Ei artikkel i Buzzfeed tyder på at sosiale nettverk skal innføre ein algoritmisk tidslinje - dei vil promovere tweet som er mest relevante i staden for å publisera dei i omvendt kronologisk rekkefølge - og dette førte til ein enorm panikk. Under hashtagen #RIPTwitter, fortel tusenvis, kanskje millioner, om at det er slutten på sivilisasjonen slik vi kjenner den, at ein vakker ting blir krysta, at selskapet, som har vore i ferd med å falle i pris i månader, underskriver dødsdommen. Til slutt vart konsernsjef Jack Dorsey tvungen til å reagera. "Hallo Twitter!" ropa han. "Mot #RIPTwitter: Eg vil at de skal vita at me alltid lyttar. Me hadde aldri tenkt å omordna tidsplanar i neste uke". Han heldt fram: "Twitter er live. Twitter er real-time. Twitter handlar om kven og kva du følgjer. Og Twitter er her for å bli! Ved å bli meir Twitter-y". Men hadde Dorsey rett i å blinka i møte med trykket? Og burde han "aldri lytte" til brukarane? Det avhenger av om du trur på det gamle kliseet i styringsbøkene: "Kunden har alltid rett". Eg er heilt enig i at Twitter ikkje er eit rot, så det trengs ikkje ein radikal endring i tidsplanen. For meg fungerer det rett og slett, og det knyter meg til fellesskap som er like sinnsfulle med hundeeiarar, bakekarar av surdegull og gadget-entusiaster, og samtidig tilbyr eg deg den beste nyhetsarbeidene på jorda. Som mange andre som er tunge med Twitter, har eg vore litt snusande om nyare innovasjonar som "Moments" og vil helst at alt skal fortsette som det er. Men kanskje burde Mr. Dorsey og ledarlaget hans ikkje lytte til menneske som meg - vi går nesten ingen veg. Han må ta seg i vare på tre andre valgkretsar - investerarar, annonsørar og folk som ikkje bruker Twitter ofte eller i det heile tatt. Fordi krisen i selskapet hans handlar ikkje om omsetjingar, som vaknar godt, og det handlar ikkje om kva lojale brukarar trur - det handlar om vekst. Sist utgjev at brukarane på Twitter berre har kome ned i løpet av dei siste tre månadane, med berre fire millionar. Investorar som kjøpte inn i selskapet då det flaug, i håp om at det ville vokse så raskt som Facebook, skjelv over dette og vil sjå med uro når det neste utgjerda blir publisert onsdag. Advertisers spør kvifor dei skal bruke pengar på eit nettverk når det ikkje leverer det publikum som er tilgjengelig andre steder. Så det beste laget på Twitter prøver å gjere alle slags triks for å gjera det meir intuitivt å bli med og bruka nettet. Og det er ein annan grunn til at Jack Dorsey kan freistast til å ignorere dei brukarane som protesterer mot ei endring som ikkje har skjedd enda. Dersom han ser på historia til Facebook, vil han sjå at nesten alle innovasjonar innført av Mark Zuckerberg har møtt med uro hos den gjeldande brukaren. Her er korleis Techcrunch rapporterte om at eit nytt produkt vart lansert i 2006, eit nytt produkt som heiter Newsfeed: "Det har vore ein overveldende negativ respons frå offentligheten til lanseringen av to nye produkter i går. Produktane, kalla News Feed og Mini Feed, lar brukarane få ei rask oversikt over kva venene deira gjer, inkludert endringar i tilhøyrsle, gruppar som dei har deltake i, bilete som er lasta opp osv., i eit nyhetsformat som vert streymt". Petisjonar vart signert, boykottar organiserte, men ganske snart blei nyhetsfeilen sett på som kjernen til Facebook-opplevelsen, og då han vart endra, kom det protester igjen - frå folk som trudde det var perfekt slik det var. Forresten, reaktionen til Newsfeed-protestane til Zuckerberg var å seie: "Breathe. We hear you"... og så fortsette med den opprinnelege planen. Så kunden har ikkje alltid rett, og om du høyrer alt for godt på brukarane dine, vil du ende opp med å halde sida din i stand til å gå tapt. Eg likar Twitter i den form det er i dag, men kanskje Jack Dorsey burde ikkje bry seg om meg?
På dei siste 48 timane har Twitter vore... vel, det har vore ein enorm melding.