For 20 år sidan møtte Craig Brown England på Wembley i Euro 96 og møtte den grusomme skjebna som etterlat ein varig angsten. Skotland vart unne av uheldigheit og briljant; to momentane intervensjonar som sløkte håpa deira. Trass i alt, er det likevel ein stor del av den lange historia til å kjempe mot den gamle fienden, for omstenda, drama og, i ein viss grad, hjertesorg. England trengde å komme seg opp etter ein skuffande 1-1-remj med Sveits i oppstartsspillet som forverra kritikken av spelarna. Skaden på flyet på heimreisa førte til enda meir fordømming, og samtidig bygde han opp ein beleiringsmentalitet blant spelarane og Venables, som allereie hadde kunngjort at han ville gå av etter Euro 96 og at Glenn Hoddle skulle koma til etterfølgjar. Colin Calderwood var i Tottenham, Colin Hendry hadde vunne Premier League året før med Blackburn (sammen med Alan Shearer), Gary McAllister var i Leeds og John Spencer var i Chelsea. Resten av laget var samanlagt av spelare frå Aberdeen, Celtic og Rangers. For Skottland, vekte naturlegvis slipen minner om tidlegare utflukt til Wembley og fansen mobiliserte seg massevis til London med ei kjensle av å leva opp til den nidkjære ånda til forgjengarane sine. Tiloka fungerte både med og mot Skottland, sidan England-spelarane var opplyst av den historiske tydinga av kampen og behovet for å visa verdien sin på Euro 96. Før start kunne Stuart Pearce, som var fullback for England, knapt sjå på skottane medan dei gav hendene. "Du har inga venar når du spelar mot eit lag som dette", minnt han seg seinare. Venables var for listaktig til å bli overtala. Han innsåg at laget hans ikkje hadde nok makt til å tru, og han tok Jamie Redknapp til midtbanen i halvtid. Åtte minuttar inn i andre halvlek, var Redknapp involvert i det som førte til at Gary Neville kryssa for Shearer for å opna scoren med ein header. I det neste nøkkelmomentet, då han kom til Stuart McCall sin kryss før Tony Adams, vart Durie slått ned av den glidande utfordringa til forsvararen. McAllister sette ballen på staden, men då han sprang for å ta straffavkastet, rulla ballen litt. Det var nok til at Seaman la merke til det og undra seg om midfieldaren ville stoppe og byrja om. I staden slo han ballen fast, men relativt rett, og Seaman blokkerte spot-kicken. McAllister insisterte seinare på at flyten av ballen ikkje var ein unnskyldning for å missa, men insisterte òg på at om han hadde skora, var han overbevist om at momentumet til Skottland ville ha driva dei til seier. I staden var det berre meir smerte. "Du må halde hendene dine oppe av og til og seia at det var eit stort dyktighetsverk", minnt Hendry seg seinare. Gascoigne sprang til byline og la seg på ryggen medan engelskmenn sprøyte vatn i munnen hans, etterlikna tannlege stol-drikkingsspillet som var fanga på kamera i Hong Kong. Han hadde vore stille i oppstartsmatchen, og skotske gjengene var overbeviste om at Venables skulle erstatta han før han skora. England-bossen skjøna Gascoigne betre enn dei fleste, likevel, etter å ha arbeidd med han i Tottenham. Natta før skotske kampen kunne Gascogine ikkje sova og vitja Venables på hotellrommet hans. Han innbehar at han var uroleg for at han ikkje ville bli utvald til kampen, og Venables sa til han at han ikkje ville bli. Sjåvel med spelaren i tårar, la Venables han tenkja på det i 45 minuttar, før han sa at han spelte og skulle gå av til senga for å sova. Nokre av skotske spelarane forlét banen med den kjensla at dei hadde svika landet sitt, medan mange av engelskspelerane hadde det som underbygde gleda deira. Dei vann nederlanda 4-1, men trøystgolla til Patrick Kluivert for Nederlandane 12 minuttar før slutten gjorde at Skottland vart knocka ut på mål, sjølv om begge landa enda på fire poeng og med ein minus-målskille. England kom til semifinalen, men tapte mot Tyskland på straff. Tapet vart oversett av Berti Vogts, som førte landet sitt til tittelen, og deretter seks år seinare blei han manager for Skottland.
Det er eit spel som Skottland ikkje kan sleppa unna.