Men for mange er valet endå kompleks og forvirrande, og måten dei veljer på å stemme på, kan vel avgjøre seg av instinkter og instinkt. Avgangskampen lovar å gjenvinne kontrollen over grenser og demokrati. Avgangskampen seier at det er klart at det er i Storbritannias økonomiske interesse å vera i EU og det einaste markedet. Men det er mykje som ikkje er kjend, inkludert kva som ville henda etter ei avstemming om å forlate EU. Dei som vil ha han ut, men andre i kampanjen for å gå ut, ser på David Cameron som den beste som kan leia dei vanskelege forhandlingane med Brussel. For det andre, dei første dagane etter at avstemninga vart gjort, ville ha vore for å avstilla nervøse finansmarkadar. Dagen etter, ville ingenting ha endra seg lovleg, men regjeringa og den som var ansvarlig for forhandlingane, ville måtte avgjera kva strategi dei skulle ta. EU-referendumspørsmål styrer EU-referendum: Alt du treng å vita Den juridiske prosessen for å forlate EU er sett ned i artikkel 50 i Lissabontraktaten. David Cameron eller den som var statsminister, ville måtte kunngjere EU om å gå ut. Når søknaden er registrert, byrjar klokken å tikke; forhandlingane må avregnes om to år. Men Michael Gove, for utgangskampanjen, har foreslått at det vil ta minst fire år å forhandle om ei ny avtale. Tveårsperioden kan utvida seg, men berre om alle dei andre 27 EU-landa er samde. I løpet av forhandlingsperioden ville Storbritannia bli i EU og EU-lover blei i kraft. Dersom det ikkje blei gjort ein avtale innan to år, ville Storbritannia måtte lita på reglane til Världshandelsorganisasjonen. Generaldirektøren for WTO seier at dette ville vera langt frå rettvis. Det ville vore å ha forhandlingar mellom Storbritannia og WTOs 161 medlemmar. Catherine Barnard, professor i europeisk rett ved Cambridge University, seier at utan ein avtale i dei to åra "fall vi ut av EU, nokså på ein ganske uordentleg måte". Ho pekar på kor mange problem det er å ta opp. "Tenk på dei europeiske migrantane som bur her", seier ho. "Kva blir rettane deira i framtida?" Men ingenting er rett og slett. Nokre i Leave-leiren vil unngå artikkel 50 i heile tatt; dei vil helst engasjere seg i mellomstatlege forhandlingar. Dei vil ikkje sitte fast i ein tidsplan. Det er òg usikkert korleis andre europeiske leiarar og embetsmenn ville reagera på dette. Dei kunne vera i ferd med å få Storbritannia til å svette. Som kommisjonsformannen Jean-Claude Juncker sa: "Deserters ville ikkje bli behandlet godt". Men det ville vera sterkt press frå europeiske forretningsdrifter for å gjere ting med Storbritannia raskt og kanskje gå inn i ein overgangstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstiltakstilttttakstiltaks Nokre i kampanjen for å gå ut vil gå langt raskare og oppheva EU-loven som fastsetter overherredømet til EU-lova. Det kan likevel vera rettslege utfordringar mot ei slik gong, og andre europeiske land kan vera sterkt motstandsdyktige mot at Storbritannia ikkje tek ut EU-lover før ein uttrekningsavtale er inngått. Det er sannsynleg at det vil vera ein tví-sporprosess, med ein avtale om å gå ut og ein annan for å regulera framtida handel. I løpet av kampanjen har det ikkje blitt etablert kva handelsmodell, om noko, Leave-leiren favoriserer. Nokre har foreslått å gå ut av det indre marked, fordi prisen for å bli verande ville vera å akseptera regler som friheit for røyrsle. Dei er for å få ein frihandelsavtale mellom Storbritannia og EU. Men kor lang tid vil det ta? Og så, lenger ned på vegen, vil det finnast ein sort av EU-direktiver for å avgöra kva som skal haldast og kva som skal sleppast. Professor Damian Chalmers frå London School of Economics seier at det ikkje er greitt " kva vi skulle forhandle om... kva er den klare britiske interessen". Han seier at folk vil ha ulike ting og at det ikkje vil gå gjennom avvikingsprosessen i dette eller det neste parlamentet. Og når ei avtale - både om tilbaketrekking og om handel - er avgjort med Brussel, vil det då trengast å bli lagt fram for folket att? Det finst mange fornektar, men Europa har ein historie med andre folkeavstemningar. Boris Johnson sa: "Utrekk er å trilla ut... gå ut og forhandle om nokre handelstilordningar rundt om i verda". Så korleis ville "ut" sjå ut? Ingen veit det. For Greenland er det einaste som har forlatt, og det var for 30 år sidan. Og kva om det er ein svært nær røyst. Lat oss seie at skilnaden er berre 30.000. Kor sluttet ville dette ha vore? Ville det ha stilt tråden i ei generasjon, eller hadde det vore ein avgang på Westminster når kvar lovforslag vert diskutert? "Kva skjer så etter?" er berre eit av dei vanskelege spørsmålane som veljarane har hatt med å gjera i løpet av valkampanjen.
Referendumet denne viken har vorte kalla eit historisk augneblikk; eit kryss på papiret som skissar framtida til identiteten til landet og plassen i verda.