text: Onkuntíð hoyri eg fólk siga, at tey ikki duga so væl føroyskt. Tá havi eg hug at prika og spyrja, um tey duga okkurt annað mál betur.
text: #000000
text: Hugsa um, hvussu sjálvmótsigandi tað er at siga, at man ikki dugir sítt egna móðurmál. Sjálvandi duga øll í Føroyum føroyskt. Heldur er tað tað, at vit hava sett føroyskt upp á ein piedestal og tí ikki kenna okkum aftur í tí, vit lesa í miðlunum og aðrastaðnis. Tí tað, sum stendur har, er ofta ikki í tráð við, hvussu vit høvdu orðað okkum. Meðan skriftmálið hevur sínar røtur í einum hevdbundnum máli, sum langt síðani er útdeytt, er talumálið sprelllivandi við eini rúgvu av ónollum.
text: #000001
text: Og hetta gevur okkum reklamufólkum, SoMi-spesialistum og mikro-influensarum nakrar gyltar møguleikar. Vit hava ein boðskap, sum skal út, og tá kunnu trý ting fara fram: 1) Fólk lesa tað og eru samd. 2) Fólk lesa tað og eru ósamd. Ella – og tá fara bæði tíð, orka og pengar til spillis – 3) fólk lesa tað ikki.
text: #000002
text: Samd ella ósamd – tað fært tú ikki gjørt so nógv við. Men vilt tú hava tey at lesa tað, sum tú hevur at siga? So les víðari.
text: #000003
text: At skriva, sum tú tosar, er ikki bara sum at siga tað. Men at skriva, sum tú tosar, er tað viktigasta, tá tú fæst við marknaðarføring og samskifti. Um tú bara fert at minnast EITT av tí, sum eg sigi her, so lat tað vera tað. Alt annað, sum verður umrøtt her, kundi fyri so vítt havt yvirskriftina Skriva sum tú tosar. Veitst tú hvat – ikki býtt. Eg fari at geva øllum breyðtekstunum ta yvirskriftina.
text: #000004
text: Dugir tú blindskrift? So lat eyguni aftur og hoyr orðini fyri tær. Hoyr orðini fyri tær, so hvørt fingrarnir dansa runt á knappaborðinum. Hav eina beinleiðis synapsu koyrandi millum tankarnar og fingrarnar. Skriva sum ein klaverleikari, sum situr við klaverið seint á kvøldið og improviserar. Veitst tú hvat – skriva sum Bill Evans spælir klaver.
text: #000005
text: Tá ið tú hevur fingið alt út, so er at klippa til og fáa samanhang í. Hetta er tann parturin, sum tekur tíð. Eitt gott mið er at skriva stuttar og greiðar setningar. Men royn eisini og hugsa um musikkin – bæði í einstøku orðunum, men eisini hvussu tey ljóða og síggja út í mun til tað orðið, tey standa við síðuna av. Bókstavarím eru góð, men tey kunnu tykjast pátikin, um tað verður ov nógv av tí góða. Undirspæl tað heldur við at skifta millum hjáljóð og sjálvljóð. Endar eitt orð við sjálvljóði, so byrja tað næsta við hjáljóði. Vice versa. Hetta gevur eina góða, natúrliga rútmu.
text: #000006
text: Nakað, sum at síggja til ikki hevur nógv upp á seg, men í grundini er avgerandi fyri, hvussu ein setningur verður lisin, eru smáorð so sum sambindingarorð og hjáorð. Sigur tú soleiðis ella soleiðisnar? Tað veldst kanska um samanhangin. Sigur tú umskylda ella orsaka? Tað veldst kanska um, hvønn tú tosar við? Og hvussu við kortini, tó ella allíkavæl? Bara ella bert? Sum ella ið? Um ella viss? Ikki undirmeta hesi orðini, tí tey eru sentral, vilt tú geva lesaranum eina mynd av tær.
text: #000007
text: Og minst til, hvønn tú skrivar til. Eitt er, at ein skrivar, sum ein tosar, men í hesari vinnuni má ein eisini vera liðiligur, tí tað er ymiskt, hvør málbólkurin er. Hov! Sært tú, hví ketan hoppaði av har? Eg skrivaði ein heldur enn tú. Tá verður tað ópersónligt og óviðkomandi at lesa. Hav altíð ein móttakara í huga. Ein tummilregla er at skriva, sum um tú skrivaði til ein góðan vin. Tak tað róligt og brúka ikki óneyðuga fín ella háfloygd orð.
text: #000008
text: Um tú ivast, hvussu eitt orð stavast, so hyggur tú í orðabókina. Men finnur tú ikki orðið, tú leitaði eftir, hvussu so? Finnur tú ein avloysara í staðin? Eitt nú eru orðini allíkavæl og (væl) egnaður ikki at finna í Móðurmálsorðabókini. Men mítt máloyra sigur mær – og tað veit eg, títt eisini ger – at soleiðis siga flestu føroyingar. Stóla upp á máloyrað. Eisini tá orðabókin sigur nakað annað. Og hav oyrað við tær, allastaðni tú fert. Ver eins forvitin, tá tú hoyrir eitt nýtt orð, sum tá tú hoyrir eitt gamalt ella eitt gloymt orð.
text: #000009
text: Summi siga, at føroyskt er sagnorðamál, men tá tú fæst við marknaðarføring, eru sagnorð heilt avgerandi, tí tey leggja upp til, at okkurt hendir; tey seta tankarnar í gongd. Óteljandi dømi finnast. Just do it. Think different. Og fantastiska slagorðið hjá Endurnýtsluni: Skilir tú? Og hey, droppa lýsingarorð – uttan so tey geva setninginum eina musiska dimensjón ella heildini ein nýggjan týdning – tí tað finnast næstan eingi lýsingarorð við plúmmi í (banniorð undantikin).
text: #000010
text: Aftur at tí eru tvey orð, sum altíð rigga væl í lýsingum (hetta lærir tú á fyrsta degi í reklamu-skúla), og tað eru orðini nú og tú. Men minst til innihaldið, og hvat tú hevur pá hjarta, og ger tær greitt, hví hetta er viðkomandi fyri onnur.
text: #000011
text: Dømi: Tað gevur onga meining at skriva "Visti tú, at [set inn heitið á vøru] frá [set inn fyritøku] nú [set inn hvat er gott við vøruni] og fæst fyri bert [set inn niðursettan prís]". Tað skuldi man annars trúð, ha? Tí Visti tú, at nú er ein setningur, sum byrjar við sagnorði og hevur orðini tú og nú. Men sum samskifti gevur hetta ikki meining, tí a) øll gera tað og b) øll gera tað. Ger ikki sum øll hini. Ver tú.
text: #000012
text: At seta ð og komma hevur einki at gera við at meistra kynstrið, sum er at skriva, sum tú tosar. Vit fyrihalda okkum jú heldur ikki til sovorðið, tá vit tosa. Stríðist tú við ð og komma, so spyrt tú bara ein, tú kennir, um at rættlesa fyri teg. Host host.
text: #000013
text: Og sum sagt, so er gott føroyskt mál ikki bara eitt avoldað fornmál. Tað er ei heldur bara nútíðarføroyskt við fremmandaorðum og skeivum setningsbygnaði. Tað er bæði. Ein vavgreytur við sínum heilt serligu ljóðreglum. Og tað kann vera, at tað ikki altíð er í tráð við mállæruna, men tað er okkara móðurmál, og her rúmast allar okkara kenslur.
text: #000014
text: Eg havi hug at siga, at fólk, sum hava eina meining um føroyskt, kunnu býtast í tvey: Tey, sum hugsavna seg um føroyskt, sum tað er, og tey, sum hugsavna seg um føroyskt, sum tað burdi verið.
text: #000016
text: Eg skal ikki siga, hvat er rætt.
text: #000017