text: 25. juni 2018 fylti ELIN BRIMHEIM HEINESEN 60 ár. Hon hátíðarhelt runda føðingardagin við at halda føðingardagsveitslu leygarkvøldið 7. juli í Sjónleikarhúsinum í Havn. Veitslan var samstundis útgávuveitsla, tí hon gav eisini út nýggja fløgu við heitinum „Handan stjørnurnar“ við 12 løgum, hon sjálv hevur gjørt – júst 30 ár eftir, at NALJA bandið kom út, sum Elin gav út saman við Kára Linderoth Jacobsen. Hóast Elin hevur verið virkin sum tónleikari leingi, er útgávan í roynd og veru fyrsta fløgan, hon gevur út sum einstaklingur.
text: #000000
text: OBS! Skrolla niður fyri at lesa sangtekstrnar, meðan tú lurtar.
text: #000001
text: Elin hevur havt ætlanir um eina útgávu við egnum tónleiki, líka síðani NALJA kom út í 1988, men tað eydnaðist ikki fyrr enn 30 ár seinni. Fløgan „Handan stjørnurnar“ er eitt úrval við 12 løgum, sum ongantíð fyrr eru givin út. Elin hevur valt tey burtur úr rúgvuni av løgum, hon hevur gjørt, síðani hon sum ungur tannáringur fór undir at skriva sangir.
text: #000002
text: Til spurningn um, hví hon hevur bíðað so leingi við tí, svaraði hon: – Tað hevur bara ikki ligið fyri. Eg havi ikki havt ráð og havi eisini verið so upptikin av so nógvum øðrum, so tónleikurin var altíð raðfestur síðst. Men, sigur Elin, og heldur fram: – Fyri tveimum árum síðani hugsaði eg við mær sjálvari: Nú fyllir tú skjótt 60 ár, so skal tað vera, so má tað vera nú! Tað ber ikki til, at alt bara skal verða liggjandi í skuffuni, har eingin fær gleði av tí.
text: #000004
text: Væl tilstuðlað av vinfólkum og tónleikarum, sum hon hevur spælt konsertir saman við seinastu árini, vaks tankin um, at tónleikur hennara var verdur at geva út.
text: #000005
text: Tá tað nú endiliga skuldi vera, vildi Elin fegin gera eina fløgu við øllum, hon hevði droymt um – kóri, strúkarum, blásarum osfr., so hon visti, at tónleikurin fór helst at vera kostnaðarmikil at framleiða.
text: #000009
text: – „Tað var uppá tíðina“, svaraði hann bara, sigur Elin og flennir. – Finnur og eg hava samstarvað fyrr, m.a. hevur Finnur spælt konsertir saman við NALJA, og var tøkningur á symfonisku útgávuni av „Eitt dýpi av dýrari tíð“, umframt tøkningur á útgávuni „Yndisløg“, og vit hava altíð havt eitt gott samstarv.
text: #000011
text: Tey gjørdu avtalu um at byrja fyrstu upptøkurnar í februar í ár við Finni sum tøkningi og viðframleiðara. Haraftrat hava tey bæði skiftst um at gera útsetingar til ymisk ljóðføri á útgávuni.
text: #000012
text: – Eg vildi fegin sjálv so vítt gjørligt framleiða og leggja mína egnu útgávu til rættis og gera útsetingar fyri kór, strúkarar, horn o.a., sigur Elin. – Men samstundis visti eg, at Finnur hevur so ómetaliga nógv fleiri royndir við tónleikaframleiðslu enn eg, so sjálvsagt fór eg at lurta væl eftir hansara góðu ráðum eisini. Og so er hann jú eisini ein framúrskarandi tónleikari, so býttari var eg, um eg ikki tók ímóti hansara kreativa íkasti. So vit funnu eitt gott arbeiðsbýti, haldi eg, har vit hava gjørt alt í sátt og semju. Finnur hevur verið ein fantastiskur viðspælari og ein sannur tónlistagandakallur.
text: #000013
text: Livandi myndir frá tíðini í upptøkuhølinum:
text: #000014
text: Elin heitti eisini á aðrar dugnaligar tónleikarar, har av fleiri av teimum kendu nógv løg hjá henni frammanundan, tí tey hava spælt konsertir saman seinastu árini. Teir vóru fúsir at vera við í verkætlanini og spældu grundleggjandi ljóðførini inn – trummur, bass, gittar og ljómborð. Síðani vóru fleiri løg løgd omaná grundina, so sum kór, strúkarar og blásiljóðføri osfr. Partar av tónleikinum eru útsettir frammanundan og spældir inn eftir nótum, meðan annað er improviserað.
text: #000015
text: Elin greiddi frá, hvønn stíl, hon ynskti, tey skuldu leggja seg eftir í hvørjum lag, og so fingu tónleikararnir annars rímiliga fríar ræsur til at gera egnar tulkingar við sínum egna ljóðføri.
text: #000016
text: – Eg hevði sjálv gjørt eitt uppskot til fløguhúsa við eini tekning hjá nøkrum nýsælendingum, sum vóru í Føroyum í fjør og teknaðu myndir. Eg heitti á grafikaran Hans Juul Nystrøm Hansen um at seta húsan upp. Tað løgna var, at áðrenn eg vísti Hans Juul mítt uppskot, hálaði hann eina mynd fram, sum hann helt fór at hóska seg væl til húsan. Eg var púra tikin á bóli, tá eg sá, at hetta var akkurát sama mynd, sum eg hevði brúkt í mínum uppskoti, uttan at hann vitsti av tí! So tað má næstan hava verið meiningin, at tað skuldi vera júst hendan myndin.
text: #000018
text: Elin Brimheim Heinesen gjørdi øll løgini og skrivaði allar tekstirnar. Eitt einstakt lag, „Kemur tú aftur“, hevur hon gjørt saman við Árna Jóhannesson, kendur sum forsangari í Punjab. Elin tilrættislegði øll løgini saman við Finni Hansen, umframt gjørdi útsetingar fyri ymisk ljóðføri, sang øll løgini, spældi gittar og sang kór.
text: #000021
text: Finnur Hansen var ljóðtøkningur, ljóðblandaði og tilrættislegði saman við Elini og gjørdi útsetingar fyri ymisk ljóðføri, umframt spældi ljómborð, gittar, harmoniku, slagverk og sang kór.
text: #000022
text: Arnold Ludvig spældi bass og gjørdi útseting fyri blásarar á „Søti mín“, Rógvi á Rógvu spældi trummur og ymisk slagverk, og Rúni Eysturlíð og Leivur Thomsen spældu gittarar av ymiskum slag.
text: #000024
text: Elin: “Onkuntíð komi eg í eitt serligt huglag, tá eg komi heim eftir ein túr í býnum, upplyft og kveikt av upplivingum. Hetta lagið skrivaði eg einaferð eftir ein hugfangandi býtúr eitt fríggjakvøld, har eg eygleiddi yðjandi lívið í býnum og ímyndaði mær søgurnar hjá øllum teim einstøku fólkunum, eg sá, sum einans við at krossa mína leið hetta kvøldið óvitandi góvu mær íblástur til eitt lag. Hetta var so tað, ið spurdist burturúr.”
text: #000050
text: Vit liva saman tú og eg....
text: #000073
text: Elin: “Hetta lagið skrivaði eg einaferð, tá eg livdi saman við einum manni, sum í sambandi við sjúkralegu endaði við at fáa tunglyndi. Eg føldi so inniliga við honum og vildi so fegin hjálpa, ugga og lætta um hansara sálarligu pínu, men kendi meg so hjálparsleysa, tí einki tyktist at gera nakran mun, líkamikið hvat eg gjørdi. Hvar fer ein so við allari sínari fánýtiskenslu? Jú, eg havi ofta brúkt tað sum terapi at seta meg at skriva tónleik, tá lívið hevur bjóðað mær og mínum kæru av, og mótgongdin hevur tyngt meg niður. Tað gjørdi eg eisini hesaferð, og hetta lagið kom so burturúr.”
text: #000076
text: Elin: “Hetta lagið skrivaði eg á einum sangskrivaraskeiði á Føroya Fólkaháskúla fyri nøkrum árum síðani saman við Árna Jóhannesson, sum tá var einans 14 ára gamal. Vit sendu lagið til eina sangkapping hjá Amnesty Føroya Deild. Lagið var ikki millum vinnandi løgini, men hevur kortini uppiborið at verða givið út, haldi eg. Lagið er gjørt til minnis um spanska samvitskufangan Arturo Mora Saintz, f. 1947. Mamma mín, Maud Heinesen, sum var viðstovnari av Amnesty Føroya Deild og virkin har í meiri enn trý ártíggjundi, knýtti seg serliga til Arturo í sjálvbodna arbeinum at stuðla og royna at fáa samvitskufangar leyslatnar. Arturo las verkfrøði, tá hann varð fongslaður og píndur undir Franco-stýrinum frá 1969 til 1972. Einasta orsøk til fongslingina var, at hann hevði býtt út faldarar, sum mótmæltu deyðadómum yvir baskarar. Maria José, unnusta hansara, bíðaði eftir Arturo øll árini, hann sat í fongsli. M.a. takkað verið Amnesty varð Arturo leyslatin væl fyri tíðina, hann var dømdur at sita. Men tey bæði, Arturo og Maria José, sótu púra á berum, tá hann kom út aftur úr fongslinum. Tey settu sær fyri at spara upp til brúdleyp, og í 1978 giftust tey endiliga. Men bert 18 dagar eftir brúdleypið doyði Arturo tíverri í eini ferðsluvanlukku! Sjáldan hevur mamma grátið so illa, sum tá hon fekk hesi syrgiligu boðini. Restina av lívi sínum helt mamma sambandið við Maria José, sum seinni bleiv gift við øðrum manni og fekk tvey børn. Tær hittust fleiri ferðir til stóra gleði fyri hvørja aðra. Henda søga hevur altíð gjørt stórt inntrykk á meg, og gjørdist tí íblástur til lagið. Av tí at mamma var við til at fyriskipa fleiri vísusangarastevnur til frama fyri Amnesty í tíðini, hon sat í nevnd, serliga í 70’unum, og av tí at Arturo og Maria José vóru spaniólar, gjørdu eg og Árni av at gera lagið í einum stíli, sum partvíst er íblástur av vísusangara-traditiónini tá, partvíst av 70’ara tónleiki í heila tikið og partvíst av sponskum fólkatónleiki.”
text: #000081
text: Elin: “Hetta lagið skrivaði eg eina náttina, tá eg hevði sitið eina góða løtu og hugt so hugtikinat míni ómetaliga elskuligu dóttur, meðan hon lá har so lítil og fitt og svav sín søta svøvn. Eg fekk sovorðna trongd til at royna at lýsa tann risastóra kærleikan, eg kendi til hennara, umframt ta stóru ábyrgdina, sum fylgir við at blíva mamma. Kenslurnar fóru avstað við mær, og hetta var so lagið, ið spurdist burturúr.”
text: #000088
text: Eg havi valt at enda við einum kærleiksangi, sum eg skrivaði rættiliga ung síðst í tannárunum – og sjálvsagt forelskað upp um bæði oyru, sum ikki einaferð. Íblásturin kom eftir eina hugnaliga løtu í einum summarhúsi saman við mínum táverandi unnusta. Tá eg kom heim aftur, setti eg meg við klaverið at royna at lýsa mínar kenslur gjøgnum tónleikin. Eg minnist, at eg kom til at tára av rørslu, meðan eg sat og spældi og sang í stovuni og tónarnir spakuliga formaðu seg til eitt lag.
text: #000095