Det er ein anti-regjeringsgester som blir brukt av protesterar i Oromia-regionen. Regjeringa i Etiopia held vanlegvis fast på landet og det har ikkje vore noko i denne skala i dei siste 25 åra. Det har ikkje vore noko spesifikt utløysing og det vi ser er ein akkumulering av år med frustrasjon frå etniske grupper som seier at dei har vorte marginaliserte av regjeringa. Demonstrasjonane byrja i Oromia i november i fjor. Protester har òg kome opp seinare i Amhara-regionen. Oromia og Amhara er heimlandet til dei to største etniske gruppene i landet. Human Rights Watch, som har sitt sete i New York, seier at meir enn 400 menneske er drepne i samstøyt med sikkerhetsstyrkane i Oromia, men regjeringa bestrider dette tallet. Oromos, som utgjer rundt ein tredjedel av folkesetnaden, har lenge klagt over at dei har vorte utelukka frå den politiske prosessen i landet og den økonomiske utviklinga som har sett hovudstaden Addis Abeba omskapa seg i dei siste åra. Protestane var først om ein plan om å utvide grensene til Addis Abeba til Oromia-regionen. Planen vart droppa, men demonstrasjonane avslørte nokre underliggende problem og protesterne heldt fram med den siste runden som skjedde på lørdag på mange stader i Oromia og hovudstaden Addis Abeba. Welkait-komiteen seier at medlemmar av samfunnet identifiserer seg som etniske Amharar og at dei ikkje lenger vil bli styrt av tigranar. Amhararane var tidlegare den elite i landet, og språket, amharisk, er framleis det mest brukte i landet. Kilde: CIA World Factbook-skatt frå 2007 Vaktlegarar seier at regjeringskoalisjonen i Etiopia er dominert av partiet frå den lille Tigray-regionen (TPLF), som leid geriljakrigen mot militærregimet til oberst Mengistu Haile Mariam. Somme ser på begge protester som ein måte å kritisera regjeringa på. Det finst ikkje noko formelt samband mellom protesterne i Amhara og Oromia, men ved ein nylig proteste i Gondar kunne ein sjå bannere som uttrykte solidaritet med folket i Oromia-regionen. Statsregjeringa, ein nær alliert til Vesten, er i ei mektig posisjon og har total kontroll over sikkerhetsstyrkane. Det finst ikkje ein einaste opposisjonsmedlem i parlamentet, så det står ikkje i møte med nokon reell politisk trussel. Men reaksjonen hennar på ei stor proteste i byrjinga av august tyder på at ho er uroleg: Ho stengde av internett over heile landet i to dagar, av frykt for at det var slik demonstrasjonane vart organiserte. Det finst berre éin, statskontrollert internettleverandør, så dette var ganske enkelt. Han var ein av dei som kom til å stå for å få avkall på protesterne, og han sa at han var forplikta til å gje dei lov og rett, men han sa ikkje kva det innebar i praksis. Han synte òg som om han var uroleg for at landet skulle gå mot etnicitet, noko som kunne bli vanskeleg å få avkall på.
Feyisa Lilesa, silvermedaljaren i olympiske maraton i Etiopia, kryssa hendene over hovudet etter at han hadde fullført løpet i Rio - og fekk oppmerksomheten til verda til protester i heimlandet hans.