Dessverre var ei bivirkning av tabletta håravfall. Eg hadde eit stort skallet flekk på baksiden og mange mindre flekkar på toppen og rundt håret mitt på framsida. Eg gjekk til ulike spesialisar og prøvde ei mengd ulike sjampo, krem og spray - men ingenting fungerte. Fordi eg var så flau og sjølvbevisst om håret mitt - byrja eg å trekke det ut, som berre gjorde situasjonen verre, men som eit merkeleg syn gjorde meg kjenne meg betre. I september i fjor gjekk eg til eit selskap i Belfast for å få til særskilte hårtillegg som forhindra meg i å ta av håret mitt og la det vokse. Ved eit regelmessig oppdrag for å få håret mitt stramt, blei eg fortald at eg ikkje trengde å ha det lenger. Eg hadde seks månader sidan eg fekk det, og for å vera ærleg, så vart det som eg skulle be om eit dekk. Eg visste ikkje korleis eg skulle føle meg ved å ta av håret mitt. Eg var glad, redd og spent på same tid. Då eg hadde vaska og tørka håret mitt, kunne eg ikkje tru skilnaden. Eg skjøna då at eg ikkje hadde noko grunn til å vera redd. Håret mitt hadde vakse tilbake, og var sterkere og tjukkare enn det hadde vore før. Dagen etter gjekk eg til min eiga frisør, som sette i nokre høgtekstar og klippe håret mitt tilbake til den stilen eg hadde før problemene byrja. Eg hadde hatt hårtap i nesten fire år, og etter å ha brukt mange sjampo, spray, krem og ulike typer urter, fann eg den løsningen eg søkte etter i september 2012. Etter å ha leita på nettet, kom eg på eit privat selskap som arbeider med alle typer hårtap - frå kvinner som er fullstendig skalle til kvinner som har mindre alvorlege problem som meg. Eg slo opp ein avtale, gjekk på klinikken klokka 09:30 BST - og brukte 10 timar der for å få dei heinta hårtilleggene til å fylle med, og kom ut med håret på skuldra som eg hadde lengst etter sidan 2008. Eg skjøna ikkje kor deprimert eg var over å miste håret før eg fekk proteser. Vi skjøna problemet første gong i 2008, etter at eg hadde fullført ei serie med svært sterke medisinar mot akne. Ein kveld, medan eg såg på TV, skjøna foreldra mine at eg hadde fått ei stor skalle på baksida av hovudet. Då dei fortalde det og viste meg det, vart eg totalt opprømt. Først trudde vi at det var alopecia, og eg var redd for at eg ville miste meir hår, eller heilt. Men etter endå meir undersøking kom det fram at det var ein bivirkning av dei tabletta eg hadde teke. På den tida var håret mitt skuldra langt - og det måtte klippa seg for å forsøka å skjule det skalle flekket så mykje som mulig. Eg vart utvunnet og følte meg som om eg hadde mist all min femininitet. Eg vart deprimert - og kom til det stadiet at eg nokre dagar hadde det vanskeleg å koma ut av senga og gå på jobb, men eg sa ikkje til nokon korleis eg følt meg. Over tid - fordi eg var så flau - byrja eg å trilla håret mitt ut, fordi, underleg nok, det var det einaste eg følte meg bedre. Eg oppdaga at dette var ei psykologisk tilstand - som høyrast ut som å bite neglene. Eg hadde kostnaden av ei utviding på mellom 750 og 1 500 pund, avhengig av kor mange du treng. Etter det betaler du rundt 60 pund i løpet av seks til åtte veker for vedlikehald. Det er vanskeleg å snakke om, og det er eit stort steg å ta. Eg er redd at håret mitt ikkje hadde vekst nok, og at eg aldri skulle veksa det ut igjen. Men resultatet er fantastisk, og alle dei kjenslene som fekk meg til å ta av meg håret mitt er borte. Eg er redd at folk vil tro at eg har parykke.
I 2008 tok eg eit sterkt legemiddel mot akne.