I Dorfman Theatre er det The Red Lion - Marbers skildring av moderne maskulinitet som er lagt ut i ein gammaldags fotballklubb. I den mykje større Olivier er det ein "fiddled with" versjon av den klassiske komedien The Beaux' Stratagem av George Farquhar frå 1707. Ingen skrivar har før fylt alle tre auditoriane på same natt. berre Temporary Theatre med 225 seter har unndra seg klørne til Marber. "Men det er berre slik tidsplanen gjekk", seier han. "Ingen hadde verkeleg planlagt det på denne måten". Men det er beviset på at ein lang nedgangsperiode for dramatikaren er over. Det var store framgangsmåtar på National Theatre og på Broadway, som Dealer's Choice (1995) og Closer (1997). Closer vart laga til ein film av Mike Nichols med Julia Roberts og Jude Law. Men fram til i år hadde Marber, som no er 50, ikkje kome med eit heilt nytt teaterstykke på eit tiår. Han seier at grunnen var enkel. "Eg kunne ikkje tenkja meg ein. Eg prøvde og forlét ulike stykker. Eg kom halvveis til det av og til, eller ein fjerdedel av vegen. Men eit stykke er noko du må leva med i ei lang tid. Du må elske det og eg klarte ikkje av det". "The Red Lion" er ein tragedy om fotball, som eg foreslår han kan vera ein heilt ny genre. "Ikke om du er ein Arsenal-fan. Men eg trur ikkje stykket er eit drama: det har latter òg". Det er ikkje den første av Marbers verk som tek for seg naturen til moderne maskulinitet. Mange av karakterane hans ser intime ut med fortvilelse. Eg spør om det finst noko å seia til "The Red Lion" om Turgenev - ei dypt trist historie som også har eit fantastisk komisk uttrykk. "Ja, eg trur det er sant at det finst ein samanheng. Det finst ei underliggende tragedie i begge stykket. Men i "Three Days", for eksempel, får vår strålande leikband reele komedie ut av dei situasjonane Turgenev skapte". Kritikar har roste måten utøvarar som Mark Gatiss, John Simm og Debra Gillett (som er gift med Marber) uttrekkje både humor og sorg frå den omarbeidde versjonen av den russiske originalen. "Alle desse tre prosjektene var svært ulike. Eg likte å vera tilbake i Farquhar sin komiske verd - det var eit stykket eg gjorde som student og eg likte det då. Men med Three Days er eg òg regissør: det er ei fryd å ha det intime å arbeide med flotte aktørar og å vita at du kan arbeide på manuset i repetisjon". Vi diskuterer kva for ein dramatikar som mest sannsynlegvis er å matche eller til og med overgå timingsdominansen hans på National. Eg foreslår at den produktive Richard Bean ein dag kan koma og snuppa på healingane hans. "Åh, det finst mange skribentar med meir vim og energi enn meg. Eg forventar at nokon vil koma fram frå skuggane". Marber kan tilgjeves for å ha gjort ein stille tur i dei tre auditoriane onsdag kveld, då kvar av dei tre stykket underholdt publikum. Eg slo meg til han i den skjulte regissørboksen bak Lyttelton-stallane for ein del av Three Days in the Country. "Det er ein fantastisk privat stad å sitja. Du kan studere reaksjonane til publikum, sjølv om det er bakfra. Du kan ikkje sjå andle, men det er dødeleg åpenbart om nokon sovnar av". Det synte usannsynleg då publikum fall på den komiske scenen der Dr. Shpigelsky (Mark Gatiss) tilbød seg til Lizaveta (Debra Gillett). "Det er alt i det originale Turgenev", insisterer Marber. "Eg har berre lagt ein bit av meg til komedien". Men då Lizaveta seinare gjev svaret sitt, dukkar det opp eit dramatisk spøkelse i stykket att, og publikum ler ikkje. Han seier berre at det er eit manus om eit gift par. "Men det eg verkeleg vil er å skrive fleire stykker. Det er der eg føler eg høyrer til - i teateret. Eg gjorde ikkje nok av det i den første halvdelen av karrieren min, og no er det det eg vil konsentrere meg om. Eg vil berre vere litt meir produktiv".
Patrick Marber insisterer på at det er tilfeldig at to av kveldane i løpet av denne uken har National Theatre vore ein håplaus "Marber-thon".