text: Tá Susan og eg vóru á stuttari vitjan heima í Føroyum í juni, vóru vit á café í Ebenezer, sum altíð er forvitnisligt. Har møta vit ymiskum havnarfólkum og øðrum, sum koma inn á gólvið og fáa ein drekkamunn við onkrum góðum afturvið. Soleiðis er eisini hendan fríggjadag fyrrapart, tá vit vitja, og tað er gott, hugnaligt prát við ymisku borðini. Um 11 tíðina er so ein sangløta við kendum sangum á skránni, har fólk fáa høvi at syngja við.
text: #000001
text: Og har situr Beinta Háberg Jacobsen við klaverið, sum hon trúfast hevur gjørt so mangan, síðani byrjað var við hesum tiltaki. Við borðið, sum er tættast við klaverið, situr Johan Vang saman við konu sínu, Honnu. Johan hevur verið merktur av sjúku í longri tíð, men tóktist væl fyri hendan dagin, og vit fáa heilsa upp á hvønn annan. Eg leggi merki til, hvussu væl hann syngur við í felagssanginum.
  Beinta og eg fáa eisini eitt stutt prát við klaverið, men tá so “Summartíðin gylta” skal verða sungin, halda hon og Charlotta á Váli, sum leiddi sangløtuna, at eg skal spæla tann sangin – sum eg so gjørdi. Ymist samskifti høvdu Beinta og eg havt í samband við sang gjøgnum farin ár, men at hetta skuldi vera hitt seinasta – tað vardi meg ikki.
  Nú so stutta tíð aftaná eru bæði Johan og Beinta farin heim til teir ævigu bústaðir. Johan andaðist 22. juni og Beinta 19. juli. Bæði havi eg kent frá ungum árum og havt gott samfelag við, tá høvi gavst.
  Beinta sat ofta við klaverið, tá Sangbrøður plagdu at syngja í tíðarskeiðinum 1966-1970, og klaverspæl hennara hevur veitt hugna og gleði heilt fram móti endanum av lívsskeiði hennara. Hennara hjartamál vóru mong, og kundi hon hjálpa, so gjørdi hon tað fegin. Minnist eisini við takksemi mann hennara, Eiler Jacobsen úr Skálavík. Hann var vinarligur, hugfarsligur og hjartaligur í medferð – lættur at umgangast og práta við. Trúfesti móti samkomuni merkti tey bæði. Nú eru longu 12 ár, síðani Eiler fór heim til Harran.
  Johan Vang minnist eg eisini væl frá tí virksemi, sum fór fram í samkomuni í Ebenezer, tá vit vóru í yngri árum. Hann var ofta maðurin, sum tók myndir í samband við møti og tiltøk – eisini livandi myndir við “super 8” smalfilmi, ið varð nógv nýtt í 60unum. Eitt nú varð ferðin til Íslands við Sangvitnisflokkinum í 1963 væl “dokumenterað” við myndunum hjá Johan. Hugsi eisini um myndirnar, ið liggja á netinum saman við sangum, innsungnum av Ingálvi av Reyni og Herluf Arnason, sum eru góð, søgulig minni at eiga. Væl hava Hanna og Johan fylgst gjøgnum lívið – eisini tá heilsan hjá Johan fór at bila.
  Góða vinarlagið frá ungdómsins døgum hevur hildið á gjøgnum lívið. Tá vit hava hitst, hevur tað ofta verið í samband við møti og tiltøk í andaligum høpi. Sangkórið í Ebenezer sang so vakurt við jarðarferðina hjá Beintu (ið vit fingu við gjøgnum stroyming) um tey, ið undan okkum eru farin:
text: #000002
text: Saman her vit hava virkað,
  tey bert yvir fjørðin myrka
  Løtan á café í Ebenezer var serstøk og dýrabør, tí hon var samstundis ein skilnaðarstund, uttan at tú reiðiliga varnaðist tað. Ein verður mintur á týdningin av at grípa løtuna, tí ikki er vist, at hon kemur aftur.
  Góðir vinir fara, og tað er sárt, hóast vit vita, at teir nú eru heima hjá Harranum. Tað verður lok lagt á nakað dýrabart, tá deyðin kemur og tekur onkran frá okkum, sum var okkum kærur. Men vónin um at síggjast aftur hinumegin heldur okkum uppi, sum vit siga góðum vinum farvæl hesumegin. Tí – “so satt sum vit trúgva, at Jesus doyði og reis uppaftur, so skal Gud eisini við Jesusi reisa tey uppaftur, sum sovnað eru við Honum” (1. Tess. 4,14). Øssur
text: #000004