text: Verið góð við hvør annan, og lúgvið minni
  There is a time, there is a place
text: #000001
text: viðmerkingarMest lisnu nudlarnir í 2014 - NUDLAR on Ein gongutúr við sjóvarmálanMest lisnu nudlarnir í 2014 - NUDLAR on Eg havi álit á føroyingumMest lisnu nudlarnir í 2014 - NUDLAR on Søgan um MC-Hár – Fyrstu áriniMest lisnu nudlarnir í 2014 - NUDLAR on Lisbeth er ordiligt fólkMest lisnu nudlarnir í 2014 - NUDLAR on Við Anthony í oyrunum og Agga í huganum
text: #000002
text: Rávørðan er super, men avviklingin kundi verið betur, var niðurstøðan, tá eg herfyri vitjaði í Brunsj og ummældið fløguna Brongl hjá systkjunum Eyð Berghamar Jacobsen og Kára Jacobsen.
text: #000004
text: Fløgan har tey syngja tónleik, ið Kári hevur skrivað til yrkingar hjá pápa teirra Steinbjørn B. Jacobsen hevur heilt víst fleiri jaligar síður enn neiligar, men vánaligt ljóðarbeiði telur niður.
text: #000005
text: Fløgan fekk 4 av 6 møguligum stjørnum.
text: #000007
text: Hoyr alt ummælið í Brunsj her
text: #000008
text: Pecha Kucha um tunlar, filmar, fjøll og muskuløsar homoerotiskar bankalýsingar
text: #000009
text: Eg kenni meg so deiliga mettan av upplivinginum eftir enn einaferð at hava verið til eitt Pecha Kucha kvøld í Tórshavn. 7 framløgur við sera ymiskum evnum, men sama formi og lagdar fram av sera ymiskum fólkum, Pecha Kucha Tórshavn og eldsálirnar Eyðun og Sissal eiga rós uppiborið fyri ikki bert at hava verið við til at sett á stovn Pecha Kucha Tórshavn, men eisini fyri at halda lív í tí, og geva okkum hesi fantastisku kvøldini.
text: #000011
text: Pecha Kucha hevur sín uppruna í Japan. Pecha Kucha merkir snik snakk á japanskum, hetta er ein patentera fyrilestrarskipan, har fyrilestrarhaldarin hevur 20 elementir, hetta er vanliga myndir í einari Powerpoint, ið hvør stendur frammi á skerminum í 20 sekund, og fyrilestrarhaldarin leggur fram, meðan myndirnar koyra. Øll framløgan varðar 6 minnutir og 40 sekund.
text: #000012
text: Framløgurnar í kvøld vóru allar sera áhugaverdar, og øll ið løgdu fram vístu eldhuga fyri sínum evnum og dugdu væl at greiða frá.
text: #000013
text: Kristina Christiansen greiddi frá um sínar pílagrímsferðir til Santiago de Compostela, Christa Reynheim vísti okkum teir goymdu skattirnir í Berlin, sum ferðabøkurnar ikki fortelja um, Óluva Zachariassen tók okkum við á ferð niðan í fjøllini, tá hon greiddi frá um hvat motiverar hana at fara á øll 340 fjøllini í Føroyum og Frank Hansen, verkfrøðingur legði fram sína ætlan um samferðsluútbyggingar, ið ikki umfata ein Eysturoyartunnil, men spara norðoyingum líka nógv tíð at koma til Havnar.
text: #000014
text: Síðan var ein lítil steðgur, áðrenn Poul Clementsen greiddi frá um Projekt Østrøm, herundir eisini framtíðarætlanir. Sìðan greiddi Sakaris Stóra frá um at arbeiða við stuttfilmi í Føroyum. Áðrenn Eiler Fagraklett legði fram 20 slides við føroyskum lýsingar úr 20. øld, her var alt frá køliskápum til húsmóðurina, til kovboybuksir og homoerotiskar bankalýsingar frá 80’unum.
text: #000015
text: Hetta var annað offisiella Pecha Kucha kvøldið í ár, og í og við, at tey skulu skipa fyri fýra tiltøkum um árið, so verður longu Pecha Kucha aftur 24. oktober, tað gleði eg meg til. Vit skuldu heilsa tykkum øllum, at um tit hava okkurt uppá hjarta eru til vælkomin at bjóða tykkum fram, tí 8 fólk skulu leggja fram 24. oktober.
text: #000016
text: Vitjið Facebooksíðuna hjá Pecha Kucha Tórsahvn
text: #000017
text: Í kvøld kl. 20.20 verður høvi, at uppliva m.a. Lippukassan live á Pecha Kucha kvøldinum í Býarbókasavninum í Havn.
text: #000018
text: Eg gleði meg at síggja júst teg har.
text: #000021
text: Jólakalendarin 15. desember – dagsins gáva til tín
text: #000022
text: lat okkum leita eftir gleði í tí gráa
text: #000024
text: hoyra heiðafuglin ið vit ikki síggja
text: #000025
text: syngja orð ið vit ikki skilja
text: #000026
text: og føla támið kína mær um ennið
text: #000029
text: ið siga nógv meira enn orð
text: #000030
text: Mínar varrar móti tínum hvíta hálsi
text: #000031
text: Nú í jólamánaðinum, er ein jólakalendari er á hvørjum horni. Mær so líkt, so vil eg ikki skilja meg burturúr, so sjálvandi er eisini ein jólakalendari her á Nudlum.
text: #000032
text: Hvønn dag fram til jóla deili eg okkurt gott við tykkum. Tað kann vera ein góður sangur, ein góð mynd, ein yrking, eitt viðmæli, ein leinkja, eitt filmklipp, ein søga, ein gáta ella okkurt heilt annað.
text: #000033
text: Seinastu 17 árini ella so, havi eg havt pakkakalendarar til synir mínar, líltar gávur, summar jólaligar, aðrar ikki so jólaligar. Soleiðis verður eisini her á Nudlum.
text: #000034
text: Vónandi tíma tit at vitja aftur, um ikki hvønn dag, so næstan hvønn dag, eg kann enntá lova, at summi klipp ella sangir vera somikið góð, at tit saktans kunnu vitja fleiri ferðir hvønn dag.
  Tykkum ynskist ein góður jólamánaði.
text: #000035
text: Jólakalendarin – 11. desember – Dagsins gáva til tín
text: #000036
text: innaní mær brestur vónin um eitt betri lív
text: #000037
text: og í einum broti av einum eygnablinki
text: #000038
text: sál mín sparkar meg í munnin
text: #000039
text: og eg skilji at ecco smakkar sum niké
text: #000040
text: og at eg havi tað slett ikki so galið
text: #000041
text: lukkan er ein løta sum hendan
text: #000042
text: (úr savninum Rótleys Tøgn, fyrstu ferð givið út í 1999 á forlagnum Agn, skriva av Hákuni Spott, ið er ein íspunnin útgáva av mær sjálvum, eitt sindur ekstremari og eitt sindur eldri.)
text: #000043
text: Vónandi tíma tit at vitja aftur, um ikki hvønn dag, so næstan hvønn dag, eg kann enntá lova, at summi klipp ella sangir vera somikið góð, at tit saktans kunnu vitja fleiri ferðir hvønn dag.
text: #000044
text: Tykkum ynskist ein góður jólamánaði.
text: #000045
text: Hann reisti seg. Hann fór ein lítlan túr. Tað hevði hon jú noktað honum, so mátti hon reisast og skelda hann, tá hann kom aftur.
text: #000048
text: Hann rann eitt sindur millum tjøldini, har lógu lík allastaðni. Ein lítil drongur, kanska fýra ár, sat við eitt lík, royndi at rykkja í tað. “Mamma ikki sova, Mamma vakna”, rópti hann, Hann gekk víðari, hugsaði, hvussu lítil og býttur hasin drongurin var. Nú mátti hann heim aftur, so Mamma kundi skelda hann.
text: #000049
text: Hann rann heimaftur, mamman lá har enn, hann gekk spakuliga yvir til hana, flugur sótu á sárunum, men hon gjørdi einki, veipaði ikki fyri at fáa tær at flyta seg. Hon skeldaði heldur ikki, tá hann kom.
text: #000050
text: Hon lá har við opnum eygum, rørdi seg ikki. Hann helt, at hann kanska visti, at summi fólk kanska svóvu við opnum eygum, kanska. So tað var kanska tað, hon gjørdi, hon svav kanska og kundi tí ikki skelda.
text: #000051
text: Gentan risti við høvdinum. “Gev mær so ein heilan chips afturat, og tvær colair, eina fyri 7 kr. og eina fyri 13”. Gentan fór, men vendi sær so á og spurdi: “Hvat fyri dressing á juniorin?”
text: #000055
text: Hon lá enn og stardi, hann var enn svangari nú, og enn tystari. Men hann vildi eisini sova. Hann legði seg við síðuna av henni, løtu seinni svav hann, men beint áðrenn hann sovnaði, sá hann hin kanska fýra ára gamla koma grátandi framvið
text: #000056
text: Hendan stutta søgan er tikin úr savninum Ongul í Reyv, ið eisini er at finna her á síðuni
text: #000057
text: Eg haldi ikki, at Kringvarpið røkti sína uppgávu, sum public service stovnur í dag, tá Høgni Hoydal fyrrverandi fólkatingslimur og Dánjal Poulsen úr Føroyskt Ísraelskt vinarfelag skuldu lýsa støðuna millum Ísrael og Palestina. Nei, tað bestu lýsingina havi eg funnið í bókini Álvur og hermannapápin hjá Gunnillu Bergström
text: #000058
text: Kringvarpið royndi enn einaferð at lýsa stríðið í Ísrael og Palestina, og enn einaferð var holdningurin hjá Føroyskt Ísraelsk vinafelag tikin við, uttan stórvegis viðgerð, hetta hóast felagið byggir á tann heldur klikkaða holdningin, at vit hava ein guð, sum ger mismun á fólki og velur, at Ísraels fólk er tað útvalda fólki, og at tey tí ikki kunnu gera nakað galið, óansæð hvussu nógv palestinsk smábørn verða bumbaði sundur. Tað er ikki nóg gott, at hesin holdningur sleppur at vera framborin uttan kritiska viðger frá journalistinum.
text: #000059
text: Høgni Hoydal royndi at lýsa støðuna so objektivt, sum hann kláraði, men í og við, at hann er formaður fyri minst kristna flokkin í Føroyum sambært politisku landslagskrosskipanini, ið Sjúrður Højgaard mest sannlíkt gjørdi á sinni. So verður hansara trúvirði litað av hesum, serliga tá hann verður settur, sum mótpartur hjá einum andaligum ekstremisti.
text: #000060
text: Eg sakni serfrøðingarnar, tey sum kenna til støðuna frá einum objektivum sjónarhorni. Eg haldi, at hermannapápin í bókini Álvur og hermannapápin hjá Gunnillu Bergström lýsur bæði hetta stríðið og so nógv onnur stríð, so ótrúliga væl, so eg fari at loyva mær at sitera hann í týðingini hjá Niels Jákup Thomsen fyri Bókadeild Føroya Lærarafelags. Álvur Ákason spyr pápa vinmann sín Hamdi, um hann ikki kann siga frá, um hvussu tað var at vera í kríggi, og hermannapápin svarar soleiðis:
text: #000061
text: – Tú mást skilja at kríggj, tað er so syndarligt, at tað ber ikki til at tosa um tað. Tað er ikki sum í filmi, har tey góðu vinna til síðst. Oftast er tað ruðuleiki. Hvør er vinur? Og hvør er fíggindi? Eitt ræðuligt óskil... Einasta, sum er vist, er: Tað eru tey, sum byggja upp og tey sum sorla niður. Tvey sløg. Tey eru altíð. Eisini millum fíggindarnar! Meira er ikki at siga. Tað ber ikki til at fortelja um kríggj.
text: #000062
text: Her á lívsleiðini hitta vit mong menniskju, men tað er ein sannroynd, at summi gera størri inntrykk enn onnur, soleiðis var við Steinbirni B. Jacobsen, hesum fitta, dámliga og mentaða menniskja.
text: #000063
text: Tað vóru sorgarboð, sum eg í morgun fekk umvegis Facebook, frá einum gomlum floksfelaga. At okkara gamli lærari, eitt av okkara fremstu mentanarfólkum og mín gamli granni Steinbjørn B. Jacobsen var farin. Men samstundis, sum boðini vóru syrgilig, hava minnini gjøgnum dagin sannført meg um, at gleðin, um at hava kent hetta dámliga menniskja, tekur broddin av sorgini.
text: #000064
text: Eg havi vita um Steinbjørn, so langt aftur, sum eg minnist. Hann var sjónligur í Havnini, eg sá hann og visti, at hann var rithøvundur, ein kendur persónur og sostatt ein man varnaðist.
text: #000065
text: Men eg kom ikki at kenna Steinbjørn, fyrr enn eg flutti skúla í 8. flokki. Á gamla skúlanum var eg illa happaður, og var sálarliga rættiliga niðurundurkomin, tá eg byrjaði á Kommunuskúlanum aftan á heystferiuna í 1988. Beinanvegin kendi eg meg væl í samveruni við Steinbjørn, blíður, dámligur við stórum hjartarúmi, hetta var við til at gera nýggju byrjanina munandi lættari fyri meg.
text: #000066
text: Hóast okkara leiðir skiltust, tá eg gavst í 10. flokki, so steðgaðu vit altíð á, og prátaðu um lívið, politikk, mentan og enntá líkagyldigheitir, tá vit hittust. Altíð var kenslan tann sama: hetta var eitt menniskja í rúmaði tær, tá tú prátaði við hann. Eg var eitt sindur glaðari, tá hann súkklaði víðari, enn eg hevði verið, áðrenn vit hittust.
text: #000067
text: Fyri nøkrum árum síðan flutti eg inn í gomlu húsini hjá ommu míni undir Heygnum, har Steinbjørn eisini búði. Vit møttust sostatt oftari, tí vóru prátini hesa tíðina títtari. Men síðan eg flutti út á Argir, havi eg sæð lítið til Steinbjørn, og skilji á lagnum, at hann hevur stríðst við sjúku. Tó høvdu vit eina hugnaliga løtu á Kommunuskúlanum í fyrra árið, tá gomlu floksfelagarnir og lærararnir møttust, sum altíð var hann blíður og áhugaverdur at tosa við.
text: #000068
text: Í gjár fór Steinbjørn so víðari. Eg kann illa ímynda mær, hvussu tung sorgin hjá tykkum í familjuni er, at missa eitt so fitt og dámligt menniskja, ið stendur tykkum so nær, má kennast sera tungt. Men mín vón skal vera, at tit við tíðini finna gleði í minnunum, ið er størri enn sorgin í sakninum.
text: #000069
text: Farvæl Steinbjørn, tú ríkaði okkum tilveruna.
text: #000070
text: Fyrsta skaldsøgan hjá Agnar Artúvertin er ein áhugaverd bók, ið megnaði at halda meg forvitnan, og hóast tankar um lummaspeki og um at rithøvundur var dekan ov pretentiøsur í støðum, bukaðu alsamt harðari á mina tilvitsku, so misti eg ikki áhugan, tí bókin er faktiskt nokkso góð.
text: #000071
text: Í dag kemur bókin Sporvogurin eftir Agnar Artúvertin í handlarnar. Eg kenni ikki nógv til skaldskapin hjá Agnar Artúvertin, men las eitt yrkingasavn hjá honum herfyri, og staðfesti tá, at maðurin dugur at skriva. Agnar hevur tað sum Poul F. rópti skaldagávuna, og tað er altíð eitt gott ástøði hjá einum rithøvunda. Tí var eg eisini spentur, tá eg setti meg við Sporvogninum, ið er fyrsta egna skaldsøga ella novella(sum hann sjálvur rópar hetta), ið royndi umsetarin og yrkjarin hevur latið úr hondum. Beinavegin kyknaði mitt forvitni.
text: #000072
text: Árið var 1888 og sólin kom upp. Fyrstu strálurnar trongdu inn millum persiennurnar og kíndu andlitinum á turistinum, sum lá og svav í einari dupultsong uppi á fimtu hædd á Hotel Retz.
text: #000073
text: Og hóast árstalið 1888, so uppliva vit longu tvær síður seinni, bæði barnagarðar og pedagogisk atlit, ið neyvan vóru heilt so natúrligur partur av gerandisdagnum tá. Sum lesari fekk eg kensluna av, at her ruggaði alt ikki rætt. Serliga tá hetta førdi víðari til eina fráskylda mammu, ið ger upp við sín konubukandi hjúnarfelaga, ein hugnaliga kaffistovu og dampandi cappuccino, ið neyvan heldur var gerandiskostur í London í teimum døgum. Eg gjørdist forvitin.
text: #000074
text: Vit fylgja í bókini turistinum, ið vaknar í London, og spakuliga flytir seg fram ímóti onkrum, kanska lagnuni, lívinum ella sivilisatiónini. Í bókini er portrið til hetta “okkurt” lýst í skapi av einum sporvogni, sum turisturin mest sum av tilvild loypur umborð á.
text: #000075
text: Umborð komin vil hetta ikki sleppa honum, og restin av bókini, er um stríðið at sleppa burt úr tí støðu hann er komin í. Um stríðið ímóti at góðtaka støðuna, um ivan, um lokkalyndið hjá samfelaganum og kollektivu trýstingarmekanismurnar, og kanska mest av øllum um tað nærum svøku vónina, ið hann onkursvegna ongantíð ordiliga missur. Hetta er í formi ein ferð frá einari veruleikakendari søgu út í ein alt meira abstraktan heim, ið gerst ørari og ørari, hóast tú alsamt kennur teg meira og meira aftur í honum.
text: #000076
text: Lat tað vera sagt beinanvegin, at eg meti, at formur í hesari bókini hevur størri týdning enn søgan. Tað er einki galið við hesum, og eg elski gjøgnumførdan form, og vit fáa allan armin. Her eru ofta lummaspekiligar hugleiðingar, bæði í tekstinum, í klombrum og í fótnótum, í so ríkiligt mát, at eg onkuntíð flenti hart. Hetta virkar pretentiøst og og enntá fjollut, men er so gjøgnuført, at eg fall fyri tí. Fótnotan á síðu 46 lýsir nokkso væl, hvat eg meini við:
text: #000077
text: kanska av vitanini um, hvussu ússalig menniskjan er í mun til fullkomnu ímyndina. Men eisini ber væl til, at tað kemur av máttmiklu ávirkanini av Svarinum, sum fær ein knappliga at uppdaga nýggj og ókend økir inni í einum sjálvum, og hetta elvir til smædni ella minnilutakenslur og vreiði við ein sjálvan
text: #000078
text: Alvitandi forteljarin traðkar fleiri ferðir útum søguna, við viðmerkingum um bókina, so sum her:
text: #000079
text: Skal eg greiða frá, hvussu hesir báðir fangar sluppu heilt leysir? Noyðist eg veruliga at spilla tíð og orð upp á, hvussu teir reistu seg upp og hvussu stórliga bilsnir teir blivu, tá teir funnu út av, at teir væl passaðu ígjøgnum rimarnar á fuglabúrinum? (...) men heldur skal eg skunda mær at gera enda á søguni.
text: #000080
text: Her traðkar høvundurin útum, og ger vart við sína støðu sum høvundur, argumenterar fyri, hví hann ikki skal skriva okkurt ávíst. Hetta riggar væl summastaðni í bókini. Søgugongdin er serstakliga sein, og hesi brot geva tekstinum lív. Men just í endanum kennist hetta tómt og eisini onkursvegna ov bíligt.
text: #000081
text: Tá seinasta síðan var blaða, sat eg við kensluni, at bókin kendist sum eitt langt forspæl – eg hevði sitið við vónini um, at útloysingin bíðaði. Men tá eg so kom til endan, so kendist tað, sum um rithøvundurin ikki tímdi at nøkta meg til fulnar, og bara gjørdi seg lidnan. sum best ber til.
text: #000082
text: Tá fyrsta øðin var runnin av mær, fall mær í hug, at endin kanska júst var ein staðfesting av, at høvundurin ikki hevði nøkur svar, annað enn, at man kann stríðast ímóti ytru umstøðunum, men at hetta hevur stórar avleiðingar fyri teg.
text: #000083
text: Bókin er 102 blaðsíður og verður givin út í 100 signeraðum eintøkum,
text: #000085
text: Vælvitandi um gengistrupulleikan við at ummæla eitt tiltak í tí Listasavni, eg sjálvur eri nevndarformaður fyri, so kann eg ikki lata vera við at festa hesar reglur á teldu.
text: #000086
text: Við at eg geri vart við gegnistrupulleikan, so hvørvir hann kanska, men her er sum so eingin veruligur gegnistrupulleiki, tí hetta er ikki eitt ummæli, men eitt gleðisgeyl yvir tað fantastisku ríku mentanaruppliving, ið eg fekk á Listasavninum á Sandi í gjár.
text: #000087
text: Eg og umleið hálvt hundra onnur, fingu eina so stóra uppliving, at tað tykist synd, at øll onnur ikki sluppu at uppliva hana.
text: #000088
text: Á veg til Havnar aftur, mentunarliga mettur og nøktaður, hugsaði eg, um hæddarpunkt, men mátti í mínum stilla sinni staðfesta, at tiltakið var so javnt frálíkt, á so nógvan ymiskan hátt, at tað er torført at taka nakað framum, uttan beinanvegin at nevna okkurt annað.
text: #000089
text: So ístaðin fyri at fara stigbýta í góðsku fari eg at gleðast kronologiskt. Savnsleiðarin Súsan í Jákupsstovu, ið hevði sett saman eina tað bestu mentunarskránna, sum er sædd á hesum klettum, bjóðaði okkum vælkomnum í hesar fantastisku karmar, har akustikkur er so frálíkur, og har eingin mikrofon var neyðug.
text: #000090
text: Borgarstjórin á Sandi byrjaði tiltakið við ein frálíkari røðu, ið bar brá av, at Sands kommuna sær stórar møguleikar, ið teimum ætlunum, ið vit hava fyri savnið, og tað kann bert gleða okkum í nevndini at frætta.
text: #000091
text: Síðan var tónleikur á skránni, og tað var tónleikur í heimsflokki, Sunleif Rasmussen, okkara altjóða viðurkenda tónaskald, ið tó er so lokalur, at hann er uppvaksin beint við savnið, var á skránni. Ikki bert tónleikurin var á skránni, nei Sunleif sjálvur var eisini á skránni.
text: #000092
text: Á sera pedagogiskan hátt, gav hann okkum innlit í sín tónleik, og sínar tankar í sambandi við tónleikin. Ólavur Jakobsen spældi eitt gittarstykkið, hjá Sunleifi. Her rann akustikkur, verkið og framførslan saman í eina stórasligna eind. Halt kipp, sum tað var gott.
text: #000093
text: Síðan var Michala Petri á skránni, saman við Sunleifi gav hon í øllum førum mær eina heilt nýggja fatan av blokkfloytum. Bæði teknikkir og nógvu ymisku floyturnar hon skuldi brúka vóru presenteraðar, áðrenn hon framførdi eitt fantastiskt verk hjá Sunleifi. Serliga var tað næsti partur av verkinum, har hon sang ein tóna, meðan hon spældi ein annan á floytuna, sum onkursvegna tók meg í sálina.
text: #000094
text: Eg havi ikki orð fyri hvussu frálík Ólavur og Michala eru, men sum við øllum fantastiskum tónleikarum, so virka tey eitt við síni ljóðføri.
text: #000095
text: Tað mest hóskandi lýsingarorðið, ið eg havi til at lýsa Lív Næs og hennara tónleik, er fitt ella fittur. Serliga í føroysku løgunum er ein tílík óskuld og fittleiki, sum saman við sjarmerandi røddini fær meg at smelta, og tað tyktist at vera galdandi fyri tey flestu, sum vóru á konsertini. Lív spælir nú saman við øðrum ungum kvinnum, ið syngja kór og spæla gittar við henni, og hetta klæðir henni. Fittu sjarmerandi sangirnir góvu tiltakinum eitt ungdommiligt ískoyti, og kensluna av onkrum óspiltum.
text: #000096
text: Kingo við Niels Midjord og Lúllanum
  Eg má viðganga, at hóast eg havi verið serstakliga aktivur lurtari eftir føroyskum tónleiki, so havi eg ongantíð hoyrt útgávurnar ellar konsertirnar hjá Niels Midjord við Kingosangi. Eg havi stýrt uttanum, tí eg veruliga ikki helt, tað vera nakað fyri meg. Tí var hesin parturin av tiltakinum bestemt heldur ikki tann, sum eg gleddi meg mest til. Men teir báðir Niels Midjord og Lúllin høvdu ikki sungið nógvar reglur, áðrenn eg var seldur. Hetta var nakað so fantastiskt, erligt, hjartaligt og framum alt vakurt. Eg má beint út at keypa eina fløgu við hesum.
text: #000097
text: Tær báðar frailku sjónleikarkvinnurnar Gunnvá Zachariassen og Beinta Clothier, fóru síðan á pallin við leikinum Syndefaldet, ið byggir á eina søgu hjá William Heinesen. Ein leikur, ið tær framføra á gøtudonskum, og sum kann framførast í øllum hølum og umstøðum, og tað skal vera mitt inniliga ynski, at hetta kemur víða um. Sjálvandi skulu allir føroyingar síggja hetta, men eisini vóni eg, at fyritøkur, stovnar og myndugleikar, ið fáa útlendskar gestir, velja at visa sínum gestum hetta.
text: #000098
text: Leikurin var ein ferð gjøgnum stórar kenslur, og vit smíltust, flentu og høvdu hug at tára. Ikki bert tí søgan er so góð, men eisini tí at Gunnvá og Beinta spældu og fortaldu hana so framúrskarandi væl.
text: #000099
text: Ólavur Jakobsen hevði til høvið gjørt eitt violinstykkið hjá Willami Heinsen um til gittar, og frumframførdi hetta fyri okkum, og aftur her var tað undurfult, at hoyra henda fantastiska gittarleikara framføra í hesum fantastisku hølum, og eg vildi hildi, at hetta stykkið kundi átt eitt natúrligt pláss aftan á leikin í øðrum høpum eisini.
text: #000100
text: Eg má viðganga, at tann parturin av tiltakinum, ið eg frammanundan gleddi meg mest til, skjaldrasamanbrestin millum Vilhelminu Larsen og Carl Johan Jensen. Hesi bæði, sum á hvør sín hátt hava givið føroyskum skjaldrum nýtt lív, Vilhelmina við at dokumentera tey, umframt at læra hvørt mansbarn í Føroyum um hendan arv okkara í sjónvarpssendingum, og Carl Johan, sum við sínum nýtulkingum av skjaldrum hevur víst, at hetta er ein livandi list.
text: #000101
text: Hóast vónirnar vóru stórar, so var veruleikin uppaftur betur. Hetta var fantastiskt. Vilhelmina legði fyri, við at spyrja Carl Johan, um hansara kundu syngjast, tí hon mátti viðganga, at tey einastu skjaldrini, hon hevði hoyrt, vóru tey, sum mamma hennara sang fyri henni, tá hon skuldi sova. Carl Johan svaraði aftur, at hansara skjaldur ikki vóru til at sovna av, kanska heldur at vakna av, og so koyrdi tað bara, hann við sínum, og hon við teimum gomlu. Eg havi eftirhondini rættiliga ofta hoyrt Carl Johan við skjaldrum, men á Listasavninum fullu tey veruliga uppá pláss. Tí saman við tí siðbundna stendur tað nýggja nógv sterkari.
text: #000102
text: Gittar og floyta í himmalskari samanrenning
  Áðrenn tiltakið endaði við listauppboðssølu, framførdu tey bæði Ólavur Jakobsen og Michala Petri saman. Tey spældu ymisk verk frá ymiskum tíðum og støðum, og hetta var einki minnið enn ein fullkomin endi, á einum frálíkum listadegi. Tey eru so góð hvør sær, men saman rann tónleikurin upp í eina hægri eind, tað var vakurt og meistarligt.
text: #000103
text: Eg noyðist at taka Michalu Petri fram, eg kann ikki siga annað, enn at eg fekk ein heilt nýggja fatan av blokkfloytuni hendan dagin. At sleppa at uppliva eitt so stórt tónlistarligt begávilsi, eitt tílíkt heimsnavn í tílíkum smáum og hugnaligum kørmum, tað kennist sum eitt privilegium.
text: #000104
text: Túsund takk fyri, øll tit sum gjørdu dagin so fantastiskan, tit sum framførdu, tit sum hugdu og lurtaðu, Súsan sum fyriskipaði, Símin sum hjálpti henni og øll tit sum lótu verk til uppboðssøluna. Túsund takk
text: #000105