Etter halshugningen av journalist James Foley av militantar frå Islamsk Stat i 2014, intensifiserte den dåvarande presidenten Barack Obama den amerikanske kampanjen mot gruppen, og utvidet luftkrigen til Syria. Foley var ikkje den einaste grunnen, men ein av dei. Kva skal vi då gjera med den kryptiske twiten til president Trump etter nyheten om at Otto Warmbier hadde dømt? Den 22 år gamle studenten kom tilbake frå fangenskap i Nord-Korea med alvorleg hjerneskade, på grunn av ein skade som tilsynelatande skjedde kort tid etter at han blei dømt i mars 2016. I ein kor av opprør frå lovleggjarar og embetsmenn erklærte Trump at presidenten i Kina, Xi Jinping, ikkje hadde nytta innverknaden sin til å temma ut den paria-staten. Bregna reiste. Var dette eit signal om at presidenten var i ferd med å gje opp Kina og forberede seg på direkte handling mot Nord-Korea? Nei, det var han ikkje, ifølge forsvarsminister James Mattis. I mellomtiden held kjernen i strategien fram: å presse Kina til å bruka den enorme økonomiske og diplomatiske makt til å presse Nord-Korea til å underordna seg eit avslutningsmål for atomvåpen og ballistiske raketter. Men det har vore eit forsøk på lenge, og det har ikkje funne til. Fange og død til Warmbier har understreke både alvoret i Nord-Korea-problemet og mangelen på gode svar. "Eg trur vi må stramma sanksjonane, eg trur vi må fokusere meir på brotsverk mot menneskerettighetene, eg trur vi må gjera meir for å leggja press på Nord-Korea", sa Ohio-senator Rob Portman ved begravelsen. "Men vi må òg ha ein kommunikasjonsleiin åpen for dette landet. Sjølv om dei har vist seg å vera barbariske, var det eit av problemane: me hadde ikkje den evnerne til å kommunisere". Det var kommunikasjon gjennom ein kanal som hadde med amerikanske fange å gjera som førte til at Warmbier blei lauslaten. Nordkoreanske eksperter håpte at dette kunne utvikla seg til noko meir. Men hans tilstand og døden hans, ser ut til å ha stengt døren for no. I mellomtiden, vurderer Uttanriksdepartementet og Kongressen å forby amerikanarar å reise til, eller i det minste reise til, Nord-Korea. Men ingen av desse var på agenda under begravelsen, der byen konsentrerte seg om å feira livet til ein populær, talentfull ung mann, i staden for å sjå tilbake med sinne. "Del av det som gjorde livet hans så livleg var at han var villig til å gå ut og utforske og freista å oppdaga meir ting", sa ein ven av familien, Gretchen Tash. "Og det var det som førte han til Nord-Korea, for han utforskte kva som finst i verda og korleis eg kan passa inn i den og gjera verda til eit betre sted". Far til Warmbier kalla han ein kampmann, og nokre av venene hans trudde at kjernefysisk ånd heldt, til han følte at det var trygt å gje slipp på det.
Det er ikkje noko mindre å sjå ein amerikansk fange døy i ein forferdeleg måte.