text: Brellbiti frá nýggjari bók (2)
text: #000000
text: Her er ein brellbiti frá einum kapittli úr bókini - bíbliuteksturin og hugleiðingin + nakrir sannleikar, sum eru verdir at vita um bakgrundina til líknilsi.
text: #000003
text: Eingin skræðir bót av nýggjum plaggi og setur hana á gamalt; tí so bæði skræðir hann sundur hitt nýggja plaggið, og heldur ikki hóskar bótin av hinum nýggja til hitt gamla (Lukas 5:36)
text: #000004
text: At seta bót á klæðir er ikki gerandiskostur longur. Men á Jesusar døgum vistu øll, hvussu týdningarmikið tað var at bøta slitin klæðir. Tá Jesus segði líknilsið um at seta bót á gamalt plagg (Lukas 5:36) vistu øll tí, hvat hann sipaði til.
text: #000006
text: Les frá 33. versi fyri at kenna samanhangin. Heilt frá 5:33 til 6:11 síggja vit, hvussu mótstøðan móti Jesusi og boðskapi hansara økist. Í hesum líknilsinum eins og tí næsta er spurningurin, hví lærisveinar Jesusar ikki fasta. Svarið, sum Jesus gav teimum, var, at ein nýggjur vegur var komin, og at tað ikki ber til at blanda gamla jødadómin við nýggja veg Kristusar. Fyri at skilja týdningin av føstu mugu vit hyggja at søguligu bakgrundini. Føsta hevði sínar djúpu røtur í jødadóminum og var ein av djúpastu mátunum at tilbiðja. Føsta var tengd at stóra bótardegnum í Gamla Testamenti (3. Mós. 16:29). Haraftrat fastaðu jødar fýra dagar fyri at minnast, at templið varð lagt í oyði ár 586 f.Kr (Zek. 7:3, 5; 8:19). Føsta varð eisini nýtt í iðran (1. Kong. 21:27; Jóel 1:14; 2:15-27; Es. 58:1-9) og sorg (Ester 4:3). Fariseararnir høvdu gjørt eina skipan, har allir jødar skuldu fasta tvær ferðir um vikuna - mánadag og hósdag – tá ið øll skuldu biðja fyri landinum (Lukas 18:12; Didache 8:1; SB 4:77-114). Lærisveinar Jóhannesar doypara fastaðu (Lukas 7:33), og tað gjørdi Jesus eisini (Lukas 4:2; 22:16, 18; Matt. 6:16-18) eins og fyrsta samkoman (Áp. 13:2-3; 9:9; 14:23). Men sjálvt um føsta í sær sjálvum er góð og neyðug, fer Jesus longri niður í hjartað. Hann sigur ikki, at vit ikki skulu fasta ella biðja. Men spurningurin um raðfesting er týdningarmikil. Jødarnir søgdu, at lýdni móti lógunum um føstu og annað var týdningarmiklari enn at eta og drekka saman við syndarum. Men Jesus segði, at um religiøsar siðvenjur forða okkum at elska øll menniskju, so er raðfestingin skeiv. Og hann sigur, at nýggi vegur Kristusar kann ikki blandast við gamla jødadómin og siðvenjur teirra. Les eisini Matteus 9:16 og Markus 2:21.
text: #000010