text: Sangurin við David Essex ’A Winter’s Tale’ um vetur, kulda og einsemi hevur hugtikið meg frá fyrstu ferð, eg hoyrdi hann. Hesin flotti tónleikurin fangar tey flestu, og so er tað huglagið, tann eitt sindur sorgblíði dámurin. Og søgan í vetrarkuldanum.
text: #000000
text: Hann sigst vera umbiðin sum jólasangur. Hevur tó ikki nógv við kristnu jólini at gera, krubbu, nýfødda himmalkongin, Mariu og Jósef, einglakór og seyðamenn, ella alt tað, sum vit í dag seta í samband við jól og jólastákan. Men ein klokka ringir í firruni, og tað skal kanska umboða tað jólaliga.
text: #000001
text: Og so er tað veturin og kuldin og henda árstíðin. Her er nakað fyri sansirnar: Myrkt er og kalt, og kavi fjalir foldina. Einsemi innan og uttan og so júst hesa tíðina á árinum, tá ið familjuhátíðin fær fólk at leita saman.
text: #000002
text: Hon er farin frá honum, og um hann vildi fylgt henni, liggur slóðin fjald í kava, so hann finnur ikki leiðina. Men klokkuljóðið langt burtur bindur tey kanska saman, tí hon hoyrir kanska sama klokkuljóðið? Nakað sum tá ið vit hyggja upp á mánan og hugsa, at ein, ið er farin burtur í lond, sær júst henda sama mánan – og onkur hevur enntá hug at biðja mánan heilsa har.
text: #000003
text: Her eru kenslur og minni. Og ein kærleiki, sum ikki bar til. Í kuldanum fløvar hann seg bæði við eldin og við minnini.
text: #000004
text: Henda vakra sangin hava tónlistaligu úrmælingarnir Mike Batt og Tim Rice skrivað. Flott gjørdur og stórt skipaður, sum nógv annað hjá teimum báðum er. Havi undrast á, at eg ikki skal hava hoyrt hann á føroyskum, so einar tveir vetrar havi eg hugt eitt sindur at tekstinum og dittaði mær at royna at flyta hann inn í føroyskt. Tá ið eg nú tók hann fram aftur herfyri, spurdi eg onkran, sum fylgir betur við føroyskum tónleiki enn eg, men hann visti heldur einki um, at hann var á føroyskum. So nú legði eg hann út á vanga mín á Facebook.
text: #000005
text: Mike Batt og Tim Rice (1982)
text: #000010