Forfattar Sudhiti Naskar kom inn i dette samfunnet for å finne ut meir om den daglege livet til kvinnene og ho oppdaga at mange kvinner ikkje rapporterte om voldtekt eller seksuelle overgrep. Her fortel ho kvifor, sjølv om Vest-Bengal har den tredje høgste mengden av forbrytar mot kvinner i India, valde desse kvinnene å halda seg stille. Eg høyrde ei historie i landsbyen, om ei tenåring som vart voldtekt her for fire år sidan. Ho vart angrepet då ho gjekk ut på eit åpent område for å defekte, ein livsstil for dei fleste av desse landsbyborna. Dei visste kven som gjorde det, men foreldra hennar gjorde ikkje det. Mange landsbyborgarar fortalde at han hadde vorte beskyldd for eit anna voldtekt i landsbyen. "Jenta må gifta seg om nokre år", sa ein av slektningane hennar. Det ville vera vanskeleg å finna ein sømeleg brudgommen om voldtektet vart gjort offentleg, for jomfrue er eit viktig kriterium for ekteskap i slike landsbysamfunn. Jenta og foreldra hennar - som ikkje vil bli identifiserte - har funne trøyst i anonymiteten og sympatien dei får frå slektningane og venene sine. Sjølv om dei har fått all den støtten, har dei ikkje klart å konfrontera voldtekaren. Det er tilsynelatande ikkje verdt å ta skuldaren til retten. Jenta som no studerer på ein høgskoler, vil gå vidare og helsa seg, men held stille. Bandana Bagdi, kona til ein jordlaus bonde, seier at ho vart overtala i same landsbyen. "Eg kunne ha blitt voldtekne, men eg kom meg unna", seier ho, i den rotete hytte ho har ved ei dam. Då ho, saman med mannen sin og brørne, gjekk ut for å konfrontera den skyldige, vart ho avvist av landsbyborgarane. "Dei sa at eg var ei dårleg kvinne etter ein god mann", seier ho. Tradisjonelle landsbysamfunn, som her, er raske til å leggja skuld på offeret. "Det er ikkje eit problem å gå til politiet", sa ho, "for ei u-lærde, fattig gamal kvinne". Det var eit alternativ å gå til landsbyen, men det ville gi jenta eit "dårleg rykte". Bewa seier: "Herredømet er det einaste vi har. Utan det kan vi ikkje leve i desse landsbyane". Med menn som går til Midtøsten for å arbeide, har det vorte ein innflod av pengar, og det har endra maktdynamikkane i området. "Nåe pengar" har ført til arroganse, seier Rajib Lochan Roy, ein advokat i området som har representert fleire ofrene for voldtekt. "Det er ei tendens til å rettferdiggjere den vonde oppførselen gjennom pengar og makt", seier han. Han seier at det er som i gamle tider, då "feudalherrane ville hevja sin vilje på kvinnene som tilhøyrer dei økonomisk svakaste kategoriane". Ofte blir slike saker løyst privat med pengar, men aldri gjort til politioppgåver. Like som individets ære, er ære i ein landsby ein grunn til at det ikkje blir meldt om voldtekter. Landsbyar her er knytte saman av ekteskap og blodlyn gjennom generasjonar. Dersom ein sak blir innleidd, kan omdømet til eit heilt samfunn vera på spel. Dette skaper press frå innanfor samfunnet for å tauska hendingane; om det vert haldne stille, vil det ikkje vera nokon offentleg kontrovers og freden vert halde. Bapi Das hadde ei kvinneleg og kvinneleg identitet, og det var ein av dei største sakene som blei gjort i livet til Bapi Das.
Murshidabad i Vest-Bengal er på mange måtar eit typisk indisk landsbydistrikt. Det er eit støvfylt, avsidesliggende område med landsbyar som ikkje har like mykje tilgang til helsestøyt eller infrastruktur.