Amy Tinkler, som i forrige uke var i ferd med å imponere over verdsviddelege idrettsfans, men i morgon skal ho ha resultatene sine på gymnastikprøveskolen, blei motteke som ein sportshelte. Det var fleire falske startar då vener, trenarar og fans venta på gymnastikkkluben hennar for å ønske ho velkommen tilbake etter at ho hadde gjort det i Rio. To gonger blei det sett på høgtalende musikk for å motivere, og to gonger kom det inn nokon som ikkje var den 16 år gamle. Men på tredjegangen, og kanskje ein bronse medaljevinner, kom det verkeleg til, og mottaket var verkeleg moro, for å sei det i det minste. Ho vart raskt sett i sentrum av ei gruppe unge jenter som verkeleg trudde at draumen deira kunne verta virkeleg. Og så var det krassar frå trenarane hennar, som hadde tilbrakt time i South Durham Gymnastics Club for å hjelpe Amy med å utvikle seg til OL. Lokal avisar som hadde rapportert om dei ulike suksessene til Amy i år, radio stasjonar og TV-journalistar venta alle på sjansen til å snakke med den nyaste olympiske spelaren i County Durham. Amy sa: "Å sjå alle her er overveldande. "Det er utruleg, det er byrja å synk inn, men det er likevel vanvittig at det verkeleg har skjedd. " Eg sat på flyet og hadde det på heile vegen tilbake, det er så spesiell for meg". For ein som dagen før hadde fløymt den beste delen av 9.300 kilometer, så såg ho særs oppfriska. "Eg sov ikkje mykje på flyet, for å vera ærleg", sa ho. "Eg sat ved hockeytjentene (guldvinnaren i damehokkeylaget var den som vart filmert med songen "Gud frels dronningen") og så hadde vi ei seks timar å ta oss heim til, men eg sov verkeleg godt i går kveld når eg endelig kom heim. "Eg har ein full vikusekke med intervjua og media, neste uke skal eg klype av med familie og vener, og så, uken etter det, skal eg gå tilbake til trening". Og på toppen av alt dette, får ho resultatet frå gymnasiet i morgon, og det er ikkje noko å vera redd for. "Det er det det er, eg må få dei", sa ho. Velkomstfesten byrja så snart ho kom heim til boligfolket sitt på kanten av Bishop Auckland, med naboar som var klare til å helsja henne. Unge fans fekk autografer, eldre sa at dei var stolte av Amy. Men det var på gymnastikkluben, ein stor rosa idrettssal med ein golv på £30.000 og ulike balkar, balansebarar, trampolin og skumfylte gropar, at ho verkeleg kunne feira suksessen sin. "Ho byrja her då ho var to år gamal", sa Nicola Preston, som har vore trenaren hennar i 14 år. "Ho er ein av familien, vi er alle så stolte av ho, vi er glade for at ho er heime, vi har verkeleg savna henne". I knappe 20 minuttar etter at Amy kom, var den neste generasjonen gymnaster tilbake til trening på ulike utstyr.
Ho gjekk til Rio med håp, men kom tilbake med ein olympisk medalje.