Det var den 23. februar 1957, ei tid som no er dypt i minne. Harold MacMillan hadde nettopp vorte statsminister etter Suez-krisen. Rev. Martin Luther King frå Montgomery i Alabama, skreiv forsiden av Time-magasinet den same viken for første gong. I Coatbridge den helga var det dårleg vær, med ein snøstorm som blåste inn, men då ho gjekk ut på gata, var Moira pakka godt, i flåte-skolejakka og ein strikket hatt. Ho var ei liten, vakker jente med ljost hår og blåe auge, noko som eit tomboy, som likte å svømme og spela marmor. Co-op i Laird Street var ei kort avstand frå huset til mormor til Moira i Muiryhall Street, men det finst ikkje bevis for at Moira nokon gong kom til butikken. Familien til Moira såg ho aldri meir, og i mange år så det ut til at ingen skulle vita kva som hadde hendt med ho. Townsfolk kritiserte politisins innsats og, i mangel på harde bevis, fall mistanken, urettferdig, på familien til Moira. Om dei hadde gjort det, hadde dei funne ut at bussføraren var Alexander Gartshore, som var på borgan på den tida og stod overfor skuldingar for å ha voldtekta barnestoren til borna sine. Gartshore, ein frimurar i ei lodge der mange lokale politibetjentar òg var medlemmar, hadde lenge vore mistenkt for å vera ein "flasher" i lokale parkar. I april blei Gartshore dømt til 18 månader fengsel. Men det var ikkje før dottera hans, Sandra Brown, oppdaga denne forferdelige familiehemligheten at søk etter sanninga verkeleg byrja. "Bådafar var alltid overbevist om at eg hadde gjort det", fortalde han til dottera si. "Han sa til meg at eg skulle fortelja politiet kvar eg hadde lagt den lille jenta. "...Eg var sjåføren i bussen den dagen ho forsvann. Eg sa til bestefar at eg ikkje kjende henne, men ho steig på bussen min, i all snøen. Eg var den siste som tala til henne. Eg var den siste personen som såg henne"... I 1992 hevda Gartshore at Moira hadde stige ombord på bussen sin for å kjøpa eit overraskingsårsdagskort til mor si ved Woolworth's. Avkynninga var interessant. Det var i sanning Maisie Andersons 40. bursdag dagen etter at dottera hennar forsvann, men korleis ville Gartshore vita det om han ikkje hadde snakka med Moira? Detektiva synte det gav trugd til saken mot den mistenkte, og sette Moira ombord på bussen og hintet at ho kjende sjåføren godt, til trass for fornektane hans. Dei kom fram til at det ikkje var nok bevis for å klaga Gartshore, og han døydde i 2006. I fjor fekk saken ny impuls då politiet og dei åklagde frå den skotske avdelinga for koldsaker utgjev ei grav på Old Monkland Cemetery der ein ven av Gartshore var gravlagd i den tida Moira forsvann. I tillegg til at det var ein stor del av den britiske kringsakten som fekk den britiske presidenten til å avdekke den britiske presidenten, var det ein stor del av den britiske presidenten som hadde sett fram til at han skulle avdekke den britiske presidenten. Endå viktigare, den andre vitna sa at sein ettermiddag den 23. februar 1957, nær busstasjonen Carnbroe, hadde han sett ein mann "dra ein ung jente ved armane". Vitnet sa at jenta såg ut som Moira Anderson. Han identifiserte òg mannen som Gartshore. Med andre omstendelege bevis, ville desse vitneforklaringane ha vore nok, seier kronen, for ein mordprosess. Bortsett frå det åpenbare - kvifor? - og det praktiske - korleis og kvar? - er det mange spørsmål som er kvar. Var det nokon andre som var involvert i drapet? Var det inkompetanse eller korrupsjon som hindra den opprinnelege etterforskinga? Og, sjølvsagt, kvar er kroppen til Moira? Men i det minste eit spørsmål som har plaga Coatbridge i over eit halvt århundre, ser ut til å ha vorte svara: det ser ut til at Alexander Gartshore drap Moira Anderson.
Det var ein bitter, snøi lørdagskveld då Moira Anderson forlét huset til bestemor si i Coatbridge for å kjøpa smør.