text: Hesir spurningar hava týdning fyri øll, sama um vit eru sjúk ella frísk, um vit eru ung og fara at liva í mong ár framyvir, ella um vit eru gomul og hava livað meginpartin av lívinum.
text: #000002
text: At fara væl úr hesi verð... er fyrsta regla úr einum sálmi eftir Grundtvig, og sum Vestmannakonan Anna í Skálum týddi til føroyskt, í okkara Sálmabók Føroya Kirkju nr. 298.
text: #000015
text: Heitið valdi eg, tí tað bæði sigur nakað um, fyri tað fyrsta at tað allarhelst er tað, allar menniskjur helst vilja: nettupp tað, at vit VITA, at vit – líka so vist sum vit einaferð eru fødd ella komin í verðina – fyrr ella seinni eisini SKULU úr lívinum ella verðini aftur. Fyri tað næsta, at tá tað nú ER so, so ræður tað kanska eisini um, at vit VELJA at fara VÆL: At vit VELJA at hugsa, siga, gera tað RÆTTA bæði viðvíkjandi okkum sjálvum og okkara næstu. Eg fari beinanvegin at undirstrika, at eg brúki orðið VELJA, av tí at vit eru í einum etiskum høpi, har alt tað, vit VELJA at siga, hugsa og gera helst skal virka við til ta RØTTU atferðina. – So langt sum TAÐ nú ber til!
text: #000016
text: Tað, vit hugsa um her í kvøld, er tað sum fólk, sum eru UM tann sjúka og doyggjandi kunnu hugsa, siga og gera fyri sum best at veita linna í eini støðu, sum fyrr ella seinni endar við deyðanum. Tað vita vit jú, at tað ger alt lív fyrr ella seinni, men her tosa vit um, at nú er eingin gongd leið aftur til tað fríska lívið, og tí er spurningurin, hvussu vit best eru um tann doyggjandi ta síðstu tíðina, og har hava øll í tí palliativa toyminum sín leiklut út frá síni professión og sínum fakkunnleika. Og kanska eisini meira enn tað: Tað er jú ikki vist, at heilsu-fakfólk sleppa undan sonevndum “stórum” spurningum í teimum tímunum á sjúkraleguni, tá tað illa ber til at fáa fatur á onkrum, sum kanska hevði verið betri hóskandi. Mín uppgáva her í kvøld er at siga eitt sindur um, hvat KANN leika á, sum IKKI kann hjálpast við heilivági og øðrum fysiskt relateraðum atgerðum. Summi hava valt at tosa um andaliga umsorgan og sálarrøkt, og tað er í lagi, bara vit minnast, at øll slík hugtøk mennast við tíðini, kanska verða tey meira specialiserað, kanska verða tey heldur rúmligari. Fara vit 40-50 ár aftur í tíðina, so ivaðist eingin í, at andalig umsorgan snúði seg um átrúna, um bøn og sálmar og bíbliulesnað og leiklutin hjá presti ella øðrum átrúna-umboðum, men soleiðis er tað ikki longur: Nú fevnir hugtakið “andalig umsorgan” um alt tað, sum ikki specifikt er uppgávan hjá professionellum heilsustarvsfólki. Fara vit 4–500 ár aftur í tíðina, soleiðis sum Troels Lund lýsir støðuna í bókaverkinum “Dagligt liv i Norden”, so lá tann doyggjandi í eini song í tí størsta rúminum í húsinum, umgivin ætt og vinum, sum skiftust um at vaka yvir og við tí doyggjandi. Sum eitt tað fyrsta sendu tey boð eftir presti, sum troystaði við skriftini, við bøn og sálmasangi, og sum tók tann sjúka til altars. Síðani slapp læknin framat við tí, sum hann var førur fyri at linna við. Sum ein prestur tá segði frá eini konu, sum eftir at hava verið til altars, segði: “Nú havi eg tosað við Guð, nú kunnu tit senda boð eftir doktaranum!” Tað ber kanska til at siga, at aftaná at tann øvuta raðfylgjan leingi var ráðandi, var so spurt, hvat vit kunnu gera við teir spurningarnar um trúgv, um Guð, um tilveruna, o.a. sum eisini kunnu stinga seg upp til endans.
text: #000018
text: Tað, sum er av allarstørsta týdningi hjá øllum, sum eru um fólk til endans, er at minnast til, at vit altso eru LIVANDI líka til ta síðstu løtuna. Tað KANN vera, men tað er ikki vist(!), at vit/sjúklingurin/ tann doyggjandi so smátt hava fatað, at tað einki nyttar at hugsa fleiri ár fram í tíðina, kanska bara eitt ár, ein mánaða, eina viku, ein dag, og so hava vit kanska okkurt ynski um, hvat vit kundu hugsað okkum at brúkt árið, mánaðin, vikuna ella dagin til. Vit hava jú frælsi til at brúka tað lívið og ta tíðina, vit hava fingið, og harvið hava vit eisini ábyrgdina av, at vit brúka lív okkara væl. Tað kann gott vera ein lætti og broyta vónina at viðurkenna at nú er ikki meira at stríðast fyri ella við. Hóast deyðin kanska er komin nærri, so elska vit framvegis okkara næstu og tað, tey hava at týða fyri okkum. Vit hugsa um tey og um, hvussu tað man gangast hjá teimum, bæði nú og hvussu tað so man fara at gangast teimum, tá vit ikki eru har longur. Vit vóna teirra vegna. Kanska er tað okkurt, vit vilja siga teimum, eggja teimum til. Okkurt, vit skulu takka teimum fyri. Ella biðja um fyrigeving fyri. Øll vóna vit at sleppa undan at pínu, tá vit skulu hiðani, summi kanska gleða seg til at síggja tey av sínum, sum eru farin undan, aftur, ella síggja fram til at sleppa heim til Guðs ella bara burtur úr einum lívi, sum eisini kann kennast tungt og møðsamt og pínufult.
text: #000021
text: Onkur hevur sagt tað soleiðis, at sálarrøkt er at ganga eitt petti av Guðs vegi við einum medmenniskja, og onkur annar hevur sagt, at í hesum førinum er presturin Guðs gólvmátta: Her kanst tú turka alt tað av tær, sum pínir teg! Tað skal í minsta lagi vera eitt stað, tú ikki skalt vera einsamøll við undarligum ella “forbodnum” kenslum ella hugsanum. – Og tað er nakað rætt í øllum sovorðnum formuleringum: Uppgávan í sálarrøktini er at fylgjast við tí einstaka menniskjanum okkurt petti av vegnum, sum viðkomandi kanska ikki orkar at ganga einsamallur.
text: #000031
text: Fyrimyndin eisini fyri sálarrøktini í dag liggur í skriftarmálinum. Tað ritualið kenna vit í dag kanska best frá filmum, har vit í onkrari katólskari kirkju síggja tey smáu rúmini, har fólk játta sínar syndir fyri einum presti, sum so gevur teimum Guðs fyrigeving. Í okkara luthersku siðvenju er eingin millummaður millum Guð og menniskjur, har er skriftarmálið ein tænasta millum brøður, millum limir á sama likami, millum øll doypt, og fyrigevingin er sum áður altíð Guðs egna. Tað er – ella kann vera – ein samrøða millum tveir líkaverdar partar, prestin og tann, sum kemur til hansara. Men um tann einstaki ikki sjálvur hevur brúk fyri júst tí, so er tað als ikki neyðugt at skula pensla sínar syndir út fyri presti, tær kunnu saktans verða verandi millum Guð sjálvan og menniskjurnar, og so ber væl til at fara til tað almenna skriftarmálið, sum er í okkara kirkjum í sambandi við guðstænastur og oftast í samband við altargongd. At brúka hendan møguleikan hevur altíð verið skilt sum at fara væl úr hesi verð...
text: #000033
text: Líkaleiðis við tí ritualinum, sum í kirkjuni eitur altarsins sakramenti ella kvøldmáltíðin.
text: #000034
text: Marjun Bæk, fyrrverandi sóknarprestur og limur í Etiska ráðnum, Løkshøll 6. november 2019
text: #000037
text: Marjun Bæk,limur í Etiska ráðnum
text: #000038
text: Etiska ráðið leitar eftir høli11. september 2023
  Upptøkur av ráðstevnu um fosturtøku26. juni 2023
  Ráðstevna um fosturtøku14. april 2023
  Regin Berg nýggjur fakligur skrivari hjá Etiska ráðnum26. januar 2023
  Skrivari til Etiska ráðið20. december 2022
  Nývalda Etiska ráðið farið til verka4. oktober 2022
text: #000040