Han brukar ikkje Facebook. Han brukar ikkje Twitter. Foruten det, 41-åringen Brummie, oppdratt frå skulen for harde slag, trur på å få ei rettleg lærdom som manager - akkurat som han gjorde i sine 20 år som spelar, på nesten alle nivå i profesjonelt spel. Han fann vegen tilbake til profesjonell fotball med Crewe Alexandra, Bristol Rovers, QPR, Rushden & Diamonds og Millwall. Før han blei manager for National League-nye gutane Solihull Moors, hjalp han til med å skjera tennene sine i kvinneleg fotball, ved å trene Birmingham City Ladies. Men det er som manager for Solihull, der han har arbeidd i fem år utan kontrakt, at han har gjort det meste for å forsterka sitt voksende rykte - og alt i ein tid då Telford og Kidderminster har gått i motsett retning. Så mykje at då Moors gjekk opp i april, var det faktisk Harriers dei bytte plassar med, og i prosessen vart dei den beste non-league-laget i Midlands. "Kvifor", spør Bignot, "gjer desse tinga? Kvifor bestemte skjebnen at vi går opp på bekostnad av Kiddy? Eg ville trene Kiddy, eg kunne ha trent Telford. I staden, er eg i Solihull". Bignot er den første av dei fire nypromoterte klubbane i National League som kom opp i fjor, etter ein svært tilfredsstillande kampanje der Moors vann 25 av dei 42 leike i ligaen, og gjekk opp med ni poeng. Men det var ikkje alltid slik på Damson Park, heimelaget til klubben som blei oppretta i 2007 ved å fusjonera to underprestasjonar som var lokale rivalar, Solihull Borough og Moor Green. Etter at han hadde teke over etter at den langtidsleiaren Bob Faulkner døydde og assisteraren hans Micky Moore gjekk til Mansfield, byrja Bignot ikkje så godt. "Eg visste ikkje nivået", sa han. "Eg visste ikkje spelarane. Eg tapte dei sju første kampane mine og vart suspendert i fem av dei". "Moors" snudde om for å unngå nedgang. Men det som var verre var å koma av banen den neste sesongen då den økonomisk utfordra klubben var nær å gå under. "Vi vart nesten nedlagde", vinkar han. "Det vart aldri rapportert. Det var så tettkledde vi hadde klederommet. "Det er ein grunn til at to klubbar fusjonerte og det var ikkje fordi dei gjorde det bra. Eg husker formannen som sa at vi hadde eit underskudd på 30 000 pund og at vi kunne streva med å nå slutten av sesongen. "Ein ven av klubben, Ian Atkins [den tidlegare midtbanespilleren for Birmingham City og Everton] presenterte oss for Mike Turl, som vi kjende på Bristol Rovers og som var ein svært vellykket forretningsmann her i Solihull. "Ian inviterte han ned for å sjå på bokføringane. Eg kjem aldri til å glemme møtet. Det viste seg at det ikkje var 30 000 pund. Det var meir som 60 000 pund. Han sa at du måtte stengja dørene og fletta klubben. "Personalet gjekk utan lønn frå januar til slutten av sesongen, og kvar spelar tok ein lønnedraging på 10%. Det var ei forferdelig periode, men vi måtte gjera det". "Dette var då gløtelampen kvilte", heldt Bignot fram. "Mike Turl sa til meg at om du skal gjera dette, må du kjenne den forretningsmessige sida av å lei ein klubb. Det er ikkje ein leksjon Jose Mourinho nokon gong skal måtte læra, men det er difor eg ville ha denne reisa. "Jo høgare du går i fotballen, di meir du er ein sponsor, di meir du er ein fyrsteplassbudgetarbetar. Her er det ein enorm avtale. Men det er ikkje berre pengar som gjer det, og det skjedde ikkje over natten. Vi hadde ein treårsplan, ein forretningsplan, mykje slit og offra. Men, viss du har menneske som går lenger enn det, så veit du at det kjem til å lukkast". På fem år har vi gått gjennom alt. På den tida hadde vi ein fyrsteplass og eit under-18-lag. I dag er vi ein klubb med interesse for samfunnet med 30 eller so ungdoms- og junior-lag, reserver, ein akademi og ein funksjonshemma-seksjon. Det vi har gjort utanfor banen på tre år er bemerkjande. Men det du får i ikkje-liga er gode menneske som gjer det av kjærleik. "Når vi først kom inn hadde vi i gjennomsnitt litt over 200 folkemengder. No har vi gått over 700 mark og vi må til slutten av denne sesongen få gulvet opp til 4.000 kapasitet. "I fotball i dag er for mange fans overprisa. Men det er noko spesielt med ikkje-liga. Fans kan likevel snakke med manageren og trilla skuldrane med spelarane. Og vi er dei billigaste i denne liga. Det er 13 pund på døren neste sesong. Dei fleste klubba i Conference North krev meir enn det. "Vi er no den beste non-league-klubben i Midlands, den raskest veksande klubben i Midlands. Men historia er ikkje ferdig enno". "Å bli sleppt av Birmingham City var ikkje stort", minnt Bignot seg. "Alt eg hadde lyst til var å spela for Blues. "Eg minner meg at eg gjekk på skulen for første gong. Det var på same veg som skulen min (Institute Road, i Kings Heath). "Når vi snakka om karriere, hadde geografielæraren min, Mrs Thomas, ofte sagt til meg at du ikkje ville bli ein fotballspiller". Og eg tenkte at Mrs Thomas var nesten rett her. Men det dreiv meg vidare. Eg såg det som eit fiasko. "Eg kom inn i ikkje-ligafotball. "Eg møtte ein kille som heitte Tom Stack. Eg gjorde ingenting den dagen eg var på Telford. Han fekk meg til å trene og han trudde på meg. Sjølv om eg var 19 eller 20 år, vart eg fortalt at eg hadde ei karriere som trener. "Det handlar ikkje om pengar. Eg fekk godt betalt. Eg fekk meir i Telford enn i mitt første år på Blues og i riktig mannleg fotball. Men eg forelsket meg i å vera coach". "Åra mine på Bucks Head med Telford teikna karrieren min. Dei forma meg, sette føtene mine på jorda. Det var der eg vaks opp og vart voksen. "I Kiddy, under Graham Allner, såg eg først korleis ein skal leia ein fotballklubb, og så tok Dario Gradi det til det neste nivået. "Eg kunne ha vore lykkelig og fornøyd i Telford og akseptert situasjonen, men eg hadde framleis tankegangen om å vera ein profesjonell fotballspiller. Eg brukte heile dagen i treningsstadiet, og då eg gjekk tilbake, sette pris på det. "Ryktene og snakka hadde stoppet i Telford. Og då eg gjekk til Kiddy, var dei då den største kluben utan for liga, ikkje berre i Midlands, men i landet. "Det var mykje oppmerksomhet rundt Lee Hughes, som skora alle golar, og han gjekk til West Bromwich Albion. Men eg fekk litt oppmerksomhet òg og eg gjekk til Crewe". "Eg visste at Dario var i standen og såg på meg borte i Hednesford. Harriers avviste det opprinnelege tilbodet, men eg hadde 100% tillit til Graham Allner at det ville skje. "Under Dario, vart og ein treningssession han gjorde, ville eg sjå det frå mitt eige perspektiv som ein coach - 'kva kan eg ta med meg av dette?' Eg hadde alltid treningshead på meg når eg var på Crewe". "Eg gjekk til Rushden, som hadde akkurat kome inn i League og vi storma det, min første smaken av å vinne noko. Men Max Griggs sin forretning fall på vanskelege tider, og dei viktigaste styrene i laget gjekk alle. Eg gjekk tilbake til QPR og fekk oppfordring igjen med Ollie, til Championship. Eg var heldig nok til å bli kaptein i klubben og spela under John Gregory òg. Nokre veldig gode tider. "Sidan til Millwall. Eg var den første signeringen til Kenny Jackett. Eg enda opp med å ha kronisk tendinitt i kneet mitt, som sette eit punkt i tida min der, men kva ein plass å spela. Du høyrer klisje om publikum som den 12. mannen, men det er verkeleg tilfelle på Millwall. Du må spela godt. Dersom du ikkje gjorde det, ville du bli booed av. "Eg slutta ikkje lenge etter opprøret (etter nederlaget i Birmingham City i play-off-halvfinalen i 2001). Eg glemmer aldri å fortelja ein lokal journalist at eg var ein Birmingham-fan, og han sa til meg: "For Guds skuld, fortell dei ikkje det". Bignot hadde ikkje kasta bort tida sin i damekampen. Kona hans, Emma, var langtids-målmann for Arsenal og Irland. "Vi møtte på kvesteutreikinga", tenkjer Bignot med eit smil. Bignot er ein fotballboss i det 21. århundret, som er like dyktig i å trene jenter, gutar, kvinner og menn. Han var ein fotballmann gjennom og gjennom. Han var mannen som hjalp til med å skipa Birmingham City Ladies og beholder en sunn interesse for klubben no dei er i Women's Super League. "Eg modellerte Blues på alt eg lærte av Dario på Crewe", sa han. "Eg hadde levande folk å arbeide med. Å arbeida med Blues Ladies var som å ha min eigen Championship Manager. "Eg jobba for Birmingham County Football Associate som gjorde ein festival på Billesley Park. Det var ein fem-a-side-turnering og eg var ansvarleg for oppvarminga. Ein av lagene hadde på seg Blues-stropp og ein av jentene var syster til ein av venene mine på skulen. Eg visste ikkje eingong at ho spelte. "Eg snakka med faren hans, som var formann og manager, og han sa 'vil du koma og gjere litt coaching? Vi har berre ein spelar att og ho tenkjer på å gå.' "Spelageren var [England-landslaget] Karen Carney. Ho vart verande, og me gjekk rundt og fekk dei beste under tolvåringane vi kunne finne. " Dei betala under og dei gav meg ein pund hver. Eg tenkte: 'Eg startar som coach, og dei vil at eg skal bli manager, så kvifor ikkje? "Karren Brady skulle trilla av, men dei blei frelste av ein privat velgjerd, men eg kunne ikkje halde fram med å forplikta meg til å koma opp frå London, sidan eg var på QPR då". "Eg elskar Birmingham City Ladies. Å sjå dei utvikla seg frå der dei var, til å vera dei beste i Midlands, å konkurrere nasjonalt, så i Champions League er ein eventyrshistorie. "Når Super League for kvinner kom og Blues kom på, sa eg sjølvsagt at eg ville hjelpa, men det måtte vera under radar. Eg ville ikkje bli stereotyp og sett på som ein av dei. "Eg må gå inn i karrieren min og skapa eit namn for meg sjølv i mannenesporten. Det er ein hobby for meg. Eg vil alltid hjelpa damane fordi eg elskar å gjere det. Men eg vil ikkje vere leiaren av det". "Eg ser tilbake på karrieren min som spiller med stolthet, men eg har hatt meir glede på denne sida. Du får meir tilfredshet når du investerer tid i andre og du ser at dei lykkes. Og ein dag vil eg dirigere i fotball og spele karrieren min.
Marcus Bignot, som er leiaren for Solihull Moors, er gamal.