[{"text_idx": "#000000", "text": "Asel Luzarraga euskal idazle eta itzultzailearen web pertsonala"}, {"text_idx": "#000002", "text": "El encanto del disfraz (Mozorroaren xarma)\nLas sombras de la utopi\u0301a (Utopiaren itzalak)\nLa mentira en la sangre (Gezurra odoletan)\nLos buenos no usan paraguas (Onek ez dute aterkirik erabiltzen)"}, {"text_idx": "#000004", "text": "2.015ean gaztelaniaz argitaratu zuen Tren en Movimiento argitaletxeak Las sombras de la utopi\u0301a izenaz."}, {"text_idx": "#000007", "text": "Eleberri honen lehen zirriborroa 2.006 aldera sortu nuen. Bi izan ziren pizgarri nagusiak. Alde batetik, koadrilako solasaldi aspertu horietako batean -munduko desberdintasunaz ari ginen beharbada-, lagun batek buruan bueltaka geratu zitzaidan ageriko ideia bat bota zidan; holako zerbait izan zen, gutxi gorabehera: imajinatzen duzu munduko biztanle guztiei gureak bezalako hiri edo herrietako kontsumo maila eman nahi bagenie? Gure herri eta hirietako azpiegiturak jarri nahi bagenitu munduko bazter guztietan? Zenbat liraukete munduko baliabideek? Ez nuen lar imajinatu behar izan ulertzeko ezinezkoa zela gure kontsumo ildoari jarraitzen dion mundu oso bat. Ezin ginen gu, mendebaldarrok, gure bizi maila, berdintasunaren eredu izan. Geroago, egunkari batean, elkarrizketa bat irakurri nuen. Ez naiz gogoratzen nori egindakoa, CGTko norbait zelakoan nago. Elkarrizketa hartan kolapsoaren teoriaz mintzo zen elkarrizketatua. Ostabere, altzairuaren eta erregaien kontsumo maila aipatzen zuen, eta hari lotuta, Txina, India, Brasil, eta halako herrialdeen garapen gero eta bizkorragoa. Artean ez neukan entzunda desazkunde hitza, baina halako ideia ez oso originala etorri zitzaidan: munduak ez du irauterik gure zibilizazio estiloari jarraituta; ezinezkoa da munduko biztanle guztiak gure eredura ekartzea. Baina posible da, ordea, guk atzera egitea, munduarentzat jasangarria eta gizaki guztiontzat duina eta arrazoizkoa den oreka puntu batera iristea. Eta atzerako bide horretara iristeko bide bat imajinatu nuen, fikzioaren abantailak baliatuta. Gure gizarteak nekez erabakiko du, borondate onez, atzera egitea. Ohituta gaude beti gehiago eskatzera, inoiz ez gutxiago. Prozesuari bultzadatxo bat emango bagenio? 2.007ra, saldu diguten burbuilaren leherketara, iritsi gabe geunden artean."}, {"text_idx": "#000009", "text": "Oroitzapen eta ideia haiek guztiek, beharbada, eraman ninduten hasiera nahiko iluna idaztera. Protagonista putzuan hasten da, ezin beherago. Berez atera zitzaidan lehen pasarte hura, iturburu bati darion ura bezala. Hain behean hasita, pertsonaiaren bideak goranzkoa izan behar zuen, iluntasunetik argitara, baina hain erraza ere ezin zen izan, itzalak ez dira inoiz guztiz desagertzen. Josuren eta haren osaba Arturren argi-itzal horien arteko jolasa jabetu zen istorioaz. Batez ere Josuren buruaren barruko argi-ilunak. Eta haiei lotuta, ezustean, beste osagai batzuk agertu ziren: Kiri, Laurita, Surtxu, amaren egunkaria... Argi puntuak, heldulekuak emateko zenbait unetan, iraganeko mamuen itzaletara amilarazteko beste batzuetan, pertsonaiaren arabera."}, {"text_idx": "#000010", "text": "Eleberriari Bermeon ekin banion ere, Buenos Airesen jarraitu nuen 2.008ko irailean hara mugitu nintzenean, eta Temukon amaitu, 2.009ko negu australean. Horrek ere bere eragina izan zuen. Alde batetik, hasieratik istorioaren azpian nire ideia anarkista batzuk bazeuden ere, ordura arte nire pentsamendua nahiko ateorikoa zen, ez zegoen oso antolatuta, sen hutsak gidatutako anarkismoa zen nirea, nerabezarotik ondo errotua baina nahiko abstraktua eta joera indibidualistakoa. Buenos Airesen, ordea, ordura arte albo batera utzitako irakurketei heldu nien. Malatesta izan zen lehena, haren atzean etorri ziren Bakunin, Proudhon, Kropotkin... Eta testu eder haiek nire ideia nahasiei bota zioten argia esku artean neukan eleberrian ere islatu zen. Horren ondorioz joan ziren eleberrian sudurra sartzen egile haien berbak. Idazlea, azken finean, bizi duenaz elikatzen da. Bestetik, Lauritaren ahotsak pisua irabazi zuen etengabe. Pertsonaia hura sortu nuenean, Hego Amerikan egon gabea nintzen. Ez zen kontinente horretako lehen pertsonaia: han agertu ziren lehenago Karonteko Naroa euskal argentinarra, edo Abaraskako argentinar margolaria, esaterako. Baina haiek europar jatorri eta kulturako amerikarrak ziren. Laurita zen, lehen aldiz nire liburu batean, Ameriketako herri indigenen ahotsa. Ahots imajinatua, diodan lez, ordura arte ez bainuen Ameriketako indigenarik ezagutzen. Badirudi, maiz gertatzen den bezala, fikzio literarioa iragarpen ere bihurtzen dela. Laster, Temukon batez ere, herri indigena batek, maputxe herriak, pairatzen duen errepresio bortitzaren eta kapitalismoaren aurka daraman borrokaren berri izan nuen. Nik imajinatutako indigenak, egiazkoak, bizi ziren lurraldean nengoen. Era berean, gure artean hain idealizatuta daukagun euskal diaspora bertatik bertara ezagutzeko parada ere izan nuen Buenos Airesen, gure leinukoek herri indigenen genozidioetan, diktadura ultraeskuindarretan, lurren espoliazioan izandako parte-hartze aktiboaz hobeto informatzeko. Ameriketan ez zegoen arrazoi handirik euskalduna izateagatik harro sentitzeko..."}, {"text_idx": "#000013", "text": "Ez zegoen bakarrago sentitzerik. Albistea ezin zen une txarragoan iritsi. Josuk nahiago zukeen irudimenik ez izan, baina bere alde masokistenak behin eta berriz zekarkion irudi bera burura: ama bainuontzian, marea gorriak harrapatuta, biluzik, besoko zainak irekita, bizi zantzu guztiek alde eginda. Ez zioten esan zelan egin zuen bere buruaz beste; zentroko zuzendariak bazekien sentiberatasuna zer zen, eta primeran neurtu zituen hitzak. Euriak hamar bat minutu lehenago utzi zion Dead Kennedysen erritmoan jotzeari, eta orain malko distiratsuz estalita agertzen zen baratzea. Goragalea ematen zion baratzeak: zerion alaitasunak adarjotzea zirudien, aurpegira egiten zion barre. Bere eskuak bizia lorarazteko gai zirela ikasi zuen baratze hartan. Milimetroz milimetro ikusi zituen lekak hazten, tomateak egunez egun gorritzen, laguntza ezinbestekoa gorputzak eskatzen zion auto-suntsiketa ahazteko. Geroago, aitzakia izan zen egonaldia luzatzeko. Hangoa bukatuz gero, nora jo? Auzora? Betiko lagunengana? Hondoratzen lagundu ziotenen ondora? Txirula hartu eta alderrai ibiltzera?"}, {"text_idx": "#000028", "text": "Geldi dezagun turkiar faxismoa Rojavan!"}]