Denne ein-gates-marktavlanen, som ligg på grensa til Kavre- og Sindhupalchok-distrikta mot grensa til Tibet, var full av kjøparar på lørdag då jordskjelvet slo. No er det stille. Fuglar synger, landsbyborgarar prøver å flytta rusk med hendene, og over hovudet, høyrast det av eit hum av høgt flygande hjelpemotorkopter. "Dei flyger i himmelen, men ingen har kome hit", seier Prakash Bhandari, som jobbar som servitør i Kathmandu, men som kom tilbake for å sjå om han kunne hjelpa heimbyen sin. "Vi lid. Kva skal vi gjera?" spør han. Trass i at dette området er ein av dei største skadestoppane etter jordskjelvet på lørdag, har det ikkje vorte mykje hjelp eller noko. Men lørdag var ein travl handilsdag, og dei trur at det er mange fleire menneske under ruinane som dei ikkje kjenner til. "Vi skal døy om det ikkje er hjelp frå regjeringa og andre organisasjonar", seier Dhan Bahadur Shresthra, som før dreiv apoteket der og hjalp pasientane då jordskjelvet slo. "Eg har arbeidd som medisinist i hæren i 25 år, så eg veit at viss vi ikkje har rent vatn eller mat å eta, kan det koma ei epidemi", seier han. I ein landsby som no er berre ein haug med raud jord og tre, har 22-åringen Anjali Majhi leiga ein gravmaskin for å leita etter kroppen til toåringen hennar. Like før jordskjelvet hadde Majhi skrike på dottera si for å ha plaga henne og sendt henne av stad for å leike med naboane. No seier ho at ho ikkje vil vera stille før ho kan gje henne ei ordentlig begravelse. "Vi har funne alle dei vaksne som døydde her og vi har gjeve dei siste ritualane. Eg vonar eg kan gjera det same for dottera mi, annars tilgjev eg aldri meg sjølv", seier ho. Men Majhi er ikkje sikker på om ho kjem til å finna barnet sitt. Eigaren av grav maskinen sa ikkje at ho skulle leie den, men han lét henne betale for brensel. Dette blei funne tidlegare dagen etter at ein annan gruppe av landsbyborgarar leidde seg gruveapparatet i nokre timer. Det er den einaste hjelpen dette området har fått sidan jordskjelvet rive livet deira i stykker. "Eg er verkeleg opprørt over denne regjeringa, eg er verkeleg opprørt", seier han. "Det er ei korrupt regjering. Eg klandrar ikkje dei, men måten dei arbeider på er verkeleg traumatisk, veldig trist". "Dei har motteke milliarder av dollar i internasjonal hjelp, men dei gjer ikkje noko". På bakkant av åsida er bensintanken i gravbilen nesten tom, og sjåføren har ikkje meir å gjera. "Vi har enno håp", seier ho. "Helikoptrar flyger over hovudet. Vi kan ikkje sjå kven som er i dei, men dei kan sjå oss, så dei kan koma og hjelpa".
Det er lite att i Deupur Sipaghat Kavre enn haugar av splitt tre og knuste murstein.