Med John Stones som vil forlate Everton for Chelsea og Saido Berahino som vil forlate West Brom for Tottenham, undersøker BBC Sport ins og outs av ein overføringsanbefaling. Du overførte transfersøknaden din til eigaren, Ken Bates. Bates las overføringa din. Bates drog ut kontrakta dine frå arkivskåpet hans. Bates slo han ned på skriveborda. Bates brølte: "Her står det at du har to år til på Stamford Bridge! Kom bort frå kontoret mitt!" Du kom ut av kontoret til Bates. Sharpish. Chelsea-spelaren som denne historien omhelser, som skal halda seg anonym, vart verande på Stamford Bridge i eit år til, og spelet hans var forhåpentlegvis alvorleg kompromitt av halen hans, som hang mellom beina. "Dette var ein engelsk landsman", seier David Seligman, ein fotballagent og sportsjurist som har arbeidd med den aktuelle spelaren. "Men han sa at det å gje overføringavtal til Bates var det mest skumle han nokon gong har gjort". Men dei dagane då ein svette skolgut heldt på ei liste med linjer til rektoren, er langt borte. Roman Abramovich, som kjøpte Chelsea frå Bates i 2003, er ein særs skremmende etterfølgjar. Det er berre at den moderne spelaren ikkje gjer det skitne arbeidet sitt. "Spelaarane elskar å gjemme seg bak agentane sine, så dei kan få skulda om noko går galt", seier Rachel Anderson, ein fotballagent som òg arbeider for klubbar, og som forhandlar "wantaway"-avtaler for spelarane sine. Overføringar, som er ein del av mediene i augusti, kan ha mange former. Dei kan vera verbale, e-postmeldingar, blodskrapa på baksiden av ein avkastande sesongbillett, men som regel er det brev som er utarbeidd av agentar eller representantar, med signaturen til ein spelare i botnen. "Du vil ha det skriftleg, for ei overføringsbelegg er i bunn og grunn ein bryting av kontrakta til ein spelaur", seier Seligman. "Dette kan føre til at betalingar blir ikkje gjeldande, som til dømes innskrivingsavgift og lojalitetsbonusar, som ofte blir utbetala i løpet av eit klubbvist. Ei av dei største skuldane til å få ein av dei til å gå til Tottenham er at han ikkje ville bli skulda for å ha vore til gjengjelding, men for å unngå at han blei skulda for å ha vore til gjengjelding av dei misnøyde fansen. Men Premier League-superstjernar, som ikkje er nøydd med å gje opp visse kontraktsbetingingar, vil vanlegvis freista å forhandle om ein smidigare avgang. "Vanlegvis snakkar ein spelaur først med manageren og gjev han grunnene til at han vil gå, ikkje minst fordi det ikkje alltid ser bra ut å overføre ein, særleg om klubben oppdaga og oppmuntret deg", seier Anderson. "No og no er det eit beløp skrive inn i kontrakta hans, og om det kjem eit tilbud som er over det beløpet og spelaren vil gå, kan han gå. Men det er ikkje alltid så fint og enkelt. Og kan du ikkje få ei vennleg skilsmisse, må du handje med det på ein lovleg måte". For ein klubb er grunnen til at dei avviser ei ope rekkje bud og tvingar ein spelaur til å gje inn ein overføringsanbefaling allment åpenbar: Dersom dei skal mista ein av sine viktigaste spelare, vil dei sørge for at dei får så mange pengar som mulig for han. Men slik brynksmanship har sine ulemper, for om du held ut avtalen til siste minutt, har du kanskje ikkje tid til å bruke alle dei flotte pengane på erstatningsleikarar før neste overføringsvindu. For ein manager kan ein overføringsbelegg føljast som ein dolk gjennom hjartet og føre til alle slags dilemma. "Du tek det personleg som ein manager når ein spelar spør om ein overføring", seier Barry Fry, som har dirigert ei mengd av klubar under den øverste nivåen i engelsk fotball og er no fotballdirektør i Peterborough. "Som ein eks-spelare kan eg forstå kvifor ein spelar vil ha det bedre og tenna meir pengar andre stader, fordi det er ei kort karriere". Men du kan ha kjøpt han frå ikkje-ligafotball, du kan ha gjeve han ein sjanse når andre ikkje gjorde det, så du føler deg litt sviken av tid og tid. "Det påverkar ikkje berre spelaren og manageren, det påverkar heile klubben. Dersom du tek imot ei overføring, vil fansen seia at du ikkje har ambisjonar. Men dei fleste av lagkameratane vil forstå kvifor spelaren vil gå, så det vil finnast sympati om han ikkje gjer det. "Og om du nekter ei overføringsanbefaling, er det ein risiko for at du mister ein spelare mentalt". Du må berre håpa at ein spelare har noko å seia om han, har eit lite jam i fem minuttar og så går vidare med jobben sin. "For eit par år sidan, gjorde Celtic tre bud på Lee Tomlin på tidsfristen og Peterborough nekta dei. Han sa til manageren [Darren Ferguson] før kampen mot Crawley at han ikkje ville spela og la inn ein overføringsbegjæring. "Det hadde vore eit livsskiftende trekk. Men formannen sa berre: 'Nei, du kan ikkje gå, vi er på topp i liga.' "Vi hadde problem med han i fem minutt, men han fekk til slutt hovudet rett og ba om unnskylding". For Steve Claridge, som spelte for 24 klubbar før han trakk seg tilbake i 2012, er alt snakk om svik eller grådighet forbanding, sjølv om ein overføringsforespørsel tilsynelatande er ein taktikk for å tvinga ein til å få ein betre kontrakt ut av ein klubb (som med Wayne Rooney og Manchester United i 2010 og Christian Benteke og Aston Villa i 2013). "En risiko for spelaren om han får avslag på overføringa hans er at, om han byrjar å spela dårleg, har alle no ein stor stokk til å slå han over hovudet med", seier Claridge, som merkesmerleg aldri gav inn ein overføringsforespørsel sjølv. "Alt menneske trur no at dei ikkje bryr seg om klubben og at dei ikkje vil vera der. Men det finst uløyalitet på alle sider i fotballen, og klubbar har inga problem med å avlasta spelare som har gjeve dei mange år med service. Du må ta vare på deg sjølv i fotball, fordi ingen andre vil. "John Stones blir bjóðað mykje meir pengar av Chelsea for å gjere omtrent same jobb, bortsett frå at det òg har andre bonusar, som å eventuelt vinna Premier League og spela i Champions League. "Ein og ein Everton-fans ville gjort det same om dei var i hans posisjon - og ingen skal fortelje meg at dei ikkje ville". Så ein viktig del av jobben til ein agent er å evaluera verdien til ein spelare, som ikkje alltid er så høg som ein spelar trur det er. Ein "big-time Charlie" vil vanlegvis søkja om skilsmisse då han veit at det er mange som står i kø for å gå i seng med han. Men den rare, vanvittige, kløve mannen vil gjerne gå ut av ein fullt akseptabelt arrangement etter å ha overteke seg at noko betre vil oppstå. "Ein spelaur som eg hadde sendt inn ein overføringsbegjæring om, sjølv om klubben ville bli kvitt han likevel fordi han hadde berre eit år igjen av kontrakta si", seier Anderson. "Han var desperat etter å gå, men ville berre bli med ein annan Premier League-klubb. 19 klubbar sa nei, og det gav oss berre ein klubb. "Eg kunne ikkje la spelaren vita det, fordi fotballkarar har ganske store egot og har en tendens til å bli ganske opprørt. Og eg kunne ikkje la klubben som ville ha han vita det, fordi dei ville ha oss i det andre. "Eg fekk han ein god avtale, alle vilkårane han ville ha, dobla løna hans, han burde ha vore begeistra til bitar. "Men etter at han hadde fått medisinsk behandling på den elleve timen, snudde han seg til meg og sa: 'Eg trur eg verkeleg burde få nokre tusen til i uken.' Eg gjer ikkje dette vanlegvis, men eg viste han alle avvisningsbrev, som fekk han til å skjøna at han ikkje var så god som han trudde han var". "Eg hadde ein spelare som signerte for ein klubb i slutten av juni", seier Seligman. "Han var involvert i alle vennlege førsesongkamper, gjekk på førsesongturen, spelte ikkje i den første liga-kampen i sesongen, vart opprørt og sa at han ville overføre ei overføringsanbeining og flytta til Tyrkia for 20.000 pund i vekta. "Eg måtte seia nei fordi han ville ha tapt på ein bonus på ti tusen. Og eg visste at nesten alle League One-klubbane i England hata han". Nokre gonger, sjølv i dag, er kontrakta til ein fotballspiller verdt det papiret det er skrive på.
Her er kva som kunne ha skjedd viss du var ein av dei som ville ha "Chelsea Football Club" på 1980-talet: