Med ope vinduer og ein song frå Middelhavet over radio, og medan eg såg på skogen, var eg der for å gjere ei dokumentarfilm om Europa som dansar i ein sorgfull retning -- med folkeleg misnøye, frykt, sinne og i mange einster håpløysing. Det finst alltid ein del av samfunnet som føler seg overgjeve eller ignorert av regjeringa si, men etter kolapsen i 2008, finanseløpet, migrantkrisen og eit røyggjennomgang, har ein økende andel av europearar følt seg utrygt, utsette og urolege for framtida til familien sin. Og svaret på desse frykta deira, viss Fiat 500 var Europa -- følg meg i dette -- ville det vore eit kryssbrett. På skiltet som viser til den eine vegen står Angela Merkel. Og i motsette retning, Marine Le Pen. Dette er ei av dei største framgangsmåta i Europa, og det er ein av dei største framgangsmåta i Europa. Dette er ei av dei største framgangsmåta i Europa. Le Pen, derimot, er eit av dei mest framtredande artane i den nye populistiske bølgje i Europa. Ho krev det ho i eit intervju med meg kalla "den nye verdsorden". Eit nytt Frankrike, eit nytt Europa, fritt, seier ho, frå "fengselet" til Den europeiske unionen og "kunstige" samansetjing av europeiske nasjonar. Ho latter av dei som vrør hendene sine på begge sider av Atlanterhavet over presidentskapet til Trump. Brexit, Trump og dei nye "patriotiske leiarane" i Europa, som Le Pen seier, er berre slutten på ei verd og byrjinga på ei ny, der folket og nasjonstaten er sterke og ikkje svarar på det ho kallar "globalizeringar". Med populistiske parti som står sterkt, føler dei som er for og imot dei seg motiverte til å stemme. Og ikkje berre med lomma i tankar. Det berømte kampanjesloganet "It's the economy, stupid", som er tilknytt den vellykkede presidentvalget til Bill Clinton i 1992, er ikkje lenger relevant. Sjå på Nederland - som held val neste månad. I Europa, i alle stader - nord, sør, aust og vest - er det populistiske parti som ropar høgt på kanten. Femstjernerørsla er det mest omtalate politiske partiet i Italia i dag. Dei høyrer på folket, dei seier, ikkje på storforetak, og budskapet deira er å ta i seg dei misfornøyde i landet, i alle aldre og bakgrunn. "Populismen er ei vakker verd", sa Beppe Grillo, leiaren for rørsla. "Eg er stolt av å vera populistisk. Det tyder at vi seier Nei! Nei! og Nei! og vi skal vinna neste val". Det går ei nostalgisk, innvandringsfiendtleg vei gjennom dei fleste av dei populistiske partia i Europa, men politikken deira skil seg frå land til land. Det er feil å kalle dei alle "ekstrem-høyresidentar". "Au nom du peuple" (i folket sitt namn) er det flagget Le Pen kjører presidentkampen sin under i Frankrike. Etter fiaskoen i Frankrike med François Fillon, med den sentroreistresidentskandidaten som har vorte skadet av korrupsjonsanklager, har Le Pen ein sjanse til å nå det høgaste politiske embetet i landet. Og det ville vore ein dramatisk vendepunkt for Europa - ho seier at ho vil ut av euroen og truleg EU. "Frexit" kan bryta ned heile EU som eit kortshus. I Brussel innrømmer til og med folk i EU at EU kjem for å overleve. Før han trakk seg av som president i Europaparlamentet, sa Martin Schulz til meg at det var ein "real risiko" for at EU skulle falle i to. Og det er ein global betydning for alt dette. Populistane i Europa er for det meste store fans av presidentane Putin og Trump, og eit svakt, splitt Europa fungerer for begge. Med mange europearar som er nervøse for presidentskapet til Trump og med så mykje på spel, kan det vera at sjølv rasande veljarar vil føle seg tryggare om dei held seg til den politiske hovudstrømmen i år. Men spå på din risiko. Du kan sjå After Brexit: The Battle for Europe på BBC Two torsdag 9. februar kl 21:00 GMT.
Mi lysande, røde Fiat 500 som eg leidde, drog oppover i dei smale, olje-strøtte gatene som ein dameruk som humra gjennom det toskanske landet.