Engelsk er ein av dei fordelene India har som vert sagt å drive landet til den økonomiske supermaktestatusen. Det finst alle dei indianarane som talar utmerkande engelsk. Det er morsmålet til eliten og effektivt det offisielle språket til sentralregjeringa. Så er det ein aukande mengd foreldre som no lengtar etter å gje borna sine ei utdanning gjennom språket. Men er det å vera ein velsignelse for engelsk? Komikaren Peter Sellers hadde spotta så utførleg at eg fann det nesten umogleg å få BBC til å la nokon med den minste indiske aksenten på lufta. I India, vi som talar engelsk, lo av sjarmerande setningar som "please do the necessary and oblige", eller meir enkelt "please do the needful", og "it is suggested that the meeting be pre-scheduled", som dukka opp regelmessig i indisk offisiell korrespondanse. Ein senior diplomat frå Storbritannia foreslo ein gong at han skulle finne ein mindre geografisk måte å svara på telefonen på enn å seie at "Sahib er ikkje på plass". Til diplomatens store ónøye fortalde ein kollega han at han hadde misforstått instruksjonen og var endå meir spesifikk. Han fortalde kollegaen: "Sahib er på toalettet". No, med indiske forfattarar som får dei største litteraturprisane, og vestmenn i IT- og BPO-industrien som snakkar om å bli "bangalore" når dei vert erstatta av engelsktalande indarar, er indisk engelsk alt annet enn ein spøk. Dette er ein svært seriøs bekymring, og engelsk må dele skuld". Andre sa det mindre høfleg, og skildra engelsk som eit morderspråk. Men burde India bry seg om engelsk drep nokre av dei 22 offisielt anerkjente og hundrevis av dei ikkje-so-offisielle språka? Kanskje svaret er nei. I boka si som samanliknar framtida til India, Kina og Japan, sa den tidlegare redaktøren av The Economist, Bill Emmott, at India mangla Kina i nesten alle måtar, bortsett frå å kunne snakke engelsk. Ein praktisk grunn til dette er at, når ein ser tilbake på historia til India sidan det vart sjølvstendig i 1947, er det klårt at kvar trussel mot indiske språk har potensialet til å provosera ein voldelig motreaksjon.
Om regjeringa, den private sektoren eller ikkje-statlege organisasjonar skal gje utvikling er eit spørsmål som ikkje vil ha mykje relevans om ikkje Indias rikdom fortsetter å veksa for å betale for denne utviklinga.