Saracenar - serielle vinnarar med ein kult-liknande kollektiv mentalitet - tek opp Clermont Auvergne, som har sublime individuelle talentar som altfor ofte har vore brygdesmage i store dagar. Ofte i store finaler, er det einaste fyrverkeriet på banen når vinnaren løfter troféet. Men begge desse lagene er i stand til å skinte av rugby for å lysa opp Murrayfield. Det vil vera ein å nyta. Det er eit paradoks rundt dette Saracenar-laget. Dei har vore i kamp om dei største æra i fem år. Sist sesong vann dei ein Premier League-Champions Cup-dobbel. Men når du les lagbladet deira, er det ikkje den skumle mengden individer som dei franske lagene har sett saman i løpet av denne konkurransen. Eg mistenker at det er akkurat slik dei liker det. Men denne tilnærminga kan ikkje dykke bort det faktum at fly-halv- Owen Farrell raskt er i gang med å bli ein av dei beste i verda - om han ikkje er der allereie. Då han først kom fram på Saracens, var spelet hans basert på den gode distribusjonen og dei døde bølgjeløya hans. No har han så mykje meir. Passene hans er skarpere, taktiske bølgjeløya hans er meir varierte, han er ein trussel når han løper med ballen i handa og, om han ikkje går gjennom eit gap sjølv, har han det snille handlaget til å sette ein lagkamerat i eit. Mot han, som i den smale seiarnasjonen i England mot Frankrike tidlegare i år, er Camille Lopez. Lopez har verken dei flore eller breklege som du av og til knyter til franske flyhalv. Han var utmerka i semifinalet over Leinster, kontrollerte tempoet i kampen og minimerte feil, og om Clermont skal vinna, må Lopez leia dei til seier igjen. Clermont må slå dei på sitt eige spel, ved å sparka ofte og smart, verte sterkt og støtta seg for å utnytte sjansane når dei kjem. Det legg ein stor påtrykk på Lopez. Dersom han blir frustrert av det kvalmende forsvaret til Saracens og lar konsentrasjonen glida, så blir Farrell og co ikkje fanga. Med slike som Aurelien Rougerie, Damien Chouly og Morgan Parra, finst det ei stor mengd erfaring blant Clermont-rangane. Dessverre for dei er det hovudsakleg erfaring frå å tape slike kamper. I 14 av dei 14 finalane i den franske mesterskapet og den topp-klasse europeiske konkurransen, har Clermont berre vunne éi gong. Fansane deira reiser i stort antal og med store forventingar. Du såg spenningen då dei kom på banen etter seieren over Leinster, og eg er sikker på at dei vil overgå Saracenar i antal. Finn ut korleis du kan komme deg inn i rugbyunion med vår spesielle guide. Det er fantastisk om dei får ta over leiinga og gule og blå flagg flyter på Murrayfield. Om det går den andre vegen, og Saracenar kjem fram, vil det vera kvalmende å kjenne deg som ein deja vu. Det vil ikkje vera ein finalen der dei har frysta seg. Sist dei spelte mot Saracenar i ein knockout-kamp på britisk jord var i semifinalen 2014. Saracenar slo dei ned 46-6. Ein seier mot Clermont, kombinert med å slå Exeter og så enten Leicester eller Wasps i finalen i Premiership, ville ha gjort det til ein dobbelt-dobbel. berre den store Leicester-siden av tidlege nulghties - med Martin Johnson, Neil Back og Austin Healey - har gjort det før. og Saracens fortjener kvar bit av suksessen sin. I den tida har dei utvikla seg frå eit pragmatisk, direkte og effektivt lag til eit flerdimensjonalt lag som blandar flair med glitter rugby-intelligens. Eg hadde den lukkelege lukka å vera ein del av ein svært vellykket lag på Bath på 1990-talet, og når ting går bra, er det ein samhøring som er svært vanskeleg for nokon utanfor gruppen å forstå. Etter å ha slått Munster i semifinalen, fløy dei til Spania og, å døma etter bileta på sosiale medier, hadde dei det godt. Men så minneverdig som dei utreida er, er det ingenting som bind spelarane så mykje som å overvinne motstandarane saman.
Champions Cupen har gjeve oss ein spenning, ein høgt høgt høgt søkk på ein av dei siste matchane.