For at ei ny bølge av grammarskoler skal vera smakeleg for ei brei gruppe av parlamentsmenn og likemenn, må May takle påstandane om at dei har vorte reservat til oppfordrande, middelklassefamilier. Dei må bli motorane for sosial mobilitet som dei ein gong vart sett på. Etter forbodet på ny grammarskoler i 1998, har kampen om plass, særleg i øyer der det berre er ein eller to skular, vorte meir intens. Dette har ført til at rikare familiar har råd til å betale for opplæringar og forberedingar til 11-plus-eksamen - eit sett med tester som er svært forskjellig frå dei vanlege som primærelever i England tek. Forsking tyder på at grammatikkskulen har berre 3% av elevane frå svært fattige bakgrunnar - dei som får premien for elevane, som i utgangspunktet er frå familiar som mottar visse fordelar eller tenar mindre enn £16,000 i året. Robert McCartney, formann for National Grammar Schools Association, seier: "Dei må innføre nokre vilkår som hindrar at desse skulane blir overfylte av pengar av familiane". Difor er det eit nytt krav til at ein ny selektivskulle/grammatikkskulle skal ta inn ei andel av dårleggjorte elevar, oppretta ein "kvalitetsrik, ikkje-selektiv gratisskulle", opprette eller sponsra ei grunnskulle i eit fattige område eller sponsra ei akademie som ikkje har like gode resultat. I England er det 163 grunnskoler, og over 70 av dei har tenkt å gje ein prioritering til fattige elevar frå neste år, seier Jim Skinner frå Grammar School Heads Association. I år er det om lag 30 skular. Dette er mest sannsynleg gjennom eit kvotasystem basert på nyleg ny regel som gjev skulane rett til å gje prioritet i innlegg til barn på studentpræmi. King Edward VI Schools i Birmingham, ein kjede av fem skular, har ført fram, etter å ha teke inn ei andre gruppe med barn på skulepensumet. I dette tilfellet har dei senka testkravet for dårleg stilte elever. Dette kan vera slik det går i nokre område med eit patchwork-system av selektive og ikkje-selektive skular. Men etter lovens føring vil denne metoden berre tjene dei fattigaste familiane. For å gå lenger og inkludera eit breiare spekter av lavinntektsfamilier, vil det vera nødvendig med ei anna endring i innleggskoden. Men i område der den lokale styresmakt administrerer 11-plus-testet, kan rådsvalen avgjera å prioritera born med låge inntekter, potensielt ved å utvide kapasitetsområdet som kan sikre ein grammatikkplass. Områder som desse sender mellom 20% og 25% av dei mest dyktige borna sine til grammatikkskoler. Foreløpig finst det òg eit system for oversikt av hovudlærarar i nokre selektive fylker. Dette er der rektorane på grunnskoler har sett fram ei mengd dårleg stilte born som kanskje ikkje har gjort det godt nok i testen, men som dei syner er lovende. Planane til statsministeren ser ut til å formalisera skritt som alt er i gang i nokre grammatikkskoler, og i det heile utbildingssystemet. Det er enno ikkje klart korleis eit dårleg men klårt kvotasystem ville funke, men det er klart frå eksisterende døme at det kan vera naudsynt å senka passet for opptaksprøvingar for dei som kjem frå fattige bakgrunder. Dette er fordi dei har hatt mindre av dei fordelane i det tidlige livet, og dei vil gjare seg meir bakfor i livet. Dei vil heller ikkje ha fått den same intensiva undervisinga som dei rikare borna har fått. Så vi kunne sjå den same typen system som nokre universitet bruker for å sikre at klørande studentar frå fattige heimar med akademisk potensial ikkje blir stengt ut. Høgpræstande skular som konverterer til akademi, er i dag pålagt å samarbeide med vanskelege skular, og mange rektorar gjer dette frivillig. Men forslag til nye eller utvida grammatikk for å oppretta eller sponsra ei ikkje-selektiv akademi eller frie skular kan knyta selektive skular til det breiare systemet på ein måte som dei ikkje har vore før. 1950-talet var utan tvil dei halcyon-dagane til grammatikkskulen, med klåre born frå fattigare bakgrunn som vart raskt spåra inn i skular som vart rekna som egnet for akademiske evner. Elevane som klarte 11-plus-prøva var forutbestemt for universitet og betre jobbar, medan dei som mislykkast gjekk til sekundære moderne skular og trekte ein veg mot mindre hylla yrker. Systemet dekka heile England fram til midten av 1960-talet, då Labour-regjeringa beordra lokale utdanningsmyndigheita til å byrja å utfasera grammatikkskoler og mellomskoler. Dei erstatta dei med eit omfattende system - der born av alle evner skulle læres saman i same skular. Denne utfasinga skjedde i ulike tempo, og ei handfull lokale styresmakter vedtok å halda på selektive system. I 1998 utelukka Labour opprettinga av nye grammatikkskoler, og avgrensa utbygginga av utveljing innan andre typer skular. Omfanget og greipet til grammarskulen er i dag svært ulik - ein arv frå dei ulike svarene på oppfordringa til allmenning og det faktum at mange grammarskoler konverterte til uavhengige skular. Områder som Kent, Medway, Buckinghamshire og Lincolnshire har selektive system der 11-plus-testen vanlegvis blir administrert av den lokale myndigheten. Barn antingen går gjennom testen og får inn i grammatikk eller dei gjer det ikkje. Men i område som Gloucestershire, Trafford og Slough er det ein blanding av selektive og ikkje-selektive mellomskoler. Å få ein grammarskolle plass i desse områda er særleg konkurransedyktig, men generelt er det mellom 10 og 15 søknader per grammarskolle plass, ifølgje Grammar School Association. I realiteten er det mange skular gjer, å avskilja dei mest høgt oppnåde elevane som sit test. Så om 1500 ungdomar sit eksamen, vil dei med dei beste 150 karakterane få inn. Grammarskulen i desse blandede områda sit langs mange fleire ulike skoletyper enn i fortiden. Ikkje berre er det "bog-standard" helhetlege - no kjende som fellesskoler - men akademi og skular med spesialistfag som får lov til å velja ein liten prosentandel av elevane etter dykkar fortrengde for det faget. Og det finst frie skular, som ikkje kan velja etter evne, men kan fremja eit etos meir som ein tradisjonell grammarskul om dei vil. Etter at det i 1998 vart forbodt å oppretta nye grammarskoler, har mange av dei gjenværende grammarskulen, som svar på etterspurnaden, utvidet si mengd. Mellom 2002 og 2008 auka talet på grammarskolle med 30.000, eller det motsvarande 30 nye skular. Dette vart sett av mange kommentatorar som å setja eit føredøme og bana vegen for ei ny bølge av grammatiske skular. sidan har ingen andre utvidet seg til satellitt-sider, men det finst ei mengd skular, inkludert ein i valkretsen til Theresa May, som vil gjera det.
Medan statsministeren teiknar planar for ei ny bølge av grammatikk og skulepensjonar, lurer me på korleis desse kan sjå ut.