text: Gudsótti og „Feðgar á ferð“
text: #000000
text: Ein trúboðari á Filipsoyggjunum segði mær frá vinfólkum í USA, sum vóru í einum bókaklubba, har tey lósu hundrað bøkur úr hvør sínum landi. Tey høvdu júst lisið eina bók úr Føroyum, ið nevndist „The Old Man and His Son“ ella á føroyskum „Feðgar á ferð“.
text: #000001
text: Á fínum máli er „Feðgar á ferð“ ein tragikomedia um ein gamlan pápa og yngsta son hansara. Pápin er bundin av øllum tí gamla og siðbundna, og sonurin er heimføðisligur, smæðin og kanska ikki tað, ein vildi kallað gløggur.
text: #000002
text: Teir eru margháttligir, feðgarnir báðir – og tó. Eg haldi, teir hava nakað at læra okkum, nakað, sum mong okkara møguliga ongantíð rættiligahava fingið fatur á. Eg hugsi her um tann stilla, einfalda gudsóttan, sum eyðkendi gamla føroyingin.
text: #000003
text: Danski bíbliulærarin, Poul Madsen, segði einaferð, at sera stutt er millum „frihed“ og „frækhed“. Tað er so lætt at fara yvir um mark og kalla taðfrælsi, ið ikki er annað enn frekleiki. Tað, eg meini, er, at vit eru framlig, tá ið tað kemur til tað andaliga, duga ikki fólkaskikk – og so als ikki at vísa gudsótta.
text: #000004
text: Her er eitt brot úr bókini:
text: #000006
text: So fóru teir undir at gera sær ból í forskutinum, fyltu hálm undir og á og løgdu seg við frið ... Kálvur lá og slotaði. Hvørja ferð hann hoyrdi okkurt fjasa, spurdi hann pápa sín, hvat tað var. Gamli bað hann tiga ...
text: #000008
text: „Befalla teg í Harrans hendur og legg teg at sova“ ...
text: #000009
text: Teir práta og Kálvur spyr pápan:
text: #000010
text: Kálvur gremur seg fyri pápanum, at fólk arga hann so illa, og spyr:
text: #000012
text: „Pápin, er tað sannheit, at eg eri býttur?“ Og Ketil svarar „Einki er tú býttur. Halt teg til Várharra, so er tú klókur fyri teg.“
text: #000013
text: Mundi hann ikki smæðast, tá ið hann kom til himmiríkis
text: #000014
text: Vit smílast, tá ið vit lesa hetta, Kálvur er bara so ómetaliga heimføðisligur. Men á ein hátt hevur hann rætt, Himmalin er alt ov fínur til okkara. Møguliga er smædni hansara nærri tí, Skriftin lærir, enn ofta alt ov framligi hugburður okkara. Eg haldi, at hesi versini, stuðla tí, eg royni at siga:
text: #000015
text: „Einki uttan tað, ið tíðindini søgdu, hevði eg hoyrt um Teg; men nú hevur eyga mítt sæð Teg.
text: #000016
text: „Tá segði eg [Esaias]: Vei mær, tað er úti við mær! Tí eg eri maður við óreinum vørrum, og eg búgvi mitt í fólki við óreinum vørrum – og nú hava eygu míni sæð kongin, HARRAN Gud herskaranna!“
text: #000018
text: „Táið nú Símun Pætur sá hetta, fall hann niður fyri knøum Jesusar og segði: „Harri, far frá mær! Eg eri syndigur maður!“
text: #000019
text: Hetta segði Jóhannes – sum hevði hallað sær at brósti Jesusar við kvøldmáltíðina – um tað, sum hendi á Patmos.
text: #000021
text: Halt teg til Várharra, so er tú klókur fyri teg
text: #000022
text: Ketil skilti, hvar sannur klókskapur var at finna; hann er at finna við at halda seg nær Harranum. Sálomo kongur segði tað sama (Orðt. 1.7):
text: #000023
text: „At óttast HARRAN er upphav kunnskapar; dárar vanvirða vísdóm og tykt.“
text: #000024
text: Og so kunnu vit kanska enda við Jeremias 9.24:
text: #000025
text: „Nei, tann, ið vil rósa sær, hann rósi sær av, at hann er vitigur og kennir Meg, ... Tí tað toknast Mær – sigur HARRIN.“
text: #000026
text: Nýggjastu úr Lurta og hygg
text: #000029