Du treng berre å sjå på det foreståande (endå ein annan) presidentvalget mellom Bush og Clinton i USA i 2016 for å sjå at det må vere noko i ideen. Og det er det i Saudi-Arabia. Men, i sann Saudi-Arabia-stil, handlar om ein mykje større familie og pengane som er involvert er så mykje større. I tillegg har nokre andre lange familieforetak i området (som Gaddafi og Mubarak) gått under i ein haug av uvent. Kritikarane og fiendane til den regjerande familien i Saudi-Arabia, som har mykje å bytte inn og ut av landet, har spått at når kong Abdullah bin Abdulaziz døyr, som han gjorde fredag, vil det gå eit stort rot i kaos. Dei hadde vonde at splittingane og stridigheitane mellom dei rivaliserande fraksjonane innanfor den regjerande familien ville spreia seg utover i verda - men det har ikkje skjedd. Og, i det minste for no, har den regjerande familien vist at dei veit nøyaktig kva som trengs for å halde seg til makta. Den gamle kongen i Saudi-Arabia vart gravlagd og ein ny konge vart innsett på trona på kort tid. Og landet erklærte at det var "business as usual". Samtalane mellom medlemmar av den første familien i Saudi-Arabia om kven som får kva jobb må gjera dei kvifte samtalane i 2010 for å danne ei koalisjonsregjering i Storbritannia som ein gong i parken. Det viktigaste å merke seg er at kong Salman har utnevnt halvbroren sin, prins Muqrin, til kronprins og neste i køyen til trona. Konfirmasjonen av Mohammed bin Nayef som vise-kronprins er eit viktig signal og eit forsøk på å segla avtalen for den neste generasjonen av barnebarn som alle kjem for posisjon i framtida. Men det er for tidleg å seia kva som vil skje, og intrigane om den langvarige etterfølginga vil fortsette. Som dei siste åra i Midtøsten har vist, finst det ingen garantiar. Familiapolitikk åleine, utfordringane for dei saudiske herskarane held fram å multiplisere seg, både i landet og utanlands. I landet er det inga teikn på at nokon har funne ein langvarig løysing på dei økonomiske og sosiale problemene i landet. Arbeidsleiken er høg og folkesetnaden veks, særleg dei unge er urolege og hungrige etter endringar. For mange saudiarabiske borgarar er det statlege jobbar som gjer at dei kan finne seg fram, og menneskerettane i landet held fram med å tiltrekke seg vanrøve over heile verda. Kvinnersettar, eller meir nøyaktig ikkje-rettar, er òg ein krenkjande plage, med forbodet på kvinnelege sjåførar berre eit element i ei lang liste over restriksjonar. I mellomtiden, utover maktens senter i Riyadh, fortset ting å forverra seg frå det saudiske synsvipet. Det finst problem med den shiitiske minoriteten i det austlege landet. Nabolaget Bahrain, som er styrt av sunniar, men med ein shiitisk majoritet, er òg ein pågående kjelde til bekymring for Riyadh, liksom Yemen, der shiitiske opprørarar no ser ut til å ha overhand i ein kamp mot regjeringa. Men framfor alt er Iran den store terroristen i regionen, og dei saudiske arabarane ser at Teheran gjer det heile tida. Dei er mest urolege for det iranske kjernefysiske programmet, men òg for innverknaden det har på Irak gjennom den shiitiske majoriteten i landet. Leidarane i den frie verda kom med ei stor entourage, eit synleg uttrykk for støtte til Saudi-Arabia. Forholdet mellom USA og Saudi-Arabia har hatt sine opp og nedgangar (samsvik om framgangsmåten til Iran er eit aktuelt døme), men banden er framleis sterk. Men i ei tid med stor ustabilitet i Midtøsten er det eit puslespill for mange kritikarar om at dette forholdet held fram. Mange skjønar ikkje kvifor Vesten generelt, og spesielt USA og Storbritannia, nekter å klippa strengen. "Følg pengane", er eit for grovt svar. Men pengane er ein faktor. Saudi-Arabia har enorme kontantreserver som er opparbeidde i løpet av dei siste ti åra. Dei har enorme innverknader på økonomien i Vesten, frå bank til fast eiendom. Og sjølvsagt er det olje. For no er det Saudi-Arabia som opprettholder oljeproduksjonen til ein låg pris. Dei har råd til det, med tanke på dei enorme kontantreservane. Frå ein amerikansk synsvinkel har dei nedsatte oljeprisane òg den velkomne effekten av å forårsake store økonomiske problemer for Russland. Og for å forstå at det er vanskeleg å bryte takka, trass i all uroen for menneskerettar og dei påståtte ufattelege finansieringsskjema som kjem frå rike saudiaraber til alle slags grupper som er motstandarar av vestlege interesser og verdiar, så treng me berre å spørje dei amerikanske leiarane om dei kunne tenkja på ein måte å sjå Midtøsten utan Saudi-Arabia.
Makten er på mange måtar ein familieforetak.