Som grunnleggaren av staten, Kim Il-sung ("Den store leiaren"), som førde sonen sin Kim Jong-il fram i framtida for 30 år sidan, har Kim Jong-il ("Den kjære leiaren") no gjort det klårt at han har valt den yngste sonen sin, Kim Jong-un (som skal kjennast som "Den geniale kamerat") til å vera etterfølgjar. Det er lite sannsynleg at Kim Jong-un, som er rundt 27 år gamal (slik grunnleg personleg informasjon kan vera absurdt vanskeleg å få ned i Nord-Korea), skal vente så lenge. Den nåværende leiaren, som er 68, vert generelt sett sett som ein sjuk mann, som kanskje har lidt ein slag i 2008. Det har vore spekulasjonar om at grunnen til at den nåværende samlinga til det regjerande Arbeiderpartiet vart utsett i to veckor, ein bemerkelsesverdig og litt nedverdigande endring for den nordkoreanske leiaren, var at han var sjuk att. Om helsa til Kim Jong-il faktisk går fort ned, kan dette forklare kvifor ein tilsynelatande omfattende omskipning av leiarstrukturen har oppstått på dette partimøtet. På eit par timar vart sonen hans, Kim Jon-un, som ikkje har nokon militær eller politisk erfaring, ein fire-stjernar-generall, viseformann for den sentrale militærkommisjonen til Arbeiderpartiet og medlem av sentralkomiteen. Til å styrkja posisjonen sin, vart tante til den yngre Kim, Kim Kyong-hui, òg gjort til general, og medlem av politburoen. Hennes ektemann, Chang Song-taek, er leiar av den nasjonale forsvarskommisjonen, og blir vanlegvis sett på som makten bak trona. Bak dette kan det liggja ein fast besluttsom innsats for å få Arbeidarpartiet til å styrkja over militæret, som tradisjonelt har vore den ledende makta i Nord-Korea. Om det er slik, ser det ut til at det er Kina som står bak mykje av dette. Det har vore klåre teikn på at Kina vil at Nord-Korea skal utviklast på ein måte som Kina sjølv gjorde på 1970- og 80-talet, og det har ført til den grov og vellykkede statskontrolla kapitalismen i dei siste åra. Den hovudarkitekten til denne endringa var Deng Xiaoping. Det har vore ulike teikn på alarm over den uforutsigelege militærpolitikken til Nord-Korea. Tankane om at økonomien til Korea kan implosere, kanskje med ein flukt av millionar av flyktningar over nordkoreanske grenser, er djupt urovnelege for den kinesiske leiaren. Og så er teikna at Kina driver Nord-Korea nedover den vegen det tok seg: kontroll over militæret av kommunistpartiet, og ein gradvis opning av økonomien for markedsmekter. I ein svært lita grad, ser det ut til å skje. Folk får lov til å selge produkta sine alvesteleg på gatene, og om natta bryter politiet ikkje lenger ned på dei ulovlege marknadene på dei mørke gatene, som dei gjorde for få år sidan. Det høyrer kanskje ikkje ut som noko stort, men det er ein måte å sjå på det i Kina for litt over 30 år sidan. Og i den merkelege politikken i Kim-familien, som er absurd for dei vestlege augene, kan det vere fornuftig å overgje dei kjære kjenslene til Kim Jong-il og to av dei eldste sonane hans, og overgje etterfølginga til den yngste, som vart utdanna i Sveits. Dette gjev han førstehandsopplevelse av livet i ein markedsøkonomi; noko ingen andre nære medlemmar av klanen kan skryta av. Dersom skjebnen er snill mot Kim Jong-il, vil han ha nokre år til å lettast sin son inn i jobben som leiar av landet. Dersom ikkje, kan tingen bli mykje meir bekymringsfull. Og det ville nok ikkje vera vanskeleg å finna ei rekkje politiske figurar som kunne tru at dei hadde betre rett til å styra landet enn ein lite kjend eks-skoleplassjunge frå Sveits som har interesse for basketball.
Nord-Korea har byrja å gå inn på den politiske etterfølginga på same eigenlege måte som dei har gjort i tiår.