text: Sum altíð, tá tú byrjar at venja nakað nýtt við hundinum, er best at venja har, sum minst órógv er.
text: #000000
text: Áðrenn hundurin hoyrir klikkið úr hondini á føraranum, má hundurin gera okkurt, sum førir til klikkið og síðan til góðbitan. Hvat skal hann gera, og hvussu fært tú hann til tað?
text: #000001
text: Tú byrjar við at venja samband við hundin. Samband kann vera eygnasamband, ella at hundurin hyggur upp á teg; t.d. eftir lummanum ella beininum. Hundurin skal sjálvur taka samband við teg. Tað er ikki meiningin, at tú skalt flaksa við ørmunum, syngja ella vera í leysari luft fyri at fáa samband við hundin – sjálvt um tað kann vera freistandi viðhvørt.
text: #000002
text: Sum altíð, tá tú byrjar at venja nakað nýtt við hundinum, er best at venja har, sum minst órógv er. Eg valdi stovuna, tí har eru bara møblar og hópin av bókum. Hóast okkara Lui sjálvandi er ein klókur hundur, so er hann ikki áhugaður í bókum enn. Og rætt var; í stovuni var einki, sum órógvaði Lui. Tað var lætt at fáa samband við hann, hann hugdi skjótt upp á meg, og eg skundaði mær at klikkja og síðan at geva honum ein góðbita. Í hesum føri kastaði eg bitan á gólvið, og Lui var skjótur eftir honum. Líka skjótur var hann aftur framman fyri meg, hugdi upp á meg og bíðaði eftir næsta góðbitanum. Næsta venjingin var, at eg skuldi bakka, og Lui fylgja mær, meðan hann hugdi upp á meg ella hevði samband við meg. Hetta er fyrsta stig at læra hundin at ganga við vinstru lið førarans. Eisini hetta gekk sum eftir ánni inni í stovuni. Í millum venjingarbrotini hildu vit steðgir, og tá fekk Lui sjálvandi nógv rós.
text: #000003
text: Labradorar eru tiltiknir fyri sína framúr góðu nøs, og okkara Lui hevur eina serliga tunga nøs, sum ofta verður tikið til.
text: #000004
text: Næsta stig var at fara út í verðina at royna tað sama. Og har er nógv, sum kann órógva og freista ein labrador sum Lui. Labradorar eru tiltiknir fyri sína framúr góðu nøs, og okkara Lui hevur eina serliga tunga nøs, sum ofta verður tikið til. Hann kann droyma seg burtur í einum ávísum grasstrái, sleikja ein sýrulegg, sum var tað fyrstafloks ísur og annars draga meg sum ein annar hestur, um vit ganga har, sum ein fitt tík hevur sett síni spor. Tað var tí við eitt sindur av spenningi, at vit fóru út í garðin. Men har gekk eisini sera væl. Frágreiðingin er sjálvandi, at grasplenan er innihegnað, og Lui er tí einasti hundur, sum hevur sína gongd har.
text: #000005
text: Um eg skal taka samanum hesar venjingar úti í stóru verð, so gekk tað væl í løtum. Og er tað ikki tað, vit vanliga siga, at tað eru tær góðu løturnar, sum telja? Restina av løtunum sigi eg ikki so nógv um. Óivað er tað eisini ein stórur partur av hundavenjing, at hundaførarin má venja seg at vera tolnari enn tolin.
text: #000008
text: Niðanfyri kanst tú lesa meira um farspor á fch.fo.
text: #000013
text: Gev gætur, at nýtir tú fleiri kagar, mást tú strika farspor í øllum.
text: #000017