Det er ein kyrkjelyd, og du kan setja 50 pence i ein eske med ein kopp te og ein kake, og set deg på dei stolane dei brukar i kyrkjelydene og bedøm at alle kandidatane som står på tallinja står på tallina. Byen, som er den eldste i Storbritannia, er ein liten liten liten klump gult av liberaldemokratar i eit hav av blå konservativt. Den populære liberaldemokraten, Bob Russell, har vore representant i parlamentet sidan 1997, og han var medlem av rådslaget i 20 år før det - ein lokal representant. Før det var det alltid konservativt, og det er den typen seter konservative må vinna for å få ein sjanse til å danne ei meiriluta. I salen, med den tradisjonelle formålet, kan veljarane stille eit svært samtidsspurnad, sentralt i dette valet og for lykken til liberaldemokratane: Kan veljarane akseptere endringa dei har gjort i dei siste fem åra, frå protestsjeparten til makthavaren? Ein mann i fremste raden, med eit langt, hvitt skjegg, spør korleis ein kan stole på politikarar - det er ikkje berre skolegjeld, det er òg gjelden på gjestene. Han seier at han stemde for Lib Dem sist, fordi dei ikkje var arbeidskrevende eller konservative, men no har dei blåst det og han er svært skuffa. Ei anna dame som seier at ho er alvorleg skuffa, viser seg seinare å vera ein leiar av det lokale grøne partiet. Ho stemde alltid på dei i lokale val, men på det demokratiske partiet i alle val - ein taktisk val som hadde til formål å halda Tories ute. Men etter koalisjonsavtalen bestemte ho seg for at det ikkje hadde noen nytte å gjera det igjen, og så slutta ho seg til det partiet ho verkeleg ville. No er det ikkje vitenskapeleg å ha samrøður med offentligheten på vilkårleg vis. Sir Bob er tydeleg svært populær, og det er mange som vil stemme på han i lokale val. Det er folk som vil stemme på han for å halda andre ute. Og det er folk som trur at det å gå inn i ein koalisjon var det rette å gjere, og det har vore ein suksess. Men la oss sjå det i øynene: i åra var Lib Dems ein venstresjonal opposisjonsparti, som tok imot at folk var lei av krigen i Irak, og Tony Blair og så Gordon Brown. Så for Nick Clegg har makta vore ein avtale om tap. Prins Hal ved å ta til seg trona avskrekke dei uansvarlege medmottagarane til ungdomslandet, Falstaff og resten av dei, og Nick Clegg måtte ofre seg for det. Han var ein av dei som hadde sett fram til å gå ned i det store parlamentet, og han var ein av dei som hadde sett fram til å gå ned i det store parlamentet, og han var ein av dei som hadde sett fram til å gå ned i det store parlamentet, og han var ein av dei som hadde sett fram til å gå ned i det store parlamentet. Han har sagt at partiet hans vil gje hjartet til dei hjerteløse Tories, og gå til den tankeløse Labour. Det er ei god linje, men det har sine fargar. Han kan finna det som eit steg lenger bort frå dei venstresterande veljarane å seie at partiet hans no er ein uunnværleg del av ei regjering, som gir balanse til den politiske kroppen. Om seter som Colchester, med sterke kjende parlamentararararararar, held seg til Lib Dem, kan 8. mai vera ein vanskeleg dag for Nick Clegg. Alle meningsmålingane tyder at han vil mista seter. Det ville vore ubehageleg. Men å halda på innverknaden og utøve den, kan vera like problematisk. Men det ville vore utruleg strategisk. Trengjer du ein såkalt hjerteløs konservativ politikk for å blokkera, ville det ikkje vore så vanskeleg. Men korleis kan du fortelje Ed at sjølv om han kan ha Balls, er du no hans hjerne? Fordi, viss 'hjernar' er det same som skatteløyst rettferdigheit, så kan det ikkje vera lett å selge når vi kjem dit om fem år.
Det er ein ganske gammaldags kjensle av det å ha fest i Colchester.