text: “Tá ið eitt foreldur er ført fyri at geva barni sínum tað gávu, sum íkensla er, broytist alt.”
text: #000002
text: Tí hon er avgerðandi neyðug fyri at tú skalt megna at skilja barn títt og knýta bond við tað. Tí hon fyribyrgir, at tú bert øll tey óloystu viðurskiftini úr tínum egna barndómi víðari til títt barn. Og tí at uttan íkenslu fer barnið heilt einfalt ikki at kenna seg elskað, líka mikið hvussu nógv tú elskar tað.
text: #000008
text: Íkensla styrkir bondini við tey, vit hava samband við. Íkensla hjálpir barninum at merkja, at onkur skilir tað, og at tað ikki er so einsamalt við síni pínu og líðing. Íkensla lekir.
text: #000012
text: Tað hendur natúrliga, sum partur av heilsugóðari kensluligari menning, bara børnini uppliva íkenslu frá teimum, sum taka sær av teimum. Tí er tað, at uppaling við íkenslu er ein tvífald gáva til barnið: Umframt at tín íkensla hjálpir honum ella henni at læra at hava tamarhald á sínum kenslum, so fer tað, at uppliva tína íkenslu, eisini hjálpa barninum at menna íkenslu mótvegis øðrum.
text: #000014
text: Og hetta, at geva íkenslu, er eisini ein gáva til tín, tí børn sum merkja íkenslu eru munandi meira samstarvshugað og opin fyri tínari vegleiðing. Við øðrum orðum gerst tað nógv lættari at vera foreldur!
text: #000015
text: Men flestu foreldur fara upp at flákra og gerast nervøs tá ið tosað verður um foreldraskap við íkenslu. Hvussu skalt tú “gera” akkurát?
text: #000016
text: Tú veitst tað longu. Hvørja ferð tú sigur, “eg veit hvussu tað kennist hjá tær” ella “tað sær út sum at tú hevur havt ein strævnan dag,” so vísir tú íkenslu. Hvørja ferð tú hevjar teg upp um tínar egnu kenslur, fyri at skilja tingini úr sjónarhorninum hjá barni tínum, so er tað íkensla.
text: #000017
text: Undirtrýstar kenslur, hinvegin, fjara ikki burtur. Vit bera tær við okkum. Undirtrýstar kenslur eru fangaðar og leita eftir einum vegi at sleppa út. Av tí at tær ikki eru undir tilvitaðum eftirliti, so stinga tær seg upp óstemmaðar, tá ein undir skúlaaldri slær systir sína, ella ein sjey ára gomul hevur marruna, ella tá ið ein ellivu ára gamal fær nervøs hábrøgd.
text: #000020
text: Tú kanst (og eigur) at seta mørk, eftir hvat er neyðugt. Og síðani viðurkenna, at barnið gerst í ringum lag av hesum mørkum. Ikki fara í verjustøðu. Tað er umráðandi fyri barnið, at tú tolir hetta vónbrot og øði, sum verður vend ímóti tær, og at tú elskar barnið, sjálvt tá ið tað ikki er í sambandi við sín kærleika til tín.
text: #000023
text: Málið hjá tær er at lata barnið koma víðari frá síni ørkymlan, so tað kann byrja at hugsa um loysnir sjálvt. Ikki at tú loysir trupulleikarnar fyri tað. Tá ið barnið vísir og/ella sigur tær frá sínum kenlsum viðvíkjandi onkrum viðurskiftum, so ræður um hjá tær at lurta og viðurkenna, ikki at loypa inn við loysnum. Tað merkir so eisini, at tú mást stýra tínum egnu stúranum og óttakenslum.
text: #000024
text: At góðtaka kenslurnar hjá barninum og endurspegla tær, merkir ikki at tú ert samdur ella tekur undir við teimum. Tú vísir barninum, at tú skilir, ikki meira, ikki minni. Og um tú nakrantíð hevur merkt, at onkur skilir teg, so skilir tú, júst hvussu góð gáva hetta er.
text: #000025
text: “Sig mær hvussu tað følist” er ikki íkensla. Íkensla er at viðurkenna tað, sum barnið roynir at siga ella vísa tær, líkamikið hvat tað so er: ”Tú sigur, tú kundi hugsað tær at spælt longri.” Ella “Eg síggi, andlitið hjá tær sær soleiðis út”
text: #000026
text: Eg lovi tær, íkensla við ringar kenslur er kvikasti mátin at fáa tær at hvørva aftur. At argumentera barnið úr sínum ringu kenslum, trýstir tær bara niður, fyri síðani at koma upp aftur seinni. Eftir at barnið hevur møguleikan at vera varugt við, góðtaka, og siga frá síni kenslu, fer tað at vera til reiðar at broyta leikpallin og skifta evni. Hetta kann taka eina løtu, men tað fer at ganga skjótari, tá barnið innsær, at eingin roynir at lítisgera kenslurnar hjá tí, við at biða tað “koma yvir tað”. Og tú hevur givið barninum boðskapin, at hann ella hon er góðtikin, ØLL sum hon er, eisini hennara ólekru kenslur.
text: #000028
text: “Tað ljóðar sum tú ert nokkso ill við beiggja tín.”Ella “tað virkar sum tú stúrir fyri útferðini í dag."
text: #000032
text: Tað, sum hevur størstan týdning, er at barnið MERKIR, at tú skilir tað. Lat tín atburð verða í samljóði við hýrin á barninum. At vera eitt sindur harmur um at hansara lið tapti fótbóltsdystin, krevur ikki at tú ber teg at, sum um onkur júst er deyður. Júst sum tað kann elva til eitt herðindi av illsini, um tú bara jabbar mekaniskt, “tað kann vera hart, tá ið sjeikurin ger tað liðugt,” við tína tannáringadóttir.
text: #000033
text: “Tá ið børn merkja, at onkur skilir tey, so minkar kenslan av einsemi og pínu. Tá ið vit skilja børnini, gerst teirra kærleiki til okkara djúpari. Samkenslan frá einum foreldri virkar sum fyrstahjálp fyri særdar kenslur. Tá ið vit veruliga ásanna og viðurkenna torføru støðuna hjá barninum, og seta orð á vónbrotið, so kann barnið ofta savna sær styrkina til at møta veruleikanum.”
text: #000034