Og den klassiske BBC-komedieserien Fawlty Towers vert utført av nokre lærarar i eit forsøk på å gje japanske studentar eit døme på engelsk - i staden for å fokusere på det skriftlege språket og grammatikken. Det er òg ein etterspurnad etter profesjonelle, som leger og sjukskjøpar, som skal snakke med besøkende eller konkurrentar på engelsk. Regjeringa i Japan har arbeidd for å bringa dette engelskspråkegapet. Faget vert no undervist på skule frå elevane er åtte eller ni år gamle og vert framleis obligatorisk i dei neste sju åra. Universitetstudentar og lærarar i skule har vorte sendt på reiser i utlandet for å læra engelsk, og mange universitet gjev språklekser til potensielle olympiske frivillige. Det er til og med forslag om å oppretta ein "engelsk landsby" i Tokyo, befolka av engelsktalande, der lærarane kan dykke ned i språket. Men tidlege indikasjonar tyder på at framgangen har vore langsom, og landet kjem framleis langt ned i den globale rangeringa av engelskkunnskap. Japan er på 40. plass av 48 land på engelsktestet for internasjonal kommunikasjon (TOEIC), og i fjor gjekk det ned frå "moderat føring" til "lav føring" på EFs engelskkunnskapsindex. Då Utdanningsstyret i Kyoto bad engelsklærarar på mellomskoler om å ta TOEIC, nådde mindre enn ein av fire lærarar terskelen for språkkunnskap som var god nok til dei fleste sosiale krav og begrenste arbeidsbehov. Hovudskaren Tada sa at sjølv om regjeringa no har innført engelsk på grunnskoler, er dei fleste lærarane på desse skulane ikkje kvalifiserte til å undervisa i språket. Ho sa at ein betre måte å forbedre engelskundervisning på ville vore å auka talet på opplærde lærarar på grunnskoler og vidarskoler, og trene dei lenger. Det er òg spørsmål om måten engelsk blir undervist på skulane. I Japan er det ein del av den japanske utdanninga som er blitt brukt i den japanske språket, og det er i tillegg blitt brukt i den japanske språket. Helen Bentley, som arbeidde med olympiske bølgje i Tokyo for kommunikasjonsfirmaet Finsbury, sa: "Det er relativt få høve til å bruka engelsk i Japan. "Dette har ført til at mange japanarar er mykje sterkare i å lesa og skriva enn dei er i å tala". Det finst lærarar som prøver å få studentane til å tala engelsk på ein meir fantasifull måte - som å setja fram komediar for å sjå på for lekser. Det vekker utsikta for at ei generasjon av japanske studentar skal høyrast ut som Basil, Sybil eller Manuel. Det finst òg ein hindring for ein kultur av perfeksionisme i japansk utdanning, med ei tru på at det finst ein "riktig" måte å gjera noko på. Studentar vil ikkje gjera feil og dei vil ikkje prøve noko før dei er sikre på at dei kan få det rett. Dette kan vera ei god ting for lese- og talkunnskap - Japan kjem konsekvent nær toppen i globale rangeringar som PISA. Men det funkar ikkje så godt for språk, som det å tala og å gjera feil er avgjørende for å læra. Fumiko Inoue, som foreleser japansk og tverskulturell styring ved Rotterdam Business School, peikar på erfaringa til ein av dei nederlendske studentane sine som underviste i engelsk på ei skule i Tokyo. "Om du ikkje seier noko, gjer du ikkje noko feil, sjølvsagt", sa professor Inoue. Denne undervisingsstilen kan ha livslang effekt på korleis japanske menneske nærmar seg engelsk. "Vi japanarar har ein sterk psykologisk barriere for å snakka engelsk", sa Kumiko Iwasaki, professor i psykologi og utdanning ved Open University of Japan. "Vi har ei besettelse om at vi må snakke engelsk perfekt".
Japan strevar med å få nok engelsktalande når dei vert vert vert for OL og Paralympiske lekene i Tokyo i 2020.