I forrige uke var det Daily Mail som hadde det neste utslag, med ein referanse til Operation Midland, etterforskinga av påstandar om overgrep mot barn og drap, og han sa: "Shambolic VIP-utforskinga om seksuelt misbruk og drap skal stenges". I januar gav Daily Telegraph seg ifrå og la fram kontroversen om rangeroboren til kommisjonen for 65 000 pund: "Sir Bernard Hogan-Howe vart kritisert for å ha teke seg ein ny luksusauto midt i ein kringsetnad mellom politibetjentar". I september i fjor, i ein av ei rekkje kritiske artiklar i Times, sa Thunderer-kolumnen: "Det er forferdeleg med det metropoliesiske politiet når det gjeld store etterforskingar". Det er ikkje overraskende at pressen legg fram feil, feil og uvanleg store utgiftar - det er nyheter. Lesarane er ikkje interessert i etterforskingar som går bra, forbrytar som vert løyste utan å ha noko å gjera med, og høgare offiser som aldri skiftar bilen. Men i det siste året eller to har eg spurt meg sjølv om mediene, inkludert meg, gir Scotland Yard uproporsjonelt negativ dekning. Trass alt har mett-avtalen om kriminalitet, i samsvar med andre politiverk, vore stort sett positiv. Mellom 2000-01 og 2014-15, vart det totale talet på lovbrot registrerte av politiet falt frå 994,233 til 709,174, ein reduksjon på 29%. Drab fall frå 171 til 93 - det lågaste talet sidan 1970-talet, men det har auka i dei siste ni månadene. Trass i mange kontroversielle saker - Stephen Lawrence, undercover politimann, Mark Duggan - har ikkje uavhengige inspektørar sett på det som er rett i det britiske politiet, som dei har gjort i mange andre, mindre myndigheter. I ein by med ein befolkning på 8,6 millionar, og som vokser, der i nokre bydel vert snakka 100 ulike språk, og der dei fleste politibetjarane patruljerer gatene utan våpen, i motsetning til New York eller Paris, er det ei stor framgangsmotning - endå meir med tanke på dei store budsjettskytingane Met har måtte gjera sidan 2010. "Met representerer alle problemane politiet har - på stilte", seier kriminologen Roger Graef, ein uavhengig rådgjevar for politiet, som har laga prisvinnande politidokumentarararar. "Det dei prøver å gjera er ulideleg vanskeleg", seier han og legg til at Scotland Yard har under dei siste 20 til 30 åra byrja å endra kulturen sin til å vere meir profesjonell, mindre korrupt og mindre rasistisk. Truppen har vorte roste, til dømes for etterforskinga av drapet på den tidlege russiske spionen Alexander Litvinenko, men det finst utan tvil ei kjensle innanfor hovudkvarteret i St James' Park at mediene har tendens til å glata på suksessene, som: Profil: Sir Bernard Hogan-Howe I staden, ser det ut til at styrken er på bakbein kontinuerleg - ikkje meir enn med Operation Midland. Det var ikkje klokt for politibetjentane å gjera ei slik dom i byrjinga av ein etterforskning. Ja, Scotland Yard innrømde seinare at det kan ha gjeve det falske inntrykket at det var "å forutse resultatet". Det sklippet, saman med krav etterforskarar har slitt med å stadfesta påstandane til Nick og vanskelighetene med å håndtere mistenkte med framtredande posisjonar i det offentlege livet, har eldt til ei strøm av kritiske historier. Frå min erfaring veit vi i det meste mindre om pågående etterforskingar enn vi trur. Nokre av pressemeldingane eg har sett, ser ut til å ha eit bakdøme - å skade omdømet til Sir Bernard Hogan-Howe ( meir om det seinare). Ho nekter å ha nokon agenda, og seier at det er jobben hennar å avsløra feil i Scotland Yards etterforskingar. "Eg trur ikkje vi gjev dei ein urettferdig hard tid", seier ho. "Met har eit stort ansvar og makt - ein enorm mengd makt. Det går hand i hand med ein mengd gransking". Scotland Yards svar på kritikken over Operation Midland har vore å gje ut detaljerte forklaringar på beslutningsprosessen - det har vore fire slike uttala sidan september 2015. Det er ein relativt ny tilnærming, som liknar den som blir brukt av Crown Prosecution Service når det ikkje blir framlagt skuldingar for eit høgt profilert tilfelle. Scotland Yards siste brev, ein 900-ord lang uttale om Lord Bramall-strengen i Operation Midland, kom i ein e-post, ein slags digital steintablett. Det er velkomment i den grad det hjelpar til med å forstå, men det er ganske umenneskeleg: ein "tak det eller la det vera" strategi som ikkje oppfordrar til spørsmål. I fortida var det vanleg praksis for ein utvald gruppe journalistar å bli informert om sensitive operasjonar, slik at dei kunne sette hendingar i kontekst, utvikla kontakter og byggja opp ein dyp kjennskap til politiet. Og sjølv om det finst arbeid bak kulissane for å halda redaktørane oppdaterte, særleg om tryggleik og mot-terrorisme, har det å forfølge journalistane i News of the World, Sun og Mirror over telefon-hacking og korrupsjonskrav, saman med avsløringa om at telefonin til journalistane vart skaffa av politiet som etterforskar påstand om at den tidlegare kabinettministeren Andrew Mitchell kalla politiet "plebs" under ein krangle på Downing Street, berre gjort at kløfta mellom aviser og Met har auka. "Det har vore eit samanbrot i sambandet", seier Hamilton. "Det finst ingen på Met-sidan som røyrjer, som uttrykker vanskelegheita i historiske misbruktingsutforskingar, utfordringa dei står overfor i lys av den nyare historikken med å dekke det opp". Det som tilsynelatande har medført dette er mangelen på støtte i den vanlige media. Når ein offentlig institusjon ser ut til å ha problemer - BBC eller NHS - finst det kommentatorarararar, leiarforfattar og kolumnistar som kjem til undsluting, men det er vanskeleg å finne den støtten hos Met. I The Sun, for eksempel, skreiv Kelvin MacKenzie i forrige uke at Sir Bernard Hogan-Howe hadde vorte "den mest vanvørde politioffiseren i den nyare historia". Sir Bernard har ikkje den sjarmen eller karismaen til Sir John (no Lord) Stevens, som fekk ein gunstig presseomtale då han var leiar for Met. Den nåværende kommisjonaren er ein rettvis politibetjent som ikkje alltid synest å vera til diskusjon; han har hatt vanskelege avgjøringar å ta etter det som har skjedd i Leveson-rapporten og etterforskingane om seksuelle misbruk som er gjennomførte av den avdøde underhaldningsmannen Jimmy Savile, som i nokre tilfeller har gjort mediene og etablissemålet rasande. Står det ifrå at ein kan tense seg på dei to, og det er heilt sant. Det vil alltid vera harde overskrifter og skyttringar på sida. Met-politiet i London, der mediene brenn mest. Men om det skal vera ein meir moden og informert debatt, om det skal vera eit godt omdøme som reflekterer realitetane i 2100-talet, og om det skal finnast kommentarer som viser at ein forstår utfordringane i komplekse etterforskingar, då må kommisjonen og styresmaktene sine opna seg litt meir - og ta fleire, målrett steg for å gjenoppbyggja tillit.
Det går nesten ikkje ein dag utan at det står eit forside i avisen som fordømmer Metropolitan Police eller kommissæren Sir Bernard Hogan-Howe.