Afrika har ein kulturell kultur som kan verta sett på som filantropisk i landet, men som kan verta overført til Vest. Som mange andre afrikanske land har Nigeria ikkje ein velferdsstat som kan ta vare på dei fattigaste. Det er anslått at 67% av dei 170 millionar folket i landet lever i fattigdom, og dei er ofte avhengige av generøsiteten til slektninger og filantropar for å få til det dei treng. Som eit resultat, tek familiar med rimelege inntekter omgående på seg ekstra økonomiske ansvar for å hjelpa medlemmar av familien sin. Dei betaler skuldegjeld til niesterne til den yngre syster av kusinen til bestemor si, medisinsk regning for halvsonene til den yngre syster til kona til onkelen sin, og dei sender pengar tilbake til heimbyane sine for å finansiera klasserom, helsesteder eller bore borebrør som blir borre for å få tilgang til drikkevatn. I staden får dei mat, bustad, klede og, viss dei er heldige, utdanning, og foreldra får til og med pengar. Men det er dette sosialsystemet som har stått bak mange anklager om menneskehandel i Nigeria. Ada Triobicia Nwaubani: "Mange nigerianarar har ikkje klart å forstå at det å arrangera med hushaldshjelpar er eit brotsverk". I barndomen var mor mi avhengig av omtaler frå folk ho kjende på landsbyen for at dei kunne bli hushaldshjelpar - ofte var det tenåringar som foreldra deira sende for å tenna ekstra pengar medan dei gjekk på skule i byen. Agentar krev vanlegvis mellom seks månader til to år med løn frå arbeidaren på forhånd, og ein prosentandel av lønnen blir sendt til familiane. Den vanlege løna er mellom 5.000 ($25, £16) og 15.000 naira per månad. I juni 2011 vart den nigerianske-amerikanske advokaten Bidemi Bello dømt for menneskehandel for å ha kome to nigerianske kvinner til USA og "tvinge dei til å arbeide i det overdådige heimen hennar som slavar". Då forteljinga kom ut var eg leiaren for ei lokal avis, og eg var interessert i å gjera kjensla på problemet i Nigeria. Eg kontaktade ein haug med potensielle bidragsytere som eg følte kunne forhalda seg til temaet med innsikt. Ingen var viljuge til å skrive. Men nokre var viljuge til å kommentera privat. Dei var misfornøyde med dommen til Bello. Korleis kunne desse jentene venda seg så ondsynleg mot Bello, etter at ho hadde gjeve dei ein så stor tjeneste, ikkje berre ta dei med som medarbeidarar, men òg ta dei med seg til USA? Korleis kunne dei gjeta henne for generositeten hennar ved å planlegge ruin? Ei mengd menneske delte erfaringene sine med dei dei kjende i Storbritannia eller USA, som hadde importert "hjelp" som hadde antingen fått dei i trug med lov eller nesten gjort det. Dei informerte meg om at det var vanleg at slike arbeidarar nytta systemet i utvikla land når augene deira opna for lovene i det nye landet, og om ein måte å frigjøre seg frå snøet til veldedighet. Det var, som kritikarane sa til meg, ein klår plan dei hadde sett for å byte teneste for asyl, ved å bli legitime migranter som kunne forsørja familien sin direkte. I Nigeria, der det ikkje er nokon lokal lov som regulerer hushjelpsindustrien, kan husarbeidarane arbeide frå dag til dag, måndag til søndag. Mange blir mishandla, og intensiteten varierer, avhengig av temperamentet til arbeidsgivaren. Det har òg vore påstandar om seksuell misbruk av både mannlege og kvinnelege arbeidarar. Likevel er det vanskeleg for mange nigeriarar å vere samde om at arrangementane dei har med hushaldshjelpar kunne bli sett på som eit forbrytelse. Dei trur at dei utsette ville ha lite von utan dei, at det såkalla slaveriet desse menneska tåler, berre er ein liten pris å betala for ein sjanse til å overleve.
I denne serien av brev frå afrikanske journalistar, spør den nigerianske novellisten og forfattaren Adaobi Tricia Nwaubani om det å bruke fattige slektningar som hushaldarar hjelper dei eller utnytter dei.