Theresa May har sagt at ho vil halde fri handel mellom Storbritannia og EU så langt som mulig. Ein av dei oppsjonane som har vore framd, om dei to partane ikkje kan samde om ein fullstendig frihandelsavtale, er sektorsavtaler. Dei kan omfatta biler, til dømes, eller kanskje finanstjenester. Men det er eit problem med denne tilnærminga: Reglar i Vordshandelsorganisasjonen. Kanskje den mest grunnleggende ideen bak WTO-reglene er ikkje-diskriminering. Det går under det ganske forvirrande namnet "most favorised nation". Det er artikkel 1 i WTO sin hovudlovsavtale. Det tyder at du må gje alle WTO-medlemmar den same graden av tilgang til heimamarkedet ditt som du gir til den mest favoriserte nasjonen. Ein favør for ein skal gjevast til alle. Du bør ikkje diskriminera for eller mot nokon WTO-medlem. Det finst nokre situasjonar der reglane tillater land å avvikja frå dette prinsippet - den som er relevante her er for frihandelssoner og tollunionar (dei to har viktige likheter, men er ikkje det same). Reglene i WTO seier at medlemsland "innser det ønskverdig å auka handelsfridom gjennom å utvikla, gjennom frivillige avtaler, ein tynnare integrasjon mellom økonomiane til land som er part i slike avtaler". Så ei handelsavtale mellom Storbritannia og EU ville vera tillate etter WTO-reglane, i det heile tatt velkomne, sjølv om det er noko som er i si natur diskriminerande. Det ville innebera at EU og Storbritannia diskriminerer i favør av kvarandre mot land utanfor. EU har sjølvsagt den same effekten, og tilbyr medlemmane sine betre tilgang til marknadane til kvarandre enn til Kina eller USA, til dømes. Men det er ein fangst. Reglane i WTO seier at slike avtaler skal dekka "i vesentleg all handelen" mellom medlemmane av tollunionen eller frihandelsøya. Kva betyr "i vesentleg grad alle"? Det finst nokre rettspråk som har røra dette. Ein tvist mellom Tyrkia (som har ein tollunionsavtale med EU) og India gjekk til WTOs appelleringsorgan, som i rapporten sin sa: "Det er likevel klart at 'i vesentleg grad all handelen' ikkje er det same som all handelen, og at 'i vesentleg grad all handelen' er noko som er mykje meir enn berre ein del av handelen". Ikkje så nøye som du kunne håpa, men alle handelseksperta eg har snakka med, seier at ei avtale som dekker berre nokre få sektorar ikkje ville kvalifisera. Dette ser ut til å bli styrkt av det som ein WTO-stridspanel sa i eit anna tilfelle. Dette, som det er tilfellet, var om bilar, ein avtale mellom USA og Canada på 1960-talet kjent som Auto-pakta. Det er ein linje i dommen til panelen som er særleg relevant her: "Auto-pakta er likevel ein rent sektorsavtale som ikkje oppfyller kravene i artikkel XXIV: 8" - det er bestemmelsen som fastsetter kravet om "i det vesentlege all handel". Så ei så smal sektorlover avtale kunne vel vore sårbar for å bli utfordra i WTO. Men ville det verkeleg skje? Det ser ut til å vera ei stor motvilje til å utfordra desse avtalene. (Tvista mellom India og Tyrkia og Auto Pact handla ikkje i det store heile om dei breiare handelsavtalene, men om særskilde restriksjonar som klageren tenkte var i strid med reglane.) Over 600 av dei er meldt til WTO eller til den forgjengande avtalen, den generelle avtalen om toll og handel. Mange tenkjer at dei gjer "nesten all handel" meir trugeleg ved å avdekke ulike sektorar. Men det gjer at land ikkje vil utfordra andre, av frykt for å kasta ein uønsket lys på dei sjølve avtaleane. Som ein høgt representant for handel sa til meg: "Det er noko som går utover glass hus". Så ein sektorsavtale mellom Storbritannia og EU kan bli utfordra, men det vil avhenge av om eit land vil gjere det. Tenk på bilane. Det er ein annan faktor som kan gjera utfordringar mindre sannsynlege. Japan og USA har bilindustrien som er til stede i Europa og kan ha nytte av ei avtale mellom EU og Storbritannia. Så kanskje vi kan komme unna med ei smal handelsavtale. Likevel, vil usikkerheten ikkje vera velkomm for den bransjen. Det er òg ein mulighet for å ignorera alle uheldige WTO-regler. WTO har inga reelle styresmakter for å gjennomføre. Det kan tillata den andre parten å gjentakast, men det kan ikkje arrestere handelsministeren. På den andre sida ser det ut til at den britiske regjeringa er interessert i det regelbaserte systemet for internasjonal handel og at det kanskje er svært ubehageleg å trotsa ei dom, og det er ein allmenne grunn til at om Storbritannia og EU skal ha ein handelsavtale, så skal det dekkjas så mange sektorer som mulig, for å redusere sjansane for at WTO skal trekkjast.
Det ser ut til at Storbritannia er på veg ut av det indre markedet i EU, og kanskje ut av tollunionen.