Det britiske politikken er no ein nasjonal kamp mellom minst fire parti - konservative, Labour, Liberal-Demokratar og UKIP - og kanskje fem eller fleire om du legg til dei grøne (som stemmer så vel som Lib Dems), SNP (som truar mange av Labour sine gamle festnadar), for å ikkje nevna Plaid Cymru og Respect. SDP-partiet, som kom opp tidleg på 1980-talet - etter at Roy Jenkins, Shirley Williams, David Owen, Bill Rodgers og andre bryt frå Labour-partiet - har aldri hatt ein slik flytande og uforutsigbar politikk. Det vi ser no, skil fundamentalt frå det vi såg då. Det er ein av dei største framgangsmotmennene til å ha ein slik politikk, og det er ein av dei største framgangsmotnarane til å ha ein slik politikk. Før eg gjev deg grunnene til at eg trur Mr. Farage overdriver ting, er det verdt å seie at han til no har vore mykje mer rettleiar enn nokon av kritikarane hans, eller dei som er i ferd med å avdekke det. Dei sa at UKIP var ekstremistar som berre få ville røysta for... Dei sa at UKIP berre kunne vinna val som blei avholdt under proporsjonal representasjon... Dei sa at UKIP aldri ville vinna topp 30% i ein meningsmåling... Dei sa at Farage sitt parti berre kunne appellera til sint, tidlegare Tory-blazer som hadde på seg oberstar i sør... Dei tok feil. UKIP har nå vist at dei kan samla ein enorm koalisjon av protesterande stemmer frå høgre, venstre og senter som kombinerer folk som er arga over den økonomiske og politiske situasjonen, ikkje berre innvandring og Europa. Akademikarane Robert Ford og Matthew Goodwin har studert langsiktige drivkraftane til støtte til UKIP i boka si "Revolt on the Right". Dei identifiserte tre - sinne mot Europa, sinne for innvandring og med det politiske systemet som helhet. UKIP kom først til Europa i mai, det var første gong i 100 år at noko anna enn konservative eller arbeidarar hadde vunne eit landsvelg, og - i motsetning til det som vert sagt om at dei er ein part av det engelske sør - vann dei ein seter i alle regionane, og i Wales og, ja, i Skottland òg. Om dei kan vinna neste vedvelginga i Rochester & Strood - som er på grunn av at ein annan Tory-parlamentarikar, Mark Reckless, har svikt - er det lett å sjå at nokre fleire Tory-parlamentarikarar kjem etter i eit forsøk på å redde livet sitt før veljarane får røysta i mai neste år. UKIP vil fortelje dei at dei ikkje treng å risikera eit vedvelgingsval så nært et stort val. Det er drømmecenariet til Nigel Farage - eit par vedvelgingsseier, nokre fleire svik og ein forferdig fart. Men dei har kasta seg på at det er ute frå retten å vinna, og dei har kasta ut titusener av pund på å betale for ein primærval der kvar einstemmingsvelgjar i distriktet blir invitert til å velja den som skal stå i stykket. Tory HQ skildrar den tidlegare Tory-parlamentarikaren i Rochester, Mark Reckless, som ein lygnande opportunist som har et orda sine og droppa prinsippene sine for å sikre at han, i David Cameron si orda, kan halda "den store røven sin på dei grøne benka" i underhuset. David Cameron reknar òg på å overtyra veljarane om at det virkelige valet til å koma til val er han i nummer 10 som er forplikta til å halda ei folkeavstemming i EU eller Ed Miliband i staden, som ikkje er forplikta til å halda ei. Senior Tories er trygge på at denne "David v Ed"-pressen vil fungere. UKIP har alltid protestert mot at dei er like mykje ein trussel mot Labour som mot Tories. Men bak kulissane har Ed Miliband og teamet hans alltid vore av den synsvinkel at oppstolet til UKIP var godt for Labour - nokre i partiets hovudkvarter sa til min kollega Iain Watson at viljen til dei nordlege konservative å skifta til UKIP kunne hjelpa dei til å vinna 14 sete til i den regionen. Det er eit anna problem som UKIP står overfor - det første forfarsomma det ettervalgssystemet som vert brukt til Westminster-velginga er svært grusomt mot parti som samlar ei forferdeleg mengd av røystar på ein forferdeleg mengd av stadar, og som kjem på ein svært god annan eller tredje plass på mange stadar, men først på svært få. Det var skjebnen til Lib Dems i ei lang tid, men dei har kløkt seg til korleis dei skal spille systemet. I neste val kunne UKIP slå Lib Dems i den nasjonale stemmeandelen, men få ein brøkdel av mengda med representantar. Fram til for nylig snakka optimistane i UKIP om at dei skulle velja ei handfull av representantar - Farage viss, kanskje Carswell igjen pluss ein eller to til. Med det støtten er det svært usannsynleg at dei ville halde maktbalansen. Mr Farage vil ikkje bli minister for Europa. Den sjølvstylade folkestyrken ville ikkje bryta maktmurane. Kanskje, men kanskje vil den tilsynelatande framtidsresursen til Mr. Farage, som han lenge har forutsei, fortsette til det siste.
Det er eit gjennombrot, men kva er det for eit gjennombrot?