Vitskapsmenn i Australia sa at byområda ekspanderte raskt på ein kompleks "ikke-lineær" måte som eksisterende modeller ikkje klarte å fange effektivt. "Vårt oppgåve har som mål å gjera folk meir beviss om at den innradde oppfatninga i økologien om at intensiteten og alderen av urbanisering - og tilhøyrande miljøendringar - varierer på ein [uniform måte] frå kjernen til bygrenene, ikkje er lett å gjere gjeldende for moderne mønster av urbanisering", sa medforfatter Cristina Ramalho, ein forskar ved University of Western Australia's School of Plant Biology. "Det er derfor naudsynt at økologar justerer måten dei tenkjer og gjer forsking på til virkeligheten i moderne byar". Ho forklarte at byane historisk har vaksa sakte på ein relativt kompaktt måte gjennom progressive ringar av byutvikling. Men, tilleggde Ramalho, var moderne mønster for utviding "merkleg ulike". "Byrane veks veldig raskt, dei blir stadig større og spreidde, spreider seg i... edderkoppelikke konfigurasjonar over store avstandar, og inbedding av fragment av andre landbruk i det raskt endrande landskapet", sa ho. "Det driv til store tap og fragmentering av naturlege og halvnaturlege habitatar i fleire land og byar over heile verda", sa ho til BBC News. "I land som USA og Australia er urbanisering ein av dei hovudfaktorane for tap av biologisk mangfold". Forskarane sa at gjeldende modeller som økologar bruker for å vurdere urbanisering ser på dette problemet på ein "mye forenkla" måte - slik som å bruka brede kategorier, inkludert urbane, forstadsområde og landsbygd". Ramalho forklarte kvifor dette trengde oppdatering: "Om moderne byar utvider seg på ein kompleks, ikkje-lineær måte, kan det vera villedende å gå ut frå at intensiteten og alderen av urbanisering kan vurderast basert på posisjonen til eit område langs ein lineær gradisjon mellom by og landsby". Ho la til at måla ikkje har tatt i bruk på ein tilstrekkelig måte konsekvensane av viktige drivkraftar, som for eksempel fragmentering og forstyrringar av landskapet. Forskarane foreslo at ein alternativt kunne vurdere konsekvensane av ein urbaniserande landskap ved å sjå på endringa i egenskapene til eit bestemt område eller karaktertrekkene til eit nabolandskap. "Ekologar burde gå bortom bruken av aggregerte urbaniseringstiltak og ta i betraktning ein omfattende sett med drivfaktorar som er valt ut basert på karaktertrekkene til studiet område og det økologiske spørsmålet som er av interesse", sa Ramalho. "Ekologar bør òg ta i betrakting den tidlege dynamikken til landskapsendringane, og effekten av landbrukshistorien og tidsaga på svar på den biologiske mangelen på pågående miljøendringane". Ved å vedta ei slik tilnærming ville det vera til hjelp for politikarar og planleggarar, la ho til. "Eit tidsperspektiv som tek i betrakting fragmentering og landbrukshistorien kan gje innsikt i omstenda miljøtilstand og verneverdien og kan difor brukast i å prioritera vernevernd. "Prioriteter kan til dømes vera dei rester utan betydelege arver av arealdrift og dei som for nyleg har vorte fragmenterte".
Ein studie tyder på at måten forskarar vurderer urbane økologi på, må endra seg for å kunne ta i betrakting måten moderne byar utviklar seg på.