The A Word fokuserer på familien Hughes - på første blikk ser det ut til at dei lever eit idyllisk liv i Lake District. Men Paul og Alison Hughes byrjar å skjøna at det kan vera meir til den særlege oppførselen til sin femåring Joe enn berre eksentrisitet. Ei diagnose av autisme dreg familien ned i ein desorienterande verd av medisinsk jargon og nye forhåpningar. Kva er det verkeleg som for familiar å få vita av eksperta at barnet deira har autisme? For Nikki, er støvet enno i ferd med å stillast. Den eldste sonen hennar, Sam (ikke det sanne namnet hans), blei diagnostisert med Asperger-syndromet i januar, då han var seks år gamal, etter at han hadde kjempt i fire år for å få folk til å tru at han ikkje berre hadde eit dårleg oppførsel. "Det var ei stor letting å vita at det ikkje var berre vi som var inkompetente foreldre", seier ho. "Men i det same øyeblikket er det bekreftet at sonen din har ein skjult funksjonshemming og at han ikkje skal vekse opp frå problemene sine. Det er bittersøtt". Ho skildrar Sam som ein "arg baby" som hadde tantrum som varte to timar, som til tider kulminerte med at han heldt pusten og svek. Han vart sparka ut av barnehagen og avvist av barnehage. "Det kom til det punktet at oppførselen hans heime var så vanskeleg at vi generelt var urolege for at vi ikkje kunne halda den yngste sonen vår trygg - han slo og slå, ute av kontroll fordi han var så stresset. Sam vart diagnostisert med Asperger-syndrom, med sansarproblemer og kortsiktige hukommelsestørrelser. Nikki seier: "Særlege lydar er ubehagelege for han, som elektriske handtørker som han finn uutholdelege, men på andre områder er han underfølsom - han hoppar på møblar og kvivar fordi han ikkje får nok sansarinnlegg til å kjenna seg på jorda". Men det finst òg utfordringar som ikkje er medisinsk. "Sam var heile det siste året utan å bli invitert til ein fest", seier Nikki. "Om han berre hadde ein ven som forsto og tolererte han, ville det få han til å føle seg som ein del av noko". Denne kjensla av isolasjon vert spelt ut i programmet, med Joe alltid som ser ut til å vera utanfor sosiale samhandlingar. Skriptsforfattaren til The Word, Peter Bowker, tok store anstrengingar for å sørge for at skildringane av autisme og dei familiære prøvingane rundt det var nøyaktige. Han arbeidde med National Autistic Society (NAS), som prøver å hjelpa produsentar og skrivarar med å sørge for at autismen blir skildra så nøyaktig som mulig. Tom Purser frå NAS gav til råds for forfattarane: "Vi hadde ganske spesifikke poeng rundt diagnostiska prosessen for å sikre at den var nøyaktig og passa til den kliniske prosessen, men på den andre sida var det eit spørsmål om om det ville resonere med andre familiar og vera interessant". Purser har sjølv vore der. Sonen hans, Charlie - no 14 - vart diagnostisert med autisme som ein liten. "Eg kunne snakke om erfaringa vår og det passar veldig godt med manuset. Det er ein subtil detalj, men det gjer det til livet", seier han. I byrjinga av serien ser familien Hughes Joe som kjærleg og intelligent, som er grunnen til at dei trur at han ikkje engasjerer seg med andre born. "Det skjer vanlegast når dei ikkje når målene sine", seier han. "Du kan seia: 'Sikkert var han langsom til å snakke, men han kom dit', men det vanskelege er når dei har byrja på skule og det sosiale elementet vert meir viktig". Charlie blei diagnostisert medan han var på barnehagen, men Purser seier at det kom med ein knusande virkelighet. Han seier at det er ei letting når noko vert bekreftet, men så må du ta deg i møte med tapet av barnet. "Kvinna mi snakkar om å syrje. Som førsteforeldrar blir forventinga dine til kva barnet ditt skal bli av denne diagnosen. Du byrjar å rekna med fortida og tenk: 'Har vi gått glipp av noko?' " Det positive, seier Purser, er om det førte til at Charlie fekk den rette støtten. "Sonen vår er søt og vi ville ikkje bytte han. Han går på ein vanlig skule, og han har ei særs lita gruppe vener som 'grep' han". Han forklarar at språket til sonen hans er godt, sjølv om han byrja på grunnskulen utan funksjonell språk og ikkje var toilettrent. "Så det han har gått til frå då til no er ei slik utvikling". Purser avslører at Morven Christie som spelar Alison Hughes i serien ikkje forskar på tilstanden - ho ville læra om autisme saman med karakteren. Ho skildrar ei mor som er neddømd i mørkret, språket og det medisinske jargonet som forvirrar og skremmer henne. Det er noko som resonerer med Sharon King, som har tre born - Rosie, Daisy og Lenny - som alle har autisme. Daisy, som no er 15, var den første av dei tre som blei diagnostisert. King seier: "Eg vart sjokkert. Dei gav meg berre eit løyeskriv og sa at det berre var eit tilfelle av å sjå og læra. Eg visste ikkje så mykje om det, så ideane mine om autisme var alle vrange - eg forsto at born skulle rulla i eit tomt rom, som ikkje er noko anna enn virkeligheten. Vi får så mykje glede og kjærleik frå borna våre". Lenny, 14 år, vart diagnostisert som treåring. Rosie - sjølv om ho var den eldste - var ni før noko vart bekreftet. No er ho 17, og ho ber seg på å studere kreativ skriving ved universitetet. Dei to yngre syskena hennar, derimot, har ikkje bruk av språk. I motsetning til nokre foreldre, trur King at det kan vera nyttig å setja diagnosen seinare. "Det tok eit år med Lenny etter at han byrja å missa milepåtar, men det gav oss tid til å ta inn nyheten. Vi hadde nokre mørke dagar då eg vart ganske depressiv, eg skulde meg sjølv og ikkje gjekk ut fordi andre såg på". Ho seier at dei som familie snakkar med alle som er nysgjerrige og at ho er fast på at autistiske born ikkje bør gjemme seg. "Det er kjekt når folk spør om det no, og eg elskar å snakke om borna mine, eg er veldig stolt av dei. Den første episoden av The A Word vert vist på BBC One kl 21:00 tisdag 22. mars 2016 - følg med på BBC iPlayer Følg @BBCOuch på Twitter og på Facebook eller send meilen ouch@bbc.co.uk
Det nye dramaet The A Word fortel om ein familie som oppdaga at den utsette femåringen deira var autistisk.