I den greske byen Lamia, som er seks timar unna, var den næraste skulen, og alle born over ei viss alder vart tvinga til å forlate heimbyen. Ting er svært forskjellige no. Anavra er kjend for å vera ein av dei velsignaste bondestadane i heile Sør-Europa, med ein gjennomsnittlig heimildene på €70.000. I kontrast til resten av Hellas er ingen i landsbyen arbeidsleiken. "De fleste av landsbyborna skal stemme ja på søndag", seier Dimitris til meg over lunsj i den koselege tavernaen i Anavra - og det er ikkje vanskeleg å sjå kvifor. Dei fleste av dei, som bor i Anavra, kjører på pickup-lastbil, ikkje esel. Befolkningen njuter også av satellitt-TV og høghastighetsinternet, og som Dimitris er ivrig etter å understreke, "ungdomar blir verande her". Mykje av dette er eit direkte resultat av at Hellas er medlem av EU - saman med det forbløffande verksemda Dimitris gjorde. Etter å ha kome i gang som borgmester, reiste han først til Brussel, der han møtte alle EU-offiserar som ville snakke med han, og samla inn informasjon om alle tilgjevingane til landsbygemeintane. Då han kom tilbake til Anavra, gjekk han forbi byråkratin og søkte om finansiering frå dei europeiske planane som han hadde lært om gjennom dei tilhøvelege ministerane i Athen. Dette, tilstår han, var "ikke så gresk". Han skjøna raskt at mange utviklingsprogram i EU var miljøfokuserte, og for å kvalifisera seg oppfordra han bøndene i Anavra til å gå i økologisk retning og til å ta imot rene energikilder. 30 000 koene, geitene og grisene til Anavra hadde freist fritt i landsbyen, og dette førte til hygiene- og helsemessig problem, men då moderne jordbruksteknikkar blei innført, gjekk kvaliteten på buskapet og aveldet raskt opp, og det gjekk det òg til den prisen som varda deira kunne få. Lærarar kom til å buseta i Anavra, og ein lege kom kort tid etter. "Om vi ikkje var i EU, kunne ikkje dette ha skjedd", seier Dimitris, og gjev til det lille, men godt bygd, landsbyen. "Det europeiske prosjektet har vore ei velsignelse for oss". Men medan Europa var drivkraften for den ekstraordinære oppgangen til Anavra, truar den mange gonger utestengde byråkratin i Hellas med å få den ned på jorda. I 2011 presste reformar gjennom som del av "Kallikratis-planen" til den tidlege statsministeren George Papandreou, og det blei redusert talet på kommunar i Hellas frå over 1.000 til berre 325. Den nye kommunen med 43 landsbyar har ein befolkning på 21.000 som er spreidd over 900 kvadratkilometer. "Dei er nede ved sjøen", klager Dimitris. "Dei veit ingenting om livet i fjellet". Difor har "Anavra-miraklet", som dei kallar suksessen til landsbyen, stått stille i dei siste åra. "Når Dimitris var borgarmester, vart snøen rydd frå kvar dag, og det gjekk vidare", fortel Machi, ein albansk innvandrar som har ein av kaféane i Anavra. "No blir det att til det smeltar". Kanskje overraskende nok, vil Dimitris stemme nei, men berre fordi han, etter å ha lese EU-forslagene, er redd dei er misvisande. "Om det ikkje blir avskjed, vil grekarar lide i to eller tre generasjonar", seier han, og fingra nervost på ein komboloi, eller bekymringsperler. Når han blir spurt om han er bekymret for at ein nei-stemning ville innebera ein avgang frå euro-sone - som kommisjonens president Jean-Claude Juncker har advart om - ristar Dimitris hovudet. Det ville vore eit anna emne. "Eg ville aldri røysta for å skiljast frå Europa".
På 1960-talet, då Dimitris Tsoukalas var tenåring, var det einaste transporten i landsbyen hans å ta seg på muldyr.