Dette sentralafrikanske landet har ofte vore midt i hendingar som hadde ein stor innverknad langt utanfor grensene sine, frå det tekniske undra Panama-kanalen til dei mange politiske storma i landet. Likevel har folk her reist med overrasking - og harme - etter å ha sett namnet til landet sitt knytt til ein hashtag som ristar verda. For mange lokalbefolkning er det å snakka om #PanamaPapers i seg sjølv ein urettferdig handling, ettersom namnet smeltar heile landet med eit påstått medmotsetnad i internasjonal skatteflykt. Dei hevdar at skuldsetjingane i staden skal rettast mot eit lite segment av samfunnet deira. Og likevel, insisterer dei, gjorde ikkje dei panamiske selskapene noko ulikt selskapene i andre finanskapitalar rundt om i verda. Panama er i sanning eit stort og sofistikert offshore finanssenter, der selskapene på ein eller annan måte hjelper til med å administrera store formuer frå alle hjørner av jorda. Men korleis påverkar alle desse pengane dagliglivet til vanlige panamiske borgarar? For ein besøkande er velstanden i deler av landet synleg frå det øyeblikket flyet flyger over hovudstaden, og det gjev eit første glimt av Panama City frå høgre. Byens sentrum er så ostentativt at Trump-luksuhoteltårnet, 284 meter høgt og fram til 2012 den høgaste bygningen i Latin-Amerika, går nesten ubemerkte blant dei dusinvis av skyskrapar som fyller horisonten. Panama City har gjort ein god jobb med å tiltrekke seg kontanter til landet, som er heime for berre fire millionar menneske og med relativt få naturresurser utanom den geografiske plasseringa. Finanssektoren er nøkkelen til rikdommen i landet, og representerer rundt 7% av BNP. Og i ein bransje der omdømet er alt, fryktar mange for kva effekten skandalen kan ha på framtida vekst i bransjen. Men Rafael, taxichaufføren som tek meg frå flyplassen til sentrum, ser det ikkje nødvendigvis som sitt problem. Han ser det som eit krang mellom elita. "Det er ein dansk ballast for hvite", seier han med forakt. Han vil ikkje gje meg fullt namn, og protesterer med at "du veit aldri kven du snakkar med". Men etter eit par minuttar med samtale, innrømmer han at livet hans har vore sterkt påvirket av opp- og nedgangane i finansindustrien. Han seier at han arbeidde med ein av dei mange vestlege bankane som kom til Panama i løpet av boom-åra på 1970-talet, då Latin-Amerika var oversvømd av petrodollar og landet hjalp til med å forvalta mange av formuene i regionen. Men på 1980-talet forsvann petrodollarane. Panama blei stigmatisert som eit pengehøyv for narkotika-karteller, banken gjekk bort, og han enda utan jobb. Finanssektoren kom til slutt tilbake og er no ein sentral del av økonomien, saman med Panama-kanalen, som hjelper landet å bli rikare enn dei fleste av naboane. Med dette velstanden truet, er det ikkje overraskende at politiske og forretningsleiarar i Panama tek skandalen som noko mindre enn ein handling av utenlandsk aggresjon mot nasjonen. La Estrella, ein av dei største lokala avisane, hadde ei forsideoverskrift som hevda at "Panama-dokumentane er eit globalt angrep på det finansielle systemet". "Kritikken Panama får er urettferdig. Det er sensasjonalisme i media", seier Gian Castillero, ein rådgjevar for utanriksdepartementet. "Det finst ikkje noko tilsynsproblem i regjeringa i Panama", insisterer han, og tilfører at landet har undervist i fleire internasjonale målepågåver av normar. "Det finst ei forpliktelse til gjennomsiktighet". På sosiale medier har nokre panamiske folk utført ein sannsynleg kjosotisk korstog for å endra #PanamaPapers-hashtaggen til ein som er mindre kompromissande for omdømet til landet deira.
Sjølv om Panama er eit lite land, er det vanleg å få oppmerksomhet, av gode og vonde grunner.