Men lat deg ikkje mistake - dette er ei viktig, kanskje endå viktig, tid for den sør-afrikanske politikken. Ein status quo som har vore i 20 år med demokrati, er endeleg i ferd med å bryte. Det er ein sjanse for at dette kan vera til nytte for Sør-Afrika - at ein klumpig konsensus som tjente landet godt i åra etter apartheid, ikkje lenger er i stand til å oppfylle det, og at ein mer nyansert, omstridd form for demokrati no kan ta over. Men den styrande afrikanske nasjonalkongressen (ANC) ser det ikkje slik, og varnar høgt at "fascistar" og "rasistar" truar overlevelsen av institusjonane som har halde landet stabilt sidan 1994. Mykt og mykje avhenger no av korleis ANC - etter to tiår med utfordra makt - skal takle ein sterkare opposisjon i parlamentet, erodisjonen av ein viktig politisk allianse med fagforeningsrørsla, og den grovlege sannsynen for at det snart kan mista makta i to av dei ni provinsane i Sør-Afrika - og ein dag på nasjonalt nivå òg. Krigane i parlamentet kan reknast direkte på to umiddelbare faktorar - ein er den nylege tilstrømningen av folkefullmælte frå Economic Freedom Fighters (EFF), som er uløste og populistiske, og som har stiftet ei institusjon som mange sør-afrikanarar, som er numme av det overvektige flertalet i ANC, tilsynelatande ikkje bryr seg om. Den andre faktoren er Nkandla - skandalen om den overdådige renoveringen av det private huset til president Jacob Zuma som blir finansiert av skattebetalarane, og som ikkje vil forsvinna. Sjølv om mange høge representantar for ANC har uttrykt djup uro for dette problemet, har partiet offentleg samla seg rundt presidenten på strenge vis. ANC brukte deretter meistarane sine til å vedta kommisjonsrapporten torsdag. Opposisjonen i Sør-Afrika er vanlegvis delt i parlamentet - og utanfor - til fordel for ANC. Men Nkandla har sett politiske rivaler sameint mot regjeringspartiet med uvanleg kraft og samordning. Det kan vera eit teikn på det som kjem - ei opposisjonskoaliasjon som ein dag blir sterk nok til å utfordra meistarane i ANC. Alt dette hjelper til å forklare kvifor det nåværende kaoset i den sør-afrikanske fagforeningsrørsla òg gjev ANC reele grunn til å vera uroleg. Kongressen for Sør-Afrikkiske fagforeningar (Cosatu) har vore i ein strategisk tripartisk allianse med ANC og Kommunistpartiet - ein avtale som har hjelpt til med å halda stabiliteten og oppnå nokre framgangar på arbeidsmarkedet i tiår. Men ein kombinasjon av faktorer - inkludert fallande medlemskap, politiske rivaliseringar og hendingar som drapene i Marikana-gruven i 2012 - har ført til ein djup splitt, med den største fagforeningen, National Union of Metalworkers of South Africa (Numsa), som no er utvist frå Cosatu. Ein meir konkurransedyktig, livrik fagforeningsrørsla - skild frå den stadig mer kjedelege pakta ledarane har med regjeringa - er kanskje ikkje noko vondt for Sør-Afrika, i ein tid då økonomien strevar og næringslivet, regjeringa og arbeidaren treng å omvurda tilhøvet. Men igjen, det er ikkje sannsynleg at ANC vil reagera med entusiasme. Det treng berre å sjå nordover, mot Zimbabwe, for å sjå den potensielle utfordringa som eit velorganisert, fagforeningsbasert parti kan tilby til ei tilsynelatande robust frigjeringsrørsla. Movement for Democratic Change (MDC) i Zimbabwe har ikkje endeleg vunne på den måten mange forutsei, men det kan ha så mykje å gjera med valstrøyt og vald som med dei interne manglane. Sannsynet for at eit nytt fagforeningsparti skal koma til makta i Sør-Afrika er stort overvurdert. Dette landet har allereie ein overfylt opposisjonsscene. Men det ville absolutt ta fleire stemmer frå ANC og driva regjeringspartiet nærare til valnedrapen. Med andre ord, dette er stadig vanskelegare tider for ANC i Sør-Afrika. Vil det takle korrupsjon, betra tenesteutviklinga, utnytte dei enorme talentane sine og vinna seg rett til mange år til å vera i makt? Eller vil det skrika "fascistar" for kvar ny utfordring, ignorera domstolsordrar og - som nokre frykter - byrja å bryta ned på upartiskheten i det uavhengige valsystemet som har tenkt dette demokratiet så godt?
Frå utsida kan det sjå ut som relativt småting - stridigheter og sinne i Sør-Afrika sitt parlament, og avfall og splittingar i ein fagforening.