[{"text_idx": "#000000", "text": "Jazzaren historia bizia da Abdullah Ibrahim, Hego Afrikako musikarien belaunaldi bikain baten ikur eta estandarte. 70 urtetik gorako bere ibilbide luzean, jeinu hegoafrikar hau bost aldiz aritua da Jazzaldian \u2014oroimenean dute gordeta kontzertu haietaz gozatu ahal izan zutenek\u2014 eta, oraindik ere, urteen joanean, magiaz betetako emanaldiak eskaintzen jarraitzen du."}, {"text_idx": "#000004", "text": "1960ko hamarkadan erresistentziaren sinbolo bilakatu zen Jazza, eta musika subertsibotzat eta arriskutsutzat hartzen zuen apartheidak. Arrazoi horregatik, Hego Afrikan egindako egonaldi labur batzuk izan ezik, erbestean bizitzera behartuta egon zen Ibrahim, lehenik Europan, eta handik gutxira New Yorken; hala, bertan bizi zen, 1990eko urteen hasieran, Nelson Mandelaren askapenaren ondoren, apartheida abolitu zuten arte."}, {"text_idx": "#000005", "text": "Abdullah Ibrahimen ibilbidea, bai taldean bai bakarka, txalotua izan da mundu osoan zehar. Urteetan ezin konta ahala proiektu garatu ditu, baita esperientzia ugari bizi ere: kide izan da New Yorkeko Jazzaren abangoardian, Max Roach, Ornette Coleman, Don Cherry, Elvin Jones, John Coltrane, Pharoah Sanders, Cecil Taylor eta Archie Sheppekin batera; birak egin ditu mundu osoan zehar; musikari gailen ugarirekin jo du; soinu-bandak konposatu ditu; orkestra klasikoekin kolaboratu du Europan; dozenaka disko argitaratu ditu; hainbat dokumentalen protagonista izan da; sari eta aintzatespen ugari jaso ditu; irakaslea izan da... Eta urte horietan guztietan, ez zituen ez galdu, ezta erbestealdian ere, bere lotura kulturalak Hego Afrikarekin. Hala, bere musika gurtu egin ohi zen Johannesburgoko eta Lurmutur Hiriko beltzen auzo pobreetan, eta bere pieza, Mannenberg izenekoa, anti-apartheid mugimenduaren aurkako himno ez ofizial bihurtu zen."}]