I den siste uken av Yvette Cooper si ledarskapskampanje er det ikkje akkurat slik ho forutsei. Ho har tilbrakt meir tid i parlamentet enn på stumpen. Som skuggheimssekretær har ho ført partiets svar på flyktningkrisen - i utgangspunktet kalla på regjeringa for å gjera meir, og no presjerer for at nokre av dei familiane som har rømd til Europa skal settast til å flytta hit. Dette har hjelpt, i staden for å skade, ledarskapshansen hennar, men har òg ført til at meir konvensjonell kampanje har vore å kasta. "Eg strebar etter å svare på mest alvorlege spørsmål, men eg prøver å halde dette borte frå ein konkurranse om leiarskap, og prøver å få ein avtale mellom dei ulike partane om kva som skal til for å gjere ein god svar på flyktningkrisen", fortel ho meg. Ho var på framsida for David Cameron sin uttale på måndag, og fekk no ein nødhjelpsdebat om krisen på tirsdag, og sat ved sida av Harriet Harman - som ho arbeidde for då Labour var i opposisjon på 1990-talet - for det siste spørsmålet frå statsministeren på onsdag. Ho håpar fortsatt å overta frå den gamle sjefen sin når den nye leiaren for Labour blir kunngjort på lørdag, men laget hennar innrømmer at det vil vera ein vanskeleg kamp. "Den neste uken vil definera dei neste ti åra", seier ho. "Mitt budskap er no: Sjå, vi tapte i 2015, det er verkeleg vanskeleg å vinna val - vi treng den beste sjansen til å gjera det, og mange som er avhengige av oss, vil bli skuffa om vi vender oss bort frå utfordringane i framtida og ser tilbake på partiets historie". Tvert om, det vil seia at du må ikkje støtta Jeremy Corbyn. Men ho innrømmer at kampanjen hennar kom til ein langsom start. "No har nokre menneske planlagt leiarskapskampanjene sine i lang tid. "Vi gjorde ting frå start. I den første måneden av kampanjen var det vanskeleg å koma ut av skuggen av det vanlege valget som vi var så øydelagde av å tape. Eg gjekk på møter og folk var berre på golvet". Men, seier ho, ho har vore konsekvent gjennom kampanjen i å argumentera for høgt kvalitativt arbeid i produksjon, for å dobla investeringane i vitskap og for gratis barnehjelp. Så kva fekk henne til å koma inn i politikken i utgangspunktet? "Mitt far (Tony) var ein heltids fagforeningsmedlem. Mor mi kom frå eit gruvefellesskap, så det var ei Labour-familie, men vi snakka ikkje om partipolitikk - vi snakka om saker og ideer. "Eg vart først involvert i å kampanje mot Section 28 (konservativ lovgjeving som forbød å promotere homoseksualitet som eit 'forstått familierelasjon' på skule i England) - og eg gjekk med far min på Folkemarsjen for Jobben då eg var 12 eller 13 år gamal". Ho vart fødd i 1969, og ungdomarsårene hennar vart tilbrakt under regjeringa til Margaret Thatcher. Men ho gjorde ikkje berre opprør mot den konservative administrasjonen. Ho sa at ho elskede CND og alltid har vore multilateral - "det var eit kontroversielt grein å vera tenåring på 80-talet" - og det gjorde at ho ikkje følgde politikken til Labour på den tida. Ho har sagt at ho ville tenkja å utfordra den framtidige lovgivningen til den nåværende regjeringa om fagforeningar i domstolane og avslørte at ho hadde vore involvert i streiksaktion sjølv som ung - på Eggar's comprehensive (no ein spesialistvitenskapsskúla) i Hampshire. "Eg organiserte ein prefekt-streik - ein av gutane stod i sak for å ha på seg kvite sokkar til skulen". Eg våga at dette høyrde ut som ein svært fornuftig utdanningsinstitusjon. "Ja, sokkene var forferdige - men vi viste solidaritet. Vi skulle patruljere skulen, men ein lunchtid krympa vi oss i eit klasserom på grunn av sokkane til Andrew". Ho hadde ei lykkelig barndom, men tok litt vanskeleg å arbeide tidleg i livet. Eg kunne ikkje arbeide i 12 månader - eg hata kvar einaste minutt av det og var desperat etter å koma tilbake til jobben. "Eg måtte kreve hjelpen - hadde eg ikkje gjort det, hadde eg ikkje vore i stand til å betale leigu. Det lærte meg at du aldri veit når ting går galt". "Hjelpssystemet kan fremme arbeid og ansvar, men det må òg visa respekt for folk. Å angripa folk som skraut eller arbeidssym er djupt feil". Ho tok til og tok til å arbeide som økonomisk korrespondent for Independent før ho blei sett inn i parlamentet i 1997 - ein av dei 101 kvinnene som vart vald under Tony Blair og åtte år før Ed Balls. Men ho måtte venta til Gordon Brown flytta frå nummer 11 til nummer 10 på Downing Street før ho blei forfremda frå ei rekkje ministerposter til kabinettet - som statssekretær for finansdepartementet og deretter arbeid og pensjonsdepartementet. Og det er stillinga til velferd som kan avgjera framtida hennar no. Ho argumenterte med Harriet Harman om at Labour skulle motsette seg velferdsloven. Til slutt la partiet fram eit endringsforslag og avsto. Ledarskapskonkurrenten hennar Jeremy Corbyn fekk kreditt frå nokre medlemmar for å ha opprørt seg og vist direkte motstand. Andy Burnham såg dette som eit vendepunkt i korbyn sin skjebne. Eg undra meg om ho var samde. Ho gjekk ikkje så langt, men ho følte tydeleg at episoden ikkje var heilt nyttig. "Å vera ærleg var det eit totalt rot. Eg har alltid følt at me burde motsette oss lovforslaget. Det inkluderte avskaffinga av målene for barnehumelding som eg hadde arbeidd hardt for å få fastsett. "Det inkluderte òg det eg kallar 'barnaskatt' - om du har tre born og jobbar, så - med avtrekning av skattefradrag - kan du ha det dårlegare. Men vi endte opp med dette rotete kompromisset. Vi endte opp med at folk vart forvirra om kva vi stod for". Om ho er så sterk i dette, kvifor følgde ho ikkje Jeremy Corbyn inn i lobbyen for "Nei"? "Om eg er leiaren, vil eg halda det reint og enkelt - vi er imot så mykje av det som står i lovforslaget, vi burde berre stemme imot det. Men om du er i skuggekabinetet, må du prøve å halda det parlamentariske partiet saman, men eg må seia at vi tok feil". Og medan velferdsstridane styrkte Jeremy Corbyn sine kampanjer, synte Yvette Cooper som om ho hadde fått meir definisjon og lidenskap når ho bestemte seg for å snakke ut mot han. "Eg er samd med Jeremy at vi treng eit alternativ til konservativt nøkkeltiltak, men eg har viktige forskjellar - medlemskapet vårt i EU og NATO (ho er sterkt for begge), å trykke pengar når økonomien veks (planen til Jeremy Corbyn om å få Bank of England til å auka pengeleveringa for å investera i infrastruktur). " "Det finst skilnader med han i desse sakene, og det ville vore vanskeleg å vera ein del av kollektivt ansvar i skuggekabinet hans. "Eg vil ikkje ta bat og ball bort - eg vil kampanje for at Arbeidarpartiet skal vinna val. Det har alltid vore diskusjonar i partiet vårt sidan marxistar og metodistar kom saman for å danna det, men det er nokre ting du ikkje kan kompromissa om". Og om han vinner, varnar ho, "vil folk føle seg skuffa - noko av det han lovar, kan han ikkje gje, men han vil òg skuffa folk fordi han ikkje vinner eit val". Om ho trugar på oddsen og får ein sen støtte, kva vil prioriteringane hennar vera? Ho ville gjennomføre ei ny omskriving av den totemiske klausulen IV i partiet sitt. Kritikarane kunne sjå dette som eit gimmick. "Klausul IV handlar om verdiane våre som parti. Det snakkar om likskap i høve. Men det er ikkje heilt klart nok om kampen mot ulikleik, som er ein ekte utfordring for økonomien vår og samfunnet". Ho seier at ho ville ha glede av å ta David Cameron i kampen, men at så vel som å tilby robust motstand, ville ho byrja å utforma "langsiktige planar for framtida vår". Men ho ville òg møta meir umiddelbare utfordringar. Ville ho støtta dronar mot fiendar av Storbritannia - sjølv om det inkluderte britiske jihadistar? "Ette land må kunne forsvara seg og hindre umåtelege terroristangrep, men det må finnast ein rettleg rettsramme rundt det og tryggingar". Når det gjeld døden til 21-åringen Reyaad Khan i Syria: "Det trengs ein fullstendig gjennomgang av etterretningskomiteen og sikkerhetsutvalget, og den uavhengige granskaren av terrorlovgivningen, David Anderson, bør sjå på detaljene i dette tilfellet". Statsministeren tok opp utsikta for militæraksjon i Syria på PMQ-møtet i denne uken - og ho seier at ho framleis er skeptisk. "Eg støtta handlingen i Irak då den demokratisk valde regjeringa bad om støtte. "I Syria har du ISIL og Assad, og det er ikkje klårt kva mål regjeringa har. Utfordringa for regjeringa er å definera den juridiske rammana, støtten i regionen og den generelle strategien". Strategien og støtten til henne vil bli undersøkt i lørdags - ho kjem for å leia partiet sitt, men ho har truleg latt Jeremy Corbyn stjele ein marsj tidlegare på sommaren.
I den fjerde av ei serie med grundige profiler av kandidatar til leiarskap for Arbeiderpartiet, kjem Iain Watson opp i gong med Yvette Cooper.