text: Landnyrðingur eystan er ringasta ætt í Dímun. Tá kemur hann omanav og melur afturundir. Lítið vatn er, tá turkur er, men ongantíð ov lítið. Ein hylur var í gomlum døgum við Kleivina, og haðani varð vatn borið. Tungt var tað mangan. Har vórðu klæði eisini vaskað og kókað.
text: #000002
text: Burtur úr neytunum fekst mjólk, sum ostur eisini varð gjørdur burturúr. Hann varð meira enn so seldur av oynni, og serliga krígsárini var eftirspurningurin stórur. Nógv fáast tey eisini við seyð, men onki fer livandi av oynni. Tað man vera djóraplágarí, heldur Janus.
text: #000003
text: Korn hava tey velt í Dímun og eisini eplir, men jørðin er ikki so góð at velta eplir í, heldur Janus.
text: #000004
text: Síðan fer Niels Juel inn í húsini at hitta Kinnu. Hon er úr Sandvík, dóttir Niels og Elisabeth Mørk, og kom 20 ára gomul til Dímunar í 1950. Hon kendi væl til býarlívið í Havnini, men stúrdi onki fyri at búseta seg í Dímun.
text: #000005
text: Nógv var at fáast við, m.a. at skera torv, hoyggja og seta niður eplir. Maturin og køkurin fyltu ikki sørt. Fyrstu árini vóru tey alt árið í Dímun, men nú bara summarhálvuna.
text: #000006
text: “Eg havi trivist grúiliga væl. Eg havi ongantíð saknað nakað, men gott hevur eisini verið at sleppa burtur viðhvørt, ikki minst hjá børnunum,” sigur Kinna. Teimum longdist tó ofta útaftur.
text: #000007
text: Jólunum gjørdu tey altíð nógv burturúr, tá tey vóru í oynni um veturin. Seyðarhøvd av jólaseyði ótu tey jólaaftan. Til morgunmat jólamorgun ótu tey breyð og skinsaskjøt og til døgurða eplir og skinsakjøt. 2. jóladag ótu tey onkra steik, seyð ella gás.
text: #000008
text: Hon greiðir eisini frá øðrum siðum, og tá Niels Juel spyr, um hon hevur verið óttafull, tá menn eru farnir frá húsum, svarar hon játtandi. Men vanlukku hevur hon tíbetur onga upplivað.
text: #000010
text: Í hesi aðru sendingini av trimum úr Stóru Dímun si...
text: #000012