text: Á jólum eri eg hugtikin av ljósinum. Stytsti dagur er farin afturum, og nú vita vit, at ljósið uttan um okkum aftur er á veg norðureftir. Sum vit siga, so ganga vit móti ljósari tíðum.
text: #000000
text: Hóast tað uttan um okkum gerst ljósari, so eru nøkur, sum innií stríðast við myrkrið. Ljósið fær ikki rættiliga trongt seg inn í myrku kenslurnar, og ótti og angist seta dagskránna. Eins og ljósið er hugtakandi, so eru einglarnir eisini hugtakandi. Teir hava ein týðandi leiklut í jólaevangeliinum millum annað við tekstinum hjá Lukasi, sum skrivar: „Nú stóð eingil Harrans fyri teimum, og dýrd Harrans lýsti rundan um teir; tá vórðu teir ógvuliga ræddir. Men eingilin segði við teir: "Óttist ikki!”
text: #000001
text: Ljósið og einglarnir og 'óttast ikki'. Tað eru jól, hugsi eg, og kanska eisini íblásturin til søguna "Ljósið skínur í myrkrinum", sum eg skrivaði til Mín Jólabók í fjør. Eg veit, at myrkrið fyri summi bara er myrkt, tó veldst tað fyri nøkur um sjónarhornið og stillu røddina, ið tosar við okkum. Vit vita, at óttin fyri myrkrinum tekur frælsið frá okkum, og besta loysnin at vinna á óttanum er óivað at lýsa myrkrið upp.
text: #000002
text: Góðan lesihug og gleðilig jól!
text: #000003
text: Henni dámdi einki myrkrið. Hon var á veg heim, og sum vanligt skuldi hon ganga fram við vatninum, tí hon búði hinumegin. Ofta høvdu tey tosað um at gjørt eina brúgv yvirum, men brúgvin var ongantíð komin. Tað hevði verið so nógv lættari.
text: #000004
text: Hon skundaði sær. Hon gekk skjótari og skjótari og hugdi enn eina ferð út yvir myrka vatnið.
text: #000005
text: Í døkka myrkrinum sá vatnið út sum eitt yvirvaksið hol, sum ilsliga gapaði eftir henni, hvørja ferð hon hugdi at tí.
text: #000006
text: Eina løtu undraðist hon á, hvat hon í veruleikanum óttaðist.
text: #000007
text: Jú, hon var bangin fyri at detta útí. Tað var myrkt, kalt og óivað eisini djúpt. Hon hevði kanska ongantíð komið upp aftur, um hon datt útí. Vatnið hevði óivað bæði kaldliga og líkasælt gloypt henni, so hon aldrin kom upp aftur.
text: #000008
text: Men hví skuldi hon detta útí? Hetta hevði hon spurt seg sjálva ferð eftir ferð til gongu yvirum. Hon royndi at tosa við viti og skili, men einki hjálpti.
text: #000009
text: Nú gekk hon enn einaferð eftir gøtuni. Hon helt seg so langt burtur frá sjóvarmálanum sum gjørligt.
text: #000010
text: Gøtan var eitt vet ljósari enn vatnið. Smáu lyktapelarnir lýstu henni vegin. Seinastu dagarnar høvdu eisini ljósketur hingið millum lytkapelarnar. Smá ljós, sum tó gjørdu stóran mun í myrkrinum. Hon royndi at hugsa um okkurt annað og hugdi upp í høgu trøini, sum stóðu fram við gøtuni øðrumegin.
text: #000011
text: Um summarið var tað lættari at ganga yvirum. Tá var tað ikki so myrkt sum í kvøld. Tá vóru bløð á trøunum og blómur fram við gøtuni. Ofta vóru eisini fleiri smábátar á vatninum, og tá hoyrdi hon, at fólk hugnaðu sær í lýggja veðrinum. Fólk sótu fram við sjóvarmálanum, onkur fekk sær eta, og onnur bara hugnaðu sær.
text: #000012
text: Men í kvøld var alt kvirt, kalt, myrkt og óunniligt. Hon skundaði sær, smárann.
text: #000013
text: Knappliga hoyrdi hon okkurt. Hon hvakk eitt sindur við og steðgaði. Var onkur har? Hon sá ongan. Hon hugdi út í myrkrið.
text: #000014
text: Hon byrjaði at ganga víðari, men aftur hoyrdi hon røddina.
text: #000015
text: - Hví skundar tú tær so? Óttast tú myrkrið?
text: #000016
text: Hjarta hennara fór at banka títtari, og hon steðgaði aftur. Hvør mundi tosa við hana? Hvør mundi eiga vinaligu røddina í myrkrinum, sum spurdi, um hon óttaðist. Tað var júst soleiðis hon kendi tað. Hon óttaðist myrkrið og royndi tí altíð at skunda sær. Hon mátti bara skunda sær eftir gøtuni, so myrkrið ella vatnið ikki tók hana.
text: #000017
text: Hon hugdi upp, har hon helt seg hoyra røddina. Hon føldi, at lógvarnir gjørdust vátir.
text: #000018
text: Jú. Nú sá hon okkurt uppi í einum av stóru trøunum. Tað var okkurt skínandi. Hon blunkaði tvær ferðir ivandi og sá ein drong sita á eini grein. Hann sveiggjaði við beinunum, meðan hann bíðaði eftir svari og segði:
text: #000020
text: - Eg eri her uppi. Sært tú meg?
text: #000021
text: - Jú, eg síggi teg. Eg haldi ikki, at eg kenni teg, og tú sært eitt sindur øðrvísi út.
text: #000022
text: - Veitst tú, vinur mín, eg eri ein eingil, og eg dugi fleiri mál. Tá ið eg onkuntíð havi hug til, at tit menniskju skulu skilja meg, so tosi eg tykkara mál. Tit eru løtt at lumpa. Halda tykkum vita so væl, og halda tykkum vera klókari enn vit. Men soleiðis er ikki altíð. Úr erva, her eg siti, síggi eg alt øðrvísi, enn tit. Eg siti her og eygleiði tykkum og havi fleiri ferðir sæð teg skunda tær øgiligt eftir gøtuni. Tí bleiv eg eisini forvitin eftir at vita, hvat fær teg at skunda tær so. Endiliga í kvøld fekk eg dirvi at spyrja teg. Nú havi eg hug at spyrja aftur, tí eg fekk einki svar í áðni. Ræðist tú myrkrið?
text: #000024
text: Sum í ørviti gníggjaði hon eyguni. Kundi tað veruliga vera satt, at hon stóð í myrkrinum og tosaði við ein eingil? Hvussu løgið var tað ikki? Ella var hon bara blivin so óttafull, at hon nú var farin at síggja yvir seg?
text: #000025
text: Áðrenn hon fekk tíð at spyrja seg sjálva fleiri spurningar, svaraði hon stutt og skjótt.
text: #000026
text: - Góða tú, og hoyr meg nú eina løtu. Tú dugir væl at siga frá tí, tú óttast. Tað er gott, men hvussu ætlar tú tær at sleppa óttanum?
text: #000028
text: Hon segði einki, og hann helt fram.
text: #000029
text: Hon tók dik á seg.
text: #000032
text: - Eg eri bara bangin. Eg veit ikki, hvat eg skal gera. Havi roynt at hugsa um okkurt annað, ímeðan eg gangi, men myrkrið treingir seg inn í hugan so skjótt, sum eg byrji at hugsa um okkurt annað. Eg veit ikki. Eg havi roynt alt, men eg fái ikki rist óttan av mær.
text: #000033
text: Eina løtu var tøgn. Eingin segði nakað. Hon byrjaði aftur at hugsa um myrkrið og ætlaði sær av fara.
text: #000034
text: Eina løtu ivaðist hon, um hetta veruliga var veruleiki. Ella var hon bara vorðin ør av ótta. Ein eingil - og nú var hon á veg upp í eitt træ. Hon byrjaði at klúgva upp í træið. Fyrst eina grein, so ta næstu, og soleiðis kom hon heilt upp, har eingilin sat. Nú fór hon at óttast hæddina.
text: #000039
text: Tá ið hon hevði sett seg tætt inn at eingilinum langt uppi í trænum, spurdi hon:
text: #000042
text: - Og hvat nú, hvat meinar tú við, at eg skal síggja løtuna úr einum øðrum sjónarhorni? Eg veit ikki so frægt, hvat sjónarhorn er fyri nakað.
text: #000043
text: Hann ivaðist eina stutta løtu í, hvussu hann skuldi siga henni loyndarmálið. Loyndarmálið um, hvussu hon kundi velja at síggja støðuna, hon var í. Hevði eg bara kunnað hjálpt henni við óttanum, so hon fekk aftur frælsið at liva og at tora betur, hugsaði hann.
text: #000046
text: - Ja, sjónarhorn... Sært tú! Um vit altíð standa í sama stað, síggja vit altíð tað sama. Flyta vit okkum, so síggja vit okkurt nýtt og okkurt øðrvísi. Um vit leggja okkum niður og hyggja upp í himmalin, so er hann fullur av stjørnum. Um vit húka, so síggja vit betur grasið og grúsið. Vit síggja eisini lívið, sum er niðri í jørðini. Soleiðis er tað so ofta. Tað vit leita eftir, síggja vit. Um tú væntar, at myrkrið leggur seg yvir teg, so sært og ræðist tú bara myrkrið. Um tú ert bangin fyri at detta útí, so er tað tað, sum fyllir hugan. Vita nú, hygg út yvir vatnið. Tú situr trygt saman við mær her uppi í trænum. Lat myrkrið vera myrkur og vita, um tú sært okkurt øðrvísi.
text: #000047
text: Eingilin hevði so nógv upp á hjartað og tosaði og tosaði. Knappliga hoyrdi hon rødd hansara fjara burtur í huganum, tí nú hugdi hon út yvir vatnið. Sum tað var løgið. Tað, sum hon í so langa tíð hevði hildið vera eitt stórt óunniligt, myrkt hol, sum fór at svølgja hana, um hon kom ov nær, var nú ein stórur, vakur spegil.
text: #000048
text: - Hatta er undarligt. Soleiðis havi eg ongantíð sæð vatnið fyrr.
text: #000049
text: Hon hugdi uppá hann, og í eygunum á eingilinum speglaðust ljósini. Nú tyktist tað øðrvísi. Við hesum útsýninum var myrkrið minni ræðandi. Myrka holið var nú ein stórur spegil fullur av ljósspæli. Hon sá jólaprýdda býin, smáu ljósketurnar, stjørnurnar í vindeygunum, kirkjuna og sjálvan mánan, sum lýsti vatnið upp. Í hesum ljósinum gjørdist myrkrið øðrvísi.
text: #000050
text: - Fyri løtu síðani vart tú óttafull, gekk skjótt og hugdi bara niður á gøtuna. Nú tú situr her, sært tú myrkrið øðrvísi – ikki so? Ljósið líkasum køvir myrkrið, ha?
text: #000051
text: Hon mátti geva honum rætt. Hetta var eitt nýtt sjónarhorn, sum gav henni nýggja sjón. Hon var í sama stað, men tó. Úr erva fekk hon eitt nýtt sjónarhorn.
text: #000052
text: Løgið, hugsaði hon, men fór at flenna. Løgin orð, og hann tosaði øðrvísi enn tey, hon kendi. So byrjaði hann aftur:
text: #000058
text: - Vinur mín! Lívið er ikki altíð, sum tú heldur tað vera. Nógv veldst um, hvussu tú velur at síggja tað. Tað er ofta tey smáu tingini. Hygg her. Her hevur tú eina lummalykt. Brúka hana, tá ið tú gongur í myrkri. Lummalyktin kann vera fóti tínum lykt og ljós á leið tíni. Men tú mást minnast til at brúka hana. Eg veit ikki, um vit møtast aftur, men minst til eitt. Óttin fyri myrkrinum tekur frælsið frá tær, og besta loysn á óttanum er at lýsa myrkrið upp. Tá flýggjar myrkrið. Og um tú onkuntíð aftur gerst bangin fyri myrkrinum og hevur gloymt lummalyktina eftir, set teg so upp í eitt træ. Her sært tú løtuna úr einum øðrum sjónarhorni. Ofta skal ikki meira til.
text: #000059
text: Hon hugdi at klokkuni. Píka, nú var tíð at fara. Hon fór varisliga niður úr trænum og komin niður, hugdi hon upp aftur.
text: #000060
text: Hon veittraði honum farvæl og fór til gongu.
text: #000062
text: Hetta var eitt løgið kvøld, hugsaði hon við sær sjálvari. Men nakað var um tað. Ljósið kann køva myrkrið.
text: #000063
text: Hetta tók hon við sær eftir gøtuni og tendraði lummalyktina.
text: #000064
text: Tóra við Keldu er lærari og starvast á Skúlatrøð í Klaksvík. Hon er eisini forkvinna í felagnum MEGD, sum arbeiðir fyri at betra um viðurskifti hjá fólki, ið bera brek. Søgan um Ljósið, sum skínur í myrkrinum stóð at lesa í Míni Jólabók í 2020. Lisa Allard hevur teknað.
text: #000065