text: 1865 – eitt serstakt ár
text: #000000
text: Tað eru 155 ár liðin í ár, síðani William Booth saman við konuni Catherine Booth fór undir at arbeiða millum heimleys fólk á eystursíðuni av London. Hetta var í 1865. William Booth var ein íðin evangelistur, ið brendi eftir at røkka út til teirra, sum eingin kirkja ella samkoma náddi út til. Hann vildi møta teimum neyðstøddu við gleðiboðskapinum, júst har tey vóru stødd.
  Hetta varð byrjanin til tað umfatandi hjálparararbeiði, sum hevur merkt Frelsunarherin til hendan dag. Kring allan heim er stór virðing fyri hesum óvápnaða heri, sum eisini kom til Føroya og hevur virkað her í mong ár – bæði andaliga og sosialt.
  Frelsunarherurin hevur síðani 1924 verið ein býarmynd í Havn, sum hevur fingið fólk at steðga á, meðan “Breiðið krossins merki út” hevur rungað saman við føstum trummusløgum. Men eisini tað sosiala arbeiðið er kent millum manna, ikki minst tað, ið gjørt hevur verið á Herberginum í Havn.
text: #000001
text: Tað var eisini á sumri í 1865, at skotin, William Gibson Sloan, kom til Føroya. Hann sá ein annan tørv, sum er orðað í dagbók hansara. Tann 28. mai 1865 skrivar Sloan – staddur í Hetlandi – at Føroyum tørvar ein trúboðara, og “eg kenni meg drivnan og fúsan til at fara at virka har í navni Guds og styrki Hansara”.
  William G. Sloan kemur til Føroya á sumri – einsamallur. Tá er hann 26 ára gamal. Føroyska málið var ikki komið fyri seg á skriftmálinum, men Sloan lærdi seg danskt, byrjaði at syngja og tala um Jesus á donskum. Hann helt útifundir niðri á Doktaragrund í Havn og ferðaðist út á bygd. Har vitjaði hann í húsunum, sang ein sang við sínum vakra máli og helt smærri andaktir, har tey bjóðaðu honum inn. Tó var hann ikki allastaðni væl móttikin.
  Eftir drúgt arbeiði bar arbeiði hansara umsíðir ávøkst, og fyrstu samkomurnar vuksu fram. Hann giftist við Elspu Isaksen úr Geil í Havn, systir hin navnframa Djóna í Geil, og hon gjørdist honum ein hollur stuðul.
  Umframt andaliga virki sítt royndi William G. Sloan saman við konu síni eisini at hjálpa teimum, ið høvdu serligar tørvir í eini tíð, har tað var fátæksligt hjá mongum. Mong vóru breyðini, ið vóru bakað í Sloans húsi og býtt út til húsarhald í Havn, har ráðini at keypa mat vóru ring.
text: #000002
text: Teir nýttu sangin og tónleikin
  William Booth og William G. Sloan virkaðu sostatt um somu tíð og hittu helst aldri hvør annan. Kortini vóru teir ikki ólíkir. Báðir vóru ídnir evangelistar, sum brendu fyri søk síni. Men meðan Booth var ein dynamiskur talari, sum fangaði fjøldir í London, var Sloan ein mildur sálarvinnari, sum bar fram eitt orð, har høvi gavst, sang ein sang, bað eina bøn, legði hondina á høvdið á børnunum og segði: “Tro på Jesus.” Hetta vóru orð, sum tey ongantíð gloymdu.
text: #000003
text: Báðir nýttu teir sangin og tónleikin fyri at røkka út til fjøldina við einum evangeliskum boðskapi. Hermenn og hornblástur hoyra saman – og soleiðis hevur eisini verið hjá Frelsunarherinum, sum er hjástaddur har, ið fólkið er. Ein Ólavsøka uttan nakrar livandi tónar frá Frelsunarherinum á Vaglinum er næstan óhugsandi.
  William G. Sloan sang seg inn í hjørtuni á føroyingum við síni vøkru rødd, og frá lítla salinum á Tinghúsvegnum varð fyrst í síðstu øld lýst við “megen sang og musik”. Inntil hendan dag hevur júst sangurin hevur verið nakað, ið hevur merkt tær tær samkomur, sum komu kring landið, aftan á at Sloan var farin hiðani.
  Rithøvundurin William Heinesen, sum á barnaárum búði í húsinum við síðuna av Sloans húsi, skrivar einastaðni, at hann minnist ensku sálmarnar, sum Sloan og hansara “trúarfelagar” sungu á útifundi niðri á Húsabrúgv i Havn, og at ein teirra var “Tell me the old, old story” – sum i føroysku umsetingini eitur “Sig mær ta gomlu søgu” og mangan hevur verið sungin síðani.
text: #000005
text: Hildu á til tað síðsta
  Bæði William Booth og William G. Sloan vóru drivnir av einari sterkari visjón, sum brendi í hjørtum teirra og gjørdi, at teir treystir og trúgvir hildu á hóast mótstøðu og forðingar á leiðini. Trúfastir móti kalli Harrans virkaðu teir til tað allarsíðsta.
  William Booth andaðist, 83 ára gamal, tann 20. august 1812 – ella, sum tey siga í herinum, hann var “promoted to glory.” Heili 40.000 fólk fylgdu hesum Harrans hermanni gravar.
  William Gibson Sloan doyði í húsi sínum við Tinghúsvegin 4. september 1914, 76 ára gamal. Hendan síðsta dagin hoyrdu tey hann sipað til kenda enska sálmin við niðurlagnum:
  On Christ the solid rock I stand,
  all other ground is sinking sand.
text: #000006
text: Tá var hann vorðin ein høgt virdur og elskaður maður í lítla føroyska samfelagnum. Sagt verður, at ongantíð áður hevði so nógv verið til eina jarðarferð í Havn sum hendan dagin, tá børa gamla Sloans varð borin út í gamla kirkjugarð í Havn.
  Á hvør sínum øki komu hesir Harrans stríðsmenn og andaligu slóðbrótarar, William Booth og William G. Sloan, at seta stór spor eftir seg, sum má vekja virðing og takksemi fyri alt tað, teir høvdu at týða fyri samtíð og eftirtíð sína. Ø.
text: #000008
text: Tá ið “kvirra” varð sungin fyrstu ferð
text: #000009