text: Heima hjá okkum er eitt fyribrigdi sum eitur “Koltursmyndir”. Hetta eru landslagsmyndir tiknar við fototóli, og sum helst svara rættiliga væl til tað, sum innan málningar á donskum verður nevnt “sofastykki” – endamálið er at fanga okkurt ljós- ella veðurfyribrigdi, ella kanska bert at lýsa eitt vakurt landslag, men ikki at lýsa fólk ella hendingar.
text: #000000
text: Og allatíðina lá Koltur har, skapið broytist alt eftir hvar tú ert stødd. Haldi at Koltur man vera ein tann mest broytiliga føroyska oyggin.
text: #000002
text: Helst hava umstøðurnar ikki verið tíðarhóskandi, ella kanska hevur tað verið ov einsligt, tí við eitt so varð sløkt í tí eina býlinginum, og nú var bert eitt ljós eftir í Koltri. Eitt rættiliga ítøkilig ímynd av, at tað helst eisini var einsligt har úti – og tað var eisini við til at økja mítt meðvit um júst hetta at vera einsamøll á eini oyggj. Hevði helst verið spennandi um summarið, men í mínum hugaheimi hevði tað verið rættiliga trøllsligt um veturin, myrkarædd sum eg eri.
text: #000004
text: So sløknaði síðsta ljósið í Koltri í 1989 – og oyggin lá myrk. Ongi fólk, einans seyður og fuglur á hesi grønu oyggj. Onkursvegna var tað ikki líka unniligt at hyggja út á kvøldi og einki síggja – ljósini høvdu fyri mær verið vitar, sum eg brúkti at miða meg eftir í myrkrinum.
text: #000005
text: Eingi fólk, eingin bóndi og tá var tað, at fólk á Náttúrugripasavninum komu við einum sera spennandi hugskoti: Hvussu høvdu Føroyar sæð út um eingin seyður var, og heldur eingi fólk – bar til at fáa eina oyggj sum kanningarøki? Fyrimunirnir við eini oyggj eru eygsýndir, tí annars má hegnast, og hóast væl er hegnað, so er altíð vandi fyri at onkur seyður smýgur sær innum girðingina – grasið er sjálvandi altíð grønari hinumegin. So umframt hegn so er eisini neyðugt við ansingarfólki, sum eisini ávirka lendið.
text: #000006
text: Náttúrugripasavnið søkti um at festa Koltur, og legði fram eina ætlan at gera beint tvørturímóti tí, sum annars er ætlanin við einum festi, nevniliga at taka alla framleiðslu av, og ístaðin at hava eina náttúruvísindaliga granskingarstøð í Koltri.
text: #000007
text: Sera spennandi ætlan, og hevði hon verið sett í gildi tá, so høvdu ivaleyst nøkur úrslit verið at sæð nú, 25 ár seinni. Sjálv meti eg hetta uppskot sum eitt markamót hjá mær sjálvari, tí áðrenn hevði eg als ikki hugsað møguleikan, at vit kundu hava eitt øki í Føroyum uttan seyð. Kendi ikki til annað, og metti at seyðabit var ein sjálvsøgd náttúrulóg. Tí harmaðist eg eitt sindur, tá granskingarstøðin ikki bleiv veruleiki, men tey heldur valdu at Koltur framhaldandi skuldi vera eitt vanligt festi.
text: #000008
text: Tíðin tá legði upp til, at slíkar kanningar skuldu gerast við fullkomnari friðing – og sjálvandi, um spurningurin var hvussu Føroyar høvdu sæð út uttan seyð og fólk, so var ein friðað Koltur ein upplagdur møguleiki.
text: #000009
text: Í mun til uppskotið um at friða Koltur fyri bæði fólk og fæ, so havi eisini eg flutt meg, og vóni so inniliga at vit fara at fáa ein tjóðargarð har úti fyri bæði fólk og fæ, tó við so mikið strangari reglugerð, at tamarhald fæst bæði á ferðafólki, seyði og øðrum fenaði og fyri ikki um at tala granskarum, sum øll jú royna at sleppa framat ágóðunum.
text: #000012