Men hus D5 vil alltid bli minne om som staden der minst 19 unge kvinner og born vart voldtekne, drepne og lemja. Dei to mennene som budde der, vart skulda for dei forferdelige forbrytingane; ein av dei, Surinder Koli, har sidan vorte dømt til døden. Han skulle ha vorte avretta denne viken, men datoen er utsett medan presidenten i India vurderer ei miskunn. Porten er blokkert av politibarrierer, og livet på gata utanfor held seg normalt. Det er ein mann som seljer vannmeloner, ein annan som held kveg. Skilt på portane til nabohusene viser at advokatar, leger og andre profesjonelle bur der. Dødene vart oppdaga i desember 2006 etter at kroppsdelar og barneklær vart funne som blokkerte kloakken som går framfor huset. I dei fem sakene som har gått til rettssak, har Pandher vorte freista på grunn av mangel på bevis, men er framleis i fengsel og står overfor andre skuldingar. Han seier at han er uskyldig. Drepane førte til protester fordi dei synte å illustrera delingane som framleis finst i India til tross for det økonomiske miraklet. Drepane skjedde i ein velstående delhi-forstad, men ofrene kom frå familiar som hadde flytta frå landsbygda. Familjene beskylde politiet for å ignorera bønane til hjelp i å finna opp mine manglende born fordi dei var fattige. Dei budde i ein slum, Nithari, som låg på bakk i huset. Barna vart påstått lokka til døden av Koli, som tilboar dei søt og sjokolade. Han tilstod i retten at han var kannibal og nekrofil. Då forbrytta kom fram, var desse detaljene ikkje kjende, og då eg først besøkte Nithari, var det som traff meg mest, raseriet til styresmaktene i samfunnet. Fire år seinare, er det enno sterkt. "Vi har ikkje sett rettferd enno, dei burde ha latt oss ta opp med dei to mennene", sa Seema, ein teforhandlar. Ein av dei første jentene som forsvann var Rachna, åtte år gamal. Far hennar, Pappu Lal, er vaktmann i eit hus tre døyre borte frå D5. "Justice has not yet been done and the truth has not come out". Pappu Lal deler den allment kjende oppfatninga i Nithari om at politiet og domstolane dytta over ein konspirasjon. "Vi trur ikkje at ein mann kan ha gjort alt på egen hand. Bevis har vorte øydelagde. Men vi er fattige. Kor kan vi påvirke domstolane?" Då borna byrja å forsvinn, bad familiane ein lokal sosial aktivist, Ushaa Thakur, om å hjelpa dei med politiet. Men ho seier at dei berre ikkje var interessert. "Poliisa sa at jentene hadde rømt med ein eller annan gutt, eller gått til ein eller annan landsby. Dei spurde meg kvifor eg plaga meg med slike saker". Etter at dei første likene var oppdaga, vart dei så rasande at dei angrep politiet. Folk er berre ikkje plaga, og sjølv om dei er, vil dei ikkje kasta bort tid på slike ting, på fattige menneske, på folk som gråt", sa ho. Men i det minste tvinga drapane politikarar og politiet til å lova å gjera meir for skandalen med forsvinnande born i India. Ei nyleg rapport fann ut at rundt 60 000 forsvinn over heile landet kvart år. I hovudstaden er talet fem per dag. Dei fleste er tvinga til ulovleg arbeid. "Som vi alle veit, er det store minnet, det offentlege minnet, svært kort. Nokre månader etter Nithari var det mykje sorg og sorg, men så vart det dårlegare", sa han til meg. "Vi har advart regjeringa om at born kan bli kidnappa og at kroppane kan seljast eller dei kan bli drepne, og at dette kan skje med mange, mange barn". Drapene i Nithari var særleg grusomme, men dei understrekte noko som er alldeles for vanleg i India - ulikdomen, brytinga i styresmaktene og det sørgelege lykket til så mange born.
"Huset til skrems" i Delhi, som indiske media kallar det, er no gjemt bak ei overvoksne bougainvillea dekka av flotte blomster.