For tretti år sidan utfordra han den meksikanske Lupe Pintor for beltet sitt i WBC Bantamweight. Trass i at han truga å dominera i dei tidlege stadiene av kampen, blei han knocka ut i den 12. runden, og fekk aldri mer bevisstheit. I ein typisk hard kamp om livet overlevde han i to månader til, men 4. november 1980 døydde Johnny Owen til slutt av dei forferdelege høvelet. Han blei fødd i ei stor familie i Merthyr, og lærte snart å stå opp for seg sjølv, og byrja å interessera seg for boksing då han var åtte år gamal. Han skulle halda fram i amatørsporten til han var 20, ein uvanleg lang tid etter moderne standarder; han vann 106 av dei 124 kampene. Han kjempte for Wales 17 gonger, og var seigar på 15 høve. Likevel, til trass for denne imponerande rekorden, seier Merthyr-boksskrivar og profesjonell dommar, Winford Jones, at det sanne talentet til Johnny ikkje låg i det kortere formatet i sporten. "Johnny var ein maskin. Han var ikkje sterk på det, men han kunne slå så sterkt som andre av si vekt. "Han kunne slå seg i timevis, og kunne bera motstandarane ned ved å overleva dei. Du kunne sjå dette talentet langt meir i 12 og 15 rundar profesjonelle kamper enn du kunne i dei tre rundane som er tillate i amatørbokse". Profesjonell karrieren hans varte berre fire år, frå 1976 til 1980, men i den tida hadde han 28 kamper; han vann 25, vann med ein og tapte to. Han vann den første nederlaget sin mot Juan Francisco Rodriguez i ein kamp om det europeiske belte. I det som no vert sett på som ein parodi av ein heimbybeslutning, gav dommarane Rodriguez ein kamp som Owen hadde hatt overtaket i. Det andre og siste nederlaget hans kom i det fatale samanstøtet med Pintor, ein kamp der han i det minste heldt seg til, og kunne ha vunne, hadde det ikkje vore for hovudskader han hadde fått. Men på eit tidspunkt var rekordet til Owen 22-0 og vann den første kampen mot den tidlegare walisiske mesteren, George Sutton. I den sjette kampen hans såg han igjen Sutton for å vinna den walisiske tittelen. I november 1978 vart han Commonwealth-meister, og stoppte den italiensk-australske Paul Ferreri. Owen kasta ikkje bort tid på å hevna det kontroversielle nederlaget til Rodriguez våren 1979. berre eit år seinare overgjekk han han på ein overtydande måte i ein omkamp i Ebbw Vale, og sette opp sin sjanse til verdstitel mot Pintor. "I det eg trur må ha vore den fjerde eller femte kampen hans, husker eg at han tok ein irsk gutt, og eg måtte stoppe det i den fjerde runden fordi Johnny myrde han. "Det får deg til å tenke på kva som skjedde med Johnny nokre år seinare. "Men han var fryktlaus, du kunne sjå, sjølv då, at han hadde karaktertrekkene til ein mester, og dessverre potensial til å bli skadd, fordi han aldri ville gje etter, og aldri ta eit baktrekk i ein kamp". Han var den skjemmeste og mest uvanlege av alle karakterane i mediane. Han ville berre ta imot motstandaren sin i ein veving, og ikkje stå i konflikt eller snakke med han. Han avviste alle, bortsett frå ei handfull små intervjuar. Kanskje boksjournalisten Hugh McIlvanney oppsummerte det best, då han skreiv: "Tragedien med Johnny Owen var at han berre kunne artikulere i det mest dødelege språket". Då Owen vart slått ned i den niande runden av WBC-tittelutfordringa i Los Angeles, var det første gongen han hadde stått på kanvaset i sitt profesjonelle liv. Men han skulle gå ned to gonger til i den tolvte runden, aldri å koma opp frå den andre. Arven til Johnny Owen lever vidare i Merthyr. Etter at han døydde, vart det sett opp ein nødhjelpsfond på £100.000 for å ta vare på han, og i staden, i samsvar med viljen til familien hans, blei det oppretta ei særleg barnehjelp ved Prince Charles Hospital i byen. Viktige tryggleiksleksholder blei lært, då det vart klårt etter at han døydde, at Johnny var fødd med ei kritisk svakheit i hovudskallen. I staden for bitterheit, gav familien hans Lupe Pintor ei hand av vennskap og solidaritet i boksing, og telegraferte han kort etter at Johnny døydde, for å oppfordra han til å ikkje kjenna seg skyldig og fortsette å boks. "Før avdekningen spurde eg Lupe, på mitt skrapa spansk, korleis han fann dagen, og han svara 'Mye kjipt'. "Men han kom likevel, og folket i Merthyr gav han ein fantastisk mottaking. Eg trur det talar mykje for Merthyr, og spesielt for Lupe og Dick". "Eg gråt då eg såg dei klemma seg foran Johnny sin statue. "Det er eit bilde som alle boksarar burde ha før dei set ein tå i ein ring, fordi det innebar ei æra og gjensidig respekt som alltid burde finnast i denne sporten".
I den walisiske boksinglegenden, har ingen stjerne brent så sterkt, eller i så kort tid, som "Merthyr Matchstick", Johnny Owen.