Året var sjølvsagt 1996. Med England sitt Europa-kampanje som endte med ein straffelutt, var det dei som starta på turneringa, Tsjekkia, som gjorde krav på ein plass i hjartet til landet. Frå ein 66-mot-1-utgang til ein nesten-oppskytande Tyskland i finalen, hadde tsjekkarane kome så nær å fullføra historia om den perfekte underdogen. Og alt byrja ved Bamber Bridge. "Eg var i gong med å hugge marken då eg vart kalla inn for å ta ein samtale frå eit nærliggende hotell", minns Russ Rigby, tidlegare landsman, sekretær og kitman på non-league-laget, som er i FA Cup-aksjon i helga mot Kettering Town. "Det var hotelldirektøren, og han spurde berre om vi ville vera interessert i å spela mot Tsjekkia i ein oppvarmingskamp for EM". Rigby minnt seg at han nesten droppa telefonen i overrasking. Det er ikkje alle dagar ein lag som aldri har spelt høgare enn den sjette nivåen i engelsk fotball får høve til å spela på ein internasjonal sida. Det er unødvendig å seia at tilbodet vart raskt akseptert, men kvifor lød det akkurat som eit lag med framvoksande talentar som Pavel Nedved, Karel Poborsky og Patrik Berger ut ein av dei ikkje-liga-leggene frå nordvestvestlandet for ein vennleg kamp? "Dei spelte mot Tyskland i oppstartskampen til Euro '96 på Old Trafford nokre dagar seinare, så dei var nært å liggje", legg Rigby til. "Preston North End hadde vore pålagd å koma, men ville ikkje ha kampen av ein eller annan grunn, så dei gav meg nummeret mitt". Dusan Uhrin, sjeik-treneren, reiste til landsbyen i Lancashire for å sjå på fasilitetane og fullføra formalitetane for å arrangera vennleg kamper. "Vi hadde fått banen omgjord. Han var ikkje perfekt, men det var ok", seier Rigby. "Tjekken snakka ikkje engelsk, så vi måtte gå gjennom ein tolk, men han var fornøyd med overflaten. "Han varna oss om at han ikkje ville ha ein fysisk kamp, annars ville han ta spelarane sine av om det kom ut av kontroll". I Tjekkia var det stor interesse for spelet. Landets landslaget spelte i ein stor turnering for første gong sidan Tjekkoslovakia splitt seg i 1993 i to uavhengige land, Tjekkia og Slovakia. Som eit resultat, kom TV-kameraar ned på den besette 2.200-kapacitetsgolvet til Bamber Bridge - då kalla Irongate, men omdøpt til Sir Tom Finney Stadium i 2014. "Spillet vart kringkastt live og alle aviser var i kontakt", held Rigby fram. "Tjekkia var også sponsra av eit av dei lokale bryggeriet. Ein av stenda var ikkje ein stande, men berre ein skjul, og bryggeriet kom i kontakt og sa at dei ville ha ein bar over. "Så ein midlertidig stande vart bygd som inkluderte ein bar der dei serverte øl. Eg har framleis nokre av dei fancy-glasane dei kom med". Spillet sjølv var utsolgt. Bunting stod i gatene medan ein brassband spelte medan motstandarane til Bamber Bridge kom. For ein gruppe spelare som berre nokre dagar seinare skulle spela for nesten 40.000 menneske på Old Trafford, må det ha vore eit stort kultursjokk. "Dei var så søte og ned til jorda", seier Rigby. "Dei kunne ikkje gjera nok for oss. "Eg minner at dei hadde ein midtbanespiller, som gjekk til Liverpool, mørkhård jente - Patrik Berger. Mange jenter kom til han fordi han var ein kjekt fyr. "Han var definitivt ein favoritt for nokre av publikum". Resultatet, ikkje at det hadde noko å seia, var ein herleg seier med 9-1 for Tsjekkia. "Målet vårt var likevel eit absolutt skjønnhetskamp", legg Rigby til. "Eg tok til å ringe frå ein ven etterpå og spurde kva resultatet var. Eg sa til han at det var 9-1. 'Hvem til?' spurde han, så eg sa 'kven trur du?'" Dette minneverdige møtet med Tsjekkia skjedde i ei suksessperiod for Bamber Bridge. Dei vann Unibond Premier League - ein divisjon under konferansen - i 1996 men kunne ikkje få oppfordring fordi stadion deira ikkje oppfylte krav. I 1999 gjekk dei heilt til andre runde i FA Cup, den lengste dei nokon gong har vore, der dei mista ein smale tap mot Cambridge United. Det blir vanskeleg, men dei har spelare i ralla med sterk FA Cup-pedigreri, som den tidlege Manchester City-forsvararen Jon Macken og den tidlege Southampton-strikaren Brett Ormerod. Macken skora eit av dei mest minneverdige målane i turneringshistorien - vinnaren som Manchester City kom frå 3-0 ned for å slå Tottenham 4-3 i ein fantastisk fjerde runde møte tilbake i 2004. Ormerod, derimot, er ein finalister i FA Cup, og han vann medalje for å bli runner-up då Southampton tapte mot Arsenal i finalen i 2002-03. "Det var definitivt ein av høgtpunktane i karrieren min", seier Ormerod om den kampen, som vart avgjort med eit mål av Robert Pires. "Vi vann ikkje den dagen, men det er ein drøm for kvar einskild gutt å spela i finalen i FA Cup, og det gjorde eg". Det var 70.000 på Millennium Stadium og det var første gong taket var stengt, så atmosfæren var fantastisk. Vi spelte godt den dagen, men det var ikkje til å bli". Rapportar tyder på at Ormerod, 39, hadde vore i ferd med å tilberede seg for livet utanfor fotball ved å opna ein sandwichbutikk, og det er delvis sant. "Vi har kjøpt ein Subway-franchise - vel, kona mi har det", seier han. "Eg skal ikkje jobbe der. Eg hadde lese på nokre stader at eg skulle servera sandwich, men eg trur ikkje at nokon ville ha ein sandwich eg hadde laga". I staden blei han overtydd til å spela i minst ein sesong til av den tidlege Preston-lagskamannen Paul McKenna, som spelar for Bamber Bridge. Og Ormerod håpar å få ein siste del av FA Cup-success før han avsluttar fotballkarrieren. "Fotball er eit ungmannsspel og det blir vanskelegare på kroppen, men du er lenge pensjonert", tilfører han. "Om vi kan njutta av ein cup run medan eg er her, vil det vera ein bonus".
Britpop var stor, Spice Mania herra over Britannia og fotballen kom heim.