text: ”Eigi eg at varða um bróður mín?” Fyrsta Mósebók, kapittul 4
text: #000003
text: Tað er kríggj, og tað hava veri kríggj, og tað verða kríggj. Fyrsta kríggi í heiminum brast á við tí fyrsta barninum, tí fyrsta menniskjanum, sum borið er í heim á hesi fold. Av øvund breyt kríggið út millum tveir brøður. Syndin og illskapurin vann á bróðurkærikanum gjøgnum misunnilsi. Um føðing Káins sigur Eva, móðir hansara: Mansbarn hevur mær ognast við Harrans hjálp. Men Eva ánaði lítið, hvat henda ogn, hesin skattur, kom at volda henni av sorg og trega.
text: #000004
text: Av øvund beindi hesin sonur hennara fyri yngra syni hennara. Tað stendur, at Káin gjørdist ógvuliga illur á Ábel bróður sín (Les 1. Mósebók kp 4), og gekk og lútaði við høvdinum. Tá segði Harrin við hann: Káin, hví ert tú illur, og hví gongur tú og lútar við høvdinum? Tá ið tú gert tað, ið gott er, kanst tú treystliga hyggja upp; men tá ið tú ikki gert tað, ið gott er, tá liggur syndin fyri durunum og tráar eftir tær; men tú eigur at vinna á henni!” Men Káin øvundaði Ábel, bróðir sín; og einaferð, teir vóru úti í bønum, leyp hann á bróðir sín og drap hann.
text: #000005
text: Tá segði Harrin við Káin: ”Hvar er Ábel, bróðir tín?” Hann svaraði: ”Tað veit eg ikki; eigi eg at varða um bróðir mín?” Men hann segði: ”Hvat hevur tú gjørt? Hoyr, blóð bróður tíns rópar til mín frá jørðini!”
text: #000006
text: Káin rýmdi burtur frá ásjón Harrans.
text: #000007
text: Guð helt speglinum upp fyri Káin til tess at hann skuldi síggja sína egnu støðu. Men heldur enn at biðja Guð um fyrigeving, so gjørdi Káin sum afrikanska prinsessan, sum í speglinum sá, hvussu mishátt hon var, men vildi ikki góðkenna útsjón sína og breyt speglið við at smekka andlitið í tað. Tá gjørdist hon ikki minni mishátt.
text: #000008
text: Káin segði: ”eigi eg at varða um bróður mín?” við øðrum orðum: Kunnu ikki onnur taka sær av tí. Hini? Tað almenna? Ella onkur annar? Har, sum Káin-spurningurin ljóðar millum menniskju, er kalt og deyði. Tann, ið setur henda spurningin: ”Eigi eg at varða um bróðir mín?” frá tí menniskja kemur ein ísakaldur gjøstur.
text: #000009
text: Tann ómetaliga mongd av synd, sum gjørdist fylgjan av tí, sum Káin framdi, verður sett sum eitt mótbílæti til ta ovurhonds náði og kærleika, sum kom við Jesusi. Mangar øldir seinni kundi ein kvinna fevna sín nýfødda son og sagt kundi vera, at vælsignað er avkom hennara.
text: #000010
text: Ein nýggjur bróður er komin, ein bróður, sum sigur: Eg seti lív mítt til fyri menniskju. Tann nýggi bróðurin er Kristus. Hann sigur: Eg eri hin góði hirðin. Hin góði hirðin setir lív sítt til fyri seyðirnar. Mínir seyðir hoyra reyst mína, og eg kenni teir, og teir fylgja mær og eg gevi teimum ævigt lív, og teir skulu allar ævir ikki glatast, Faðir mín, sum hevur givið mær teir, er størri enn allir, og eingin skal slíta teir úr hond faðirsins.
text: #000011
text: Høgni Hoydal svarar Jóhan Dahl
text: #000014