Russell Craig stod i ein kalsk steinkors nær hjertet av Eastern State Penitentiary, eit stort gotisk fengsel i Philadelphia som har vorte ein historisk turistattraksjon. "Om eit minutt, eg skal gje deg ein tur... ei eksklusiv tur som aldri har vore før", ropte han til familiar og par medan dei gjekk forbi, med lydspelarar som hang i nakken på dei. Eastern State, ein dyster, tårnet struktur som synte høgt over eit luksuriøst kvarter i Philadelphia, var den første "fængslet" i verda, eit ord som blei funne for grunnleggjarane sin håpe at innbyggarane skulle forandra seg gjennom bønn og bli "penitentar". Det fungerte frå 1829 til 1971, og hadde 1800 menn på høgdpunktet. I dag er dei skremmende, forfallne celleblokkane full av turistar, speider- og guidegjinner, kyrkjegrupper og utflukt på grunnskoler - totalt nesten 220.000 besøkande i året. Craig, ein høg, skjegg, 35 år gamal mann kledd i en maron-polo-skjorte som er som ein turistguide, overtala gradvis ei gruppe på 10 besøkende til å samlast rundt, og førte dei gjennom ein dør inn i det som ein gong var fengselspredikandens kontor. Inne i veggene er det dekka av fargange veggmalerier - skildringar av Jesu oppsto, ein fange som kneinar ved føtene til ein prest - endå dei er dårleg skadde av sollys. Dei vart malt i 1955 av ein produktiv fangeartist som heiter Lester Smith, som heldt sju månader for ei rekkje væpna røververk. "Sannsynleg - eg ser det". Han tok ein pause. "Eg var i fengsel. Eg brukte kunst til å forandra livet mitt på same måte", sa han. "Eg er her for å gje deg, rett framfor deg, eit levende døme på korleis kunst kan forandra livet ditt". Dette er det øyeblikket som museets personel kallar "melting av andletet" - plutseleg vart alle besøkarane overraske og sa: "Eg er ein artist". "Eg har døme på arbeidet mitt, om du vil sjå", tilbod han, og tok deretter ut ein stor kopi av identifikasjonskortet hans i fengselet som han måla i livlege detalj. Han gav rundt det virkelige kortet òg, som identifiserer han som "Fangen HP9290". På ID-fotografen er augene til Craig kalde og avskilde. Han er nesten uåtrekkbar frå den smilande, litt skjemme mannen som står framfor gruppa. "Eg bestemte meg for at når eg kom ut av fengsel, ville eg aldri gjera noko galt meir, eg ville vere ein artist", sa han til dei. "Og det skjedde med meg, akkurat som med Lester. Han endra livet sitt". Etter ein rekkje narkotikaanklager som byrja då han var tenåring, kom Craig under omsorg av ein medfangar som sat i fengsel i fengsel for mord, og som òg var ein talentfull artist. I dag er Craig ein av fire tidlegare fengslade guider på Eastern State. Då han først kom, vart han så knut til historia om Lester Smith, ein selvlært menneske som måla heilage ved å kopiera bilete frå gamle kopiar av Jet-magasinet, at han bad om å sjå på kontoret til kapelanen. "Disse karane er akkurat som meg då", seier han. Etter eit år med planlegging, rekruttering og opplæring, byrja turane i mars utan å kunngjera eller fanfare. "Vi er i nytt territorium, uoppdagte territorium", seier Lauren Zalut, direktør for utdanning og turprogram i Eastern State, som leier den nye gruppa. "Inge andre musear i landet gjer noko slikt". Turane samanfaller med avdukinga av ein ny utstilling med namnet Prisons Today: Questions in the Age of Mass Incarceration, som utforskar den amerikanske straffavtalen. I dei tiåra etter at Eastern State Penitentiary stengde dørene sine, endra seg strafferettssystemet enormt og fengselsbefolkningen i USA auka med 700%. USA fengslar 2,2 millionar menneske, langt meir enn nokon annan land, og likevel hadde ingen nasjonal museum prøvd å utforske historia til fengsling. Sean Kelley, direktør for offentleg programming ved Eastern State, seier at han ein gong følte at det å takle spørsmål om samtida fengsling - særleg det uproporsjonelle talet på afroamerikanske fangar - var for kontroversielt for feriegjester. Men etter å ha gjort grundig utforsking og prototyping i årevis - og etter å ha "omvendt" tankar om kva museumet skulle ha som mål - bestemte dei seg for å byggja eit nytt, moderne rom for å halde eit utstillingsutgjevningshus, som har som hovudtese at "massefangenskap ikkje funkar". "I vår oppdragsdeklarasjon har vi sleppt ordet 'neutral' frå det", seier han. "Vil du verkeleg vera nøytralar når du tenkjer på det faktum at 30% av folket i landet er av farge og 60% er i fengsel, og det har vore slik sidan bygningen vart bygd?" 15 minutters turane til guidar vert noko som eit miniatyr-sosialt eksperiment - dei fleste som besøker Eastern State er hvite turistar frå mellomklassen, mange av dei har aldri hatt noko samspel med det amerikanske straffrettssystemet. På dei såkalla "pilotprogram"-turane får besøkende høve til å snakke med ein person som kan knyta saman historia til det gamle fengselet med dagens, med det formål å byggja opp medfølelse med såkalla "returnande borgarar" som ofte strevar med å tilpassa seg til livet i den frie verda. "Eg er ein normal person som deg, eg tok mange dårlege beslutninger, men eg vil at dei skal ha meir kunnskap", seier pilotprogramguiden Marvin Robinson, ein 29 år gamal med tankefulle briller som er som skilpadderskall. "Eg trur at ved å uttrykke meg og min personlige erfaring kan eg gje dei noko å tenke på". Turane er med vilje uskrivne og kvar av guidane avslører bakgrunnen sin på ein annan måte. Sheri, som bad om at berre fornamnet hennar skulle brukast, ventar til turen til "Soup Alley", det halvkollapserte kjøkkenet og felles spisekjøkkenet, er nesten over før ho tilbyr den personlige erfaringa si av fengselsmat. Ho fortel om oppskriften på cheesecake som ho laga i cellen sin av smulte, pakkarte kaker, provolone-ost og kaffekrem frå kommisariet. "Det er fantastisk kva du kan gjere", seier ho til dei besøkande. "Eg elskar å laga mat, så det var ganske fantastisk å få den erfaringa av ulike måtar å laga mat på, å finne ut ting". Robinson fører dei gjennom dei fuktige underjordiske "straffcelle" under Celleblokk 14. Besøkjarane må passe på å unngå å slå hovudet på dei låge rørene, sjølv om cella sjølve ikkje hadde eit fungerande rørlegg. Grunnleggarane av den amerikanske staten Eastern State bygde bygningen som eit alternativ til dei overfylte, skitne kommunalfengselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselselsels Robinson var ein av dei 81.000 personane som vart sett på å ha vore i isolasjon i det amerikanske fengselssystemet på eit givent tidspunkt. Under tida han var bak rulle for narkotikahandel, vart Robinson sett i "SHU", eller særskild boligenhet, i 15 månader i ein føderal fengsel i North Carolina for å ha hatt ein smuglande mobiltelefon. Han fortel til besøkende korleis han freista å halda seg mentalt aktiv ved å lesa bøker, men av og til vart for depressiv til å eta eller røre seg. "Det tek alt frå deg", seier han. "Du bergar menneske av alt som gjer deg menneske". Beslutet om å ta inn førtidens fengslede guide til å arbeide i museet kom nesten ved eit tilfeldig hending, etter at ein mann som hadde slite i fengsel, vart med i personalet i ein kort stund. På den årlege "Prison Food Weekend" i museet, tilbød han å tilberede sin eiga oppskrift på chi chi - ein kasserolliknande rett som fangar smekte i cellane sine med bruk av ting som dei hadde kjøpt frå fengslet, som ramen-nudlar, ostkruller, pølser og grillsaus. Kelley seier at denne erfaringa hjalp han å skjøna at personalet hans, som for det meste var kvite, universitetsutdanna arbeidarar, kunne læra mykje av ei gruppe guider som hadde levd gjennom fengselsopplevelsen. Kelley seier at det òg var uro for at dei ville protestera, eller at det å ha folk med straffavrekst kunne utgjere noko slags tryggleiksrisiko. Men då dei møtte dei fire personane som til slutt vart rekruttert, forsvann desse uroene - og blei erstatta med andre. "Eg vil ikkje at dei skal koma inn og sjå på ein som var fengslad som turistguide", seier han. "Dette blir som eventyrturisme - det er marerittet". Sjølv om reaksjonen frå besøkende har vore overhodet positiv - det har vore kramar, håndtrykk, ja, til og med applåsjoner - kan turane òg utløse komplekse reaksjonar. Ein mann reiste sinnefullt då han høyrde om at Craig hadde tilgang til eit luksus som kunstutstyr. "Ho var litt snøgg", minner Sheri seg. "Dei er velkomne til å gje sine eigne meiningar, og det er ikkje vondt på meg". Og det er det faktum at ved å avdekke oppgåvene sine, kan guideane bli utsette for ei mengd personlege spørsmål. Då han avslørte at han ikkje visste kven faren hans var, var det vanskeleg å missa det forferdelege uttrykket til kvinna. "Du må halda deg i stand og vera profesjonell", minns han. "Eg trudde eg var ok, men det påvirka meg litt". Men generelt seier Kelley at mottaginga til besøkende reflekterer den skiftende offentleg meiningen om fengsling. "Eg trur det har vore ei nasjonal endring i tonen og det er tverrpartileg", seier han. "Eg er verkeleg stolt over at desse fire røystane er ein del av programmet vårt. Eg trur verkeleg det er ein av dei mest interessante tinga som skjer i Amerika, på historiske stadsplattar". Sist uke var Robinson, Sheri og Craig på ein cocktail party for å feira opninga av Eastern State Penitentiary si utstilling "Prisons Today". Robinson skar faktisk av båandet, flankerte av akademikarar, representantar frå Philadelphia-borgarestedet og høgtstående medlemmar av Pennsylvania Department of Corrections. I nærheten av inngangen til den nye utstillinga, skiller ein gongel opp i to vegar. "Har du nokon gong brutt lov?" spør ein stor, raud skilte. Besøkjarane har val å gå til venstre under eit skilte som seier "JA" eller til høgre - "NÅ". Robinson gjekk til venstre, saman med nesten alle i den velfylte mengden. Han gjekk forbi ulike utstillingsutstyr og nikka med godkjenning. "Eg føler meg som om eg er ein del av noko større", sa han. "No er det noko positivt, noko progressivt". Om pilotprogrammet vert fornyt er en oppgåve, men både Kelley og Zalut meiner at det har vore ein stor suksess. Craig har kontraktsarbeid frå Philadelphia Mural Arts Program og Robinson kjører for ein privat nødhjelpsdrift, men Sheri kjem framleis med å finna ein heltidsjobb, særleg fordi ho bur i eit heime som ikkje har internet. Ho prøver å bruka dei tilknytningane ho har fått gjennom Eastern State for å få ein jobb og hjelpa andre tidlegare fangar til å koma inn i samfunnet. I slutten av utstillinga er det to glasskålar, som kvar har dei einaste skilda som vedkjenner tilholdet til pilotprogrammet. "No har fleire av våre turistguider opplevd fengsling", står det på skilda. "Disse objektene har viktige minner om tida dei var i fengsel". "Eg forlét alt", forklarte han. "Eg ville berre forlata alt". Abonner deg på nyhetsbrevet til BBC News Magazine for å få artiklar sendt til deg.
I eit fengsel frå 1800-talet som var pionerar i bruken av isolasjon i USA, fører tidlegare innsettarar ein særskild tur rundt historia til fengsling og deira eige opplevingar der.