I 1999 forlét han kona si og fire små søner i Karachi, ein havnby i Pakistan, for å ta vare på faren sin som var sjuk i den indiske byen Kanpur. Han var fødd i India, og hadde flytta til Pakistan og vorte borgarar der etter at han hadde gifta seg med ei kusine i Karachi. Faren hans døydde kort tid etter han kom til Kanpur. I kaoset og sorg som følgde dette personlige tapet, vart han overdømd i tre dagar og visaet hans vart ute. Han var ein av dei som var i Pakistan i fjor, og i fjor var han i Pakistan. Han var ein av dei som var i Pakistan i fjor, og i fjor var han i Pakistan i fjor. I følge Indisk utanriksdepartement reiste Idrees til India med eit pakistansk pass (nummer G057703), utgjeve i Karachi, den 10. mai 1999. For å leggja til vanskene hans, utløyp passet hans i 2003. Men Pakistan nekter han er ein borgar, og trur han har skiljast frå kona si og har vorte fornekta av familien sin. "Vårt innreministeriet sa til oss at han ikkje er ein pakistansk borgar. Vi har kommunisert dette til indiske myndigheter", sa Manzoor Ali Memon, talsmann for Pakistans høgkommisjon i India. I dag, 40 år gamal, er Muhammad Idrees ein ingensteds mann, offer for ugjerrig skjebne og fiendtlege grenser. Eg møtte han i Kanpur, ein røyk-stoppd industriby i Uttar Pradesh, ein bølm morgen for å lytte til den hjerteskjerande historia hans. Han er kledd i kvit skjorte og buksar og det einaste han har, ein kløtepos, hang rundt halsen hans. Han har i seg eit stykke papir, ein kam, ein tannbørste, eit rør med tannkrem, eit håndkle og nokre bleknande familiebilder. Vi gjekk til den relative einsamleiken på Ganges-bredda og sette oss ned. Mr Idrees tok pusten, såg bort og byrja å snakke med ei klar, låg røyst. Han seier at han tilbringar vakna timar med å hugsa om tida han brukte med familien sin heime i Karachi, der han dreiv ei lita bedrift som selde skinnvaror. Det følt seg som ein evighet, seier han. "Eg tok kona mi og fire borna våre med på motorcykelen min og reiste nedover den vindfulle sjøkysten i Karachi. Vi skante og snakka. Vi slutta å eta is. Som alle andre familiar". Dette var før verda hans vart mørk. Han seier at det var før to folkeslag og dei merkelege, uregeløse måtene deira samspelte seg for å nekta han heim. "India burde ha løyst saka mi i tide og ikkje ha sløytt bort dei kostbare åra mine. Pakistan burde ha gjeve meg eit nytt pass. Eg sløyt bort 10 år i ein domstol og tre år på å jaga etter embetsmenn. Kvifor ødeleggar dei livet mitt?" Han fortel meg om livet som ein sjøslak, som blei nekta statsborgarskap og berøva seg levebrødet og verdet. Det er om ei tid då han byrja å laga små skinnposar etter at han var leken ut av fengsel for å betale for rettssaksavgiftene. Om ei tid då foreldra hans døydde og slektningane hans, inkludert brørne hans, i Kanpur, skar av med alt kontakt og nekta han eit rom i huset til faren. Om ei tid då han flytta til eit vernarhjem der han, som han seier, "börja å miste det" etter å ha hatt ein ulykke. "Eg følte meg som om eg ville ta livet av meg. Eg oppførte meg som ein gal mann. Men eg fekk ikkje nokon behandling. I staden kasta dei meg ut av heimen", seier han roleg. Sidan har han vandra på gatene åleine, tiggar og lev av velgjerning frå gode borgarar. Om natta har han sovt på statlege sjukehus, i forlate bygningar, i tomme kontorar - kalde, upersonlege offentlege bygningar som er det siste tilflukt for ein håplaus vandrer. "Det har vore ei smertefull reise. Om eg har levd gjennom slike helvetiske opplevingar, er det fordi eg vil heim og møta borna mine", seier Idrees. "Gjev meg livet mitt tilbake". For å finne ut kvifor ingen lyttar til han, brukte eg tre dagar med han på å freiste å møta embetsmenn og finne ut kvifor dei utelause ferda hans til dei ikkje hadde ført til noko. Til slutt kom eg til å møta Manoj Aggarwal, den høgaste embetsmannen i byen Kanpur, på kontoret hans. "Det er ikkje eit lett tilfelle. Vi er i kontakt med den pakistanske ambassaden [for å gje Idrees pass]", seier han til meg. "Vi ventar på eit svar frå Pakistan. Men det er òg Idrees sin skuld. Han burde ikkje ha vore verande i overtid", seier Aggarwal. Før han vert repatriert, spør eg, burde ikkje staten ta vare på Idrees, gje han mat, husly og arbeid? "Han fekk husly", seier Aggarwal. "Men han held fram med å flykte". Men har ikkje Idrees vorte kasta ut av eit husly som nekter å ta han tilbake? "Han har fått hjelp av velgjerning". Kva med å gje han fast heim, i det minste til han kjem heim? Eg spør. "Ja", seier Agarwal med ein gong. "Kva skjer om Pakistan nekter å gje han eit nytt pass?" "La oss sjå". Samtalen endar, og vi forlater kontoret hans. Vi vender tilbake til Ganges-stranden. "Eg elskar å komme hit og tilbringe dagen. Ingen plager deg. Eg har følt meg sjølvmordesjuks så mange gonger, men når eg sit her, roar vatnet meg", seier han. Han tek ut familiebildene, giftskortet og statsborgarpapirane frå veska si. "Sjå, dette er dei fire borna mine, og dette er kona mi", seier han, og viser meg ein bilete av ein glømande, fornøyd familie. "Eg veit at kona mi er sint på meg. Eg veit at ho minner seg om krangelane våre. Men så kranglar alle par, ikkje sant? Når eg er attende, blir alt bra. "Sønnane mine må ha vokst så mykje. Eg må behandle dei som vaksne når vi møt ein annan gong", seier han. Eg held meg stille og klarer å le. Eg har ikkje motet til å fortelja han at vi kom i kontakt med Shabana, kona hans, i Karachi. "Idrees finst ikkje lenger for oss", sa ho til vår journalist. Ho fortalde ikkje meir. Mr Idrees har lova å kalla meg og gje meg dei gode nyhetane når han kjem heim. Eg ventar framleis. "Livet er kort", sa han til meg før vi skilte oss. "Eg trur ikkje eg har mange år til". "Eg vil spent den tida eg har med borna mine, med kona mi". "Det er ikkje for mykje å kreve, er det?"
Kva kan ein mann betale for å ha vore i eit fremmande land i over tre dagar?