text: Í hesum døgum er nógv skrivað um lønarviðurskifti og umstøðurnar hjá sjúkrarøktarfrøðingunum, og á Facebook eru fleiri og fleiri, sum vísa sín solidaritet við grønu bókstøvunum, “Rættið skeivleikan!”
text: #000000
text: Eg skal ikki gera nakrar viðmerkingar viðvíkjandi samráðingunum ella krøvunum hjá hvørjum parti, annað enn at siga, at seinasta árið havi eg verið sera nógv úti á Landssjúkrahúsinum vegna sjúku og deyða í familjuni, og havi eg við egnum eygum vitnað, hvussu týdningarmiklir sjúkrarøktarfrøðingarnir og onnur á LSH eru, og hvussu væl, tey gera sítt arbeiði.
text: #000001
text: Men tað, sum eg ynski at hugleiða um, er grønu orðini á Facebook, “Rættið skeivleikan!” Eg kann ikki lata vera við at hugsa um, hvat hevði hent, um fólk skrivaðu somu orðini, hvørja ferð skeivleikar í samfelagnum skuldu verið rættaðir.
text: #000002
text: Eitt eru sáttmálar og samráðingar um lønarviðurskifti – og rætt skal vera rætt, tí arbeiðsmaðurin er løn sína verdur. Men hvat við politiska skeivleikanum í landinum? Hvat við fiskivinnu- og pensiónsnýskipanunum? Hvat við sparingum, sum gera, at útbúgvingarstovnar ikki kunnu geva teimum ungu holla vitan og neyðuga menning? Hvat við avgerðum, sum landstýrið og býráð taka, um at brúka milliardir upp á luxuriøsar samfelagsligar fyrimunir, heldur enn at brúka pening upp á neyðugar menniskjaligar førleikar, sálarliga friðsælu, deyðiligar neyðstøður, bráðfeingis tørvir og langtíðar heilsubót millum fólk í Føroyum?
text: #000003
text: Hvat við kvinnum, sum mugu leita sær til kvinnuhúsið ella til familju, tí tær mugu flýggja undan einum svøkum manni? Hvat við børnum, sum ikki tora at bjóða vinum sínum heim, tí tey ikki vita, hvussu støðan er heima? Hvat við ungum gentum, sum alt lívið hava fingið at vita, hvussu ljótar tær eru, ella dreingjum, sum alt lív teirra hava hoyrt at teir eru ein ónytta?
text: #000006
text: Hvat við happing í skúlunum, mannamuni millum næmingar, klandur millum lærarar og foreldur? Hvat við arbeiðsplássum, har psykiskur terror ræður millum arbeiðsfólk ella tunga arbeiðsbyrðan, sum ger, at sjúkradagarnir eru alt ov nógvir?
text: #000007
text: Stórur munur er á at siga, “Rættið skeivleikan” og at siga, “Eg vil gera mítt til, at rætta skeivleikan!”. Tað fyrra er at peika eftir øðrum, og hitt seinna er at peika eftir sær sjálvum. Tað fyrra er at krevja, at onnur gera nakað, og hitt seinna er at gera nakað við tað sjálvur. Tað fyrra er at standa uttan fyri og passivur hyggja at trupuleikanum, og hitt seinna er at fara inn og blíva partur av loysnini.
text: #000009
text: Eg gleðist um mongu føroyingarnar, sum ikki bara standa uttan fyri og hyggja at, men sum eru farnir til verka og gera nakað við avbjóðingarnar og vilja vera við at loysa trupulleikarnar. Innan øll hesi øki, sum eg havi nevnt – og mong onnur – eru brennandi og halgað fólk, sum ikki bert siga “Rættið skeivleikan!”, men sum leggja lív og sál í at rætta skeivleikarnar í samfelagi okkara.
text: #000010
text: Eg veit ikki, hvat úrslitið verður í samráðingunum hjá sjúkrarøktarfrøðingunum, men eg veit, at úrslitið hjá teimum, sum siga “Eg vil vera við at rætta skeivleikan á mínum øki í samfelagnum!”, verður ein løn, sum ikki kann metast í krónum og oyrum.
text: #000011