Prabir Mukherjee var kurator på Eden Gardens, Kolkata (tidlegare Kalkuta). India spelte mot England og kaptein Mahendra Singh Dhoni hadde foreslått at ein spinning track skulle vera ferdig for Testmatchen. Pitch forberedinga er ikkje ein nøyaktig vitskap; i fortiden har "spinning" spor blitt lagd der seamers har løpt gjennom den indiske battingen, medan "flat" spor har vorte lagd der raske bøllar har reist øyde. Spinning har vore styrken til India så lenge at det er eit klise. Likevel har gjeste spinnarar ofte vore meir vellukka enn dei beste i India - frå Richie Benaud og Ashley Mallett til Lance Gibbs og Derek Underwood, og nyleg Monty Panesar og Graeme Swann. Det er verken ulovleg eller uetisk å laga eit wicket som passar til bøllarane til heimbandet. Det ville vera dårleg å gjera anna. Om Jim Laker kunne få 19 viksar på eit tørt Old Trafford-viksar for nesten ein halv århundre sidan, burde ein del av æren gå til Peter May, som overtala golvmannen til å ikkje vesa banen på forhånd. Var det uetisk? Eller ulovleg? Det ulovlege og det uetiske sameksisterer i idrett. På kriket er det ulovleg å overgå når ein bollar - dommarar kallar ein "no ball" med ein gong - men det er ikkje uetisk. Det er uetisk å kreve ein fangst når du veit at ballen har trefft jorda, men det er ikkje ulovleg. Ingen bryr seg om ein tre-dagars test så lenge striden mellom bat og ball er fascinerande. Kuratoren er underlagt ei rekkje motstridende krav. Ei rask seier for heimesida mot ein fem-dagars kamp som er det som fjernsynet krev. Dei sistne er ofte kjedelege løpfestar. Tosset kan ruinere dei beste planane til kuratorar. hadde Sør-Afrika gjort det same i første omgang som i andre, så hadde Nagpur hatt ei anna historie å fortelje i den pågående serien mot India. Sør-Afrika gjorde meir i fjerde omgang enn India i tredje. Det var det høgaste skora i fire omgangar i Nagpur, og det var ikkje så mykje ein tiltale til banen som til teknikken til batterane. Ingen forventar at sporene i England som er vennleg mot sjøfarar, skal vera som dei som er vennleg mot fart i Australia eller Sør-Afrika. Kriket - faktisk, all idrett - har ein sjarm i varieteten og området i innstillinga. Einomhet - i banen, bakken, været - er verken mogleg eller ønskverdig. Sør-Afrikanarar har mått takle vanskelege banen, ikkje umoglege. Slåteknikkar har vorte testa, og ikkje berre dei av gjestene. Indarar, som forhåpentlegvis burde vera lykkelegare i heimomstøda, har vist same mangelen på teknikk. De kortere formatane har formalisert vanen med å slå deg ut av vanskeligheter. Testkricke krev større disiplin og meir respekt for det vesentlege i batsmanship. Då den indiske leg-spinnaren Narendra Hirwani tok 16 viksar i debuttestet i Chennai, sa den besøkende kaptein, Viv Richards frå Vestindia til det indiske laget: "Kom heim, vi skal visa deg", sa han.
For tre år sidan kalla ein 83-åring den indiske cricket-kaptenen "umoralsk".