Då han såg valmøtet på valkvelden 2015, på den fyrste gongen på Big Ben, byrja han å feira den første meiriluta i 23 år. Men vellykkja med å halshugga dei i koalisjonen hans viste seg å vera ein forbannelse. Utan meiriluta hadde det vore lettere å utsette EU-avstemninga som førte til at han fall, og skulda dei kjedelege liberal-demokratane for forsinkinga. Sjansen gjekk tapt. I staden presset han, med den framsøking han høyrer på å gjere seg til. Og ein annan del av lukka vendte seg mot han. Han såg Labour-partiet velja Jeremy Corbyn til etterfølgjar for Ed Miliband. Han var ikkje klar over kor mykje dette betyr, men han gjorde seg klar til livet etter folkeavstemninga og den deilege sjansen til å omforma regjeringa si for ein lengre "svanesong". Men Corbyn sin ljosme folkeavstemningskampanje - og u-populæriteten hans blant mange eldre Labour-veljarar som slo seg til Brexits melding - forverra konsekvensane av beslutninga til Cameron om å gå til avstemming. Og det var ingen veg tilbake. Han er i den uvanlege posisjonen å forlita seg på at argumentet hans for folkeavstemninga blir misbrukt, for å få sitt rykte til å stiga. Om ein tilbaketrekking blir unngåd, og Brexit ser ut til å vera rolegare enn den stormfulle prognosen til Cameron-Osborne - fullført med torden, lyn og finanspest - då kan han bli sett på som ein viktig overgangsfigur som forlét landet sterkt nok til å tilpassa seg til ein grunnleggjande konstitusjonell endring. Om ikkje, vil han sikkert bli sett på - i det minste i dei neste åra - som ein statsminister som har vorte forrådd av sin overmot, og som ein leiar som er for svak til å vere i lag med eit parti som endå er splittet av splittet på slutten av Thatcher-era, og som framleis er ein åpenbar og nedbrytande kløft, men som er mindre dårleg enn Labour. Cameron gav dei "progressive" reforma han lovde - han ville nevne homofile ekteskap og den nasjonale levande løna - men hadde aldri ein sjanse for å få tilbake ein part som mange av medlemmane ikkje ville ha dei. Så etterlevelsen hans vil i stor grad avhenge av utførslene til etterfølgjaren hans. Men tenk på farene. Ein regjeringsparti som vart delt opp, som var vanskelegare enn før. Finansstyrkar som vart veksa opp av marknadene og forretningsdrifta som ikkje trudde at forhandlingane ville gje dei velstand, og som ville ta investeringane sine til andre stader. Kanskje ein uavhengighetsreddar-fullmottar-fullmottar-fullmottar-fullmottar-fullmottar-fullmottar-fullmottar-fullmottar-fullmottar-fullmottar-fullmottar-fullmottar-fullmottar-fullmottar-fullmottar-fullmottar-fullmottar-fullmottar-fullmottar-fullmottar-fullmottar-fullmottar-fullmottar-fullmottar-fullmottar-fullmottar-fullmottar-fullmottar-fullmottar-fullmottar-fullmottar-fullmottar-fullmottar-fullmottar-fullmottar-fullmottar-mottar-fullmottar-mottar-fullmottar-mottar-fullmottar-mottar-full-mottar-mottar-full-mottar-mottar-mottar-full-mottar-mottar-mottar-mottar-mottar-mottar-mottar-mottar-mottar-mottar-mottar-mottar-mottar-mottar-mottar-mottar-mottar-mottar-mottar-mottar-mottar-mottar-mottar-mottar-mottar-mottar-mottar-mottar-mottar-mottar-mottar-ar-mottar-mottar-mottar-mottar-mottar-mottar-mottar-mottar-mottar-mottar-mottar-mottar-mottar-mottar-mottar-mottar-mottar-mottar-mottar- Han kan finna seg i botnen av dei moderne, og støyta på Anthony Eden, som ein amerikansk utanriksminister sa at Storbritannia hadde mista eit imperium og ikkje funne ein rolle enda. Den allgjengelege kjensla av mislykke som følgde Suez - mykje større enn skala av fiaskoen sjølv - kunne lett koma tilbake. Cameron treng ein vellykket Brexit for å bevise at han tok feil og - med ein kjensle av paradoks som han vil nyta - rehabilitera den korte og eksplosiv andre perioden. Bak den polerte gode humoren til fråspurnadstida til den siste statsministeren hans, det er ironien som klymer seg til han når han forlater Downing Street - kabinettet hans, alle styresmaktene hans og katten hans. Han er ein ung mann, med ein karriere som står foran han, og han vil skjøna godt kor viktig det er for han at det politiske barometeret vert "rettferdig" i det første eller to året av Theresa May. Etter å ha vore i gang med å gå på avgangsanlegg frå Corbyn i Europa, vil Cameron nyte det offisielle opposisjonen som går i stykker i ei val av leiarskap, og det vil sikkert bli ein bitter etterkant, kven som helst som vinner. Og han lurer kanskje på om det, djupt i den usikkerheita som følgjer denne prosessen, finst ein politisk omstilling som vil forundra og forunda venstresida i ei lang periode framover. For ein dag kan historia sjå Cameron som ein av dei siste statsministrane i sitt slag. Kven kan seia, etter lidenskapane i den siste månaden, at dei to partia som har dominert politikken vår i nesten eit århundre, vil sjå ut som dei same i den neste generasjonen? Han vil truleg leve lenge nok til å sjå endringane som dei siste par lidenskaplege ukane, til tross for alt dramaet, berre har vore ei forbereding til. James Naughtie er BBC News Book Editor og presenterar Bookclub på BBC Radio 4. Han var presenter på programmet Today frå 1994 til 2015.
David Cameron hadde ikkje meir flau enn han klarte å vinne.