text: Lesið saman við mær hendingina, tá ið Pumm fer at vitja Kaninus. Hann etur so nógvan hunang frá Kaninusi, at hann kemur illa fyri, tá ið hann skal út aftur úr holuni hjá Kaninusi:
text: #000002
text: „Palla Pumm dámdi altíð so væl ein munn av onkrum klokkan ellivu fyrrapartin, og hann varð ógvuliga fegin at síggja Kaninus seta skálir og krúss á borðið; og tá ið Kaninus segði: ‘Vilt tú hava hunang ella súltutoy aftur við breyðbitanum?’ varð hann so glaður, at hann segði: ‘Bæði,’ og so legði hann afturat fyri ikki at vera ov grammur: ‘Men sama ger við breyðbitanum.’ Og so í eina góða løtu hoyrdist einki meira frá honum, ikki fyrr enn hann at enda reistist murrandi við heldur klistrutari rødd, tók hjartaliga í labban á Kaninusi og segði, at nú noyddist hann at fara.
text: #000003
text: ‘Noyðist tú?’ segði Kaninus fólkaliga.
text: #000004
text: ‘Eg ætlaði mær sjálvur út eitt ørindi,’ segði Kaninus.
text: #000006
text: ‘Farvæl, meðni. Og tað er vist, at tú ikki orkar meira?’
text: #000008
text: ‘Er meira eftir?’ skundaði Pumm sær at spyrja.
text: #000009
text: Kaninus tók oman av íløtunum og segði: ‘Nei, nú er einki eftir.’
text: #000010
text: ‘Eg hugsaði so við,’ segði Pumm og nikkaði. ‘Farvæl, Kaninus, nú má eg fara.’
text: #000011
text: ‘Áh, hjálp!’ segði Pumm. ‘Eg má heldur sleppa mær inn aftur.’
text: #000013
text: ‘Áh, dekan fari!’ segði Pumm. ‘Eg má sleppa út.’
text: #000014
text: ‘Eg sleppi hvørki!’, segði Pumm. ‘Áh, hjálp, og dekan fari!’
text: #000015
text: ...‘Soleiðis er,’ segði Kaninus álvarsliga, ‘tá ið tú etur ov nógv. Eg hugsaði við mær sjálvum,’ segði Kaninus, ‘at annar okkara át ov nógv, og eg visti, at tað var ikki eg. Men nú má eg fara at finna Kristoffur Róa.’
text: #000016
text: Kristoffur Rói búði í hinum endanum á skóginum, og tá ið hann kom aftur við Kaninusi og sá fremsta partin á Pumm, segði hann: ‘Tín býtta, gamla bjørn’ so blíður á málinum, at hinir fingu vónina aftur.
text: #000017
text: ‘Vit kunnu lesa fyri tær,’ segði Kaninus fyri at ugga hann. ‘Eg hopi ikki, tað fer at kava,’ legði hann afturat.
text: #000021
text: ...‘Í eina viku!’ segði Pumm tungliga. ‘Fái eg so einki at eta?’ ‘Tað fer ikki at bera til,’ segði Kristoffur Rói, ‘tá ið tú skalt klænka skjótt. Men vit fara at lesa fyri tær.’
text: #000022
text: ...So í eina viku las Kristoffur Rói sovorðnar bøkur við norðurendan á Pumm, og Kaninus hongdi klæðir at turka við suðurendan á honum – og inni ímillum báðar endarnar føldi Pumm, at hann klænkaði og klænkaði. Og tá ið ein vika var farin, segði Kristoffur Rói: ‘Nú!’
text: #000023
text: So tók hann í framlabbarnar á Pumm, og Kaninus tók í Kristoffur Róa, og allir vinirnir og kenningarnir tóku í Kaninus, og so togaðu tey øll í senn...
text: #000024
text: Og eina langa løtu segði Pumm bara: ‘Ei’... ‘Áh’...
text: #000025
text: Og Kristoffur Rói og Kaninus og allir vinir og kenningar hansara settu seg afturá í ein stóran dunga, og ovast í dungan setti Palli Pumm seg, leysur!
text: #000027
text: Tá ið hann so hevði nikkað til vinir sínar at takka fyri, helt hann fram sína leið gjøgnum skógin, murrandi errin fyri seg sjálvan...“
text: #000028
text: Pumm visti væl, at hann ikki skuldi eta so nógvan hunang, men hann gjørdi tað kortini. Úrslitið var eisini, at hann ikki slapp út úr holuni hjá Kaninusi. Har sat hann fastur! Í samkomuni eru tað eisini fólk, sum koma illa fyri. Mangan eru tað trupulleikar, sum fólk sjálv fløkja seg uppí, og avleiðingarnar eru, at tey gerast føst. Hvør gott er tað ikki tá at hava vinir og samfelag við onnur, sum kunnu hjálpa.
text: #000029
text: Hevur tú nakran at hjálpa tær? Kaninus og Kristoffur Rói vóru skjótir at hjálpa Pumm. Teir vóru skjótir at rópa á øll hini í skóginum um at hjálpa Pumm út úr holini, sum hann sat fastur í. Hvussu er í samkomum okkara? Eru vit skjót at hjálpa øðrum, tá ið tey eru í neyð, ella eru vit skjót tá at finnast at teimum? Eru vit villig at brúka tíð saman við teimum, ella eru vit ótolin? Gævi, tað var soleiðis, at sama hvat hendir fólki, og sama hvør orsøkin er, so røkkur samkoman út til teirra, sum eru í trupulleikum og neyð.
text: #000030
text: At hjálpa Pumm tók tíð. Tað tók Kristoffuri Róa langa tíð at fáa Pumm leysan. Sjálvt um tað tók eina heila viku, so sat Kristoffur Rói trúgvur og las fyri Pumm. Kaninus og Kristoffur royndu alt, teir kundu, men illa gekst. Pumm hevði etið ov nógvan hunang! Tað var bert eitt at gera, og tað var at bíða, til hann var klænkaður aftur.
text: #000031
text: At hjálpa øðrum tekur tíð! Verulig hjálp er ikki løtuverk. Tað krevur tíð, halgan og fyrireiking. Samkoman sum eitt samfelag og vinalag millum brøður og systrar tekur neyðugu stigini at hjálpa teimum, sum eru í neyð, sama hvussu nógva tíð, halgan og fyrireiking tað krevur.
text: #000032
text: Hvør er okkara „hunangur“? Freistingar? Hvat stríðist tú við? Tá ið Kristoffur Rói og vinirnir úr skóginum endiliga fingu hálað Pumm út úr holuni, helt hann fram leið sína, inntil hann kom til eitt træ, har býflugur høvdu síni bøli. Træið var fult av hunangi. Og hvat gjørdi Pumm? Hann byrjaði aftur at eta hunang! Soleiðis er tað tíanverri eisini í samkomulívinum. Tá ið vit hava hjálpt onkrum gjøgnum trupulleikar, so fløkir hann seg upp í tann næsta trupulleikan, áðrenn vit vita av. Hvør gott er ikki at hava góðar og rættar vinir, sum aftur og aftur kunnu hjálpa! Samkoman er eitt samfelag millum vinir, sum standa hvør øðrum við lið, sama hvørjar umstøðurnar eru.
text: #000033