Samt med Chemical Brothers og The Prodigy, fortrudde han tanken om at dansemusikk ikkje kunne selja album, og bidrog til å etablera den moderne DJ-kulturen. Tjue år seinare er Fatboy framleis det mest suksessrike pseudonimet til songwriteren Norman Cook - med andre prosjekter som The Housemartins, Beats International og Freak Power. For å feira to tiår med dans, opna Cook sitt fotoalbum for BBC. Det moro med Fatboy Slim i byrjinga var at ingen visste kven eg var. Eg var aldri i videoane og eg hadde aldri bileta min på forsiden. Det gjekk meg veldig bra å vere kjent som ein undergrunn danseprodusent. Berømingane eg hadde i Housemartin fungerte ikkje for meg, så du kan sikkert sjå litt tilbakeslag på dette i løpet av ein fotosesjon. Eg seier, "Eg trur alt tyder at eg aldri treng å gjere dette igjen". Og så møtte eg Zoe (Ball - kona hans), som berre så på at alt gjekk rett og slett inn i tabloida... Det var verkeleg vanskelge. Sånn som du kan vere, men du held fram med helsa og den rette fornuften. Var du redd for at du gjekk for langt? Det var urolege ord på helsa og den rette fornuften i løpet av åra. Men på den tida, gjekk eg litt for langt med bevegelegheit og tilhøyring. Og eg tenkte, veit du, eg veit, eg veit. Eg trur det er interessant. Då eg hadde mynt, hadde eg ein finle helg og så ein søndag kveld kunne eg ikkje sjå for meg den tunge maskinen eller kjøre bilen, så eg gjekk inn i studioen og sette meg ned med desse små sampleane og tok ein augeblikket bilde av helga. Og då var det eit ord for meg, og eg prøvde å oppsummere det i musikk. Eg var heilt frisk på den tida. Finnst det vanskelegare å sjå dette no? No er det ein del av forsking, som tyder at menneske er moralske. Eg trur eg er meir kreativ om eg kan opna det underbevisste området i hjernen min. Men ingen kan ha ein purpurperiode på 30 år. Det er uunngåeleg. Dette er veggen i studioen min i løpet av albumet mi, "You've Come A Long Way Baby". Det er ein slags stemningspanel, fordi eg brukte mykje av livet mitt på studio. Det er noko å sjå når eg kjennast til. Det er vakkert, for det er tonnevis av gamle ansikte der ute. Ashley Slater [1], som var med meg i Freak Power. Rec One [2], graffiti-artisten i Beats International som gjorde mykje av det originale. Det er Lindy Layton (vokalist på Dub Be Good To Me) [3] på toppen som ser vakkert og vinkar. Eks-kjæresten mi, Bella [4] er der med den flekkefulle hatten. Og så er det Ashley med ein veldig ung Davina McCall [5], som hang ut med oss i Cannes. Arpy var ein av dei som hadde vore flatmate med meg, og sidan studioen var i huset, ville ho vore utsett for kva eg jobba med på den tida. Viss eg hadde jobba med ein låt i over 12 timar og ho ikkje hadde kome inn og sagt "ooh, eg likar denne ein", ville eg kasta den. Cook testa mykje av materialet sitt på Big Beat Boutique, ein ukentlig kveld i Concorde-klubben i Brighton. Det var ein kjensle av, at det første albumet, Better Living Through Chemistry, hadde etablert ein ny genre. Og om vi finstykkje det, kunne det vere større. Men me dreiv aldri om kor mykje det kunne vere. Det var meint, og det var meint. Big Beat Boutique hadde cirka 300 einaste. Men me skjøna at viss alle som hadde kome hit einaste kvelden, ville det vera 2000 einaste. Og om me sette desse 2000 menneske i eit telt og spelte den same musikken, ville dei gå vekk, som dei gjorde i eit mindre rom. Så, det var ei kjensle av at me kunne utvide formelen. Det eg likte best med denne bileta var det frekkige, uskyldige smilet mitt. Eg såg faktisk på han med kona mi den andre dagen, og ho sa, "Sånn såg du ut då eg møtte deg". Og eg tør å seie at eg lever i det auge til i dag. Men ein litt meir aggressiv versjon. Planane til Cook for å utvide Big Beat Boutique blei oppfylte i 2001, då Brighton-stranden tilbrakte eit utendørs festival kalla Big Beach Boutique. Men den andre delen, i juli 2002, enda i eit kaos der 250.000 menneske kom. Han fekk ikkje høve til å sjå at han skulle sjå han igjen i 2007. Big Beach Boutique 2 var nesten ein katastrofe. Eller, som folk som las om det i tabloida synte, var det ein katastrofe. Kvart millionar av menneska der såg at det var det beste som nokon gong har skjedd i Brighton, og det inkluderte borgarar i byen. Så me kom opp med ein plan som var basert på grunnlegginga frå politiet og byens råds. Dei sa at einaste måten å gjere dette på er å halda det på den mest upopulære dagen av året. Vel, nyttårsaga på stranden på sørkysten av England er kanskje det siste du nokon gong vil vere i. Det var eit stort hopp i tru at folk ville kome ut av byen i kalde kolder med regn på stranden. Eg vart elektrisk skadet fordi eg var våt. David Guetta måtte slutte å spela, fordi apparatet hans var så våt at det slutta å fungere. Me fekk det rett og slett unna oss. Det var ein av dei mange plaka boksane eg hadde. Dei var vår mat og vår smør. Dei var kvar vår karriere var og livet vårt. Du kunne aldri reise nokon stad utan dei. Dei var som ei utviding av livet ditt. Eg tenkte på korleis DJ-kulturen har endra seg. Og ein av dei tinga er at du ikkje har den same kjensla av slekt. Viss du sat på flyplassen, ville du kjende ein annan DJ fordi dei hadde ein plaka boks. Så du ville bevege deg bort frå dei og byrja å snakke med dei. Vi såg på oss sjølve som lovlege utgjevarar fordi ingen av oss hadde respekt for oss og vi levde utanom normale arbeidstid. I dag er kvar og ein ein DJ. Eg veit ikkje kvar platen er. På den tida var det ein 10 cent-lås, så du kunne kle på han og gje han bort som premie. Dersom nokon av dykk leser dette og har ein, kan de vel vere snille til å kontakte meg, for eg vil gjerne kjøpa han tilbake. Dette er Gorky Park, der vi hadde ein stor festival i 2001. Vi venta ikkje at folk i Moskva ville forstå eller omfavne rave-kulturen. Men det var ein vakker, solkrydd dag, og det var ein haug av russarar der ute. nokon vart opprømt nok til å oppsummere dagen med å skrive om han sjølv på biro! På vegen ut av salongen gjekk det ikkje så glatt. Det var ganske vilt i Vestur-området. Det er det fremdeles når du går ut og spelar. Du veit at promotørane ikkje er 100% legitime i forretningsutøva, og at dei alle har våpen. Kona mi sa: "Dette er ikkje deg, det er deg som prøver å vere kul og moody. Med varierande suksess". Eg brukar t-skjorta til bursdagen til Skint Records. Eg har alltid vore ein smiley-samlar. Det er eit dumt, avvæpnande ikon. Ideen om å heilsa på nokon med eit smil er universell, og tidlaus. Det fanga eit augneblink av dumme, 60-tallets goofiness som har vore til nytta for hedonistar og vennlege folk sidan. Eg har ein smiley tatovering - så eg elskar det faktum at kvar femte år bestemmer ein designer korleis han skal vera i motet igjen - fordi då blir tatoveringane mine motet igjen. Ein 20-årsjubileumsbokse med Skint Records følgjer den 14. august.
Med hits som Praise You og The Rockerfeller Skank, populariserte Fatboy Slim big beat på 1990-talet.