Surfing byrja noko i det fjerne fortida av den polynesiske kulturen og i midten av 1800-talet segla kaptein James Cook til Hawaii og såg lokalbefolka klata på trebrett og skunda langs bølgene. Til slutt spreidde seg ein galskap for bølgjeklufta og no er det tenkt at minst 36 millionar menneske over heile verda identifiserer seg som surfarar. Dei står likevel overfor ein uomgåeleg sanning: perfekte, surfbare bølger dukkar ikkje alltid opp der og når dei er ønskja. "De fleste av dei gode surfingbølgene våre rundt om i verda er i nærheten av store hav", seier dr. Mark Davidson frå Plymouth University, ein havforskar som har særleg interesse for bølger og surfing. Dette er grunnen til at ein av dei største surftrådarane i verden, er på Hawaii, Bali og Portugal. Andre stader der det ikkje er eit stort hav som leverer velmodna bølger, prøver folk å forbetra bølgene. "Det finst ikkje noko magisk her, du skapar ikkje bølger", seier Davidson. "Ideen er at du kan fokusera bølger, som lys som fer gjennom eit objektiv", seier han. Eit reef - naturleg eller ikkje - fungerer som ein magnet for bølger, og konsentrerer energien til bølgjene og gjer ein større, kraftigare bryting. Det er likevel teorien. I England, der det ikkje er så mange som kan svinge på lange avstandar, blir bølgene drevne av lokale vindar som produserer eit mindre, snøvare bølg. I eit forsøk på å forbedre kvaliteten og konsistensen av bølgene i Boscombe, betala Bournemouth Borough Council 3,2 millionar pund for å installera eit kunstig surfeff. Men då revet opna i 2009, var det ein knusande skuffelse for lokale surfarar. "Det gav ikkje den rette formen på bølgen", seier Mark Davidson. Han vart hent for å døma utføringa til revet, som han gjorde ved å surfa med ein GPS-enhet som var montert inne i våtdrakten. "Dette gav meg høve til å døma lengden på reisa, vinkelen på bølgjene og kor raskt bølgen bryt", seier han. Det var ei stor brudd på den, og det var ei stor brudd på den, som fekk dei til å bryta seg opp. "Det er ikkje den første av dei 12 kunstige surfreffane som er bygd i verda, og ingen av dei har funne. Det er òg klårt at vitskapsmenn enno ikkje har fått greie på den komplekse blandinga av ingrediensar som kjem med i å skulptera naturlege bølger. "Vi lærer enno", tilfører Mark. "Eit anna bølgeteam har gått ein skritt lenger, ved å fjerne bølgene sine heilt frå det ufattelege havet". Eg møtte nokre av desse kunstige bølgene på ein svært usannsynleg stad - ein fredeleg lagune mange mil frå havet, ved foten av Cantabrian-fjellene i nordlege Spania. Dette er prototypen Wavegarden, resultatet av tiår med forsking og utvikling, og det er eit ideelt verk av Josema Odriozola. Han vart inspirert til å byggja ein surfparks, ein plass der golfrytar kan samlast saman og praktisere sporten sin. Alt eg må gjere er å venta, og då kjem ein perfekt bølge over meg. Likevel, eg er nervøs i byrjinga, usikker på om eg skal klare å ta meg opp i ei bølge som kjem opp av ein haug av eit monster som kjem ut av ein flatt lagune og som kjem i mi retning, ein vegg av glasfint, grønt vatn. Detaljarne i teknikken er nøye bevart, men Josema fortel meg at det eigentleg er eit blad, som er forma som vingsvinge på eit fly, kjent som "bølgfolie". Når det gjeld lengden på reisa, er det ingen grense: Bygg ei lengre basseng og du får ei lengre bølge. Det som er viktig er at bassenget er i den rette forma. "Det må finnast ein viss vinkel mellom bølgen og kysten, og slike forhold skjer ikkje så ofte i havet", seier Josema. "Dette er det vi gjentar her, desse spesielle omstenda". På min første reise i Wavegarden (med viss hjelp frå Josema) er eg forblødd når eg fangar bølgen og står på føtene. Eg ser meg sjølv som eg spring bortover, med trær som hoppar rundt, og plutseleg skjønar eg poenget med desse kunstige vågene: dei er verkeleg moro, men dei er også en hurtig vei for meg til å bli flinkare på å surfe. Eg har kjempt i årevis for å vere på rett stad og på rett tid for å få tak i ei fantastisk bølge som dette. Etter eit par gonger kunne eg sjå dei kunstige bølgja som flaug opp og ned i lagunen, ein i minuttet. No har Josema og teamet hans fullført teknologien, og snart vil surfarane sjå bølgene på ulike stadar. Wavegardens skal opna for publikum i Dubai, USA og til og med i Australia, der bølgene slår. Det første vart opna for nylig, der du ikkje hadde nokon god surfingsted, på fjelltoppane i Snowdonia. "Ein eller anna surfar vil vere nysgjerrig på ei menneskeskapt bølge, og alle vil gjerne prøve", seier han. "Men til slutt vil du alltid vilja koma tilbake i havet". Det er klårt tilfelle for dei hardcore surfarane som framleis streimar til Boscombe kvar gong det finn seg ein brytare - ved siden av bryggja, men ikkje over revet - sjølv om bølgene er få og langt mellom.
I århundrar har menneske vore lokka inn av den tordjande kraften til sjøsurfing.