Dei var ein av dei mektigaste menneska i Libya, med makt over livet og døden over borgarane sine. No såg dei berre ut til å vere gamle og avlagde, og nokre såg sjuke ut. Ein av dei tidlegare ministerane (han blei seinare rekna som uskyldig) synte ut til å lide av avansert senilitet. Den mektigaste av dei alle, Saif al-Islam Gaddafi, var ikkje der, som han hadde vore under heile rettssaken. Ingen av dei synte seg arrogante eller aggressive medan dei venta på å få høyra kva straffen skulle vera. Dei sat stille, nokre gjorde nervøse bevegingar med hendene, ein eller to greip om stangen i buret, andre leika med dei fantasifulle bekymringsperlane. Ein heldt auga lukka, bevegde seg forsiktig fram og tilbake, mumla for seg sjølv. Då setningane vart lese ut, synte dei ikkje så mykje emosjon på andletet - men ein mann vinkte då han høyrde kva som ville skje med han: livstids fengsel. Ein fange, overvektig og hardt utseende, kollapsar plutseleg. Lekt mot mannen ved sida hans, vart andletet hans blågrått og auga hans blinde. Det såg ut som eit slag eller ein hjertestot, men det viste seg å vera eit kraftig astmaangrep som var føra av stresset av dommen. Han heldt fram med å lesa høgt, med knapt ein gong, sjølv om lystra var slukne - i Tripoli blir elektrisiteten konstant avbroten - og han brukte røde lampene rundt mikrofonen. Ingen kunne likevel glemme at stjerna i programmet var borte. Seif al-Islam Gaddafi blei dømt til å døy ved å skyte - det var den første som vart kunngjort, og det var litt av skjelv rundt i rettssalen. Om det var sant, så hadde han ikkje vore overraska. Dei siste åra av Gaddafi-regimet var Saif al-Islam ein av dei mest avskyande i Libya, sjølv om politikarane i Storbritannia, Frankrike og Italia oppførte seg som om han var ein nære ven. Hans tvilsomme doktorgrad ved London School of Economics blei håna i Tripoli, men han heldt fram med å halda forelesningar på TV, på same måte som han heldt forelesningar til alle som intervjua han, med fingeren som teikna. Då menn frå Zintan-gruppen fanga Saif al-Islam Gaddafi etter at faren hans var fallen i 2011, vart han brutalt behandla av nokre av dei. Dei hogga av seg peipen og ho lågt hendene i eit blodigt klør. Han låtsaste som om han hadde fått ein luftangrep. I 2013 gjekk eg til Zintan for å sjå han koma for retten, og han tok imot meg med den gamle gleda, glad for at han kanskje kunne få ta ein TV-video igjen. Er han i fare for å bli avretta? Han er hata der, som alle andre stader - hendinga med peilingfingeren viser det - men den enorme motstanden som finst mellom Zintan-gruppen og regjeringa i Tripoli gjer det høgt usannsynleg at Zintan-ane vil overgje han no. Forholdet mellom Zintan og den overveldende regjeringa til det muslimske brørskap i Tripoli er så bitter at det kanskje vil vera den største faktoren som avgör skaden til Saif al-Islam. Det var visslegare enn eit lite kaotisk, men det er berre å sjå. For ein uvitande person ser det ikkje ut som ein vinnarrevans: Resultatet er mykje meir gjennomtenkt og variert enn det. Fire tiltalte vart frikjende, inkludert ein tidlegare utanriksminister. Det som til slutt skjer med Saif al-Islam Gaddafi og dei andre som er dømde til døden, vil utgjere ein ny forstand for Libya i framtida.
Dei tiltalte sat bak galler i sine bur i blaue fengsels-pjama, hovudet høgt ned.