text: Fríggjakvøldsmøtini byrja í september 1973
text: #000000
text: Tað var 21. september í 1973, eitt fríggjakvøld, at nakrir ungir útisetar settu kós móti Oxford Alle á Amager, har Susan og eg við lítla Andrew høvdu fingið eina íbúð við endan á einum raðhúsum. Nakrir teirra komu súklandi, aðrir við bussi og onkur koyrandi í bili. Hetta vóru fyri tað mesta yngri útisetar undir útbúgving í Keypmannahavn. Vit mundu vera eini 15-20 fólk hetta kvøldið.
  Vit sungu saman, lutaðu nakrar tankar, og eg segði frá hugsan okkara um at hava eina tílíka løtu hvørt fríggjakvøld.
  Aftaná var ein drekkamuður at fáa og fólk hugnaðu sær, áðrenn tey fóru aftur til hús.
  Tað var nakað nýtt at hava føroyskt møti einaferð um vikuna, men væl var tikið ímóti hesum nýggja tiltakið. Og tørvurin má hava verið har, tí longu ein mánaða seinni eru vit 32-33 fólk, sum tað sæst á felagsmyndini niðast her á síðuni. Og tað vóru ikki bert fólk úr brøðrasamkomuni, sum komu á møti, men eisini fólk við aðrari bakgrund.
text: #000004
text: Eg haldi eg kann siga, at okkara trúarstig var drivið fram av eini visión um at vera landsmonnum okkara ein hjálpandi hond í einum pulserandi býi við nógvum tilboðum, møguleikum og freistingum. Ikki minst tey ungu, lesandi lógu okkum nógv á hjarta, sum lættliga kundu verða rivin um koll í teirra trúarlívi í nýggja umhvørvinum herniðri. Tíverri vóru fleiri dømi um tað.
text: #000006
text: Og so hildu hesar samkomur á hvørt fríggjakvøld kl. 20 á Oxford Allé. Vit sungu kendar og nýggjari sangir til klaver- og stundum gittarspæl, og væl varð sungið við. Og so vóru vitnisburðir at hoyra, umframt at Orð Guds varð borið fram.
  Gott samanhald var millum ungu útisetarnar, sum búleikaðust í Keypmannahavn um hetta mundið. Gleðin var stór at koma saman og hava samfelag hvør við annan – so stór, at tað varð stundum sungið í bussinum, tá ið fólk fóru heimaftur til hús.
  Vit høvdu eisini góðar grannar í húsinum og á økinum rundanum, sum tóktust at venja seg við, at einaferð um vikuna var rættiligt lív í niðastu íbúðini, sum mangan var fylt við ungum fólki, har prátið var lívligt, og sangurin rungaði við megi. Men ongar klagur komu nakrantíð øll tey seks árini, vit vóru har, tað eg minnist.
text: #000008
text: Alexander Samuelsen hevur skrivað hugleiðing um vitjan sína í Keypmannahavn í 1973, tá hann fór at hitta Súsannu, sum hann var trúlovaður og seinni giftur við. Tey fóru so á møti á Oxford Allé, og “at fara í Kristnastovu og hitta fleiri føroyskar útsetar, flest allir í útbúgvingarørindum, var nýtt og spennandi. Hetta varð eitt gott og gevandi kvøld. Og so heldur Alexander fram:
  “Serliga væl minnist eg, tá vit hetta kvøldið fóru heim aftur úr Oxford Allé. Vit vóru fleiri ungfólk, sum fylgdust yvir í bussskýlið og inn í bussin.
  Vit settu okkum aftast í bussinum, og skjótt tónaði sangurin. Vit sungu vøkur kór og sangir, sum vit frammanundan høvdu sungið í Kristnastovu. Har sótu nøkur fá fólk framman fyri okkum, men vit ansaðu teimum ikki. Hetta vóru uttan iva danir, og teir skiltu okkum ikki kortini, so vit sungu so væl, vit dugu, uttan tó at órógva ella vera til ampa.
  Tá vit nærkast miðbýnum, steðgar bussurin við eitt buss-steðgipláss. Ein stórur maður frammanfyri okkum reisir seg, vendir sær á, smílist og takkar so hjartaliga fyri vakra sangin. Eg haldi, at hann gjørdi tað á føroyskum. Eg hvakk við, men so kendi eg, hvør maðurin var: Claus Herman. Claus Herman var dani, sum kom til Føroya at taka við starvi á sosialu umsitingini, sum var hjá Ríkisumboðsmanninum. Tá heimastýrið tók yvir málsøkið, flutti Claus Herman við, og varð settur leiðari fyri Sosialu fyrisitingini, sum seinni fekk navnið Almannastovan. Seinni gjørdist hann fulltrúi í landsstýrinum.
  Claus Herman doyði í august 1990, 61 ára gamalur. Eg havi mangan hugsað um hesa løtuna í bussinum í 1973, tá vit vóru á veg heim úr Kristnastovu. Hon stendur prentað í minninum.”
  Áhugavert hjá okkum at lesa so mong ár aftaná. Alexander heldur, at hetta var beint eftir at fríggjakvøldsmøtini vóru byrjað – kanska næsta møtið á Oxford Allé.
text: #000010
text: Í dag nýta vit teldur og internet fyri at fáa boð út til fólk um fundir og tiltøk. Soleiðis var ikki tá. Vit máttu gera vart við møti okkara gjøgnum skrivligar innbjóðingar, samrøður og lýsingar – munnligar og skrivligar. Henrik Thomsen, bókbindari við stórum hjartalagi fyri føroyingum, hjálpti okkum at gera hesa grønu innbjóðingina, sum vórðu “duplikeraðar” at handa fólki ella senda út í postinum. Har verður sagt, at “Hvørt fríggjakvøld kl. 20 (stundisliga) hittast ungir føroyingar í heiminum hjá Øssur Berghamar til eina fría og óhátíðarliga samkomu við kristiligum innihaldi, har prátað verður un andaligar spurningar við Bíbliuni sum grundarlag”. Her má havast í huga, at navnið og stovnurin fyrst gjørdist veruleiki eitt ár aftaná.
  Vitjandi talarar luttóku viðhvørt – bæði føroyingar, danir og enskt talandi trúboðarar, sum ferðaðust í Keypmannahavn.
  Trý skúlaheim vóru um tað mundið á Amager, har fleiri útisetar búðu: Sofiegården, Øresundskollegiet og Grønjordskollegiet. Har kundu vit leita upp føroyingar, heilsa upp á teir og bjóða teimum á møti.
text: #000012
text: Ríkishospitalið, sum tað sá út um ta tíðina – við gamla bygninginum frammanfyri, har skrivstovan var.
text: #000013
text: Vit fóru síðani undir at vitja sjúklingar á Ríkissjúkrahúsinum, Ortopædisk Hospital og á Finsen (sum “Finsensinstituttet” varð kallað). Visiónin fyri hesum arbeiði var íbirt trý ár frammanundan. Tí í 1970 var møtistevna í Mercur teatrinum, og Sangbrøður vóru við. Ein av fyrireikarunum av møtunum var Brynleif Hansen. Undir stevnuni í Keypmannahavn vandu vit ein dagin nakrar sangir í salinum í Thorsgade 40 á Nørrebro. Brynleif , sum var við okkum hendan dagin, sigur so, tá venjingin var av: Nú fara vit yvir á Ríkissjúkrahúsið at vitja nakrar føroyingar. Brynleif hevði vist fingið eitt yvitlit yvir, hvørjir føroyskir sjúklingar vóru innlagdir og hvar. Jú, vit Sangbrøður gingu við til hugskotið hjá Brynleif og gingu so frá eini sjúkrastovu til aðra og sungu fyri teimum føroyingunum, vit komu framá. Hesa sjónina gloymdi eg ikki. Brynleif andaðist fáar mánaðar seinni í flogvanlukkuni í Mykinesi. Helst gjørdi vitjanin á Ríkissjúkrahúsinum hendan dagin sítt til, at vit eisini fóru undir eina tænastu millum føroyskar sjúklingar, stutt eftir at vit vóru komin til Keypmannahavnar at búgva.
  Tá var alt meiri einfalt enn tað er ídag, og tað var stórt forstáilsi fyri okkara arbeiði. Minnist, at ein føroysk kvinna, sum arbeiddi á skrivstovuni á Ríkissjúkrahúsinum hjálpti okkum at finna fram til føroyingar, sum vóru innlagdir.
  So vóru aðrar uppgávur á sosiala økinum, sum komu so við og við. Viðhvørt varð ringt úr Føroyum, tá fólk heima vóru ørkimlað, tí onkur í familjuni var í trongstøðu herniðri. Tá var heldur einki Sjúklingahotell og eingin føroysk ráðgeving, sum vit kenna hana ídag. Tí høvdu vit helst fleiri sosialar uppgávur í tí tíðini, enn vit kanska hava havt seinnu árini.
  Eisini høvdu vit viðhvørt fólk búgvandi, sum høvdu brúk fyri hjálp og umsorgan í eina tíð. Vit høvdu onga fakligan serkunnleika, men royndu at fjálga um, vegleiða og hjálpa teimum, sum frægast, ið vórðu send á leið okkara.
text: #000014
text: Hvussu kundi verkið halda fram?
text: #000015
text: Vit merktu meira og meira til uppbakking heimanífrá. Fólk í samkomu okkara vóru fegin um at vit vóru farin undir hesa uppgávu. Meira og meira kendu vit okkum staðfest í, at hetta var eitt rætt stig, vit høvdu tikið. Fríggjakvøldssamkoman savnaði frá fyrsta degi so mikið av fólki, at tað var eyðsæð, at haldast mátti fram við hesum.
  Men – ja, tað var eitt men. Vit kundu bara vera á Oxford Allé í eitt ár, tí húsini skuldu seljast á sumri í 1974. Hvat var so at gera? Hesin spurningur gav okkum mikið høvuðbrýggj, men tað koma vit kanska aftur til seinni. Ø.
text: #000017
text: Felagsmynd – tikin um ein mánða eftir byrjan.
text: #000018
text: Sangurin ljómar í stovuni á Oxford allé. Maðurin uttast til vinstru er Símun Fuglø, ið – saman við konuni Honnu – var ein hollur stuðul í verkinum í mong ár.
text: #000019
text: Hugleiðing um Hawking og Joni
text: #000020