Det er vanskeleg å skilja mellom to-månedare tvillingane Tanya og Lara. Når faren, John, presenterer dei for dei, bryt svigermor Nadya ut av latter. "Han har blandet dei opp igjen!" Nadya, 64, er på besøk frå Russland. Men i januar skal visumet hennar utgå, og ho må vende tilbake til Russland utan nokon garanti for at ho skal få lov til å koma tilbake. John og kona hans Yana, som begge er britiske borgarar, hadde håpa at Nadya ville kunna bu hos dei, men etter dei nye innvandringsreglane til regjeringa, som blei innførd i juli, blir det ikkje lenger mogleg. For å få påleggsrepresentantane til å bli verande på ubestemt tid, må dei nå bevise at dei treng langtidspersonleg omsorg for å kunne gjera dagleg oppgåver som å kle seg og mate seg. Sjølv om Nadya oppfylte desse kriteriane, ville Yana og John måtte visa at dei ikkje hadde råd til å ta vare på henne i Russland, og samtidig vise at dei hadde nok pengar til å betale for underhald og overnatting til henne i Storbritannia. "Det er ein situasjon som er sett i kategori 22", seier John. "Det er særleg grusomt", seier Yana, "at mor min ikkje får vera hos oss om ho ikkje er for sjuk til å nyta det". Innenriksministeren, Theresa May, sa til parlamentet i juni at det har vore "for lett for eldre avhengige slektningar å koma hit med dei immigrerande borna sine og så potensielt bli ei byrde for skattelønarane". Men John har eit problem med dette. "Vi som sponsorar ville signera eit dokument som garanterer at Nadya ikkje ville få hjelpen i minst fem år. Eg veit at det finst lite offentlege pengar, men vi er glade i å betale for privat helsestøkt og ho har sparingar. "Det finst ikkje nokon mulighet til å bevise dette - regjeringa har nettopp trekt luktene ned". Yana og John er motvillege til å flytta familien til Russland på grunn av den ustabile politiske situasjonen der. Yana seier at ho føler seg svikta av det adopterte landet. "Vi må velja mellom å forlata mor mi i Russland eller å forlate dette landet om vi alle vil vera saman. Dette systemet tek ikkje høve til familiebånd". Dr. Avinash Kanodia må ta det same vanskelege valet. Han vart rekruttert av Helsedepartementet frå India i 2003 på grunn av mangel på lege i NHS, og arbeider som konsulent radiolog i Perth. Han, kona hans og to born er no britiske borgarar. Som einaste barn kontrollerte han før han forplikta seg til å flytta til Storbritannia at mor hans ville få lov til å koma med dei om helsa hennar forverra seg. Under dei nye reglane ville ho ikkje få visum fordi Dr. Kanodia har råd til å betale for sjuklege omsorg i India. "Reglene er moralske feil. Eg vil ikkje forlata mor mi i omsorg av ein ukjendis tusenvis av mil unna. Eg vart lokka hit med lovnaden om statsborgarskap. "Men sjå korleis eg blir behandlet som ein borgar i dette landet. Dette er det verste staten kunne gjort mot meg". Dr. Kanodia vurderer no om han skal flytta familien tilbake til India før dottera hans byrjar vidarskulen i 2013. "Eg betaler over £40,000 i inntektsskatt kvart år. Eg ser ikkje korleis det vil hjelpa økonomien i dette landet å driva folk som meg bort". Nicholas Rollason, som er sjef for innvandring ved advokatfirmaet Kingsley and Napley i London, seier at dei nye reglane vil redusera dette talet dramatisk. "Kriteriane er no så drakoniske at eg trur berre ei handfull av vaksne pålitelege slektningar - kanskje 10 til 20 i året - vil få visum. Det har aldri vore eit stort problem når det gjeld tall eller misbruk av systemet". "Regjeringa ser ut til å bruka hammaren for å bryta ein nøtt". I henhold til EU-direktivet frå 2004 - som gjeld fridom for flyt - kan dei ta med avhengige slektningar - inkludert slektningar utanfor Europa - til Storbritannia utan restriksjonar. Yana seier at dette gjer at ho føler seg diskriminert fordi ho er britisk. "Vi er vener med ei kinesisk kvinne som er gift med ein irsk mann. Fordi han er EU-borgar kan dei sponsra familiemedlemmar som kjem frå Kina og bosette seg i Storbritannia utan problem. "Dei har meir rett enn oss, sjølv om vi er briter. Folk trur ikkje på meg når eg seier dette, for det virker så urettferdig - men det er sant". Mark Harper, innvandringsminister, nekter å bli intervjuert om dette, men han gav seg til å seia: "Vi velkomnar dei som vil få eit liv i Storbritannia med familien sin, arbeide hardt og bidra, men familielevet må ikkje byggjast opp her på bekostning av skattebetalarane". For å få ein fullt ut del i det britiske livet, må familiemigranter kunne integrere seg - det vil seia at dei må snakke vårt språk og betale seg. Dette er rettferdig mot søkarane, men det er òg rettferdig mot offentlegheit".
Løftet om å redusere nettomigrasjonen innen 2015 inkluderer tiltak som gjer det vanskelegare for folk utanfor Europa å koma til Storbritannia for å vere med på familien, noko som gjer det vanskeleg for nokre britiske borgarar å velja.