Staden er svært stressande, og alle veit at det vil komme meir ødeleggingar. Det er ikkje mykje røyrsle på gatene, og folk går ikkje ut av heimane sine, før det er naudsynt eller om det er eit nødstilfelde. Somme prøver å lagra mat i tilfelle byen blir beleiret. Vi er veldig redde, og vi er redde for at det siste stadiet skal ta lang tid. IS kjem ikkje til å gje opp og trekkje seg så lett, og heile operasjonen kan ta så lang tid som i det austlege Mosul. Sjukehusa fungerar ikkje fullt, og IS nyttar dei berre for å behandle sine eigne krigarar. Sivile går til private kliniker når dei treng behandling. Dette er sjølvsagt svært kostbart. IS tvingar nokre av læknadene til å vera på sykehus for å behandle sine kjemper. Det er ei mengd sivile som prøver å flykte til Syria, men det skjer berre i løynd. Eg er van til situasjonen her. Sjølv om eg er svært uroleg for sikkerheten til familien min, vil eg ikkje lyve, eg er òg redd, og eg veit ikkje om eg skal døy i eit luftangrep eller drap av ein kjemper frå IS. Eg jobbar for ein gruppe som kjem mot IS kallast Sound and Picture og eg er alltid redd for at noko kan skje med familien min på grunn av meg, eller at dei kan sjå meg på ein video av IS viss eg vert fanga. IS styrker nærværet sitt i utkanten av den vestre delen av byen. Det omdannar nokre hus til hemmelege kontorar og warrum. Dei har også forbodt sine krigarar å ta pauser eller gå på ferie. Fly har vore i staden i løpet av dei siste to ukane. Byen er ein spøkelsesby no. Du finn sjelden folk på gatene. Det er mest travlt i bønnetid, sidan IS fortsatt tvingar folk til å gå til moske. I nokre moske blir namn på dei som kjem med, og så straffar dei som ikkje kjem med. Vi er alle redde for at det skal ta lang tid før byen blir frigjort. Mange har døydd eller vorte skadde. Vi er òg urolege for mat og medisinar. Dersom situasjonen held fram slik, vil det snart gå vekk. Sjukdomssituasjonen er svært urovekkjande. Nødvendige medisinar, som insulin, finst ikkje der, ettersom IS tok mesteparten av lagrene. Far min har diabetes, og eg kan ikkje gje han insulin eller andre medisinar. Halsleiken hans vert verre. Mor min har høgt blodtrykk, og eg kan ikkje kjøpa den nødvendige medisinen; den er antingen ikkje tilgjengeleg eller for dyr. Eg veit ikkje kva eg skal gjera eller korleis eg skal hjelpa dei. Felle, inkludert naboane mine, prøver å flykte, men svært få har råd til det. Nokre måtte betale 800 dollar til ein IS-krigsmann for å kunne reise om natta, i løynd. Mange blir skulda for å ha samarbeidet med "fremdepartar", og -- endå IS-militantar ikkje lenger er strenge om utseendet -- dei straffer dei som røykjer. Og dei stengjer alle internetkaféar, og det blir vanskeleg for sivile å få nyheter frå omverden eller å ha kontakt med nokon utanfor Mosul. Eg er akkurat som alle andre. Den einaste fordelen eg har er at eg har Internett-tilgang. I nabolaget mitt er det kringsetjingar overalt, døgnet rundt. Eg har høyrt at nokre av krigarane har rømt seg og at IS leitar etter dei. Gatene ser ikkje ut som før. Nokre av nabolaga er på avstand, og byen er full av barrikader. Det er som ein militær sone. I nokre av nabolaga er det gjengjeringsforbod mellom klokka 9 og 6. Dei som bryt nedlegginga av kommisjonstillatinga og går ut blir vanlegvis bøta med ein kraftig bot som kan vera så høg som 1000 dollar. Sjølvsagt, den humanitære situasjonen vert verre dag for dag. Det finst knappe mjølk til born. Eg er gift med born og vi har ikkje nok mat til å mate dei. Mannen min kan ikkje gje familien nok. Nokre varer er for dyre, medan andre rett og slett ikkje er tilgjengelege lenger. Denne uken gjekk eg ut av huset og livet følt seg ikkje normalt. Eg gjekk til butikken og det var knappe noko varer på hylla. Alt er eit luksus no. Alle er redde og er redde for kva som kan koma. Svagene mine bur i eit anna kvarter i byen. Vi har ikkje sett dei på ei lenge tid. Vi har tenkt på å flykte, men når du er ei familie med små born, er ikkje slik ei beslutning lett.
Sivile i det vestlege Mosul fortel korleis det er i dag, medan irakiske styrkar prøver å driva ut den såkalla Islamske staten (IS).