No prøver regjeringa og forretningsgruppa å få arbeidarane til å ta eit lite skritt for å få tilbake livet sitt ved å gå av jobb ein dag tidlegare i månaden. Hennes død vart dømt til å vera eit tilfelle av "karoshi" og har ført til ein etterforskning, ei kunngjorting at sjefen for firmaet vil gå av og dyp bekymring i Japan for arbeidskulturen i landet. Men med rundt 2000 dødsfall i året som er knytt til overarbeid, er det få som trur at den frivillege ordninga representerer noko meir enn eit lite skritt mot å endra attityt og det er ikkje greitt kor mange selskap som vil ta opp dette. Det er ikkje første gong overarbeid har vorte sett på som eit problem, og heller ikkje første gong nokon har prøvd å gjera noko med det. I Japan er det ein del av folkelege helgdagar som er til å tvinga folk til å ta pause. Regjeringa har òg prøvd å oppmuntra til meir fleksibilitet i timar, slik at regjeringsarbeidarane kan byrja og gå av jobb tidleg på sommaren og til og med sløype av lystra på nokre kontor seinast på kvelden, noko Dentsu no prøver å gjera. Arbeidarane tek i aukan initiativ til å gå heim til tiden nokre dagar, og kunngjer det til og med på sosiale medier for å oppmuntra andre til å gjera det same. Men sjølv om dette har hjelpt til å endra tanken på at overtid er ein god ting, har ingen av dei gjort noko med timene. Omkring 22% av folkesetnaden arbeider meir enn 49 timer i uken, ifølge tall frå Japan Institute for Labour Policy and Training i 2014, bak Sør-Korea med 35% men framfor USA, der 16% av arbeidarane legg inn den typen timer. Japan har ein langvarig økonomisk stagnasjon, og det har vore ein langvarig økonomisk stagnasjon i over to tiår. Situasjonen har vorte verre av lavt forbruk og svært låg fødestadsrate, som begge er forverra av at arbeidarane tilbringar mesteparten av vakna timane sine ved eit skrivebord. Produktiviteten og effektiviteten lid òg av at firma har personel på plass, ettersom selskapene ikkje investerer i arbeidssparande teknologi. Toshihiro Nagahama, hovudøkonom ved Dai-ichi Life Research Institute, sa til BBC at privatforbruket kunne auka med så mykje som 124 milliarder yen ($1 milliard; 860 m pund) kvar premiefredag om "100%" av dei som kunne ha krav på løn gjekk heim klokka 15 den dagen. Men han understreker at ingen veit kor mange som vil ta opp ideen og at det er lite sannsynleg at totale deltakinga kan innebera ein mykje mindre løft for økonomien. Kvifor ville ikkje selskap og arbeidarar delta? Vel, å vera dei første som gjorde ei slik endring kan vera smertefullt. Fyreselskapene står overfor høgare kostnader, og japanske arbeidarar føler seg ofte skuldfulle fordi dei etterlater kollegaane sine. "Japanske arbeidarar er redde for å svika kollegaane sine", seier Nagahama. "Dei har ei sterk kjensle for å arbeida som team". Det er særleg vanskeleg for mange små bedrifter i Japan, som kjemper for å halda kostnadene nede. Nagahama påpekar at nokre arbeidarar kan gjera opp tida på andre dagar eller til og med gjera andre jobbar i den nyvinnde fritida, noko som ville gjera planen ugyldig. Det er ikkje heilt greitt om regjeringsdepartementet som står bak ideen, vil delta, sjølv om økonomi-, handel- og industriminister Hiroshige Seko har lova at han ikkje skal ha avtale etter kl 15.00 på desse fredagane. Til tross for tvil om ordningen, håpar tilhengjarane at det beskjemme målet om å fullføra tidleg arbeid ein gong i månaden, kombinert med støtten frå regjeringa og industrien, vil oppmuntra til opptak, og til slutt meir grunnleggende endringar i kulturen på arbeidsplassen. Kampanjen fremjar òg kommersielle høve for restauranter, butikkar, reisemyndigheitar og andre næringsliv som kunne ha nytte av det, i håp om at firma vil sjå fordelene med økt fritid for arbeidarane. Men det kan vera ein ironi at den anstrenginga kan hjelpas av at den japanske arbeidaren blir mindre lojaleg mot selskapene. Avgjord av åra med ombygging av arbeidstiltalen som bindde farane til eit enkelt firma, kan yngre japanske folk finna at sjansen til å gå til izakaya (pub) litt tidlegare ein eller annan fredag er berre det som dei treng for å få ein bedre balanse mellom arbeid og privatliv.
Døden av overarbeid i Japan er eit så langt gamalt problem at det fins eit ord for det: "karoshi".