Etter sju år frå studio, utgjev Janet Jackson eit nytt album, Unbreakable, på fredag. Det kjem etter eit tumultert tiår då broren hennar, Michael, døydde; og musikken hennar vart forbodd av nokre amerikanske radiostasjonar etter ein "wardrobe malfunction". Unbreakable føltes som ein respons på desse hendingane, og nokre lykkelegare, særleg ekteskapet til Jackson med Qatari forretningsmannen Wissam Al Mana i 2012. Over 17 spor, talar songaren om sorg og depresjon, men òg om kjærleik, lojalitet og medkjensle. Det viktigaste, understreker ho, er at vener kan trilla deg gjennom vanskelege tider. Platen gjenforener Jackson med produsentarane Jam og Lewis, som redde henne frå bargain bin skamme i 1986, og var hovudminnen til alle dei mest suksessrike albumane hennar, frå Control til Janet og vidare. Den første singelen til Janet med Jam & Lewis, What Have You Done For Me Lately, presenterer songaren som ei sterk, sjølvstendig kvinne som nådeløst avviser den uskyldige kjærasten si. "Du burde vera takknemmeleg for dei små ting", klandrar ho, "men det er berre dei små ting du gjev". Opprinneleg skulle What Have You Done For Me Lately vera ein låt på eit album som Terry og eg arbeidde på - vårt eige album. Resten av Control-albumet var ferdig, men John McClain sa: "Eg treng berre ein song til". Texta til låta kom opp på grunn av eit forhold Janet hadde med Soul-kåndan James DeBarge som vart annullert eit år sidan. Konseptet var at "han pleide å gjera dei flotte tingene sine for deg, men kva har han gjort for deg i det siste?" Alle låta me gjorde med Janet på Control-platen hadde ein mengde attitude. Ho hadde alltid eit veldig inntrykk av musikk på TV, og me trudde det var noko som mangla på dei fyrste albumane hennar Så med "Nasty", "Control" og mange av dei andre låtane på albumet prøvde me å få det ut av dei. Ein veldig aggressiv musikkrekse, med mange harde, hardcore songs, fordi me visste at ho klarte å ta det frå seg. State of the World, som viser kor redd Janet er over å sjå heimlause menneske, å sjå at folk er avhengig av narkotika og prostituert, og vi prøvde å lage noko liknande What's Going On med Marvin Gaye -- vi kunne ikkje håpe det hadde skjedd før i heile tida, men me ville få folk til å forstå det som skjedde, på ein måte som gjer at folk kunne dansa. På den albuma var det mykje metalleg lyd, mykje av dei går ut av gatene og dei går ut av glaset. Var det slik at me kunne fylgje lydet på den, med ein so stor sosialarbeid? Nei, det gjorde me ikkje. Kanskje, viss plateselskapet høyrde om det vi gjorde, ville dei ikkje likt det. Men det som var interessant med Control og Rhythm Nation var at dei gjorde det i eit vakuum. Vi var i Minneapolis, borte frå Los Angeles og New York, borte frå plateselskapene. Det var ikkje noko ekstern påvirkning, men eg tenkte alltid, kva om du gav plateselskapet same lyden og sa, "Ok, dette er albuma våre", ville albumet ha namnet Escapade? Og hadde albumet eit fint fargematerial av Janet som leekte på forsiden? Ho køyrde ned lyset og lyste på ein av dei flotte, ljosete låtane til James Brown, "Papa Don't Take No Mess". Ein uventa skifte i stil, både lyrisk og musikalsk, var at Janet blei introdusert som ein meir moden person. Eg er ein enorm fan av James Brown, og eg tenkte alltid det var moro å ta noko av det funky han gjorde og få det til å vere ein song. Så det var meiningen. Alle tykkjer meg veldig godt, men når eg spelar for Janet, så sa ho, "Eg er lei av det". Og så gjekk vi vidare -- fordi me jobba med ein haug med anna ting. Då me tok ein paus på jula, sa ho, "Lat meg gjere ei tape", og eg sette på det, fordi, i mitt skjønneste, det var eit leksak. Ho for til Anguilla, og då ho kom tilbake, sa ho først: "Vi må jobbe med den", og ho kom med ein impuls på tittelen. Janet hadde for nylig signert ein rekord- og million-kontrakt med Virgin Records, som ville ha ein annan song -- "If" -- som skulle bli kampanjens første singel. Staren var villig til å bli med, men så kom ein rappspelare. Og IF var det eigentleg som ein av dei siste gruppa i Rhythm Nation. Det var veldig loud, metalleg. Alle saman. Dei tenkte at det var den fyrste singelen, men me (Jam & Lewis) sa: "Nei, det er det alle forventar!" Og me hadde Chuck D og Hank Shocklee i studio. Me spelte "Sånn går kjærleiken". Og Chuck sa, "Sånn er det, det er ei Janet-plate. Men denne andre... Det er som når Sade presenterte ei plate. Det er ikkje noko for ein gongs skuld". Og Janet såg på han, og ho sa, "Ok, det er ein Love Song". Det funkar verkeleg, men det finst likevel nokre som trur det hadde vore betre å gå med If først. Dette stykket, som er eit avbrot på sjanse av reklame frå Janet, overraskar mange fans. Det er ein veldig kjedeleg musikkrekje som samplerar "Big Yellow Taxi" frå Joni Mitchell. Eg er ein stor fan av J Dilla, og platen var ein av dei tinga eg prøvde å gjere med J Dilla. Eg tenkte, "Eg tykkjer ikkje like mykje som Bohemian Hip Hop". Det var interessant i dette landet fordi pop-radion ikkje berra det. Kanskje ikkje videoen hjalp. Mark Romanek gjorde det så vakkert, men det var så etnisk... Det var berre ikkje det folk følte. Ho gråt over ein batterande trass, før ho kallar på nytt sosial handling. "Vi vil ikkje freiste oss. Vi vil ikkje la dei misbruka oss". Når du er ung, føler du at "Eg kan forandra verda, eg skal leia revolusjonen". Og så, 25 år seinare, ser du på og seier, "Eg burde visst. Det er ein del av problemet, men det er ein annan måte å takle det på. Det handlar om å mobilisere folk, men eg kan ikkje gjera det alene". Det er berre ein visare, meir moden måte å sjå det på, når du prøver å gjera ein positiv forandring, ein sosial forandring. Over ein gitarfigur syng Janet om eit misbrukt forhold der offeret held på å leita etter meir. "Kva gjer at ho vil vere der?" sukkar stjernen. Eg spelte dette spåret på ein flyplass på ein bærbar datamaskin. Eg veit ikkje kva eg følte, men eg spelte det for Janet og ho gjekk bort og kom tilbake med teksta. Det er kanskje Terry si favoritt song akkurat no, og det har det i ei stund. Han forelskar seg verkeleg i det lyriske konseptet. Det handlar om misbruk av tilknytingar - men ikkje å skylda på noko. Det er berre ein slags roterende dør dei blir. Du tillater det å skje, og det trengs to menneske for at det skal skje. Det er ein veldig avslappnad song. "Vi treng alle litt kjærleik når me er i skog", ler Janet, og brass-delen bråkar. I byrjinga av albumet ville me berre ha noko med Sly og The Family Stone i tillegg til Jackson Five. Ho heldt seg alltid unna musikken til brørne si, men me følte at det var riktig, særleg med Broken Hearts Heal, som er ein song om broren hennar og at dei vaks opp saman. Gon' B Alright gjekk inn på albumet seinast. Me hadde verkeleg vondt med å ta opp albumet -- kanskje to eller tre gonger. Det interessante er at Janet faktisk gjorde alle vokalane -- alle dei høge og dei lave -- med ein liten tape-triksjuke og Janet som song i ulike røystar og ulike karakterar. Vi tenkte at det var eit flott augeblikk for å avslutte albumet -- på eit tidspunkt av optimisme. Eg trur at platen er akkurat kva ho ønskjer. Så eg håpar at folk vil akseptere det og gjere det godt. Unbreakable er ute no på Rhythm Nation/BMG.
Hovudsamarbeidaren til Janet Jackson, Jimmy Jam, avdekker løyndane bak dei største hitane og fortel om det nye albumet hennar, Unbreakable.