text: Tað einasta, vit sum menniskju kunnu vera heilt vís í, er, at vit øll einaferð skulu hiðani. Kortini er deyðin, í øllum førum í okkara parti av heiminum, vorðin tabu. Hetta er kanska ikki so løgið, tá fyritreytin fyri at vera ein livandi, elskandi menniskja er, at vit einaferð noyðast at siga farvæl við okkara elskaðu. Ógvisligi skelkurin og sorgin, ið møtir okkum, tá vit missa ein, ið vit elska, er harður kostur. Tað hevur menniskjan til allar tíðir el.: verið noytt atásannað. Sorgin er somuleiðis eitt nógv lýst og viðgjørt evni. Men hvussu vit handfara og viðgera sorg og deyða, hevur søguliga sæð verið fyri nógvum broytingum. Seinastu árini er tað vorðið alsamt vanligari í Norðurlondum at viðgera tabuevni sum sorg og deyða í barna- og ungdómsbókmentum. Hetta hevur stóran týdning, tí børn, ið syrgja, kunnu ofta vera sera einsamøll í síni sorg, og deyðin er eitt trupult og svárt evni hjá flestu foreldrum at práta við børn síni um. Tá kann tað kennast lívgandi at lesa eina góða bók, ið snýr seg um hesi evni, har ein kann spegla sær í kenslunum hjá fiktivu persónunum og verða loystur úr fjøtrum ella seta orð á tað, ið bylgist innan í einum.
text: #000008
text: Í oktober fyri skjótt einum ári síðan var eg ein túr við familjuni í París. Eg plagi at hava minst eina bók við, tá vit ferðast, at lesa fyri synum mínum, sum eru 7 og 11 ár. Eg hevði júst keypt nýútgivnu Loftar tú mær? og tók hana við. Vit lósu bókina, sum er í fýra pørtum, ein part hvørt kvøldið fýra kvøld á rað, í lítlu, hugnaligu airbnb-íbúðini í hjartanum á París. Vit vóru øll trý sera hugtikin, og báðir synirnir gjørdu av sínum eintingum fleiri ferðir vart við, hvussu væl teimum dámdi hesa bókina. Og heimurin er lítil, tí fáar dagar seinni, meðan vit bíðaðu eftir at sleppa inn í óveruliga stóra og gullklædda slottið í Versailles, hittu vit eyðkenda og litfagra høvundin, Rakel, beint har framman fyri okkum, í tættstúgvaða riðlinum í Versailles.
text: #000009
text: Júst sum í Veiða vind, snýr Loftar tú mær? seg eisini um trý systkin: Tann ábyrgdarfulla stórabeiggjan, ta sjálvstøðugu miðlingasystrina og tann uppfinningarsama, barnsliga og eygagóða lítlabeiggjan. Innihaldsliga eru tær tó sera ymiskar. Hin fyrra er eitt lætt og ljóst ævintýr, og hin seinna er ein syrgilig og sorgblíð søga um at missa ein, tú ert góð við. Kortini eru hesar báðar eins poetiskar og vakrar á hvør sín hátt.
text: #000011
text: Loftar tú mær? er ein listalig heild, har tekstur og myndir stuðla hvør øðrum soleiðis, at tú fatar søguna við øllum sansum, bæði abstrakt og heilt ítøkiliga, og sostatt skilir tú eisini sorgina á fleiri fláum. Upplivingin av sorgini, ið systkini fara ígjøgnum, verður harafturat styrkt, við tað at vit uppliva hana úr trimum ymiskum sjónarhornum.
text: #000012
text: Bæði á permuni og á teimum báðum fremstu og aftastu síðunum av bókini eru myndir av og tekstur á donskum um ekliptika ella myrkingarrásina. Vit síggja eisini, hvussu himnahválvið er býtt sundur í tey tólv stjørnumerkini, ið flest øll hava nøvn eftir teimum djórunum, sum stjørnumyndirnar, ið liggja tætt upp at ekliptika, líkjast. Kring hesar myndirnar flúgva stórar krákur. Hvønn týdning hetta hevur fyri søguna, er ilt at vita, men eitt boð kundi verið, at tær tríggjar krákurnar umboða tey trý systkini, ið øll trý umboða eitt djóra- ella stjørnutekin hvør og hvør sína árstíð, og tey hava tí tørv á hvørjum øðrum til at gerast ein heild. Í fyrsta parti, tá søgan byrjar, lesa vit um lítlabeiggja. Hann hevur ikki rættiliga skilt, at langomman er deyð. Men vit skilja, at hann er ávirkaður av keðiligu støðuni, tí vanliga vilja øll trý syskini klintra í tí gamla, krókuta trænum, men henda dagin eru tey bæði stóru systkini í hvør sínum heraðshorni og syrgja. Lítlibeiggin veit, at systkini ikki eru, sum tey plaga, tí vit fáa at vita, at hann ætlar at bjóða teimum keks, men vil ikki, tí systirin hugsar um sín dreka, og beiggin lúnast. Vit fáa eisini at vita, at hann ikki vil órógva tey. Lítlibeiggin er mest upptikin av at vísa hinum, at hann er stórur og raskur. Nú hevur hann træið heilt fyri seg sjálvan og ger sær dælt av møguleikanum at klintra heilt upp í træið uttan ábreiðslur og forboð frá eldru systkjunum.
text: #000013
text: Annar partur er um systrina. Hon er nóg stór at skilja, at langomman ítøkiliga er deyð, men hon kveistrar svára saknin og óunniligu kenslurnar frá sær og hugsavnar seg í staðin fult og heilt um at fáa drekan upp at flúgva. Eins og lítlibeiggin hevði hon ætlað, at beiggjarnir eisini skuldu seta dreka upp saman við sær, men hugsar, at stóribeiggi lúnast, og lítlibeiggi er ov lítil og fjasast við ein kassa. Bæði tey yngru systkini lata tankarnar føra seg uppeftir, til krákurnar, drekan, skýggini og stjørnurnar, burtur frá ítøkiligu sorgini, meðan stóribeiggin hevur bæði beinini á jørðini, har hann situr við brunnin og grætur stillisliga um langommuna.
text: #000014
text: Í triðja parti er sjónarhornið hjá stórabeiggjanum, og vit fáa nú nógv meira at vita um langommuna, hennara glaðu rødd, heita klemm, trygga bros, og heilt ítøkiliga, hvussu hon er farin niður í moldina at liggja og ongantíð kemur aftur. Hann uggar seg sjálvan og grundgevur fyri, hví tað var í lagi, at langomman mátti fara, og hugsar, “helst er tað í lagi at sakna og syrgja og ikki vilja gloyma”, og brádliga er himmalin ikki gráur longur. Soleiðis skilir lesarin sorgina betur og betur, so hvørt sjónarhornið skiftir. Stóribeiggin hugsar eisini um systkin síni, meðan hann situr við brunnin. Hann skilir ikki, hvusssu tey longu kunnu spæla, sum um einki var hent.
text: #000015
text: Øll trý eru einsamøll í sínari sorg og syrgja ymiskt. Samstundis hugsa tey øll um hvørt annað, og í fjórða og seinasta parti verða tey øll førd saman aftur, tá lítlibeiggi ætlar at hoppa úr trænum og rópar: “Diiidda! Loftar tú mær, tá eg hoppi?” Í hesum seinasta partinum, sum eitur Træið og stjørnurnar, verður lítlibeiggi loftaður bæði ítøkiliga úr trænum, men eisini í fluttari merking, í sínari sorg, tí tey eldru systkini hjálpa honum at skilja og seta orð á, hvat tað merkir at doyggja.
text: #000016
text: Myndirnar í bókini, sum Rakel sjálv hevur evnað til, eru sermerktar og vakrar og hóska til søguna. Dreymkyktverurnar, ið ímynda tey trý systkini og langommuna, kunnu tykjast ófrættakendar og eitt sindur óhugnaligar júst sum evnið í søguni. Men tá tú lesur søguna, hugsar tú ikki eina løtu, at hesar verur ikki eru menniskjur. Heldur traðkar søgan enn meira fram, og verurnar gerast púra natúrligar og sjálvsagdar, eins og kenslurnar og tankarnir um deyðan verða tað. Ein hvít dúgva gongur eins og stjørnumerkini, krákurnar, hybenrósurnar aftur fleiristaðni í søguni. Langomman, sum fyrst sæst fara upp úr einum stóli, fær til endans dúgvuveingir, og lítlibeiggin fær firvaldaveingir. Døpru litirnir og nakna, krókuta stáltráðstræið við øllum teimum smáu metallutunum møta litríku systkjnum, hybenrósunum, drekanum, grasinum og himmalinum. At myndirnar eru skaptar á henda serliga hátt, har myndir eru tiknar av myndum, og figurar síðan eru pallsettir saman við myndunum, ger bara søguna meira hugtakandi.
text: #000017
text: Rakel loftar tungu evnunum væl og lýsir á ein natúrligan og vakran hátt, hvussu deyðin og lívið eru tvinnað saman eins og náttin og dagurin.
text: #000019
text: Dreymsótt – nýggj dystopisk skaldsøga / Dream Death – new dystopian novel
  Hon sum róði eftir ælaboganum, nú á 4 málum / She Rowed after the Rainbow, now in 4 languages
  Hvar eru Sunny og Súni? – Where are Sunny and Súni?
text: #000026