text: Opinleiki um ADHD hevur gjørt mun, sigur Karolina, mamma at drongi við ADHD
text: #000002
text: Orsøkin til, at vit valdu at verða opin um diagnosuna, var einføld: Forstáilsi!
text: #000004
text: Í fleiri ár sóu vit, at okkurt var øðrvísi við soninum, trupulleikar sum hann hevði, sum bæði hann og vit ikki ordiliga skiltu.
text: #000005
text: Vit høvdu lært okkum rímiliga væl at liva við hesum, og við at strukturera og fyrireika hann væl uppá ymiskt, so hevði hann ikki somu trupulleikar heima, sum hann hevði í skúlanum.
text: #000006
text: Tá vit fingu diagnosuna staðfesta, sóu vit á soninum ein lætta, tí hetta var svarið uppá allar hansara spurningar, so sum “mamma, hví blívi eg so lætt illur” ella “mamma, hví havi eg so ring við at sita stillur og lesa” og so framvegis. Somu spurningar, sum vit høvdu sum foreldur. Og óivað sum lærarar og floksvinir eisini sótu við.
text: #000007
text: Hann ynskti sjálvur at fortelja hetta fyri sínum flokki, og vit avtalaðu við læraran, at hon skuldi hjálpa honum, tí tað kanska ikki er so lætt hjá einum 10 ára gomlum at greiða frá. Men nú hevði hann jú frágreiðingina uppá, hví alt var sum tað var – «Orsøkina» – og hana vildi hann fortelja.
text: #000008
text: Í hesum sambandi skrivaðu vit eitt bræv, sum vit deildu við læraran og foreldur at børnunum í flokkinum. Sí dømir uppá brøv á heimasíðuni hjá ADHD felagnum við at trýsta her og her!
text: #000009
text: Familja og vinir hava eisini fingið alt at vita um diagnosuna hjá soninum. Tá vit fara í føðingardagar, sleppur hann at velja, um hann vil koma við. Tá vinir og familja kenna til støðuna, so er lættari at gera avtalur við tey, um tað til dømis er eitt rúm, hann kann trekkja seg inn í. Ofta hevur hann telefon, ipad og oyrabúffar, so hann kann skerma seg eitt sindur frá inntrykkum og stimuli, sum eru í einum føðingardegi. Er føðingardagurin tætt við hjá okkum, kann hann renna heim, tá hann ikki orkar meira. Er tað koyriavstandur, so hevur hann møguleika at seta seg í bilin og hvíla seg. Og alt hetta er í lagi – vit nýtast ikki at forsvara nakað, føla okkum illa ella undarlig, tí vit hava verið opin um tað allatíð, og tað er blivin ein natúrligur partur av okkum og teimum nærmastu um hann.
text: #000014
text: Síðsta ár bleiv hann fermdur. Hann ynskti ikki at hava eina veitslu, men bara ein døgurða við okkum foreldrum, stórisystir og ommum og abbum. Hann gjørdist tíverri sjúkur á fermingardegnum, so hann bleiv fermdur fríggjadagin aftaná, har bara hann, prestur og vit vóru til staðar. Deiliga persónligt og hugnaligt, og hann var ikki drenaður aftaná.
text: #000015
text: Fyri okkum føla vit, at opinleikin hevur gjørt tað, at vit ikki nýtast at burtforklára okkum og forsvara, tá hann ikki megnar at verða við til ymiskt, ið onnur klára.
text: #000016
text: Er hann ikki við, ja so koma ikki allir spurningarnir og kommentarir so sum: Hvar er hann í dag? Orkaði hann ikki í dag? Tit burdu roynt at fingið hann við? Er tað ikki keðiligt at hann ikki er við? Og so framvegis.
text: #000017
text: Og tá hann er við, so sigur eingin við hann: Nú, hví er tú ongantíð við? Langt síðan vit hava sæð teg, hví vitjar tú ikki? Og so framvegis. Hetta kundi stressa bæði hann og okkum.
text: #000018
text: So fyri okkum hevur opinleikin verði tað rætta!
text: #000019