text: Hondbóltsfelagið Stjørnan kann í dag ásanna sannleikan í hesum ofta søgdu orðum. Tað eru nemmiliga ikki fjølmiðlar, Neistin ella fólk úr Suðurstreymoy, sum eru størsta hóttanin móti felagnum. Tann hóttanin kemur úr egnum rekkjum.
text: #000006
text: Jánkasligi atburðurin hjá nevndini í felagnum í sambandi við Barbaru Brauer málið er nóg ringur í sær sjálvum, men í dag ber av.
text: #000007
text: Nú ágangurin á felag okkara er stórur, samstundis sum fm-finalurnar hjá kvinnunum standa fyri framman, er umráðandi at vit standa saman um felagið og ikki minst kvinnurnar. Vit vilja tí við hesum heita á klaksvíksingar og norðoyingar allar um mannstekir at møta upp til fm-finalurnar fyri at stuðla okkara kvinnum.
text: #000009
text: Hvør motivatiónin fyri hesari útmelding er, skilji eg als ikki. Við at draga hetta keðiliga mál inn í finalustríðið, gevur man øllum siðiligum stjørnufjepparum ein risastóran trupulleika.
text: #000010
text: Útmeldingin er heilt greið, her verður beinleiðis lagt upp til, at um man heldur tað er ok at rópa ókvæmisorð eftir øðrum leikarum, so skal man koma í høllina, fyri at stuðla hesum.
text: #000011
text: Hetta setur nógvu siðuligu leikararnar, og siðuligu fjeppararnar í sera keðiliga støðu, tí sjálvandi vilja tey stuðla sínum felagi, ið tey eru errin av. Men nú verður tað sett upp, sum eitt stuðulsátak fyri ófantaligheitum .
text: #000012
text: Eg havi ikki orð fyri hvussu óheppin hendan samantvinning er. Eg havi sjálvur fjeppast um Stjørnuna í fleiri ár, tí ein eg kenni, sum spældi har, og eg kann siga beint út, at um viðkomandi enn spældi har, so stóð eg í einari støðu, har eg fegin vildi stuðla henni, men ikki kundi fari í høllina, tí stuðulsbólkurin leggur upp til, at eg harvið stuðli kynsligari niðurgering.
text: #000013
text: Uha uha, man má rósa Kringvarpinum fyri gjøllu lýsingina av málinum, tá neistaleikarin Barbara Brauer varð niðrað av einum sera ófantaligum áskoðara hjá Stjørnuni í Klaksvík. Men í sama viðfangi má man hyggja undrandi at atburðinum hjá Stjørnuni, ið hevur takla málið so illa, sum til ber.
text: #000014
text: Tað sum er so øgiliga skelkandi í hesari niðurstøðu er hetta brotið:
text: #000017
text: Undir blogginum hjá mær fyrradagin, var stórt kjak, um Stjørnan veruliga hevði nokta hendingina, og um hvussu hetta ber til. Nú stendur tað púra greitt, formaðurin hevur guð-hjálpe-me luttikið í niðringini.
text: #000018
text: Eg havi ikki orð fyri, hvussu langt úti hetta er, og undriat á, at fremsta kvinnuliga hondbóltsfelagið hesi seinastu árini kann liva við hesum. Hvussu ber til, at hesein persónur enn er formaður har?
text: #000020
text: Dagur og vika bar í kvøld tíðindini, at hondbóltsfelagið Stjørnan var fríkent í einum rættiliga ófantaligum máli, ið setur føroyskan hondbólt í ringt ljós, og hóast HSF eigur ábyrgdina fyri vánaligu reglugerðini, so eigur Stjørnan ábyrgdina fyri, at málið er blivið so pínligt.
text: #000022
text: Fyrst ein stutt lýsing av málinum. Undir dysti millum Stjørnuna og Neistan rópti ein Stjørnuáskoðari, at Neistin skuldi taka handan mannin av vøllinum, vísandi til Neistaleikaran Barbaru Brauer. Hesin opinbart minnimenti norðoyingurin bleiv við at rópa, eitt nú at hon hoyrdi heima á mansliðnum, sjálvt eftir at hjálparvenjarin hjá Neistanum talaði at, helt ágangurin fram. Alt hetta var fest á film og seinni víst í sjónvarpinum.
text: #000023
text: Neistin kærdi hendingina, men kæran er nú avvíst, tí myndaupptøkur bert kunnu brúkast í sambandi við harðskapsmál, og meðan Neistin “pástóð”, at hendingin fór fram sum upptøkan vísur, so sigur Stjørnan, at hetta ikki hendi. Tí var tað sambært hondbóltssambandinum pástandur móti pástandi, og kundi tí ikki revsast. Hetta er sjálvandi í trá við reglugerðina, og hana skal HSF fylgja.
  Við tí justitsi, ið vit hava sæð í eitt nú fótbólti og kappróðri seinastu árini, er hetta ikki serliga yvirraskandi, tí opinbart kann man næstan ikki revsast í føroyskum ítrótti. Eg vóni, at tað at Dagur og Vika fokuserar uppá hetta, ger at reglugerðin verður broytt, tí hetta er ikki álitisvekjandi fyri føroyskan hondbólt.
text: #000024
text: Tað er mær púra óskilligt, at Stjørnan ikki beinanvegin burturvísur áskoðaranum og tekur frástøðu frá atburðinum, tað er tað einasta rætta at gera í einum tílíkum máli.
text: #000027
text: Hugleiðingar eftir sorgarleikin í Virginia Tech
text: #000028
text: Nú hendi tað aftur, ein næmingur misti tamarhald á kenslunum og skeyt frá hond. 32 næmingar og lærarar lógu eftir á. Hesaferð var tað í Virgina Tech, at sorgarleikurin fór fram. Kring allan heim eru fólk skelkaði, og standa spyrjandi um hvussu tílíkt kann henda? Hví ein maður, ið er so illa fyri ikki fær nøktandi hjálp? Hví hann sleppur at fara inn í ein handil at keypa vápn? og nógv onnur hví. Tað er lætta at siga, at Seung-Hui Cho var svakur, og at hetta saman við lagaligu vápnalóggávuni var orsøk til sorgarleikin. Hetta er sjálvandi eisini lutvíst rætt, men vit eiga eisini at hyggja inneftir, og vita um vit kunnu læra okkurt av hesum, og kanska enntá hugsa, um nakað tílíkt kundi hent í okkara skúlum. Eg eri í øllum førum ikki sannførdur um, at tílíkt ikki kundi hent hjá okkum.
text: #000031
text: Eg havi longu áður greitt frá um mín trupla flokk, og um hvussu eg minnist mínar skúladagar sum eitt helviti. Í mínum fyrsta Afturhvarvið skrivaði eg soleiðis: “Tað var tá, at eg skilti, at eg noyddist at verja meg á onkran hátt.... Eg visti, at skuldi eg fáa frið, mátti eg hava eitt vápn. Eg visti av royndum hjá einum, sum var illa happaður í einum eldri flokki, at tað ikki loysti seg at taka knív við.” Well, eg skrivaði hatta afturhvarvið áðrenn sorgarleikin á Virgina Tech, og hóast eg væl kenni til tílíkar sorgarleikir, so sum tann í Columbine, tá tveir ungir menn drupu 12 fólk og særdu 24 onnur í skúla sínum. Men eg hugsaði ikki um hetta. Tá eg skrivaði um mín tørv fyri at koma í skúla við vápni. Men tá eg sat og hugdi, at eini av teimum nógvu sendingunum í sjónvarpinum um Seung-Hui Cho og um morðini á skúlanum, so komu minnini um mína skúlatíð aftur til mín.
text: #000034
text: Eg minnist tildømis tilburðin, sum eg skrivaði um í fyrsta Afturhvarvinum, tá ein næmingur hevði knív við í skúla. Í nógvar dagar var hann argaður, og hann hevði eitt sera eksplosivt sinnalag, og henda dagin hevði hann tikið ein dolk við. Onkur boðaði gongvaktini frá, og tað gjørdist til ein bardaga millum næmingin og ein lærara mitt á gongini í skúlanum. Tað sá ógvisligt út, og kundi lætt verið gingið verri. Hetta var ein næmingur, ið varð illa happaður, hevði óstøðug viðurskifti kring seg, og sum ikki hevði neyðugt sálarligt yvirskot. Hann vildi vera tann stóri, og hevði ein lærari ikki við vanda fyri egnum lívi fingið knívin frá honum, so kundi hetta verið endað sum ein sorgarleikur.
text: #000037
text: Eg havi altíð vita hvar, eg kundi fáa fatur á skotvápnum í Føroyum. Byrsur til fuglaveiðu ella haruveiðu, riflur og annað, hava verið í nógvum av teimum heimunum, ið eg eri komin í. Tankin at brúka hesi, hevur ongantíð verið í mínum huga, men um atgongd til vápn er partur av orsøk til drápini í Virgina Tech og Columbine, so hava vit ein trupulleika, tí nógv føroysk børn hava atgongd til vápn, eisini til skotvápn.
text: #000038
text: Men í mínari verð eru vápnanýtslan og drápini í veruleikanum bert avleiðingar. Verða menniskju kroyst nóg nógv, so reagera tey, og verða ávís menniskju kroyst, so kann reaktiónin gerast sera ógvislig. Eg var sjálvur í míni skúlatíð somikið kroystur, at eg tók vápn við í skúlan. Fyri mítt viðkomandi var talan um eina jarnketu, fyri hin dreingin var tað ein knívur. Kanska fyri onkran annan er tað ein byrsa, so um eg skal meta um, tílíkir sogarleikir kundu hent í Føroyum, so eri eg als ikki í iva, tað kundu teir saktans í øllum førum í mínari skúlatíð. Skulu vit sleppa undan tílíkum, mugu vit verja okkara børn, ikki lata tey gerast offur fyri happing, og royna at hjálpa teimum inn í felagsskapin. Tað gjørdi eingin í mínum døgum, men eg vóni sanniliga, at støðan er vorðin betur nú á døgum.
text: #000040
text: Eg havi grópað og leitað í dulvitskuni, við tí úrsliti, at onkur minni eru komin fram. Alt er brýnt av tíðarinnar tonn. Ivaleyst heldur litað og í einum vavgreyti.
text: #000044
text: Okkara flokkur í Venjingarskúlanum var ein trupul flokkur, ella ein problemklassi, sum tað nokk varð kallað tá. Í sjeynda flokki fekk flokslærarin hjá okkum nóg mikið. Hesin eldri maður hevði mist tamarhald á okkum og orkaði ikki stríðið longur. Hann vildi sleppa av við okkum. Upprunaliga hevði hann tikið okkum frá einum øðrum lærara, ið heldur ikki orkaði okkum longur, nøkur ár frammanundan. Eingin av teimum lærarum, ið kendu okkum, vildi taka hendan flokkin, vit vóru ov strævin. Ein nýklaktur lærari av læraraskúlanum byrjaði hetta árið í Venjingarskúlanum, og skúlaleiðslan gav henni henda truplasta flokkin í skúlanum. Hon var fitt, pen og ljóshærd og ikki so øgiliga nógv eldri enn vit. Neyðardýrið ánaði ikki, hvat hon hevði í væntu.
text: #000047
text: Vit vóru 3 næmingar, sum vanliga stóðu fyri skotum, tá happað varð. Tað var eitt sindur í tíðarskeiðum, og byrjanin av 8. flokki var mítt tíðarskeið. Eg varð læstur inni í skápum í fríkorterum, og tá eg ikki var tað, varð eg happaður ella bukaður. Minnist serliga væl eitt fríkorter. Tað var inni í okkara skúlastovu á niðastu gongd í Venjingarskúlanum. Teir vanligu dreingirnir løgdu á meg. Teir hildu mær niðri, kroystu andlitið niður í gólvið soleiðis, at eg ikki fekk vent mær. Eg hoyrdi onkran tendra ein tendrara, eg føldi hitan og luktaði sviðin hár. Eg var ræðslusligin, hugsaði:
text: #000049
text: – Teir seta eld á hárið á mær! Eg fór at gráta.. Teir sleptu mær og flentu at mær. Tann, sum hevði tendraran, hevði sviðið hár á sínum egna armi. Hann hevði ikki sett eld á meg, men stóð har og flenti.
text: #000050
text: Tað var tá, at eg skilti, at eg noyddist at verja meg á onkran hátt. Eg fekk onga hjálp frá lærarunum, systkini hjá mær vóru so mikið stór, at tey ikki gingu í skúlanum longur, og mínir bestu vinir gingu í øðrum skúlum. Eg var farin at ganga til Jiu-Jitsu, men eg dugdi ikki nóg væl til at verja meg ímóti flokkum av álopsmonnum. Eg visti, at skuldi eg fáa frið, mátti eg hava eitt vápn. Eg visti av royndum hjá einum, sum var illa happaður í einum eldri flokki, at tað ikki loysti seg at taka knív við. Eg hevði heldur ikki hug til veruliga at skaða nakran. Ella tað hevði eg nokk, men eg visti, at tað ikki var gongd leið. Eg vildi bara hava eitt vápn, ið hjálpti við at halda álopsmonnum burtur. Heima fann eg eina jarnketu. Hon var ikki serliga tung, kundi liggja í jakkalummanum, uttan at hon sást. Men samstundis var hon nóg tung til, at man fekk ilt, um man varð sligin við henni. Ketan var fullkomiliga perfekt til endamálið. Eg var ikki líka bangin, tá eg fór í skúla morgunin eftir.
text: #000051
text: Í fríkorterinum nærkaðust nakrir av teimum og ætlaðu at loypa á meg. Eg tók ketuna og sveiggjaði eftir teimum. Teir hildu seg burtur. Hetta gekk fínt. Tá fríkorterið var av, klagaði onkur av teimum til flokslæraran um, at eg hevði eina ketu. Henda unga og fitta kona gjørdi, sum ivaleyst flest allir rættsiktaðir lærarar høvdu gjørt. Hon tók ketuna frá mær. Men alt, ið eg sá, var, at tá eg hevði trupulleikar, fekk eg onga hjálp, men um eg vardi meg, so hjálpti hon teimum, sum vildu sleppa at buka meg. Eg var verjuleysur. Eg visti, at næsta fríkorter fór eg veruliga at fáa tað afturlønt. Eg var desperatur! Eg mátti hava ketuna aftur! Eg mátti fáa verju!
text: #000052
text: – Tú fært taskuna, viss eg fái ketuna, segði eg.
text: #000054
text: Hvat síðan hendi minnist eg ikki. Eg veit, at eg fekk ikki ketuna aftur. Hetta er mítt síðsta minni av Venjingarskúlanum.
text: #000055
text: Klokkan ringdi inn til fyrsta tíma eftir døgura. Eg og Elisabeth tóku taskurnar og fóru inn. Flokksstovan var næstan tóm. Pætur, sum var lærarin í rokning, sat á pultinum og bíðaði tolin. Allar genturnar dámdu hann ordiliga væl. Hann var nokkso ungur, og so sá hann eisini gott út. Hann hevði spælt við HB í fyrstu deild inntil fyri tveimum árum síðan. So dreingirnir dámdu hann eisini. Eg fann roknibókina fram. Eg hevði gjørt skúlting saman við Elisabeth í gjár. Hon dugdi væl í rokning, meðan eg dugdi væl føroyskt, so vit hjálptu hvørji aðrari.
text: #000058
text: Meðan øll spakuliga komu inn í stovuna, fyrst genturnar, so dreingirnir, sat Pætur har og smíltist. Teir seinastu, ið komu inn vóru sum vanligt David og Jan. Pætur stóð skrivaði okkurt á talvuna, og sá tí ikki, at Jan slóg Jákup, tá hann gekk framvið honum. Tað var eitt hart slag og Jákup rodnaði av pínu, men segði einki.
text: #000059
text: “Hava tit hug at koma oman í holuna aftan á skúlatíð?” spurdi David.
text: #000065
text: “Bara vit fýra!” svaraði Jan.
text: #000066
text: Eg byrjaði so smátt at angra tað. Eg vildi helst ikki hava, at pápi hansara bukaði hann, men eg hevði verið so ill. Nú visti eg ikki hvat eg skuldi gera. Eg kundi ikki siga honum, at ein síða manglaði, so visti hann tað var eg, so fekk eg bank. Men um eg einki segði, so fekk hann kanska bank.
text: #000074
text: Í morgun bukaði sólin á gluggan, og eg vaknaði av alduskvatlinum, so heimligt og føroyskt, hugsaði eg og sløkti sjónvarpið. Eg bað hana fara heim til seg sjálva, og skumpaði eitt sindur undir hana. Men hon tímdi ikki at vakna. Eg lat meg í klæðini, tey lógu á gólvinum fløkt saman við hennara klæðum. Hennara lilla bummullstrussir, og svarti silkibrósthaldari. Eg hati tá konufólk hava undirklæði sum ikki matja! Eg meini so við eitt leygarkvøld, og tú fert í býin, so veist tú, at møguleikin fyri at onkur annar fer at lata teg úr undirklæðunum, er rættiliga sannlíkur, so kanst tú for fanin finna klæði, sum matja. So eisini lilla bummull! Silki er fínt, latex er fínt, onkuntíð kann bummull aksepterast, men lilla! Eg haldi ikki.
text: #000080
text: Klokkan ringdi inn til fyrsta tíma. Teir báðir fóru og lótu meg standa eftir. Eg bardist við tárini.
text: #000100
text: Jan slóð nevan í búkin á mær. Eg bukkaði saman, men reisti meg skjótt aftur. Eg visti, at um teir sóu, at eg var bangin, so fóru teir at arga meg restina av lívinum. Eg royndi at síggja líkaglaður út: “Sjálvandi tori eg tað!”. Eg vildi ikki, men Nina fór íhvørtfall ikki at dáma meg, um eg fekk bank alla tíðina, so eg noyddist at gera okkurt. Eg hopaði, at klokkan fór at ringja inn, at ein lærari kom út úr lærarastovuni, okkurt.
text: #000106
text: Nøkur onnur ting eru hend í dag, men einki sum eg tími at keða tykkum við. Nú fari eg at skriva um revsing.
text: #000115