Det er den ideen som har vore framd av ulike presidentar at USA er eit fyrtårn for demokrati, eit døme for menneskerettar, eit uomgängleg land med særleg verdiar og tru som gjev det den moralske autoriteten og den nasjonale sjølvtilliten til å påverka og advare andre land, både ven og fiende. Satiristar som kom med "Netherlands Second" - den virale videoen - og alle dei andre freistande variantane - som ein respons på Trumps "America First"-doktrina. Ved modelle på Milan Fashion Week som gjekk på catwalk i dei ikoneiske rosa hatane som først oppstod på Washington Mall i samband med den massive kvinnemarsjen. Grafik designarar som har laga eit galleri med kryss over magasin, inkludert, mest sjokkerande, Der Spiegel sin skildring av den amerikanske presidenten som held høgt det avskjede hovudet til Frihetsgudinnen. Det er ein måling av at Trump ikkje er populær at George W. Bush, den siste presidenten i USA som har fått så mykje folkeleg sinne, blir rehabilitert i den globale verda som ein koldhjarta statsmann og ein fast forsvarer av den amerikanske pressefrygd. Ein undersøking som blei gjennomført av Gallup International Association tyder på at om det amerikanske valet skulle haldast i 45 utlendinge, ville Hillary Clinton ha vunne ei overveldende seier i alle, med berre ein unntak av Russland. Den franske presidenten Francois Hollande sa til og med at den frekklege milliardæren gjorde at folk "lukt". Sjølv om internasjonale leiarar no er meir respektfulle, kan få av dei bli skildra som ekte beundrar. Det vil ta meir enn tal før den sameande kongressforsamlinga, der Trump søkte å stabilisera presidentskapet sitt, for å milde globale bekymringar. I innviingsordet sitt gav Donald Trump ord for det amerikanske unntakslivet, men han brukte ikkje uttrykket. "Vi vil ikkje påtvinga nokon vår levevis, men heller la det lyse som eit døme", erklærte han. "Vi vil lyse for at alle skal følgja". Men i staden for å gje eit bilde av dei solfylte amerikanske fjelltoppane skitserte han noko mørkare og dystopianske: eit land som var skjemt av fattige og kriminelle byar og "roddne fabrikkar som var spreidde rundt som gravstein". Talet hans vil ikkje bli minst for den korte innkallelsen han gjorde til den amerikanske unntaksformen, men for skildringen av "amerikansk slakt" og lovnaden han gav om å gje "Amerika først". Det var bunker-Amerika i staden for "Amerika som fyrste fyrste fyr". I talet hans til den sameinte kongressmøtet var det ein annan overlegg anerkjenning av unntaksleg tenking då han sa "Tornet er no i våre hender. Og vi skal bruka det til å lysa verda". Men sjølv om han var mildare i tonen enn den rasande innviinga, var talet på tirsdagskvelden likevel strenge nasjonalistisk. "Mitt jobb er ikkje å representera verda", hevda han. "Mitt jobb er å representera USA". Donald Trump har allereie signalisert at han trur at Amerika kan vera stort utan å vere unntaksfullt. I eit forbløffande intervju med Bill O'Reilly frå Fox News som vart kringkast på Super Bowl Sunday, synte Trump å avvisa det sentrale prinsippet om unntaksleg tening: at amerikanske verdiar er den globale gullstandarden. Når han vart spurt kvifor han favoriserte tættare band med den russiske presidenten Vladimir Putin, som O'Reilly karakteriserte som "ein morder", svara Trump: "Det er mange mordarar. Vi har mange mordarar. Kva trur du? For kritikarar tyder det på ein moralsk likning mellom USA og Russland, eit land som i dei siste åra har annektert Krim, vart beskyldt for å ha drap innvendige motstandarar, pådøme om å ha begått krigsforbrytelser i Syria og har alvorleg redusert LGBT-rettane. Det er ein grunn til å tenke på at det er eit viktig mål å få ein slik politikk, og det er ein grunn til å tenke på at det er eit viktig mål å få ein slik politikk. Det første endringsforslaget gjev høve langt utover desse landa. Men med Donald Trump som held fram med å vera rasande mot dei amerikanske mediane i eit forsøk på å delegitimisere dei, har det blitt kompromittert og i det dårlegaste blitt gjort tomt. Sjølvsagt, i staden for at han vil at folk skal etterlikna han, vil Trump heller vera redd for dei. Og sjølv om lokale kritikkar, som New York Times, viser skinet sitt, så verkar internasjonale kritikkar nesten å ha ei motbefinnande effekt. Om andre land er i mot han, er det eit teikn på at han gjer jobben sin og oppfyller lovnadene sine i valutsavtalen. Det minner om den kjende sjangen som høyrst på tribunen til Millwall FC, ein av dei minst motiske klubbane i den engelske fotballliga: "No likes nobody us, we don't care". Kva rett hadde eit land som tollerte slaveri og Jim Crow-rassig apartheid til å forkynna for andre? sjølv i andre verdskrigen, då Amerika vart "arsenalet til demokratiet" i nederlaget mot fascismen, var det ein segregerte amerikansk militær som tok til slagmarken. Vietnam, Watergate, Guantanamo Bay, Irak-krigen og elektronisk avlytting. For utlendingskritikar er den amerikanske unntaksutgjevinga dobbelt så stor som amerikansk hykleri. Barack Obama søkte å gjenoppliva konseptet etter Bush-åra, då den globale aksjen til Amerika var låg, og han snakka regelmessig om unntak. Under presidentskapet hans hadde det likevel negative samanhenger. Amerika var unntak fordi det hadde høge kriminalitet med våpen, fleire drap og rasistiske oppbrot. Rebeller i Syria undra seg over kvifor Obama-administrasjonen ikkje gjorde meir for å hjelpa til med å styrta ein mordisk despot som Bashar al-Assad. Guantamano Bay, ein amerikansk landemerke som i tidene etter 11 september var større enn Frihetsgudinnen i mange muslimske land, vart likevel open. Det amerikanske demokratiet vart òg sett på som fallande i vanære på grunn av dysfunksjonen i Washington, oppstoen av hyperpartisan opposisjonspolitikk og sinne som forgiftar heile styresmaktene. Det var ein av dei største utseendane i USA, og det var at Obama fram til den siste dagen i livet sitt snakka om å byggja ei meir perfekt union, eit ønske som kom frå hans etos som var unntaksmann. Over århundra har det som har sett den globale leiarskapen til USA ut frå dei europeiske maktene som hadde dominert verda, vore ei grunnleggjande skilnad i den nasjonale tankegangen: Amerika kom til å tru at det var fødd for å leia i staden for å vera fødd for å herska. Etter å ha vunne sjølvstende frå ei imperialistisk makt, søkte det å kolonisera jorda med sine verdiar og idear i staden for å byggja eit territorielt imperium. Men Trumpismen, med sitt smalare hjemlandssyn, ser ut til å bryta seg definitivt frå denne fortida.
Når ein tysk kansler føler behov for å forklare flyktningkonvensjonen til ein amerikansk president, når talsmannen i det britiske underhuset seier at leiaren til den næraste allierte av dei ikkje er velkomne til å snakke i parlamentet, når Kina posisjonerer seg som den vaksne i salen ved å kritisera han for det direkte diplomatiet hans på Twitter, og når det mislykkade reisebannet blir fordømt ikkje berre av motstandarane til USA, som Iran, men allierte som Frankrike og Canada, er det ikkje på tide å slå dei amerikanske unntakene i hjel?