Milliardæren som har kasta seg ut som lov- og ordenskandidat, synte som om han var klar til å begå den demokratiske forbrytelsen å nekta å akseptera nederlaget ved val. Eiendomsmagnan, som regelmessig har nytta rettssaker og trugsmålet om å byggja sitt forretningsimperium, synte som om han heldt seg til håpet om at han kunne strida seg til Det hvite hus - om veljarane, som det ser ut til å vera meir sannsynleg, overgjev nøklene til Hillary Clinton. Trump seier no at han vil akseptera eit "klart resultat", men at han reserverer seg retten til å gå inn på rettssaken dersom det vert eit "spurnverdig resultat". Men det er vanskeleg å gå tilbake til det han sa, etter å ha vore sett av millionar av stemmarar som var sjokkert. Dei ubegrundade påstandane om at dette valet er manipulert, har no vorte hovudbeskjeden til hans tale, og det ser ut til å vera målrettet den 9. november i staden for den 8. november - eit forutseende forsøk på å rasjonalisera nederlaget dagen etter, i staden for å mobilisera støttere på valdagen. Han lovde å saksøke New York Times for å ha publisert beskyldningar frå kvinner om at han påstår seg å ha misbrukt dei, men har fram til no ikkje gjort det. Når det gjeld å seia under debatten at han ville halda veljarane i "suspens", høyrde det ut som ein svekkjande reality-stjerne som var kjamrende for sjåarane, redd for at showet hans skulle bli avlyst på grunn av fallande ratings. John McCain gav seg til i ein av dei største avgangane i karrieren sin. John Kerry aksepterte utfallet i 2004, til trass for påstandar om valreglar i den avgjørende stridsstaten Ohio. I 1960, då berre 113.000 av de 68 millionar stemma skilde kandidatane, gav Richard Nixon seg til, sjølv om han hadde vorte tilgjeve for å ha sett fram ein meir kraftfull rettslig utfordring, med tanke på pålastingane om valfraud i Texas og Illinois. Der vart det påstått at borgarmester Richard Daley i Chicago hadde framkalla nok fantomstemminger for å sikre at Illinois blei verande i John F. Kennedy-kolonnen. GOP-offisielle gjennomførte etterforskingar og sette opp rettslege utfordringar i ei rekkje stridande stater, men Nixon var offentleg samde. Etter debatten i Las Vegas, sa Trump-surrogate at det var eit nyleg døme på det omstrida valet i 2000, då Al Gore drastisk trekte tilbake tillatinga sin på valkvelden medan han var i limousinen sin på veg til å halda eit tal der han aksepterte nederlaget. Men Gore var ikkje ifråsett resultatet av valet. I slutten av den endeløse rettsstridsen som følgde, då fem av dei ni dommarane ved høgstdomstolen dømde til fordel for George W. Bush, aksepterte Al Gore utfallet, sjølv om nokre av hans hjelpar ville at han skulle kjempa vidare. "I kveld, for å få vårt folk til å vere same og styrkja vårt demokrati, gjev eg meg til", sa Gore til nasjonen. Trump kan ikkje vise denne typen stormodighet. Kampen til milliardæren er tydeleg uroleg for at Trump har øydelagt kvar sjanse han hadde til å vinna. Høge representantar i republikanska partiet, som John McCain, er rasande over den skade han har gjort til det republikanske partiet. Men det breiare problemet er at han har ført den amerikanske demokratiet i vanære ved å visa slik forakt for det mest grunnleggende prinsippet, at folkets vilje skal respektert og følgt. Dei som enno har tru på det amerikanske politiske systemet - ein avtaande mengd, dømt etter den historisk høge misnøya til både kandidatar og kongress - kan freiste å avskrive Donald Trump som ein avviging. Sanninga er likevel at debatten hans, som vil gjengjeldast i åra, markerer høgkvalet i ei trend i amerikansk politikk som har vore på gong i tiår. Politikarar frå begge parti har søkt å delegitimisere sigra til motstandarane sine og nekta den kommende presidenten eit mandat. I moderne tid kan dette reknast tilbake til valet i 1992, då republikanarane straks sette spørsmålstegn ved legitimiteten til Bill Clinton fordi han vann presidentskapet med ei så liten andel av folkelege røystane - berre 43 prosent, den nest lågaste andelen av alle vinnande kandidatar på 1900-talet. Republikanarar følte seg forurett fordi George Herbert Walker Bush hadde vorte lurt ut av ei andre periode av den tredje partikandidaten Ross Perot - sjølv om politologar trur at den texanske milliardæren fekk like mange demokratiske stemmer som republikanarar. Etter det omstride valet i 2000 hadde demokratane den same dimme synet på George W. Bush. Då den senior demokratiske kongressmannen Dick Gephardt framstod på NBC-s Meet the Press i kjølvannet av høgefordomsdommen, innrømde han at George W. Bush ville vera den neste presidenten i USA, men avviste påkjempeleg invitasjonen til å skildra han som "den legitime presidenten i USA". Andre demokratar, som fordømde ein partisk høgefordom for å ha stemma langs partiske linjer, tala på tida av eit amerikansk statskupp. Den føderske rørsla, som Donald Trump blei fornemminga av, var grunnlagt på den falske ideen om at presidentskapet til Barack Obama var ulegitimt fordi han ikkje var fødd i Amerika. Republikanarar på Capitol Hill, som avviste rasismen til birtherism, viste likevel lite eller ingen respekt for mandatet til Obama, sjølv om han vann med meir enn 50% av røysta både i 2008 og 2012. Historikarar på 1800-talet vil fortelja at tanken på "forfalskarar" ikkje er nokon ny ting. Rutherford B. Hayes, vinnaren av eit omstridd val i 1876, var kjent som "His Fraudulency". No er det nå ein punkt der dei siste tre presidentane, Clinton, Bush og Obama, har vorte sett av motstandarane som forfalskarar. Den rotete politikken i USA, meir enn den mislykkede økonomien, gav Donald Trump høgkjenning, men ved å nekta seg å akseptera nederlaget, truer han med å bryta systemet endå meir. Kritikarane hans vil sjå dette som eit bevis på at kampanjen hans er i melting. Men den breiare frykta er for eit politisk Tjernobyl etter val, som vil forurensar eit allerede giftig system i tiår.
Donald Trump, som høyrast meir ut som ein herskar på ei eller anna palmprente øy enn ein presidentkandidat, nekta to gonger å seia under den siste debatten på TV om han ville akseptera resultatet av valet i 2016.