Men Alan Hunt gjer det. kvar fredag og lørdag kveld, mellom 19:30 og 04:00, finn du den glade pensjonisten på bakkontoret til politistasjonen i Blandford Forum i nordlege Dorset. "Jobben" hans er å overvåke opplysingane frå fire CCTV-kamera som dekkjer sentrum av Blandford, ein travl by med bustande marknadshus, som er kjend for sine særpregjande georgiske bygningar. Då dei stengde, då folk kom til og frå Tiffany's, den einaste nattklubben i byen, kom Alan inn i sin egen, og granskde på ein bank med TV-skjerm for å sjå om det var eit problem på gatene. Han er koppa inn i politi-radiosystemet og lar offiserane vita når dei trengst på jorda. "Någre bit i øyret på nokon", seier den 73-årige, og minner seg det verste han har sett på fem år han har spelt rollen. "Det var ein mann med kniv ein gong", tilleggar han. Han er ein pensjonert byggjar og vegskildmakar, og er den mest produktive frivillige i Dorset-politiet. Det ulønne arbeidet han gjer for politiet oppfyller ei ambisjon han har hatt frå barndomen. Han seier: "Når eg slutta skule, var det den opprinnelege intensjonen min - å gå inn i politiet, som student. Men uheldigvis var vi ikkje ei særs rik familie, så mor mi sa: 'Du må bli heime og tenna litt pengar.'" Det finst 400 andre frivillige politibetjentar i Dorset. Halvparten jobbar i personel, som Alan Hunt; halvparten er særkommandantar, med alle styresmaktene til politibetjarar. Martyn Underhill, kommissæren for politi og kriminalitet i området, vil auka mengda frivillege og utvide det dei kan gjera. Han seier: "Eg ser det som ein fantastisk ressurs. Som Robert Peel sa, 'Offentligheten er politiet, politiet er offentligheten' - dette gjev mangfold, det gjev tilleggsskap, det gjev stor potensia til politistyrking som eg trur på". I oktober blei det avslutta ein samtale om å gje dei ei større mengd makt og skapa det frivillige motsvaret til politimannlege støttemannlege (PCSO). Forslagene vert forventast å bli med i lovforslaget om politistyring og straffrettsarbeid seinare i år. Theresa May, inndustrminister, skrivar i samtaledokumentet at det ulønne politistyret spelar ein "viktig rolle i tryggleikslivet" men det er "mye meir som frivillige kan gjera". Ho vil oppmuntre folk til å engasjere seg i politiet dersom dei har "spesielt etterspurt" evner som regnskap og IT, for å hjelpa styrkane til å etterforske nettkriminalitet og svindel. Eg møtte Adam, 37, ein av denne nye generasjonen frivillige politimenn på kontoret i sentral London til National Crime Agency (NCA). Han har ein lønnsom jobb som sikkerhetsrådgjevar for eit forsikringsselskap som gjer at han kan delta på NCA-møter og gjennomføre særskilte prosjekter - det byggjer opp om erfaringa hans, forbedrar CV-en hans og hjelper NCA med å få tak i kriminelle. "Fordi eg har mykje erfaring med IT, ser eg ting kanskje litt annerledes enn dei andre", seier Adam, som måtte verifisert før han tok på seg NCA-oppgåvene tidlegare i år. Han ville ikkje ta ein lønnsom jobb hos NCA fordi han kan tenna mykje meir i den private sektoren - men fordelene for NCA ved å få tak i slike kompetanse gratis er klare. Organisasjonen mottek rundt 50 søknader frå frivillige kvar veke, og 10% av dei lukkast. Men i ein tid då lønnsom politiarbeidskraft krymper, er rekruttering av frivillige eit sensitivt emne. Unison, ein av fagforeningane som representerar politimannestyresettar og andre politipersonell, er uroleg over at forslaget til innreinsdepartementet berre er ein billig måte å fylle lekin på politiet på ettersom regjeringa har kuttet ut 37 000 stillingar sidan 2010, og det er tenkt å gå tusenvis til i løpet av dei neste fem åra. Ben Priestley, landsleiar for politi og rettsvesen i Unison, seier at ein "Home Guard" på 9.000 frivillige har vorte "tydleg rekruttert" til å fylle opp i oppgåvene som er tapt, og det vekker bekymring for kompetanse og ansvar. "Det er ein allmenningspørsmål om om offentligheten trur at politiarbeid i mange tilfelle skal utføres av velmeiningande amatørar", seier han. "Politsjåfør er ein seriøs bransje, som arbeider med alvorlige kriminalitet, og medlemmar som er politimenn er fullt opplært, og dei er fullt ut vitne og forplikta til jobben sin. "Hvis du er ein frivillig, er du ikkje under kontroll av ein sjefkonstable, som du er i politiet, og det er eit veldig reelt problem, og eg trur ikkje at offentligheten vil bli glad for det". I dag er det 16 000 frivillige politibetjenter i England og Wales, som er kjende som spesialpolitibetjentar. Særlege går gjennom opplæring, ber politiuniform og har dei same makt i lov som "vanlege" kollegaar. Dei plagar å gjera hovudpolitisk arbeid, som fotpatrulje, gjengskontroll og forbryting av kriminalitet, i staden for spesialisert arbeid, og må vera tilgjengeleg i minst 16 timar kvar månad. I tillegg er det 9 000 frivillige som utfører ei bred variasjon av ulike arbeidstjarnasjobb i politiet. Unison, som gjorde ei undersøking av politistyrkane i fjor, seier at Kent har det største talet på frivillige (850), medan frivillige i Thames Valley har lagt inn flest timar (70.000). Undersøkelsen identifiserte meir enn 60 frivillige roller, alt frå bergsredning til dyrevelferd, etterforskning av brotssted til brannvåpen. Unison seier at dei fleste av 43 politistyrene planlegger å auka bruken av frivillig politipersonell, inkludert Nottinghamshire, som har som mål å femfalda bruken av frivillig politipersonell i slutten av 2015. Underhill seier at det finst eit "fullkomment klagesystem" for frivillige, men det trengs sjelden. Han seier at rekrutteringa av frivillige ikkje er drifta av åtstramming - i det minste i politiet hans - men er ein måte å supplere arbeidet til lønna personel på. Det er absolutt bevis på Dorset Victims' Bureau, som har til hovud på Bournemouth politistasjon, der arbeidarane og frivillege arbeider side om side, og oppdaterer ofrene for kriminalitet om tilfellene sine og gjev dei råd. Uansett motsetninga, er dei økonomiske realitetane i politiet slike at dette partnerskapet mellom politi og borgarar vil bli ein kjensle av lovhåndheving i dei kommende åra.
Dei fleste vil ikkje vere på ein politistasjon i helga.