Reguljarane må avgjera korleis dei skal handla i lys av ein dom ein gong i fjor som gjorde Safe Harbor-avtalen med USA ugyldig. Avtalen gjorde det relativt lett for selskap å senda personleg informasjon frå Europa til datasentr i USA for å bearbeide. Løgleggjeldarar forhandlar framleis om ein erstatningsavtale. Men beslutninga deira kunne påverka teknologigigantane som Google, Apple og Facebook - med sky-tjenestene som er avhengige av slike overføringar - og tusenvis av mindre bedrifter som har utleiast lønn og andre oppgåver til organisasjonar i USA. EU forbjud personleg data til borgarane sine å bli sendt til stader som ikkje garanterer "tiltege" personvern. For å unngå at denne avgrensinga hindrar overføringar til USA, vart det avgjørt at amerikanske firma kunne sertifisera seg sjølve at informasjonen som blir sendt til datasentrane deira, ville vera på rett måte verna. Om lag 5000 amerikanske selskap tok nytte av avtalen for å forenkla overføringar. I 2013 lekka whistlebloweren Edward Snowden ein mengd dokumenter som skildra det amerikanske sikkerhetsdepartementet sitt nett-spionering. I lys av avsløringane, bad ein østerriksk personvernsaktivist - Max Schrems - irsk dataregulator om å revidera kva informasjon Facebook kunne dela med NSA. I oktober i fjor vedtok domstolen at vedtaket om å aktivera Safe Harbour var ugyldig, og som konsekvens kunne nasjonale datakonsulantar faktisk endra overførslane på individuell basis. Nei. EU og USA hadde allereie forhandla om ein ny datakontakt i ei tid, kalla Safer Harbour. Målet er å gje europeiske borgar meir personvern utan å hindra amerikanske teknologiselskaper i å vera nyskapande. Mange av dei berørte selskapene trudde først at dommen berre ville vera ei ubehag fordi dei kunne få advokatane sine til å utforma papir som er kjende som "modellkontraktsklausuler" og "bindande reglar for selskapene" for å halda overførslane lovlege. Dette kunne ha vore mykje meir arbeid, men selskapene trudde at kontraktane - som allereie var brukt til å senda data til andre delar av verda - kunne òg bli brukt til å tillata bruk av datacenter i USA. Mange forventar likevel at tilsynsmyndighetane vil halda det ville vera i strid med Andet i ECJ-dommen. "Når du ser på grunnene som domstolen brukte for å ogna Safe Harbour, kan du meir eller mindre bokstaveleg setja dei same grunnane til å ogna alternative metodene", kommenterte Annabelle Richard, ein advokat ved Pinsent Masons. "Dette ville gjera det ekstremt vanskeleg å eksportera datter frå EU til USA. "Det ville vore nesten eit unntak å få tillating, og eg ser ikkje korleis det kunne gå, fordi mange selskap er avhengige av overførslane frå eit økonomisk perspektiv". Kva seier dei tekniske gjigantane? "No har nokre organisasjonar prøvd å få data tilbake og minimera talet på dataoverføringar dei må gjennomføre", la Antony Walker, vise-sjef for lobbygruppen TechUK til. "Men strukturar og prosesser for andre selskap gjer at det er nesten umogleg å gjera". Forhandlarane i EU-kommisjonen og USA kunne likevel få ein avtale. Det har vist seg at amerikanarar har bjóða å utneine ein ombudsman for å overvåka klage og svara på spørsmål om påståtte brudd på privatlivet som ein del av ein foreslått avtale om tryggare havn. Europarane vil framleis ha garantiar for at ein slik representant vil ha ekte tenn og ikkje halda seg stille om det vert funne at dei sikkerhetsstyrkane har overtråka grensene sine. Men det som er viktig er at viss dei som overvåkar data, trur at ein avtale er nær, kan dei freista å forfalske kunngjeringa onsdag for å gje samtalene meir tid. Alternativet er at dei regulerende organane verkeleg prøver å gjennomføre ein nedleggjande av dataoverføringa.
Ein samtale mellom EU-datakonsulantar skal ha store konsekvensar for korleis bedrifter håndterer data.