Eg kalla det ein sirkus, ein freak show. Eg sa at det hadde same utslag som ein av dei viktorianske Odditorium med Wang the Human Unicorn og Ella the infamous Camel Girl. Det som er interessant med Old Firm er ikkje berre fotballen men det skremmende som omgir fotballen. Det er marknadsføringa av dette spelet, forderva. Det er ikkje ein av dei mest populære derbyane i fotballen på grunn av kvaliteten på aktionen på banen. Det er kanskje tidlegare enn det er, men det er ikkje sånn i lang tid. Dei som blir teken av det, gjer det på grunn av det vesentlege galskapen, giften og eit giftig fag. Dette er ikkje velsmakleg, med tanke på det som skjer i dette spelet. Det er intoleranse, vald, ondskap og hysterikk på sosiale medier. Men det er sant. I det dårlegaste av dei tilfellane er det fotball som vert sett på som sirkusen til Jim Rose. Om du elskar det eller hatar det, så er det få løypa for deg i løpet av dei neste tre månadene. Det er tilbake - eller snart vil det. Det var uunngåeleg. Mange har gått glipp av det. Mange andre har ikkje. Det er mogleg å feira at det kjem tilbake, men samtidig ha ein akutt redsle. Dette kan virke som eit motsetnad, men i den underlege verda av Old Firm, er det likevel fornuftig. Når det kjem til, er det nesten tre år sidan det siste møtet mellom desse to klubbane. Eg hadde ein tidskildring av den siste utgåva av den britiske avisen, og eg hadde ein tidskildring av den siste utgåva av den britiske avisa. Eg hadde ein tidskildring av den siste utgåva av den engelske avisa. Om du stanser stoppet på ein punkt der det var ope at dei ville bli trekt saman, tok det sannsynlegvis ein brøkdel av sekund til dei første tweetane kom, som ein slag på kjaven til motstandarane. Kommentatorane gjennomgjekk alt frå "Things We Cannot Say" (TWCS) og fekk ein forutsigbar og rik respons. "Førre møtar" - det har ikkje vore nokon. "Rivalry" - det finst ikkje. "Rangers" - ingen slik klubb. Vi må anta at dei trur at publikum i Hampden i semifinalen ikkje vil vere mer lidenskapleg og meir ivrig etter suksess enn publikum i ein semifinall mellom Celtic og Dundee United. Og at seier, viss det kjem, ikkje vil smake like søtt som om dei spelte mot Aberdeen. berre ein annan semifinall? Med all respekt, folk som er hjartet til kluben deira er ikkje samde. I løpet av den neste draga, snakka Ronny Deila, manageren for Celtic, om å fornye Old Firm derbyen. Frå styresloka til omklædningsrommet har folk frå Celtic i den siste tida (no og då off- record av frykt for å få sinne i nokre av støttemennene) snakka om Rangers ikkje som ein ny enhet, men som ein klubb dei gledde seg til å spela mot igjen - om det berre var for den økonomiske gevinsten som vil koma med å ha golvet fullt og mediasamarbeidane sine som spyttar på nytt i minst fire Celtic v Rangers-kamper kvar sesong. I den virkelige verda lever Old Firm-rivalisjonen vidare, og vi skal sjå den i all sin tvilsomme herlegdom 31. januar eller 1. februar. Det vil sjå ut som den same, det vil høyrast det same. Siger og nederlag vil skapa den same reaksjonen som alltid - glede og fortvilelse på ein industriell måte. Ally McCoist, manageren for Rangers, veit berre alt for godt kva som skjer og det er ein media-vurm som Deila aldri har sett før i livet hans.
For få år sidan, i dagar før den fyrste eigaren, Craig Whyte, sløymde Rangers-dørene og i ein tid då Charles Green selde spelet sitt i ein annan stad, skreiv eg ein artikkel om kva slags Old Firm-derby det var.