Andre av dykk har kanskje lese nokre av historiene mine eller observasjonane mine før, men dette er fyrste gongen eg skriver som politisk redaktør for BBC. Velkommen. Eg kunne ikkje ha ein betre forgjengar enn min framragende kollega Nick Robinson, som snart vil bringe sin utrolege innsikt og kløft til programmet i dag på Radio 4. Over de kommende åra vil eg freiste å kartlegge kva som skjer, verkeleg enkelt, men det vil seie at eg vil prøve å forstå det som eigentleg skjer, både i offentleg og privat, og kva det vil seie for oss alle. Dette er eit fantastisk øyeblikk, delvis fordi me som er forskarar og politikarar ikkje kan vere sikre på det. Reglene i lova ser litt ut til å vere omstridige. Troverdigheten til valmøte tok ein hamring i mai då den sterke og allment haldne forventinga om at ingen av dei kunne vinna valet utelukkende viste seg å vera totalt mislokert. SNP var på taparsida ikkje eingong 12 månader sidan i valet om skotsk sjølvstende, men langt frå å ha tapt som du kunne ha anteke, kom det ein historisk seier i mai, då det vart det tredje største partiet i Underhuset. Men det er ein av dei største utfordringane som Labour står overfor, og det er at det er ikkje noko å gjere seg opp til, for det er ein leiar som er i samsvar med reglane som han bidrog til å få til - ein som snakkar vest-vestministersk språk, som har bygget opp ein karriere som er basert på lojalitet til partiet, og som ønskjer å få stor popularitet - men ein mann som er Jeremy Corbyn, som har gjort livet hans til eit opprørsk element i partiet sitt, som traktar ledelsen, og som mange av hans kolleger i parlamentet ikkje kjenner til. Det politiske temaet i sommaren har, utan tvil, vore korleis denne relativt ukjente representanten i London har fylt ut dei støyle konferansehallane rundt om i landet, og opprømt tusenvis av folk, og gjort seg til den mest sannsynlege kandidaten for å kjempe mot David Cameron i representantkåken som leiar av opposisjonen til Hennes Majestet. Det er vanskeleg å finne nokon i Labour som trur at Corbyn ikkje vil vinna den første omgangen. Men det er ikkje det. Dersom han ikkje får meir enn 50% av stemmene i den første omgangen - noko som er langt mindre sikkert - dikterer reglane at den som er på fjerdeplass skal droppa ut og dei to som er på toppscoring, vert omsett til andre kandidatar. Dersom det framleis er inga vinnarar, blir den tredje rangerte kandidaten eliminert og dei andre som er på toppscoring, vert omsett på liknande måte. Det er ein viktig del av dette, fordi, med tanke på kor langt til venstre dei fleste av posisjonane til Corbyn er i forhold til dei andre kandidatane, vil han tape om valet går inn i den andre fasen. For Corbyn og alle andre kandidatar handlar det ikkje om å "vinn" i løpet av dei siste dagane av valet, men om han kan få over 42% eller 43% av stemmene i første runde. Dersom han ikkje kan, kan han ikkje få ein seier som i nokre høve er uunngåeleg. Og rett og slett, mange tusen stemmer må encore bli avgi, og det finst ikkje nok pålitelege data for å vita kva for ein boks som eigentleg blir kryssa, og i kva for ein rekkjefølgje. Realiteten og reglane i partiet tyder at han ikkje har vunne det enda. men ryktet rundt Corbyn i løpet av dei siste ukane har allikeheis øydelagt dei første forhåpningane våre.
Viss du lese denne sida for første gong har me noko felles - dette er ei første for meg òg.