Karen, som er 14 år, gøymer stumpen av venstre handa i lomma. Brørne samlar seg rundt han medan han ser på Facebook på dataspinnen. "Eg kan ikkje tilgje meg sjølv for det som har skjedd", seier moren hans, Ludmila Bagdasaryan-Mirzoyan. Familien bur i Madagis, ein landsby i det landlege fjellområdet i Nagorno-Karabakh, nær frontlinjen med Aserbajdsjan. Etter at Sovjetunionen hadde kollaps, var det ein krig mellom Armenia og Aserbajdsjan, frå 1992 til 1994. Om lag 30.000 menneske vart drepne. Trass i ein våpenhvile på 20 år, er området sterkt militarisert. Det er ofte skyting på tvers av frontlinjen. Ludmila seier at borna hennar ofte høyrer skyting eller varsle sirener. "Dei veker seg og spør meg: 'Har mor byrja krig igjen?'" seier ho. Aserbajdsjan mista store deler av landet i løpet av konflikten, og over 600.000 azeriske folk frå Karabakh og nærliggende regioner vart tvunge til å flykta. Over 300.000 armenske folk som levde i Aserbajdsjan vart òg flytta av konflikten. Ein del av landet ligg i ruinar, andre er intakt, med overgrødde hagar, bak enno lokka men rustne portar. Tid, det ser ut til, har frysta seg her. Men konflikten sjølv er svært levande. Fredsforhandlingane som er formedlate av Minsk-gruppen, under Organisasjonen for Tryggleik og Samarbeid i Europa (OSSE), har ikkje gjort så mykje framgang. "Om vi ser på fredsprocessen, er det det som eg kallar 'back to basics' diplomati", seier Richard Giragosian, direktør for Regional Studies Centre, ein tenketank som har sitt sete i den armenske hovudstaden, Yerevan. "Det handlar ikkje lenger om å forhandle om Nagorno-Karabakh, men om å gå tilbake til grunnleggende, minimale mål". Det første målet med mellommannskapet er å halda fredsprocessen i live, og det andre målet er å hindre krig, i staden for å vera ein ekte diplomati over forhandlingar der dei ikkje eingong kan vere samde om dagsordenen. I det internasjonale er Nagorno-Karabakh ein del av Aserbajdsjan, men dei armeniske innbyggjarane kallar seg borgarar av Artsaakh-republikken og er fortsatt svore fiendar av Aserbajdsjan. Og den internasjonale flyplassen står tom, fordi Aserbajdsjan har truga å skjuta ned fly. Frustrert av mangelen på ein diplomatisk løysing, har leiarskapen til Aserbajdsjan truga å ta tilbake området militært. Oljerike Aserbajdsjan har brukt milliarder av dollar på moderne våpen. Og dei fleste av våpen er levert av Russland. Dette er djupt upopulært blant Armenia. Det reknar Russland som sin strategiske allierte, og vert vert for den einaste militærbasen til Russland i regionen. "Vi er urolege for at Russland, av alle mulige grunner, sel våpen til Aserbajdsjan", sa den armenske presidenten Serzh Sargsyan på eit offentleg forum i Jerevan. "Problemet er ikkje kvaliteten på våpenet, men det faktum at ein armensk soldat som står ved grensa veit at han kan drepes av russiske våpen". Aserbajdsjan anerkjenner ikkje administrasjonen i Nagorno-Karabakh (NK), men de facto utenriksministeren i territoriet, Karen Mirzoyan, seier at utan at dei blir med i fredsprocessen, vil det ikkje vera nokon løysing av konflikten. "Når du trekkjer NK frå forhandlingsbordet, er det veldig lett å seia at det ikkje er ein konflikt for sjølvbestemming, det er berre eit territorielt problem og det er veldig lett å visa Armenia som ein aggressor. Men i realiteten handlar denne konflikten om sjølvbestemming". Ludmila tenkjer ofte på kva konsekvensane av ein ny krig ville vera. "Om det blir ein ny krig, vil vi lide, borna mine vil lide", seier ho. "[Azerbajdsjans styrkar] vil ikkje bry seg om om vi er skuldfulle eller ikkje, dei vil berre tru at vi er armenarar og ikkje har rett til å eksistere".
På grunn av frykta for at det kan verta ein "frosen konflikt" i det austlege Ukraina, undersøkte Rayhan Demytrie, journalist for BBC, livet i det omstrida Nagorno-Karabakh, som var arena for ein av dei mest utdrage konflikta i det tidlege Sovjetunionen.