"Vi skal ikkje gå i misbruk, dei må finna opp eit nytt ord for å definere kva som skjer", sa president Cristina Fernandez de Kirchner i forrige uke, djupt i fornekt, då fristen for landet å oppfylle forpliktinga sine til såkalla "vulturefond" nærma seg. Takket være ein amerikansk domstolsbeslutning, er Argentina pålagt å betale $1.3 milliarder til investorar som kjøpte obligationane til ei stor rabatt etter den økonomiske nedgangen og den tidlegare misbruken i 2001-02. Det lukkast å gjere det 30. juni, og ein 30-dagars fradagstid er no utløpt. Men regjeringa motstod denne handlingen, fordi ho frykta at det kunne føre til å rive opp andre skuldsavtaler som ho slo med dei fleste av kreditorane sine. Som eit resultat har det no skjedd ein annan mislykking, og resultatet kan vera smertefullt for ein økonomi som er i recession. Det resulterte misligholdet gjorde at selskapet ikkje har kunna låna seg meir pengar på internasjonale marknadane sidan. To påfølgende omstruktureringstiltøk, i 2005 og 2010, dekte det store flertalet av obligationshaldarar, som samde om å ta imot om lag ein tredjedel av det dei opphavleg var skyldige. I Buenos Aires var det ikkje så lett at det skulle koma ein krise. Regjeringa til president Fernandez hadde fullt ut forventing om at tvisten skulle gå heilt til Høgsta domstolen i USA, som ville ha kjøpt landet meir tid. Men i juni avviste Høgsta retten å høyra klage til Argentina mot avgrepet frå ein lavere domstol som gjorde det ansvarleg for pengane. I henhold til dommen frå denne domstolen kan Argentina ikkje bruka det amerikanske finanssystemet til å fortsette å betale til de omstrukturerte skuldeindehavarane, før det òg betaler til "vulturefondene". Og det finst andre som held ut av de siste omstruktureringstiltektane, som no kan fylgje etter hedgefondane og trenge for det fulle nominelle verdien av skuldeånene sine. Denne klausulen, som utløper i slutten av året, seier at Buenos Aires ikkje kan favorisere hold-outs over dei som aksepterer omstruktureringstiltektene. Med tanke på valet, ville Argentina gjerne ha spent forhandlingane med "vulturefondene" fram til 2015, då klausulen ikkje lenger vil gjelde. Men dei amerikanske domstolane nekta å overholde, og såg på avgrensinga som ein av sine eigne gjerningar som kunne bli omgått om regjeringa ville det. Og til slutt, kvifor skulle den argentinske regjeringa sette seg ut? David Rees, økonom ved Capital Economics for framvoksende marked, påpeker at misligholdet vil ha ei "unnseleg" direkte innverknad på kapitalmarkedet. "Einheten er allikevel låst ut av internasjonale markeder og vil fortsette å vera det", seier han. "Men misligholdet vil truleg ha negative konsekvensar for økonomien i det heile tatt på to måtar", legg han til. "Først, det vil truleg føre til at renten på skuld til selskapene vil stiga, noko som kan hindra investeringar og hindra aktiviteten i den private sektoren. "Tidlegare, kan mislykking stifta nokre kapitalutflyt, som kan forverra mangelen på tung valuta og setja nytt trykk på valutareservene og pesona". Denne mangelen på tung valuta når ein kritisk punkt. Mängden av utanlandsk valuta som sentralbanken har, gjekk ned med 30% i fjor og er no mindre enn $30 milliarder - det lågaste nivået sidan 2006. Kapitalutflyt ville òg gjera endå meir skade på økonomien, som er forventast å krympa med 1 prosent i år. Utrudd av alt dette, held fram med den vanlege kampfulle stilen sin, medan ho søkjer hjelp frå andre kvarter. Tidlegare denne månaden gav ho seg innbyding til BRICS-toppmøtet i den brasilianske byen Fortaleza som ein spesiell gjest, saman med leiarane til medlemsland som Brasil, Russland, India, Kina og Sør-Afrika. Ho kom òg med forsikringar om at den nye utviklingsbanken i organisasjonen kunne tilby henne ein økonomisk livline, men Argentina sitt ledarskap stil er blitt utprøva av vanskar, og økonomiske og politiske analytikarar håpar at slutten av mandatet hennar i oktober 2015 vil innlede ei era av fornying etter det neste presidentvalet.
Allereie frå start gjorde måten den argentinske regjeringa tok seg av skuldstriden med amerikanske hedgefond at det var nesten uunngåeleg at landet ikkje kom til ein kompromiss.