text: Skuldfrágonga / Treytir fyri nýtslu
text: #000004
text: Í einum litríkum grannalag í gomlu Havnini standa eini lítil gul hús av betongi við reyðum vindeygum og ljósagrønum blikktaki. Har búgva hjúnini Marin og Hans Petur Joensen saman við einasta vaksna soni teirra, Jógvani, og ommu hansara Jovinu.
text: #000018
text: Av og á koyrir Jógvan einsamallur seint um kvøldið framvið húsini, har sum barndómsvinurin býr. So steðgar hann á eitt bil og situr úti í myrkrinum og starir øvundsjúkur inn gjøgnum tey stóru, ljósu vindeyguni og eygleiðir barndómsvinin liva tað góða lívið saman við konu síni og børnunum. Jógvan torir ongantíð at fara inn og koyrir so nakkalangur avstað aftur – sníkir seg burtur, sum tjóvur á nátt.
text: #000068
text: – Bor du hos din abbi?
text: #000117
text: – Koyr nú bara heim, okay....
text: #000232
text: – Trappurnar føra út í ein bakgarð. Men skulu vit út úr garðinum, mugu vit gjøgnum eitt portur, har ein vakt stendur. Men har er eitt hegn inn til ein annan bakgarð, sum hoyrir til eitt annað hús – og har er eitt annað portur út á gøtuna longri burtur. Hegnið er bara nakað høgt... eg veit ikki, um vit sleppa upp um....
text: #000351
text: Heima í lítla gula húsinum av betongi við reyðum vindeygum og ljósagrønum blikktaki skamt harfrá situr sigoynaraomman Jovina við svørtu Bellu liggjandi á akslunum og hyggur út gjøgnum opna kamarsvindeygað hjá sær og roykir cigar. Hon hoyrir gjellini frá hátalarunum á møtinum á Vaglinum, sum runga gjøgnum hálvan miðbýin. Jovina blæsir roykin út gjøgnum opna vindeygað og situr og ristir forhánisliga við høvdinum.
text: #000411
text: Føroyingurin velur at venda heiminum ryggin, geva seg undir verandi umstøðurnar og lata dreymin um eitt breiðari útsýni fara, har hann so heldur roynir at finna seg til rættis í sínum egna lítla heimi, har hann lættari kann spæla kongur í dunnuhylinum.
text: #000437