Eg er eit "Macaulay-barn" - vanlegvis eit nedsetande uttrykk for ein anglisisert indisk person - som gjekk på engelsk-mediumskolen, las Dickens og Greene og høyrde på The Beatles og Stones. Det høyrst litt feitt å tilskrive alt dette til ein mann som tok opp med orientalister og vann argumentet for å gjera engelsk-språkleg utdanning til grunnlaget for ein "klasse som kan vera tolkar mellom oss og millionane som vi styrer; ei klasse av personar, indianarar i blod og farge, men engelskarar i smak, i meiningar, i moral og i intellekt". Men, som Zareer Masani skrivar i biografien, har historia vist at Macaulay hadde rett. Mer enn 60 år etter sjølvstende har engelsk vorte eit pass til oppover-mobilitet i den vilt aspirerende tidlegare kolonien, og fleire indarar lærer språket enn nokon gong. Som Masani påpeker, har India lidt språklege delingar av statar og språkoppstyrk, men engelskmediumskoler triv i byar og byar i dag. Masani beundrar Macaulay, ein mann med mange talentar - historikar, statsmann, forskar, poet, essayist, parlamentar, kolonist, intellektuell - det finst ikkje noko å seia for seg i denne engasjerande boka, men han er også forsiktig og påpeker at Macaulay var rasistisk, at han hadde fordomar om indianarar og si eiga skikk og at han, sjølv om han var lingvist, ikkje prøvde å forstå noko av det indiske språket. "Macaulay var kjend for å vera avskyeleg, om ikkje rett og slett fiendtleg og foraktfull, mot innfødde indiske, og særleg hinduistiske, skikk og religiøs overtro", skriver Masani. Macaulay tilbrakte fire år i Calcutta, den keisarlege hovudstaden som var i sentrum av ein intellektuell og kulturell renessanse, men det er svært lite om dette i skrifter hans. Han grumla om hetta, offentlege underhaldningar i byen - "skjemte skuespill... skjemmere opera-sang" og ting dei kalla gjenforsamlingar - og "dådige" formelle middagar som var krydde med "skjemteleg vrang". Han trudde fast at India ikkje var klar for sjølvstyre, og det det kunne "ha [er] det neste beste - ein fast og upartisk despotisme". Likevel, i det som var den første imperialistiske utdanningspolitikken i Britisk India, presste Macaulay aggressivt på engelsk som mediet for at så mange indarar som mulig skulle få ein vestleg utdanning. Macaulay tok ei personlig interesse i å leia fem nye engelskmediumskoler som vart opna i Bengal, eit og eitt halvt år etter at reforma byrja i 1835 - i ein enkelt by i Bengal, skreiv han, lærte 1400 gut engelsk. Han mislikte ei overdreven pedagogisk tilnærming til å undervisa engelsk - "Gjev dei Jack the Giant Killer og Tom Thumb", skreiv han, "og lat dei få Robinson Crusoe og Gulliver". I 1838, då han vende tilbake til Storbritannia, hadde Macaulay gjennomført reformer som førte til at det blei oppretta 40 engelskmediumskoler i Bengal som var opne for alle, noko som var ganske revolusjonært i eit samfunn "der dei lågare kastane var strengt forbodd å studera". Seinare, i 1853, sa faren hans, Charles Trevelyan, til ein parlamentarisk komite at nokre indarar no snakka reint engelsk " enn vi talar". Mer enn eit halvt århundre seinare, kan mange av Macaulay sine born framleis gjera det same kravet, og nokre av dei beste engelskskrivarane i verda er indarar. Macaulay: Pioneer of India's Modernisation av Zareer Masani er utgjeve av Random House India
"Om du er ein indisk som les denne boka på engelsk, er det sikkert på grunn av Thomas Macaulay", seier forsideblada på ein ny biografi om ein mann som la dronningens språk på India.