Han stod på touchline etter det siste fløytet i Trnava for å forsikre seg om at spelararane hans anerkjende dei uteasefansane, og deretter klappa han sjølv, men responsen til støtten til det siste fløytet var ein fordom. Det var mykje sinne i Hampden på lørdag, òg, då to poeng vart avvist mot Litauen, og det er vekta av offentleg meining som vil bera mest på sinnet og statusen til landslaget. Strachan fekk ei betydelig mengd goodwill i første halvdel av Euro 2016 kvalifiseringskampen, men har gått ned markant sidan. I 29 dagar reiser Skottland til Wembley for å møta England, og i løpet av den tida vil det vera omspenning, oppfordringar til omkriminering og til slutt eit element av resolusjon. Dei umiddelbare reaksjonane på nederlaget 3-0 i Slovakia var emosjonelle, men det finst ein vaksande mengd bevis for at Strachan var i stades. Nokre av støyene burde avvisast. Det er absurd å seia at Strachan ikkje vil ha jobben. Han har kanskje brukt tid etter å ha mislyktast å nå Eurofinalen i Frankrike på å bedømme viljen til å leia laget til eit anna kappingsår, men han ville fortsette; han er ein lidenskapleg skot og ein engasjert trener. Han bryr seg om spelarane sine, noko som forklarar nokre av dei overdrevne kommentarane hans etter kampen. Han skildra utseendet til Chris Martin mot Litauen som "utmerkande" fordi han allereie hadde teke beslutningen om å starta Steven Fletcher mot Slovakia og ikkje ville at framføraren til Fulham skulle bli syndeboga for 1-1-utfallet på lørdag - men støttespillarane har blitt lei av avvikingstaktikkane. Media-spelingsuppsetning er ikkje støtta på denne enden Spelarane held fram med å vera forplikta til manageren, medan nokre av forgjengjarane hans har slitt med å halda lag saman, men det er ikkje alltid nok. Det skal òg innrømmas at ein ny manager ikkje plutseleg vil finna seg i å arbeida med ei annan lag med meir talentfulle spelare. Likevel, det er avgjøringar som Strachan konsekvent har gjort som garanterer gransking, ikkje minst fordi stillinga hans no er i tvil. Om skotsk støtte ikkje lenger trur på manageren, så er det ikkje viktig om han fortsatt trur på arbeidet sitt med spelarane. Etter å ha vunne Republikken Irland på Celtic Park i november 2014, har Skottland spelt ni kamper og vunne berre tre av dei - mot Gibraltar, to gonger og Malta. Det har vore tap mot Tyskland, Georgia og Slovakia, og skadelege uavgjort mot Republikken Irland og på heime mot Polen og Litauen. Under Strachan har Skottland ikkje vunne ein avgjørende seier over ein leiar i gruppa, eller når det var mest naudsynt. I Dublin, i Tbilisi og i Trvana har Skottland leika dårleg, og ikkje funne det som er best. Då Strachan vann mot Irland i Celtic Park, var det ein samansetning av overtyding og ånd. Spelarane presterte, dei nekta å bøya seg under trykket. Det var ein refleksjon av framgangen som manageren gjorde, men i staden viste det seg å vera det høge vannmerket. Han har ikkje funne den balanse av innsats, evne og hjarte når han trengte det igjen. Det er difor det er lovleg å undra seg om ein annan manager kunne. Resultatene til Skottland ein gong sa at Strachan hadde forbetra laget; no fortel dei om ein sida som går tapt. Første halvlek mot Slovakia var oppmuntrande, sidan Skottland gav ballen godt og arbeidde hardt ut av besitting, men likevel skora heimssida ein gong og tvinga to viktige redningar frå David Marshall. Skottland mangla ein forkant og nokon form for forsvarleg tryggleik. Det er derfor rett å spekulere på om det er noko nytt å få nytt. Det er ikkje noko å forandra seg å tape mot den andre rangersmannen i gruppen, men måten det gjekk på var urovekkjande - laget såg ut til å ha forfengt seg og tapt etter det andre målet - medan det var uheldig å remsa med den femte rangersmannen, Litauen. Der han ein gong støtta på Steven Naismith, Shaun Maloney og James Morrison, er det no Oliver Burke, Matt Ritchie og Barry Bannan. Endring må skje, men ikkje i alle posisjonar det ser ut til. Fronte i det store problemet har vore kva Leigh Griffiths skal gjere, og Strachan kan utan tvil gje eit overtygande argument for verdien til Fletcher og Martin som spelare som held ballen og får andre inn i kampen, men Griffiths skorar mål. Det er utfordringa for manageren å finna ein måte å spille ein striker som Griffiths, eller som Ross McCormack, ein annan regelmessig målskuttar. Strachan har fått Andrew Robertson, Kieran Tierney og Callum Paterson inn i landslaget, men i dag har laget mista evnen til å vere betre enn summen av delane.
Skottlandshøfdarane sine hån kjem til å leia dei i Gordon Strachan sitt øyre.