Det er ikkje slik, ettersom nye samlingar av bilete framstår. To slike verk stod fram for meg nyleg. Begge består av portrett av menneske på gata frå ein liknande tid, slutten av 1970- og byrjinga av 80-talet, som no er langt nok unna til å virke som antik historie for generasjonen som no tek opp kamera for første gong. Det førte til at dei kjøpte ei eldre eigedomsdom på øya. Ho ville læra å kjenne området og dei nye naboane sine, og byrja å utforske med kameraet sitt, og sa seinare: "Det var eit eventyr først, og det blei til eit prosjekt mykje, mykje seinare". Portrettane er direkte, kledda er unmistakeleg av den tida, og til og med posene ser naive ut, tatt i før-selfi-albedet på tida i dag. Dei minna oss på kva ein talentfull fotograf kan gjera med ein enkel mørk eske, eit objektiv og litt film. På den same tida på denne sida av "dammen" skreiv ein annan amerikansk fotograf, Al Vandenberg, om livet på gatene i London. Vandenberg var kanskje best kjend for kunstdireksjonen til albumomslaget til The Beatles' Sgt Peppers Lonely Hearts Club Band, han hadde studert med nokre av dei største namnene i bransjen, som Bruce Davidson, Alexey Brodovitch og Richard Avedon, før han flytta til London, der han budde ein vellykket karriere før han gav opp for å gå tilbake til New York, der han stoppa gjennom delar av USA og Canada, før han vende tilbake til Storbritannia i 1974. Han tok opp med å ta portrett av londonarar, og resultatet var like overtygande som hos Osinki. Ansikta stir på linsene med ei tryggleik som berre kan finnast hos dei unge. Vandenberg gjekk på gatene i London for å ta desse bildene, fri frå kommersielle band og måtte produsera arbeid etter etterspurnad. Han skreiv at då han slutta å bruka fotografiene sine til reklame for konsumertykkar, hadde han "ingen synleg støtte". "Mange menneske trudde på kunsten min og gav meg fleire hjelpemann og mykje støtte. Det såg ut til at då eg slutta å tenna pengar, fekk eg mange vener", la han til. Han var på eit godt sted, og det kjem fram i den åpne naturen til verket. Dette er kanskje best oppsummert av Martin Barnes, senior kurator for fotografiar ved Victoria and Albert Museum, som skriv i ei bok om verket utgjeven av Stanley/Barker: "Vandenberg hadde ein ubevisst evne til å vera årvåken for nostalgien til framtida". Teknisk var dei to tilnærminga svært ulike, med Osinski som brukte eit stort format 5x4 kamera og Vandenberg med Olympus OM1 - heile prosjektet vart skutt med eit objektiv og Kodak Tri-X film med alt trykt på Agfa-papir. Dette er fotografi som vert nyte og inspirert - her er eit lite utval. Summer Days Staten Island av Christine Osinski er publisert av Damiani. On A Good Day av Al Vandenberg er publisert av Stanley / Barker.
Det har endra seg i fotografiet dei siste åra, og med tanke på kor mykje som vert publisert på nettet, kan du tru at du har sett alt som er verdt å sjå - særleg bilder frå fortiden.