text: Hirðin kennir seyðir sínar – ella hvussu var tað nú, tað er?
text: #000002
text: Nógv húski hava seyð. Í mínum barnaheimi høvdu vit eisini seyð, vit hoyggjaðu, flettu, fylgdu við lembingini og gingu á fjall. Abbi mín hevði seyðin, tá eg var smádrongur, seinni hevur pápi mín havt seyð alla mína tíð. Í ár havi eg verið meira eitt sindur uppi í og gingið til handa.
text: #000004
text: Gleðin at koma út í náttúruna er stór, og eitt summarkvøld á bønum, tá lombini spæla og seinni, tá seyðurin er lagstur og heiðafuglurin syngur, kann ikki metast við nakra keypta frítíð á dýrum gistingarhúsi.
text: #000005
text: At kenna seyðin er ein fyritreyt, tá vit skulu røkta og fylgja við, men hirði eri eg ongin. Eg kendi ikki okkara seyð fyrst í árinum. Tá er ringt at vera hirði. Tó vóru góð ráð at heinta, tí ærnar kenna bilin – ikki mín, men tann gamla, svarta Berlingo-bilin hjá pápa mínum. Tí havi eg brúkt hansara bil, tá eg havi givið kraftfóður og hoyggj, tí tá koma tær til mín har úti á Leiti, sum er eitt staðarnavn á vestara landinum í Fuglafirði.
text: #000006
text: Ærnar kenna ikki bara bilin, tær kenna ljóðið og koma stórleypandi, áðrenn bilurin stóðgar. Tær hava fasta mannagongd. Nakrar hoppa inn í bilin aftanfyri, og ein velur “at sita framman”, har hon fær kraftfóður og hoyggj í dúrkinum føraramegin. Eg práti við tær eina løtu, meðan tær eta, kíni teimum og gleðist um løtuna. Lembingin gekk væl, og nú kenni eg allar ærnar, og í summar gongur seyðurin frælsur í haganum.
text: #000007
text: Havi hugsað eitt sindur um hetta, at ærnar kendu meg, men eg kendi ikki tær. Hetta er tann øvugta hirðamyndin, tí vanliga kennir hirðin seyðir sínar. Jesus sigur: Eg eri hin góði hirin, og eg kenni mínar, og mínir kenna meg. Hjá mær gekk tað bara annan vegin, tí eg kendi ikki ærnar.
text: #000008
text: Tað fær meg at hugsa um okkara viðurskifti við Jesus. Kenna vit hann? Eg kendi ikki seyðin fyrst í árinum, og seyðurin kendi ikki meg. Men bilurin gjørdi, at ærnar komu tuskandi móti mær – hvørjaferð, tí tær vistu, at her var okkurt at fáa.
text: #000009