Dei beste plassane er alltid fylt med akademiske mektige universitet i USA og Storbritannia. Og så kjem ambisiøse asiatiske universitet opp raskt. Men kva med dei franske, med sine hundreår lange stipend og gamle institusjonar? Det var eit universitet i Paris før Oxford eller Cambridge. Franske universitet er påskinnelege på grunn av mangel på det. I den siste QS World University Rankings var det ingen i topp 20 og berre to i topp 100. Som ein del av eit stort akademisk og økonomisk prosjekt som vert drevet av staten, vil det vera eit nytt universitet som heiter Paris-Saclay, med ein campus sør for den franske hovudstaden. Prosjektet har ein startfinansiering på 7,5 milliarder euro (£5,9 milliarder) for ei stifting, bygningar og transportforbindelser. Dominique Vernay, presidenten for dette nye universitetet, seier at han vil at Paris-Saclay skal vera blant dei beste universitetane i verda om ti år. "Mitt mål er å vera ein av dei ti beste universitetene", seier han. I Europa vil han at Paris-Saclay skal vera blant dei "to eller tre beste". I universitetsrangeringar er stor vakker, og Paris-Saclay skal ha 70.000 studentar og 10.000 forskarar. Det skal leggjast vekt på masterkurs og rekruttering av fleire internasjonale studentar og medarbeidarar. Andre historier frå BBC-serien Knowledge Economy som ser på utdanning frå eit globalt perspektiv og korleis ein kan koma i kontakt Ideen om å samla einaste høgskoler til eit "federal universitet" er lånt frå Storbritannia. "Modellen vår er ikkje så langt frå Oxbridge-modellen", seier han. For å sette det i skala, seier Vernay at Paris-Saclay skal bli dobbelt så stor som University of California, Berkeley, ein av flaggskipene i det amerikanske universitetssystemet. Han seier at dei funne delane av universitetet vil setja Paris-Saclay rett inn i topp 20 i Shanghai-universitetrangeringane. Han seier at det vil arva personalet med Nobelpris og nokre svært vel etablerte grunnleggande partnere, inkludert Ecole Polytechnique, HEC Paris-handelshøkolen og National Centre for Scientific Research (CNRS). Det ville vera ein viktig indikator på korleis Frankrike kan skapa ein mykje konsentrertare og globalt konkurransedyktig forskingsbase. Det store idéen er å skapa eit "kunnskapshovud" rundt Paris, som vil føra saman universiteter på toppnivå med forskingsinstitutt, høg-teknologiske bedrifter og oppstartsselskap. Det klassiske dømet på eit slikt prosjekt ville vera Silicon Valley i California der Stanford University har vore lanseringsstadiet for firma som Google og Hewlett Packard. Boston ville bli sett på som eit anna slikt høg-teknologisk klynge, med Harvard og MIT som føderer idéar til teknologiselskap. I London, Imperial College og University College London, som er i ferd med å utvida seg for å få innflytelse, men i denne industrige geografien i internettalderen, med oppståinga av desse akademiske-industrielle kompleksane, har Paris gått bakover. "Kjernen i planen er at vi manglar vekst i Frankrike. Det er ikkje dei store selskapene, det vi manglar er ny teknologi, dei små selskapene som veks veldig raskt og blir nye aktørar", sa Vernay. "Vi må styrkja slektskapet med industrien, styrke vår evne til å starta opp". Presidenten seier at Paris-Saclay-prosjektet bør settes som ein del av den neste store historiske bølgen av fransk høgskole. Grand ecole som produserte vitskapsmenn og administratørar for Napoleon sitt imperium var svært vellykkede spesialiserte institusjonar. Og investeringar etter andre verdskrigen støtta meir forsking på spesialiserte område, som kjernefysikk. Men Vernay seier at dei har vore for små, for ulike og manglar koordinering for å konkurrere i den moderne, globaliserte økonomien. Han liknar det til ein "fransk hag", med ulike typar blomster som veks i fantastisk isolasjon. "Det er eit svært fragmentert landskap. Vi vil omgruppera institusjonar slik at dei kan fungere som ei einaste organisasjon, når det gjeld strategi, forsking og opplæring". Ei anna hindring å overvinne har vore den tidlege motviljen til å bruka noko anna enn fransk. Det felles språket i høgskulen, særleg i vitskapar, har i aukande grad vorte engelsk. "Eg er veldig pragmatisk", seier han. Det tyder at Paris-Saclay no vil tilby masterkurs som vert undervist på engelsk og fransk. "Det er ikkje berre tillatt, det er no oppfordra til å undervisa på engelsk". Frå neste år skal gradene frå dei konstituerande høgskolen bli utdelt av Paris-Saclay. Han seier at det å tilbereda den 1.300-akre campus er som å organisera bygginga av ein by. Metroen i Paris vert utvidd, og knyter universitetet til byen og flyplassen i Orly. På ein måte er det ein veldig fransk svar på globalisering. Paris-Saclay vil vera ein del av ei kjede av sentralt planlagde, akademiske "grand projet", raskt etterforskande på den måten som Frankrike bygde høghastighetsjernbane for ei generasjon sidan eller dei monumentale arkitektoniske prosjektene i Paris. Ambisjonen er å verna om ei usikkert framtid for Frankrike. "Vi vil gje noko tilbake til landet vårt. Vi er i ein økonomisk krig", seier Vernay.
Tenk deg kor ubehagelege franske universitet er når dei internasjonale rangeringane kjem ut.