I 2009 møtte verdsleiarane seg i København, men dei kom ikkje til noko. Eg var blant dei siste som forlét dette toppmøtet, og delegatane gråt. Glastaket på konferansesenteret var mørkt av snø. Men sidan har ein bemerkjande mengd endringar gjeve Paris-avtalen moglegheit til å ta form. Paris-klimarådet trer i kraft ettersom fokus skiftar til handling. FN-utgåva seier at karbonplanar er langt borte frå klimamål. For å byrja med, bestemte dei to største utslepparane av drivhusgasser, Kina og USA, seg for å gjera eit alvorleg forsøk. For president Obama har dette alltid vore ein prioritering. Og i Kina krev den nye middelklassen ein slutt på giftstoffforurensinga som kveler dei største byane. Og dette førte til ein annan forandring: priset på fornybar energi gjekk ned. I ørkestra i vestlege Kina, langs den gamle Silkeveien, såg eg nye vindmølle i skogane. Nyleg har Kina plant to vindmøller i timen. Kinesiske drivkrafta for fornybar energi er den største i verda. Og sjå på tallinja for solcellepaneler i fjor - det var ein halv million per dag. Ein tredje stor endring er engasjementet til ledende selskap. For ti år sidan var det sjelden eg fekk ein pressebog med ei vert som skryter av grønt. No bur innboksen min full av dei. Fredag kunngjorde ti oljeprodusent arveleg ein milliard dollar i ein fond for låge karbondioksidnivåer - noko som ikkje var ein gongs tanke, men la oss vera klare: Summen er litt mindre enn pengane som vert brukt på å utvikla nye oljer. Men, på den andre sida, vil dei statlege innsatsane bli granska kvart femår. Og sjølv om avtalen ikkje har noko å seia, så er det noko unikt: for første gong har alle nasjonar på jorda signert en avtale om å prøve å unngå dei vonde konsekvensane av global oppvarming.
For sju år sidan såg sjølve tanken på at eit internasjonalt klima-avtale kunne trilla inn i kraft i dag, ut til å vera håplaus.