Dyrene klør munnen når dei kyssar - alarmklåpar som ofte tyder at ein rovdyr er i nærheten. Forskarar har no studert akustikken til desse "handmodifiserte kyssskrikk" og har vist at dyrene høyrer større og "effektelegare" når dei bruker hendene sine til å kalla. Om orangutangane gjer dette med vilje - ved å vita at det overdriver storleiken deira - trur forskarane det kan vera eit glimt av ein tidleg forløpar til språk; eit dyr som med vilje endrar lyden han gjev ut og som i sin tur endrar tydinga. Men endringa dei fann var svært subtile, og det var derfor at teamet bestemte seg for å analysera det i større dybde for å skjøna nøyaktig kva effekt det hadde på røysta til orangutangane. Bart de Boer, som var leiarforskar ved Universitetet i Brussel og er ein ekspert på biokustikk, fann ut at hendene til dyrene skapte det han kalla "e silindriske utbygging av leppene". "Dette har den same effekten som å lengja lydkassen til eit musikinstrument", forklarte han, "og du får ein resonans av dei lågare tonane". Dette gjer at ein kyss kvitter som det høyrer ut som om det kjem frå dei puckered leppene til ein større orangutang. "Dette gjer dei ikkje for ingenting", sa Dr. de Boer, "det gjer at det høyrer meir imponerande ut". Dr. de Boer har hovudsakleg interesse for evolusjonen av tale. Ved å gjennomføre ein detaljert akustisk undersøking av lydene som desse store apene produserer, seier han at forskarane gradvis samlar opp puslespillen om korleis språket utvikla seg. Men, sa han, "det er enno mykje å finna ut". "Det er usannsynleg at dei [gjør seg høge ved eit tilfeldig brudd], men det er likevel mogleg", advarte dr. de Boer. "Divide orangutangar kan vera vanskeleg å finna og studere, så eit forskarlag lyttar til røystane deira i staden - med bruk av mikrofonar i skogen for å finne dyrene". Brigitte Spillmann frå Universitetet i Zürich har utvikla ein måte å triangulere hanangutan "lange samtal" på - eit samtal som ofte blir brukt for å tiltrekke seg ein makker - for å finne ut posisjonane deira. "Lange rop kan høyrast opp til 1 km unna, [dvs. dei er] ein god kandidat for denne typen overvåking", seier Spillmann. "Med akustisk overvåking veit vi kvar, når og ofte som ringte eller ringde i skogen. "Dette kan hjelpa til å forbetra forståinga vår av den sosiale organisasjonen til orangutangane og særleg kommunikasjonssystemet deira på lange avstand". Dr. Wendy Erb, ein antropolog frå Rutgers University i New Jersey, peikar på at det er meir sannsyn for at gestussignalane til ikkje-menneskelege aper er forløpar til språk fordi dei er "fleksibelare og med vilje" enn vokallyd. Men som dr. Erb påpekte, er bruken av hendene til orangutangane for å endra ein lyd dei utgjev, eit endå mer interessant spor i denne pågående søken etter dei eldste teikna for språk. "Orangutangane er truleg unike i bruken dei har av ein gest som faktisk endrar eit anna akustisk signal", sa ho til BBC News. Men de Boer er spent på det han seier er eit lite, men viktig stykke av dette puslespillet. "Begin er der - evolusjonen av språket er ikkje så uløseleg ein mysterium", sa han til BBC News. "Og desse apane kan klårt gjera meir enn vi trudde". Follow Victoria på Twitter.
Forskarar seier at orangutangane nyttar hendene sine til å endre røysta si og gjera seg klåre.