Men det brutale Taliban-angrepet på ei militærskul i Peshawar som drap over 130 born, kan vel vera ein vassbryter for eit land som lenge har vorte beskyldt av verda for å behandle terroristar som strategiske ressursar. Dagen etter angrepet, medan ein nasjon sørgde og Peshawar gravlagde dei døde, kunngjorde den høge politiske leiarskapet i Pakistan at det ikkje lenger var villig til å gjera ei skilnad mellom "gode" og "dårlege" Taliban. I samband med at han gjorde kunngjeringa, møtte hærsjefen i Pakistan, general Rahil Sharif, den afghanske presidenten Ashraf Ghani og kommandantane i International Security Assistance Force (ISAF) i Kabul for å få hjelp til å kjempa mot ei trussel som han sa hadde "raust hjartet til den pakistanske nasjonen". Kan dette då vera den vasselgangen Pakistan har leita etter i årevis? Svaret ligg kanskje i uttala til statsministeren, som ikkje berre handlar om eit nytt mål, men om ein innrømming: Pakistan har i årevis følgt ei dobbeltpolitikk mot ulike sjåner av militante organisasjonar som opererer utanfor sitt territorium. For å seia det enkelt, dei som var aktive mot Isaf i Afghanistan eller mot indiske sikkerhetsstyrkar på den andre sida av kontrolllinjen i Kashmir, var "dei gode" Talibanane. Men dei som hadde knytt seg til al-Qaeda etter 9/11 og gjennomført terrorangrep innanfor Pakistan var "dårlege". Dette var ein av dei største og mest utbredda styresmaktene i Pakistan, og det var ein av dei største styresmaktene i Pakistan. I løpet av seks år som regjeringsleiar blei han kritisert for å ikkje ha funne ut ein effektiv antiterrorstrategi, sjølv om regjeringa gav han fullmakt til å gjera det. Difor vakna det i hæren, ikkje berre mot regjeringa, men òg mot leiarskapet, med kvar nye Taliban-angrep. Men framleis i politisk forvirring, var reaksjonen til det pakistanske politiske ledelsen lukk. General Sharif sa kategorisk "vi vil få dei", om dei var pakistanske Taliban, Punjabi Taliban, al-Qaeda og tilknytning til, eller det viktigaste, det fryktelege Haqqani-nettverket. Men den politiske ledelsen i landet valde å halda seg til ein større stillhet. I dei 128 skulane som vert drevne av hæren i landet, er det over 150 000 studentar, og 90% av dei er born av offiserar i hæren. Angrepet har ført kampen heim til hæren i den mest forferdelige formen. Men dei tok med seg den same grovskapen som dei drepte i Peshawar, og det som underbygde dette var raseriet og frustrasjonen dei hadde for det som mange av dei oppfattar som eit slag av samferd. For Taliban var angrepet berre eit slag av hevn. Det ser ikkje ut til å vera noko strategisk eller politisk poeng som underbygde dette, bortsett frå den kjende filosofien om å herska gjennom terror. Det ser ut til å ha lite å seia for dei at det kan ha drivið sivil- og militærleiarskapen i Pakistan til å endå endå endå ein gonger å tenkja på den gode-taliban-dårlege-taliban-tilnærminga. Mer viktig for general Sharif er det faktum at dersom det finst noko som helst grad av sympati for Taliban innanfor hæren, som var hovudmentor deira for berre eit tiår sidan, må det ha blitt vaska bort i tårane til hundrevis av sørgjande militærfamiliar over heile Pakistan. Det er altfor tidleg å gå ut med ein troverdig gjengjelding med tanke på den historiske kompleksiteten i sambandet mellom Pakistan og Taliban. Men det som er klart er at Pakistan no søkjer ein synleg og påvisbar hevn - som kanskje berre kan koma frå ein avvik med Afghanistan på dei "gode" og "dåle" Taliban. I eit land med ein 35-årig historie med å dyrka militante grupper for sine strategiske mål, er det kanskje så langt ein vannskilje kan gå.
For eit land som har mista over 70.000 menneske på 13 år av terrorangrep, er det ikkje lett å snakke om avløpsdekk.