Tusenvis av lokale styresettarjobbar ser ut til å gå under på grunn av utgifteknappinga, men 270 jobbar som rullar stålplater får ein oppgåve, alle er på dekk for å finne ein kjøpar, medan opposisjonen kallar på nasjonalisering. Det er ikkje vanskeleg å sjå kvifor. Nostalgia er ein del av det, dette er restane av ein tidleg stor og edel industri, som store delar av Lanarkshire vart bygd rundt. I dei fleste EU-land er det ein stor del av den globale økonomien som er på fartsbasis av den globale økonomien. Men det er òg fordi det er ubehag at den nye økonomien og det nye arbeidsmarkedet er uplanert og uformelt, som blir preget av markedsstrømmen og mangel på tryggleik i store verksemda med leilege arbeidsplasser. Det er ikkje alltid lett å forstå at Storbritannia har auka ganske mykje dei siste åra ved å slutta med produksjonen av ting. Tjenestesektoren utgjer 75% av økonomien, og medan han spenner frå høgt verdsfinansierte og profesjonelle roller til hamburgers og pleieheim, manglar han den edle kvaliteten som den gamle tunge (og skitne) industrien er sett på i ettertid. Det er ein utbredd avtale om at Storbritannia må tenkja på nytt om produksjon. Industripolitikken i Westminster består no av å leggja i gong ein meir teknisk vitskapleg arbeidsstyrke og insentiver som er rettet mot 11 utvalde sektorar, frå luftfartsindustrien og bilindustrien til kjernefysisk og vindkraft, biovitskap og yrkes- og forretningsdrifter. Det finst òg "katapult sentrar" for å driva idéar mot markedet i robotikk, syntetisk biologi og betre batteriar. Viss du vil sjå korleis den britiske produksjonen ser ut i dag (under tysk styre og med mange robotar), vil eg råde deg til å sjå "Building Cars Live" på BBC iPlayer i to veker til. Vi kunne gjort det dårlegare enn å gjera det obligatorisk for alle ungdomar, særleg dei som ikkje har hatt gode jobbarfar. I mellomtiden tyder den nylege suksessen til Jeremy Corbyn i å vinna ledarskap i Labour på ei ønskje i nokre krokar om ein meir intervensjonistisk regjering, som er villig til å ta kontroll over strategiske industriar for å tenkja eit samfunnsleg mål utover aksjonærens. Er det no på tide å tenkja på ein industripolitikk? Wood Mackenzie, ein økonomisk rådgjevar med selskap i Edinburgh, gav denne viken ut sine prognoser for framtida i Europa. I stor grad fordi olje og gass er i nedgang, viste han Storbritannia som eit av berre to land, saman med Italia, der produksjonen er på veg til å gå ned. På 1960- og 1970-åra gjekk industri- og regionpolitikk hand i hand, og fekk seg eit dårleg rykte. På 60-talet valde Harold Wilsons regjering for industriar og plasseringar som hadde meir å gjera med auke arbeidsledighet og politikk enn økonomisk levedyktighet. Ravenscraig var allereie valt som hjartet til stålindustrien i Skottland. Det hadde vore klår råd om å lokalisera eit nytt, integrert stålverk nær ein djupvannshavn, for import av jernmalm og eksport av stålmaterialet. Colvilles, firmaet som dominerte stålindustrien i Lanarkshire før nasjonalisering, tenkte annerledes. Likeleis gjorde regjeringa. Fordi stålarbeidarane var allereie i Lanarkshire, var det pålagt at dei nye stålverkene skulle vera der stålsamfunna var. I 1978 vart det enda ein liten skip som skulle lastast av på ein jernbanestasjon i sentrum av Glasgow. Regjeringa ville ha ein stripeverk for å forsyne dei industriane som dei ynskte å sjå utvikla i Skottland. Det blei avgjørt at planen for ein integrert stripeverk skulle dele mellom Skottland og Sør-Wales. Det som er verdt å merke seg om dette er at statsministeren som gjorde kunngjeringa var Harold Macmillan, ein konservativ. Det er òg verdt ein kort pause for å undra seg om 'Craig-stålverksverksemda hadde vore liggjande i Grangemouth eller Hunterston, og arbeidskraften måtte flytta, resten hadde kanskje ikkje vore tilsett til den industrielle historia i Skottland. Andre store industrisentre frå 1960-talet kom og gjekk. Linwood-bilverksemda og Bathgate-lastbilar og bussar er "ikke lenger", som songen til proklamatorane går, eller i det minste er dei fullstendig endra, til ein detaljhandelspark og busshus. I Highlands, Invergordon i Easter Ross og Corpach, nær Fort William, gjekk til Dounreay som regjeringa utnemnde industrisektorar. Verken aluminium eller papir skulle utføra som håpet på begge endene av Great Glen. Men sidan 1. november 2015 er 50-årsjubileet for at Highlands and Islands Development Board byrja arbeidet sitt, er det verdt å merke seg at denne regjeringsresponsa til avfolking og nedgang var utgangspunktet for ein svært vellukka renessanse av heile regionen, sjølv utan store industrianlegg. "Lochaber no more"? Nei. Og meir om det ikkje lenge etter. På 1970-talet blei industrilandspolitikken assosiert med nasjonalisering av gamle, tapsamme industriar ettersom dei mista marknadane til meir effektive konkurrentar langt borte. Dåleg forvaltning, forferdelege industriforbindelser og ufør politisk innblanding gav intervensjon og industrilandspolitikk eit dårleg namn. Og det var startpunkta for den markedsbaserte 1980-talet, som erstatta dei gamle industriane med tenester, og særleg finans. Ikkje berre dei gamle tungindustrien vart privatisert, men dei nye òg. Statsandelane i den unge oljeindustrien i det nordlege havet blei selt. For å sjå i motsetning til nabolaget vårt på Nordsjøen, er det lite snakk om kor mykje betre det har gått for Noreg å halda på ei stor del av eigendommen i offshore-aktiver, og å få skatt frå dei. Statoil er ikkje noko som helst, men ein tynn, nasjonalisert dinosaur. Andre europeiske land har gjort det betydeleg betre enn Storbritannia å omdanne gamle industrielle kjerne. Det er ein av dei største utfalla i den britiske økonomien, og det er ein av dei største utfalla i den britiske økonomien. Det er ein av dei største utfalla i den britiske økonomien. Professor Cumbers pekar på at vellykkede utvikla land har halde på med sine eige stålproduserende sektorar, inkludert Nederland, Belgia og USA. Den totale produksjonen auka raskare i dei gamle industriområda i Storbritannia, men sysselsettingveksten var i tjenestesektoren i staden for å hjelpa til med å marsjera til produsentarane. Cumbers pekar òg på ein svakhet i avhengigheita til Storbritannia til innom-investeringar - at når selskapene kontraktar, er utlendiske hovudkvarter meir villege til å offra fjerne fabrikkar. Skaden til den britiske stålindustrien hviler for tida på avgjøringar som vert teke i hovudkvarter i Bangkok og Mumbai. Dei siste tiåra viser at det relative fallet i produksjonen med veksten i tjenestesektoren er eit utbredt fenomen som følgjer med økonomisk utvikling. Og sidan det opprettholder ei skipsbyggingsevne på Clyde for å verna sine strategiske tryggleiksinteresser - i å kunne byggja krigsskip til Royal Navy - er det rart at det ikkje òg insisterer på vern for stålindustrien som forsyner Govan og Scotstoun.
Det er eit retro-motto: Planeleg avbrot på to stålverk i Lanarkshire som fører tilbake til 1980-talet som om det var...