Ikkje noko uvanleg der, trur eg. Men ein skriver om Allah og moskeen hennar, den andre om synagogen hennar og Davids stjerne. Dei to møtte på eit ungdomsstadsdirektiv i Washington DC og dei skreiv og kommuniserte om religion på ein måte som inspirerte og provocerte publikum. Det er ein dialog som er naudsynt no, etter drapene i Paris og angrepet på eit kosjer supermarked der. Dei unge diktarane var med på ein sesjon på Limmud, som har vorte likna til ein jødisk Edinburgh-festival, Hay og Glastonbury, som blir halde på Warwick-universitetet like før nyttår. I Storbritannia denne året, drog det over 2500 menneske frå 27 land - altfor bemerkelsesverdig med tanke på den relativt små mengda i det britiske jødiske samfunnet, som tel under 300.000 menneske, eit samfunn med nære band til jødiske familiar i Paris og andre stader i Frankrike. Sjølv før Paris-angrepene var det bekymringar for ein kraftig auke i antisemitisme i Storbritannia og fastlandet Europa i 2014, under og etter den siste konflikten i Gaza. I Frankrike, drapet på jødiske skolebarn i Toulouse i 2012 av ein franskmann av algjærsk opphav, og drapet på fire menneske inne i det jødiske museet i Brussel av ein annan franskmann av algjærsk opphav i mai 2014 økte frykta blant jødiske samfunn i Frankrike og andre stader. BBC-direktøren for fjernsyn, Danny Cohen, uttrykte det ubehagelege humøret på ein konferanse i Jerusalem i fjor. Han sa at han "aldri hadde følt seg så ubehageleg som jøde i Storbritannia", ettersom tall viste at antisemittiske hendingar i Storbritannia òg hadde auka til rekordnivå i 2014. Mr Cohen sa at nivået av hat var på å auke i Europa. "Du har sett talet på angrep auke, du har sett mord i Frankrike, du har sett mord i Belgia. Det har faktisk vore ganske grovt". Drepinga på Charlie Hebdo i Paris i forrige uke har endå meir fokus på radikal islamisme i Europa og sikkerheten til jødiske samfunn i Frankrike, Tyskland og Storbritannia. På eit Limmud-seminar prøvde Michael Whine, som er medlem av Community Security Trust (CST), som gjer det til eit mål å verna jødiske samfunn og tilby råd om tryggleik, å sette tallene i fjor sommar i eit breiare europeisk perspektiv, med referanse til forsking frå Institute for Jewish Policy Research som viser at jødane i Storbritannia følte seg tryggare enn dei i Frankrike. Men CST-talet viser framleis ein signifikant auke i både verbale og fysiske angrep på jødane i Storbritannia i 2014 samanlikna med 2013, med 543 registrerte i juli og august 2014 åleine - sjølv om andelen voldelige angrep - 7% - ikkje auke i Storbritannia, i motsetning til Frankrike. Over helga, deltok Ephraim Mirvis, hovudrabin for United Hebrew Congregations of the Commonwealth, i marsjen i Paris og minnesgjerda i Den store synagogen der. Han sa at han var glad for å ha høvet til "å uttrykke solidaritet med folket i Frankrike og det franske jødiske samfunnet". "Vi står saman i denne vanskelege tida". Den høge rabbinen i Movement for Reform Judaism i Storbritannia, Laura Janner-Klausner, reiste òg til Paris. Ho reiste med ein muslimsk kollega for å gå med i marsjen saman med over ein million andre, for å vise solidaritet med franskmenn, av alle religioner og ingen. Ho sa at dei ville visa at alle samfunn kunne arbeide saman for å motverka hatet og ekstremismen som vart manifestert i angrepane i forrige uke. "No er det ei del av jødiske samfunn i Paris som endå lider av det som har skjedd der", sa ho. "No hadde nokre høyrt at skuta vart skutt mot Charlie Hebdo, og dei vart redde. "No var det nokre som gråt og vart opprømt. Men dei sa ikkje: 'No skal vi pakka in og gå.' "Dette er heimen vår, og vi vil ikkje at det skal forteljast at vi skal gå fordi dette". Ho sa likevel at antisemitisme i Frankrike var meir åpenbart og offentleg enn i Storbritannia. "D der kan antisemitismen vera påliteleg, medan det vi generelt opplever i Storbritannia er ein fantastisk integrasjonsfølelse. "Dette er der vi bur, her vil vi at borna våre skal gå på skule og oppdra. Om det verste skjedde i Storbritannia, som det kunne, er dette fortsatt heimen vår". Mange trur at arven frå den franske kolonialisthistorien i Nord-Afrika framleis driv mykje av antisemitismen som er synleg der. Mange av dei lever i svært separate liv i dei grimme forstadane rundt Paris og andre store byar, der lekenheten er høg og utsikta ofte begrensande. Jødiske innvandrarar til Frankrike frå Nord-Afrika integrerte seg ofte raskare og har til tider hatt betre økonomiske utsikter, noko som fører til spenning mellom dei to. Samstundes bur dei to samfunnet ofte side om side, men dei er i mange tilfelle delt av den oppfatninga blant nokre yngre muslimar at medan dei kjempar for å bli akseptert i Frankrike som ekte franskmenn, har jødiske familiar ikkje hatt så mykje av ei oppgåve. Likevel valde rundt 7000 franske jødar å reise til Israel i fjor, eit rekordtal, delvis takket være ein auke i antisemittiske angrep, sjølv om mangel på arbeid og økonomisk stagnasjon kanskje òg har spelt ein rolle. Nokre franske jødar har òg flytta til London, for å søkja arbeid eller utdanning der. I Storbritannia, i denne uken, sa CST at det ville vera økt politipatruljer i jødiske område, som ein synleg trygging til samfunnet. Forhåpinga er at det berre er ein forsiktighet, ikkje ein nødvendighet, med jødisk-muslimske tilhøyringar i Storbritannia som har ein harmoniskare historie enn i Frankrike. I Storbritannia, Justin Cohen, nyhetsredaktør for Jewish News, seier likevel: "Britiske jødar er framleis på kanten etter den enorme økningen i antisemittisme i fjor sommar, og dei forferdelege hendingane i Paris har auka spenningen. "Dette er likevel ein klar skilnad mellom det og hatet som samfunnet i Frankrike står overfor. "Og det er absolutt ikkje tilfelle at britiske jødar pakkar in og går, som det er tilfelle på andre sida av Mantsjøen. "Deverein er medlemmar av det britiske jødiske samfunnet altfor klar over at, saman med amerikanske, britiske og israelske nettsider, er jødiske nettsider høgt på mållista for islamistiske fundamentalistar. "Jødiske skular og institusjonar vil gå vidare med den vanlege verksemda i dag, men med dette og nye krav til årvåkenhet i hovud". Det er likevel uroleg at den ondskapande straumen av islamistisk ekstremisme som eksploderte så voldsomt på verdsscenen i Frankrike i forrige uke, er ein ideologi som kan brukast av ekstremistar over alt for å freista å dela samfunn, ulike religioner og samfunn over heile verda. Utfordringa for mange er no korleis dei kan styrkja mellomreligiøse band for å motstå dette forsøket.
To unge universitetsstudentar, Hannah Halpern og Amina Iro, snakkar om trua si.