"Vi er på toppen av det". I sin tid har Hum arbeidd med Sir Alec Guinness, Joyce Grenfell og Sir Jonathan Miller. Han delte ikkje scenen med desse store, men i staden, som lysteknikar, var han ansvarleg for å kasta fokus på nokre av dei fremste stjerne i britisk teater. Han er med i Anniversary på West Yorkshire Playhouse i Leeds saman med fire andre lokale folk av eldre år frå teaterets seniorborgargruppe Heydays. Dei blir følgd av fem erfarne profesjonelle dansarar som har alder mellom 50 og 70 år - ein del av folkesetnaden som sjeldan er sett i den ferdige verda av profesjonell dans. "Minnet er ikkje det det det var", seier Hum om å læra seg linjene. "I ein tid ville eg sluka bitar av tekster som ein kanin, men i dag må eg hamra det inn". Då regissøren for Anniversary, Alan Lyddiard, forlét jobben som kunstnerisk direktør for Northern Stage i Newcastle i 2005, trudde han at det ikkje ville finnast mangel på teaterarbeid. Men etter å ha kome tilbake frå å reise etter at finanskrisen slo, skjøna han at han hadde feil. "Eg bestemte meg for at eg måtte skapa mitt eige verk", seier han. "Eg var nær 60 då, og eg tenkte: 'Kvifor startar eg ikkje ein organisasjon med menneske som meg, som trur at karrieremåte deira nærma seg slutten?' " Eg tenkte: 'Eg kunne seie at karrieremåte deira berre var byrja.' " Eg tenkte på meg sjølv som ein nyartar artist som var 60 år gamal, som prøvde å skape ein ny type teater. Eit teater som var spesielt for eldre, men for alle". Lyddiard grunnla Performance Ensemble for to år sidan, og Anniversary er den største produksjonen til dags dato for teateret. I 67 år, føler han at eldre artister og utøvarar blir forsømde av hovudstrømmen? "Ein liten bit. Eg føler meg litt patronisert av gonger. Du veit, 'Kjære gamal ting, er han enno rundt?' Eg føler litt at folk gløymer. "Eg trur det finst ein kjensle i kunsten at du alltid må sjå etter det nye, sjå etter det unge, sjå etter dei nye ideane. Dette er grunnen til at eg kallar meg ein framvoksande artist, fordi eg vil vera ny". Alderlegare artister kan føra kvaliteter til ein show som lysjunge ting rett og slett ikkje har, trur han. "Dei har ein fantastisk erfaring av å vere på ein scene, å bli sett av publikum, å ha levd eit langt liv og å vite at dei har ein indre kjennskap, ein indre forståing av kva som er mogleg. "Dei er ikkje nødvendigvis i stand til å strekke beina så høgt som før, men dei er i stand til å gje fram noko rikt og djupt i ytelsekvaliteten og noko som har kome fram over årevis - det er veldig spesielt". Ein av profesjonelle dansarane til Anniversary er Namron (som Hum, ingen etternavn er nødvendig), som på slutten av 1960-talet blei den første svarte dansaren som gjekk inn i eit profesjonelt samtidskompani i Storbritannia. "Han var ein stor dansar", seier Lyddiard. Namron var med på London Contemporary Dance Theatre i 1969 og framførte med dei fram til tidleg på 1980-talet, då han gjekk inn i danselærartropp. Han kom tilbake til scenen då han blei bjóðað ein rolle i Peter Gabriel's Millennium Dome Show i 2000. "Det var der dansekarrieren min kom tilbake etter alle desse åra som han arbeidde og underviste, og det var eit problem igjen", seier han. "Det er ei spenning som er fysisk", seier han. "Du kan smaka på det. Men kroppen din seier at du berre kan gjera visse ting. Du hoppar ikkje lenger og slikt". "På den andre sida hjelper den rike erfaringa du har i kroppen din til å ta vare på deg. Ho rør deg - men rørsla er avgrensa". Som Namron, blei Sally Owen lærar etter at karrieren hennar som framførar nærma seg slutten. Ho var hovuddansar ved Ballet Rambert frå 1971 til 1981 før ho blei frilansar og deretter underviste og arbeidde som assisterande regissør ved Scottish Dance Theatre. "Då tenkte eg at eg faktisk var lei av å ta vare på andre menneske og bestemte meg for å gå tilbake til å framføra, difor denne produksjonen", seier ho. Etter å ha delteke i eit prosjekt som kopplade dansarar i eldre år med pensjonistar i London, seier ho at delvis profesjonelle, delvis samfunnsmessige framføringar - som Anniversary - for tiden er svært motende. Men vanlege dansekompanier tilbyr for få høve for den erfarne dansekonserten, meiner ho. "I motsetnad til baletkompaniar der dei får eldre utøvar til å spela eldre, gjev ikkje samtida dansekompanier plass til eldre utøvar. "Eg ville gjerne sett dei større selskapene faktisk ha på scenen ein aldersgruppe som reflekterer det virkelige livet. "Men samtida dans er ung og sexy, og til og med publikum har ein forutforsett ide om kva dei vil sjå". Følg oss på Twitter @BBCNewsEnts, på Instagram, eller hvis du har ein historieforslag, send ein e-post til entertainment.news@bbc.co.uk.
"Vi er ikkje over åra", seier den 87-årige James Humphrey Haslem Crawshaw - kjent som Hum - frå scenen under repetisjonar for den første teaterdebutten hans.