World Ranger Day (31 juli) er eit arrangement som vert tidlegast tidlegast tidlegast, og er dedikert til dei menn og kvinner som har sett seg på frontlinjen for å verna dyrelivet vårt mot ein av dei største væpna plaga i det 21. århundret. Nokre vurderer at bandar av strøvare dreper to eller tre rangarar kvar veke i dyreparker i Afrika. Og sjølv om nokre nylege studiar tyder på at elefantdrapet har sakte, trur nokre eksperter at fallet i dødsfallet kan vera på grunn av at færre elefanter lever og kan bli jagd. Organiserte kriminelle med avanserte GPS-systemer og drepande våpen ser ut til å ikkje stoppe for å få tuskar og horn til å seljast på asiatiske markeder for millionar av dollar. Farai Sevenzo: "Det er ikkje overraskende at den langvarige opprøret i Sør-Sudan har påverka dyr og dei som prøver å verna dei". Ei ny undersøking som WWF gjorde av dyrevernar i Afrika, viste at nokre av desse gardvarnarane knapt hadde utstyr, inkludert støvlar, til å kjempe mot strøvare i Tanzania og Demokratiske republikken Kongo, og at dei ofte vart forlate som ein låg prioritering for regjeringar. 75% av dei som vart spurte, sa at dei hadde vorte truga av medlemmer av samfunnet for arbeidet dei gjer for å verna dyrelivet, og ein fantastisk andel (54%) sa at dei ikkje ville at borna deira skulle bli hagehusvaktar. Dette er dårleg nyhet for elefanter, næsehorn og gorilla som går langs vegen for å døy ut. For berre to veker sidan gav Zimbabwe Parks and Wildlife Management Authority ut ein anbud for å leverere nye kjøretøy til styresmennene sine og ein annonse for to nye leiarar, akkurat då dei som arbeidde for å stoppe strøkejakkarar i 45 grader Celsius, ikkje hadde fått løn i tre månader. Medlemmar i ein parlamentarisk miljøutvalg la merke til mangelen på prioriteringar og vart ikkje imponert. Det er òg klårt at trykket på ein gardvakt kan koma frå dei sjølve, så det er ikkje underleg at nokre av dei endrar seg frå å vera viltvaktarar til å vera strøkejakarar berre for å halda seg i live. Verktøyene til handelen deira kan vera enkle - avisa viser at nokre av dei vart arrestert med eit par riflar, ein stemmeslyd, ammunisjon, ein kniv, ein fakkel og ein fluktbil - men samspillet deira med lokale høvdingar gjer dei meir dødelege for dyr og gardvakter. Det er ikkje overraskende at elefanter og gardvakter i Kongo døyr på grunn av væpna militasjonar, og at den langvarige opprøret i Sør-Sudan har påverka dyr og menn og kvinner som prøver å verna dei. Direktøren for Lantoto National Game Park i Sør-Sudan, der 10 elefanter vart drepne av strøvare i juni, seier at det er instabiliteten i landet hans som er skuld. "Dyr er som menneske, og når det er kontinuerleg kamp og jakt i landet, har dei tendens til å rømma på leit etter fredelege omgivelser", sa Colino Natal Lasuba nyleg til Radio Tamazuj i Sør-Sudan. Han sa at park rangers møtte utfordringar som kraftig regn, mangel på logistikk og kommunikasjonsutstyr, utilstrekkelege tal - og den uunngåelege samkundane med væpna strøvare. Virunga National Park i DR Congo - heim for dei truande gorillaane og den eldste parken i Afrika - dokumenterer rangers som døyr i løpet av jobben og har oppretta ein fond for å hjelpa enkjene deira. Ein av dei siste som døydde var 40-åringen Sebinyenzi Bavukirahe Yacinthe, som etterlét seg ei kone og åtte born mellom to og 16 år i januar. I mars blei Fidele Mulonga Mulegalegalega og Venant Mumbere Muvesevese drepne i eit angrep frå Mai Mai-rebellane. "Disse døda bryt den ufattelege grensa på 150 rangers som vart mista på eit tiår her i Virunga, over 10 av dei i det siste året", sa Emmanuel de Merode, direktør for parken, i ein uttale då. "Trass i den store framgangen vi har gjort her på mange område, kan vi ikkje halde fram med slike tap i det som framleis er det farligaste verndsarbeidet i verda". Om det er Boma-nasjonsparken i Sør-Sudan, Garamba-nasjonsparken i DR Congo eller Kruger-nasjonsparken i Sør-Afrika, så øker strøvarane eldkrafta si og konsekvensane for gardene er alvorlige. Det skaper ein ny slags "ranger-trauma" når du ser så mange slakta dyr som legg av i savana, inkludert nære og elefantkalvar. Dyrene skiller ikkje mellom strøvare og rangarar, og derfor har nokre av dei døde rangarane blitt trampet i hjel av elefantane dei verna. Afrika-regjeringar burde behandle utbredinga av strømsjakt som eit nødstilfelle for nasjonal tryggleik, og sette ein stor del av forsvarsbudsjettet til å kjempa mot det.
I denne serien av brev frå afrikanske journalistar, ser filmskaparen og kolumnisten Farai Sevenzo på dei mest utsette i kampen mot strøkejakarar i Afrika.