Manbij ligg på ein kryssning mellom vegane som knytter IS-forstærkinga Raqqa til den tyrkiske grensa og andre område under kontroll i provinsen Aleppo. Ruttane har vorte nøkkelen til at gruppen kan flytta krigarar, våpen og forsyningar inn og ut av Syria. Den 31. mai, ein amerikansk støttedelt allianse av syriske kurdiske og arabiske krigarar kalla Syriske forsvarsstyrkene (SDF) byrja ei operasjon for å ta Manbij og klippa forsyningsrutane. Vi heldt oss unna dei største vegane til byen ettersom guideane våre hadde advart oss om at IS hadde lagt ut miar og bombe ved vegen. Så vi traff på støvene på vegane. På vegen gjekk vi gjennom Kobane, ein by på grensa til Tyrkia som vart krydda tilbake frå IS av kurdiske styrkar i januar 2015, etter ein fire månader lang kamp. Mykje av Kobane er i ruinar no, og bileta av kurdiske kjemper - både kvinner og menn - som vart drepne i kampane, vert festleggjord på dei øydelege bygningane. Då vi nærma oss frontlinjen nær Manbij, ca. 55 km sørøst, såg vi den første av dei hundrevis av sivile som hadde runne frå heimane sine sidan kampen byrja. Dei var hovudsakleg arabiske landsbyborgarar, som hadde leir langs vegen og flaug med kvite flagg. Då dei såg ein SDF-bil, sprang dei fram og tigga om mat og vatn. "Om Gud vil, vil vi få slutt på urettferda til Daesh i Manbij og berga familiane våre og byen frå dei", la han til, med eit arabisk akronym basert på det tidlege namnet til IS. Vi vart leia til ein av basane til IS som for nylig vart øydelagd i eit luftangrep frå den amerikanske koalisjonen. Likene til dei døde IS-krigsmaktane låg framleis på marka. I det siste, i ein liten stund etter at han hadde døytt, var fingrane frosne i ein centimeter av detonatoren. Mykje av framgangen til SDF i dette området var muliggjort av luftstøtte frå den amerikanske koalisjonen, og vi kunne høyra stridsfly som sirkulerte over hovudet. Luftangrepane var styrte av personel frå utenlandske spesialstyrkar på bakken, som vi såg med våre eigne auge då vi traff ei gruppe av dei nær framsida. Dei synte ut til å vera franskmenn og amerikanarar og sa til oss at vi skulle slutte å filma. Sjølv om luftmakt har vore avgjørende, har det ikkje vore utan kostnad. Ifølgje Syriske observatoriet for menneskerettar, ein overvåkingsgruppe med selger i Storbritannia, har 49 sivile vorte drepne i luftangrep sidan offensiven på Manbij byrja. Sivile blir ofte fanga i kryssingseld på jorda òg. I eit felt rett bak frontlinjen kom vi over ei gruppe familiar som hadde krysta seg saman for å få beskyttelse. Vi fann ut at landsbyen deira, som vi hadde gått gjennom berre 10 minuttar før, var under angrep. Det var eit lykketreff for oss alle. På ein av dei austlege frontposisjonane, vakta ei gruppe arabiske krigarar på toppen av ein bygning som hadde utsikt over Manbij. Plutselig ropa dei: "Daesh! Daesh!" Dei hadde sett ein kolonne med folk som drog ut av byen. Då skrek nokon at folk som drog i retning var sivile og ikkje IS-militantar. Under seg, vognar, traktorar og folk som gjekk til fots, drog sakte ut av Manbij. Som eit mirakel var ingen skadd av skotskytinga. Vi gjekk for å snakke med nokre av dei. "IS drepte oss og borna våre", sa Dabahan Wilad, ein gammal mann som hadde på seg tradisjonelle arabiske klede. "Dei lét oss få lange skjegg og sa kva vi skulle ha på oss. Kvinnene måtte dekke seg. Gud hjelpe oss!" la han til. Sivile sa at det ikkje var vatn eller elektrisitet i Manbij. Maten var vorte svært dyr og IS-krigsmennene hadde gravd seg inn for å kjempe, sa dei. "Det er ein skam", ropa ei kvinne kledd i svart og sitjande på baksiden av ein traktor. "Vi har born og gamle med oss. Vi måtte samla dei alle og sette dei i biler for å flykta". Det syriske observatoriet seier at 19 sivile er drepne av IS sidan kampen byrja. Det er om lag 8.000 SDF-krigsmenn som deltar i kampen for Manbij. Officielt seier USA at dei arabiske kjemparane leier operasjonen, men på bakken er det klårt at det er dei kamphærde kurdiske kommandantane frå folkets verneenhetene (YPG) som leier offisjonen. Dette er eit svært sensitivt spørsmål på andre sida av grensa i Tyrkia. President Recep Tayyip Erdogan har gjort det klårt at han ikkje ser nokon skilnad mellom den syriske YPG og det opprørske tyrkiske Kurdistan Workers' Party (PKK), som Tyrkia ser på som ein terroristorganisasjon. Erdogan har på mange gonger kalla USA til å ikkje støtta kurdarane, og i fjor varna han dei for å ikkje krysa den "røde linjen" på elva Eufrat, som går mellom Manbij og Kobane. Men det er ei raud linje som kurdiske og arabiske krigarar i SDF har gått langt utover. Kurdar kallar området "Rojava", eller "Vest-Kurdistan", og dei gjer ikkje det til eit løyndom at målet deira er å ta Jarablus - den siste siste framande grensebyen i Syria som er under kontroll av IS. Dersom dei gjorde det, ville nesten heile den tyrkiske-syriske grensa ha vore under kontroll av SDF, med ein liten del rundt den vestlige byen Azaz som er i kontroll av arabiske opprørarar. Men det ser ut til å ikkje skje i løpet av kort. Manbij er omringd, men offisjonen har stoppa. SDF-styrkane fortel oss at dei hadde nådd utkanten av byen, men på grunn av trykket frå Tyrkia og USA, gjekk dei ikkje lenger.
Vi reiste langs vegen til Manbij, ein liten by i nordlege Syria som har vorte den nye frontlinjen i kampen mot den jihadistiske gruppa Islamsk Stat (IS).