismo \" estas plej okulfrapa en Usono kie publika subvencio estas limigita kaj publike apogita estetikaj agadoj estas atenditaj montri rektan publikan subvencion.\nNe-usonaj kulturaj institucioj estas malpli limigitaj per la bezono konservi multfacetajn enspezfluojn tiuj postulaj altaj niveloj de laborenspezo kaj individuaj kaj entreprenaj donacoj por kompensi por limigitaj registaraj transprenoj."}, {"text_idx": "#000023", "text": "Aliflanke, kulturaj institucioj c\u0302ie estas c\u0302iam pli merkat-movitaj en sia bezono de suplementaj financo kaj kiel pravigo por dau\u0306ra publika subteno.\nLa amerika modelo de esence privatigita kulturo estas c\u0302iam pli alloga al registaroj serc\u0302antaj limigi iliajn kulturajn subvenciojn.\nEn sistemo de miksita financado, publika kulturo povas nutri la artgrupojn kaj kulturajn agadojn kiuj kontribuas al individua mem-valoro kaj komunumdifino ec\u0302 se validante por malpli en la ekonomia neta rezulto.\nC\u0302e radiko, kultura politiko temas pri kreado de publikaj sferoj kiuj ne estas dependaj sur profitmotivoj nek konfirmitaj per komercaj valoroj.\nTiel politika demokratio estas dependa sur la ekzisto da burg\u0302a socio kaj sociekonomika plurismo, kultura politiko staras kiel esenca publika engag\u0302ig\u0302o en realigado de tiuj fundamentaj antau\u0306kondic\u0302oj."}, {"text_idx": "#000026", "text": "Kulturpolitika esplorado estas kampo de akademia enketo kiu kreskis el kultursciencoj en la 1990-aj jaroj.\nG\u0302i kreskis el la ideo ke kultursciencoj devus ne nur esti kritikaj, sed ankau\u0306 provi esti utilaj.\nEn la 2010-aj jaroj, ekzistas multaj sekcioj de Cultural Policy Studies c\u0302irkau\u0306 la mondo."}, {"text_idx": "#000030", "text": "Ekonomiko de arto / artoj kaj literaturo / kulturo"}]