Det er eit viktig spørsmål, og offentligheten fortjener eit rett svar. Men i den no kjempande debatten risikerer han å bli politisert og forvirra av andre saker som økonomi, migrasjon og politikk mot Russland. Så kva er fakta? Storbritannia er for tida på eit "svært" trusselsnivå, det nest høgaste på skala, noko som tyder at regjeringa vurderer at eit terroriståtak er "høgt sannsynleg" (men ikkje nødvendigvis overkommeleg). Storbritannia er rett oppe på lista over mål for den såkalla Islamske staten, saman med Frankrike, Belgia, Tyskland og Danmark. MI5 og politiet anslår at det fins over 2000 individar som bur her som har sympati med eller tilknyting til internasjonal terrorisme, mesteparten av dei IS-inspirerte. Det er to hovudårsaker til at Storbritannia enno ikkje har opplevd den typen Marauding Terrorist Firearms Attack (MTFA) som pariser hadde opplevd to gonger i fjor. Etter angrepa på 9/11 i 2001 og bombeangrepene i London i 2005 blei den britiske infrastrukturen for mot-terrorism reformert for å bryta ned barriere mellom byråane og fjerne dei "silos" som, dessverre, finst i mange europeiske land. Men i Frankrike og Belgia snakkar ikkje politiet og etterretningsorganane med kvarandre, dei deler svært lite. Det er absurd at for ein belgisk politibetjent å finne ut kva den belgiske etterretningsorganet veit om ei trussel, må han eller ho av og til læra det frå den britiske politiet, som lærer det frå den britiske etterretningsorganet, som lærer det frå den belgiske etterretningsorganet. Når det gjeld EU-strid mot terror, er nasjonale etterretningsorgan endå mindre viljuge til å avsløre hemmelighetene sine. På grenser har Storbritannia noko som dei europeiske landa ikkje har: Ei einaste kystlinje. Dei britiske terrorismesondemannane seier at fordi Storbritannia ikkje er ein del av Schengen-avtalen om åpne grenser, er det mykje vanskelegare - men ikkje umogleg - for terroristar og organiserte kriminelle å skaffa seg dei same kraftfulle automatvåpen, særleg Kalashnikov, som blei brukt i Paris-angrepane i november i fjor. Dei sterkaste sambandane mellom Storbritannia og Europa er ikkje i samband med utveksling av etterretning og sikkerhetssamarbeid, men dei er likevel viktige. Dei er med USA, med dei massive avlyttings- og avlyttingskapasitetane, og dei andre engelsktalande såkalla fem-eyes-partnernasjonane: Canada, Australia, New Zealand. Nesten alle dei viktigaste utvekslingane mellom etterretningstjenestene med Europa blir gjord bilateralt, land for land, i staden for gjennom ei EU-organisasjon. Storbritannia arbeider òg tett med andre partnernasjonar som Pakistan og Saudi-Arabia.
Er Storbritannia meir - eller mindre - i fare for eit stort terrorangrep om det forlater EU?