text: Eg havi longu áður greitt frá um mín trupla flokk, og um hvussu eg minnist mínar skúladagar sum eitt helviti. Í mínum fyrsta Afturhvarvið skrivaði eg soleiðis: “Tað var tá, at eg skilti, at eg noyddist at verja meg á onkran hátt.... Eg visti, at skuldi eg fáa frið, mátti eg hava eitt vápn. Eg visti av royndum hjá einum, sum var illa happaður í einum eldri flokki, at tað ikki loysti seg at taka knív við.” Well, eg skrivaði hatta afturhvarvið áðrenn sorgarleikin á Virgina Tech, og hóast eg væl kenni til tílíkar sorgarleikir, so sum tann í Columbine, tá tveir ungir menn drupu 12 fólk og særdu 24 onnur í skúla sínum. Men eg hugsaði ikki um hetta. Tá eg skrivaði um mín tørv fyri at koma í skúla við vápni. Men tá eg sat og hugdi, at eini av teimum nógvu sendingunum í sjónvarpinum um Seung-Hui Cho og um morðini á skúlanum, so komu minnini um mína skúlatíð aftur til mín.
text: #000010
text: Eg minnist tildømis tilburðin, sum eg skrivaði um í fyrsta Afturhvarvinum, tá ein næmingur hevði knív við í skúla. Í nógvar dagar var hann argaður, og hann hevði eitt sera eksplosivt sinnalag, og henda dagin hevði hann tikið ein dolk við. Onkur boðaði gongvaktini frá, og tað gjørdist til ein bardaga millum næmingin og ein lærara mitt á gongini í skúlanum. Tað sá ógvisligt út, og kundi lætt verið gingið verri. Hetta var ein næmingur, ið varð illa happaður, hevði óstøðug viðurskifti kring seg, og sum ikki hevði neyðugt sálarligt yvirskot. Hann vildi vera tann stóri, og hevði ein lærari ikki við vanda fyri egnum lívi fingið knívin frá honum, so kundi hetta verið endað sum ein sorgarleikur.
text: #000013
text: Eg havi altíð vita hvar, eg kundi fáa fatur á skotvápnum í Føroyum. Byrsur til fuglaveiðu ella haruveiðu, riflur og annað, hava verið í nógvum av teimum heimunum, ið eg eri komin í. Tankin at brúka hesi, hevur ongantíð verið í mínum huga, men um atgongd til vápn er partur av orsøk til drápini í Virgina Tech og Columbine, so hava vit ein trupulleika, tí nógv føroysk børn hava atgongd til vápn, eisini til skotvápn.
text: #000014
text: Men í mínari verð eru vápnanýtslan og drápini í veruleikanum bert avleiðingar. Verða menniskju kroyst nóg nógv, so reagera tey, og verða ávís menniskju kroyst, so kann reaktiónin gerast sera ógvislig. Eg var sjálvur í míni skúlatíð somikið kroystur, at eg tók vápn við í skúlan. Fyri mítt viðkomandi var talan um eina jarnketu, fyri hin dreingin var tað ein knívur. Kanska fyri onkran annan er tað ein byrsa, so um eg skal meta um, tílíkir sogarleikir kundu hent í Føroyum, so eri eg als ikki í iva, tað kundu teir saktans í øllum førum í mínari skúlatíð. Skulu vit sleppa undan tílíkum, mugu vit verja okkara børn, ikki lata tey gerast offur fyri happing, og royna at hjálpa teimum inn í felagsskapin. Tað gjørdi eingin í mínum døgum, men eg vóni sanniliga, at støðan er vorðin betur nú á døgum.
text: #000016