Men om helsestyresystemet skal trive i det 21. århundret, må det endra seg. Det vil vera naudsynt å ha ein tredje søyle - samfunnstjenesten (eller integrert omsorg som det er kjent i NHS). Termen dekker tenester som er rettet mot menneske med langtidstilstand. Dei er pasientene som treng omsorg, fordi det finst ingen kur. Oldhams Musculoskeletal Partnership gjev ein integrert tjeneste for reumatologi og ortopedisk pasientar. Det involver generaldoktorar, sjukeconsulenter, fysioterapeutar, podiatrar og arbeidsterapi. Teamet ser om lag 10.000 pasienter i året med tilstandar som inflammatorisk artritt. Det har vist seg så vellukka at reumatologi-tjenestene no er avvikla frå det lokale sykehuset, medan alt ortopedisk arbeid frå fysioterapi til smertebehandling blir gjort på klinikken. Det omfattar diabetespasientar som treng at behandlingsreglene deira blir nøye overvåka og regelmessige fot- og augnsjekk. Det dekker òg støtte og rehabilitering for dei sårbare og sårbare når dei blir utskrive frå sykehuset og hjelp til folk med demens for å bli sjølvstendig. Men problemet med det gjeldende systemet er at dei ofte ikkje får den hjelpa dei treng eller ikkje får den tidleg nok. Resultatet er at dei til slutt endar på sykehus meir sjuke enn dei hadde vore. Dette er dårleg for den enkelte og dårleg for helsestyresystemet - sidan sykehusomsorg er dyrare. Jennifer Dixon, sjef for tenkstanken Nuffield Trust, seier at dette er kjernen i problemet. "Vi har snakka om integrert omsorg så lenge, men eg trur at denne gongen det vil vera annerledes. "Det må vera på grunn av pengesituasjonen. Vi har ikkje noko valg". Ein rask blikk på statistikkane beviser dette. Om lag 15 millionar menneske i England har ei langtidslidelse - ein fjerdedel av folkesetnaden. Men dei står for £7 av kvar £10 som vert brukt på helse og omsorg. I Grimsby blir mesteparten av helsestøyt og sosial omsorg for vaksne utanfor sykehus levert av Care Plus Group, ein ikkje-profittorganisasjon som blir betalt av NHS og lokale myndigheter. Ho tilbyr nesten 50 tjenester, som dekker alt frå samfunnsomsorg til måltider på hjul og narkotika og alkoholstøtte. Dei kan alle ha tilgang til eit enkelt telefonnummer. Eit døme på dette er Hope Specialist Service, eit samfunnssenter som er bemannet av frivillige med støtte frå helsestjenarar, inkludert fysiologar, arbeidsterapeutar og spesialistlegjersar. Det tilbyr hjelp til folk etter fall og dei med lungesykdom, slik at dei kan gjenvinne tillit, sjølvstende og finne vener. Det har vist seg å lykkes med å halda folk utan sykehus. Med rett behandling treng mange av desse pasientane ikkje å vera på sykehus. Men det er likevel sant at nesten tre fjerdedeler av sengene er okkupert av nokon som har ei langvarig sjukdom. NHS-konfederasjonen har nyleg sett på dette problemet og konkludert med at det trengs ein radikal omtenking. Jo Webber, direktør for politikk ved konfederasjonen, forklarar: "For altfor lenge har det vore standard når vi tenkjer på helsestøyt eller støtte, å tenke på eit sykehus. "Men i virkeligheten er akutt sykehus - om det er store undervisningsstadar eller lokale distriktsgeneraler - sjelden det beste plassen for nokon som treng kontinuerleg helse eller behandling". Mike Dixon, som er med i NHS Alliance, som har forfekte endringane, er samde i det, og argumenterer for at ved å gje makt til generell lege vil omskiftet bidra til å endre tankegangen til NHS. "Vi kan ikkje fortsette som vi er. Vi er dei mest produktive brukarane av sykehus i den vestlege verda. No er det på tide å grunda på tenester i samfunnet, å samle budsjetter og designa tenester rundt pasienten. "Sjukhusoppsomningar burde sjå på det som eit fiasko.
Sidan NHS vart oppretta har det vore dominert av to tenester - sjukehus og legelege.