Baran kom opp med ideen om å gjera kommunikasjonsnettverk motstandsdyktige mot angrep eller trafikksprengningar ved å dela data som blir sendt over dei i bitar. Det banebrytande arbeidet hans vart utført i samband med militærforskinga under den kalde krigen. Det skulle seinare danne grunnlaget for det akademiske nettverket Arpanet som til slutt førte til Internett. I den opphavlege konseptet sa Baran at systemet skulle fungere ved det han kalla "hot-potato routing". Arbeidet vart gjort som ein del av eit prosjekt for å halda telekommunikasjonsnettverk i drift sjølv om ein stor del av dei blei slått ut av eit første angrep med kjernefysisk strål. Systemet ville stå betre mot eit angrep fordi det mangla ein sentral knutepunkt der alle data eller meldingar kunne gå gjennom. Dette arbeidet fann ny relevans i dei første dagane av Arpanet, eit nettverk som var utforma for å hjelpa amerikanske vitskapsmenn med å kommunisere og som la grunnlaget for det moderne Internett. Med bidrag frå den britiske vitskapsmannen Donald Davies blei ideane til Baran tilpassa til ei teknologi som er kjend som pakkebytting. Dette skjærer data opp i små bitar som så blir send rundt i nettverket. "Paul var ikkje redd for å gå i ein retning som var i motsetning til det som alle andre trudde var det rette eller einaste å gjera", sa Vinton Cerf, ein av fedrane til Internett og ein langtidsvenn til Baran, til New York Times. "Han var ein mann med uendeleg tolmod", sa sonen David Baran. Han la til at faren hans nylig hadde vist han eit papir skrive i 1966 som spekulerte om kva folk ville gjera med telekommunikasjonsnettene i framtida. "Dette spelte ut denne ideen at i år 2000 ville folk bruka nettverk på nettet for å handla og nyheter", sa han. "Det var ein absolutt galskapsk ide".
Den amerikanske vitskapsmannen Paul Baran, som på 1960-talet bane vegen for Internett, døydde 84 år gamal.