text: Skuldfrágonga / Treytir fyri nýtslu
text: #000004
text: “Eg eri ósamdur í tí, tygum siga, men eg vil verja tygara rætt til at siga tað, um eg so skal lata lív fyri tað.”
text: #000005
text: Alt í lagi... tað kann vera torført at venja seg við – serliga í fyrstani. So øll støk fólk hava uttan iva av og á fyri neyðini at hyggja at teim ljósu og góðu síðunum við at vera stakur/støk. Gott er at minna seg á, á hvønn hátt tað kann vera gott at vera stakur.
text: #000009
text: Eitt tað fyrsta, ein ofta hevur hug til, tá ein gerst stakur, er at renna beint mótsatta veg – helst beint inn í eitt nýtt parlag! Bara OKKURT parlag! Mítt ráð til tey fólkini, ið hava hug til tess, er: Ikki binda teg beinanvegin í einum nýggjum parlag! Tað kemur sjáldan til at virka væl (heldur ikki, um tú heldur, tað hevur virkað fyrr). Lít á meg í hesum førinum. Eg havi roynt tað.... tvær ferðir!
text: #000010
text: Tá vit standa og rilla eftir eitt kalt og hart brot við sjeikin ella dámuna, so er fyrsta kenslan ofta: Stúran. Vit stúra fyri, um nakar nakrantíð fer at verða drigin at okkum aftur, um nakar fer at tíma at ganga saman við okkum og koma í song við okkum aftur, um vit nakrantíð fara at finna ‘sannan kærleika’ og eydnuna.
text: #000011
text: Svarið er, um tú hugsar teg um, uttan iva: Ja! Einaferð, tá tú kemur yvir stúranina, kanst tú fult út viðurkenna og virðismeta alt tað, sum er gott við at vera stakur/støk. Í veruleikanum er tað ein rúgva, sum er sera gott við tí.
text: #000012
text: Mítt ráð til tín beint nú er: Ikki spilla tína virðismiklu tíð við at stúra fyri at gerast eldri og enda við at vera einsamallur/einsamøll. Royn heldur og njót staka lívið beint nú!
text: #000013
text: Tú kanst fegnast um alt tað frælsið, tú hevur nú – t.d.: Tú kanst sova nær og hvar, tú vilt (fyri ikki um at tala við hvørjum, tú vilt, og hvussu ofta!)
text: #000014
text: Álvara... Hugsa um tað eina løtu. Hvussu kul er tað ikki? Tínir giftu vinir, ella vinir í parlag, kunnu ikki gera tað (í hvussu so er ikki við góðari samvitsku).
text: #000015
text: Tú kanst eta tað, tú hevur hug til, tá tú hevur hug til tað. Onkuntíð hevur tú hug til at eta nógv og onkuntíð hevur tú hug til bara at smáeta okkurt – onkuntíð hevur tú hug til at eta sunt og onkuntíð ósunt. Tað er líkamikið – eingin kann gremja seg um tínar etivanar.
text: #000016
text: Støk kunnu brúka tíð saman við øllum, sum tey hava hug til at brúka sína tíð saman við, uttan at skula ringja og geva onkrum eina frágreiðing ella spyrja onkran um loyvi. Tey kunnu fara út, hvar tey vilja, tá tey hava hug – ella vera verandi heima, tá tey hava hug til tað.
text: #000018
text: Um eg skal tosa av egnum royndum, so vil eg siga, at lívið sum stakur/støk veruliga kann geva styrki og vera mennandi í stóran mun. Tá sjeikurin gjørdi tað liðugt við meg, var eg noydd at finna mær eitt annað stað at búgva, ein annan bil at koyra og eitt starv, sum eg kundi liva av. Innanfyri fáar mánaðir koyrdi eg ein fýrahjólsdrivnan jeep, fann eitt deiligt hús og eitt gott starv, fekk mær mítt egna gjaldskort og mítt egna bankalán! Rós til mín!
text: #000019
text: Mánaðirnar eftir, at tað var liðugt millum meg og sjeikin, ferðaðist eg til London, New York, San Fransisco og Amsterdam. Tað endaði við, at eg fekk meira í lag uppá eitt ár, har eg var støk, enn eg fekk í 7 ár í parlag! Tað var fantastiskt.
text: #000020
text: Tá tú ert stakur/støk, sleppur tú at vera akkurát so sjálvglað/-ur, sum tú vilt, uttan at fáa ringa samvitsku av tí. Tú sleppur at savna teg 100 prosent um tað, tú hevur hug til at fáa burturúr lívinum, uttan at skula skeldast við nakran um tað. Hvar vilt tú búgva? Hvørjar litir vilt tú mála tínar veggir við? Hvat slag av bili, vilt tú keypa og koyra í? Hvar vilt tú halda tína summarfrítíð?
text: #000021
text: Støk kunnu t.d. fara á skeið í fremmandamálum, taka upp frítíðarítriv ella ítrótt og møta nýggjum fólkum hesi støð, uttan at standa til svars fyri nøkrum øðrum enn sær sjálvum.
text: #000022
text: Staka tíðin er ein tíð, har tú kanst sleppa at royna okkurt, tú altíð fegin hevur viljað roynt (serliga um tað er okkurt, sum fyrrverandi sjeikurin/dáman ikki vildi hava teg at gera!). Tað er ein tíð, har tú kanst taka tær um reiggj og koma í form – bæði sálarliga og kroppsliga.
text: #000023
text: Tá tú ongan hevur í tínum lívi, sum tú skalt taka atlit til ella mást biða um loyvi frá, so hevur tú fult frælsi til at seta egin persónlig mál. Tá tú ert í einum parlag, so kanst tú ikki loyva tær hetta marglætið í sama mun, tí tá er altíð ein annar/ein onnur at taka atlit til.
text: #000024
text: Nógv fólk, sum eru í parlag, hava nóg mikið í sær sjálvum. Staka tilveran er móteitur móti júst tí – at hava nóg mikið í sær sjálvum.
text: #000025
text: Líkamikið um tú ert kvinna ella maður, so hevur tú nú tíð til at vera saman við vinum og familju, sum tú annars hevur forsømt. (Og betri enn: Tú noyðist ikki at vera saman við vinum og familju hjá sjeikinum/dámuni, sum tú ikki brýggjaði teg um kortini!) Er tað ikki herligt?
text: #000026
text: Stutt sagt: Finn teg sjálva/n og lær teg sjálva/n at kenna aftur, tí vit øll hava lyndi til at gloyma okkum sjálvi burtur, tá vit gerast partur av einum parlag, og missa tað, sum vit veruliga eru, úr eygsjón. Eitt ella annað stað á vegnum kann persónligi samleikin hvørva í samanrenningini millum teg og ein annan. Tað er ikki til at koma uttanum – serliga ikki í einum longri varandi parlag.
text: #000027
text: Eg vil fegin siga tær frá einum loynidómi: Tað, at kenna seg sjálva/n og tað, at elska seg sjálvan, eru lyklarnir til at finna ta eydnuna, tær leingist so eftir. Um tú nært tí, so fellir alt annað uppá pláss eisini – arbeiði, kærleiki og vinarlag – tað vil vísa seg samsvarandi.
text: #000028
text: Her eru nøkur ting, sum mær dámar so stak væl við at vera stakur/støk:
text: #000029
text: • Eg kann sova nær og hvar (fyri ikki um at tala við hvørjum), eg havi hug!
text: #000030
text: • Eg kann arbeiða til klokkan tvey um náttina uttan at fáa skuldarkenslu.
text: #000031
text: • Eg kann sova uppá tvørs í mínari dupultsong, um eg havi hug – eingin er har, sum kann stjala dýnuna frá mær og halda meg vakna/n við snorkan ella øðrum kroppsligum ljóðum.
text: #000032
text: • Eg kann logga á netið, tá eg vil – t.d. eisini klokkan trý um náttina í mínari egnu song uttan at órógva nakran við síðuna av mær – meðan eg rógvi út á netinum, kjatti og skrivi. (Júst tað elski eg!)
text: #000033
text: • Eg kann hyggja upp og niður eftir monnum/kvinnum allastaðni har eg fari, uttan at kenna meg seka/n.
text: #000034
text: • Eg noyðist ikki at finna meg í vánaliga ‘smakinum’ í tónleiki ella klæðum hjá sjeikinum/dámuni.
text: #000035
text: • Eg havi fullkomið sjálvræði og frælsi til at gera, hvat eg vil, tá eg vil, uttan mun til avleiðingarnar.
text: #000036
text: • Eg kann fara í akkurát tað, sum eg havi hug til, uttan at skula stúra fyri, hvussu tað sær út, ella um tað nú sær nóg gott ella nóg sexut út!
text: #000037
text: • Eg kann eta, hvat eg vil, tá eg vil (so nógv ella lítið, eg vil) uttan at vera skuldsett av nøkrum.
text: #000038
text: • Eingin er at grenja inn á meg ella til at niðurgera meg.
text: #000039
text: • Einastu vanarnir, eg kann argast inn á, eru mínir egnu ( – øhhh, eg tosi kanska í so nógv við meg sjálva/n nú...)
text: #000040
text: • Eg skal ikki rudda óruddið upp eftir øðrum – ella taka uppvaskið eftir øðrum – ella vaska klæðini hjá øðrum – alt er bara mítt egna!
text: #000041
text: • Eg finni ongantíð hár (ella okkurt annað!) á vesibrettinum ella í baðikarinum – og vesibrettið er altíð niðri/uppi!
text: #000042
text: • Eg vitji vinir so leingi ella so stutt eg vil – uttan skuldarkenslu.
text: #000043
text: • Eg hyggi at teim sjónvarpsrásunum ella sendingunum, eg havi hug til, uttan at skula berjast um fjarstýringina við nakran.
text: #000044
text: • Eg havi ikki ringa samvitsku um at hyggja eftir teimum sendingum í sjónvarpinum, mær dámar best – og eri ongantíð tvungin til at hyggja at sendingum, sum eg ikki orki fyri.
text: #000045
text: • Eg kann fara í biograf at síggja teir filmar, eg havi hug til ( – ikki øllum dámar at fara í biograf einsamøll, men eg fari ofta – og alt poppkornið er mítt!)
text: #000046
text: • Tónleikurin, eg lurti eftir á anlegginum, er altíð tann eg sjálv/ur havi valt.
text: #000047
text: • Øll íbúðin er innrættað eftir mínum smaki við mínum møblum.
text: #000048
text: • Tvey orð: Skápspláss og rásarúm!
text: #000049
text: • Um eg knappliga fái hug at fara onkustaðni burtur eitt vikuskifti, kann eg bara gera tað, uttan at hugsa um nakran annan.
text: #000050
text: • Eg havi ongan, sum skundar undir meg, tá eg eri úti og keypi – t.d. fløgur – ella sum kann fáa meg at kenna meg sekan fyri at keypa “enn eina fløgu, mær ikki nýtist”!
text: #000051
text: • Eg sleppi at uppliva tann “fyrsta mussin” og fyrsta litinskapin aftur og aftur (um eg havi hug).
text: #000052
text: • Allan matin í mínum stóra køliskápi eigi eg sjálv/ur.
text: #000053
text: • At enda – og serliga – tá mínir vinir í parlag grenja fyri mær um teirra parlag, so eri eg takksamur/-som fyri, at eg ikki noyðist at finna meg í teimum trupulleikunum persónliga (sum nú er í hvussu er).
text: #000054
text: Tá mær leingist eftir at vera í einum parlag, so kann eg bara lesa henda listan fyri at minna meg á, hvussu heppin eg eri at vera stakur/støk (ikki altíð, men so sanniliga beint nú).
text: #000055
text: Eg síggi pør fara at eta døgverða sunnudagar hjá verforeldrunum – ella hvat tey nú gera – og kenni meg sera takksama/n fyri, at eg havi sunnudagin heilt fyri meg sjálva/n!
text: #000056
text: Tú, sum stúrir, fert eisini at vera tað – við tíðini.
text: #000058
text: Beint nú snýr tað seg so bara um at eta ein góðan døgverða við stearinljósum fyri trý – mær, mær sjálvum og mær. Eg vil ráða tær til at gera tað sama. Far við tær sjálvum, júst soleiðis sum tú ynskir, at onnur fara við tær.
text: #000059
text: var js, fjs = d.getElementsByTagName(s)[0];
  js = d.createElement(s); js.id = id;
text: #000060
text: Permanent link to this article: 
text: #000061
text: Please use our Contact Form.
text: #000064