Eg har vore ganske avbrotleg i treninga nyleg på grunn av eit reint band i store tåen etter å ha blokkert ein skudd i Accrington for nokre veker sidan. Smertestillende og anti-inflammatoriske tabletter har vore ein nødvendighet for å fortsette sesongen, så eg forsto fullt ut beslutningen til manageren om at eg ikkje skulle starta kampen. Vi var 1-0 neder i York då eg fekk samtale. Å koma på den punktraden er sjølvinnlysande det scenarioet der du er desperat etter å hjelpa laget ditt til å få ein enda. Eg hadde fått ein del i løpet av den same uken på trening, så eg hadde ein positiv tankegang då eg kom inn på banen. Anthony Stewart slo ein skudd rett inn i straffavdelingen til York og eg tok ein sjanse på at målvakten slo til meg. Heldigvis skjedde det slik, og eg klarte å hoppa på ballen og ta til ein enda. Samstundes prøvde ein York-forsvarar å få ballen klar, men eg fekk det først. Dessverre for meg, knytte York-forsvararen seg til armen min i staden for ballen og ein vidare twist er at spelaren ifrå, Dave Winfield, er ein veldig god ven av meg. Midt i feiringa skjøna eg plutseleg at armen min var svært vond. Eg freista å ikkje tenke for mykje på det, men det einaste eg kunne tenke på var å ikkje mista poenget som vi hadde vunne for oss sjølve. Det var òg sjansen for at vi kunne ta ein seint vinnar. Smerta byrja å forsterka, men vi hadde brukt alle erstatningskreftene våre, så det var ikkje lenger mulig å gå av. Det var ingen måte at eg skulle forlata lagskameratane mine til 10 menn medan eg kunne løpe, så eg måtte berre skrapa tennene og fortsette. Dessutan, sjølv om det var ekstremt smertefullt, skjøna eg ikkje at den var brutt, og det siste eg ville var å gå av med ein skrapa arm! Eg vart så lett når dommaren blåste det siste fløytet og eg kunne ikkje sjå til å koma av banen. Eg drog rett til Royal Berkshire Hospital så snart vi kom tilbake og forlét der klokka fire om morgonen med armen i gips. Eg hadde brutt ulnabenet i høgre armen min og det kunne ha avslutta sesongen min. Eg snakka med Dave både etter kampen og på søndag. Han føler seg dårleg, men vi er vaksne og spelar kontaktsport og dette skjer. Han ville ikkje at det skulle skje. Eg er ganske ubrukeleg heime no, fordi eg kan ikkje hjelpa kona mi med dottera mi. Eg hatar å ikkje vere sjølvstendig, så det driver meg til galskap. Å missa kampar på denne tida av sesongen blir forferdig - det er dårleg nok på alle tider, men særleg under run-in. Til slutt vil eg gjerne gratulera Northampton til oppskriften til League One. I Ricky Holmes har dei ein av spelarane i sesongen og ein som eg har sett inn i laget mitt i året. Northampton er det beste laget vi har spelt med og fortjener fullt oppskriften.
Eg har vore involvert i nokre incidentpakka kampdage og sett mesteparten av ting i løpet av nesten 12 og ein halv år ved Wycombe Wanderers, men å bryta armen min medan eg skora i kampen på lørdag mot York City var eit nytt tilfelle - sjølv for meg.