Det er faktisk den mest lønnsomme, når du ser på tallene for det siste året. Men kor lenge vil spørsmålet fortsette å dominera sinnet ditt, ikkje berre for store farmasøytiske selskap, men for helsepersonell og regjeringar over heile verda. Det er allereie teikn på vanskeligheter framand for oss - tusenvis av menneske mister jobben sin, og det er vanskeleg å sjå at ein bransje er i dårleg stand. Men dette er berre byrjinga på ein prosess som kan forandre den farmasøytiske sektoren for alltid. "Systemet har gjeve oss godt i form av å utvikla gode nye medisinar, men i dei siste 10-20 åra har det vore svært lite gjennombrot i innovasjon", seier dr. Kees de Joncheere ved Verdens helseorganisasjon. "Av dei 20 eller 30 nye medisinane som blir sett på marknaden kvart år, seier mange vitskapsmenn at tre av dei er verkeleg nye, og at dei andre berre har ein marginal nytte", seier han. Denne mangelen på ekte nye, potensielle blockbuster-narkotika er eit alvorleg problem for store farmaskiner og sjølvsagt samfunnet i det heile, særleg når det gjeld at bransjen er på vei nedover ein patentklippe som den aldri har sett. "I løpet av dei siste tre eller fire åra har vi sett den største samlinga av patent som har gått ut i historia", seier Stephen Whitehead, sjef for foreningen for den britiske farmasøytiske industrien (ABPI). "Dette har kostet bransjen om lag 150 milliarder pund ($240 milliarder)". I tillegg har forskinga ført til ein langt betre forståing av både genetikk og sjukdom, og det tyder at individuelle medisinar no kan teiknas langt meir direkte på eit mykje mindre antal pasienter. Kostnaden for å utvikla desse medisinane er framleis høg, vanlegvis mellom 1,5 og 2,5 milliarder dollar, men markedet for dei er lite - i nokre tilfelle berre 100-150 pasienter. Dette tyder at medisinane vert stadig dyrare, og i nokre tilfelle forbodeleg. Gilead sitt nye hepatit C-middel Sovaldi - som kostar over 100 000 dollar for eit fullt kurs - har skapt stor oppstyring. "Det blir stadig fleire spørsmål", seier dr. de Joncheere. "Får vi ein rettferdig pris? "Om Frankrike skulle behandle alle sine hepatit C-pasientar med Sovaldi, ville det legge til 1,5 milliarder euro ($1,9 milliarder; 1,2 milliarder pund) i drekkregna til landet". [Disse slaget av medisinar] er berre ikkje meir overkommelege. " Og særleg når den bråke økonomiske veksten og høge skuldnivået klemmer statlege budsjetter over heile verda. Og det er ikkje berre kostnaden for medisinar som utvikles som er eit stort problem, men dei som ikkje utviklar det. Store farmasøytiske selskap er i bransjen for å tjene pengar, og vil generelt utvikla medisinar som tilbyr størst potensialet for profit. Dette tyder at ei rekke viktige medisinar blir forsømt - den nåværende Ebola-krisen er eit godt døme på dette. Tidlegare utbrot på dei siste 30-40 åra har ikkje vore så alvorlege som det som har kostt tusenvis av menneskeliv i Vest-Afrika og truer med å spreia seg til den meir utvikla verda. Men grunnen til at det er så få medisinar i produksjon, er meir i tilknytning til at dei er overkommelege - utviklingsland har ikkje pengane som trengs for å betale for ein dyr vaksine, og det finst ikkje noko offentleg trykk som kan slå vinningsinsentiva til store farmasøyteselskap. Motstanden har byggt seg opp til ein slik grad at snart vil desse medisinane ikkje lenger vera egne til det. Men nye antibiotika må vere rimelege, eller avgrensa til dei som verkeleg treng dei. På begge måtar er det lite insentiv for privatfirma å koma inn på markedet. Som Dr. Stephen Godwin, senior forskardirektør ved Planning Shop International, seier, "Om du berre bruker det i sju til ti dagar, er det mykje vanskelegare å få fortjeneste enn med ein medisin som folk må ta kvar dag". Det er ikkje så rart at "modellen [som er] har gått ut av kraft", som dr. de Joncheere seier. Store farmasøytelskaper står overfor ein enorm fall i inntekter frå patenterte, blockbuster medisinar, medan dei som blir vanskelegare å finna erstatning for dei, rett og slett vert for dyre. Og utan å generera inntekter gjennom salget, vil desse selskapene streva med å finansiera utviklinga av nye livredder. I Storbritannia forhandlar ABPI med regjeringa om å samde om ein topp på lovforslaget om medisinar til National Health Service - i år og neste år vil det ikkje vera noko økning. Men på lengre sikt vil det vera naudsynt meir radikale tilnærmingar. Ei åpenbar løysing, som allereie er i gang, er at apotekfirma arbeider i samarbeid med regjeringa - det er allereie gjort mykje arbeid for å hjelpa til i kampen mot AIDS, malaria, meningitt og tuberkulose, for eksempel, medan arbeidet med å utvikla nye antibiotika er i gang. Dei vil òg måtte samarbeida tættare, ein prosess som er byrja med den multi-milliard-dollar-avtalen som vart gjort tidlegare i år mellom Novartis og GlaxoSmithKline. Både nasjonale regjeringar og multinasjonale organer som Kommisjonen må gje meir ressursar til å finansiera forsking og utvikling, i staden for å stole på den private sektoren, medan tredjepartar som Bill Gates Foundation vil ha ei større rolle å spela saman med den veldedig sektoren. Samarbeid og partnerskap må då ta plassen til vinning og konkurranse som nøkkelord for utviklinga av medisinane i framtida. Og det kan ikkje vera noko vondt for oss alle. Dette er den andre delen i ei to-del serie om medisinsk selskap. Den første gjekk ut på å kartlegge dei enorme vinninga som drogselskapene gjorde.
Farmasøytiske produkter er ein svært lønnsom verksemd.