text: Í grikskari mytologi er søgan um Narkissos, vakra veiðimannin úr Tespai í Boætia, sum varð forelskaður í spegilsmyndini av sær sjálvum. Hann var sonur áargudin Kephissus og nymfuna Liriope. Narkissos var víðagitin fyri sín bergtakandi vakurleika. Eingin kundi samanberast við hann í fullkomnum vakurleika. Men eins víðagitin, sum hann var fyri sín bergtakandi vakurleika, eins illa lýddur var hann fyri sín oyðandi sjálvskærleika og stoltleika. Øll, sum royndu at vera góð við hann, niðurgjørdi og spottaði hann. Hann var tann einasti í sínum hugaheimi, sum hevði uppiborið at vera elskaður og ærdur. Eingin kundi elska hann meiri, enn hann elskaði seg sjálvan, og øll, sum komu honum nær, vórðu djúpt særd og kendu seg misnýtt.
text: #000001
text: Hetta vóru gudarnir ikki glaðir fyri, og hevndargudinnan, Nemesis, setti sær fyri at gera enda á hesum. Ein dagin lokkaði hon Narkissos við sær inn í ein skóg, har tey komu til eitt spegilsklárt vatn. Tá Narkissos sá spegilsmyndina av sær sjálvum í vatninum, varð hann so bergtikin av tí, sum hann sá – hann visti ikki, at tað var spegilsmyndin av honum sjálvum – at hann var sitandi har, líka til hann doyði. Onkur søgn sigur, at eitt blomstur vaks upp har, sum hann doyði, og ein onnur søgn sigur, at hann at enda leyp niður í vatnið fyri at gera seg til eitt við spegilsmyndini og druknaði.
text: #000002
text: Brot úr bókini “Frælsi” hjá Jógavni – s. 221-225
text: #000006