"Eg vakna opp frå anoreksi, eg blei bulimisk og kjempte mot å skada meg sjølv og depresjon, og eg blei diagnostisert med bipolar etter det", seier Ruby, som no er 22. Illustratoren og forfattaren, no kjend som Ruby etc, fann seg i ein syklus av innleggingar på sykehus frå ho var 14 år, og ho fann kvar gong ho kom tilbake til klasserommet smertefullt stressande. "Eg var for kval for å gå på skule mykje av tida og hata særleg formelle kunstkurs", seier ho, og kveldsskolen var ein ikkje-starter. Ruby har no bygd opp ein vellykket karriere i kunst og har fått ein utgjevarsavtale. 17 år gammal slutta ho å læra og byrja å teikna kvar dag. På den tida var det ein av dei einaste tinga ho kunne engasjere seg i, og det blei ein viktig mekanisme for å takle situasjonen. "Når eg teikna var det ei letting. Det var katarsis", seier ho. Skissane hennar byrja på små bitar av papir, alltid med det mål å få henne til å le. Det "bizarre" i psykisk helse gav meg inspirasjon - frå terapeutar til stemningsstabilisatorar, som ho tenkte var sykelstabilisatorar som krevde at ho skulle "dette". "Samme gonger, når eg er heilt nede, teiknar eg veldig tåpelege ting for å få meg bort frå alt dette. Andre gonger kan eg vere ok, men vil fokusere på noko som er litt dypere eller meir seriøst", seier ho. Etter oppmuntring frå ein ven, byrja Elliot å posta bileta sine på nettet. Over dei neste tre åra fekk ho 200.000 abonnentar på Tumblr-bloggen, 31.000 fans på Facebook og 28.000 Instagram-følgjarar. "Eg var så sjuk og isolert, men å kunne setja ting på internett og kommunisere med andre menneske er noko eg kunne gjera innanfor huset når eg ikkje kunne gå ut på grunn av paranoia". Elliot tek no skissbladet sitt med seg over alt ho går og ser på det som "trygghetsdukka". Ho gjer ikkje utkast til verket sitt, ho går rett til det i penn - vanlegvis med svart blekk. Å vere deprimert føles som om eg har vorte støytt av ein ytre kraft som forvandlar meg til ein grov, umenneskelig pannekake av sorg. Eg vert så mett og overveldet av kjenslene til verdsla og håpløysing at det enkleste blir ein enorm innsats - det kan ta meg ei uke eller betre å overtyra meg sjølv om eg skal krype inn i dusjen. Det er eit skumelt sted å vere. Den andre sida, mania, eller hypomania (mania, men utan psykotiske symptomer) er som ein som slår av ein switch i meg, og plutseleg får eg masse energi. Eg sover mindre, eg gjer meir. Eg kan vere ganske lykkelig og vel. Men eg kjem til å ha ein ganske konstant strøm av hastande tankar eg prøver å halde styr på, og sjølv om dei kan vere spennende, blir eg spent når eg får søvn mangel. Det kan komme til ein punkt der eg ikkje kan "svik" av, og det blir ganske farleg og ødeleggande. I dei første dagane måtte ho takle det å vere "hyperkritisk" mot seg sjølv og ho skildrar skisset som ein av dei einaste stedane ho ikkje dømde seg sjølv, med orda: "Det er som eit særskilt sinnsrom". Den helbredande krafta til kunst er no formelt anerkjent. Cal Strode frå Mental Health Foundation seier at det gir "uttrykk når de emosjonelle sakene vi opplever er for forvirrande eller plager oss til å kommunisere med ord". Han seier at det å fokusere på ei aktivitet som roar sinnet, "inntar og held det i det nærværende i ein tid der det ikkje kan dvelge i fortida eller bekymra seg for framtida". Faren hans, Liverpool-artisten Steve Strode, seier at han òg har vitna krafta i kunst når han arbeidde med ein annan gruppe som ofte finn seg åleine - fangar i fengsel. "Selv om folk ikkje ville snakke åpent om kjenslene eller emosjonane for å halda fram med eit front, kom ofte desse sakene fram i kunsten", seier han. "Folk på klassen min sette seg og måla medvitande i timevis frå fotografi av familiemedlemmar. "Det var flukt". For Elliot har denne fridomen fullført seg i ein bok-avtale som førte til ein budskrigg for fem personar, for ei samling teikningar og personlege essay om opplevingane hennar. "Det var emosjonelt å greve ting opp og kjenne dei igjen, og kjempe med 'eg er ikkje god nok' medan eg prøvde å samla alt saman og ta vare på helsa mi samstundes. Men heldigvis kan eg sitja heime og teikne ting ved skrivebordet mitt om eg ikkje vil gå ut. Det har vore stressande men veldig spennende". Elliot seier at ho hadde som mål å skrive og teikne om psykisk helse i samanhenget til personen i staden for "det som kjem med det". "Eg er verkeleg interessert i å bringa det polariserande gapet mellom sjukdom og velvære - det er eit spørsmål om grad og omfang", seier ho. "Boka hennar It's All Absolutely Fine er ein respektlaus titt på psykiske helsefrågar frå angst til spiseforstyrrelser og aliasasjon". "Eg lærte at eg ikkje måtte posta alt, og eg har en tendens til å halda meg unna mange negative ting, men den positive reaksjonen er ein stor drivkraft", seier ho. "Eg har aldri gjort det til mitt privilegium å hjelpa folk, men det rører meg og gjer meg ydmyk når folk seier at det har hjelpt dei". Elliot, som jobbar ved " eit utruleg rotete skrivebord " i heim til foreldra sine i London eller på kafear " utan å bli avvega av datamaskinane ", sa at det var avgjørende å balansera mellom vernet og den nye jobben, som har vore så viktig for at ho kunne komme seg. " Eg strevar framleis med stemningsutviklar, så eg prøver å halda på så mykje moro som eg kan med teikning - men det kan vera stressande å vita at du må produsera arbeid, " seier ho. "Det beste arbeidet skjer når eg njuter det; for om du spelar for publikum for mykje, eller bryr deg om kor populært det blir, så endar det alltid opp med å vere mindre morsomt, mindre 'du'". Hensikten til Ruby og bildene hennar kan sjåast i boka It's All Absolutely Fine.
For Ruby Elliot var skissboken hennar det einaste trygge frami livet hennar i "konstante kriser".