text: Ímynda tær hetta: Sólin bakar oman og niðan. Børn og vaksin standa klár við startlinjuna. Tá tíðin verður startað, renna tit avstað. Eitt míl er ikki so langt, men tú orkar kanska ikki at renna allan vegin. Tað ger einki. Tú steðgar kanska á, gongur eina løtu, tí tað týdningarmesta er njóta løtuna, beint her, beint nú, saman við barninum. Nær vart tú egentliga seinast á einum russjibana? Og man tað ikki eisini vera ein løta síðan tú grulvaði niðri í sand? Runutar hendur hála teg upp um eina forðing, men tað ger einki, tí tú veist, at skjótt sleppur tú í ánna, at skola tað av aftur. Tú fært summarfuglar í búkin, tá tit í gummibáti fara súsani eftir ósanum, undir bygdaskúlanum. Nú sært tú málstrikuna, og orkan kemur brúsandi aftur. Tit tuska avstað. Hond í hond fara tit um strikuna. YES! Hetta kláraðu tit. Tú ert móð/ur, men smílið hjá børnunum fortelur tær tað, sum tú longu visti: HETTA VAR TAÐ VERT!
text: #000000
text: Børnini vóru á útferð í Sørvági
text: #000001
text: Í gjár ruddaðu børnini sandin í Miðvági
text: #000002
text: so eru jólaverkstaðir aftur á skránni í Smilikulluni
text: #000003