Dei same gongene som dei andre, dei same frustrasjonane som dei hadde av for seinare å koma inn på tunnelbaneen. Men denne morgonen samla ein liten gruppe folk seg stille ved minnesmerket til 7.7. Overlevde trøysta kvarandre og delte eit augneblikk med stille refleksjon over det dei hadde opplevd for eit tiår sidan. Tjue-seks menneske vart drepne på eit tog på Piccadilly Line etter at det hadde forlate stasjonen, det verste talet på angrep. Dette var ikkje den offisielle nasjonale stillinga - som kom seinare klokka 11.30. Men på stasjonane som vart ramma - King's Cross, Russell Square, Edgware Road og Aldgate - var det ein ekstra smertefull ting for dei som skulle ombord på toget. Ein av dei som var på King's Cross var Emly Skiba, ein av byansjearbeidarane, som var på veg til Canary Wharf, og som vart rørd til tårar over gjestehvalet. "Eg hadde ikkje tenkt å vera her, eg var berre på vegen. Men det slo plutseleg - så mange døydde", sa ho. Blomster av lysfargar vart henta høgt på Tavistock Square der den siste bombeen sprang på ein fullpakka buss med nummer 30, nesten ein time seinare. Klokka 09.47 BST, då eksplosjonen skjedde, samla ein tett flokk folk seg på veggveien og spredde seg ut på vegen. Legenar frå den nærliggende British Medical Association - som var dei første på scena den dagen - kom tilbake for å minne seg dei 14 menneska dei ikkje kunne berga. Foreldra til eit av ofrene, Anthony Fatayi-Williams, hviskja ein bønn. I den andre sida av vegen stanste ein bussjåfør og såg stille frå taxa si. På tunnelbaneet var stemninga blant passasjerane høgt, men trugsam. Jan Nova, ein estisk mote designer som bur i London, las om 7/7-årsjubileet i metroen på sin cirkelbane på veg til jobb. "Selvfølgelig, når du får tunnelbaneen, tenkjer du på det", sa han. "Men ingen av oss kan vite når og kvar noko kan skje, og difor må du fortsette". Andre londoner viste solidaritet i morges ved å ta del i "walk together" -initiativet, gå av tunnelbane eller bussen eit stopp tidlegare og gå på gong i minne om 7.7. Ein av dei som gjekk på tur denne morgonen var 35-åringen Lins Drabwell, som valde å gå heile den 8,4 mille (13,5 km) frå heimen i Bromley til kontoret sitt i London Bridge. Ho sa at det var "ein lett avgjørelse" å gå "samle" på 10-årsjubileet. "Eg minner meg 7/7 så godt. Eg følte meg veldig trygg. Den kvelden, eg husker denne flokken londonsefolk som gjekk på tur. Det var veldig stille. "Den neste morgonen, når eg gjekk inn, såg eg forretningsmenn på motorcyklar, folk som hadde gøymt ut rostne, gamle motorcyklar, folk som hadde skottar på rulleskor. Det var eit opprør". Det var to gudstjenester ved minnesmerket i Hyde Park den 7. juli, og hertugen av Cambridge kom til å vere med på det andre, svært emosjonelle arrangementet med offra, familiane til ofra, overlevingane og hjelpelaga. Prins William, som var 15 år gamal då mor hans, Diana, døydde, snakka om tapen til Shanie Ryan, som overlevde på King's Cross. Angela Ioannou, som òg var på Hyde Park, sa at det hadde vore ein "tru dag". "Eg trudde ikkje det var meir tårar å gråta", sa ho. "Eg snakka med nokre av dei andre overlevde. Det var å ha dei som har hjelpt meg gjennom det". Tidlegare på dagen, kl. 11.30 BST, samla kontorarbeidarane seg på torget utanfor St. Paul's Cathedral for å markera den nasjonale stillinga. Overlevjarane og slektningane til ofrene vart samla av statsminister David Cameron og hertugen av York inne i katedralen for ein offisiell gudstjeneste, der det høyrde ein lydande melding om einheit. "Besatt det bedøvande sjokket av det som skjedde, var det solidaritet. Det var einheit i sorg", sa biskopen i London, Richard Chartres, i sin tale. Mange av slektningane og overlevingane i forsamlinga - som ikkje var kjent før dei blei brent saman av sprengingane - har vorte faste venar og ein viktig kilde til støtte til kvarandre i det siste tiåret. Carmen Macovei, som var på det øvre dekket av bussen og overlevde, var på gudstjenesten saman med Sarah, som stod ved sida av bussen då bombein sprang. Dei møtte seg på eit av hjelpesentrane for overlevende som var oppretta etter sprengingane - og fann trøst i det faktum at dei delte dei same emosjonane om dagen. Macovei hadde med seg forsiden av Daily Express, der ho kan sjå seg stå i sjokk på bussen. "Eg minner meg at eg stod der etter at det skjedde og tenkte: 'Kva skjedde med bussen min?' Det følt seg framleis som i går. "Det mest forunderlege var måten londonarar reagerte på etter at det skjedde - med tolerering og samhøyre. Det er ei fantastisk by". Bjellet i St. Paul's-kyrkjelyden, som er eit kjendisevne for London, symboliserer motstanden til hovudstaden under Blitz. Det er eit godt auge at London kom saman for å minne ikkje berre dei som døydde 7. juli 2005, men korleis hovudstaden heldt fram, og nekta å la seg skremma av terror. Det var 52 menneske som mista livet då fire sjølvmordsbombarar angrep sentrum av London for ti år sidan. Her er historiene til dei.
På første auke var det ein rush time som alle andre på King's Cross stasjon.