Men det finst alltid ein økonomisk kontekst som vil gjere mange veljarar svært opptatt av det. Og den som endeleg går inn i Elysee-palasset, vil stå overfor vanskelege, til og med uoppnåelege utfordringar. Det store bildet er ei økonomi med ein høg levestandard og høg produktivitet, men med nokre vedvarende problem. Det problemet som skiller seg ut er arbeidsleiken. Nærmare tre millionar menneske som vil jobbe og er på leit etter ein jobb, har ikkje ein. Arbeidsleiken er 10%. Det er ikkje så dårleg som i nokre av nabolaga til euroområdet, men det er over gjennomsnittet i regionen og langt verre enn, til dømes, Nederland og Østerrike, der det er under 6%, og Tyskland, der det er under 4%. Tallene for Storbritannia er under 5%. Du kan tru at ledigheten vil gå ned ettersom EU-land kjem tilbake frå konjunkturnedgangen. Mange spårar det, men ikkje så mykje. Denne dommen reflekterer det IMF kallar "dybd rotfeste strukturelle rigiditetar", faktorer som gjer arbeidsmarkedet mindre tilpassbart. Dei gjer det vanskelegare eller mindre attraktivt for arbeidsgivere å ta inn nye arbeidarar. Her er nokre døme. "Tax wedge" er relativt stor - det er skilnaden mellom lønnen ein arbeidar tek med seg heim og kor mykje det kostar arbeidsgivaren. Det finst lange og usikre prosedyrer rundt oppsigingar, når ein arbeidsgiver trur dei er naudsynt. Det er sjølvinnlysande at det er naudsynt å verne arbeidarane mot urettferdige og vilkårlege oppslag, men mange arbeidsmarkedseksperter meiner at i Frankrike er balansein feil og at det er ein avvik for å rekruttere nye arbeidarar. Det er relativt lett å få lønnstilskudd og IMF seier at utdanningssystemet ikkje har halde tritt med den endringa i ferdighetene som arbeidsgivere treng. Det har vore reformer som skal innbryta i desse sakene, inkludert ein pakke kjent som Macron-loven, oppkalla etter Emmanuel Macron, ein av presidentkandidatane då han var økonomi-minister. IMF har velkomna dette, men seier at det trengs meir. Så er det 35-timers arbeidsvikta. Det forbyder ikkje lange timar, men er ein terskel som utløysar overtidsbetalingar. Kritikarane meiner at det høyrer kostnadene for arbeidsgivere, og støttar at det vernar arbeidarane og oppfordrer arbeidsgivere til å ansette fleire menneske. Brandt frå OECD sa til BBC at det finst ein trekkjeldeffekt - regler som trekkjer i gang når eit firma har 50 eller fleire arbeidarar som hindrar dei som ellers kunne vaksa. Så ho seier at Frankrike er relativt lite av mellomstore bedrifter - ein særleg kontrast til Tyskland, der "Mittelstand" ofte vert sett på som ryggraden i økonomien. Frankrike har svært høge produktivitet, ein måle for kor mykje kvar arbeidar produserer. Det er gode grunner til det. Frankrike har høgt kvalifiserte leiarar og ingeniørar. Infrastrukturen - transport- og energisystemet til dømes - er god. Men det reflekterer òg den høge kostnaden for å ta i bruk folk. Dersom bedrifter ikkje vil ta i bruk folk med lågt kvalifisert arbeid fordi det er for dyrt, og dei investerer i utstyr eller programvare i staden, gjer det gjennomsnittleg produktiviteten høgare. Og medan produktiviteten er høg, har vekstraten sakte som i andre utvikla økonomiar. Statsfinansane er òg eit plagerande problem i Frankrike. Det er sant at statleg lånekostnad ikkje er høg. Ein av dei mest brukte målingane er avkastningen på finansmarkedet på statsobligasjonar eller gjeld som skal tilbakebetalas om 10 år. Det er under 1%, betydeleg betre enn dei landa i euroområdet som har (eller nyleg hadde) meir presserande skuldproblem, som Spania, Italia, Portugal eller Hellas. Men skuldbyrda til den franske regjeringa er ganske høg, nær 100% av den årlige økonomiske aktiviteten eller BNP. Det er ein markant auke sidan århundreskiftet då den var under 60%. IMF seier at finansdynamikkane lett kan falle, om for eksempel den økonomiske veksten er mykje svakare enn forventet. Det som dette tyder er at skuldbyrda kan auke ganske raskt viss svak økonomisk vekst undergraver skatteinntektane. Det offentlige utgiftet i fjor var 56,5% av BNP, det høgaste av dei utvikla økonomiane. Fordelene inkluderer høge nivå av offentlege tenester, men det tyder òg at franskmenn og næringsliv beta mykje skatt. Ein av dei definerande kjennetegnene til det franske økonomiske livet i dette århundret har vore bruken av euro som valuta i landet. Frankrike har ikkje vore i øyet av finansstormen som har herja i den første delen av dette tiåret, men skuldnivået og den ganske slappre økonomiske veksten har fått nokre kommentatorar til å undra seg om dette kunne ha endra seg. Men du kan seia at mangel på ein særskilt nasjonal valuta har fortea Frankrike for å gjenoppretta konkurransen om valutaen fall. berre å la valutaen falla kan til tider oppnå det. Frankrike har verkeleg eit problem med konkurransen, som det viser seg ved utfinning av eksport og måling av såkalla enhetskostnader (som er ein faktor i produktiviteten og kostnadene for å ta i bruk arbeidskraft). Og nokre av presidentkandidatane har ideer til å gjera endringar på det nasjonale området for å takle det.
Då franskmennene går til urninga for å velja ein ny president, vil tilhøvet til EU, innvandring og terrorisme vera viktige tema.