Chuck Erickson har drepe hjortar i førti år. "Borna byrjar å jakta her rundt i åtteårsalderen - under tilsyn av ein voksen, sjølvsagt", seier han. Chuck brukar den gamle jaktgeværet til faren sin. Chuck er 56 år gamal, pistolen er eldre enn han. Han har drepe dusinvis av hjortar med det gjennom tiår, og hovudene til dei finaste horna bøna er utsette på veggene på gårda hans. "Vi brukte å jakta på kjøt", seier han, "men no er me mest trofefåkarar". Han meiner at rundt 30% av folkesetnaden i denne delen av staten går ut i skogen for å jakta på hjort på denne tida av året. Dette er Donald Trump-landet no - blå krage, enkeltpråkleg, patriotisk. Det er ei kort kjøretur frå Chuck sin gård til den tidlege stålbyen Johnstown. I sentrum av byen er det eit område med stål- og kolindustrien som er blitt øydelagd av dei ødelege bygningane. Men i ei tid med globale markeder og åpne grenser, vart desse industriane teke bort. Donald Trump lova å endra dette øydelegginga og få industrin tilbake til Amerika. "Vi har den beste stålindustrien og ingen av dei kjem ut av jorda", sa Chuck til meg. "Den prosessen med å gjere stål kan koma tilbake til kystane våre, og det ville vera fantastisk for alle. "Eg trur han [Donald Trump] kan koma tilbake med det i dei fyrste hundre dagane av sin administrasjon". Han trur at Trump-seieren er byrjinga på re-industrialiseringen av USA. Lovnaden til Trump om å byggja barriere for å venda denne lange industrielle nedgangen er ein tilbaketrekking til økonomisk nasjonalisme, til proteksjonisme. Det vender sidan om ein førti år lang vestleg økonomisk ortodoksi - den liberale markedskonsensensen til Margaret Thatcher og Ronald Reagan. Og sigeren til Donald Trump fekk ein britskansk ekko i juni, då dei valde å skiljast ut av EU. I det gamle industrilandet England og Wales trudde tradisjonelle Labour-veljarar seg unna råd frå partiet sitt og valde avgjørende for å gå ut. Den økonomiske revolusjonen som både USA og Storbritannia gjennomgjekk på 1980-talet gjorde begge land rikare, i den forstand at den totale rikdomen auka. Det burde ikkje ha noko å seia om den nye rikdomen blir delt ujevnt, og ulikdomen auka, fordi rikdommen på toppen av økonomien minkar, og den økende økonomien minkar, men det er ikkje alle som klarar det. Det er ein ironi i dette at dei to landa som strider mot frihandel, globalisering og frihandel, er dei to første som står imot det å åpne grenser. Mount Ferdinand var ein av Margaret Thatcher si rådgivere i begynnelsen av regjeringa. Han var leiaren for den ti-talet politiske avdelingen ved valene i 1983, det andre av dei tre som ho vann. "Det var eit transatlantisk lån", sa han til meg. "Det var Ronald Reagan som trudde at ein oppgang ville lyfta alle båtar. Det var, meiner eg, overoptimistisk. Overlag var det ein suksess, men det lukka å skapa nye jobbar i Wisconsin og Ohio og Michigan, akkurat som det ikkje lukka å skapa nye jobbar i, til dømes, Ayrshire og dei områda der tungindustrien gjekk ned". I begge land har 2016 ført venstrefløyen inn i ein enorm krise. Demokratane i USA var ein gong fullstendig samde i interessene til det blå krava i Amerika. I midten av 1900-talet utvidde Franklin Roosevelt stor rolle og makt i den føderale regjeringa, staten i det amerikanske samfunnet, for å oppnå større sosial likskap, velferd, helsestøyt, skaping av arbeidsplasser, og gjenoppbygging av den ødelegde industrien i Amerika. Korleis kan det gå til at demokratane blir så avskyelege frå arbeiderklassen at det trengs ein milliardær for å formulera frustrasjonane til så mange som har sett inntekta si stå stille eller gå ned i tiår? I Storbritannia må Arbeiderpartiet stå overfor det same spørsmålet. For i begge land aksepterte venstresterme den økonomiske konsensus etter Thatcher og Reagan. Dei kom til å sjå på klassekriteriet som ein tapare. Dei tok avstand frå "klofa"-bildet i drømmen om å omfavne ein meir modern, meir progressiv politikk. I Skottland, som ein gong var ein uovervinneleg festning der Labour vann kvart val i femti år, vart partiet nesten utslett i det britiske valet i fjor; det beholdt berre eit parlamentarikar av dei 56 som Skottland sende til Westminster. I det devolverte skotske parlamentet er Labour no det tredje største partiet, bak det regjerande skotske nasjonalpartiet og konservative. I England trur UKIP-aktivistar at dei no er den autentiske røysta til arbeidarklassen. Resultatet av folkeavstemninga i juni er eit teikn på at den tradisjonelle støtten til Labour i det gamle industrikjernen er så mjuk at han er klar til å bytte sida, akkurat som han gjorde i Skottland. I Barnsley i South Yorkshire møter eg Gavin Fenton og Anthea Brownrigg. "Og med den massive innvandringen under Labour under Tony Blair i særdeleshet, vart alle løna presset. Så dei fattige i denne byen vart fattigare. Så å bli svekken av partiet som eg elska som ein gutt er uforgjevenleg". "Eg trur innvandring er eit stort problem òg", legg Anthea til. "Eg trur det er berre eit tilfelle av UKIP som fyller gapet der Labour ein gong var for arbeiderklassen". I Europa har anti-establishment-partiar, både av høgre og venstre, vorte motet oppmuntret av avgrepet om at Storbritannia skal skiljast ut av EU. I eit halvt dusin EU-land har det blitt høgt val i 2017. Men i 2016 flytta leiarskapet til Berlin, som var før Trump-draget til det liberale demokratiske Vesten. "Tyskarane er nervøse om leiarskap i verda", seier Pulitzer-prisvinnaren Anne Applebaum. "Dei er nervøse om leiarskap, sjølv i Europa. Dei vil ikkje engang tenke på seg sjølve som utanrikspolitikkar. Så nei, eg trur ikkje dei er klare for dette no. Men ting er byrja å endra seg i Tyskland, og mange tenkjer no: "Vel, viss vi ikkje gjer det, vil ingen". Tyskland er framleis djupt formet av historia si. Den moderne Bundesrepubliken har bygd ein brannmur mellom seg sjølv og dei tidlegare Tyskland. Det har aldri skjedd før, og det var ufatteleg for 30 år sidan. Å vere gift med EU har vore ein synd og ein forsoning for Tyskland. Det har alltid betydd mykje meir for dei fleste tyskarar enn berre handel og velstand. Den internasjonale konsertpianisten Saleem Ashkar er ein palestinar som har buset seg i Berlin. Han talar varmt og respektfullt om det landet han vart adoptert av. "Tyskland er traumatisert av fortida si", seier han. "Og det har nytta det traumet til det gode. Dette er eit veldig gjennomtenkt, veldig forsiktig land, eit land som er veldig våken og veldig forsiktig med faren av å vandre i søvnen". Så 2016 gjev Tyskland ei ny utfordring og ein ny ansvar: korleis ein kan leia i Europa utan å sjå for å dominera i Europa. For tanken på tysk herredøme vekker framleis for mange spøkelser - ikkje minst for tyskarane sjølve. 2016 har endra formene til tingenes orden etter den kalde krigen - økonomisk, politisk, geostrategisk. Vi veit kva vi er i ferd med å gjera, men ikkje noko som vi er i ferd med å gjere. Du kan sjå Allan Little i filmen "The Year the World Changed on Our World" på BBC World News Channel og på News Channel i Storbritannia.
I slutten av november, i skogane i Vest-Pennsylvania, byrjar høstperioden.