Det er ein hending som regelmessig får sjå ein flod av selskapsavtaler, og har spelt ein nøkkelrolle som ein marknadsplass for britiske luftskip- og forsvarsfirma. Det er ein vitnesstund for ein sektor som er verd 55 milliarder pund i året, den femte største industrien i Storbritannia som sysselsetter 340.000 menneske. "Farnborough er eit globalt solvingsbransje for Storbritannia og Europa, for heile verda", sa Shaun Omerod, sjef for Farnborough International, før årets solvingsutdanning, som byrjar på måndag. "Det knytter små og mellomstore britiske selskap - som vanlegvis ikkje ville fått denne tilganga - til det globale markedet". Farnborough hadde ei lang historie med å flyge, og det var i 1904 som han fekk den første flyvningen av eit fly i Storbritannia (som blei gjort av Samuel Cody i 1908), og så byrja flyveutstykket i London. Det var lite etter dagens standarder, med berre 35 fly på utstilling og berre 16 selskap som deltok; i år vil det vera om lag 1500 utstillarar. Etter andre verdskrigen blei arrangementet først halde på Radlett, men flytta i 1948 til Farnborough, heimstaden til Royal Aircraft Establishment - som var ansvarleg for å forska og testa eksperimentelle design. Det var eit heltemodig, men i det siste feil forsøk på å gifta seg med eit langdistansefighter med ein flygande båt. Idéen var at det ikkje trengde å landa på flygskip då allierte kjempte mot Japan over Stillehavet, men slutten av krigen gjorde det verdt å bruke det. Det var eit fly med åtte propeller, og det var så stort at bygginga vart forsent medan startbanen ved Bristol's Filton-fabrikken vart utvidd slik at det kunne ta av. Men til tross for storleiken hadde det berre 100 passasjerar, og flyselskapene trudde det var for stort og dyrt. Det same tillegget såg òg Storbritannia introdusera det første jetflyet i verda - DH Comet. Fartane blei forsterka, og flyet blei styrkt. Seinare kom kom kometmodeller fløy godt - ja, RAF brukte Nimrod, ei versjon av Comet, fram til 2011 - men dei var ikkje så kostnadseffektive som dei amerikanske konkurrentane. Mange flyselskaper bytte om til å kjøpa nye Boeing 707 og Douglas DC8 passasjerfly i staden. 1952 var merka av den verste ulykken på eit britiske flytevisa. Ein prototyp av de Havilland DH110 brytte seg midt i lufta, og to av mannskapet og 29 åsyns sjåarar døydde. Tragedien førte til endringar i tryggleiksreglane på slike utstillingar. Sjå delta-vingja Gloster Javelin; Fairey Rotodyne, ein helikopter med jetar på rotorblada; Fairey Delta, det første flyet som flyr raskare enn 1000 mil i timen; og SR53-stridsaktivet og rakettdrevna stridsvegen. 1953 såg det britiske kjernefysiske triumviratet, Valiant, Vulcan og Victor V-Bomber, på utstillinga for første gong - saman med ein skarlat måla Hawker Hunter-stridsprengd jetfighter som Neville Duke hadde fløymt for å gjenvinne verdensrekorden for fart for Storbritannia. Flyet skulle seinare bli Harrier, som framleis er i bruk i det amerikanske marinekorpset. Kanskje det største flyet som aldri blei laga av Farnborough var den revolusjonære TSR-2, som først fløy like etter 1964s show i september det året - og vart omstridd av ein Labour-regjering berre nokre månader seinare på grunn av økende kostnader. Som flyplanleggeren Sir Sydney Camm sa: "Alle moderne fly har fire dimensjonar: spann, lengd, høgd og politikk; TSR-2 fekk berre dei tre første rett". På 1960-talet var ting å endra. I 1962 vart det ein toåring med flyutal. Den raskt aukande kostnaden for utviklinga av fly og den økende internasjonale konkurransen førte til ein konsolidering av den britiske luftskipssektoren. Med fusjonen av ein gong stolte rivaler, vart det berre to store flyprodusentar igjen - British Aircraft Corporation (BAC) og Hawker Siddeley. I 1977 ville desse bli med Scottish Aviation for å danne British Aerospace, no BAE Systems. Farnborough vart meir internasjonal, og tillate innflying av utlendske fly så lenge dei hadde ein britisk motor eller komponenter i 1966, og så i 1974 opna han dørene for internasjonale fly. 1974 såg den amerikanske firmaen Lockheed bringe det største og raskaste flyet til utstillinga: C5 Galaxy militærtransportflyet og det høgtflygande spionflyet SR-71. Det var ein strålende teknisk fransk-britisk framgang, men ein som ikkje klarte å vinna bestillingar frå verdens flyselskap. Den kalde krigen hadde kanskje nådd ein ny intensitet på 1980-talet, men tiåret såg òg det første framkommet av sovjetiske kampfly i Vesten, med to Mig-29 stridsfly på Farnborough i 1986 og den gigantiske Antonov An-225 transportøren. Ein annan minneverdig show for aerobatikfans kom i 1990, då to sovjetiske SU-27-fighterfly utførte "cobra"-manøvren. Dette inneber å heva nesen til flyet til det vertikale før han droppa det tilbake til normalflyg, etterlikna slaget til slangen. I dei siste åra har Farnborough vorte ein viktig markedsføringskamp for to største passasjerflyprodusentar i verda, Airbus og Boeing, og har gjeve dei høve til å visa sine siste tilbod og kunngjera nye ordrar. Airbus viste fram sitt dobbeldekarfly A380 i 2006, eit fly som er utforma for langdistanse ruter på massamarkedet; medan Boeing sin 787 Dreamliner, som blei framført som det mest drivstoffeffektive flyet i verda, blei framført i 2010. "Vi er kanskje ikkje den produksjonsguruen som eksisterte på tidene til imperiet", seier Phil Seymour frå det fremste uavhengige flyveconsultantfirmaet IBA. "Men vi produserer framleis betydelege delar til fly - vi har ein stor tjenesteytingssektor - og London er framleis det fremste senteret for flyvefinansiering og forsikring. "Mange av dei tradisjonelle har forsvunne eller flytta til fastlandet i løpet av åra. "Det er verkeleg ein juvel i kronen".
Farnborough: ei lita by i sørlege England; fødestaden til flyvinga i Storbritannia og heime for nesten 70 år av den mest viktige flyvingsutställinga i verda.