I sommaren 1974 fekk Storbritannia den første kjensla at noko interessant hadde skjedd på eit skumelt teater på Hope Street i Liverpool. Eit Beatles-musikal kalla John, Paul, George, Ringo... og Bert, som var skrive av ein 26-åring som heitte Willy Russell og hadde framleis framført ukjente aktørar som Trevor Eve, Bernard Hill, Anthony Sher og Barbara Dickson, hadde vorte ein stor hit. Det blei sett av 15.000 menneske på seks veker før det blei overført til West End, der det hadde vore til eit år og hadde vunne mange priser. Men då showet flytta til London, flytta mesteparten av Everman sitt selskap med han, og etterlét seg eit stort gap i Liverpool. Ein ung Jonathan Pryce blei tildelet å samla eit nytt skuespillforlag, og han signerte Julie Walters, Bill Nighy, Matthew Kelly og Nicholas le Provost til å koma opp i The Taming of the Shrew den oktober. Han kom til å arbeide i den neste produksjonen, men i ei periode då Everyman fungerte som springbrett for karrieren til nokre av dei mest populære og hylla skodespelarane i Storbritannia. "Eg var i ein produksjon av Brechts Coriolanus med han, og eg har aldri sett nokon opptre slik". Det var absolutt uvanleg. Snakk om å vera begeistra - publikum var fullstendig skremd ein del av tida. "Eg har aldri sett noko slikt før eller sidan. Då han kom av scenen, sa moren hans til han: 'Å Peter, du vil gå rundt kurven om du held fram med det.'" Pryce minner om Postlethwaite som ein "ungåndeleg liksam, utruleg talenta, medkjensle, politisk mann". "Du kunne ikkje unngå å like han, og publikum elska han. Og han hadde ei stor sans for moro", seier han. Pryce legg gullspell på teateret til den tidlege kunstneriske regissøren Alan Dossor, som var fast beslutten om å reflektera det virkelige livet i regionen og å dra inn byens befolkning. "Det var mange mål på den tida, og det var føresom at det var mogleg å gjera ting på eit lokal nivå". Dossors vilje til å setja ekte røystar på scenen var kombinert med eit forsøk på å oppmuntra talentet til utøvarane. "Folk vart tatt vare på", seier Pryce, som seinare vann to Laurence Olivier-priser i West End som skodespelar og eit par Tony-priser på Broadway. "Det var ei familie. Du ser tilbake på det og tenkjer, ja, det var ein ekstraordinær tid. For mange av oss var det måten vi nærma oss arbeidet på". Det var vekt på at heile skodespelet arbeidde saman for å fortelja historia til eit stykke, i staden for at eit stykke skulle vera eit kjøretøy for stjerneutførarar, og metodene hjalp skodespelarane til å bli "fryktfrie" på scenen, legg Pryce til. "Du vart dømt av eit tøft publikum, men du vart ikkje dømt av menneska du arbeidde med". Dossor sa til nokre av dei som han hadde protetjert i dokumentaren The Reunion, som blei kringkast på BBC Radio 4 i 2004: "Det einaste eg ville at de alle skulle ha når de gjekk var å ikkje bli skaka av dårlige avgjøringar, så de kunne overleve". Gänget vart verande saman i framføringar som barneshowet The Pig and the Junkle, den skumle komedien Funny Peculiar og Willy Russells Breezeblock Park. Den tett knytte gruppa brukte timevis i kvarandres selskap - om ikkje på scenen på teatret, så med å halda framspelingar i lokale pubar og klubbar, drikk i baren eller i husene dei delte. Det var uunngåeleg at slektskapet blei opprettet utanfor scenen - Walters kom saman med Postlethwaite, og Pryce sin framtidige kone, Kate Fahy, var òg ein medlem av selskapet. "Motet for teatret var baren", minner Pryce. "Du var i bygningen meir eller mindre heile dagen. Det var moro. Vi budde i det same pensionatet. Du hadde eit rom eller ein leilighet i eit av husene og me budde alle saman og hadde fellesskap. "Disse parforholdet varde i over 30 år.
Pete Postlethwaite, som døydde i forrige uke, var ein av dei som starta karrieren sin på Liverpool Everyman i 1970-talet saman med Julie Walters, Bill Nighy, Jonathan Pryce og Willy Russell.