text: Heystið hevur nú av álvara tikið dik á seg. Hitin og orkan í sólini eru minkandi, og dagarnir styttast. Tað er heystardimmið, og vit tendra ljós.
text: #000005
text: Eg gangi ein túr og síggi tað litríka spælið í tí følnandi náttúruni. Allir hesir fantastisku gyltu heystlitirnir. Litir, sum eru úrslit av nøkrum, sum hevur verið; tí, sum hevur spírað og vaksið í vár og summar.
text: #000006
text: Eg eri so forvitin. Hvat er aftan fyri tær naknu greinarnar? Nú síggi eg inn, inn til tað, sum er har aftan fyri tað heila.
text: #000007
text: Heystið savnar tað búnaða, gevur klárleika og ruddar út. Trø, runnar og plantur følna, kasta bløð av sær og savna sevju og orku niður í røturnar. Tey verja seg í móti stormi, kulda og frosti og gera seg klár til at næla av nýggjum móti vári. Heystið gevur møguleika fyri at koma í samband við kjarnuna; tað sum hevur týdning.
text: #000008
text: Ein dagin er tað grátt, regnar og er nógvur vindur. Tað er vilt, flott, litríkt og grátt. Tað er kraftmikið og ikki til at stýra. Eg føli megina, verði ruskað til og missi ondina.
text: #000011
text: Ein annan dagin er tað turt og heilt stilt. Luftin er klár og køld, og litirnir meira gyltir, klárir bláir og bleikreyðir. Eg kann standa í frið, anda langt út, djúpt inn, nýggja orku til hvørja kyknu og merkja hitan, sum enn er av sólini.
text: #000012
text: Tá eg fati alla hesa gyltu litrøð sum eitt úrslit av tí, sum hevur verið, kenni eg takksemi fyri tað, sum ER; OG sorgblídni fyri tað og tey, sum farið og farin eru.
text: #000014
text: Innara heystíð – menstratiónssyklus umleið dagur 20 – 26.
text: #000019
text: Viðgongutíðin – endin á viku 24 til byrjan av viku 32.
text: #000020
text: Lívsins heyst – tann búna kvinnan – skiftisárini; (tann búni maðurin).
text: #000021