text: Sum smádrongur fór eg viðhvørt við pápa mínum til Keypmannahavnar. Eg minnist serliga væl túrarnar, tá vit vóru í Sirkus. Her bergtóku klovnarnir meg við sínum puntutu, litríku klæðum, stóru skóm, breiðu seðlum, fína hatti og fagurt málaðu andlitsmasku. Glógvandi eyguni, reyða nøsin og stóru smílandi varrarnar gjørdu meg vónríkan og góvu mær hug at síggja meir.
text: #000000
text: Tí gloymi eg heldur ongantíð málningin av einum klovni, sum eg sá fyri nøkrum árum síðani. Klovnurin sat aftan fyri tjaldið, ið fjaldi pallin, meðan frammanfyri frøddust áskoðarnir og bíðaðu eftir meiri undirhaldi. Har sat hann við smílandi maskuni í aðrari hondini, men við hini helt hann boygda høvdi sínum, ímeðan tárini trillaðu niður eftir kinnunum. Vilstur, vónleysur og vónbrotin um veruligu støðu sína.
text: #000001
text: Hava vit ikki øll upplivað hetta í lívinum – at taka maskuna uppá fyri at fjala veruleikan, sum er innanfyri. Og so koma tíðir, tá ið vit sita aftan fyri tjaldið, ið fjalir veruleikan, við smílandi maskuni í aðrari hondini, men við hini halda boygda høvdi okkara, ímeðan tárini trilla niður eftir kinnunum.
text: #000002
text: Hvussu mangan betri er ikki at vera ektaður og frælsur. Einki spæl fyri gallarínum. Eingin smílandi maska, har tárini trilla niður eftir kinnunum innanfyri.
text: #000003
text: Brot úr bókini "Frælsi" s. 77-80
text: #000006