Pensionen er ein stadig avvinning i den fjerne drømmen - kanskje like bra, for pensjonen vil forhåpentlegvis dekka ein uke i Southend i staden for ein stor verdsturné. Og så er det alltid den vonde faren at om ikkje sjefen din blir erstatta av ein maskin, så kan du òg bli det. Men det er ikkje heile bildet - teknologi kan vera den store nivågjera, ein transformerande enhet som kan forandra samfunnet og den framtida arbeidsplassen til det betre. Så kva er det - eit glimrande teknologisk-drevne utopia, eller noko som minna deg meir på Bladerunner? For å avslutta ein månad med å sjå på framtida av arbeid, snakka eg med fleire eksperter som har bidra til teknologien i næringslivet dei siste få åra og fann ut om dei hadde endra synet sitt på framtida. Eg er ikkje sikker på at visjonen min på framtida av arbeid har endra seg mykje i seg sjølv, i det minste ikkje på ein synleg måte. Eg håpar framleis at teknologien vil gje større og større frihet i kvar, når og korleis me jobbar. Men eg trur at den største endringa som kjem framover, er korleis selskapene løyser kulturelle og organisatoriske utfordringar. Dette må overvinnast, så dei utrolege mulighetane som transformerande teknologi tilbyr, kan få virkning. Suksessen til framtida i arbeid vil gå ned til éin ting. Mennesker. Det vil vera i kva grad folk er engasjert i "sjefen" av organisasjonen sin som vil diktera suksess eller mislykke for organisasjonen i framtida. engasjerte arbeidstakarar omfavner endring, dei leitar etter vekst og læring i alt dei gjer og best av alt løyser dei ut det fulle potensialet i ny teknologi. Dei gjer dette ved å bruka det til å finna nye måtar å arbeide på, i staden for å berre gjera det gamle litt raskare. Eg vonar at om ti år vil vi ha briste oss frå mange av dei fysiske bandene i den nåværende arbeidsverdenen. Eg vonar at arbeidarane, engasjert og motiverte av formålet med organisasjonen, vil bruka dei utrolege framgangsmåta som nye former for samhandling tilbyr, som hologram og display som tilbyr "høy empati tilstedeværelse" der fleire kroppsspråk kan vert overført slik at me kan samarbeida meir effektivt kvar vi er. Det er dårleg å tru at noko av dette vil erstatta gleden eller effektiviteten i å vere der, men det gir oss ein større mengd valg og eit større utvalg av menneske som vi kan knyta samband med og samarbeida med for å gje oss eid og organisasjonar eid. I ein viss grad bør vi vera urolege om at vi skal erstatta oss med maskiner, fordi å vera urolege burde seie at vi tek høvet til å utnytte den vaksande kraften og automatiseringen av maskinane på alvor og prøver å utnytte det for å sikre eit betre utfall for samfunnet vårt. Men vi burde aldri tenkja på menneske mot maskin, og heller på menneske pluss maskin. Framtida vår har alltid vore avhengig av vår evne til å bruka teknologien for å heva vår menneskelige evne. Det er berre mislykke som ventar dei som bruker teknologien for å erstatta det vi er i stand til - spør kva sjåfør som blindt har følgt GPS-veiledingar, men som så står overfor ei for låg bro eller ei for smal gata. I årtusendåra har framgang i teknologien forstyrra samfunnet vårt. Slike endringar er alltid vanskelege å leve gjennom, men til slutt, dersom dei vert administrert rett og brukt på ein ansvarleg måte, vil dei sikre at samfunnet vårt er i ein betre situasjon for generasjonane som kjem. Eg har vore i ferd med å studere framtida av arbeid sidan 2008, då vi først lanserte Future of Work Consortium som har fått leiarar frå over 60 selskap saman for å snakke om dette viktige problemet. På den teknologiske fronten har utviklinga av AI og robotar skjedd - som Moore sa - i ein eksponensiell fart, og kvar uke kjem nye utviklingar. Eg var leiaren for eit møte i Davos i år som brakte lærar-, AI- og nevrovitenskaplege saman. Det som var klårt er at det er ein aukeande kjensle av at teknologiske utviklingar vil utvide noko arbeid og erstatte noko anna - og eg trur me er klare for at dette skjer raskt. I dei siste par åra har eg og kollega min, økonomen Andrew Scott, studert kva det vil seie å ha 100 år, når det er dei mange (ikke dei få), og når vi ser framover, ser vi store endringar i yrkesstrukturen og måten folk planlegger materielle og immaterielle eiendeler på. Og medan me snakkar om globalisering av innovasjon, viser ein kikk på det nåværende patentlandskapet i verda at mesteparten av innovasjon skjer på den nordlege halvkule i USA, Europa, Japan, Korea og i Kina. I Afrika, Sør-Amerika, mykje av Asia og Australia finst det framleis svært få klynger av høgt kvalifiserte menneske. Eg lurer på om verda i løpet av dei neste ti åra vil oppfylle lovnaden om globalisering av talent og innovasjon. Den nye arbeidsverdenen har vorte ein ambisjon som kan realiserast, med fordeler for både selskapet og den enkelte. Foretak må ikkje lenger leie ut store eigedomar som sjelden blir brukt effektivt (over halvparten av burea er vanlegvis tomme på ein dag) og kan gje arbeidsplass som er i samsvar med det virkelige arbeidet som må gjerast. For den ansette, gir meir fleksibilitet og frihet ein betre balanse mellom arbeid og privatliv og evnen til å skifte pendling. Med teknologisk framgang, med nye bærbare enheter og "skyen", vil vi sjå ein omfordeling av arbeid. Det vil flytte frå sentrale forretningsdistrikter til ein poly-sentrisk by der folk arbeider meir lokalt, i nye samarbeidsområder som gjev ei kjensle av fellesskap og utfordrar kontoret til selskapet, som vil bli smalare og bli brukt til ulike aktivitetar. Algoritmar kan snart bli våre forvaltarar, ettersom store data og beslutninger best blir gjort av maskin og ikkje lenger menneske. Jobba våre må vere kreative, og som spådomane tyder vil mange jobbar gå vekk når automatiseringen kjem, dei som kjem etter, vil vere meir interessante og meir tilfredsstillande - og arbeidsplaten vil vere meir av kunnskap og ikkje-prosessbasert oppgåve i dag.
For arbeidarane i dag, kan det sjå ut til å vera mørkt framtida.