Men fekk han det han ønskte? Her ser vi på utkastet til reformforslag som blei utarbeidd av presidenten i Det europeiske rådet, Donald Tusk, i byrjinga av februar, den endelige teksten som vart avtala fredag og det Cameron opprinneleg lovde. Det som stod i utkastet til avtalen: "Hinsetningane til ei stadig tynnare union mellom folkeslaga er... forenlege med at ulike integrasjonsveiar er tilgjengelege for ulike medlemsland, og tvingar ikkje alle medlemsland til å strekke seg mot ein felles mål". Det er anerkjent at Storbritannia... ikkje er forpliktet til å fullføra den politiske integrasjonen i Den europeiske union. "Dersom grunnsette meiningar om ikkje-samferd med prinsippet om subsidiaritet i eit utkast til unionslovgivningsakt, som vert send inn innan 12 veker etter at utkastet er send, utgjører over 55% av dei stemme som er tildelte dei nasjonale parlamentane, vil rådsforsamlinga setja det på dagsordenen til Rådet for ein omfattende diskusjon". Det vil bli innlemma i traktatane under den neste endringa av dei, i samsvar med dei relevante bestemmingane i traktatane og dei respektive konstitusjonelle krav til medlemslandene, slik at det skal vera klårt at referansane til stadig tjemmere union ikkje gjeld for Storbritannia". Vurdering: Cameron har sikra seg ei forpliktelse til å frita Storbritannia frå "enda tjemmere union" som skal skrivast inn i traktatane. Han har òg forhandla om å innføra ein "rød-kort"-mekanisme, ei ny makt. Om 55% av dei nasjonale parlamentane er samde, kan dei blokkere eller sette veto på eit kommisjonsforslag. Spørsmålet er kor sannsynleg det er at dette "rødkort"-systemet skal brukast. Eit mykje svakare "gul kort" vart berre brukt to gonger. Rødkortmekanismen er avgjørende avhengig av å byggja allianser. Det ser ut til at nokre viktige område har vorte droppa under vegen. Det vil ikkje vera noko repatriering av EU-loven om sosialt arbeid og arbeid, som var eit forplikte i manifestet frå 2010. Det vil ikkje vera noko endringar i arbeidstidsdirektivet. Han foreslo òg eit "nytt krav til opphald for sosial bolig, slik at EU-migranter ikkje kan tenkja seg eit rådshus om dei ikkje har budd i eit område i minst fire år". Manifestet lovar òg å "endast muligheten for EU-jobbsøkjarar til å kreve arbeidssøknad i det heile tatt", og la til at "om jobbsøkjarar ikkje har funne ein jobb innan seks månader, vil dei bli pålagt å gå". "Om eit barn frå EU-land bur utanlands, burde det ikkje få barnestøtte eller skattekredit, uansett kor lenge det har arbeidd i Storbritannia og kor mykje skatt det har betalt", seier Tory-manifestet. Det som var sagt i utkastet til avtalen: "[Nå lovgjeving] skal gje ei varsel- og verneapparat som svarar på situasjonar med ein ekstraordinær innflyt av arbeidarar frå andre medlemsland over ein lengre tidsperiode. Det som dei enda avtala sa: Om arbeidstjenesteytingar: Rådet vil bemynda denne medlemsstaten å begrensa tilgangen til ikkje-bidragsbetingande arbeidstjenesteytingar for EU-arbeidarar som no kjem inn i EU, i ein periode på opptil fire år frå start av arbeid. Begrensinga bør gradvis utgå frå ein fullstendig utelukking, men gradvis auka tilgangen til slike fordelar for å ta høve til den økende tilknytinga til arbeidsmarkedet til vertsmedlemsstaten. Om barnehjelp: Eit forslag til endring av forordning (EF) nr. 883/2004 for samordning av sosialarbeidssystemet for å gje medlemsstatane, når det gjeld eksport av barnehjelp til ein annan medlemsstat enn den der arbeidaren bur, høve til å indekserja slike hjelpemiddel til vilkårene i den medlemsstat der barnet bur. Dette bør berre gjelde for nye søknader som EU-arbeidarar har gjort i vertslandet. Frå 1. januar 2020 kan alle medlemsstatane utvide indekseringa til gjeldende søknader om barnehjelp som EU-arbeidarar har allikein eksportert. Kommisjonen har ikkje tenkt å føra fram ei framtida utbreiding av det system som inneber frivillig indeksering av barnehjelp til andre former for eksporterande ytelser, som aldrepensionar; Vurdering: Cameron måtte gå til kompromiss på dette aspektet av avtalen mot sterk motstand frå Polen og tre andre landsdele i Sentral-Europa. Han fekk den fireårige "nødbremsen" på arbeidshjelp han hadde sett seg - men dei nykomne vil få skattekreditane sine gradvis over fire år. Bremsen skal vera på plass i maksimalt sju år, i staden for dei 13 åra som Cameron trur han ville ha - men EU har samd om at det ville vera "rettferdig" å sette i gang den utan forsinking etter folkeavstemninga om Storbritannia stemde for å ver i EU. Cameron mislykkast i den opphavlege kravet sitt om å forby migrantarbeidarar frå å senda barnestøttepengar heim. Betalingane vil i staden bli knytt til levekostnaden i landa der bor bor. EU-migrantar i Storbritannia som mista jobben sin, utan skuld av seg, har rett til dei same godtangene som britiske borgarar, inkludert godtang for jobbsøkjarar og husleieforsyning, i seks månader. Verken utkastet til avtale eller den endelige avtalen omsetter endringar i rett til sosial bolig, men dei var aldri ein del av dei foreløpande forhandlingane til Cameron. Det Cameron ville ha: Ei eksplisitt anerkjenning av at euroen ikkje er den einaste valutaen i EU, for å sikre at land utanfor euroområdet ikkje blir materielt vanngjeva. Han ville òg ha garantiar for at det ikkje kan påleggjast ikkje-euroområdingar å gå vidare med finansunion, og at Storbritannia ikkje vil måtte bidra til redningsakten til euroområdet. Det som stod i utkastet til avtalen: "Måtingar som har til formål å utdypa den økonomiske og monetære unionen, skal vera frivillege for medlemsland som ikkje har euroen som valuta". Det skal sikrast på gjensidig respekt mellom medlemsland som deltar eller ikkje i euroområdet. "Lovlege handlingar... [mellom euroområda] skal respektera det indre markedet". Det som stod i den endelige avtalen: Språket om monetær union var uendra. Om finansregleringa vart denne raden lagt til: "Den same regelboka skal bli brukt av alle kredittinstitusjonar og andre finansinstitusjonar for å sikre like vilkår på det indre marked". Vurdering: Cameron vann garantiar for at land utanfor euro-sone, som Storbritannia, ikkje skal bli pålagt å finansiera euro-bøter og at dei skal få erstatning for sentrale EU-fond som vert brukt til å støtta euroen. Men Cameron møtte uventa sterk motstand frå Frankrike om finansreguleringa. Franskmannen ville understreke at Storbritannia ikkje ville vinna "undantak til reglane i EU" - særleg i samband med regulering i City - difor tilsettinga av "ett likverdig vilkår". Det Cameron ville: Eit mål for å redusera "byrda" av overdreven regulering og utvide det indre markedet. Det som var sagt i utkastet til avtalen: "EU må øke innsatsane for å styrkja konkurranseevna, i samsvar med uttalelsen frå Det europeiske rådet om konkurranseevne. Det som blei sagt i den endelige avtalen: Samme språkbruk, men eit lovnad om å setja "mål for å redusere byrda der det er mogleg i nøkkelsektørar, med forpliktelser frå EU-institusjonar og medlemsland. Vurdering: Dette var det minst kontroversielle kravet til regjeringa - og Cameron fekk meir enn han vart tilbød i utkastet til dokumentet, med målet å kutta byråkratiet. Slike lovnader har vore gjeve før, men utan å bli matched av virkeligheten. Tidsplan for folkeavstemning: Kva vil skje når? Guide: Alt du trenger å vita om folkeavstemninga Meira: BBC News EU-specialforedrag
David Cameron gjer kampanje for at Storbritannia skal bli i EU etter at han har vunne ei avtale som han hevdar vil gje landet "spesialeg status" i EU.