Med det britiske statsbesøket til den kinesiske presidenten Xi Jinping i denne uken, håpar den britiske regjeringa å gå over den gylne terskelen. President Xi vil få alle æra, inkludert eit besøk til statsministerens landshem ved Chequers og ein tale til begge parlamentshus. Etter den pompa og seremonien med ein vogn på Mall og ein statsbanke i Buckingham Palace, ventar det seg at president Xi skal presidere under under undertekstane av nokre milliardar av forretnings- og avtaleavtaler, inkludert ein som vil føra Kina inn i hjartet til det sivile kjernefysiske kraftprogrammet til Storbritannia. "La oss ta imot den gylne tida", sa den kinesiske ambassadøren i Storbritannia, Liu Xiaoming, på ein pressekonferanse før vitja. Det er forpliktet til å vera Kinas "beste partner i vest", og i samband med at det utviklar seg i samband med Kina, blir det i sanning leiaren i Europa. Men medan London ber seg på å gjere den kinesiske presidenten velkommen, vekker den britiske innsatsen for å bli Kinas beste vestlege partner viktige spørsmål om kostnadene på andre område av den britiske utanrikspolitikken og konsekvensane for eksisterende allianser. Nigel Inkster, tidlegare direktør for operasjonar og etterretning for den spesielle etterretningstjenesten MI6, uttrykker bekymring for "ein tendens frå nokre deler av den britiske regjeringa til å sjå Kina som lite meir enn eit gigantisk hypermarked, der vi kan eksportera kloner av Eton og Dulwich College og den typen Burberry-regnehår som få britiske borgarar nokon gong ville ha på seg". Men eg trur at om det verkeleg er slik forholdet vert oppfattet, så representerer det ikkje ein tilstrekkeleg vurdering av kva det er vi har med å gjere. Det britiske Kina-politikken vert i stor grad styrt av George Osborne, som er favoritt til å fylgje David Cameron som leder av det konservative partiet. Whitehall-kildene fortel meg at den såkalla "Osborne-doktrinen" er ein strategisk endring i Kina, ein slik at statsministeren har latt kanslaren styra agendaen og at motviljelege medlemmar av regjeringa blir "trekkje" med. Han påpeker at til og med at veksten i Kina har sakte, leverer han framleis rundt ein fjerdedel av den globale veksten, nok til å tilgje ei økonomi på storleiken av Storbritannia over fem år. Osborne insisterer på at dette er eit gylnt øyeblikk, der interessene til Storbritannia og Kina samlast. Kinas modne økonomi kan ta opp meir av tenestene som er britiske eksportstyrkar. Og den britiske infrastrukturen kan ta opp kinesiske investeringsfond som søkjer påliteleg avkastning. "Mitt uro for denne politikken er at den britiske regjeringa i det siste set det som ho ser som ein viktig nasjonal interesse her, i termer av infrastruktur og utvikling, over til ei regjering i Beijing som vi ikkje forstår så godt, som vi absolutt ikkje kan kontrollere, og om vi kan påvirke det er eit anna fint spørsmål". Kinesiske regjerings- og forretningsleiarar talar godt om det britiske åpnet for kinesiske investeringar, sjølv på områder med kritisk infrastruktur, noko ambassadøren innrømde som kanskje er "utanleggeleg" i andre land. Denne opna situasjonen er absolutt uutanleggeleg i Kina. Det finst ikkje gjensidighet her. Eg forutsi at britiske eksportørar som vonar på eit "guldt tiår" med utbytte, vil fortsette å finne Kina vanskeleg. Kinesiske kundar kjøper produktet, ikkje det gode språket. Men det er ikkje greitt om dette er viktig. Britiske selskap med langtidsforbindelse til Kina fortel meg at dei ikkje treng statleg hjelp likevel, og at verksemda blomstra sjølv i dei 18 månadene då den kinesiske regjeringa fryste forbindingane til den britiske regjeringa, på grunn av raseriet til det britiske møtet mellom Cameron og Dalai Lama i 2012. Dei høge kjelda fortel meg at London vart sjokkert over den lange, djupe frysinga som følgde. "Vi var på det stygge steget lenger enn utanriksdepartementet forutsa". For Storbritannia har "prosperitetsagendaen" overgått "verdiagendaen" i samband med Kina. Både Osborne og utenriksminister Philip Hammond seier at dei presserer menneskerettighetene bak lukka dører, men at dei ikkje forventar å få offentleg uttale om britiske verdiar, eller omgrep om lovpliktar i Hong Kong, eller å få president Xi til å gje fri for menneskerettarjuristar, kristne eller andre grupper som har vorte fengsla for sine vonde handlingar eller kampanjer i løpet av dei tre åra han var til makt. Han var ein overbevist kommunist, som trudde på legitimiteten til revolusjonen i 1949 og på nødvendigheten av einpartistyresett i Kina, og hovudmålet hans var å rydde opp i korrupsjon og unngå skjebna til kommunismen i Sovjetunionen. I ein tale til kommunistpartiets insider forklarte han denne besetninga. "Kvifor oppløyste Sovjetunionen seg? Ein viktig grunn var at dei hadde vore utskrudd for ideala og truene deira... Ingen var mann nok til å stå opp og motstå". Her heiter han på at han er ein av dei som har vorte tilgjengelege til å gje dei ein grunn til å ikkje bli sett i sorg. Tidlegare i år, då Storbritannia leidde til å bli med i Kinas Asian Infrastructure Investment Bank trass i motsetningar frå USA, klagde ein anonym representant i Washington på at London "konstante gjengjer seg til Beijing". Høge representantar i Whitehall innrømmer at den amerikanske administrasjonen er misnøgd med nokre aspekter av det kinesiske charmeoffensivet i London, men at det fram til no ikkje er nokon konkret kostnad for Storbritannia på utveksling av etterretningsopplysninger eller andre ting som er viktige. Men Nigel Inkster varnar for at vaksamhet er rett. "Kina er eit land som har handlag med hard power, og det er eit land som aldri har vore skjemt om å forfølge eige interesse. Dersom Storbritannia viser seg sårbar, vil det sannsynlegvis bli utnytt". Medan Kinas president kjem til Storbritannia og dei flotte gongene til eit statsbesøk utfolder seg, kan arkitekten til den "guldne epoken", George Osborne, ha fingra kryssa bak ryggen, og be om at hans kinesiske gullrush treffer jackpotten og ikkje vert til eit blikk i panen eller noko verre. Filmen The Xi Factor, som er ein film av Carrie Gracie, er på BBC Panorama på BBC One klokka 20:30 BST den 19. oktober og skal later vera tilgjengeleg via iPlayer.
La oss vere samde om å gjera dette til eit gylnt tiår for begge land.