5. april 2014 gjekk veljarane til urna i ein karnevalsk stemning, sjølv om det regna. Men meir enn to tredjedelar av postane i regjeringa er framleis uoppfylla. Avgjørda av president Ghani om å suspendera alle provinsguvernørar og politileiarar har ført til ein ytterligere stagnasjon i regjeringa over heile landet. Den reformistiske guvernøren i Nangarhar-provinsen i aust har ledd seg frå posten fordi han vart ledd utan den makt han trong for å gjera jobben sin. Nangarhar er ein viktig stad, både når det gjeld tryggleik og inntektssamlinga, fordi den er inngangsgaten til Afghanistan frå Khyber Pass i aust. Provinsiets hovudstad, Jalalabad, har møtt økende angrep frå Taliban og andre opprørarar dei siste månadene. Ludin blei sett av som ein av dei største leiarane i provinsen, og han insisterte på at han måtte gå av fordi han ikkje kunne ta dei avgjøringane han ville. "Tilsyningsfullmogen" hans gjorde at han ikkje kunne utnevne nye lærarar, og ein ordre han hadde gjeve om å stengja ein veggstasjon ved grensa blei omstendra. Han hadde teke denne avgjøringa fordi lastbilar alltid drog av langt tyngre enn dei var vekt - og han måtte betale omkastning for skilnaden. Han sa at dersom situasjonen til fungerande guvernørar og politimester ikkje blei løyst snart, ville landet "glidja mot ustabilitet; folk vil miste tru på regjeringa og korrupsjonen vil auke". Det er den same historia i provinsen Herat, portvegen til Iran, ved den vestlege enden av den viktigaste handelsrutten i Afghanistan. Khan var ein framtredande kommandant i jihadistkrigen mot Sovjetunionen på 1980-talet. Han og andre eks-jihadistkommandantar seier at dei er låste ut av regjeringa, og er ein formidabel opposisjon mot den teknologiske modernisøren som no er president. Men president Ghani mister òg støtte blant dei som før har støttet han. Ho sa at problemane byrja då det internasjonale samfunnet overtala Ghani til å dela makta med Abdullah Abdullah, motparten han vann med knapp avstand i eit omstridd val. sidan begge mennene har to representantar, er det seks separate maktbasar å oppfylle når det gjeld å utneine. "To ulike tankegångar, korleis kan dei arbeida under same paraply?" spurde ho. sidan det ikkje finst politiske parti i Afghanistan, eit land der patronat er hovuddrevjaren av makta, har kjempet om posisjoner halde fram. Ershad meiner at berre 10 av dei 20 ministerane som endå skal godkjennast av parlamentet, vil bli godkjent denne gongen, og spørsmålet om å utneine provinsguvernørar og politileiarar må endå løysast.
Afghanistan har enno ikkje ein regjering ein år etter presidentvalet.