Den nye hovudstarsbanen, HS2, skal reisa gjennom Fred Moretons 550-acre farm nær Offchurch i Warwickshire. Og i forrige uke hadde han endelig sjansen til å fortelje parlamentsmedlemane i High Speed Rail Bill Select Committee korleis dette enorme byggeprosjektet ville endra livet hans. Fred hadde med seg lysbilar for dei å sjå. Han ville ikkje ha linjen i det heile, sa han, men om ho måtte byggjast, ville han ha ho i ei tunnel så det ikkje øydeleggde verksemda hans. Vi var i det litt utmotte, men likevel storslåtte, utskottsrommet fem i underhuset. Fred fortalde meg seinare at den første HS2-vurdering han fekk var på 80 m pund. "Alle detaljene endrar seg", sa han. "Runne bak i rommet, var det rundt 20 andre menneske som alle vart påverka av forslaget, og som tålmodig venta på å få røysta". Det var mange små, stille "gode ting" og "du gjorde gode gjerningar" over dagen. Etter alle dei store kråka, kom vi til det meste av korleis ein kan få eit gigantisk, enormt omstridd objekt bygd i Storbritannia. Ein lovforslag kalla "hybrid lovforslag" vert lagt fram for parlamentet. Tenk på det som planleg godkjenning for første fase av linja -- linja mellom London og Birmingham. Det er ein tomme etter tomme samandring av kvar linja skal gå og korleis den skal byggjast. Og dette er den rettsmedisinsk forskinga som skjer før den siste utgåva av lova blir avgjort for alle parlamentsmenn, kanskje i neste år. Dersom dei seier ja, så vert linja bygd. Dersom dei nekter, så er det vel -- gløym argumentet om økonomi og jernbane. Dette handlar om vanlige folk som bu i fredelege byar og er urolege for korleis dei små gatene deira skal klare å takle dei store bilane og gasskoggjerarane som snart kan dukka opp på bakgårda deira. Dei er urolege for at skullegudene går langs dei gatene kvar dag, utan ein bane som kan hjelpa dei til å vere trygge. Dei er redde for at forretningsdrifta deira skal gå tapt. Frå det eg såg var det imponerande korleis dei var så oppmerksomme på detaljene. Dei grovt omgrepe grunnen til at dei flytta vegen her, og vegen der. Av og til går dei på besøk. Dei spelte med ein ifråga om kor gode keksene hennar var. Ho vart imponert over at ho fekk kinna tilbake. I løpet av den korte innsatsen min i komiteprosessen, sa oppfordringspersonen 1126, Joanna Wilson, som representerte Aston le Walls Parish Council, til parlamentarikarane at kollegaane hennar berre ville utvinna det beste frå ei dårleg situasjon. Dei tok til og med til gjengjeld for å bruke landsbyen sin og brukte pengane til å opprette ein filmklubb for lokalbefolkningen. Petisjonær 618, Ken Christy, frå landsbyen Sulgrave i Northamptonshire, kom med ni lysskjermer for å visa korleis hans bucolic eksistens ville bli øydelagd. Han var uroleg for trafikk, avfall, støy. Vi såg òg korleis sporene skal pløya gjennom hamlet i Lower Thorpe Mandeville på ein 200-meter lang viadukt. Maurice Cole (petisjonær 434) bad komiteen om å tenkja på ein mykje høgare lydbarriær - 4m i staden for 1,4m som er planlagd for i dag. Dei lokale bryr seg ikkje om å ha ei stor, stygg barriere i nærheten av landsbyen sin, sa han. "Glem utseendet på den. Det største bekymra for alle er støyen". Maurice fekk med seg lysbilder som viser ein søppelvogn som preser seg nedover den lokale vegen. Det finst ikkje plass til tungvognar, sa han, særleg på den 300-metre lange strekningen som ikkje har nokon fotvei, men er ofte besøkt av born og rytter. Under besøket mitt sa alle eg spurde at dei var glade i måten dei vart behandlet på og takknemmelege for sjansen til å få fram synet sitt, men ingen var overbevist om at det ville gjera mykje. Når eg skal dykke ned i denne historien, er ein av dei vanligaste klaga eg høyrer frå folk om mangelen på informasjon og mangelen på nokon å snakke med om kva som eigentleg skal skje med heimane, landsbyane og samfunnet. Problemet er at slike endringar kostar pengar og kan legge til millionar på den siste regningen.
Etter fire år med kamp var det over på ti minuttar.