Når to land tek imot ein frihandelsavtale, vil det ikkje alltid vera den totale fria omløpa av varer og tjenester mellom økonomiane, utan skattar, kvoter eller hindrar av noko slag. Om du tenkjer på det, er det ganske sjølvinnlysande, for eksempel i landbrukarland har dei subsidjerte bøndene, miljøregler, matstandarder og eit dusinvis av andre politikkar. For å sikre frihandel med landbruksprodukter må alle desse politikkane samordnast, om ikkje akkurat dei same. Dette er grunnen til at spørsmålet om klorholdig kylling plutseleg er i hovudskrifta; vi tillater det ikkje, amerikanarar gjør det. Det er ein hindring for frihandel, og viss vi ikkje kan finna ein kompromiss, vil ikkje frihandelsavtale mellom USA og Storbritannia dekke handel med kyllingar. Det same kan seie om genetisk modifiserte (GM) avlinger, der Amerika meiner at godkjenningsprocessen til EU er altfor komplisert. Og kva med landbrukssubsidiar for bøndene? Du kan vera sikker på at bøndene på begge sider av ei frihandelsavtale vil diskutere om den andre parten støttar bøndene deira urettferdig, eller kva, til koene kjem heim. Det er ikkje berre landbruket som blir ramma, det er lett å fjerne tarifar på industriland, men kva med kjemiske forskrifter, tryggleik for bil og narkotika, for å nevne berre tre døme. Grunnen til at frihandelsavtalingar involverer åra med samtaler, dusinvis av ekspertforhandlarar og endeløse samtaler om tekniske detaljer, er at slike spørsmål er svært kompliserte og involverte ei mengd problem. Det er ein forenkling, men det som eigentleg er ein stor del av avtalen er at EU vil tillata at bilar som er laga i Japan blir selt på EU lettere, og at Japan vil redusere tullane på europeiske ostar (og andre melkeprodukter). I mellomtiden har den japanske regjeringa hatt nokre av dei høgaste landbrukssubsidiane, tarifar og andre hindrar, fordi ho lenge har søkt å verna sine ineffektive bonde. Begge partane vil få enklare tilgang til marknadene til kvarandre, men det er enno ikkje heilt fri handel. For eksempel vil nokre ostar vera dekka av kvoter (ein grense på kor mykje som kan eksporterast til Japan), og biltarifar vil ta åre for å gå ned totalt. Meir frå BBC-serien med eit internasjonalt perspektiv på handel: Er tida opp for vanilje-smakke is? Kva gjer denne veska til uvanleg? Kvar er det varmt? Dei mest populære feriebyane i sommar Les meir om globale handelsserier her. Også ikkje-tarifbarriær er ein viktig faktor for å begrensa handelen. Japan og Storbritannia, til dømes, har ulike rettssystemer, utdanna kvalifikasjonar, tryggingsreglar, bankreglering og tusen andre skilnader. Som du kan sjå, er mange av skilnadane ikkje i forhold til fabrikkvarer, som kan vera relativt enkle å selge på andre markeder og endra om nødvendig for å overholde lokale reglar, men dei hindrar frihandelen av tenester. I Storbritannia utgjer tenester 80% av økonomien, så det er svært viktig å avtala om ein frihandelssavtale om tenester. Det er likevel ganske vanskeleg for det å vera total. Ting som forsikringskontrakter må følgja lokale lovar og reglar, medan britiske rørleggjarar kanskje ikkje får mykje arbeid i Kina om dei ikkje vert anerkjend for kvalifikasjonane sine. Men til og med det finst det nesten alltid politisk viktige sektorar som kan trilla inn regjeringar for å fortsette å verna dei. Som ein del av ein framtida frihandelsavtale ville India nok vilja at Storbritannia skulle opna innvandring frå India, særleg for studentar; noko som det er usannsynleg at regjeringa vil gjera, ettersom å redusere innvandring er ein av prinsippene etter Brexit-politikken. Det tyder at frihandelsavtalene ikkje nødvendigvis dekker alt. Det er rett at frihandelsavtalene ikkje gjer det dei seier, dei gjer ikkje at all handel blir fri og fri, kanskje dei burde kallast "frieare handelsavtal".
Før han trekkjer seg ut av EU, forhandlar Storbritannia for å få frihandelsavtaler med fleire land, men kva vil dette gjere?