På 90-talet, då eg var på veg til dei første britiske styrkane som skulle til Bosnia for å halde fred, budde eg over natten på eit hotell i Wien. I lobbyen var det ei serie kart frå 1800-talet over det Habsburgiske riket. Alle dei gamle namne på lista - Bosnia-Herzegovina, Kroaten. Navnene som er blitt avdekka i historiebøkene er no blitt brukt i nyhetsbrev over kvelden, og er kvartale i denne siste tragedien på Balkan. Seinare, då ein stod på den gamle tyrkiske marknaden i Sarajevo, hadde ein ei klar kjensle av å vera i ein historisk grensezona; ein grense mellom Europa og dei gamle osmanniske landa i aust. Det var ein påminning om at i mesteparten av 1800-talet hadde vestleg diplomati vore besatt av det som blei kjent som "the Eastern Question". Dette var frykta for kva som kunne henda då det osmanniske imperiet - då sett på som "the sick man of Europe" - sakte gav opp grepet om dei ulike eigedomane sine. Kven kunne gå inn i bruddet? Britannia og Frankrike hadde allereie ført ein kampanje for å styrkja Tyrkia og begrense innverket til Russland i Det heilage landet - Krimkrigen på 1850-talet. Ser du eit mønster her? Igjen dei kjende namn og tema; Krim; russisk innverknad i Midtøsten. Tider endrar seg - men geografien endrar seg ikkje, og strategiske interesser har like mykje å gjera med geografi som med noko anna. Det er ikkje så mykje svekket i Tyrkia som er problemet i dag; det er kanskje meir eit spørsmål om overrekkinga til Ankara. Tyrkia har tilsynelatande oppnådd det umoglege. Eg husker for nokre år sidan ein intervju med den davlege tyrkiske utanriksministeren, Ahmet Davutoglu. Bookish, ein tidleg professor, var den stolte arkitekten av den nye utenrikspolitikken til Tyrkia, ein av null problem med nokon av naboane. I dei år som har gått har Tyrkia utvikla problemer med nesten alle naboane sine og dei som var regionale samarbeidspartnarar, både i Syria og Israel, og no Russland. Moskva og Ankara står på ulike sider av den syriske krisen. Moskva støttar regjeringa til den syriske presidenten, Bashar al-Assad, og Tyrkia står i forkant av dei som vil at han skal gå. Ein slags proxy-krig har vorte het, med Russland som bombar syriske opposisjonsgrupper støtta av Tyrkia og oppfordrar kurdiske styrkar til å presse seg endå nærare den tyrkiske grensa. Tyrkia som skutt ned eit russisk krigsfly i november i fjor - eit fly som etter beste bevis berre hadde trengt inn i tyrkisk luftrom - forverra spenningen. Nyleg har den russisk støtta syriske offensiven på Aleppo sendt nye bølger av flyktningar som rører mot den tyrkiske grensa og forverra Angkaras frykt for den kurdiske suksessen. Dette "nye austlege spørsmålet" påverkar Vest-Europa på to viktige måter. For det første er Tyrkia medlem av NATO. Dersom det får ein krang med Russland, kan dette ha dramatiske konsekvensar for alliansen som helhet. Det var merkbart i slutten av fjor at den allmenne støtten til Tyrkia frå NATO-alliantane etter å ha skutt ned det russiske Sukhoi-flyet, vart temperert, i det minste privat, av ei god grad av undring og bekymring for at Tyrkia hadde valt å oppføra seg så forsynt. Men det er òg ein annan tryggleiksdimensjon, og det handlar om den store flukta av flyktningar, asylsøkjarar, kva du vil, som slår til på dørene til Europa. Dei kjem sjølvsagt ikkje berre frå Syria. Men krisen der og den fryktelege uføringa det har skapt, er ein viktig drivkraft. Tyrkia er ein kanal for nokre av desse folkeflytta, og det vil seie at EU må vurdere tilhøyringa til Ankara med omsyn. Om europearane ikkje hjelper Tyrkia med dette problemet, kan Ankara berre opna porten og senda ein styrkjerd menneskevåg vestover. Dette kan vera ein grunn til at Vest-Europa har vore stort sett tause i møte med det tyrkiske militæret sitt angrep på dei kurdiske områda. Og det kan òg vera grunnen til at den egoistiske involvmaen til Tyrkia i Syria har vorte så lite kritisert. I tillegg til å opna nokre av sine luftbasar for å hjelpa til med den amerikanske luftforsvaret, har Tyrkia i stor grad handla for å takle det som dei ser som ein strategisk trussel frå kurdarne, i staden for å veie inn mot den såkalla Islamske staten. Tyrkia gjer omtrent alt det kan for å plause Moskva. Men dristige tyrkiske trugsmål om å gripe inn på jorda i Syria - eit skritt som kan føra dei til direkte konfrontasjon med russarar - ser ut til å vera berre det, trugsmål, i det minste for no. Få analytikarar gjev mykje von til den kommende "vingjeviljen" i Syria, som tilsynelatande er forhandla av USA og Russland. Men om krigen held fram, om den syriske regjeringa og allierte hennar held fram med å få meir makt, kan det hende Tyrkia kjem til å føle seg tvunget til å gjere noko.
Historien har ein sær måte å innføra seg på.