Alkoholen flyter, skjorta er korte: dette er innbegrepet av den mest liberale, vestlege byen i Tyrkia - og det er mitt første stopp når eg reiser over landet før det kommende valet i Tyrkia. "De har pepparspray, de har tåregass... men vi er framleis frie... dette landet er vårt", syngje fansen. På scena ved Izmirs sjøprand er Duman, ein av dei mest elskede rockbandane i Tyrkia. Då dei spelt med melodiar om protestarane mot regjeringa i 2013, vart dei tusenvis av folkemengde fulle av frust. "Når eg studerte i Polen, trudde folk der at Tyrkia var eit sterkt muslimsk land; at kvinnene var alle dekte og mennene hadde fire koner", ler Serbay Kos, ein volleybolltrener. "Men Izmir er ikkje slik - vi er som Europa og Amerika". Han tek seg eit slurk øl medan songen endra seg. "Eg er redd for at denne regjeringa prøver å gjera Tyrkia til eit meir muslimsk land, som Irak eller Syria - men vi vil vere frie". Det er ei meining du høyrer ofte i denne avslappne, kystbyen - den tredje største i Tyrkia. Izmir har alltid sett over Egehavet til Europa; den greske arven og den velstående bon-viveur-livet hennar, som dei følgde, formde politikken. Det sentrum-venstre republikanske folkepartiet, eller CHP, har sin festning her - Izmir er kjent som "CHP-slottet". I det siste valet fekk CHP 44% av røysta i Izmir - meir enn dobbelt så mykje som i landet. Og det er målet sitt å få høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare høgare hø hø hø hø høgare hø hø hø hø hø hø hø hø hø hø hø hø hø hø hø hø hø hø hø hø hø hø hø hø hø hø hø hø hø hø hø hø hø hø hø Det er no eit krav til å oppdra ei "gudfryktig generasjon" - i orda til presidenten i Tyrkia, Recep Tayyip Erdogan - og Izmir, som er dominert av CHP, ser ut til å vere stadig meir isolert. Men på Bostanli-markedet i Izmir, er den lokale CHP-kandidaten Zeynep Altiok full av tillit. Vi går gjennom roddene med artišokkar, saftige tomater og appelsiner. Dette er rike plukkar for kundane - og for politikarar som kjempar, ettersom ho tek seg viktige stemmer. "Turkia er eit stort mosaikk", seier Altiok, medan ein av dei som støttar henne, gjev henne eit stykke melon. "Det burde ikkje vore noko ekstreme. Naboar bur ved sida av kvarandre, ein med hodevåning, ein utan - det er det vi må gjera. "Men regjeringa merkar deg: du er antingen med dei eller imot dei. Vi må bryta dette". Värme ord, men historia til CHP er ikkje akkurat inkluderende. I tiår har partiet vore eit symbol for gammeldags nasjonalisme, og har hatt ein hard linje mot minoriteta i Tyrkia, særleg kurdar. Det er framleis sett på av kritikarar som partiet til dei såkalla "hvite tyrkarne", dei rikare, vestreilade delane av samfunnet. Men Altiok insisterer på at partiet har endra seg. "No er det totalt moderne. Vi diskriminerer ikkje. Vårt mål er å gje fridom for alle i dette landet". Regjeringa har alltid understrekta visjonen om at born skal vera heime, og oppfordra til tre born per familie. I fjor sa visepremierministeren at kvinner ikkje skal le i offentligheten; presidenten insisterte nylig på at menn og kvinner ikkje er "lagde like". Er Tyrkia stadig meir kvinnehatande? Nokre har korte, lysfargade kjoler, andre har blommene i håret. "Den Tyrkia eg vil ha, har respekt for alle borgarar - menn og kvinner - og gjev alle dei same høve", seier Pinar Pinzuti, som pedaler langs bukta medan ettermiddagssola glitrar på vatnet. "Tyrkia må endra seg: vi treng eit land med allierte, med respekt for motsetjende meiningar - og med demokrati. Dette er ikkje lenger demokrati". Motstanden til den vaksande framgangen til religion her i Izmir er tett knytt til historia. Det var byen som var mest assosiert med den tyrkiske uavhengighetskrigen frå 1919, der Ataturks hær reiste seg mot allierte troppane. Og det var staden som segla seier til Tyrkia i 1922 då den tyrkiske hæren tok byen tilbake. Hundretusenvis av grekar og armenarar vart drepne eller drivne ut, og ein eld slukte dei delane av byen. Og difor er ærefrykt for Ataturk - og den frie, sekulære tyrkiske identiteten hans - på høgd her. BBC History Turkey-tidslinje Bilda hans pryder bygningar, og folk går på besøk til huset der han gifta seg med kona si, Latife. "Ataturk betyr alt for meg", seier den 15 år gamle Lara Agon, som besøker huset på ein skoletur. "Han arbeidde heile livet sitt for å skilja religion frå politikk - og han ville vore opprørt over at regjeringa vår i dag held Koran i rallyar og snakkar om religion utan opphør". Då turen deira kom til slutt, samla yngre born frå den nære skulen seg utanfor for ein ukentlig seremoni. Det tyrkiske flagget blir heisa, nasjonalsangen blir sungen og dei heldt ein minutts tausnad. Dette er ei svært stolt by - men ein som føler at "tyrkskapen" som ho kjempte for, er blitt kidnappa; omdannet til ein konservativ, mellomøstleg identitet som folk ikkje kjenner til. Dette store og mangesidige landet har alltid slitt med mangfoldet, og politikarane har slitt med å appellera til alle sider. Dette skilnaden vert sannsynlegvis for å bli forhøygd i valget neste månad, ettersom den politiske polariseringa i Tyrkia gjer seg djupare.
Gitarriffen byggjer opp, teksten sprengjer ut, og musikken i Izmir bråkar.