Det er ein enorm skilnad på tap som ein av dei største opposisjonspartiene har opplevd i tre tiår. Men -- sjølvsagt -- det kan verta ein naiv, rosenrød forventing når resultatet kjem inn. Stemma er likevel ikkje talt, og det er mogleg at Arbeiderpartiet vil at resultatet skal vera smertefullt og ikkje verre. Det kan vera katastrofale. Om dette høyrer litt apokalyptisk ut, så tilgiv meg. Det er ein del av ein artig politikk som vert delt ut av ulike politikarar under valperiodene. Det er ein del som er i ferd med å kritisere Jeremy Corbyn i Labour, som ventar på å skulde seg for dei dårlege utfallene til partiet, og som vil at han skal gå av. Så langt det finst ei objektiv analyse, kva ville ein dårlig natt for Labour sjå ut som? Ingen av dei største opposisjonspartiane har lidt netto tap av seter i rådsforsamlingar i 30 år. De engelske lokale rådssetane som er på grensa av populariteten til Labour under Ed Miliband - sjølv om det ikkje seier mykje. Fyra hundre er det minste som ein kan seia for å visa framgang, ifølge den beseira leiarskapsvinduen Liz Kendall, og med tanke på at Labour er bakfor dei konservative i folkeavstemningane, kunne ho like godt ha kravd 400.000. Om Labour kom tredje i Skottland - men det er ikkje truleg - eller tapte i London - noko nesten ingen forventar å få til, vil håret å skjelva og tennene å skjelva bli så frenetiske at heile Labour-partiet, Corbynister og anti-Corbynister, vil bli skallet og tandlaus. Som det er, kan me sjå ein kakofon av konkurrentekor. Dei som er lojale mot leiaren, skuldar u-lojaliteten til dei opposisjonelle, for at dei ikkje er samde i atkvøtt. Og dei som vil at leiaren skal gå, skuldar han; dei krev ein skift i retningslinje og ein skift i leiaren. Det finst ikkje noko plan der blant dei opprørarane som ventar på å gå imot Corbyn i denne avtalen. Vil nokon av parlamentarikarane risikera å bli rasande av dei lojale fylgjesveinane til Corbyn i etterkant? Av det eg har høyrt, har minst to og kanskje fleire av parlamentarikarane, som er anti-Corbyn, sagt til vener og kolleger at dei vil. I dag, i kveld, ser det ut til å vere ein utfordring som er meir enn ein sannsynlegheit. Men lat oss sjå. Kan de minnast Michael Foot? Kan de minnast Gordon Brown i det høge av lukka si? Ja, Labour dumpte Tony Blair, men han hadde ein verdsfull og ubarmhjertig ambisiøs erstatning i Mr Brown (og kompromissane han påtvinga partiet, skadde dei truelege i Irak). Eg skal seia det rett og slett, Labour har alltid vore skiten på regicide. Denne gongen, så vidt eg kan sjå, er stemninga annerledes. noko skadeleg og truleg farlig for leiaren for Labour er i ferd med å skje. Med dei som er lojaleg til Labour, dei vanlege medlemmane nye og gamle, som valde Jeremy Corbyn i utgangspunktet, utan å ha lyst å dumpa han, ser sjansane for at det skal gå til ein utfordring som er liten. Det betyr ikkje at opprørarane ikkje vil prøve. Dei var splittet og valdelege om Europa, nokre av dei var rebeller mot herredøme og dei var "ikke-konservative" om å trenge gjennom akademisering av skule og valde fleire borgarmeister. Premierministeren må be om å få takke dei for problemane til Labour. Dersom han ikkje gjer det, må han byrja. Liberaldemokratane? Dei er vanne til å kjempa med ryggen mot veggen, og for Tim Farron er det like bra. I det minste kan dei knapt gjera dårlegare enn dei gjorde i mai 2015 ved parlamentsvalet, og dei vil ikkje. UKIP har kanskje gått over sitt høge vannmerke. Men dei håpar på noko å jubla for, i det minste i Wales. Nigel Farage vil fortsette med å skifte partiet sitt, etter at det er fullgjort.
Det er ein dårleg natt, og ein dårleg morgon framfor Labour.