Vi er i ferd med å sjå (!) neste skodespelet i det absurde dramaet "Waiting for the Fed" (å henta renten igjen). Sannsynlegvis kan vi vera ganske sikre på korleis dette skjer. Endå ein gong meir, ingen rentehøgning. Kanskje Godot vil dukke opp først. I dag har Fed sikta på å halda hovudrenten sin (renten som bankane tilbyr å låna ut til kvarandre over natten) i ein rekkevidd av mellom 0,25% og 0,5%. Dei heita den til dette nivået i desember i fjor, frå nesten null der den hadde vore sidan den dypeste finanskrisen. Men ingen forventar at dei vil heita renten på dette møtet, i stor grad på grunn av den svært svake ytreverda til arbeidsmarkedet i mai. Arbeidsleiken auka i april, men likevel ikkje så sterkt. Det er sant at leksekrafta fall markant i mai, til 4,7% frå 5%. Men dette var på grunn av ein nedgang i talet på menneske som leitar etter arbeid. Dei vert rekna som "ikke i arbeidsstyrken" i staden for lekseke, sjølv om dei gjerne ville ha ein jobb. I ein ny tale skildra Yellen May-arbeidsrapporten som skuftende og bekymrande. Ho klarte likevel å finna ein oppmuntrande ting; ei raskare auke i gjennomsnittlege timelønner. Etter ei lang periode der den økonomiske oppvakinga ikkje har hatt noko positivt å gjera med lønningane, var det, sa ho, "ein velkommen indikasjon på at lønnveksten endeleg kan ha byrja å ta seg opp". Inflasjonen er ein annan faktor som oppfordrer Fed til å føle at det ikkje er naudsynt å skunda den neste renten. Det er ei grunn til at den er så låg, og det reflekterer nokre forgjengelege faktorar, som styrken i dollaren (som gjer importerte varer billigere) og nedgangen i prisane på energi dei siste to åra. Men med tida, slutar desse faktorane å ha ein direkte innverknad, så Yellen ventar at inflasjonen vil gå tilbake mot 2 prosent. Ho sa òg at det er viktig å ikkje gje for mykje tyding til ein einaste månedleg rapport om sysselsetting. Så medan investorane trur at datoen for den neste renten har gått lenger inn i framtida som eit resultat av data frå mai, er Fed alltid klar til å endra planane om nye tall endrar bildet. Når ein ser på den amerikanske økonomien på lengre sikt, er det ein bemerkjande ting å sjå at vi framleis har renter så nær rekordnivå i ein bedring som har vore på gang i fleire år. Produksjonen av varer og tenester, BNP, er 10% høgare enn høgtet før nedgang, og er 15% opp frå det låge det nådde under nedgangen. Det har likevel vore ein nedgang i veksten av produktiviteten i USA, som går fram til nedgangen. Arbeidsmarkedet har òg fått styrke trass i May sin skuffande. Arbeidsleiken er no på 4,7%, samanlikna med 10% i oktober 2009. Talet på menneske med arbeid har auka med 14 millionar frå det låge punktet etter finanskrisen. Men USA har ikkje klart å koma tilbake til før-krisen nivå for prosentandelen av arbeidslevande i arbeidsalderen med arbeid. Det siste tallet er like under 59%. I 2006 var det meir enn 63%. Ein del av nedgangen er på grunn av langsiktige faktorar. USA-populasjonen aldar; mange av babyboom-generasjonen går i pensjon. Fleire unge folk tek etterutdanning. Bureau of Labor Statistics i USA publiserer tal på mengda som vil arbeide, men ikkje har sett på dei siste fire vekene, og på antal som jobbar deltid og vil ha lengre ledige timar. Denne gruppa, pluss dei som offisielt er klassifiserte som ledige, samanfattar det som er kalla "slack på arbeidsmarkedet"; folk som vil arbeide, men ikkje er det. Tallene har falle markant i løpet av dei siste få åra, men ein av dei bekymringsfulle sakene med majrapporten var ein omvending på eit aspekt; det var fleire menneske som ville ha lengre ledige timar. Likevel sa Yellen i ein tal: "Eg trur vi er nært å fjerne den slappleiken som har vore på arbeidsmarkedet sidan finanskrisen". Den amerikanske økonomien har gått ei lang veg frå panikken i slutten av 2008. Renten til Fed har byrja reisa tilbake til det normale. Men det vil gå veldig sakte. Og USA kan ikkje reknast som immun mot uro som kan treffe den globale økonomien.
Kanskje var dramatikaren Samuel Beckett ein hemmeleg økonom.