Matt Bloomfield gjorde det 400-e steget sitt for Wycombe Wanderers på lørdag i det siste kapittelet i karrieren til Chairboys som har medført ein League Cup-halvfinal, to oppfordringar, tre nedgangar og to play-off-kampanjer. Det er ikkje noko eg hadde sett meg for å oppnå. Det er ikkje noko eg nokon gong trudde kunne skje før i fjor. Og det er noko som sjelden skjer i fotball, og ikkje minst i League Two. Me var fattige, dei var betre, eg var gjennomsnittleg. Velkommen til den virkelige verda. Eg var 19 år gamal, men hadde spelt for Ipswich og levd heime fram til det. Eg hadde ikkje opplevd verda og hadde svært smale tankar om fotball i lavere liga. Eg gjekk inn i eit omkjøpsrom som var i omlegging. Eg visste ikkje det, men fleire medlemmar av laget var på veg ut av klubben, og eg var den nye ungen frå Ipswich som kom for å ta plassen deira. Eg var vant til å bytte med kollegaane mine, og prøvde å komme meg inn i eit lag som var fullt av ekstremt rike fotballspillarar. Eg var no ein del av eit første lag av spelare med normale inntekter, med boliglån å betale og born å mate. Dei fleste av desse var ute av kontrakta og fekk beskjed om at dei kunne gå. Det var noko av ein kulturell sjokk for meg. Det må ha vore Torquay borte i mai 2014. Eg er sikker på at eg ikkje skulle skrive dette no viss det hadde vore sant. Endringar og kutting ville ha vore gjort og av dei grunnane alene det faktum at me unngjev nedgang med eitt mål gjer det til ein fantastisk match. Eg veit det høyrest ikkje ut som meg, men eg kan forsikre deg om at det finst video som beviser at det er sant! Ein interessant ting som ikkje er så kjent er den dagen eg slo dommaren med frambeintene i Leyton Orient. For omtrent 10 år sidan vart det spilt ein lang bølle over hovudet mitt i midten av midten, og eg sprang tilbake mot målet mitt...forsvararen klår ballen og då eg snur meg, kroystar eg med dommaren med hovudet mitt i munnen på han. Ungdomslaget til Orient var ute på banen etter kampen og leita etter tennene hans, og eg følte meg absolutt forferdig. Bortsett frå å be om unnskyldning etter kampen, føler eg meg dårleg fordi eg aldri har snakka med dommaren igjen. Kontraktslengd, budsjettskyting, manager skiftar meir ofte, høvet til å tjene meir pengar andre stader eller berre kjensla av "hva om gresset er grønnare i ein annan klubb?" Eg har sett alle desse grunnane og mange fleire til kvifor ein spelare har flytta klubb. Det er ein svært flyktig bransje, og sjølv om ein spelar vil bli verande i ein klubb som vil halda han, vil det ikkje nødvendigvis seie at dei vil nå til ein avtale om ein kontrakt. Det er berre så mange variabler å ta i betrakting. "Han var teknisk svært god òg - han var som ein Didier Deschamps eller ein Lassana Diarra". Han tok ei lita stund å finna føtene sine, men attityden hans var førsteklasses og eg trur det er det som har gjort det mulig for han å ha ei så lang og vellukka karriere". Tidlegare Wycombe-lagskamerat og coach Keith Ryan: "Eg er ganske sikker på at eg spelte i debuten til Blooms - det var svært glemeleg, men Matt sitt bidrag til WWFC har absolutt ikkje vore det. "Før hundre kamper - ei suksess; nokre nederlag med skade, men mange høgare med forflytingar og cupsuccess under vegen. Vel gjort, Blooms - din holdning og intelligens har gjort deg til ein viktig del av Wycombe-laget under mange managerar". Og Bloomfield sjølv? "Eg føler meg stor og elskar fotballen min så mykje som eg nokon gong har gjort. Eg vonar at det er mange fleire å legg til til 400".
400 kampar på ein fotballklubb i 12 og ein halv år.