I mars 2015 avdekte Ulster Unionistane med stolthet ein pakt med DUP som dekka fire valgkretsar. Mike Nesbitt sa at målet var å "gjere at den pro-unionistiske røysta skulle gå ut". SDLP fordømde taktikken som ein "sektarisk oppskyting". I februar 2017 sa Ulster Unionist-leiaren til BBCs Sunday Politics at han ville gje SDLP-kandidaten i East Belfast den andre fortruppen. SDLP-leiaren Colum Eastwood gav ikkje den favonen så sterkt tilbake, men han sa til Mark Carruthers at han ville gje Ulster-unionistane ein overføringsstemme på eit uspecificert punkt på stemmesplausa i Foyle. Så kva har endra seg? I dei to år som har gått har vi sett både Ulster-unionistane og SDLP gå inn i den offisielle opposisjonsmodus. Ulster-unionistleiaren har høgt proklamert "Vote Mike, Get Colum" strategien. Om dette valet verkeleg er, som Mike Nesbitt vil skildra det, ein folkefullkoming om RHI-skandalen, så burde ingen bli overraska. Kvifor burde opposisjonen ikkje råda veljarane sine til å støtta dei respektive partiene sine med sikte på å presse dei gamle styringspartnarane ut, eller i det minste svekke handelen deira i framtidige forhandlingar? Men i Nord-Irland er valet aldri så enkelt. I nokre seter vil kandidatane til Nesbitt utan tvil leva i håp om at generositeten til andre unionistar vil få dei tilbake i seinare stadier av telinga. I denne sammenheng er det lett å forstå beslutningen til den veteran Newry og Armagh-medlemmen Danny Kennedy å råda veljarane sine til å overføre til andre unionistar, sjølv om det ikkje er i samsvar med attityden til leiaren hans. Så DUP og TUV har vore raske til å beskylla Ulster-unionistleiaren for å vera - som Arlene Foster seier i Belfast Telegraph - "personleg støttakende i å stemme på ein måte som hjelper til med å velja nasjonalistar, som vil ta valet sitt som eit godkjenning av støtten til sin sameinte irske posisjon". Mike Nesbitt svarar at RHI-skandalen ikkje var eit "orange" eller "grønnt" problem og at det ikkje ville ha noko å seia for han å støtta ein DUP-kandidat som han ikkje har tillit til, som den avgangse Stormont-prinsen Robin Newton. I mars skal vi kunna døma svaret litt betre ved å ikkje berre analysera det første valet til veljarane, men også ved å sjå kven dei tek til råds og kva dei no vil ha til dømes.
Om ei uke kan vera lang tid i politikk, så er to år ei evighet.