Bidding er langsom og stamming. "Alt som ventar på ingenting", mumlar auktionsutleiaren, då ein telefonbjudar tenkjer lenge og hardt på å gje eit høgare bud før han endrar meining. I mai blei Les Femmes d'Alger, versjon O, av Picasso, selt på Christie's i New York for $179,3 millionar. Biddingane i auksjonsrommet brast i applås: det er den høgaste prisen nokon gong betalt for eit verk på auksjon. I november betala ein kinesisk forretningsmann 170,4 millionar dollar for Modigliani sin Nu Couche (Reclining Nude) - det nest høgaste prisen nokon gong på auksjon. Det ser ut til at mange av millionærane i verda no er urolege for framtida, og veljer å halda rikdommen sin i kontanter. Dette gjeld særleg dei rike kinesarane, som no utgjer ein femtedel av kunstkjøparane i verda. "Mellom dei som er på toppen av markedet - blant milliardarar som er verkeleg ivrige etter å få eit flott verk av ein kunstnar som Picasso - er det enno mykje konkurranse", seier Jane Morris, redaktør for The Art Newspaper, som har sitt sete i London. "Når du går under det, der vi snakkar om prisar på millionar av dollar, føler folk deg meir presset. "Det er mykje mindre tillit til den kinesiske marknaden. Russar føler seg mykje fattigare. Folk generelt føler seg fattigare, og det har hatt ein innverknad". Den største påverknaden av alle har vore på markedet for samtida kunst, som hadde boom i fem år eller meir og der prisane hadde stiga. I høst denne året, Christie's gjorde berre 331,1 millionar dollar frå salga av etterkrigskunst og samtida kunst. Det er langt under $852,8 millionar som blei gjort frå same hendinga i 2014. Og Christie's Asian 20th Century og samtida auksjon, som blei halde i november i Hong Kong, gjorde berre 66 millionar dollar samanlikna med $82 millionar som vart gjort ved eit liknande arrangement i 2014, og $121 millionar i 2013. Folk som kjøper kunst som ein investering, synest no å skifta frå samtida kunsten til gamle meistar og kjende målarar frå 1800- og 1900-talet. Verk av "merkevarum" kunstnarar som Roy Lichtenstein, Paul Gauguin og Gustave Courbet fekk alle rekordprisar på auksjonar i 2015. Mange kinesiske kjøparar, som Liu Yiquin - som kjøpte Modigliani sin Nu Couche - kjøper no vestleg kunst på auksjonar i London og New York i staden for samtida kunst i Hong Kong. Art Basel Miami er ein arrangement som blir halde i desember, der folk i tidlegare år har brukt millionar av dollar på kunstverk i løpet av få timar etter at galleria har opna for handel. I år, sa arrangørane, var folk mykje meir forsiktige og kjøp var langt mindre frensiske. Peter York, ein London-basert konsulent på merkevarum, mote og kunst, seier at han er lettad over at markedet for samtida kunst er på falle, fordi han meiner at mange kunstnarar har vorte oversold av kunstkritikar og kommentatorar. "Folk har fått råd frå kuratorar: her er ein framtida person", seier han. "Dei trur på orda til desse kuratorane at 'framtida' tyder'vekst i verdi'. "Når dei ikkje lenger trur på det, følgjer dei hjartet. Det er lettere å sjå gleden i ein gamal mester, og du tenkjer: dei er ein solidare aktivklasse". Den største utfordringa med denne avkjølinga av kunstmarkedet kan vera for auktionshusene, som Sotheby's, Christie's og Bonhams. I kampen for å vera den som sel den mest prestisjefulle verken, gjev dei ofte seljaren ein garantert pris. Om budførarane ikkje når den prisen, kjøper auksjonshuset verket. Dette har, som så vert sagt, kunstig styrkt prisane. Men dersom kunstmarkedet held fram med å køle i 2016 og auksjonshusene held fram med å underskriva prisen på verk, kan dei ende opp med å ha mykje usold kunst i valvet.
Det er ein regnbøtande desember kveld i London og Sotheby's held ein av sine siste store auksjonar i 2015 - ein solgje av verk av Old Masters frå renessansen og verk av britiske kunstnarar som John Constable og Joseph Wright av Derby.