[{"text_idx": "#000000", "text": "DESKRIBAPENA: Mallabakarra hondoko mailasare finkoa da. Pieza bakarra izan dezake, edo elkarri lotutako zenbait pieza, baina haietako bakoitza sare-oihal bakarrekoa, eta mailasare angeluzuzena osatzen dute. Mailasarea 4.500 metro luze da gehienez, eta 3 metro garai gehienez.\nINPAKTUA: Beste arrantza-txankuekin alderatuta, sare hauetan inpaktu handiena itsasoko hondoarekin kontaktua duen azalerak sortzen du, hondo harrokatsu nahiz areatsuetan. Sareak bota eta jasotzeko itsasontzien motorren beharra egon ohi da. Mallabakarrek era ezberdinetako inpaktuak sortzen dituzte, eta itsas-ornogabeen, hondoetako espezieen nahiz espezie pelagikoen, marrazoen edota arraien by-catch maila altua da. Harrapaketen deskarte-maila ere altua da, tresmailaren ondoren, altuena. Mallabakarren zatiak apurtzen direnean itsas-zaborra eragiten da.\nDESKRIBAPENA: Tresmaila hondoko mailasare finkoa da, eta arlingara finkatzen diren gainjarritako hiru sare-oihalek osatzen dute. Kanpoko bi oihalak aho-neurri berekoak dira, beti barruko oihala baino maila zabalagokoak.\nINPAKTUA: Beste arrantza-txankuekin alderatuta, selektibitate-maila txikiena duen artea da, eta beraz, inpaktu handiena duena eragiten duena. Tresmailek deskarte eta bycatch altua dute hondotako espezieetan (arrain nahiz ornogabeetan), espezie pelagikoetan (arrainak, marrazoak edota arraiak), eta hainbat itsas-hegazti urpekaritan; gainera, itsas-dortoka eta itsas-ugaztunentzat (adibidez, izurdeak) arriskutsuak izan daitezke. Sare hauen hausturak itsas-zaborra eragiten du, eta hautsitako sareekin mamu-arrantza gerta daiteke gainera.\nDESKRIBAPENA: Tretzak amudun txankuak dira, eta ama-soka horizontal bat dute; handik behar bezala bereizita zintzilikatzen dira potxera bertikalak edo punterak. Gure kostaldeko tretzen artean ohikoena hondoko tretza da. Tretzak hondoa ukitzen du zuzenean, eta beraz, hondoko espezieak harrapatzeko erabiltzen da. Hori dela eta, aparailuak sendoa izan behar du, hondo gogorraren marruskadura jasateko.\nINPAKTUA: Txanku honek, batez ere, biodibertsitate handiko hondo harrokatsutan du eragina. Nabarmentzekoak dira, halaber, itsas zaborra sortzea, urpeko zarata eta maniobrarako beharrezkoak diren itsasontziko motorren erabilerak eragindako berotegi-efektuko gasen emisioak. Eragin biologiko handiena itsas-hegaztietan eta, neurri txikiagoan, dortoketan eragindako kaltetik eratorria da, eta baita marrazoen arrantza intzidentalaren ondorioz ere. Txanku zatien galera ohikoa izaten da eta beraz, ondorioz sortzen den itsas-zaborraren eta mamu-arrantzaren eragina ere altua da."}, {"text_idx": "#000001", "text": "DESKRIBAPENA: Mallabakarra hondoko mailasare finkoa da. Pieza bakarra izan dezake, edo elkarri lotutako zenbait pieza, baina haietako bakoitza sare-oihal bakarrekoa, eta mailasare angeluzuzena osatzen dute. Mailasarea 4.500 metro luze da gehienez, eta 3 metro garai gehienez.\nINPAKTUA: Beste arrantza-txankuekin alderatuta, sare hauetan inpaktu handiena itsasoko hondoarekin kontaktua duen azalerak sortzen du, hondo harrokatsu nahiz areatsuetan. Sareak bota eta jasotzeko itsasontzien motorren beharra egon ohi da. Mallabakarrek era ezberdinetako inpaktuak sortzen dituzte, eta itsas-ornogabeen, hondoetako espezieen nahiz espezie pelagikoen, marrazoen edota arraien by-catch maila altua da. Harrapaketen deskarte-maila ere altua da, tresmailaren ondoren, altuena. Mallabakarren zatiak apurtzen direnean itsas-zaborra eragiten da."}, {"text_idx": "#000003", "text": "DESKRIBAPENA: Tretzak amudun txankuak dira, eta ama-soka horizontal bat dute; handik behar bezala bereizita zintzilikatzen dira potxera bertikalak edo punterak. Gure kostaldeko tretzen artean ohikoena hondoko tretza da. Tretzak hondoa ukitzen du zuzenean, eta beraz, hondoko espezieak harrapatzeko erabiltzen da. Hori dela eta, aparailuak sendoa izan behar du, hondo gogorraren marruskadura jasateko.\nINPAKTUA: Txanku honek, batez ere, biodibertsitate handiko hondo harrokatsutan du eragina. Nabarmentzekoak dira, halaber, itsas zaborra sortzea, urpeko zarata eta maniobrarako beharrezkoak diren itsasontziko motorren erabilerak eragindako berotegi-efektuko gasen emisioak. Eragin biologiko handiena itsas-hegaztietan eta, neurri txikiagoan, dortoketan eragindako kaltetik eratorria da, eta baita marrazoen arrantza intzidentalaren ondorioz ere. Txanku zatien galera ohikoa izaten da eta beraz, ondorioz sortzen den itsas-zaborraren eta mamu-arrantzaren eragina ere altua da."}, {"text_idx": "#000004", "text": "Ipar-ekialdeko Ozeano Atlantikoan zehar hedatua dago, Norvegiatik Gibraltarreraino, Mediterraneo itsasoa eta Itsaso Beltza barne.\nErreboiloa arrain demertsala da, itsas-hondoari estuki erlazionatutako bizimodua duena. Hondo hareatsu edota lohitsuetan bizi da, plataforma kontinentalaren barnean, 10 eta 100 m tarteko itsas sakoneran, hondoarekin mimetizatuta, eta kasu batzuetan partzialki estalia, aho paretik igaro daiteken harrapakinen baten zai pasatzen duelarik bere bizitzako denbora asko; horrela, txirla, krustazeo, zefalopodo edota bestelako ornogabe bentoniko edota arrainez elikatzen da, hauek aktiboki ehizatuz.\nIndibiduo gazteak kostatik gertuagoko eremutan bizi ohi dira, ibaien itsasadarretan eta estuariotan ere aurki daitezkelarik. Gazte hauek ornogabe bentonikoez elikatzen dira batez ere, poliketo eta bestelako krustazeo txikiez; handitu ahala, irensten duten arrain kopurua handitzen joaten da.\nErrunaldia neguan eta udaberri hasieran izaten da, eta sasoi horretan erreboilo ezkatadunak kostaldera hurbildu ohi dira, sakonera txikiko eremuetara. Erruten diren arraultzak zooplanktonaren parte izatera pasatzen dira. Larbek 3 mm neurtu ohi dute, pelagikoak dira eta simetria bilaterala mantentzen dute. Aste gutxitan ordea, 3 zm inguru lortzen dutenean, gorputza zapaldu eta begien migrazioa ematen da, albo bakarrera, simetria bilaterala galtzen dutelarik; une honetatik aurrera bizitza bentonikoa mantenduko dute. Lehen urtetan oso hazkuntza azkarra izaten dute, urtebeteko epean 20-30 zm izatera iritsi daitezkelarik.\nErreboilo ezkatadunak gehienez 14 urte inguru izatera iritsi daitezke, erreboilo (arrunt)-en aldean, bizi-iraupen erdia. Arrak, emeak baino txikiagoak izaten dira, mantsoago hazten direlarik.\nGarai batean erreboilo ezkataduna askoz merkeago saldu ohi zen erreboiloarekin (arrunta) alderatuz gero; gaur egun ordea, antzeko prezioetan aurki ditzakegu biak arraindegietan.\nErreboilo hau familiakidea den erreboilo ezkatadunarekin nahastu ohi da, eta normalean jatetxeetan ere biak erreboilo moduan aurkeztu ohi dira. Zentzu hertsian ordea, eta batez ere gaztelerazko izenari dagokionean, espezie hau ez da 'erreboilo arrunta', gertuko familiakide bat baizik. Kolorazioa ezberdina izan daiteke garaia edota arrainaren harrapaketa-unearen arabera. Arraindegian azala kenduz gero berdin-antzekoak diren arren, honako honek gorputz forma luzatuagoa du. Gerta daiteke batzuetan erreboiloak platuxekin nahastea, baina ezaugarri nagusi batekin erraz bereiztu daitezke: platuxak eskuin-aldera begira dute burua eta erreboiloek, ezkerraldera begira. Erreboiloak garesti saldu ohi dira, oso ezagunak baitira batez ere parrileroen munduan. Erreboiloen harrapaketak txikiak izaten dira arte-txikietako arrantzan, eta beraz, arraindegian daudenak askotan arraste-arrantzatik eratorritakoak izaten dira, edota akuakulturan hazitakoak; gomendagarria da beraz, arrain-saltzaileari arrainaren jatorriaren inguruan galdetzea."}, {"text_idx": "#000005", "text": "Ipar-ekialdeko Ozeano Atlantikoan zehar hedatua dago, Norvegiatik Gibraltarreraino, Mediterraneo itsasoa eta Itsaso Beltza barne.\nErreboiloa arrain demertsala da, itsas-hondoari estuki erlazionatutako bizimodua duena. Hondo hareatsu edota lohitsuetan bizi da, plataforma kontinentalaren barnean, 10 eta 100 m tarteko itsas sakoneran, hondoarekin mimetizatuta, eta kasu batzuetan partzialki estalia, aho paretik igaro daiteken harrapakinen baten zai pasatzen duelarik bere bizitzako denbora asko; horrela, txirla, krustazeo, zefalopodo edota bestelako ornogabe bentoniko edota arrainez elikatzen da, hauek aktiboki ehizatuz.\nIndibiduo gazteak kostatik gertuagoko eremutan bizi ohi dira, ibaien itsasadarretan eta estuariotan ere aurki daitezkelarik. Gazte hauek ornogabe bentonikoez elikatzen dira batez ere, poliketo eta bestelako krustazeo txikiez; handitu ahala, irensten duten arrain kopurua handitzen joaten da.\nErrunaldia neguan eta udaberri hasieran izaten da, eta sasoi horretan erreboilo ezkatadunak kostaldera hurbildu ohi dira, sakonera txikiko eremuetara. Erruten diren arraultzak zooplanktonaren parte izatera pasatzen dira. Larbek 3 mm neurtu ohi dute, pelagikoak dira eta simetria bilaterala mantentzen dute. Aste gutxitan ordea, 3 zm inguru lortzen dutenean, gorputza zapaldu eta begien migrazioa ematen da, albo bakarrera, simetria bilaterala galtzen dutelarik; une honetatik aurrera bizitza bentonikoa mantenduko dute. Lehen urtetan oso hazkuntza azkarra izaten dute, urtebeteko epean 20-30 zm izatera iritsi daitezkelarik."}]