text: Dagurin í dag er ein serstakur dagur, tí kæra mamma mín vildi verðið 100 ár, um hon hevði livað. Haldi eg kann siga vegna meg og systrar mínar, at hon var okkum ein góð móðir og fyrimynd.
  Mamma var stillfør av lyndi, men samstundis sosial og umsorgsfull, og hon opnaði fegin sítt heim fyri teimum, sum komu á leið hennara. Mong hava sitið væl inni hjá okkum á Dalavegnum – og vit børn kendu okkum á yngri árum altíð frí til at bjóða øðrum heim til ein drekkamunn. Gestablídni og vinsemi eyðkendu heim og foreldur okkara.
  Tinna varð hon kallað, men navnið var annars Anna Katrina. Hon var av Toftum, meðan pápi mín var havnarmaður, sum tó var uppvaksin í Klaksvík. Rættiliga ymisk vóru tey, men væl livdu tey saman, og tey góvu okkum tryggar karmar at vaksa upp í.
  Mamma hevði sínar meiningar og sannføringar, men treivst tó best í tí stilla – og als ikki í nøkrum rampuljósi. Hon stóð á tryggari andaligari grund og var við til at mynda mína barnatrúgv, so eg skilti evangeliið og tíðliga kom til trúgv á Jesus.
  Seinastu árini vóru sermerkt av svárari alzheimers sjúku, og tað var ein ógvuliga torfør tíð. Hon var 77 ára gomul, tá hon 14. desember 1994 flutti heim til teir ævigu bústaðir, sum Harrin hevur gjørt teimum tilreiðar, sum elska Hann.
  Mamma var ein vinarlig, sangglað og familjukær kvinna, og tað er ringt at ímynda sær hana sum 100 ára gamla. Men tað vildi hon verið í dag, um hon framvegis var millum okkara. Í dag minnast vit hana við stórum takksemi til Harran.
text: #000000
text: Ein møtitúrur í Suðuroy – 50 ára minni
text: #000004