text: Ein savnandi miðstøð í 40 ár
text: #000000
text: Húsið á Oxford Allé, sum hevði 3 íbúðir. Tann niðasta varð innrættað til virksemið í húsinum.
text: #000001
text: Nakrar hugleiðingar um søguna hjá Kristnastovu og ymisku uppgávurnar, ið hava verið tengdar at hesum húsi.
  Grein í Leirkerinum í 2013, tá 40 ár vóru liðin, síðani byrjað varð við verkinum.
text: #000002
text: Tað var eitt fríggjakvøld í september í 1973, at nakrir ungir útisetar settu kós móti Oxford Alle á Amager. Nakrir teirra komu súklandi, aðrir við bussi og onkur koyrandi í bili. Hetta vóru fyri tað mesta yngri útisetar, sum vóru undir útbúgving í Keypmannahavn.
  Hetta kvøldið sungu vit saman, lutaðu nakrar tankar úr Orði Guds og boðaðu frá okkara hugsan um at hava eina tílíka løtu hvørt fríggjakvøld. Aftaná var ein drekkamuður at fáa og fólk hugnaðu sær, áðrenn tey fóru aftur til húsa.
  Fyri okkum, sum høvdu tikið stig til hetta, var hetta ein lítil byrjan og tó við einum sterkum ynski um at vera landsmonnum okkara ein hjálpandi hond í einum pulserandi býi við nógvum tilboðum, møguleikum og freistingum. Ikki minst tey ungu, lesandi lógu okkum nógv á hjarta, sum lættliga kundu verða rivin um koll í teirra trúarlívi í nýggja umhvørvinum, tey vóru komin til herniðri.
  Og so hildu hesar samkomur á hvørt fríggjakvøld kl. 20 á Oxford Allé. Har var sangur, vitnisburður, og eitt orð úr Bíbliuni. Vitjandi talarar luttóku viðhvørt, bæði føroyingar, danir og enskt talandi trúboðarar. So við og við gjørdist trongligt í stovum okkara.
  Sosiala uppgávan gjørdist skjótt partur av tilveru okkara. Vit fóru undir at vitja føroyingar á Ríkissjúkrahúsinum, Ortopædisk Hospital og á “Finsen”, sum Finsens-instituttet varð kallað tá. Og so vóru aðrar uppgávur. Viðhvørt varð ringt úr Føroyum, tá fólk heima vóru ørkimlað, tí onkur í familjuni var í trongstøðu herniðri. Tá var heldur einki Sjúklingahotell og eingin føroysk ráðgeving, sum vit kenna hana ídag. Tí høvdu vit helst fleiri sosialar uppgávur tá, enn vit hava havt seinnu árini. Eisini høvdu vit onkuntíð fólk búgvandi, sum høvdu brúk fyri hjálp og umsorgan í eina tíð.
text: #000003
text: Susan við kaffikannuni. Her vórðu nógvir góðir drekkamunnir gjørdir.
text: #000005
text: Sangurin ljómar í stovuni á fyrstu hædd á Oxford Alle
text: #000006
text: Vit høvdu bara framleigað íbúðina á Oxford Allé í eitt ár, tí ognin við trimum íbúðum skuldi seljast. Tankin um at keypa hús til arbeiði okkara var longu íbirtur, og fram móti sumri í 1974 avgjørdu nakrir brøður í Ebenezer í Havn at standa fyri keypi av Oxford Allé 3A. Samkomurnar kring oyggjarnar tóku undir við hesum trúarstigi. Innsavningar vórðu skipaðar, sum fólk tóku væl ímóti, og hetta hevði við sær, at húsið kundi keypast uttan ov stór lán.
  Og hervið var karmur fingin um eitt arbeiði, sum ikki bert snúi seg um at hava kristiligar fundir, men at náa út til føroyingar við ymiskum tørvum og veita eina hjálpandi hond, har tørvur var fyri tí.
  Nevnd var sett heima í Føroyum, og umframt undirritaða komu hesir menn í nevndina: Arnstein Niclasen, Knút Háberg, Johan Restorff, John Høj og Hákun Marstein – fleiri teirra fyrrverandi útisetar í Keypmannahavn. Nevndin skipaði seg við Arnsteini sum formanni, og hesir gjørdu sítt ítarsta fyri at skapa samfelag rundan um Kristnastovu, sum tá var “nakað nýtt” í samkomuhøpi.
  Fyrsta hædd á Oxford Allé varð innrættað til arbeiðið, meðan vit flutt upp á aðru hædd at búgva. Og fríggjakvøldssamkomurnar hildu nú á, og farið varð undir onnur tiltøk. Eitt nú varð skipað fyri føroyskum barnamøtum, sum vórðu hildin í mong ár.
  Eg haldi at Harrin stýrdi tí so, at vit skuldu vera á Amager. Her var Øresundsskollegiet – sum í dag er bústaður hjá fleiri hundrað føroyingum – her var Grønjordskollegiet og Rasmus Nielsens kollegiet, har nógvir føroyingar hava búð, og onnur skúlaheim eru komin aftrat. Amager gjørdist ein føroysk koloni við árunum. So kunnu vit leggja aftrat, at Kastrup Lufthavn er jú eisini tætt við Kristnastovu, og tað var ein fyrimunur. Tí avheinting og koyring av fólki, sum komu og fóru, hevur eisini verið ein partur av øllum.
  Hetta var ein spennandi tíð fyri okkum sum familja. Andrew var hálvtannað ár, tá vit byrjaðu á Oxford Allé, og Kristin Filip varð føddur, meðan vit búðu har.
text: #000007
text: Leguluttakarar í fyrstu leguni hjá Kristnastovu í 1976
text: #000008
text: Í 1976 hildu vit tað verið eitt hugskot at hava eina føroyska legu fyri teimum ymisku, sum vit høvdu fingið samband við – eisini uttan fyri Keypmannahavn. Legan varð hildin á ”Kongelejren,” sum lá út ímóti Sejerø Bugt.
  Legan fekk rættiliga góða undirtøku – nærum 75 luttakarar vóru við.
  Í blaðnum Boðberin stendur hetta skrivað um leguna: Veðrið var gott, staðið vakurt, og undirtøkan betur enn nakar hevði torað at droymt um. Har vóru bíbliutímar, aktuellir spurningar vóru umrøddir, og nógv áhugavert kom fram í samband við høvuðsevnið, ið var ”samfelag við Kristus og tey kristnu.” Har varð spælt, prátað og gingið túrar í fríløtunum. Atmosferan kendist løtt og livandi. Øll vóru samd um týdningin av einari tílíkari legu.
  Síðani hava legur verið á hvørjum ári – tey flestu í Kikhavn uttan fyri Hundested, men seinastu árini hevur heystlegan verið hildin á Norðursjællands Efterskole.
text: #000009
text: Soleiðis sá hvíta húsið á Birmavej 36 út, tá húsið varð keypt í 1979
text: #000010
text: Longu í 1978 verður ov trongt á Oxford Allé og hugt verður eftir øðrum møguleikum. Ikki langt frá fyrru Kristnastovu stóð hvíta húsið á Birmavej 36. Vit hoyrdu, at hetta hús fór at koma á marknaðin. Tey tóktust sum skapt til endamálið. Bar hetta til? Varð hetta stigið ikki ov stórt at taka? Eg minnist, at hevði trupult við at siga fólki frá hesum húsi, tí eg helt tey vera ov fín til arbeiði okkara. Men vit tóku dirvi til okkum og søgdu øðrum frá hesum, og so við og við búnaðist tankin.
  Enn einaferð var lógvatak tikið av hollum vinum og samkomum heima Í Føroyum, og avgjørt varð at keypa ognina á Birmavej 36. Eg var sjálvur við til fundin, ið varð hildin í Nýggjustovu í Ebenezer við luttøku av ymiskum leiðandi brøðrum kring landið. Hetta var beint eftir samfelagsmøtini í 1978, og eg gloymi ikki tann samfelagsanda, sum var tilsteðar og tann vilja, menn sýntu til at reisa neyðugan peningin.
  Ein hjálpandi hond frá Christiansborg
  Men ein trupuleiki tók seg upp. Grundeigarafelagið á økinum kring Birmavej var ikki sinnað at góðtaka at eitt hús, sum var bygt til bústaðarhús, var nýtt sum ein krisilig-sosial miðstøð. Hetta hóast húsið áður hevði verið nýtt til annað enn bústað.
  Vit valdu at seta okkum í samband við Johan Nielsen, sum um tað mundi var annað føroyska umboðið á Christiansborg. Hann var beinasamur og vildi gera sítt til fyri at hjálpa okkum. Johan Nielsen fekk bústaðarráðharran Erling Olsen at seta seg inn í málið. Og tað var týðuligt, at vit her høvdu tveir góðar vinir, sum skiltu støðu okkara og royndu at finna røttu loysnina. Eisini vóru fundir við Villo Sigurdsson, ein av borgmeistarunum á Ráðhúsinum.
  Hetta tók sína tíð, men seljararnir, sum vóru faðir og sonur, sýndu okkum stóra vælvild og bíðaðu eftir okkum – og tann eldri teirra segði onkuntíð, at hann hevði avgjørt, at vit skuldu hava húsið. Og umsíðir varð málið loyst, soleiðis at vit kundu flyta inn á sumri 1979.
  Avgjørt varð eisini at hava eina serstaka receptión í samband við keypið. Hon varð hildin ein leygardag. Á hesari samkomu var høvi til at bera eina heilsu fram, og millum teirra sum tóku orðið, var Johan Nielsen, fólkatingsmaður, sum var hjástaddur saman við konuni, Birthe. Eisini tann eldri av seljaranum var hjástaddur, og hann var heilt rørdur undir samkomuni. Eg haldi, at hann var so hugtikin av øllum tí, sum var farið fram.
text: #000011
text: Fleiri vitjandi fólk vóru við til fyrsta møti – teirra millum Petur Háberg, sum sæst uttast til vinstru.
text: #000012
text: Fríggjakvøldið 29. juni 1979 var so fyrsta møtið á nýggju adressuni. Hetta hevur verið á hásumri um tað mundið tá flestu ungu føroyingar fara heim í summarfrí. Tó komu nógvir útisetar til hesa fyrstu samkomuna – ivaleyst tí at spenningur hevur verið um at síggja nýggju umstøðurnar. Hetta var ein sonn hátíðarløta fyri okkum. Løtan varð umtalað í Boðberanum, og har stóð m.a.:
  Her var meiri rúmsátt, umstøðurnar betri, og møguleikarnir størri, Tað varð talað og sungið á móðurmálinum. Fólki vóru skilliga glað og takksom fyri hesa stóru gávu Harrans til virkið. Men álvarað av fyrsta ørindi í Sálmi 127 varð eisini undirstrikaður “Byggir ikki Harrin húsið, so arbeiða teir til ónyttu, sum byggja at tí. Varðar Harrin ikki staðin, so vakir vaktarin til ónyttu.”
  Millum tey vitjandi vóru hjúnini Hjørdis og Petur Háberg. Petur hevði verið millum heitastu fortalarar fyri Kristnastovu heima í Føroyum. Eisini var Símun í Túni við, ið tá virkaði sum trúboðari í Venezuela. Harumframt var Gunnar Gunnarsson við á møtinum, og við sær hevði hann Hilmar Bech úr Porkeri. Gunnar arbeiddi í Landsstýrinum og Hilmar Bech var løgtingsformaður um tað mundið.
text: #000013
text: Áðrenn byrjað varð við sunnudagsskúla vóru barnamøti hildin. Hendan mynd er frá 1981.
text: #000014
text: Hetta gjørdist ein góð løta, merkt av gleði og takksemi til Harran yvir, at húsið umsíðir var okkara, og verkið kundi halda fram.
text: #000015
text: Øssur við eintaki av Boðberanum í 70unum
text: #000016
text: Blaðið Boðberin kom út í mong ár . Fleiri hjálptu til við at skriva blaðið, og tað varð sent út til nógvar hundrað føroyingar, sum vit á ymsan hátt fingu adressuna hjá.
  Tað var jú ikki lætt at lýsa við tiltøkum tá, og her var Boðberin ein hjálp – umframt onnur bløð, sum komu út ta tíðina. Føroysk tíðindi vóru send á Danmark Radio einaferð um vikuna, og har kundu vit viðhvørt lýsa við onkrum tiltaki, men annars var ringt at fáa boð út til ein breiðari skara.
text: #000017
text: Hetta er kanska ringt at skilja í einari tíð, tá upplýsingar lættliga fara út til fólk gjøgnum teldupostar, heimasíðu og facebook. Men hetta vóru umstøðurnar tá.
  Í áttatiárunum vóru vit eitt skifti við í einum radioarbeiðið í Københavns Nærradio saman við heimamissiónsfólki í Eliaskirkjuni. Seinni høvdu vit eina regluliga sjónvarpssending í KKR/TV, ein rættiliga slóbrótandi sjónvarpsrás, sum hevði nógvarhyggjarar á Keypmannahavnarøkinum. Og sum úrslit av hesum fingu vit samband við føroyingar og danir, ið vit ikki kendu frammanundan.
text: #000018
text: Eldrasamkomur og møti í Føroyahúsinum
text: #000019
text: Eldrasamkomurnar byrjaðu í 1980. Fyrst vóru tær hildnar einaferð um mánaðan, men seinni varð hetta til umleið 4 ferðir um árið. Hesar samkomur gjørdu tað møguligt hjá okkum at fáa samband við nógvar eldri føroyingar – fleiri teirra vóru nokk so einsligir í stórbýnum. Teimum dámdi væl at koma saman – og tað gera teir enn – at fáa ein føroyskan bita og hugna sær við heimligum práti. Men vit hildu okkum eisini merkja, at hendan løtan um somu tíð hevði ein andaligan týdning fyri fleiri teirra.
  Og tá ið føroyingar fingu eitt føroyahús mitt inni í býnum, so var eisini farið undir at hava føroysk møti har av og á. Til hesi møti komu fólk, sum ikki vanliga komu í Kristnastovu. Og enn í dag hava vit gott samstarv við tey, sum hava ábyrgd av Føroyahúsinum.
  Ein hjálp fyri fólk í tænastu
text: #000020
text: Ein onnur tænasta hjá Kristnastovu, sum ikki so ofta verður nevnd, hevur verið at taka ímóti fólki í verki Harrans, sum høvdu brúk fyri einari song á veg út í heimin – ella heimaftur til Føroya.
  Mangir trúboðarar hava gjøgnum árini gist í Kristnastovu. Teir kundu rinda møðina her og vera ein dag ella tveir í Keypmannahavn, áðrenn farið varð víðari.
  Somuleiðis føroyingar á veg til Polen, Rumenia og aðrastaðni í hjálparørindum – ella til legur og bátamissión í Grønlandi. Fyri okkum hevur henda tænasta eisini verið gevandi, tí vit lærdu mong av Harrans vitnum at kenna. Vit fingu innlit í teirra verð, og tey víðkaðu um okkara sjónarring.
text: #000021
text: Kreppuárini – ein avbjóðing fyri seg
text: #000022
text: Áttatiárini vórðu sermerkt av nógvum áhugaverdum hendingum og tiltøkum: radioarbeiði, kristiligum sjónvarpssendingum, vitjan av heimsevangelistinum Louis Palau – og góðum legum uppi í Kikhavn.
  Kanska størsta avbjóðingin var í kreppuárunum í nítiárunum, tá nógv fólk fluttu niður til Danmarkar at vera, tí tíðirnar vóru torførar heima. Tá var Kristnastova ov lítil viðhvørt, og fólkið kundu sita í trappunum úti í gongini.
  Í 1993 finna vit hesi orð í Boðberanum sum eina heilsan til nýggjar útisetar:
text: #000023
text: Fríggjakvøldssamkoma í 1994, tá stórt tal av føroyingum vóru í Danmark
text: #000024
text: Arbeiðið í Kristnastovu varð tey fyrstu nógvu árini meiri at kalla ein missión millum føroyingar í Danmark. Eingi tiltøk vóru sunnudag, og vit plagdu at koma í samkomuna í Thorsgade, sum seinni flutti til Brønshøj (í dag Skovlunde Frikirke).
  Men av tí at Kristnastova var vorðið eitt andaligt heim hjá mongum, kendu vit okkum sannførd um, at vit áttu at hava eina samkomu á staðnum. Og á várið 1990 varð so farið undir at hava møti og sunnudagsskúla hvønn sunnudag. Stovnurin Kristnastova er framvegis ein sjálveigandi stovnur við nevnd sitandi í Føroyum, meðan samkoman hevur sína egnu leiðslu og umsiting.
text: #000026
text: Vitjunartænastan millum fólk, sum hava verið niðri í Danmark í sjúkraørindum, hevur verið ein týðandi táttur av uppgávuni, síðani vit byrjaðu í 1973.
  Vit hava møtt nógvari vælvild. Eitt nú hava vit av og á lænt kirkjuna á Ríkissjúkrahúsinum og kunna havt eina løtu har við sangi og einum stuttum boðskapi.
  Í 1996 varð farið undir at hava andakt á Sjúklingahotellinum Tórshavn. Hon fer nú fram í matarhøllini á nýggja hotellinum hvønn hósdag, og aðru hvørja viku hevur Kristnastova ábyrgd av henni. Vit syngja nakrar sangir saman, hoyra ofta ein solosang, og vit bera eitt orð fram úr Bíbliuni. Aftaná andaktina er høvi at heilsa uppá fólkið og fáa ein drekkamunn saman við teimum.
  Ein bussur er knýttur til hotellið, sum koyrir túrar í býin við fólki. Og ofta liggur leiðin út til Kristnastovu, tí fólk ynskja at vera við til eitt møti.
text: #000027
text: Aftan á aldarskifti byrjaðu vit at kenna á okkum, at tíðin varð búgvin at lata onnur taka um endan. Í august 2008 tóku Niels Pauli og Dora Nónstein við leiðslu av Kristnastovu – og tað fegnaðust vit um. Sjálvi høvdu tey verið lesandi útisetar síðst í nítiárunum og tá høvdu tey tikið lut í verkinum á ymiskan hátt. So uppgávan var ikki heilt fremmand. Verkið heldur fram undir teirra góðu hond, og vit royna at stuðla og hjálpa til.
  Mong eru tey, sum hava verið við arbeiðnum. Listin vildi verið langur um øll skuldu verið nevnd. Men nøkur teirra fari eg at nevna:
  Anna og Símun Pætur á Torkilsheyggi vóru partur av leiðsluni í ymsum tíðarskeiðum, fyrstu ferð í 1983 – Else og Poul Johan Djurhuus í nøkur ár fyrst í nítiárunum – Elin og Jens Wang seinnapartin av nítiárunum – Andrew, sonur okkara, og konan, Sara, eina tíð eftir aldarskiftið. Og Súsanna og Hallur Thomsen tóku eitt tørn, beint áðrenn Dora og Niels Pauli Nónstein komu til Danmarkar í 2007.
  Eg fari eisini at nevna Símun og Hanna Fuglø, sum vóru hollir stuðlar í verkinum gjøgnum mong ár – ikki minst ta allarfyrstu tíðina. Millum avloysarar, sum hava hjálpt til, serliga í summarfrítiðini, eru Gidda og Hjørleif Vang, ið hava havt ábyrgd um summarið seinastu árini.
  Kristnastova hevur framvegis eina nevnd, og í henni sita í dag Arnstein Niclasen, Henry Olsen, Jens Wang, Klæmint Weihe, Finn Jacobsen, Trygvi Vang og Steinbjørn Jacobsen.
  Og vit eru takksom fyri áhaldandi samfelagið heimeftir – og fyri tey mongu, sum hava hildið arbeiðnum uppi til hendan dag. Vit takka hjartaliga fyri samfelag, gávur, frímerki og hjálpandi hendur á so mangan og ymiskan hátt. Og ikki minst fyri tær mongu bønir sum eru stignar upp fyri verkinum og okkum við.
text: #000029
text: Ídag skriva vit 2013 – og kunnu takka Harranum fyri ríkar signingar í tíðini, sum farin er. Enn ídag savnast føroyingar í Kristnastovu á Amager hvørt fríggjakvøld – sama kvøld sum tá byrjað varð. Nú er eisini møti sunnudag og sunnudagsskúli er samstundis. Her er eitt andaligt heim fyri børn og vaksin.
  Tørvurin verður staðfestur aftur og aftur. Tað er framvegis av týdningi, at vit hava eitt stað at savna landsmenn okkara um Orð Guds. Fyrst og fremst fyri at fólk verða frelst, mennast og vera varveitt, men eisini tí at nógvir spurningar vera settir í dag til bíbliuna og evangeliskan kristindóm..
  Og Ríkissjúkrahúsið stendur har, sum tað hevur staðið øll 40 árini, ið Kristnastova hevur virkað. Tann uppgávan heldur fram – eisini millum teirra, sum eru sjúklingar ella avvarðandi á Sjúklingahotellinum Tórshavn.
  Boðskapurin um Jesus og kærleika hansara til tað einstaka menniskja er líka viðkomandi, sum hann var í 1973. Ynski og bøn okkara er, at yngra ættarliðið skal vera vunnið fyri Harran, og at Orð Guds skal liva millum føroyskar útisetar og gera sítt áhaldandi verk.
text: #000030
text: Samfelagsmøti – tá og nú
text: #000031