text: Ein tann størsta avbjóðingin í parlagnum er at rúma hvør øðrum. Stóra royndin er at læra seg sjálvan at kenna og síðani at læra at opna seg fyri einum øðrum. Men hetta er tíðin, tá ið vit byrja at kenna hvørt annað betur, og tíðin, tá ið vit byrja at tora at lata upp. Spurningurin er, um eg tori at luta mínar innastu og intimastu upplivingar við hendan persónin?
text: #000000
text: Spurningurin er, hvussu væl vit kenna okkum sjálv, hvussu maki tín sær teg, hvat málbrúk tú nýtir, og hvat tú sært í maka tínum. Sært tú makan fyri tað, hann ikki er, ella alt tað, sum hann kann verða? Klára tit at flyta tykkum upp um tykkum sjálv og taka felags ábyrgd í parlagnum? Í hesum kunnu vit hjálpa hvør øðrum at liva og vera alt tað, vit kunnu vera - at vaksa í reinlyndi, integriteti, góðsku og karakteri.
text: #000003
text: Eitt annað, sum er umráðandi í parlagnum, er ymiskleikin - at mennast saman soleiðis, at vit kunnu síggja vøkstur í hvør øðrum og at skilja, at vøkstur ikki er at vera eins, men at vit eru og skulu vera ymisk. Ymiskleikin fer at geva okkum meiri nøgdsemi og gleði, og hann fer at skapa størri undran um hvørt annað. Í hesi búningartilgongd fara vit at tora at seta orð á ymiskleikan við opnum hjørtum, undran og við kærleika, og vit fara at læra at rúma hvørt øðrum, akkurát sum vit eru.
text: #000004
text: Mong pør velja at semjast fyri ein og hvønn prís, drepa ymiskleikan, doyva ynskini og dreymarnar fyri at hava eitt “lætt” forhold. Men Gud ynskir nógv meir! Hann hevur nógv hægri mál við parlagi okkara! Hvørja ferð vit samskifta inniliga, kunnu vit velja at koma hvørt øðrum nærri, ella, hinvegin, at vaksa um frástøðuna. Tað er serliga í truplu samrøðunum, at hetta hendir, og eru vit tilvitað um tað, kunnu vit velja at verja einleikan í ymiskleikanum og soleiðis økja um intimitetin.
text: #000005