kvar kinesisk nyår, når folk ombord på tog, fly, bussar, biler og motorsyklar for å ta seg heim til familien igjen, kjem dei alle til, mishandla og beleirade, med sine eigne historier om å ha reist. 20-timarsreisa med berre å stå. lommjeikarane. Og det ufattelege mange folket som kjem til alle plattformane og står i alle køene. Så når heile landet tilsynelatande vert ein stor folkemengd, kan det ikkje synast som om Kina ville vore sjokkert over bileta til ei stor mengd. Men då var gjengen på Guangzhou-banestasjonen særleg spesiell. Det byrja å rane seg på måndag med dårleg veður lenger nord og det førte til at nokre avstengingar av eller forsinking av nokre avstengingar frå Guangzhou. "Vi er som knedder i ein skål", sa ein mann til meg. Han måtte vente i tre timar før han kunne få pass på vakter og så, når han til slutt hadde sett seg på toget, tok han ein åtte timars reise heim. "Eg er veldig sliten", sa ein annan ung kvinne, "men når eg tenkjer på mor og far min heime, føler eg meg varm og vil gjerne vera saman med dei før". Trass i dei ekstraordinære stunder av overbelastning, var dette ei skildring av jernbanen som var effektiv og motstandsdyktig, og som var full av kaos og forsinking. Sjølv om det blei rekruttert over 1000 politibetjentar til å fylgje folket, var det ikkje så mykje vanskelegheit for dei. Eg såg ein passasjer slå ein uniformisert politimann med sekken, rasande fordi han ikkje kunne klatre over ein metalbarriere, men for det meste var det den gamle, avslote aksepten at alt dette var noko som tilhøyr kinesisk nyttår. Og på onsdag hadde styresmaktene byrja å takle problema på nettet, med å ta inn ekstra tog eller omdirigere passasjerar til andre stasjonar, og samstundes kom tusenvis av nye passasjerar fram, som vart leia gjennom rørsle og i lange køer, gjennom vaktarane og på tog som for det meste heldt på timelege. Industriella landskapet i Kina endrar seg. Fabrikkane, som ein gong var hovudstenen i økonomien, flyttar til land med lavere lønn, og til slutt ser mange migranter nå aukande muligheter i dei mindre byane nær heime. Så mange migranter pakkar på seg for siste gong og tek avgjørelse om at dei vil bli dit dei vil etter å ha reist heim i år. Fabriksleiarar rapporterer at samtidig som etterspurnaden etter produktene deira fall, er det vanskelegare å få arbeidskraft på produksjonslinjene sine, sjølv om lønnskostnadene går oppover, og dette er ein av grunnene til at den økonomiske forskjellen har gått ned. Xu Xifei og Wu Jianying har vore migrantarbeidarar i over ti år, og tilbringar mesteparten av året i Guangdong-provinsen medan borna deira er heime i landsbyen. Dei seier at skofabrikken der dei arbeider, tapper ut av den internasjonale konkurrensen, og med økende levekostnader, vert det stadig vanskelegare å tenna nok pengar til å overleve. "Sag ikkje president Xi Jinping at viss du arbeider hardt og held fast på draumen dine, vil du få din belønning?" spør Xu meg. "Vel, vi har arbeidd hardt, vi har hatt ein drøm, men vi har ikkje noko å vise for det". Passasjerane i Guangzhou har no vorte ryddte, etter at det blei lagt til fleire tog.
For mange millionar er det eit uunngåeleg ritual, noko som må tolererast med så mykje tålmodighet ein kan få, fordi belønningen til slutt er verdt det.