Kanskje den verste overskriften eg nokon gong har skrive. Men før eg blir anklaget for å ha ikkje oppfylt dei grunnleggjande forpliktelsene til kontrakta, tillat meg å forklare kvifor desse sju orda er viktige. sidan 2013 har BBC og nesten alle andre tyngste nyhetsorgan i Storbritannia vore i ein utruleg kamp om å fortelje deg sanninga om Erol Incedal. "Kven er han?" høyrer eg de spør. Han er ein student frå London som vart beskyldd for å ha laga ein eller annan form for terrorhandlingar. Og så, etter to rettssaker, vart han frikjend for skuld. Men eg kan ikkje fortelje deg kvifor. Rettferda mot Erol Incedal har, utan ein einaste skin av tvil, vore den ukjende straffavtalen som alle som rapporterer om lova, nokon gong har sett. Beklager. Eg meinte eg ville skriva "ikke så mykje" fordi det meste av kva som skjedde var bak lukka dører. Og no har Høgsteretten avgjørt at den einaste gagging-ordren i saken vil bli verande for alltid. Incedal blei tiltekt for eit anna menneske, Mounir Rarmoul Bouhadjar, i oktober 2013. Rarmoul Bouhadjar innrømde at han hadde bom-planar. Incedal nekta påstanden og sa at han hadde ein rimelig unnskyldning for å halda dei. I 2014 dømde ein jury han for det, men dei kunne ikkje vere enige om han var skyldig i ein alvorlegare påstand om å ha gjort eit terrorhandlingar. Ved ein ny rettssak året etter, frikjorde ein ny jury han. Eg veit ikkje kvifor denne juryen frikjorde han. Om eg gjorde det, kunne eg ikkje fortelje deg. Nokre av kollegaane mine veit det likevel. Men dei kan ikkje fortelje meg det. Eller du. Dei kunne ha vore i rettssak og enda i fengsel. Rettane til Erol Incedal var utruleg hemmelege i domstoler som vanlegvis er opne for offentligheten. Det var kortere periodar med offentlege bevis og så litt lengre periodar då ein gruppe journalistar kunne få høyra på nokre av dei mystiske bevisane. På slutten av kvart hemmeleg samtale, tok politiet notatbøkurne og sette dei i ein kasseapparat. Kvar er dei no? Kan de sjå på skandalen i slutten av Raiders of the Lost Ark, kor dei anonyme representantane låste inn den største oppdaga til Indiana Jones? De skjønar. Det var grunnen til at eg kjempte i denne rettssaken, og at eg ville finne ut korleis eg kunne fjerne bandet frå munnen på kollegaane mine. I det første steget av rettssaken i 2013 søkte Crown Prosecution Service (CPS) om anonymitet for tiltalte. Både inndels- og utanriksministerane hadde reist bekymringar til CPS. Han sa seinare til dommaren, Mr Justice Nicol, at dersom "faktorane som er i uro, blir avdekka i ein offentleg rettssak", ville åklagaren "gjere fram foredraget" for å droppa skuldinga på grunnlag av nasjonal tryggleik. Mr Justice Nicol dømde at saken ville bli rettsforfulgt "in camera". Det ville vore ein jury, som alltid, men dei ville aldri kunna avdekke kva dei høyrde. Men høvespråket endra seg seinare for å la journalistar delta i nokre av høvespråka - men utan garantiar for at noko ville bli rapportert. Så med tanke på at journalistar ikkje kan snakke, og Erol Incedal ikkje kan seie kvifor han blei frikjørt for å ha planlagt eit terroristbrot, er dette ein enorm krenkje mot rettferda i ein demokrati? Det generelle prinsippet er at rettferd må gjerast - men lova seier òg at det kan vera mange gode grunner til å halda fram informasjon frå offentligheten - ikkje minst for å verna sårbare vitne og offer. I tilfellet med Erol Incedal, sa Lord Thomas, hovuddommar i domstolen, at bevisene var slike at domaren måtte låsa døra i retten. Han og to andre høgare dommarar avgjorde at domaren hadde rett nok sett at det nasjonale sikkerhetsmaterialet i saka måtte verna til alle kostar. I den appellate dommen er det anerkjent at hemmelege høringar kompromitterer mediane sin rolle i å halda makt til ansvar: viss det ikkje kan sjå seg at rettferd blir gjort, korleis veit ein om det er rettferd? Lord Thomas foreslår at etterretning- og tryggleiksutvalget kan fylle noko av dette vakuumet - sjølv om det òg er ein halvhemmeleg organ. Det andre dommeren gjorde var å avdekke dei fem og seks, og om dei kom til å gje opplysingar for rettssaker, og dei vil fortsette med det, kan dei ikkje seie nei og la det stå i skuggan. Det er sjølvinnlysande at styresmaktene og styresmaktene ikkje står over lova. Men det er òg eit tydeleg tegn på at når det neste tilfellet kjem, blir det eit veldig tungt rettsprøve for å klandra offentligheten. Det vil ikkje seie at det aldri vil skje igjen.
Reporterar kan ikkje fortelje deg kva som har skjedd.