Adrenalin trekkjer inn, og det er ein god ting -- det hjelper deg å konsentrere deg meir, bevegar deg raskare og reagerer raskare. Når du er i ein posisjon, som du veit at du ikkje vil gå glipp av, og som den andre skal finne deg ein plass, er det det beste spelaren kan gjere. Han får deg til å spille med dei ekstra ballane. Eg likar desse augene, og dei hjelper meg til å konsentrere meg betre. Eg var bak Milos Raonic i Queen's Club-finalen sist månad, men då eg kom tilbake i kampen, følte eg ikkje at eg ville gje han noko feil. Det var det same ved slutten av det første settet på måndag mot Nick Kyrgios. Han spelte eit par flotte poeng på dei to første settene, men så på det tredje slo eg det. Eg hadde nok ball tilbake i spelet for å få det gjort. Når ingenting skjer i kampen, som i midten av den andre kampen mot Nick, er det vanskelegare å konsentrere seg om det enn når du er i sesong 6-5, 0-30. Du veit kor viktig det er å få poeng, og du er i stand til å tenke på det i stunder. Det kan vera lett å skyndje seg, eller å ta ein skudd som ikkje er der, når høve kjem og går så raskt, og du må forsikre deg om at du kan kontrollere tankar. ikkje alle er i stand til å gjere det, men di meir du opplever slike situasjonar, di meir er du i stand til å berole. Eg har spelt mot Jo-Wilfried Tsonga ein del gonger på Wimbledon, og dei to kom ned til eit par poeng i viktige øyeblikk, så la oss håpe adrenalinet trekk meg ut igjen onsdag. Media-spilling vert ikkje støtta på denne enheten Når eg forlater All England Club om kvelden skifter eg ikkje med ein gong frå tennis, eg byrjar å tenke på den neste kampen. Eg kjører meg til og frå klubben og på vegen heim så går tankar om å spela Tsonga - Kyrgios-matchen er berre ikkje relevant i det øyeblikket. Når ein turnering er ferdig, tenkjer eg på det heile og snakkar med laget mitt. No, midt i turneringa, seier dei "du gjorde det bra" eller "du gjorde det bra" eller "det kunne ha vore betre". Så fokuserer me på det neste og kva me skal gjera. Det er litt av eit hjemleg liv på dei dagane eg ikkje har treningar, og eg gjekk ut og sette bensin i bilen for tida, fordi eg trengte å fylle opp igjen før eg køyrde inn. Eg har lagt opp opp vaskemaskinen, det er mitt jobb, og for resten hjelper eg berre med familien. Eg har ikkje halde opp med å vaske vasken i løpet av dei siste par dagane, men eg har gjort min del av det! Då eg var yngre var det vanskelegare å stoppe meg å tenke på korleis eg spelte, eller kven eg spelte. Når eg ikkje hadde vunne ein Grand Slam, så tenkte eg, 'Dette er sjansen min. Eg kan gjera det.' Og så, viss det ikkje skjedde, vart eg utdømt. I dag veit eg kor vanskeleg det er å vinne slike event, og eg tek ingenting for gitt lenger. Eg har vunne dei største seierane eg nokon gong har vunne på Centre Court, men har òg tapt dei hardaste. Eg prøver å vere i stykket så godt eg kan, og forhåpentlegvis kan eg fortsette å gjere det resten av turneringa, fordi det har vore nyttig i mange år.
Store kampar mot dei beste spelarane gjer at ein får få sjansar, og om du vil vinne Wimbledon, må du vere i stand til å leve i dei augene.