Han prøvar ikkje berre å mekle ei løysing av ein kjareleg strid mellom dei arabiske allierte i Golfen som truar dei amerikanske nasjonale tryggleiksinteresse. Han har òg vorte undergrave av president Trump, som offentleg har teke ein part i tvisten og kanskje til og med har hjelpt til med å utlosa den. Det er anklagene - løysne av Saudi-Arabia, dei samearabiske emiratene, Bahrain og Egypt - om at Doha støttar terroristar. Dei har skåret av diplomatiske og reisteknuter og gjeve ut ei rekkje krav som Qatar hevdar er så "urrealistiske" at dei verkeleg er ment å tvinga landet til å "gjev seg over sin suveränitet". Mr. Trump har overført alt til Mr. Tillerson, men det hindra ikkje presidenten frå å straffa Qatar på ein pressekonferanse i Det hvite hus for å ha finansiert terrorisme "på eit svært høgt nivå". Han gjorde dette kort etter eit besøk til Saudi-Arabia som hadde omfavnet Riyadh så sterkt at nokre regionalobservatørar trur det har motteke kongedømmet til å ta radikale grep mot langvarige klagomål mot Doha. "Vi følte at vi hadde Trump på vår sida", tenkte ein saudiarsk sikkerhetsekspert, "så lat oss få slutt på dette lille landet som har plaga oss i årevis". Qatar har "bugging" naboane sine med sin ulik utenrikspolitikk. Dei beskylder den for å gjere motstandarar sine til hage og gje dei ein plattform på Al Jazeera, særleg for politiske islamistar som Muslimske brør, som blir sett på som ei særleg trussel frå dei absolutte monarkiane. Al-Udeid-flybasen i Qatar er ikkje berre hovudkvarteret for luftkrigen mot Islamsk Stat i Irak og Syria, men viktig for evnen til å projisera makt i Indisk hav. Og feiden har kasta ein spanner i arbeidet til amerikansk politikk i Midtøsten, og har knust ei sameinte arabisk front som har som mål å motverka terrorisme og konfrontera Iran. "Dette er ikkje ein lokal, regional sak", seier Hussein Ibish frå Arab Gulf States Institute. "Dette er ikkje eit spel". Denne uken var Washington overfylt med utanriksministrar frå Golfen som gjorde sitt, og Tillerson har vore i fokus. Det intensive engasjementet hans har støtte frå Det kvite huset, insisterte ein representant i administrasjonen. "Det som får oppmerksomheten er tweet og offentlege uttala", sa han, men når det gjeld den underliggende politikken, "det kvite huset og utanriksdepartementet er på same sida". Tillerson vart rapportert å ha vore blind og rasande over den rosegårdsforkjenningen til Qatar, som president Trump gav berre timar etter at utanriksministeren hadde kalla på ein slutt på blokaden.Hans hjelpar var tilsynelatande overbeviste om at den sanne forfattaren av uttalelsen til Trump var ambassadøren i UAE, Yousef Al Otaiba, ein nær ven av svigersonen til Trump, Jared Kushner, ifølge Mark Perry frå den amerikanske konservative partiet. Det er ein av dei største utfalla i den arabiske økonomien, og det er ein av dei største utfalla i den arabiske økonomien. Han held fram til å vera ein form for formidler, med fokus på å hjelpa katarisane til å utarbeida svaret sitt på kravlista. Han vonar dette kan tjene som grunnlag for forhandlingar, sjølv om Saudi-Arabia har sagt at det ikkje er noko å forhandle om. "Null toleranse" har utenriksministeren Adel al-Jubeir erklært. Men det er ikkje greitt kor langt administrasjonen er villig til å bruka den betydelege makt han har til å få alle rundt bordet, og heller ikkje alle sidene til å gå inn på ei resolusjon. Det er opp til Tillerson å gje ei vei framover. Men den tidlegare oljeleiaren må enn finna ein måte å omdanne forretningsskinnet sitt til politisk innslag, og omsetja det tilsynelatande sterke sambandet med presidenten til ein sterk rolle i å utforma politikk. Og den offentlege avskjeden frå Det hvite hus har svekka hans hand. "Eg trur han har mindre makt til å tala i namnet til den amerikanske regjeringa enn andre utanriksministerar har hatt i fortiden", seier Jon Alterman frå Center for Strategic and International Studies. "Det er ei svært farlig stilling for ein utenriksminister når han ikkje kan snakke i presidentens namn".
Rex Tillerson står overfor den største prøva han nokon gong tok som utenriksminister i samband med krisen i det lita landet Qatar.