Ein av dei, bloggaren Prof Michael Pettis frå Beijing Business School, hadde vunne ros som ein av dei første som forutsei den kraftige nedbrotningen i den kinesiske økonomien det siste året. Den andre var Economist. Magazinet, det vil seia. Den meir gung-ho Economist spår han derimot at Kina ville halda seg på kurs for å overgå USA som den største økonomien i verda innen 2018. "Kina har vokst særs raskt dei siste 30 åra, men det har følgt ein modell som ikkje er unikt", seier professor Pettis. "I 50- og 60-åra visste nesten alle at Sovjetunionen ville overgå USA på 70-talet - til og med Jack Kennedy - men det skjedde ikkje. I staden vart den russiske økonomien drukna i gjeld og år med stagnasjon". Andre døme er det økonomiske "mirakullet" i Brasil på 1960- og 1970-talet, som endte med ei finanskris i 1982 og eit "tappet tiår" med vekst, eller den raske oppgangen til Japan fram til den krigen i 1990 og den etterfølgende stagnasjonen på to tiår. Det som desse landa har til felles er eit enormt nivå av statleg-leide investeringar - i vegar, tog, skular, sykehus, utdanning og opplæring. "Du kan få en enorm vekst ved å halda investeringsnivået høgt", forklarar han. "Og i dei første dagane er veksten sunn og bærekraftig. Men seinare... når du lett ein punkt der du ikkje kan identifisera økonomisk levedyktige prosjekter lenger, og du overskrider og byrjar å misallokere kapital på ein ganske signifikant måte. Det er då gjelden aukar raskare enn økonomien kan tenkja på det". Kina har overinvestert kanskje sidan 1990-talet, ifølge professor Pettis, og absolutt i dei siste fem til ti åra. "Mange vekst er falsk", seier han. "Om du bruker 1 milliard dollar på å byggja ein flyplass, genererer det same mengden [økonomisk produksjon] i dag, sjølv om ingen faktisk nyttar flyplassen eller ikkje. "Om ingen nyttar den, er den økonomiske verdien som flyplassen skapar ikkje nok til å betale gjelden, og så må den framtidige veksten falle ettersom rikdommen blir overført frå ein annan del av økonomien for å betale ned gjelden". Han seier at det finst tre hovudkilder til vekst for Kina. Det andre, eksporten, er ikkje lenger levedyktig, sidan dei viktigaste eksportmarskata til Kina i Europa og USA er deprimerte, og handelsoverslaget til Kina har vorte politisk omstridd i desse landa. Det tredje alternativet er at vanlige kinesarar skal auka utgiftene sine på konsumprodukter og -tjenester. Men her er det ikkje slik at tallene samlar. Forbrukarane står for berre ein tredjedel av utgiftene i Kina - ein svært låg andel for ein større økonomi - medan investeringar står for ein enorm halvparten av økonomien. Dersom investeringane berre stagnerer - og i utvikla kapitalistiske økonomiar faller dei vanlegvis etter ein so lang auke - då må Kina, med ein så låg basis for forbrukerutgiftene, ha den største auke i historia for å halde den totale økonomiske veksten i stand til å gå mellom 7 og 8 prosent. Men politikkar som trengs for å få dette til - som å betale kinesiske hushaldningar meir renter på sparingane, å betale kinesiske arbeidarar høgare lønn på kostnad av vinninga frå statleg selskap, eller å gje kinesiske migrantar verdig sosial hjelp - kjem i strid med mektige politiske interesser. Prof. Pettis tviler på at det kan gjordast. "Satsen er framleis på", seier Simon Cox, Asia-økonomredaktør i The Economist. "Selv om det ikkje blir løyst før slutten av tiåret". The Economist sine satsningar - at Kina skal overgå USA i 2018 - var standardscenariet i ein interaktiv prognostikar som dei la på heimesidene sine for å la lesarane spela Gud med den kinesiske økonomien. "[2018] ser ganske snart ut, men då du ser på dei individuelle antagingane, og dei ser ikkje så vanskelge ut". Ein av dei viktigaste antagingane er valutakursen. Cox-teamet ventar at yuan skal styrkja seg mot dollaren, sjølv om prisane stiger raskare i Kina, noko som tyder at kinesisk økonomi kan veksa særs raskt, sjølv om landet faktisk saktar. "Eg er samd med Pettis om ei mengd ting. Eg trur at investeringsraten er for høg, og det er vanskeleg å investera klokt når du gjer det så raskt. Mye investering, særleg av statlege selskap, er ineffektiv". Han delte seg med professoren frå Beijing om kva om Kina held på å gå tom for gode investeringsmuligheter. Kina er framleis eit svært underutvikla land, og han seier at kapitalbevaringa per arbeidar - mengda bygningar, maskinar, infrastruktur, kjøretøy og slikt i forhold til befolkningsstørringa - er framleis svært låg i forhold til vestlege eller japanske normer. Han seier òg at medan professor Pettis er fokusert på kvar utgiftene kjem frå, er det som verkeleg er viktig for langsiktig vekst, evnen til Kina å forbetra kompetanse og ta i bruk ny teknologi. Kinas økonomiske mirakel Kinas historie "Kina er svært god til å ta i seg kunnskap frå resten av verda. Det er mykje meir åpen for utanlandske investeringar enn Korea og Japan. Og det har eit stort hjemmemarked, så utanlandske produsentar har ein insentiv til å undervisa lokale leverandørar i produktene sine". Cox bekjenner seg til å vera ein keynesianar frå den gamle skulen. Han meiner at sjølv om Kina, som professor Pettis trur, støter på det same problemet som Vesten, at vanlige borgarar ikkje økar utgiftene sine raskt nok, kan regjeringa takle det. "Om alternativet er arbeidsledighet, er det betre å ta folk i arbeid for å gjera noko, sjølv om det ikkje er så verdsommer. "Mange menneske bur framleis i gamle boliger som er att frå 1990-talet, så det ville ha vore verdt å ta folk i arbeid for å byggja erstatning for dei. Dessverre går det bort mykje arbeidskraft på å byggja smakelege villaer for dei superrike. "Kinas økonomi er urettferdig og ineffektiv, men den er ikkje ustabil".
Tidlegare i år, to økonomar gjorde ein vinrleg innsats.