Det finst ikkje noko vitenskapeleg måle for kor mange som vil bli så opprørte av president Trumps ordrar om innvandring frå sju muslimske land at dei vil føle seg tvungna til å gjennomføre ein voldelig handling mot eit amerikansk eller vestleg mål. Kanskje dusinvis, kanskje ingen. Det finst heller ikkje noko vitenskapeleg måle for kor mange potensielle voldelige ekstremistar som no er stengt ut av USA på grunn av denne orden. Men ein ting er klar: I den stadig skiftende ideologiske striden om å vinna hjartet og meintane, er dette ein-null mot ekstremistane i den såkalla Islamske staten (IS). Irans utenriksminister Javad Zarif, som for tida hjelper irakiske styrkar med å driva ut IS, sa at den amerikanske handlingane "skal bli registrert i historia som ein stor gåve til ekstremistar og dei som støttar dei". Han la til at det "berge eit fruktbart grunnlag for meir rekruttering av terroristar ved å fordypa brytingane og feillinjene som har vorte utnytt av ekstremistiske demagogar". I Indonesia, det mest folkerike muslimske landet i verda, sa ein talsmann for utanriksdepartementet at han var djupt lei for flytet "for vi trur det ville påvirke den globale kampen mot terrorismen... Det er feil å knyta radikalisme og terrorisme til ein bestemt religion". Boris Johnson, utanriksministeren, twittrar at han meiner at denne handlinga er "diskriminerende og feil". Bak kulissene, der den ideologiske kampen mot voldsutøve blir utkjempa i nett-chatrom, over antiterrorist-hotline, og med innlysingar frå offentligheten, vil ein av konsekvensane av innvandringsordren, i det minste midlertidig, vera å hindra samarbeid mellom USA og dei landa som treng hjelp til å kjempa mot islamsk ekstremisme. Irak, som med hjelp frå amerikanske rådgivere har gjennomgått eit omfattende omutdanningsprogram, har raskt reist med liknande restriksjonar mot amerikanske besøkande. På gatene er alt som viser at den amerikanske regjeringa er anti-muslimsk - og det er akkurat slik det går i mesteparten av Midtøsten - vanskelegare å kjempe mot IS og andre ekstremistar. Det som i stor grad er uvitande om opprøret og forvirringen over president Trumps utøvande rett, er eit enkelt, overbevisande faktum: Dei som har skulda for mistillit og stereotypa til muslimar på begge sider av Atlanterhavet, er ikkje den tradisjonelle muslimske folkesetnaden i seg sjølv; det er ekstremistar frå al-Qaeda, IS, al-Shabab og andre grupper som kjem for å føra ein voldsom jihad i namnet av den same religionen. Dei lengtar etter ein tid då ein stor del av verda var delt i Dar al-Islam (land som er bebodde og styrt av muslimar i samsvar med sharia, islamsk lov) og Dar al-Harb (bokstaveleg "krigshuset", som tyder alle andre land). Alt som hjelper til med å polarisera folkesetnaden i verda lenger nedover i segregation og ein "oss og dei"-mentalitet blir velkomne av ekstremistar. Då flyktningar gjekk ut av Syria og drog vestover mot Europa i staden for det sjølvkalte IS-kalifatet som hadde sitt senter i Raqqa, vart leiarskapet til IS forvirra og sint, og såg på dette som eit svik. Den utøvande ordren om innvandring risikerar no å få styr på dei.
Ja, med eitt ord.