Fossilane, som er 1,9 millionar år gamle, vart første gong skildra i 2010, og fekk arten namnet Australopithecus sediba. Men laget bak oppdaginga har no kome tilbake med ei djupare analyse. Det fortel Science magazine at karaktertrekk som er sett i hjernen, føtene, hendene og bekkenet til A. sediba tyder at denne arten var på den direkte evolusjonære linjen til oss - Homo sapiens. "Vi har undersøkt dei kritiske anatomiske områda som har vorte brukt konsekvent for å identifisera det unike i menneske", sa professor Lee Berger frå University of the Witwatersrand i Johannesburg. "Några av desse funksjonane kunne ha utvikla seg separat, men det er svært usannsynleg at alle av dei hadde utvikla seg saman om A. sediba ikkje var i slekt med vår slektsfamilie", fortalde lagleiaren til BBC News. Det er ein stor påstand og, om den er riktig, ville det sett til side andre kandidatar i fossilrekordet som har vore gjort liknande påstandar i fortiden. Teorien held at moderne menneske kan spore ei linje tilbake til eit skapning kjent som Homo erectus som levde for meir enn ein million år sidan. Dette dyret, ifølgje mange paleantropologar, kan i sin tur ha hatt opphav i meir primitive homininar, som dei er kjende for, som Homo habilis eller Homo rudolfensis. Det er blitt gjort krav om at A. sediba er eldre enn "rivalane" sine, men at det er meir avansert i anatomi og evner enn dei yngre formane. Dei vart drage ut av ein grotta - ein depresjon som var etterlatt i jorda av eit grottkompleks som hadde mista taket sitt gjennom erosjon over tid. Identifisert som ein voksen kvinne og ein ung mann, var dei to individane heilt sannsynlegvis mor og son. Det som ser sikkert ut er at dei døydde saman i ein tragisk ulykke som såg dei enten falla inn i grotta eller bli fast i det. I månadene etter at dei kunngjorde det i 2010, har professor Berger og kollegaane undervist restane til ein meir detaljert vurdering. Röntgenskanningar avslører hjernens alder: Dei siste dateringsteknologiane blei brukt på sedimentene som omgjev fossilane. Den raffinerte dateringen er viktig, seier laget, fordi ho gjer at A. sediba er nok dyp i tid til å vera ein realistisk forfedr til H. erectus. Dr. Robyn Pickering, frå University of Melbourne i Australia, som leidde dateringen, sa til BBC News: "Dette er ein svært interessant tid i menneskeevolution fordi det er då vi trur vi burde sjå byrjinga av slekta vår, Homo. Tidlegare har vi hatt svært få fossil frå denne tidsperioden, så sedibafossilane er bemerkelsesverdige fordi dei er så komplette". Hjernen: Ei høgleksoppløsnings røntgen-skanning av hovudskallen til hanneprøva har frambringd ein virtuell gjeng av hjernekappan. Dette vart utført ved European Synchrotron Radiation Facility i Grenoble. Dette er mindre enn dei eldre fossilane i rekorden, som det berømte "Lucy"-spesimen, Australopithecus afarensis (3,2 millionar år), men, interessant nok, er forma meir menneskelik, særleg på framsida. Dette kan tyder på at det er byrja på omorganisasjonen av hjernen som ville vore nødvendig for å gjera oss til det vi er i dag. Det har vore ein populær ide at det moderne menneskebasken utvikla seg i takt med den gradvise veksten i hjernvolumet - og gjorde det lettere å føda born med større hovud. A. sediba løy denne teorien, seier laget, fordi han hadde eit moderne utseende basken medan han hadde ein liten hjerne. Hand: Høyrehanden til den kvinnelege er svært nært fullført. Han er langt meir lik ein moderne menneskehand enn ein apehand. Fingrane hans er kortere i forhold til tommelfinger enn hos ein sjimpanse. Det ser ut til å ha hatt mektige muskler for å greppa, og det tyder på at A. sediba brukte mykje tid på å klatra gjennom greinene på trær. Teamet argumenterer òg for at beina hadde vore der for å laga enkle verktøy. Vitskapsmennene meiner at denne kombinasjonen kan ha ført til ein særskild type gonger då skapningen ikkje klatra i trær. Uansett kor riktig analysen er, har skapningen visslegvis ei fascinerande blanding av egenskaper - nokre arkaiske, andre moderne. Uavhengige vitskapsmenn skildrar fossilane som utsøme og heilt fascinerende. "Men nokre av dei er bibransjer, og vi prøver å finne ut kva som er og kva som ikkje er - og det er difor dette funnet er så viktig. På mange måtar er desse fossilane det 'rökjande pistolen' like før oppståendet av vår eiga slektsfamilie". Og professor Chris Stringer, frå London's Natural History Museum, sa til BBC News: "Dette er ikkje slutten på historia. Det som kan ha skjedd er at det var fleire australopithecinar som utvikla menneskeliknande karaktertrekk parallelt, ettersom dei vende seg til kjøtetting og verktøykunst og flytta større avstandar. "Spørsmålet er no å trekk ut av denne rotet kven som er forfedrane til slekta Homo. Vi veit at det finst fleire restar som kjem frå denne utrolege plassen. Lat oss sjå om andre individer òg viser denne blandinga av karaktertrekk". Jonathan.Amos-INTERNET@bbc.co.uk
Dei gamle reissane frå to menneskeleggande skapningar som vart funne i Sør-Afrika kan endra måten me ser på opprinninga vår på.