I eit kort men ærleg intervju med Christiane Amanpour, journalist for utenrikspolitikk, ved Women for Women International i New York City tirsdag, sa Clinton at ho hadde gjennomført ei "utroleg analyse" av den mislykkte presidentkampen si som ein del av ei bok ho skriv. Kva har ho lært? "Eg var på veg til å vinna før kombinasjonen av brevet til Jim Comey den 28. oktober og Wikileaks i Russland vekte tvil i sinnet til folk som hadde lyst å røysta for meg, men vart skremde", sa ho. "Bevis for denne mellomliggende hendinga er, meiner eg, overtygande". Clinton bemerket òg at som den første kvinnen som stilte opp til presidentval som ein kandidat frå eit stort parti, kan misogynisme òg ha vore ein faktor i tapet hennar. "Det er ekte", sa Clinton om diskriminering mot kvinner. "Det er ein stor del av landskapet politisk, sosialt og økonomisk". Ho sa at valet hennar ville ha vore "ein veldig stor avtale" for kvinners rettar, og sende eit budskap rundt om i verda. Andre motstandarar av den tidlege utenriksministeren vil raskt påpeka at det å forklåre mistapane i kampanjen til berre utfordringar, problem og manglar gir kortere sjanse for strategiske feil som har gjort henne sårbar for den økonomiske populismen til Trump, og som har gjeve han høve til å overheva i dei avgjørende statane i Rust Belt i Pennsylvania, Wisconsin og Michigan. Clinton svara at ho måtte forsvare Obama sin presidentprestasjon og selja sin pragmatiske tilnærming som ein måte å betra livet på. "Det var ikkje like spennende som å seia at du skal kasta alt ut og byrja på nytt, men det er slik du gjer endringar i Amerika - og varige endringar som ville betra livet til folket", sa ho. Ho sa at innsatsen for å få slutt på nordkoreanske kjernefysiske våpen- og ballistiske missilprogram krev ein regional innsats, med amerikanske posisjonar presenterte i kritiske forhandlingar og "ikke berre kasta av i ein tweet ein morgon". Ho sa òg at ho støtta det nylege amerikanske rakettangrepet for å straffa den syriske regjeringa for bruken av kjemiske våpen, sjølv om ho seier at ho ikkje er overbevist om at det har gjort mykje forskjell. "Om alt det var ein ein-gang-innsats", sa ho, "vil det ikkje ha mykje varande effekt". Clinton heldt fram med å freista å finne seg som ein eks-kandidat utan å få noko valg i horisonten for første gong sidan ho kom ut av den politiske skuggen til mannen sin. Som dei mange gongene ho tok til mot den nåværende presidenten viser, kan ho likevel finna ei identitet i opposisjonen. "Eg er no attende til å vere ein aktivistisk borgar og ein del av motstand", sa ho mot slutten av intervjua, med referanse til den merket mange av de liberale motstandarane til Trump har teke imot. Clinton ville ikkje vore den som dreiv presidentvalget, men det var ikkje det ho ville. 10 dagar før valet i november i fjor, trudde ho at ho skulle bli det. Og å takle det, sa ho, har vore ein "smertefull prosess". Dersom Mrs. Clintons psykiske sår aldri heilt heilt, vil ho ikkje vere den første som lid så varige skade, som ein anekdot fortel av den politiske journalisten Roger Simon. Kort etter at han blei tapt i presidentvalget i 1984 ringte den demokratiske kandidaten Walter Mondale til George McGovern, som blei slått av republikanaren Richard Nixon i 1972.
Valen er over, og presidenten Donald Trump har vore president i over 100 dagar, men Hillary Clinton er ikkje klar for å gje seg av.