Media-spelingsmulighet er ikkje støtta på denne enden. Å utvide rundan til 19 i Irland neste helg ville sikre Eddie Jones sine bak-til-bak Grand Slam, eit anna bragd utover dei legendariske forgjengjarane. Men dei må vinna eit verdskopa for seg sjølv for å bli med i 2003-laget i pantheonet av engelske lag. Dei er enno ikkje ferdig - og har noko å gå for å matche verket til VM-vinnarane - men korleis kan dei samanlikna mann til mann med dei store i 2003? Mens Josh Lewsey kunne veksle mellom dei to posisjonane, er Mike Brown definitivt ein fullback, ikkje ein vinge. Han er den klassiske høgkalla krigaren, som nyter luftkampen som er ein så stor del av det moderne spelet. Ilandar Rob Kearney, Wales Dan Biggar og New Zealandar Ben Smith er blant dei beste i verda når det gjeld å kasta ping-pong-kicking utvekslingane, men ingen er betre enn Brown. Lewsey er ein betre all-rounder likevel. Han overgjev Brown i angrep med sped, og var steinfast i forsvar. Alle vinger i verda ville lide av denne samanlikna, fordi Jason Robinson hadde unike anfallskunst. Han kombinerte det beste skrittet eg nokon gong har sett med ein fantastisk akselerasjon som ville la forsvararane kveie seg. Nowell har ubegrensd energi og vil alltid få ballen i hendene og slå motstandaren. Han er berre 23 år gamal, og denne innstillinga har driv inn for endringane han gjer i kvar kamp. Tindall var direkte, konfronterande og sterk, men han hadde òg eit auge for pass og evne til å gje det. Han var kompromisslaus i angrep og forsvar, og trivde å kolliderera med eller utan ball. Den mest oppsiktsvekkende egenskapen til Joseph er farten hans og evnen til å velja ein forsvars-piercing linje. Vi såg den perfekte demonstrasjonen av det i hat-tricket hans mot Skottland på lørdag. Forsvaret hans er subtilere enn stilen til tindall, men det er like effektivt. I 2003 vart han ein av dei største framspeldarane i England, og han var ein av dei største framspeldarane i den britiske fotballlaget. Han er ein av dei største og mest framtredande i fotball-trekkane, og han er ein av dei største og mest framtredande i fotball-trekkane. Han er ein av dei største og mest framtredande i fotball-trekkane. Han er ein av dei største og mest framtredande i fotball-trekkane. Cohen hadde meir fysisk form, men ikkje offra mykje fart for det. Han hadde eit unntakleg steg og tempo for ein stor mann. George Ford har eit fantastisk dyktighetssett - visjonen hans, passing og sparking frå hand er generelt unntakleg. Han var kort for det beste i 2016 då usikkerheten om framtida hans i Bath trekte fram. No har han blitt sortert tilbake til Leicester, eg vil gjerne sjå den 23-åringen visa fart med ball i handa og laga yardar for laget sitt. Kva kan du seia om Jonny Wilkinson? Han kunne gje akkurat det trenaren hans ville ha han. Han forsto England sitt spelplan og utførte alt på sin metode og kloke måte. Forsvarleg sette han nye standardar for posisjonen med skjelvande treff og, viktigast av alt, i den VM-finalen, var han eit geni som sparkte straff. Ben Youngs har sublime kamper, gode kamper og nokre dårlege. Det beste han har - som mann-of-the-match-framstykket i 37-21-vinninga over Australia i desember - er verdsklasse. Han treng berre litt meir konsistens. Matt Dawson var ein annan klår spelare. Han hadde eit auge for gapet, eit skritt som kunne sende kameramenn på feil veg, og han tok ansvar i den største av kampene. Halvbruddet hans i fasen før gjorde det avgjørende drop-golet til Jonny Wilkinson mykje lettere i VM-finalen, og forsøket hans i den første British and Irish Lions-testen i Sør-Afrika var typisk skumle opportunisme. Han var ein old-school-prop med tekniske evner som ikkje alltid var lett å identifisera, men som definitivt var der. Mako er ein prototypspiller som er føre i tid. Hartley leier det nåværende engelske laget med eit godt eksempel, helhjertet og ubarmhjertig konkurranse. Han er meir av ein set-piece-specialist, men det har vorte merkbart i nylege testar at han har vorte erstatta av den mer mobile Jamie George tidleg i andre halvlekk ettersom kampen opnar. Tight-heads har tendens til å vera einsame ulvar, som lever for skrummage og sjansen til å forårsake vondt i den opposisjons-frontlinjen. Phil 'Raging Bull' Vickery flytta ut av den sonen og bar komforten i løys til stor effekt. Det var det han skilde. Det nåværende engelske laget utviklar seg til ein allround fotballside der ein til 15 kan renne med ball effektivt, men Dan Cole passar ikkje til den modellen. I tillegg til den hovudrollen han har, er han ein brytingsklar og er langt mer effektiv der enn som ein løpare. Han hadde utholdenhet som ein maratonlopp, kapasitet til å kjempa som ein tungvektbokser og ein gladiator-instinkt for å overleve. Legg til grovleik i dei stramme, høge springane i line-out og stille autoritet på banen, og du har ein av dei beste spelarane noensinne. Joe Launchbury er ein workaholic, som får gjennom dei forsvarlege oppgåvene sine, gjer harde yardar frå første mottaksmann og dekorerer framførslene sine med glat håndtering. Han var ein klår spelare på marka, som visste kvar han skulle setja seg for å få maksimal effekt. Han kan ha vorte overskyggd av andre større namn i offentleg fantasi, men han var like viktig som nokon av dei på banen. Courtney Lawes sine muscularitet rundt banen tyder at han ikkje er sannsynleg for å bli oversett på same måte. Han har utvikla spelet sitt i løpet av det siste året. Han er ein av dei beste spillerane i England i årevis. Han hadde fart og intelligens som ein open-side flanker og krigarsinstinkt som ein blind-side flanker. Han var verdsmaktig. Det er vanskeleg å tru at Ito Maroje er berre 22 år gamal. Det einaste han selde er rugby-intelligensen. Han tek avgjøringar som ein veteran om om han skal gå inn i ein avbrot, stå fram for å ta ein tackle på marginalet eller løy ut for å stoppa eit gap i forsvaret. Han er prototypen til den moderne back-five-for-for-for. To totalt ulike spelare med ulike ferdigheiter og ulike karakterar utanfor banen, viss du dømmer etter samtalen på sosiale medier i kjølvannet av det siste VM. Neil Back var den prøvskora-takle-sjakalen på open-side-flanker, som knytte saman, dekte kvar gressblad og sjeldan gjorde feil. Han fylte òg resten av bakre raden i 2003 perfekt. Eddie Jones, som identifiserte mangelen på ein ut-og-ut-taker som Back som ein av svakheita sine før han tok over, leitar framleis etter den perfekte balansen i dette området. Back vart ofte sagt at han var for liten til å gjere det i internasjonal rugby før han viste at kritikarane hans var feil. Det er aldri ein skuld som kan leggjast mot den fysisk påleggande Haskell. Nyleg har han kome opp mot dei beste spelarar i verda i posisjonen si og halde seg, mest merkbart null av Australia Michael Hooper og David Pocock i to test i sommaren. Han nekter å la motsetnaren få overlegen. Det vil sikre at han er ein verdsklasseleikar og ikkje berre ein utmerkt. Vunipola ser ut til å ha ført noko av den steinlege fokusen til spelet sitt etter å ha vore utfordra til å etablera seg som den beste åtte i verda. Han har byrja å dominera kamper og motstand. Han har ei enorm mengd naturleg evne og, i 24 år, vil det koma mange ting ned til om han kan fortsette å klatra den bråte læringskurva han er på. Jeremy Guscott snakka med Mike Henson frå BBC Sport
Seira mot Skottland på lørdag var ein verdsrekord som likna den 18. på rad for det nåværende engelske laget, som allereie hadde ei lengre seierstrek enn sir Clive Woodward i 2003, og hadde 14 seierrekord.