Det vil ikkje vera mykje plass for det sivile samfunnet, ingen vestleg demokrati, og ingen lyting til "velføde utlendingar som ikkje har noko bedre å gjera enn å undervisa oss". I staden er budskapet frå plenumet at president Xi vil ha eit regelbasert system der eit rensleg og kompetent parti-/statlig byråkrati held fram å tena "massene" utan å bli utfordra. Kleptookratiske diktaturer som kallar seg demokratiske er ikkje demokratiske. Og det same gjeld dei politiske parti som kallar seg kommunistiske. Kommunistpartiet i Kina er eit fastekringt regjeringsparti som har som leiarideologi ikkje marxismen men den nasjonale "forynginga" og leiaren hans når nå skamløst tilbake til språket til dei imperialistiske forfedrane sine for å vere ein av dei 1,3 milliarder borgarane. Det ville vore lettere for verda å forstå om det kinesiske kommunistpartiet skulle omdøma seg til det kinesiske nasjonalistpartiet, men umåteleg nok er det den flokken kommunistane slo ned frå makta for 65 år sidan, så namnet er for alltid borte. Xi Jinping er ein nasjonalistisk leiar med eit nasjonalistisk credo. Han har vore til makt i to år, men han har åtte år til. Dersom han kan reformera økonomien i Kina og halda politikken i stand, kan han sjå at Kina overgår USA som den største økonomien i verda i absolutte termer (det har nettopp overgått USA i måling som tek høve til skilnadane i levekostnaden). Og når han forlater kontoret i 2022, kan Kina ha bygd si eiga romstasjon og samla militæret for å konfrontera den strategiske makten til USA i Asia. Dette er nøyaktig kva Xi Jinping meiner med "den store forynginga av den kinesiske nasjonen". Men for at den "store forynginga" til Kina skal lykkes, avhenger det no av den enormt utfordrande økonomiske reformen, og det avhenger i sin tur av motstandsdyktigheita og fleksibiliteten til politikken. Så kva er politikken til Xi Jinping? President Xi trur at Kina er spesiell og ulik. Som han seier: "For fleire tusen år sidan, gjekk den kinesiske nasjonen på ei veg som var ulik andre nasjonar". To år etter at han var til leiar, har den kjekke vonen som nokre opposisjonarar og vestlege observatørar hadde om at han kunne vera ein skjult liberal, blitt fullstendig knust. Sidan USA og Kina gjenstarta slektskap i 1979, har påfølgende amerikanske regjeringar argumentert for at eksponering for kapitalismen og globaliseringen til slutt ville binda Kina til den eksisterande verdsorden og fremme dei politiske frileikane som støttar den. Men Xi Jinping har gjort det klart at han ikkje har tid til noko av det. I staden er han fast beslutten å gjera den interne politikken i Kina skikka for ein heilt annan verdsorden. Han er ein tryggare og målrettare leiar enn Kina har sett på toppen sidan Mao Zedong eller Deng Xiaoping. Beviset tyder på at Xi Jinping rett og slett ikkje trur på vestleg-stil liberal demokrati for Kina. Som mange av sin generasjon av kinesiske leiarar var han forferda av samanbrotet til kommunistregimet i Moskva. Han er kjent for å ha sagt at Sovjetunionen fall saman i 1991 fordi "ingen hadde ballen til å stå opp for det". Ein trussel mot kommunistpartiet er ein trussel mot den atmosfæren av uovervinnelegheit som hjelper kommunistpartiet i Kina å halda seg i makt. Men sjølv om dei gir etter for sin eigen interesse, ser det ut til at dei kinesiske leiarane trur at det er viktig å ha ein regjeringsparti som ikkje blir utfordra for å få til nasjonal interesse. Dei meiner at den postkommunistiske politikken i Russland har gjeve berre negative leksjonar. Når dei ser på fargevolusjonane i det tidlegare Sovjetunionen (Rose i Georgia, Orange i Ukraina og Tulipan i Kyrgystan) eller etterspurnane etter den arabiske våren som slo ned diktaturane i Nord-Afrika, eller valeksperimentane som følgde etter den amerikanske intervensjonen i Irak og Afghanistan, ser dei ingen overtygande modell for Kina å følgja. Dei argumenterer òg for at dei i den siste 35 åra av reform har gjort det betre for å oppfylle behovene til sine 1,3 milliarder borgarar enn det største demokratiet i verda, India. Og den globale finanskrisen i 2008 og det spektakulære stående steget i Washington har berre auka tilliten til den merkverdige kombinasjonen av autoritarianisme og nasjonalisme i Kina. Under eit besøk til Europa tidlegare i år, bemerket president Xi: "Konstitutional monarki, imperialistisk gjenoppretting, parlamentarisme, flerparti- og president-system, vi tenkte på det, prøvde det, men ingen fungerte". Han refererte til perioden mellom revolusjonen i 1911 som styrte den siste imperialistiske dynastien i Kina og den kommunistiske revolusjonen i 1949. Han forklarte at Kina ikkje kunne kopiera politikken til andre land "for det ville ikkje passa oss og det kunne til og med føre til katastrofale konsekvensar". Om ikkje demokrati, kva då? Men sjølv presidenten i Taiwan, Ma Ying-jeou, oppfordrar Beijing til å tenke om, og argumenterer for at demokrati ikkje er eit monopol for Vest, men ein universell verdi, og advarer om at ettersom Kina vert meir velsignad, vil folket i landet ønskja meir demokrati. Kina, sa han, burde "late nokre folk gå demokratisk først". På mange spørsmål ser Beijing president Ma som ein ven av Kina, noko som gjer det vanskeleg å avvisa han som berre ein annan "fargarvolutionær". Men på fastlandet er det censurert å diskutere universelle verdiar, saman med det sivile samfunnet, borgarrettar, uavhengigheit for domstolane og pressefriheit. Faktisk er eit bemerkelsesverdig trekk ved Xi Jinping sin politikk å stenge ned talet på menneske som har lov til å diskutere politikk. I oktober i år, på eit forum for forfattarar og kunstnarar, la Xi til å klappa for arbeidet til ein blogger som var kjend for å forfalla "Kina-draumen" i motsetning til "den ødelege amerikanske drømmen". Politikken i Kina-draumen: ein foryngd autoritarianisme. Xi er fast beslutten om å gjera regjeringspartiet sitt i stand til å styra. Han har byrja på den dristige kampane mot korrupsjon i den kommunistiske historia. Han skjemmer seg heller ikkje over å vere autoritær. Han har sett at det ikkje er noko å koma tilbake til idealismen og den felles hensemningen frå dei revolusjonære åra, og har unngått språket frå 1950-talet. I staden reknar han seg lenger tilbake til ein filosofi om offentleg teneste som har røtene sine i den mandarin-kulturen til det keisarlege statsdelet. Xi talar om behovet for å "återvinna nye ting frå kinesisk historie og kultur slik at den får større samleggande kraft og større innverknad på sinnet til kinesarar". I tusenvis av år har kinesiske politiske filosofar destillert leksjonar frå den rike historia til å styra dette enorme og komplekse landet. Dei tidlege kommunistane avviste denne arven i stor mengd. Men Xi siterer fritt frå Konfucius og resten, og kledde seg fast i det patriarkalske språket til dei keisarlege forfedrane sine for å cementera legitimiteten til autoritært styre. Han hevdar ei varig og autentisk kinesisk tradisjon. "Vi i kommunistpartiet er faste marxistar", har han sagt. "Samstundes kan vi ikkje vera uvitande om historia til vårt land, og vi kan ikkje fornedra oss sjølve. "Sidan kinesarar har meir engasjement i omverden, har dei djupare behov for å bekrefta seg". Kan eit Kina i det 21. århundret, ein global makt med ein mobil og tilknytande befolkning, finna svar på utfordringane i framtida ved å stengja diskusjonen og sameina seg rundt handboken frå fortida? Det er dette President Xi har i hug. Han arbeidde verkeleg med å vera den truande faren til nasjonen, og utvikla eit image som er mykje mindre avgrensa og teknokratisk enn dei som han var før. Det er verdt å merke seg den nylege utgjerda boka hans om politisk filosofi, Xi Jinping: Regjeringa i Kina. Og nesten alle forslagane som vart godkjent for å finansiera samfunnsvitskaparforsking i år, handlar om tankane til Xi Jinping. Politikken i Xi-åra: personlighetskult, nasjonalisme og å gå tilbake til fortida til Kina for å forme framtida. Men det kuren ikkje løyste problemane i det 20. århundret, og det 21. århundret kjem til å bli vanskelegare. Xi Jinping treng kanskje endringar i styringa av Kina.
På toppmøtet til kommunistpartiet i Beijing i oktober gav Xi Jinping fram visjonen hans for korleis Kina skal styrjast.