Ein høgtstående politioffiser vart lagd til tårar i kontoret sitt då han i ein samtale med dei som ikkje hadde noko å seia om det, minnt seg kor kaldtblodig dei skytane plukka gjennom eigedøma til ofra, tvinga dei ned på golvet med andletet ned, og deretter skjuta dei. Ein mann eg snakka med i Garissa sa at det finst "ein kjensle av avskildnad mellom regjeringa og folket" og kapasiteten til å gje tryggleik mot trusselen frå al-Shabab. Det var ikkje overraskende då mange rulla augene i forferring, i staden for å marsjera i sinne på gatene, over meldingar om at flyet som skulle ha fått kommandosoldater til å storma bygningen under den dødelege beleiringa i Garissa, var forsent i fleire timar. Det er tilsynelatande blitt avleiet, sendt for å hente familien til ein politileiar frå ferien på kysten. Politiet har enno ikkje kommentert påstanden. Rapporteringar og parlamentariske komitear har advart om ein taktisk skift i rekrutteringskampanjen til den somaliske islamistiske gruppa. Bevis for at al-Shabab rekrutterer i "kenska heimat" viser at dei utnyttar Achillesheilen i landet - det som folk her kallar "graft". Ein tenkande kenyansk forretningsmann av somalisk opprinning som eg møtte i den tørre nord-østlege delen av landet, fortalde meg at for at ein regjering skal vinna kampen mot terrorisme, må ho først vinna tillit frå folket. Ali (som er den same kenyanske forretningsmannen som eg har bytt namn på fordi han er redd at han mister jobben etter å ha vore ærleg) fortalde at han hadde vore i USA og i Midtøsten i mange år sidan 9/11 og at han hadde brukt mykje tid på å tenke på tryggleiksutfordringar. Han meiner at det som trengs er ikkje veggar og gjerdar, men robust "intelligenssamlinga" og hemmelege operasjonar som ikkje kan saboteres med "graft". Medan president Uhuru Kenyatta talar hardt i kampen mot korrupsjon, har ein følt at ein mistar ein mengde høve til å vinna tillit frå ein del av det muslimske samfunnet her. Mange somalianske kenyanske som vart gripe av bombingsaksjonen, gjekk over grensa og heim. Mange av dei blei plukka opp av FBI-agentane og dei kenianske politimennene sine under vegen, og dei vart pakka opp i umerte fly og sendt heim til Etiopia. Dette var ein del av eit program som var ment å overføre menn til andre, men som ikkje gav det kenianske muslimske samfunnet noko å lita på. Eg møtte nokre av familiane til mennene når dei var løyst ut. Etter å ha vore i samband med angrepet på kjøpesenteret i Westlands for nesten to år sidan, blei nesten 1000 somaleiske kenyane arrestert og sett på ein stor fotbalstadion i hovudstaden. Pressa kalla det Kassarani-konsentrasjonsleiren etter namnet på stadionet, og det er ikkje heilt greitt om dei arresterte, mange av dei vellykkede kenyanske forretningsmenn, klarte å gje noko lys over redsla for ein rekrutteringskampanje for al-Shabab i landet. Rekrutteringa av kenyanar på heimlandet er ein kul og ubehageleg realitet for etterretningsorganet, men dersom du, som Ali hevdar, "betaler nokre få shilling og du kan seljast ut eller bli sett fri" av etterretningsorganet, vil det vera vanskeleg å stoppe rekrutteringa.
Det er ingen tvil om at Kenya har vorte djupt skadd av angrepet på universitetet i Garissa, der minst 148 menneske vart drepne.