Det er likevel ei overrasking at arvingane til Hess, som er for å gje bort resten hans til sjøen, har valt å halda begravelse på havet for ein mann som har ei sterk innverknad på den ekstreme høgre, og som har ei mystikk som er i slekt med graven hans i Wunsiedel i Bayern. Han var ein av dei mest interessante personane i etterkrigssamfunnet i Tyskland, og var den einaste høgt rangerte nazisten som heldt på livstidsdom ved Nürnberg-domstolen - Albert Speer, for eksempel, vart frigiven i 1966. Hess skylder det tvetydige berømet sitt til omstenda til døden hans. Han vart funnen hengd i eit sommerhus i Berlin-fengselet Spandau, der han hadde vore i dei 20 siste åra. Den offisielle versjonen - som vart omstrid av høgre-fløyesetar av alle slag - var at han begjekk sjølvmord for å avslutta den lange fengslingen. For den tyske og internasjonale høgrefremminga var dette eit klart bevis på at dei mektige hadde prøvd å undertrykke sanninga om ein "antistysk" komplott som går tilbake til krigsårene. I denne versjonen av hendingane ignorerte allierte styrkane - særleg den britiske hemmelege tjenesten - det sanne formålet med flukt til Storbritannia i 1941. Britane hadde byrja andre verdskrigen for å øydeleggja Tyskland, og Hess blei fanga i Skottland for å knuse fredelege intensjonane til nazist-Tyskland. Sjølv det at Hitler erklærte han for sinnssjuk, gjorde ikkje denne legenden til noko. Dessutan har den gjenoppvakne nazist-scenen dei siste åra gradvis innsett potensialet til denne myten for å tiltrekke seg unge som er utsiktige for historier om urettferdighet. Det som byrja som ein demonstrasjon av ei handfull små nazistaktivistar på 1990-talet, hadde endra seg til tusenvis som regelmessig fylte gatene i Wunsiedel tidleg på 2000-talet. Alle som såg på slike scener - meg og kollegaane mine på universitetet - følte seg ubehagelege. Dei fleste av demonstrantane var unge og klede seg som normale heavy metal-ungdommar - til du såg på T-skjorta og tatoveringane deira. Hess-myten, som var modernisert for å tilfredsstille ei lengt etter offer, gjorde Wundsiedel-minnemålet til eit attraktivt arrangement for unge menneske. Men det førte òg til at grunnlovsdomstolen forbød hendinga i 2005, ettersom det blei meir og meir ope at det kunne rekryteres nytt blod inn i den nynazistiske beveginga. Men domstolsordren hadde ein begrenset effekt på slike samlingar, som heldt fram mindre ofte og i mindre skala andre stader. Men då hadde Hess vorte ein slags høgre-Che Guevara, med portrettet hans på skjorter, knappar og plakatar. Til slutt slo familien seg til å avslutta leiga på grava. Såleis vart ein hending som mange hadde truga høgt usannsynleg fram til no, ein realitet onsdag kveld. Kva kan vera konsekvensane av denne forbløffande avgjøringa? For det første er det ikkje tilfeldig at slektningane og embetsmennene valde å fjerne alle fysiske spor frå ei person som hadde eit stort potensial til å skapa høgre-legender. Som det var tilfelle med Osama bin Laden for nokre veker sidan, skjønar myndighetene krafta i å ha ein permanent tempel for ei svært kontroversiell person. Det vert ein tempel for pilgrimsreise, ein fokuspunkt for irrasjonell og ukontrollerbar tilbedelse. For det andre har høgre-rørslinga mista ein viktig plass som utgjer myter og legender som gjev det eit vennleg ansikt. Neonazistane treng desperat å feira minne om ein attraktiv "het" til nytte for nye rekrutter. Og tredje, det vil finnast eit økt potensiaal for vald av alle slag - frå gateregjerd til digitalt stalking - av den ekstreme høgre. Berøva ei leiar- og samlingsfigur, vil rørsla føle at den edle tradisjonen hennar har vorte fornedra av urettferdige makter igjen. Til slutt er det mogleg at ein fornyande kult kan stiga opp igjen rundt Hess, den ultimate nazist-zombyen.
Mierdag den 20. juli 2011 - årgledsdagen for mordforsøket på Hitler i 1944 - vart offentligheten fortald at grava til Rudolf Hess, "deputi Führer", var blitt reint frå jorda før dagbrunnen.