text: Hann var í nevndini hjá Føroyska Bíbliugrunninum í mong ár og kundi gleðast um hesa stóru bíbliuna, sum kom út, nakað áðrenn hann fór.
text: #000001
text: “Fátt er sum faðir” – men ofta var hann í bakgrundini. Luturin hjá okkara pápum var øðrvísi enn hjá pápum í dag, nú roynt verður at javnseta mammur og pápar í odd og egg. At tað ikki altíð eydnast so væl, er ein onnur søga.
text: #000003
text: Teir stríddust, og tað gjørdu mammurnar eisini. Hvør á sínum fronti, tær við hús. Pápar stríddust úti úr heiminum, fyri húsum, fyri mati og klæðum, fyri vælferðarsamfelagnum, vit hava í dag.
text: #000004
text: Og stríddist, tað gjørdi eisini pápi okkara. Altíð í sving. Morgunmaður, og um sumrarnar møtti hann til arbeiðis einar tveir tímar fyrr, enn hann átti. Nakað skerdur í orku, so við hús mátti hann hvíla seg eina ferð ella tvær gjøgnum dagin. Skerdur av tuberklunum, sum høvdu rakt tríggjar ferðir, og mátti ansa sær fyri strongd og krímsjúkum. Men annars altíð í sving, og ofta hevði hann meir enn eitt arbeiði. Tá ið hann gavst á Esso fyri aldur, fór hann at arbeiða á aðrari skrivstovu, á einum av reiðaríunum, og har var hann í fleiri ár. Síðan settist hann at skriva bíbliuorðabók. Og tá ið hon var útkomin í 1985, tá ið hann var 74 ár, fór hann í holt við næstu bókina, um William Sloan og fyrstu brøðrasamkomurnar í Føroyum. Hon kom út í 1992, tá ið hann var 81.
text: #000005
text: Í góðveðrinum – allarhelst í 1992 – fóru vit báðir út á altanina, har vit gjøgnumgingu tilfar í bókini um Sloan og samkomurnar, sum skuldi koma út,
text: #000006
text: Heldur ikki á Sanatoriinum í Hoydølum vóru tey tuberklasjúku, sum orkaðu so frægt, arbeiðsleys. Eg meini, at hann lærdi at binda bøkur inn har. Og tekningina gjørdi babba av pápa sínum, sum hann ikki slapp at fylgja til gravar, tí hann aftur bleiv innlagdur við tuberklum. Tekningin er so mikið góð, at helst er spell, at hann ikki gjørdi meira við tað. Hann hevði evni á so mongum økjum. Abbi bleiv ikki meir enn 66.
text: #000007
text: Hesum lætta og lættsinta manni, sum var merktur av sjúku fleiri ferðir í lívinum, honum untist kortini at gerast 92 ár. Hann fór frá okkum á sumri í 2003, á Lágargarði, har bæði foreldur okkara livdu síni seinastu ár, tó ikki í senn. Hon fór longu í 1994.
text: #000008
text: Sagt verður, at fatanin av tínum himmalska faðir hongur ofta saman við fatanini av tínum jarðiska. Vit høvdu so sera mildan pápa, og eg haldi, hann hevði farið gjøgnum eld og vatn fyri síni børn. Vit ivaðust ongantíð í, at hann var á okkara síðu.
text: #000009
text: Tekning faðirs av abba okkara, Johannes Joensen, sum doyði í 1938.
text: #000010
text: Einar tvær ferðir í Nýggja Testamenti stendur henda áminning til pápar: “Eggið ikki børn tykkara til vreiði”. Sumt skilja vit ikki fyrr enn seinni, og hesi orðini skilti eg ikki, fyrr enn eg sá, at tað finnast harðligir pápar og pápar, sum øsa síni børn og skumpa tey frá sær. Eg dugdi ikki at skilja hesi boðini, tí tað var so langt frá tí milda pápa, vit sjálv høvdu. Hann var bráur og bragdligur av lyndi, men var mildur við okkum børn og kundi eisini vera sera tolin, ikki minst við mammu. Teirra sínámillum kærleiki og eymleiki var ein fyrimynd, og uttan nakran iva mundi felags søgan við sjúku, sakni og stúran eiga sín lut í tí.
text: #000011