Det er aldri ein god tid å snakka om politikk, men demokratiet byrjar tidleg i staten Iowa. Klokka 7.30 om morgonen, då tåken enda løypte og sola byrja å koma, var møtelokalet i Iowa Falls brannvesenet full kapasitet. Nokre hundre menneske hadde reist frå heile staten for å delta på eit rådhusmøte, fylte alle stoler og hjørner, og spilla inn i korridoren. Men i Trump-era har dei teke på seg eit nytt mål - mange av dei støytte veljarane ser på dei som ein måte å leggja press på president Trump på, ved å sikre at kongressmedlemmar held han til ansvar. Republikanske representantar over heile landet har funne seg på høve til å motta spørsmål og krav frå veljarane. Mange, men ikkje alle, av dei som kjem til, er demokratar, nokre frå progressive grupper som organiserer seg rundt hendingane for å sikre at folk kjem. Men andre er berre frustrerte innbyggjarar, som vil at røysta deira skal høyrast. Alle er representerte av senator Chuck Grassley. Dei fleste av publikum på brannstasjonen var eldre, over femtiåringar. Nokre kom med håndskrevne protestskilder, andre hadde papir med spørsmål på. "Eg er ny på dette", sa ei kvinne som heiter Ingrid. Ho sa at Trumps seier gjorde henne sint. "Eg følte at eg måtte koma. Eg vonar at røysta vår blir større og at vi kan sørge for at republikanarane ikkje berre stemmer langs partilinjene og høyrer på veljarane sine". Og høyr her: Det var akkurat det senator Grassley gjorde, sjølv om nokre av dei følte at han ikkje fullt ut kunne svare på alle dei spørsmålene. Då han kom inn i rommet, byrja han å spørje gruppa kva tema dei ville gjere om. Medan hendene flau i lufta, og folk som strøke for å få han til å lytte, blei det høgt sett ein rekke spørsmål frå Russland til våpen, helsevesen og utdanning. Senator Grassley skreiv spørsmålene ned i ein liten notatboks, og lova å svare på dei i den rekken dei vart spurt. Dei fleste av spørsmålane var om president Obamas helseveseleg - Affordable Care Act. Spørsmålene om dette var lidenskaplege, ettersom folk snakka om sine personlige opplevingar med Obamacare, og redsla for at dei kunne mista dekning under presidentskapet til Trump. Ein eldre mann møtte på vegne av ein ven som hadde ein son som var alvorleg sjuk. Han fortalde senatoren om at "foreldra hans sannsynligvis vil måtte møta konkurs akkurat som dei står overfor pensjon". Andre vitnebrøll spegla i kor stor grad folk her er avhengige av statlig subsidisert helseforsikring. "Eg er på Obamacare, og hadde det ikkje vore for Obamacare, kunne vi ikkje ha råd til forsikring", sa Chris Petersen, ein insulin-avhengig diabetiker som har ein gård meir enn ein time unna. "Eg har ei gåve til deg", sa han til senatoren, medan han heldt fram ein kasse med Tums, eit medisin som blir brukt for å lindra magesår, "du skal ha bruk for dei i dei neste få åra". Då ein mann med glasöglar i gråa trøya stilte ei spurnad om den nasjonale gjelden, vart det vanskeleg. Då senator Grassley svara og refererte til skattplanane til president Trump, byrja folk å klandra. "Høyjer skattane til Trump", ropa ein mann på baksiden av rommet. "Alt går til ein liten pengesum", ropa ei kvinne. Då Zalmay Naizy, ein afghanar som hadde vore tolk for den amerikanske hæren, spurde, vart det nesten tomt i salen. "Eg er ein muslim i dette landet, kven skal redde meg her? Eg har vorte skoten to gonger, eg har vorte bombet ein gong, ingen bryr seg om meg. Men eg var med USA". Det vart eit jubel i lokalet, og medan senatoren ikkje svara på spørsmålet sitt med ein gong, velte han å gå vidare til eit anna spørsmål om handelsavtaler, men han kom tilbake til det seinare og lova å hjelpa Zalmay, ettersom han stod ved sida hans. Dette rådhuset vart halde i ein fylke som stemde for Donald Trump med stort marginal. Han har møtt kritikk for å ha halde dei fleste i solid republikanske område. Eventen ved brannstasjonen var ein av to på same dagen. Seinare, i kjelleren til fengselet til Hancock County Sheriff, samla ein annan mengd. Endå ein gong var mange som venta utanfor, ettersom rommet var fullt. Stemningen var spent. "Eg vil ha avsetjingar", ropte ein mann bakfra. "Kvifor er du imot statleg helsestøyt, men ta det sjølv?" spurde ein annan. Obamacare dominerte agenda her òg, med meir personlege historier. Og Jamet, ein invandrar frå Chile, sa til senatoren: "Vi gjer dette landet stort", og han spurde: "Korleis kan du stå opp for invandrarane?" "Vi treng folk som står opp for den vanlege arbeidaren", sa Chris Petersen, ein bond med familien Tom, som eg hadde møtt på rådhuset i fyrste runde. Hans meining er ikkje så forskjellig frå meiningane til Donald Trump-tilhengjarar, som under kampanjen gong på gong sa til meg at politikarar ikkje representerer dei. Nokre som stemma for han var på byhuset til senator Grassley, i eit uttrykk for solidaritet. Jim Carson beskylde demokratane ved hendingane for å "prøve å hindra den gode politikken til Mr. Trump". Då eg spurde Senator Grassley om han ville konfrontera presidenten med raseriet i bystyresmaktene, sa han at han ville halde fram med å diskutere det med kollegaane sine på Capitol Hill. "Eg trur ikkje du bør sjå det som å truga Trump. Eg trur du bør sjå det som Kongressen som gjer jobben sin og presidenten som gjer jobben sin". Det var ei folkeråande røyrsle som bidrog til å setja grunnlaget for eit Trump-presidentskap, og no prøver ein annan å truga det. For nokre veljarar er den einaste måten å få president Trump på å trenge på kongressen. Senatorar som Chuck Grassley må balansera mellom støtten til den republikanske agendaen og klagane til veljarane som held dei i embetet. Desse sceneane vi ser på desse møtene i USA, minna oss på dei tidlege dagar under Obama-administrasjonen, då konservative gjekk på folkehuse for å presse representantane i kongressen om helsestøyt, noko som blei kjent som Tea Party-rørsla. "Amerika er byrja å koka", sa Chris Petersen til meg då eg møtte han seinare på gården hans.
Republikanske politikarar kjem heim til distrikta sine i ein flom av kritikk, ettersom mange vil vite korleis dei vil rekna President Trump til ansvar.