text: Deyðin, soleiðis sum hann vísti seg fyri mær, er miskunnarleysur, ísakaldur, brutalur, ráur og respektleysur. Hann kemur brynjaður við hvøssum og lívshóttandi vápnum, sum hann kaldur og kensluleysur rennur gjøgnum bein og merg, uttan at blunka. Hann er líkasælur um arbeiðið hjá læknum, sjúkrarøktarfrøðingum og øðrum, sum berjast fyri lívinum fyri at hjálpa tí doyggjandi, og hann brýggjar seg ikki um tey avvarandi, sum dag eftir dag pínast í sorg, yvir at síggja teirra kæru líða. Hann frøist um at síggja lívið verða sogið úr likaminum.
text: #000004
text: Tað er, sum megin verður sogin úr beinunum á Deyðanum, har á markinum millum hendan heimin og hin. Og tá ið hann hoyrir orðini hinumegin frá: “Deyði, hvar er sigur tín? Deyði, hvar er broddur tín?”, gongur tað upp fyri honum, enn einaferð, at hann kortini ikki hevur seinasta orðið. Og Deyðin – seinasti náðileysi fíggindin – fær eyguni upp fyri, at hann ikki er nakað annað enn tænarin, sum letur dyrnar upp inn í ein nýggjan heim.
text: #000006