Bono, som arbeidde med den britiske parlamentarikaren i kampanjen "Make Poverty History", heitara Ultraviolet (Light My Way) til minne om henne. "Hun levde livet sitt med å kjempe for livet til andre", sa han til publikum på Twickenham Stadium i London. I tillegg til at bandet spurde Noel Gallagher om å syng Don't Look Back In Anger, som blei ein uoffisiell hymne for motstand i Manchester etter at ein sjølvmordsbombar drepte 22 fans utenfor ein Ariana Grande-konsert i mai. Gallagher heitte songen til ofrene for katastrofen i Grenfell Tower. Og Bono endte opp med Jo Coxs første tale til parlamentet - "vi har meir til felles enn det som skil oss frå hverandre" - då han gjorde ei påkjenning til toleranse mot innvandrarar. "Vi irskarar er innvandrarfolk", sa han, "og sjølvsagt kom vi hit til dette store Storbritannia, og vi takkar deg for at du gav oss tryggleik og eit fri land i alle desse åra. Det var eit vitnemål til erfaringa og oppriktigheten til U2 at desse øyeblikka ikkje overskyggde eller uransette kvelden; som var, i hjartet, ein feiring av det karrieredefinerande albumet deira The Joshua Tree. Skriva mot bakgrunnen av den kalde krigen, reflekterte The Joshua Tree dei to sidene av den amerikanske drømmen, med det irske bandet forført av glamouren sin, men avvist av det som bassisten Adam Clayton kalla "durska og grådigheten" i Reagan-era. "Det ser ut til at vi har kome full sirkel frå då songane til The Joshua Tree vart skrive, med globale omveltingar, høgre politikkar og nokre grunnleggende menneskerettar i fare", sa gitaristen The Edge tidlegare i år. Turen har teknologi som hadde vore umogleg i 1987 - frå instrumentene som styrkte lyden, til den 8K LED-videovåra som var bakgrunnen til setet. I byrjinga av showet, skjøna U2 begge desse luksusene. Han vart snart tilslutta av bandkammeratarane sine, som spelte fire låtar frå førhistoria til The Joshua Tree, i ein sirkel, som Dublinarane som sette på sine første London-show for 38 år sidan, med £3.000 som dei hadde lånt frå familiane sine. Publikumet vart tvunget til å konsentrera seg om U2, og U2 vart tvunget til å spela sitt hardaste, då Sunday Bloody Sunday førte til nyårsaga, følgd av Bad og den gjennombrottsrike singelen Pride (In The Name Of Love). Bono var ein gong ydmyk, og sa: "Takk for at de lét oss koma tilbake i livet dykkar". Med publikum som framleis song koret til Pride, flytta bandet seg til hovudstadiet og spelte "Where The Streets Have No Name" mot den brente oransje fargen på ein solnedgang. I Still Haven't Found What I'm Looking For var sett mot ein sakte skudd av ein ørkjet highway; medan With Or Without You såg bandet spela mot dramatisk time-lapse-oppslag av Death Valley. Seinare, før Exit, viste dei eit klipp frå 1950s TV Western Trackdown, der ein skummel svindlar ved namn Trump prøver å skremma innbyggjarane i ein liten by til å byggja ei vernevegg. I staden for å prisa for publikum, som han har gjort i fortiden, la han berre desse videoane - og musikken - snakke. Stjernen, som nylig fylte 57 år, hadde ein betre røyst enn på tidlegare turneringar. Det han hadde tapt i rekkevidde, fekk han i djup og alvor. Då han song Mothers Of The Disappeared, ledsaget av ein video med kvinner som heldt steinar til ære for dei unge chilenske menn som vart drapne av Augusto Pinochet, høyrde ein røyst av hans reine emosjon rundt på tribunen. Det var den sangen som avslutta Joshua Tree-delen av showet, og bandet blei frigjort for å spela ein del av gjengslagningen for bisen. Dei spelte gjennom Beautiful Day, Elevation og Vertigo - tre låtar som avslørte korleis U2 slutta å søkja etter sjel i favør av å fylla stadioner i det 21. århundret. Achtung Baby sitt Ultraviolet og One følgde ut som meir nærande - og vekte von om at U2 ville turnera det albumet når det når 30-årsjubileet i 2021. Følg oss på Facebook, Twitter @BBCNewsEnts eller Instagram på bbcnewsents.
Rockbandet U2 heldt fram ei emosjonell hyllest til den drapne Jo Cox då dei drog med Joshua Tree-turneen til Storbritannia.