Han er ein av 15 born til foreldra i Vest-Afrika, og han minner at dei store sengane gradvis fylte soverommet til det ikkje var lenger mulig å opna vinda. Dei som kom til Paris, måtte då sova i stua i leiligheten sin i den sørøstlege randstaden. "Vi fortalde historier til kvarandre om kvelden", fortel 40-åringen. "Eg har alltid likt å bu i ein boligbygg fordi vi er på toppen av kvarandre. Mokobe, som har vore med på ulike arrangementar i over to tiår, trur at røtene hans i bybyar har gjeve han ein framgang som artist. Dette bildet avviser det etniske innlandet i franske byar som ghettor. Marginalisering er ofte skulda for regelmessige urolege bølger og for å ha ført til oppvekst av jihadistar som tok til Paris i fjor og Nice i juli. Etter angrepet på Charlie Hebdo i januar 2015 fordømde den franske statsministeren "geografisk, sosial og etnisk apartheid". Mokobe ser den lyse sida av forstadstadartene. Underhaldningsfolk som Mokobe og idrettsstjernar er ikkje dei einaste som kjem opp frå forstadartene og trivdar. To tredeler av dei som budde der for ti år sidan, har forlate landet og blitt erstatta av nykomlingar, som vanlegvis er andre migrantfamiliar, seier Christophe Guilluy, ein geograf. Det er sant at ZUS har dårleg poeng på alle økonomiske indikatorar. Arbeidsleiken er to til tre gonger større enn den nasjonale. "Dagens arbeidsledige bybyar er ikkje det same som i går, og dei vil ikkje bli det same i morgon", som Guilluy seier. For dei fleste er ZUS-områda transitsonar. Om dei var fangar, ville dei vore fulle av pensjonistar. "Utrett i tårnblokkane ser du menn som spelar kort, akkurat som i landsbyar", seier Guilluy. Men det som først slår deg i ei byby er kor unge folk er. Dei som gjorde opprør i 1990 er no over 50 og har gått vidare. "Det er ikkje dei som kaster stein på politibilar i dag", seier Guilluy. "Dette viser den reelle økonomiske integrasjonen av folk som har forlate forstad". Moussa Camara har arbeidd med å kanalisera ungdomsenergien i innvandrardistrikta i nesten ti år. I 2007, som ein nybegynning entreprenør frå ein grov eiendom i Cergy-Pontoise, vest for Paris, bestemte han seg for å gripe til handling etter at politiet skutt og skadde ein einhemleg gutt medan han jagte jubelryttarar. Han er ein av dei som har hatt ein stor framgangsmotmeining, og han er ein av dei som har hatt ein stor framgangsmotmeining. Han er ein av dei som har hatt ein stor framgangsmotmeining, og han er ein av dei som har hatt ein stor framgangsmotmeining. "Når du bur i ein nabolag med så mange sosiale problem og det einaste du har å gjere er å starta ein bedrift, er ikkje graden og viljen den same", seier han. "Her, når du gjev ungar ein sjanse, gjev dei alt dei har". "Når folk seier at du kjem frå Aubervilliers, seier eg ja, men så gjekk eg til London og så kom eg tilbake frå London og integrerte ein handelshøgskole. Eg er stolt og sørgjer alltid for at folk veit at eg kjem frå Aubervilliers". Sharron Manikon, 34, entreprenør, fødd og oppvokst i Aubervilliers, nordvest for Paris Kvinner i banlieue-området Det å ha noko å bevise er ein stor motivasjon for mange barn til migranter. Sandra Meknassi, som har besteforeldrar som kom frå Nord-Afrika, vaks opp på ein rådsdom i Goussainville, nord for Paris. På skulen sa skulleruten hennar ein gong, framfor heile klassen, at ho burde gløyma seg å studere jura. "Mitt draum", hevdar ho, "er å koma tilbake til den gamle skulen min og seia til den læraren: 'Så her.'" Skoler i banlieue, til trass for det dårlege bildet dei har, oppfyller i det store og heile sin rolle. Andelen av dei som tek bachelor-utdanninga og lykkes er berre 5-8% lavere i ZUS enn andre stader. "Det får meg til å gråta", seier han. Utdanning er sjølvsagt ikkje ein automatisk billett ut av banlieue. For kvar tenace Sandra, vil mange ikkje nå sitt potensial. Nokre blir verande i banlieue på grunn av stor uheldigheit. Sosiologen Emmanuelle Santelli har studert ei hel gruppe skolebarn frå ein ZUS nær Lyon, og følgt etter dei til dei er voksen. I slutten av 20-åra hadde halvparten av dei flytta ut av området. Tre fjerdedeler av dei hadde arbeid, mange hadde fast arbeid, men dei fleste hadde usikre jobbar som ikkje passar kompetansen deira. Det som er viktig er at dei som er av utanlandsk opphav, gjekk dårlegare enn dei med franske røter. Det finst sosial mobilitet i den forstand at borna til migrantane gjer det betre enn foreldra sine, seier Santelli. "Men dei må ikkje samanlikna seg med foreldra eller besteforeldra", tilfører ho. "De må framfor alt samanlikna seg med andre franskmenn i same alder". I den forbindelse er dei i ein uvanvitig situasjon. Han seier at dei som går i banlieue-studentar får mange høve og mange griper dei, men den vanlege tankegangen oppmuntrar dei ikkje til å gjera det. "Dette er ein måte å få dei som har høy prestasjon til å føle at dei svek", seier Bekri, som òg er lærar. "Dette er vanskeleg for dei beste studentane. Han seier at franske forstadsområde går gjennom den same prosessen som har sett fattige folk flytta til slumbyar i håp om eit betre liv over heile verda. "Rags-to-rich" -historiar er sjeldne. Normen er det Guilluy kallar "invisible social ascent" - familiar som gradvis, stille og godt forbedrar livet sitt. Marie Monroy, som underviser i litteratur på ei skule i Maurepas, opplever integrering i fransk stil i klasserommet sitt kvar dag. Den tredje av elevane hennar som har utlendske røter, presterer ikkje annerledes enn dei andre, seier ho: "No er det nokre born som ikkje vil eller kan læra, men det har absolutt ikkje noko med opprinninga si å gjera". Om franske bydele var for å ha tilført desperasjon og jihadisme, ville Abdelghani Merah ha vore eit startskyne vitne for forsvaret. Han er bror til Mohamed Merah, den første hjemme-vokste jihadisten i Frankrike. Dei vaks opp i dei same sink-egeta i Toulouse, men følgde svært ulike vegar. Mohamed kjemte eit sinne mot Frankrike og lova å kjempa mot "ufeldane"; han drap jødiske skolelærar og soldatar under ein skyting i 2012. 39-åringen går no rundt i boligbyggjar i Nice-området for å hylla dei "valige" franske verdiane. "Frontet mot innvandring", seier han, "er ikkje det Frankrike handlar om". Mohamed døydde utan barn i ein hagl av politikular som var 23 år gamal. Abdelghani har ein 20-åring som studerer på ein topp-handelskul.
Som mange franske rapstjernar, har Mokobe fått inspirasjon frå å ha vaks opp i ein av dei dystre "banlieue" (forstadane) der innvandrarar utgjører ein stor del av folkesetnaden.