I ei samtale med BBC denne uken gav sjefen for Total ein nøye innblikk i markedet - dei tenkte at 100 dollar per fat var ein bunnprissetnad, men no ser det meir ut som om det var eit tak. Og likevel er det ikkje sant, la han til. Prisen går opp og ned, ingen kan vite kva tid og kvar. Mens det held seg under 60 dollar, er det mange justeringar som må gå i skotske olje- og gasssektoren, som me har lært frå den siste undersøkelsen frå Aberdeen Chamber of Commerce. Det viste seg at nesten to tredjedelar av entreprenørane har redusert personellet det siste året. I det neste året sa 15% at dei forventar å øke ansettinga, men 30% sa at nedskjeringane vil fortsette. Litt over ein fjerdedel av entreprenørane i sektoren er meir trygge på året etter undersøkelsen, og 50% mindre. Men dei er snille. Sjølv om moratoriet i Skottland kan bli gjort permanent, ventar 70% å gå over til fraking og andre ukonvensjonelle bore. Om lag 61% forventar å involvera seg i fornybar energi og 85% i nedlegginga i løpet av dei neste fem åra. Ulikheten i olje- og gasssektoren hjelper til å forklare mykje om kva som går galt med den skotske økonomien og arbeidsmarkedet. Tallane denne uken vart skildra som "urvarande" og "ett amberlys" av Federation of Small Businesses. Det er noko av ein undervurdering. Arbeidsleiken er høgare - 6,2% til den britiske takta på 5,1%. Wales er på 4,8%, så det handlar ikkje berre om dei rike sør-østlege. Det einaste landet eller den engelske regionen som har ein høgare mengd enn Skottland er den engelske nord-østlege delen med 7,9% ledighet. Gapet, som var eit fast teikn for den skotske økonomien det siste århundret, har ikkje vore så stort sidan 2004, det tidspunktet då den skotske økonomien byrja ei føreklasseslaust periode av konvergens med den britiske økonomien, om ikkje betre. I det første kvartalet av dette året, samanlikna med det siste kvartalet av 2015, tyder arbeidsmarkedsundersøkelsen på at det var om lag 97.000 nye jobbar i England, Wales og Nord-Irland. I den same perioden mista Skottland 53.000 jobbar. sidan det første kvartalet i fjor har resten av Storbritannia sett ein vekst i sysselsetting på 454.000. Dersom Skottland hadde gjort det same som resten av Storbritannia, burde det ha hatt nesten 10% av dei. I staden mista det 45.000 jobbar i løpet av året. I fjor høst nådde Skotland sysselsettingskvaliteten før krasjen i 2008. No har den falle under det igjen. Arbeidsleiken gjekk opp med mindre enn 2000 i løpet av året til januar-mars. Dette var medan det britiske tallet gjekk ned med 139.000. I Storbritannia er det ein stor del av den økonomiske uaktiviteten, og det er ein stor del av den totale arbeidsleiken. I Storbritannia er det ein stor del av den totale arbeidsleiken. Arbeidsleiken blant menn har auka med litt over 11.000. Kontrasten på økonomisk inaktivitet er endå meir slående. Talet på menn i denne kategorien er nede med 3.000. Talet på kvinner som ikkje var på arbeidsmarkedet var nede med 47.000 (no er nokre av desse tallene avrundne, og tel ikkje nødvendigvis av den grunn. Det kan òg vera ei forklaring som er gåsa glipp av fordi prøving av Arbeidsstyrkesundersøkelsen på skotsk nivå er mindre robust enn forskinga i Storbritannia). Me får ikkje detailer om uaktiviteten i Skottland, eller i det minste ingen som er pålitelege. Men i Storbritannia kan du få ei kjensle av korleis 8,9 millionar menneske i denne kategorien bryt ned. Ein fjerdedel av dei går på skule, like mykje som bryr seg om familien eller heimen, og nesten ein fjerdedel er sjuk. Sjølv om dei var uaktivt fordi dei ikkje hadde søkt etter arbeid dei siste fire vekene, og ikkje var tilgjengelige i løpet av dei to vekene etter undersøkelsen, sa ein annan fjerdedel at dei ville ha ein jobb. Det elementet som kan ventes å auke med ein økonomisk nedgang er "återskyndte arbeidarar". Dei var mykje fleire då velferdstiltak gjorde "återskyndte så ikkje-kan-arbeide" til eit relativt attraktivt alternativ. Då arbeidsstyrkeskanninga byrja i 1993, var det 167.000 slike menneske i Storbritannia. Men i den siste undersøkelsen var det berre 27.000 av dei - mindre enn 0.1% av arbeidsstyrken. Så det finst ikkje en klar forklaring på kvifor skotar er så ulike når det gjeld inaktivitet. Men det er ein del av arbeidsmarkedsundersøkelsen som tyder på at den vaksande skilnaden ikkje berre handlar om antal jobbar, men om mengden arbeidstimer. Det viste at arbeidstimer i Storbritannia har auka i 2015, samanlikna med heile 2014. Men Skottland var ein av delane av landet med lavaste gjennomsnittlige arbeidstimer. I løpet av året var det blant dei største fallane i gjennomsnittlige arbeidstimer og ukentlige arbeidstimer, med meir enn 2% i eit år. Det høyrer kanskje ikkje så mykje ut, men samla over heile økonomien, er det betydeleg. Og som dei har funne ut på økonomi-avdelingen ved Stirling University, har timararbeidsskillen auka med sakte vekst i Skottland, som no har vorte til ein nedgang i timar arbeidd i Skottland. Dersom talet på timar arbeidd med gjekk ned, medan produktiviteten - produksjonen per time - gjekk opp, då kunne det vera greit. Arbeidarane kunne produsera minst like mykje og ha meir fritid. I staden for at dårleg produktivitet framleis er ein stor utfordring, og ein prioritering for den gjenvalde regjeringa i SNP. For å sjå på det indre arbeidet i den skotske økonomien, kan det vera endå meir urolege tall enn den totale tapsa av arbeidsplacer.
Brent har flirta med 50-dollar-merket, og utsikta til at det vil gå oppover mot eit bærekraftig nivå i 60-dollar-området.