Militantarane frå gruppen tok til stort sett utan motstand i store deler av landet, inkludert Mosul i juni 2014. Den gradvise utvisinga av dei frå Irak ser ut til å vera berre eit spørsmål om tid, men det er eit stort spørsmål om tid. IS-krigarane kunne enkelt busette seg inn i det sunniarabiske sentrum fordi folket der hadde vorte i stor grad avviket frå den sektære politikken og praksisen til den sjiitiske arabar-dominerte regjeringa i Baghdad under Nouri al-Maliki, som til slutt blei utskreve frå statsministerembetet i august 2014. Lovgjeving som skal styrkja sunniane ved å overdra tryggleiks- og finansansvar til provinsane, har ikkje skjedd. Det har heller ikkje vore til nokon tiltak for å endra forfølginga av tidlegare medlemmar av Baath-partiet til Saddam Hussein, eller til å avskaffa tilfeldige arresteringar, fengslingar og andre sunni-klagomstørrelser. Det skjedde før, og det er ikkje så lenge sidan, før ISIS-organisasjonen, al-Qaeda i Irak, vart driven ut av den vestlegaste provinsen Anbar i 2006, etter at lokale folkeslag blei trent på å bytte sida og kjempe i lag med USA og Irakiske hærar mot militantane. Men lova om arbeid og styrking blei ikkje halde. USA, som har rundt 3.500 militære personar som trener og rådgjever irakiske regjeringsstyrkar på bakken, synest òg å vera klar over at det ikkje er nok med militær styrke. "Vi kan ikkje berre drepa oss ut av dette", sa oberst Steve Warren, talsmann i Baghdad for den amerikanske leia internasjonale koalisjonen mot IS. "Vi treng god styresmakt, ein fredsavtale i Syria og andre ting til å koma på plass". Ingen av desse elementane er tilgjengelege for tida. Men kampen mot IS held fram, og det ser ut til å bli intensivert. Det er ei sterk kjensle av at amerikanarar kjem etter ein stor seier, som å ta tilbake Mosul og kanskje Raqqa i Syria - den sjølvklara "hovedstaden" til IS - som eit arv før president Barack Obama slår seg tilbake i januar. Men sjølv om det først blir vellukka, kan eit så ambisiøst prosjekt gå galt om grunnleggjet ikkje er solid. Mosul er ein by med to millionar innbyggjarar, og er nesten fullstendig sunni. Nokre av dei kan sjå på IS - om lag 85% av dei som kjem i Irak er irakarar - som beskyttere mot ei iransk støtt, shiitisk-dominert regjering i Baghdad. Men sjølv om byen blir øydelagd og okkupert av utlendingar som kurdar, shiitiske militsar eller dei amerikanske Irakiske styrkane, kan det så seg frø av misnøye og ein ny militant oppstode. Då den irakiske hæren vart slått saman som eit korthus av IS-utbrot i juni 2014, var det ein hop av skiftelege, hastemøteleg samla sjiite krigarar, som var i ein gruppe som kalla Hashd al-Shaabi (Folklig mobilisering), som hindra dei militante i å komme til Baghdad. Dei var også leiarar i den første provinsen som blei rydd frå IS-krigsmenn, Diyala, som er nordøst for hovudstaden, ein blanding av folk med sunni, shiita, kurdar og andre. Då ein seremoni vart arrangert for å gjere hundrevis av sunni-familiar tilbake i byen Udhaim, var det høge rangordnad frå irakiske hær og politi og sunni-stammesjeikar. Men det var ingen tvil om kven som var stjerne i showet: Hadi al-Ameri, som er ein av styresmaktene til Hashd, som støttar Iran, og som sjølv om det er hær og politi som er til stede, gjer det klart at det er han som bestemmer i provinsen. I den nærliggende provinsen Salahuddin, som er mindre blandet og mer sunnitisk, er situasjonen i det store og heile den same. I hovudstaden Tikrit, som var den gamle heimbyen til Saddam Hussein, vert det tru at rundt 80 prosent av den overveldende sunnitiske folkesetnaden har kome tilbake. Men dei lever no under flagg og banner frå dei shiitiske militsane som er der framleis, og som nokre av dei er anklaget for å ha stjal biler og kidnappa for løysepengar - eit voksende fenomen i dei shiitiske områda i Baghdad og andre stader der dei òg utviklar seg. Sjølv om det er eit forsøk på å oppretta ein sunnitisk Hashd i Tikrit, seier misnøye sunnir at den er kontrollert av shiitane, og rekryteringa er låg. "Shia-militsane er overalt, men det finst ikkje ein einaste gruppe væpne sunnir i Baghdad, Diyala eller Salahuddin", klagar ein senior sunnitisk politikar. "Dette gjer at IS er den einaste sunnitiske militsen". Men mønsteret var heilt anna for det siste slaget mot IS: å ta Ramadi, hovudstaden i provinsen Anbar, tilbake sist månad. Ein sunni-helt, Ramadi, fall til IS i mai i fjor, etter at den irakiske hæren kollapsade att. Denne gongen var kampanjen for å ta tilbake den ikkje leidd av shiitiske militsar, men av regjeringsstyrkar støtta av luftangrep frå koalisjonen. "Ikke mistak, seiinga av Ramadi var ein vendepunkt i denne kampanjen", sa kommandanten for koalisjonsstyrkane, generallløytnant Sean McFarland. "Fraven lid øydeleg tap, og irakiske sikkerhetsstyrkar har vist seg i stand til å slå Daesh [IS], sjølv om fienden har alle fordelen ved å vera i stand til å forsvare seg i ein byområde". Det var ein test for eit anna narrativ enn det om dei iranske støtta shiitiske militsane, som blei holdt tilbake, sjølv om dei seier at dei spelte ein viktig rolle i å sikre springbrettbasar for offisjonen. Ramadi gav eit løft til den utstødde statsministeren, Haider al-Abadi. Han har lite støtte sjølv frå sitt eige shiitiske Daawa-parti, og er sett på som svak, tøff, utan leiarskap og utan evne til å stå opp mot militsane av sunni-, shiitiske og kurdiske politikarar. Men det var òg ein negativ sida av seieren i Ramadi: tung ødeleggelse og utflytting av heile folkesetnaden. "Det er fullstendig øydelagt, og folket har vorte utflytt og mishandla, og har vorte behandlet som IS-mistanke", sa ein misnøgd sunnitisk politikar. "Folk i Mosul og Falluja [ein annan by i Anbar som er under kontroll av IS] vil spørje: 'Kva har du fått?' Militære operasjonar er ubrukelege om du ikkje får folk til å føle seg som førsteklasses borgarar. "Om det ikkje blir ein opprør innanfor Mosul, vil folk sjå at dette ikkje er hæren i Irak, men at det er ei anna hær som dreper fleire sunniar". Det er heller ikkje mulig å gjera det slik det enda var i Ramadi. Det tok regjeringsstyrkar med støtte frå koalisjonen sju månader for å ta Ramadi tilbake. Mosul er ti gonger større. "Verken hæren, politiet, Hashd eller stammene kan ta Mosul på sin eigen måte", sa Hadi al-Ameri frå organisasjonen Badr. "Vi må arbeide saman som eit samanhengande team, i samordning med [kurdeiske] peshmerga-styrkane, for å mobilisere heile nasjonen for å slå IS". Han glemte å nemne luftstøtte frå koalisjonen, som òg ville ha vore avgjørende for kampanjen. I mangel på seriøse gonger mot nasjonal forsoning såg ein høge representant i regjeringa også ein kampanje for å ta tilbake Mosul som ein viktig måte å skapa nasjonal einheit på. "Forsoning går ikkje framåt. Den einaste måten å gå fram på er å slå IS i Mosul. Nokre sunnir trur at IS er sin beskytter, så lenge regjeringa og Hashd er som dei er. "Den einaste måten å vinna over dei og få forsoning og få nye leiarar på er å få IS ut av Mosul".
Framtida til Irak er meir enn nokon annan land nært knytt til den sjølvkalte islamske staten.