text: NSR: Jeg byrjaði at venja við einum øðrum liði, sum jeg ikki vandi, men sum jeg bert spældi við av og á. Mín søga í Arctos er eitt sindur fløkjaslig. Ein av teimum, ið eisini leikti við tí fyrra liðnum, hevur verið við Arctos frá byrjan, og hann bað meg koma at spæla við onkuntíð, tó mest sum málmaður, tí knæið hjá mær var í fillum um tað mundið. Tá læknin so gav knænum tey endaligu ”deyðsboðini”, so tók jeg avgerð um at blíva venjari. Tað var so heppið, at Arctos tá vildi taka fetið upp og blíva eitt sindur meira seriøst, og tí sóknaðust teir eftir einum venjara. Teir høvdu – uttan hepni – fleiri til samrøðu, men tá teir so hoyrdu um mínar ambisjónir, so valdu teir at spyrja meg. Haldi, jeg fekk mína venjaradebut 9. juni 2013.
text: #000005
text: NSR: Á vøllinum sigur tú? Tvætl, har hava verið bæði uppflytingar, dystir, leikarir, venjarir og formenn, sum tað hevur verið ein heiður at havt við at gera, men eitt minni er, sum jeg ongantíð farið at gloyma: 27. september 2008 skorar mín sera góði vinmaður, Allan B. Poulsen, í 88. minutti til 2-0 móti VB/Sumba á Sevmýri. Allir renna lukkuligir og samlast hjá honum í eina hjørninum – uttan tveir spønaðir menn í miðverjuni: Undirritaði og landsliðshetjan Óli Johannesen. Okur báðir leggja okum flatar á rygginum mitt á vøllinum, síðu um síðu og halda um hvønnannan, meðan okur skiftast um at fortelja hvørjum øðrum alt møguligt deiligt, sum jeg ikki vil avdúka her. Havi sjáldan upplivað eina so perfekta løtu við so reinari og ektaða lukku. At tað var saman við Konginum ger meg bara enn meira takksaman fyri upplivingina J Fyri slett ikki at tosa um sigursballið heima hjá mær seinni um kvøldið, men tað er ein onnur søga... 😉
text: #000012