Etter at Wales hadde brutt Irlands 10-test-vinningsrekke i ein brutal treff i Cardiff, fekk eit entreprenørleg engelsk lag til slutt jobben gjort mot Skottland i Twickenham. Momentet i helgen: Like før vi skulle til BBC One i Roma i helgen, var det så vått at John Inverdale, presentatoren, måtte be om ein hårtørker for å få håret tilbake til sitt beste. Eg trur at resten av oss likte det. Det var ein fantastisk bryting av Scott Spedding, støtten frå den franske framspaden kom tjukk og rask og det var ein stor linje og pass frå Yoann Huget for å sette inn andre raden i hjørnet. Viss Stuart Lancasters lag hadde fullført berre ein del av dei klare sjansane dei skapte mot Skottland, ville dei ha vore komfortabelt framme på det resultatet. Som det er, har dei sløytt bort dei fleste sjansane og er berre fire poeng lenger enn Irland. Det var skuffande at Jack Nowell, Luther Burrell og Tom Youngs gjorde alle rene brekkar og så ikkje klarte å gje ein poengpass. Du må vere smart i den situasjonen. Med mindre du er mykje raskare enn motstandaren - som Johnny May frå Gloucester eller Bryan Habana frå Sør-Afrika - eller har storleiken til All Black-vingen Julian Savea, så må du tenke på å kjøpa tid for å finne støtte, som Spedding gjorde for Maestri sin kamp mot Italia. England-ungane såg ikkje ut som rugby-spelare i desse situasjonane. Men eg skal ikkje vera for kritisk - eg minner meg å ha gjort akkurat det same mot Frankrike på Parc des Princes tidleg på 1990-talet. Eg tok ein pause og blei takla, og så sa Rory Underwood at han stod på skuldra mi og venta på ein pass. Eg trodde ikkje på han, men då eg såg kampen seinare, såg eg han der, perfekt plassert slik han sa. Media playback er ikkje støtta på denne enheten. Eg trur ikkje eg gjorde det igjen! Det er vanskeleg å sjå alle alternativane på eit par sekund, men det er delvis erfaring. Ein av spelarane som ser ut til å vera fullstendig hjemme i internasjonal rugby er George Ford. Han har berre gjort seks teststarter, men eg trur han er ute på sin eigen måte når det gjeld fly-halvlegane til England. Han tenkjer raskare enn dei fleste, han ser høve raskare enn dei fleste, og han reagerer raskare enn dei fleste. Då Danny Cipriani gjorde debuten sin i England som 20-åring mot Wales i 2008, hadde han ambisjonar om å bli den typen spelare. Med fartet hans hadde Cipriani truleg endå meir av ein angrepande kamp, men Ford viser ekte styring. Han er ein ordentlig kontrollør av kampen. Eg likte spektaklet og lidenskapen i Wales mot Irland. Det var meir enn intens, det var utruleg - det var utan tvil to lag som sette kroppane sine på spel for lagkameratane og nasjon. Det var beinbrudd. Det var jordskjelv. Og då det siste fløytet gjekk, hadde eg tenkt at kvar einskild spelare skulle kollapsa og bli reinsiert av fysiologar og medisinsk team! Det var ein tid rett etter halvtime då Irland slo Wales-linjen og du venta at Warren Gatland skulle bryta ned. Eg veit frå min tid at det vert vanskelegare og vanskelegare ettersom fasane går vidare for å halde fram å stå opp, halda fram å koma tilbake i posisjon og halda fram med å ta taklene. Men Wales synte berre å bli sterkare og sterkare. Det var ikkje så overraskende at når statistikkarane granska kampen, fann dei ut at Wales hadde sett ein ny rekord i Six Nations med 250 tacklar, med Luke Charteris som sette ein ny rekord for ein person med 31 tacklar. Irland såg ut til å tru at viss dei heldt fram med å gå gjennom fasene, og kasta ballen hardt, ville Wales til slutt bryte. Men det gjorde dei ikkje. Folk kan seia at dei mangla ein spelare med magien til å opna Wales, men vertane gjorde det svært vanskeleg, uansett kven Irland hadde i rekkjene sine. Gatland gjorde det som New Zealand og Irland sjølv har gjort i fortiden. Dei valde kva slag dei skulle angripe - anten å spreia seg ut i ein fullverdig forsvar eller å angripe rucks for å sakte ballen og gje seg tid til å omorganisera. Irland kunne ikkje produsera nok hurtig ball til å rista den walisiske forsvaret og gje dei ute i skogane plass til å arbeide. For Skottland har dette mesterskapet vore ei historie om kva som kunne ha vore. Dei kunne - kanskje burde - ha vunne dei tre første kampane sine, og dei gjekk inn i pausen med ein tre-pointsforsprenging i Twickenham og sjansen til å rydda seg mot ein engelsk lag som hadde mista så mange sjansar. Eg veit ikkje kva som vart sagt i omklædningsrommet, men dei kom ikkje fram i andre halvlekk. Det er ikkje som om England tok kampen for nakken, det var meir som om Skottland sat seg tilbake og lét dei gjera det. Skotland er psykologisk sett på eit lågt stad, og med den måten Irland pressar livet ut av lagene, kunne dei kapitulera neste uke i den siste kampen sin. Dei hadde sendt ni spelare på British and Irish Lions-touren året før, og fire av dei starta den avgjørende tredje Testen mot Australia. Denne nåværende skotske truppa ville ha hatt vanskelegheit med å få ein spelare på Lions-touren, og heller ikkje på Lions-laget. Eg veit ikkje kvifor denne produksjonslinjen av talent har tørka opp, men dei må front opp mot Irland neste helg, akkurat som Wales gjorde i helga. Dei må gje ein framføring som viser at dei har tru på Vern Cotter som trener og på kvarandre som spelare. Det er ein fantastisk måte å sjå på, og Wales kjem til å kjempa mot Italia og sette mål for Irland, som då kjem til å slå Skottland med nok til å overgå det målet og sette målestokken for England på heimen mot Frankrike i den siste kampen. Vi har hatt så mange avgangar i dette mesterskapet, og eg er sikker på at vi ikkje vil vita kva det endelege utfallet blir før det siste flauta klokka 18.30 i Twickenham. Eg var heldig, eg spelte i mange kamper i karrieren min, med mange som satse på det, om det var ein serievinner eller ein tittal. Det var dei dagane eg spelte rugby for. Du vil ha den utfordringa og visa at du kan vinne troféar og titlar. Det er det du spelar for.
Ein stor helg med rugby er ein start på sesongen.