Det var ikkje så mykje "kron her" som "kron der, eg ser ein ekorre!" Så, med nokre vonde spådomar, og utan store endringar i skattar og utgiftar på kort sikt, valde George Osborne å sjå opp til noko anna. Han tok frå dei store selskapene, og i særdeleshet dei som la sukker i flaska sine, og gav til dei små, spare og høgare skattebetaler. Han fekk eit stort innlegg på lokalt nivå, og fekk til og med fem millionar pund i bøter frå bankane for å byggja eit fritidssenter i Helensburgh. Han halverte tollet på Severn Bridge og han oppgraderer stamveiar over nordlege England (som burde ha vore svært velkomne for skotske transportørar). Då vi finn ut om det er krav om å få til ein finanspolitisk overskudd, ved å bruka visjonen for 2020, vil vi sikkert ha gløymt budsjettet til 16. mars 2016. Medan Osborne høyrast trygg på å få til eit overskudd på 10 milliarder pund, har prognosene han baserer seg på, som har vidt skiljande utfall. Han går med den sentrale. Men om du ser på prognosen frå Office for Budget Responsibility, har han eit 'fan diagram' som viser det brede spekteret av mulige vekstutfall. Variasjonen er ikkje berre for 2020, men for 2016 - mellom ein vekst på 3,8% og ein nedgang på 0,2%. Så, sidan prognosene er nesten sikre på å vera feil, korleis vert denne budsjettet då minne om? Kanskje for noko som George Osborne berre nevnte kort tid etter - produktivitet. Det viste seg å vera skuffande igjen. Og det slår ned på vekstestimatane for økonomien, og for lønn, skattar, og for vinninga til selskapene for resten av tiåret. Men å halda seg til USA på slike tall er ikkje så trygge. Mens George Osborne ikkje sa mykje om produktivitet, gjorde Office for Budget Responsibility det. Det var OBR-tal som tvinga kanslaren til å gå inn i den fancy finansarbeidet. Med prognosen sin i november i fjor, hadde OBR teke sunne teikn på produktivitetsvekst frå midten av to kvartalane i fjor, og projisert dei framover. Men i fjerde kvartal dreiv produktiviteten tilbake med 1,2%, og eliminerte framgangen som vart gjort i de siste seks månadene. Etter å ha gjeve til 1.4% vekst over tre kvartal, endte han med ingenting. Med rette revsa, vart OBR meir pessimistisk denne månaden, og reknar med at produktiviteten vil fortsette å dra. I 2010, då han vart oppretta, forventte den uavhengige prognostikaren at produktiviteten ville veksa med 22% i løpet av dette tiåret. Han trur no at det vil vera meir som 14,5%. Og sidan dette er den viktigaste, langsiktige drivkraven for reell lønn, tyder det at levevilkårene i Storbritannia vil bedrast etter den økonomiske nedgangen, men berre to tredeler av det vi forventar. Så i løpet av det siste tiåret, har prognosen for den gjennomsnittlege årlege veksten i output blitt redusert frå 4,3% til 3,7%. I den same koret, profitane (ikke-olje- og ikkje-finansielle) skal vokse med gjennomsnittleg 3,5%, ned frå 4,6% som vart prognostisert i november. Denne slage produktiviteten held fram å forvirra økonomar. Som eg har framhevet i den forrige bloggen, burde verdien av produksjonen per time vera forbetra ettersom arbeidsstyrken utfører høgare dykkarnivå som kjem ut av universitetet. Og viss arbeidsgivarane rekrutterer like begeistrande som dei har gjort dei siste få åra, burde det vera eit tegn på at dei ikkje har meir tid til å fylle opp i dei vaksande orderbøklane. Men det er ikkje det. Ein del av forklaringa kan finnast i olje- og gasindustrien, som har ein produktivitet som er 12 gonger høyere enn økonomien i sin helhet. Energistyreselskapene har gått frå ein årleg vekst på 5% i åra før den store resesjonen til ein gjennomsnittleg nedgang på 5%. Olje og gas, som er rekna under "gruve- og steinbrudd" av statistikkarar, har sett årlege nedgangar på nesten 6% ettersom produksjonen har falle og kostnadene har stiga. For det store bildet, over heile den britiske økonomien og mellom 1994 og byrjinga av 2008, vokste produktiviteten med 1,9% i gjennomsnittleg år. Hugs: Det var det sentrale målet som dreiv opp velstanden. Men mellom tidleg 2008 og tredje kvartalet av 2015, gjekk det ned før den tregaste stigningen. OBR fortel oss at gjennomsnittet i året såg berre 0,1% per år. I mars, tre timar før Osborne byrja med budsjetttale, er lekenheten på 5,1% og det er ein spådom om at den skal falla til 4,9% i november- januar, og så gå opp litt. Dette er delvis fordi det høgare levande løna, frå neste månad, er tenkt å kosta arbeidsplaten. (I Skottland, med høgare lekenhet i mars, er det no på 6,1%.) Høgningen i startprosenten for inntektsskatt, og for høgare skattarett frå april 2017, er ein utfordring for den skotske regjeringa i budsjettet for 2017-18. Grunnleg skattedrømmet er kontrollert av Westminster, men påverkan i Skottland fell på Holyrood. Det vil seia at på £11.500, vil det vera mindre inntekter når MSP-ane har kontroll over inntektsskatt. Eller må den neste skotske regjeringa skerja seg for å senka grunnskattinntektane. Og kva med høgare skattar? Vil MSP-ane heita terskelen for at folk skal betale 40 prosent inntektsskatt til 45 000 pund? Hør vi på reaksjonen til John Swinney, ser det ikkje ut til det. Men om han vert verande finansminister, vil han då vera fornøyd med å sjå skotske skattar høgare enn resten av Storbritannia? Han har prøvd å unngå det i fortiden. Men George Osborne har gått langt lenger, og har også sett framtida rentestigning på ein lavere måle av inflasjon. Det tyder eit offer for skattar. Vil Holyrood velje å gjera det same, til ein pris? Det er endringar i kapitalgevinstskatt og skatt på utbytte som er lurt for Holyrood. Fordi skattarettane for desse er langt under den 40% høgare innskudsskatten, vil det finnast eit insentiv for dei som er meir utbygd i næringslivet til å ta meir av inntekta si som utbytte og kapitalgevinst enn som lønn. Det ville avvega betalinga av skatt - frå Holyrood, som får inntektsskatt, til Westminster, som får skatt på utbytte og kapitalgevinster. På olje og gass er det lett å kutta skattar når det knapt blir gjort nokon fortjeneste. Men på grunn av høge investeringsnivå og låg lønnsomhet, ser finansdepartementet ein omvending av skattestrømmen. OBR-prognosen, som han no arbeider på, tyder på at rundt £1 milliard skal betalast tilbake til olje- og gasprodusentarar i kvar av dei neste få åra. Tenk korleis det skal sjå ut i framtida publiseringar av Government Expenditure and Revenue Scotland, eller GERS - dokumentet som forrige uke viste eit underskudd på nesten £15 milliarder for 2014-15. I tillegg til å ha ein stor andel av den britiske økonomien, har det blitt sett på at det er ein stor del av den britiske økonomien som har ein stor andel av den britiske økonomien. Men viss ein konservativ kansler kan blande seg inn i valene som kjem av vanskar med maten, så åpnar det opp for politikarar i Holyrood - som er meir interventionistiske - for å teikna eit større spekter av val.
Dette var eit budsjett med eit budskap om den neste generasjonen, og ein masse vanskelege tall som underbygde det.