Det var ei reise som tok lengre tid enn han kunne ha forventa seg. "Mitt partner og eg var i Key West, for 55 eller 56 år sidan, og han sa til meg: 'Vil du ta ferja til Havana?'" "Eg sa: 'Eg veit ikkje, la oss gjera det neste gongen.' " Så kom revolusjonen, og dette er den neste gongen". Då Adonia drog ut av hamna i Miami og gjekk forbi South Beach, heldte Rick eit kubansk flagg i høgd og italiensk mann Toni, The Stars and Stripes. Han seier at det var eit særleg øyeblikk. "Eg ville vise at eg er villig til å vifta den kubanske flaggen på eit amerikansk skip fordi eg trur vi må gjera tilknytingene våre til Cuba betre". "Eg har høyrt at det kubanske folket er fantastisk, vi er fantastisk folk - så lat oss læra kvarandre å kjenne bedre". Det er akkurat den typen følelser Obama-administrasjonen hadde håpat på då han gjorde det lettere for amerikanarar å få lisenser til å besøke den kommunistiske øya. Men medan Adonia sette av i Florida-strømmen i nesten perfekte seilingstilføringar, har den politiske reisa til dette punktet vore langt meir stormrik. Denne reisa har provosert protester og trugsmåter om rettssak i Florida mot selskapet som opererer skipet, Carnival Cruises. Arnold Donald, administrerende direktør i Carnival Cruises, avviser tanken om at dei tvinga den kubanske regjeringa til å stå i ein hjørne ved å truga med å stengja reisen. "Nei, det ville vore ei feil karakterisering", seier han. "Først av alt trudde vi heile tida at dei ville la oss ta med cubansk-fødde folk til og frå Cuba". For det andre, sa han, hadde selskapet fått mange "positive indikasjonar". "Dei hadde mange ting å ta i betrakting. "Men det var alltid ein positiv tone", insisterer han. "Dette endra ting seg, fordi den kubanske-amerikanske Isabel Buznego og mannen hennes, Robert, kunne reise tilbake til Havana for første gong sidan dei forlét øya for mange år sidan". "Eg har mange ulike emosjonar: Eg er nervøs, eg er glad, eg er stolt, eg er litt redd og redd", seier Isabel. "Faren min ville alltid koma, men han kunne aldri. Han døydde for nylig, og eg skal ta denne reisa for han". Det er difor det er så emosjonelt". Sjølvsagt ser ikkje alle i Florida reisa til Cuba på den måten. Ei lita båt med anti-Castro-banner og ordet "demokrati" på spansk på sida, kringsette Adonia medan den enno var i hamnen. Det var ikkje ein stor protest, men arrangørane gjorde det klårt at dei var imot heile prosessen med å knyta lag til Havana. Men på dekket tok det ikkje lang tid før slik politikk vart blata bort i sjøbrisen. Det byrja å bli salsaband, kanape vart brakt rundt og kokteilet byrja å strøyma. Dan McMahon og kona hans, Debbie, frå Maryland, var på ein av dei korte listane mine for mojitos. "Eg har venta veldig lenge, og eg trur eg bestilte dei første biljetta så snart karnevalet kunngjorde dei", seier Dan, som òg er cruise- og turoperatør. Paret har òg gjort ei gjennomtenkt gest for besøket sitt: Dei tok med seg 15 poser med barnebøker, penn, blekkspråk og puslespøl for å dele ut til borna dei møter. Dei er klar over at infrastrukturen i Cuba kråker under påtvinginga av for mange turistar, men dei seier at det er mange fleire amerikanarar som er ivrige etter å følgja dei. "Det som trengs for å komme dit, vi kjem!" spottar Debbie. "Men eg gleder meg til paladarane [private restaurantane], å møta dei lokale, å sjå kulturen og historia". På dei siste timane av reisa var det ein mann som ikkje sov mykje. Carnival gav den ære å vere den fyrste som steig av denne historiske reisa til den juridiske rådgivaren Arnie Perez. Han var ein kubanamerikansk mann som forlét øya som ein liten gutt. I ein viss forstand er det ei historie som er vanleg i samfunnet hans. Men det er måten han kom tilbake på, meir enn eit halvt århundre seinare, som gjer reisa til heime så unikt.
For nesten 60 år sidan, tenkte Rick Schneider på å ta ein tur på sjøen med kjæresten hans.