text: Gud signi Føroyar røðin hjá KVF fylti nógv í føroysku fjølmiðlunum og nógvar ymiskar meiningar vóru um sendingarnar. Eitt tað fyrsta, sum kom mær til hugs, tá ið sendingin byrjaði, var orðatakið “Gløgt er gestsins eyga.”
text: #000000
text: Tað var gleðiligt at síggja, hvussu ymisk kristin eru í Føroyum.Eg gleddist um, at vit ikki eru skapt at vera eins, men til at elska og góðtaka hvør annan yvir um mørk okkara. Einleikin stendur roynd sína í ymiskleikanum. Tað hugtók meg at síggja mótsetningin millum tey ungu, sum hugnaðu sær á sandinum í Fuglafirði og tey syrgjandi við jarðarferðina í Leirvík. Báðir bólkar speglaðu veruleikarí tilveruni, nøkur á lívsins vári og onnur við lívsins enda, men tað sum eyðkendi øll, var vónin um nakað betur fyri framan. Tað var vakurt at vitna dópin í Betesda og síggja vøkru komfimantarnar í Vesturkirkjuni, har, hóast ymiskar tulkanir av dópi og ferming, so var halganin til Guds vilja tað, sum eyðkendi øll. Ymiskleikin í lovsonginum í Filadelfia, legusanginum á Zarepta, sálmasanginum í kirkjuni og ungdómsprísanini í Kelduni minti meg á rúmliga hjarta Guds, sum hevur rúm fyri øllum stílunum. Ymisku tulkingarnar av bíbliuni millum prestar og leikmennstaðfestu fyri mær Guds yvirberandi hjarta fyri børnum sínum. Aftur og aftur fekk eg staðfest,hvussu ymisk vit eru og at so skal vera. Men hóast ymiskleika, so eru vit eitt – tí felagsnevnari okkara er Jesus Kristus.
text: #000003
text: Eg varðmintur á, at eg ikki má geva lyfti, sum ikki eru míni at geva og ikki at fella dóm, sum ikki er mín at døma.Gestsins eyga hjálpti mær at síggja, hvussu manipulerandi tað kann vera við bíbilskum pástandum at geva fólki vón um nakað, sum eg als ikki kann lova; har fólk í vónini um at fáa grøðing ella framgongd í lívinum aftur kenna vónloysi, tí vónin enn einaferð brast. Eg varð mintur á, at ræðslan um at enda í einum brennandi helviti er ikki fyri børn at bera. Eg fekk staðfest, hvussu umráðandi tað er at vera enn meiri tilvitaður um háttin, eg brúki, tá eg samskifti gamlar bíbilskar sannleikar í einum nýtíðarsamfelag, og at vera tilvitaður um týdningin av, at eg ikki eri naivur, niðrandi ella skilaleysur, hóast hetta ikki er ætlan mín. Hóast gleðiboðskapurin mangan kann sýnast vera fólki “dárskapur”, stóð týdningurin av, at eg ongantíð má bera gleðiboðskapin fram á ein náðileysan, dokmatiskan ella býttisligan hátt sera greiður fyri mær. Eg varð eisini mintur á, hvussu neyðugt tað er at vera ektaður og erligur um lívið her og nú. Sjálvt um eg gleði meg til “lívið hinumegin,” tá alt verður gott, so er tann vónin tó ikki ein avnoktan av, at lívið her og nú mangan er sera pínufult og trupult. Men Gud er góður og stórur, og mangan missi eg sjónina av góðsku og stórleika hansara burtur við at avnokta avbjóðandi veruleikan avtilveruni, tá eg taki eina masku á og láti sum um altbara er gott. Eg varð mintur á, at ístaðin eigi eg at lata sár míni og avbjóðingar lívsins vera kelduna, har kærleiki og stórleiki Guds flýtur út á medmenniskju míni.
text: #000005
text: Tað var frígerandi at síggja seg sjálvan gjøgnum gestsins eyga uttan at skula verja seg sjálvan.Tað var gott at síggja, hvat onnur síggja, og at hoyra, hvat onnur hoyra. Líka mikið hvussu objektivt ella subjektivt eg helt gestsins eyga vera, so eru vit øll tulkarar av upplivingum okkara. Soleiðis eru vit sett saman. Vit umseta alt, sum vit síggja, hoyra, lukta, smakka og føla, og allar upplivingar fara gjøgnum filtrið av tí, sum vit áður hava upplivað og hugsað. Vit síggja ikki menniskju fyri hvørji tey eru, men gjøgnumfiltrið, sum vit sjálvi hava. Vit síggja ikki umstøður, sum tær eru, men gjøgnumfiltrið av øllum tí, sum vit áður hava upplivað. Eingin uppliving er upplivað í isolatión. Allar upplivingar eru tulkaðar í heildarsøguni av lívi og upplivingum okkara. Mín frígerandi uppliving var at sleppa frá at verja meg sjálvan og bara uppliva.
text: #000006
text: Onkur sigur at vit mugu verja sannleikan fyri tað, sum hann veruliga er. Eg trúgvi, at absoluttur sannleiki er, men allur sannleiki, allar menniskjaligar royndir, hvør søga og hvør hending, broyta okkum bert, tá vit hava fyrihildið okkum til sannleikan og tulkað hann gjøgnum egnar royndir og søgu. Vit kunnu leika í sum vit vilja, um at sannleikin kom fram ella ikki í sendingunum, tí linsan hjá myndatólsmanninum og røddin hjá vertinum, lýstu fatanina av tí, sum gestsins eyga sá og upplivdi. Og tá ið vit byrja at fyrihalda okkum til tað, so byrja vit at síggja eygu teirra sum eina gávu og avbjóðing til okkum at hyggja at okkum sjálvum við. Og á ein undarligan hátt kann tann sannleikin gera okkum frí.
text: #000007