Etter at dei har truga regjeringa på måndag, ventar samrøðuførarane på kva for eit instrument regjeringa skal utforma for å straffe dei. Og særleg er dei ivrige etter å gjere seg klar over om den tidlegare leiaren deira, Lord Strathclyde, vil setja ein silkebind om nakka deira eller berre slå dei på håndleddene. Trass i krangla frå kjelder nær ministerar om å "suspendera" lordane, eller på annan måte klippa vingane, er slik ekstreme konstitusjonelle operasjon rett og slett ikkje i gåve til regjeringa. Om pearane avviser forslaget, kan regjeringa berre overstyra det gjennom den vanskelege lovgivningen. Såleis må same lov om reformer av lordane passert av parlamentsmedlemmar to år i rad, for å bli lov. Det finst ikkje ein reell konsensus i underhuset om korleis å reformera Oberhuset, og det ville bli smertefullt klårt, kva enn det var for ei plan som vart lagt fram for det. Det vil seie at det er to år då det kan vera fleire veker med underhuset som er brukt til å diskutere om grunnlovsfråga. "Åh, men det kan haldast styrt ved å avregna tidsplanen for utvaldsfasen". Altså? Utan den elusive konsensus om form for Lords-reformen, er det ei god sjanse for at nok Konservative representantar ville motsette seg tidsplanet, slik at det kunne bli slått og la regjeringa gå inn i utsikta for eit åpent utvaldsfas, som varar i månader, ikkje veker. Dette var grunnen til at koalisjonen droppa Clegg-loven, og det kunne godt skje igjen. Labour spelte Clegg ganske misunneleg og ser ut til å ikkje vere mer sympatisk mot nokon forslag frå konservative. Ingen regjering har nokon gong hatt ein majoritet i Lords-huset, og parlamentsmedlemmane meiner at regjeringa burde ta dei nederlagane opp, akkurat som Tony Blair og forgjengarane hans. Og lat oss ikkje eingong tenke på konsekvensane for lovgivningen om kollegaane var verkeleg rasande. Så, viss ei lov om reform av Lords er ein politisk dyr og vanskeleg øving, kva med å skapa ei ny bølge av Tory-par som skal overfylla opposisjonspartiene? Det vil seie at det vil vera meir enn hundre. Det er ikkje eit avklart avtal at dronningen vil opprette så mange som ho vil, sjølv om det ikkje er like uavhengig av det siste forsvarsvalet som før. Det var Asquith som for hundre år sidan kalla på ein masseskaping for å overvinne dei konservative, som var i ferd med å blokkera lovgivningen til den liberale regjeringa. David Cameron har ikkje råd til dette på grunn av lovgivningen om fastare løysing, men det er ein halvprecedens for at monarken krever meir enn ein gong ein rettvis forespørsel før han kan påvirke den politiske balanseen i parlamentet. Så det vi har att, er at Lord Strathclyde ser ut til å ha eit ganske minimalistisk mandat til å finna ein måte å utvide "finansielle privilegier" til underhuset på, til å dekka lovlege instrument som dei som ville gjennomført skatteløpet. Men det synker inn, i den lordlege enden av Westminster, at det kan ha ei stor effekt på granskinga av regjeringa. Dei skal tillata ministrane å endre på lovene, utan å måtte trilla gjennom ei lov om fullstendig skatteløning. Og grunnen til at dei gjekk inn på å redusere skatteløningane gjennom ein skatteløning, var at den opprinnelege lovgivningen frå 2002 som skapte systemet, bestemde at skatteløningane skulle endra lønna, og at dei skulle gå gjennom både Løgbestedene og Lords-huset. Ein av bekymringane er trenda til "skjulte" lovforslag som berre gir styrken til ministrane å gjera store reguleringer i store policyfrågor. Dette får sjelden mykje gransking i underhuset, som vanlegvis venger gjennom. Og i alle fall er dei uendringelege, for no kan likemenn akseptera eller avvisa dei, og det einaste andre alternativet er å passera ein "fortrengningstiltak", som signalerer misnøya deira, men har ingen annan innverknad. Det dei ikkje kan gjera er å gjera endringar som ville bøte på eventuelle manglar dei finn. Dette fører oss til kjernen av klaga om at skattekreditane blir reduserte av SI: det er ein enorm politisk endring gjennom ein ein-gangsstemming i kvart hus. Ingen endringsforslag og ikkje så mykje debatt. Ein del av lordane meiner at om regjeringa vil gjennomføre store finansbeslutningar gjennom SI, bør lordane godta at det valde huset har ansvaret for pengane. Andre seier at denne trenden er ein måte å unngå vanskeleg kontroll på og at det bør vert motstått. Og fordi så mange SI har økonomiske implikasjonar, fryktar dei at det endelige resultatet av å utvide finansprivilegiet kan vera ein kraftig nedskjerning av parlamentarisk kontroll. Og kva med det lengst sikt? Ein arbeidsgruppe av likemenn under den konservative konstitusjonelle forskaren, Lord Norton av Louth, prøver å utforma konsensusforslag som både reduserer storleiken til huset til noko som er samanliknande med underhuset, ein reduksjon med om lag ein tredjedel, og for å få den politiske medlemskapet litt nærare i tråd med det siste valresultatet (medan 20 prosent av lordane blir halde som non-party Crossbenchers). I praksis tyder det på færre liberale demokratar, og kanskje fleire UKIP-par, avhengig av om det blir ein formel som reflekterer valstemminger eller seter i underhuset. (SNP ville blitt bjóðt seter i Lords, men den nåværende politikken er at dei ikkje godtek dei).
Som alle som ser på Alec Guinness si klassiske komedie-serie "Kjære hjarte og blod", veit det at når ein blir hengd, blir han avretta med ein siterkord.