text: Oyndfjarðarbóndin og fuglfjarðarbóndinOyndri (Eindri), bóndi í Oyndarfirði, og Gullbrandur, bóndi í Fuglafirði, vóru
  grannar í haganum, og grasningur var ímillum teirra. Hálvan Skarðhaga átti hvør teirra, men Oyndri kannaði sær hann allan. Laksá, norðan fyri Skarðið (Oyndfjarðarmegin), var markið millum báar bygdirnar, men Oyndri vildi sleppa út um ánna. Seyð hevði hann gangandi á Rustini hjá fuglfirðingum. Eitt árið, sum báðir bøndurnir vóru á fjalli í senn fyri handan Skarð, rak Gullbrandur seyðin av Rustini í rættina og svævdi hann. Rættin stóð á Hellum, har sum býlingurin nú er. Boð kom til Oyndra um seyð hansara, at Gullbrandur hevði rikið hann í rætt. Tá ið Oyndri kom til, hevði hin longu svævt. Tveir einir vóru teir. Oyndri hevði tá stavin upp og rendi píkin í ennið á Gullbrandi, so hann doyði. So dró hann hann inn undir ein klett í ein skúta, ið síðan hevur verið nevndur Gullbrandshelli. Beint omanfyri er Gullbrandshella
text: #000004
text: Synir oyndfjarðarbóndans vóru á útróðri sama dag. Tá ið teir komu aftur og skipaðu fiskin upp á Laðhamri norðantil við húsini í Oyndarfirði, sóu teir pápan koma eftir bakkanum, dragsandi stavin eftir sær. Tá segði hin elsti: “Hann man okkurt herverkið hava gjørt í dag.” Bóndin bað synirnar fara sær út á rættina at taka nakrar seyðir, ið har lógu, og bera heim; men ein frammóreyðan veðr, sum har var, skuldu teir lata liggja.
text: #000006
text: Teir fóru niðan, komu á rættina og funnu fuglfjarðarbóndan deyðan inni undir klettinum. Í móreyðum koti var hann, og tá skildist teimum, hvat ið pápin hevði havt í huga, tá ið hann tosaði um hin frammóreyða veðrin. Teir bóru hin dripna niðan undir Skarið og gróvu hann har. Enn vísist á Gullbrandsleiði á vegnum norður til Oyndarfjarðar handa fyri Skarðið, har sum hann skal liggja grivin.
text: #000007