text: Hetta er ein søga um tvær lítlar jólavættrar: Hallu og Hanus. Halla búði í Havn og Hanus í Sumba. Tey vóru systkinabørn, tí mammurnar vóru systrar. Hjá vættrum er tað soleiðis, at tað eru mammurnar sum ferðast, meðan páparnir ikki fáast av fetanum. Men soleiðis var Hanus als ikki. Hann elskaði at ferðast. Hann búði í seinasta fjósinum við seinastu kúnni, sum eftir var, í Sumba.
text: #000000
text: Nú stóð hann og hugdi at kúnni, sum hugdi aftur og segði - Møøø.
text: #000001
text: -Ja. Tað er gott við tær. Tú sigur møøø og einki annað, men nú vil eg hava onkran annan at tosa við, segði Hanus avgjørdur. - Eg fari at halda jól hjá Hallu á Hoyvíksgarði.
text: #000002
text: - Møøø, beljaði kúgvin, - Hvat so við mær? Men Hanus tímdi ikki at lurta eftir henni. - Eg leggi líka í, hvat tú sigur. Eg eri farin, segði hann, setti húgvuna á høvdið og rann oman hagar, bussurin plagdi at steðga.
text: #000003
text: Hanusi dámdi illa allan hendan larmin. Hann bardi seg aftur til tey aftastu setrini í bussinum, men har sótu nakrir dreingir og róptu og skumpaðu undir hvønn annan. Hanus fór yvir og klípti ein í beinið.
text: #000005
text: So klípti Hanus tann næsta dreingin í lærið.
text: #000007
text: - Aaav! Lat vera! rópti hann og hugdi uttan um seg, hvør klíparin mundi vera.
text: #000008
text: Eg havi heilt gloymt at siga, at vættrar síggjast ikki av vanligum fólki. Tær eru ósjónligar og kunnu tí gera tað, teimum lystir. Tær eru lítlar av vøkstri. Umleið sum ein vælvaksin ketta í stødd.
text: #000009
text: Nú setti Hanus seg at húka og byrjaði at loysa lissurnar á skónum hjá tí triðja dreinginum og læt hann úr um beinini. So beit hann í stórutá.
text: #000010
text: - Aaavv! ýldi drongurin, sum hevði sitið púra býttur og hugt at lissunum og skónum, sum nú fóru tvassandi oman gjøgnum bussin og hoppaðu upp á eitt tómt setur longur frammi. Drongurin hugdi niður á tærnar og leyp nú á føtur og rann aftaná skónum.
text: #000011
text: - Mínir nýggju Adidas. Mamma drepur, um eg missi teir burtur. Hann steðgaði frammanfyri skónum og stardi at teimum. Skuldi rætta hondina út eftir øðrum, men ripti hana til sín aftur, tí nú fóru skógvarnir at dansa. Teir hoppaði upp og niður, so at øll í bussunum reistust at hyggja. Tey flentu og róptu. Bara drongurin, sum átti skógvarnar, flenti ikki. Tá teir at enda stóðu stillir, prikaði hann varisliga til teir, men tá einki meira hendi, setti hann seg niður, lat seg í aftur skógvarnar og bant lissurnar væl. Bant dupultan knút á.
text: #000012
text: Hinir báðir dreingirnir høvdu sett seg aftur, har teir sótu, men teir fingu eitt ordiligt klíp aftrat. So fluttu eisini teir longur fram í bussin at sita. Teir hugdu ørkymlaðir aftur um økslina at setrunum aftast í bussinum, sum nú vóru tóm. Ja, tað hildu teir, men har lá nú Hanus og slangaði sær við einum stórum smíli.
text: #000013
text: - Áh. Einki er sum friðurin aftast í einum bussi, segði hann og blundaði. Hann gleddi seg at síggja Hallu aftur. Nú vóru skjótt hundrað ár síðan, hann hevði verið í Havn og vitja.
text: #000014
text: Knappliga fekk hann eitt gott hugskot. Hann settist upp undir seg. Ja. Kanska kundi hann flutt norður til Hallu at búð. Hann smíltist heilt aftur í oyruni. Honum dámdi best í Sumba, men í Havn mundi kortini vera betur enn í einum køldum steini úti í haganum.
text: #000017
text: - Áh, andaði Hanus. - Hatta man vera Smyril, sum øll tosa um. Seinast, hann hevði verið í Havn, var við einum tíggjumannafari, sum sumbingar róðu. Tá var hann næstan deyður í sjóverki. Hendan ferðin mundi fara at ganga bæði skjótari og betri. Hann bíðaði eftir, at hurðin skuldi fara upp, men bussurin koyrdi bara, allur sum hann var, umborð á skipið.
text: #000019
text: Hanus huffaði og puffaði, tá hann endiliga stóð uppi á dekkinum, har kafeterian var. Hann kom framvið sølubúðini, har fólk trokaðust at sleppa framat at keypa.
text: #000022
text: - Lat meg fáa tríggjar muffins, segði ein tjúkk kona við klænari rødd.
text: #000024
text: - Eg vil eisini hava muffins, mutlaði Hanus. Hann var so lítil, at hann rakk ikki upp á skivuna. Hann tók í turriklæðið, konan hevði hangandi um hálsin, og kleiv upp. Har tók hann tvær køkur, eina undir hvønn armin, og sprakk so niður av aftur.
text: #000025
text: Ein lítil genta stóð við stórum eygum og helt um lærið á pápa sínum. Hon stardi út millum beinini á honum at hesum báðum køkunum, sum fóru sveimandi yvir at einum beinki og síðan upp á eitt borð, har tær minkaðu og minkaðu, til einki var eftir av teimum.
text: #000026
text: - Hmm, mutlaði hon. - Undarligar køkur. Hon hálaði í buksubrókina hjá pápanum.
text: #000027
text: - Babba. Eg vil eisini hava eina sovorðna køku.
text: #000028
text: Men nú var Hanus eisini mettur. Búkurin á honum var trillrundur. Akkurát sum ein muffin.
text: #000029
text: - Hvat skal eg finna uppá? hugsaði hann og sprakk niður av beinkinum. - Jú, eg fari á kanningarferð.
text: #000030
text: Nú tók hann í róðrið og snaraði tí eitt sindur, og jú mín sann sneiddi skipið tann vegin. So royndi hann hin vegin, og skipið snaraði mótsettan veg. Hanus flenti.
text: #000033
text: Men skiparin klóraði sær í høvdinum og sá ikki glaður út.
text: #000035
text: - Her er okkurt galið við róðursgreiðunum. Skipið aktar ikki, sum tað skal. Hann kleimdi um róðrið, at fáa Smyril á beint aftur. Harvið kom hann at kroysta fingrarnar á Hanusi, so hann fekk ilt.
text: #000036
text: - Ókey, ókey. Skal tað vera upp á handan mátan, segði Hanus firtin. Men nú sá hann ein reyðan knøtt, sum sá spennandi út. Hann trýsti á knøttin og eitt øðiligt ýl var at hoyra.
text: #000037
text: - Hvat ólukkan, segði skiparin. - Er nú alt í ólagið her? Men Hanus helt hetta vera sera stuttligt og trýsti á, hvørja ferð skiparin helt, at nú mundi tað vera í lagi aftur.
text: #000038
text: Smyril kom ýlandi inn á Havnina, so havnafólk hugdu upp, og spurdu hvørt annað, hvat ið nú mundi vera á vási.
text: #000039
text: Hann fór til gongu. Tað mundi fara at vera betri vorðið uppi á Hoyvíksgarði.
text: #000042
text: - Hanus. Ert tú komin at vitja? Og har stóð Halla og líktist sær sjálvari í reyðari topphúgvu og fyriklæði. Halla klemmaði hann, so hann gjørdist heilt lotur.
text: #000044
text: - Nú skulu vit gera eina jólaveitslu fyri tær, segði hon glað.
text: #000045
text: - Hvar eru neytini? spurdi Hanus.
text: #000046
text: - Á tvætl í teg. Vit fáast ikki við tílíkt longur, flenti Halla. - Eg ringi líka niðan í FK til handilsvætturin og bjóði honum við. So kann hann taka mat og drekka við sær.
text: #000047
text: - Ringja? Hanus sá kirkjuklokkur fyri sær, men Halla tók eitt undarligt tól upp í hondina og trýsti á tað, og so tosaði hon við tað, sum var tað ein vættur.
text: #000048
text: Men Halla tosaði við fleiri og bjóðaði út í luftina og fór so at stákast. Og ein fyri og onnur eftir komu vættrarnir úr grannalagnum og settust at práta. Handilsvætturin hevði ovmikið av øllum góðum við og skjótt sótu tey og flentu og fingu sær, og øll vildu tey frætta tíðindi sunnan úr Sumba.
text: #000050
text: Men Hanus kundi ikki gloyma hatta tólið, Halla hevði tosað við. Hann hálaði hana til viks og spurdi hana, hvat hatta var.
text: #000051
text: -Á dú, flenti Halla. - Hevur tú ikki sæð eina telefon áður? Nú skal eg vísa tær. Hon trýsti nakrar ferðir á, og legði so tólið aftrat oyranum á Hanusi.
text: #000052
text: - Halooo, hoyrdi Hanus í oyranum.
text: #000054
text: - Hmm, ja, host, mutlaði Hanus.
text: #000055
text: Halla breyt av. - Um tú hevði eina slíka, kundu vit bæði tosa saman hvønn dag, segði hon.
text: #000057
text: - Ja. Tú verður býttur av bara at tosa við kúnna. Tað er so bygdasligt.
text: #000058
text: Hanus helt, at nú var Halla nokkso næsvís. Tey fóru aftur til hini og hildu veitslu alla náttina. Hanus var verandi hjá Hallu nakrar dagar, og jólaaftan fingu tey rættiligan jólagreyt við smøri og kaneli og jólaøli og øllum, sum til hoyrdi.
text: #000059
text: Men har var so nógvur larmur. Vættrar komu og fóru, og var eingin og vitjaði, so tosaði Halla í heilum við hatta tólið, hon kallaði telefon. Hevði næstan ikki stundir at tosa við hann.
text: #000060
text: Hann byrjaði at leingjast eftir kúnni, sum altíð hevði tíð at lurta eftir tí, hann segði. Tá ein vika var farin, segði hann Hallu farvæl. Hon klemmaði hann og bað hann nú koma skjótt aftur.
text: #000061
text: Umborð á Smyrli suðuraftur sat Hanus og hugsaði. Nei. Hann riggaði helst ikki sum havnavættur. Best mundi vera sum var. Men kanska hevði tað verið eitt hugskot við hasi telefonini, so hann kundi tosa við Hallu.
text: #000063
text: Nú hann hugdi uttan um seg, sótu øll við eini slíkari í hondini. Tey, sum ikki tosaðu við hana, sótu og stardu niður í hana og nomu við hana við einum fingri. Tey tosaðu ikki saman longur.
text: #000064
text: Nei. Hatta vildi hann ikki hava.
text: #000065
text: - Nú fari eg at seta lív í, smíltist Hanus. Hann sprakk niðurav og rann upp í stýrihúsið, tók fyrst í róðrið og snaraði tí nakrar ferðir, so skipið sik-sakkaði seg fram móti Suðuroynni, og skipari og stýrimenn fóru upp at mala og rópa. So trýsti hann á floytuna, og Smyril ýldi og ýldi. Hanus flenti og hoppaði upp og niður. Hann rann oman aftur, har fólkið sat, og jú mín sann. Telefonirnar vóru lagdar til viks, og øll prátaðu við hvørt annað og spurdu og peikaðu. Summi høvdu reyðar kjálkar, onkur flenti og ein græt.
text: #000066
text: - Nú veit eg, hvat eg skal gera, tá eg troyttist av kúnni, segði Hanus. - Tá fari eg ein túr við Smyrli at seta lív í.
text: #000067
text: Sólrún Michelsen er ein av okkara virknastu høvundum. Hon hevur givið út skaldsøgur og stuttsøgur til bæði børn og vaksin. Søgan um Hallu og Hanus stóð at lesa í Mín jólabók í 2017. Myndirnar hevur Solveig Hansen teknað.
text: #000068