Krome Avenue er eit av dei viktigaste landemerkene i byen Homestead, med sine velbevarte historiske bygningar og ein typisk litenby-atmosfære i Sør-Florida. Den reine og fredelege gata liknar ikkje det det som såg ut den 25. august 1992, nokre timar etter at orkanen Andrew - ein mektig storme av kategori fem - kom til land. Med skade på 25 milliarder dollar blei 250 000 menneske heimlause og 26 menneske drap, ifølge det amerikanske orkansenteret National Hurricane Center. Tjue år seinare, kjem Jaime Gonzalez og Thomas Sparrow frå BBC Mundo tilbake til Homestead for å finne ut korleis innbyggjarane minner seg om den dagen, og korleis dei har kome seg over det vanskelege. Andrew var forferdelig. Ti tusen menneske forlét i løpet av dei første 30 dagane. Dei gjekk ut med generator og andre verktøy. Det var innført krigslov. Alle hadde ein pistol. Det var militæret som kom inn, og det var ein politimåte. Du fekk ikkje lov til å gå ut etter mørkret, og om du var det, blei du arrestert. I dei første tre månadene gjorde vi ingenting anna enn å gå frå hus til hus, hjelpa venene våre til å få tilbake levekvaliteten, ta vatnet frå heimane deira og rive opp teppet. Eg trur at Homestead bør huskjast for sin utholdenhet, viljen til å halde fram og kjempe for å komme seg på føtene. Vi er no mykje betre rustne for orkanar. Etter Andrew, endra byggingsstandarden enorm. Vi har ein av dei strengaste byggesettane i landet. Alle vil fortelje deg at ein orkan høyrer ut som ein tog som går mot deg, og du føler at den skal slå deg i ein augneblink. Og det er slik det høyrast til meg. Eg hadde fire barnebarn med meg på den tida, og eg heldt fram med at alt ville gå bra. På den tida var eg ein medlem av byrådet, som blei omgjort til det viktigaste kommunikasjonssenteret. Det viktigaste var å svara på spørsmål som: Kvar får eg brensel frå? Kvar får eg is? Is var det mest kostbare i dei åra! Seinare hadde vi ein av dei største utendørsbarbecuene som nokon gong har hatt, og vi kunne tilberede maten vår. Vi visste allereie at vi ikkje skulle få elektrisitet igjen i ei lita stund. Det var som å vere på ei øy full av søppel. Det var pile på vegen og det tok fleire veker før det vart ryddet opp. Bystyresmannen sa at det kunne ta opptil to år å gjenoppretta. Kan de tenkja dykk? Så dumme var me! Vi trudde at alt ville vera over om to år. Det var ei tanke som verkeleg gjorde oss glade. Det var verkeleg ei fin 10 år. Det var så mykje å gjere. Broren min kom over dagen før orkan. Eg var opptatt med å renovere huset mitt, og han spurte kvifor eg gjorde det då det ikkje var der dagen etter. Han jobba i South Florida Water Management, så han visste meir enn mange av oss. Det einaste eg fekk av mormor hans var eit gammalt piano av mahogni. Men i løpet av orkanen slo eg dette opp mot ein glassdør. Og veggene byrja å flytta. Båten min gjekk i ein haug med stein. Vi flytta inn i soverommet. Straut etter at vi hadde stengt døren, gjekk veggene opp på gangen. Vi plukka opp alt og gjekk på kontoret og lagde ein leir med teikningsborda. Men eg var også litt lykkelig, fordi to dagar seinare, når eg kom heim, ringte telefonen. Eg skjøna at eg hadde ein telefon. Eg hadde ein telefon som fungerte. Neste morgon kom ein ven med ein propan-generator, så eg hadde luftkondisjonering, lys og telefonar. Eg var oppe og jobba, men hadde ingen kunder. Så eg bad ein designar om å teikna eit teikn for å leggja det opp på taket. Fylles folk innom, og eg hadde fleire oppgåver på ein haug av dagar enn eg kunne forestille meg. Eg trur Andrew var ein inspirerande, inspirerande oppleving. Vi heldt på å endredefinere kven vi er. I løpet av orkanen skjelvde det to etasjar lange huset vårt, og det gjekk vatn inn i det, så vi bestemte oss for å gå ned. Eg og kona mi, to små døtrene mine, to hundar og to katter, krøllet oss ned under trappane. Det var eit av dei mest skremmende øyeblikka i livet mitt. Då orkanen gjekk forbi, gjekk vi ut og såg at det var som i ein science fiction film. Ein av mine største bekymringar var maten vi hadde på restauranten vår. Vi hadde nettopp fått ein forsendelse, og vi visste ikkje om kor lang tid det skulle ta for å få strømmen tilbake. Vi hadde ikkje generator, så vi kunne ikkje halde den i lengre tid. Så etter ein dag eller to, sette me oss fram og gav mat til alle som ville ha det. Vi gav bort ribben, steaks og kalv. Vi vart svært populære veldig raskt. Det tok omlag ein dag for oss å fjerne alt som kunne øydeleggjast. Etter orkanen endra kundekonsumet totalt. Mange gjekk ut av byen. Eg tenkte aldri på å reise. Eg elskar dette, og eg har alltid følt meg som en del av samfunnet. Eg ville gjenoppbygge dette. Det var eit arbeid, og eg fekk mange søvnlause net. Det er ei opplevelse som endrar livet mitt. Er eg glad for at eg kom gjennom dette? Nei, det er ikkje nødvendigvis, men eg er stolt av det eg har gjort.
Tjue år etter orkanen Andrew minner innbyggjarane i Homestead i Florida om stormen som endra livet deira.