For det første betaler BBC under - og somme gonger langt under - markedsrate, både på ledelsen og i høve til toppsendingstalent. For det andre vil denne handlinga vise seg å vera inflasjonær. Dei på lista vil tenke: "Kvifor får den dårlegare presentatoren meir enn meg?" - og vil kreve ein lønnshøving. Allereie på jorda vert talentagentane avsløra for å ha overdrevet kor mykje visse folk blir betalt - for å få ein god avtale for klientane sine - eller for å ha fleire klientar som gjer det same, men med svært ulike lønn. Det er i naturen til kringkastinga at sjåarar og høyrer utviklar ei tilknyting til desse såkalla stjernene. Nokre dei liker, andre dei hatar; og nesten alle dei vil ha ei meining om. Denne meining vil bli fundamentalt endra av kunnskapen om kor mykje desse kringkastingar lagar. Ikkje alle tal som er utgjeve i dag, er faktisk lønn: Det finst nokre individ som har fått over 150 000 pund i regnskapsåret til 2016/7, men som ikkje held fram med desse roller og prosjektene i det neste regnskapsåret. Slike detaljer vil mest sannsynlegvis gå tapt i dagane som kjem, ettersom det dukkar opp nokre viktige tema. Eg trur det er kontrovers om kvifor ulike presentatorar på same program får ulike lønar. Det finst fleire tilfelle der menn får meir enn kvinner som spelar i same program. Det er sjølvinnlysande omstende som skil. Men dette er ikkje eit godt auge for BBC. Men som eg sa på Today i morges, kan BBC vere relativt fornøyd med å snakke om kjønn, fordi dei har ei rettvis historie å fortelje her. Ikkje berre er over 60 prosent av dei siste utnemningane på over 150 000 pund kvinnelege, men det er òg nokre som er svært høgt profilerte. I helgen vart det openberra at den nye Doctor Who er ei kvinne. Og det BBC ikkje vil, men det er uunngåeleg at dette vert ein serie med karakterdrap. Dei snakkar helst om kjønnsmål enn om kvifor nokon skal få 20 eller 50 gonger meir enn gjennomsnittet i Storbritannia for å lese nyhetane eller for å presenterte i radio. Dagbladene i morgon vert full av aggressive personlege angrep, ikkje berre på Chris Evans og Gary Lineker - som er på toppen av lista - men på slike som John Humphrys, Jeremy Vine, Stephen Nolan og Alan Yentob. For ei gongs skuld, så mykje det er lyst å snakka generelt om mål om kjønn og mangfold, har publiseringa av desse tallene faktisk opna opp 96 forhandlingar - mellom kvar enkeltperson og offentligheten, ofte med mellommannskap frå aviser som ikkje er like glade i BBC, bemand av journalistar som aldri vil tenna seks siffra. Dei som betaler avgiften for radio kan spørje: Kan desse velbetalte stjernefilmarne få like mykje pengar andre stader? Sannsynlegvis ikkje. Og om, til dømes, ein eller anna radioprogramsjard ville gjera det same jobben for 100 000 pund mindre, kvifor skulle han eller ho ikkje få ein lønnskremme? Tony Hall og samhandlarane hans ville ikkje at dette skulle bli gjort offentleg.
Om du spør om kva erfarne folk i kringkastingsindustrien synes om desse løna, vil du få tre klare og samanhengande svar.