Champagne smakar som sølv etter tredje glaset. Solbadar gjer kreft. Og fordi Henry Moore-skulpturane på 1970-talet var så mange i byane i England hindra meg i å arbeide i kvartalet av eit århundre. På den tida, i det britiske styret under Harold Wilson, hadde Moore sine monumentale steinfigurar og dei enorme abstrakte støytråka hans det same høge kommunalt myndigheita som byens rådhus. Alle bybyggingar som var store nok til å støtte ein Boots, ein biograf og ein offentlig fasilitet, synte seg tvunge til å setja ein enorm Moore-skulptur på eit prisstykke av offentlig fast eiendom. Hans misforma familiegrupper og store pierced bollings av bronse var som dei fashionable avokado-badeværslene - ikkje nær så groove som den eldre generasjonen trudde. Mer Abigail's Party enn Sex Pistols. Eg var ikkje åleine i å ikkje ønske meg meir Moore. I 1967 tilbød han Tate Gallery "20 eller 30 store stykker". Medarkunstnarar var mindre ivrige, og sa at det var feil å gje så mykje plass til ein einaste levande kunstnar (Moore hadde insistert på at gåva hans skulle vera på permanent utstilling, som ville ha teke opp ein stor del av skulpturgaleriane i Tate). Tate nekta - og kunstnaren gav verket til ein takknemmeleg Art Gallery of Ontario i staden. Kanskje er det tanken på at dei er fredelege og at dei vil bli skulptører i ein superhelt ny verden, eller kanskje er det tanken på at eg, i mitt romantiske foredrag om morosjon i etterkrigstiden, har gjort det til ein av dei mest romantiske visjonane av moderne kunst. Uansett, det var en glede å vere hjemme i huset hans i Perry Green, Hertfordshire, som no er Henry Moore Foundation. Han var ein oppriktig og engasjert artist, som visste han ville bli skulptør 11 år gamal, og som tenåring fekk sine første oppgåver og fekk sin første oppgåve ved Leeds School of Art. Der møtte han og blei ven med ei annan ung, ambisjonerande skulptør som heitte Barbara Hepworth, som, som Moore, var inspirert av det Yorkshire-landskapet der dei vart fødd. Han las mykje, fordypte seg i kunst og fekk innflytelse over alt, frå primitive afrikanske gjenstander til parisisk kubisme. Han teiknar sauer og eple trær med ein intensitet og energi som følges kinetisk. Du kan sjå det ekte om du sit ved det gamle eikbordet hans i det lille skjulet med eit bildevindu som ser ut på åra med sauar som ofte går omkring for å sjå deg. Det er nokre gode teikningar frå studentreisa hans, som du kan sjå i ein utstilling som opnar denne lørdagen ved stiftinga Becoming Henry Moore. Det er mange skulpturar òg i utstillinga og spelt rundt i 70 hektar landskap, som den snille Moore brukte som eit utstillingsrom for potensielle kunder. Dei ser bra ut. Mykjevis betre enn dei gjorde i dei gamle, trøtte marknadstadane. Følg oss på Facebook, Twitter @BBCNewsEnts, eller Instagram på bbcnewsents. Viss du har ei historieforslag, kan du senda ein e-post til entertainment.news@bbc.co.uk.
Du kan verkeleg vera for god.