Han var ein av dei største artiste i Skottland, og det var ein av dei største artiste i Skottland. Han var ein av dei største artisteane i Skottland, og det var ein av dei største artisteane i Skottland. Men det byrja ikkje slik. Arthur Woodburn vart fødd i Edinburgh i 1890, som yngste av åtte born. Han byrja ikkje fyrste verdskrigen som ein motsetjar, men jobben som kontorist på London Road-gjalderiet viste han korleis våpenhandelen fungerte på den tida. Han var forferd for at firma var i ferd med å profitera av elendigheit, og laga store formuer medan menn kjempte på framsida og mista livet. Det byrja å venda synet til Woodburn, og likevel hadde han ei eldre mor å ta vare på og ei nyresjukdom som påverka kondisjonen hans. Arthur gjekk ikkje i krig då han byrja, men i 1916 kom krigen for Arthur. Loven om militærtjeneste frå januar 1916 kalla alle singel menn mellom 18 og 41 år inn, om dei ikkje fekk ein fritak frå lokale militærdomstolar. Woodburn var 25 år gamal og hadde ein lett utvei, han var i ein fritaktig yrke som hjalp til med krigsforsøket. Men dette var for lett for ein mann med så streng samvit. Korleis kunne han be andre om å risikera fengsling for å nekta seg innkrevd tjeneste når han hadde eit gratis-ut-av-fengslet-kort? Woodburn sa skriftleg til myndighetene at han ville motstå innkrevd bruk. Han var no ein merket mann. Det var fire kategorier for fritak - åpenbare for dårleg helse, vanskar og viktig krigsarbeid, og så den mest kontroversielle: "samvitskjerm mot å gjennomføre kamptjeneste". Denne siste kategorien var egentlig for folk som hadde sterke religiøse innvendingar og den dekka ikkje politisk innvending. Dei små sjansane forsvann då ein Zeppelin bombade Edinburgh dagen før han skulle halda sin siste appel. Snart var Arthur på veg til Calton-fengselet, som i hans tilfelle gjekk gjennom Glencorse-baraksene, Wormwood Scrubs og til og med eit kort opphald i Tower of London før han vart sendt tilbake til Skottland. Dei vart bygd for å hindra kriminelle i å flykta. For eit århundre sidan hadde du sett eit fengsel høgt over dei, ikkje St. Andrews House, men fengselet Woodburn som han skildra som "det fattigste fengselet i alle fengselane, med kalde kulde som ei grov festning". Det var kjend for kulde. Maten var forferdelig. Og viss du var heldig nok til å ha ein varm sommerdag, var lukten nesten uuthåleg. På toppen av dette kom stillingsregelen. Fange vart ikkje tillatt å snakka med andre fangar. Så var det hardt arbeid. I Calton-fengselet knøyt menn endelvis mattar til fingrane deira kom i spasmer. Den einaste kompensasjonen for Arthur var å vere nær familie. Han arbeidde ut ein slags semaforsystem med den kommende kona si, slik at ho kunne vinga til han frå Calton Hill og han kunne signalisera at han var ok. I den nye boka si Objectors and Resisters, Robert Duncan, var Arthur Woodburn den som hadde tenkt som samvittighetsobjector i Skotland i lengst tid, frå april 1916 til april 1919. Woodburn var ein av dei som var i den britiske regjeringa, og han var ein av dei som var i den britiske regjeringa. Han var ein av dei som var i den britiske regjeringa. Han kjøpte nokre av dei gamle steinane frå fengselet for å leggja ein hagslei i huset sitt, ein påminning om at vegen til makta hans ikkje var Gamle Labour eller Nye Labour, men hardt arbeid.
Arthur Woodburn gjekk frå å vera ein foraktad krigsmotstandar i fyrste verdskrigen til å bli statssekretær for Skottland.