[{"text_idx": "#000001", "text": "La persona historio de Ursula Grattapaglia fascinas. Kun sia edzo Giuseppe s\u0302i estas konata pro sinofere mastrumi dum pli ol 40 jaroj la lernejan bienon \u201cBona Espero\u201d en Brazilo. Danke al tiu solidara agado, pli ol 800 kamparanaj geknaboj, multaj el ili suferintaj malric\u0302on kaj aliajn turmentojn, havis la s\u0302ancon alfabetig\u0302i kaj trovi novan familion, internacian, tiel ke poste ili kapablos elturnig\u0302i solaj, atingante ec\u0302 poziciojn de respondeco en la brazila socio. Pli ol 100 volontuloj el la tuta mondo pasigis tie plurajn monatojn en turnopunkta vivsperto por multaj el ili. Pro tio Giuseppe kaj Ursula jam multfoje estis honorigitaj."}, {"text_idx": "#000006", "text": "Post unu semajno oni log\u0302igis ilin en unu el du c\u0302ambroj de la pola lernejo. La polaj infanoj lernis c\u0302iuj kune g\u0302is la nivelo de kvara klaso, c\u0302ar ili rajtis nur atingi scion sur la plej malalta s\u0302tupo, por ke ili komprenu ordonojn, povu kalkuli g\u0302is cent kaj distingu vojsignojn. Ursula malobeis la malpermeson ludi kun la polaj samag\u0302uloj kaj tiel s\u0302i lernis iom la polan. Siaflanke, la lernejo por la germanaj infanoj estis ses kilometrojn for, tra arbaro. Dum la vojo audig\u0302is pafoj kaj estis sentebla stranga odoro de bruligitaj korpoj. Post 60 jaroj kaj kun la akompano de pola esperantisto s\u0302i vizitis tiun arbaron, trovante spurojn de kugloj en la arboj."}]