Afrika er ikkje eit land. Det er eit kontinent som føler at det er blitt fullt fullt ut. Trass i dei virkelige problemene med fattigdom, korrupsjon og den kjensla du av og til får i nokre krinsar av samfunnet at ingen er ansvarlege, hyllar forretningsfolk Afrika som "den siste grensa". Etter nesten 12 år med å ha rapportert om denne regionen, føler eg at det er ein stad der ein kan bli fødd. Eg har møtt prestar og politikarar, krigsherrar og gründsmenn, gangsterar og lærarar. Ein av dei første lektionane eg lærte i Kenya var å overleve. Det finst ikkje noko tryggingar her når det vert vanskeleg. I dei første dagane av eit besøk i slumbyen Kibera, kalla ei eldre dame meg over medan ho riste middagen i ei tjukk svart gjøtepot. "Hey, søster, kvar er du frå?" spurde ho. "London", svara eg. "Ja, men kvar i London?" Eg vart ganske forvirra ettersom ho presste meg vidare. "Eg kjenner London", nikka ho viteleg. "Eg kjenner Paris og Berlin òg". Det viste seg at denne vennlege fremmede hadde vore ein glamourøs stewardess for eit internasjonalt flyselskap. Ho hadde drukke den beste champagne og vitja dei mest fancy europeiske hotell, men då tida vart vanskeleg på 1980-talet og flyselskapet slo ned, mista ho jobben. Ho selde no samosa i slumbyen for å overleve. Frå den dagen byrja eg å forstå at eg aldri skulle tru på Afrika. Eg var ein jet-setter den eine dagen, og ein slummann den neste. Det var ein av dei mange som tok støtene, men som likevel ville gjenvinne verdigheten sin og overlevde. Men, i absolutte termer, blir folk fattigare i Afrika fordi folketalet fortsetter å auke. Då eg ankom i Afrika for over ti år sidan, var det ikkje Boko Haram i Nigeria, og opprørsholmet al-Shabaab i Somalia var ikkje heilt ferdig -- for å ikkje snakke om den såkalla Islamske staten -- og Sudan var eit stort land som hadde vore under innbyggingar i over to tiår. Eg ankom til eit kontinent med 53 stater. No kjem det 54. Då eg kom hit, var George W. Bush i gang med å starta sin andre ambisjon som president i USA, olja og gassen var framleis å oppdaga i mange deler av Afrika, og mobiltelefonane var berre å byrja å opna for ei verd av muligheter, frå e-handel til telemedisin. No, to amerikanske presidentar seinare (noe eller to uker seinare), er Kina den nest største investoren i Afrika, med India som står på hælene hans. Og det er meir pengar som flyter tilbake til Afrika frå overførslane, enn heile hjelpen til kontinentet. Med denne økende økonomiske tryggleiken, som støttes av eit auke mellomklasse, kjem ein ny politisk aggressivitet. Og med auka i usikkerheten, veit Vesten at han treng Afrika meir enn nokon gong. Du ser det i FN-trygghetsrådet. Sør-Afrika held fram i Libya då president Gaddafi fall. Afrika-unionen er ein av dei største og mest representative organisasjonane for fredssamarbeid i verden, og det er den som gjer at Afrika blir til ein av dei største fredssamarbeidane i verden. Det vaks raskt, og ungdomar i byen, som er meir tilknyttede til verda gjennom mobiltelefonar, set opp nye krav, og det handlar om alt frå likskap mellom kjønn til rettane til homofile. Eg møtte eit ungt par i Kenya i 2006, som vart tvunget til å slutte å selge blomster fordi det hadde spreidd seg at dei var homofile. I Uganda, ville aktivistar som David Kato, bli drapne få år seinare, for å vere homofile. Men sakte, veldig sakte, har det skjedd ei merkbar forandring. Men det finst en ting som gjer at mange afrikanske folkeslag ikkje kan tru på ein annan. Prinsippene om suveränitet og ikkje-innblanding, som i mange andre deler av verda, vert jævla verna. Og det blir framleis sett opp gamle skuldar mellom naboar i Rwanda og Kongo, Sudan og den nyare naboen Sør-Sudan. 2016 var likevel den første kontinentet som hadde ein handelskontingent. For no er berre 10% av handelshandelen på kontinentet mellom afrikanske nasjoner. Men potensialet er stor - 620 millionar forbrukarar. Det politiske landskapet vert òg endra. Dessverre har eg vorte forbodd å jobbe i Zimbabwe, der Robert Mugabe er leiaren. Og, medan eg skriv dette, motstår presidentane i Kongo og Gambia trykket til å gå av. Men maktoverførslane skjer på ein fredeleg måte. Vi har sett det, til dømes i Nigeria, Ghana og Senegal, og kanskje i Angola, der president José Eduardo Dos Santos har styrt i 37 år, men han har meint at han ikkje vil bli vald igjen. Eg forsto aldri at institusjonane er viktige før eg flytta til Sør-Afrika, men, å sjå her, historia til landet er å skilja det frå andre afrikanske statar, men det fins grunnlovsdømmet i Sør-Afrika, friheten til presse og parlamentet, som alle har stilt spørsmålstegn mot legitimiteten til president Jacob Zuma. Og ingen er blitt drept for å ha talt ut. Det er eit mønster som andre nasjonar er ivrige etter å fylgje. Og eg forutsi at for mange vil det snart gå slik.
Då ho heldt på med jobben sin, såg BBC-korrespondenten Karen Allen tilbake på dei 12 åra ho hadde vært på kontinentet.