text: Lyndið hjá mongum av okkum er at taka frástøðu frá teimum, sum vit ofta hava mest brúk fyri. Hetta ger seg bæði galdandi í tí gerandisliga og tí andaliga.
text: #000000
text: Hetta er aftur eitt øki, har Paulus og Barnabas hava nógv at læra okkum. Eg hugsi um hugburð teirra móti ápostlunum og teimum elstu í Jerúsalem, serliga Jákupi, Kefasi (Pæturi) og Jóhannesi.
text: #000001
text: Mær dámar so væl tað, sum Paulus sigur um Kefas í Galatiabrævinum 1.18:
text: #000002
text: Hann fór til Jerúsalem, so hann og Pætur kundu koma at kennast. Hatta sigur nógv.
text: #000004
text: Vit lesa eisini í Galatiabrævinum 2.1-2 og vers 9:
text: #000005
text: „Fjúrtan ár seinni fór eg so aftur niðan til Jerúsalem við Barnabasi ... Og eg legði fram fyri teir, serliga fyri hinar mest umhildnu, evangeliið, sum eg prædiki millum heidningarnar – um eg mundi renna ella hevði runnið til einkis.“
text: #000006
text: „og táið teir lærdu at kenna náðina, ið mær var givin, góvu Jákup, Kefas og Jóhannes – sum hildnir vórðu at vera stuðlar – mær og Barnabasi samfelagshond: Vit skuldu fara til heidningarnar, og teir til hinar umskornu“
text: #000007
text: Jákup, Kefas og Jóhannes vóru stuðlarnir, súlurnar í samkomuni í Jerúsalem; samkomuni, sum umboðaði tað gamla og farna. Paulus og Barnabas umboðaðu tað nýggja, tað, sum Harrin gjørdi her og nú millum heidningarnar. Tað kundi verið so lætt hjá teimum bara at tikið frástøðu frá slíkari samkomu og teimum, sum umboðaðu hana.
text: #000008
text: Tað kundi verið so lætt, serliga hjá Paulusi at verið hástórur og sagt, at hann skyldaði hasum monnunum einki. Á mangan hátt kendi hann Jerúsalem og jødadómin betur enn teir. Hann var betri útbúgvin enn teir, hevði enntá sitið við føtur Gamaliels (Áp. 22.3). Og hann hevði nógv drúgvari royndir enn teir við trúboðan. Tað vóru jú Paulus og Barnabas, sum Heilagi Andin hevði kallað at fara út við evangeliinum (Áp. 13.1-3).
text: #000009
text: Jú, teir kundu havt hugsað soleiðis, men tað gjørdu teir ikki, tí teir vistu, at skuldi evangeliið hava framgongd, mátti tilknýtið til Jerúsalem vera í lagi.
text: #000010
text: Rómbrævið 15.25-27 er ein góð lýsing av hesum:
text: #000012
text: „Men nú fari eg til Jerúsalem í tænastu hinna heilagra. Tí Makedonia og Akaia vildu so fegin skjóta saman nakað til hini fátæku millum hini heiløgu í Jerúsalem. Tey vildu so fegin gera tað – og tey standa eisini í skuld til teirra. Tí táið heidningarnir hava fingið part í andaligu góðum teirra, skylda teir teimum eisini at tæna teimum við hinum tímiliga.“
text: #000013
text: Jú, her hava Paulus og Barnabas nógv at læra okkum. Vit halda alt ov ofta, at vit kunna leypa tey um, hvørs samfelagshond vit serliga tørva, og so kortini vænta, at Harrin skal signa tað, vit royna at gera. Eingin grund er at peika at øðrum, men heldur hyggja í egnan barm.
text: #000014
text: Skal vitnisburður okkara vera, sum hann eigur at vera, mugu vit duga at arbeiða við fólki – eisini teimum, sum vit kunnu verða freistað at taka frástøðu frá. Gera vit tað ikki, eru vit evangeliinum, teimum, vit royna at náa, og okkum sjálvum meinbogi.
text: #000015
text: Sum gamal maður kundi Pætur lýsa Paulus sum „elskaði bróðir okkara Paulus“ (2. Pæt. 3.15). Hatta vóru ikki bara vøkur orð. Nei, her vóru brøður við ymiskum bakstøði og lyndi, sum skiltu, at teir vóru á sama liði og tí høvdu brúk fyri hvør øðrum.
text: #000016