I dag, i ein tid då det var ein stor del av den britiske regjeringa som var i ferd med å fullføra sitt ansvar for å få til ein kraftverk på 18 milliarder dollar, vart det ein stor del av den britiske regjeringa som hadde sett i verk ei ny avtale med EDF, som garanterte ei løn på 92,50 pund per megawat-timar for den økonomiske risikoen dei tok med dette gigantiske prosjektet. Denne fantastiske nye utviklingen kom heilt frå toppen av regjeringa, og timinga synte ut til å ha hatt størst mogleg innverknad. EDF-leiarane vart teke helt i skygg, utfluktene etter Brexit av store investeringar vart brått avbrend og det dyrebare entente cordiale i dei engelsk-franske tilhøva som er att etter resultatet av EU-fullkomsteavstemninga, synest å ha minka. Er det eit ekte pause for ei ny regjering å lesa det småste grepet i eit prosjekt som er to administrasjonar gammalt, eller er det eit signal om ein potensiell endring i politikken? Kjernefysisk flåte vert ikkje yngre enn nyare energiar er ikkje plassert nok til å ta over i januar når sola ikkje skin og vinden ikkje blør.
I går, ved Hinkley Point, såg eg EDF Energy personalet sette opp eit festelt for å forberede seg på at VIP-personar ville komme. Dei var inviterte til å ställa eit brød på det siste brudd i kjernekraftkraftverket.