Men er det viktig at Hellas blir sett i gang? Er det viktig om Hellas ein gong går ut av euro-sone eller EU? Det korte svaret er ja. Dei fleste bryr seg om Hellas, og vonar at det kan halde seg i stand til å føle seg trygg. Mange, men ikkje alle, trur at medlemskapet i "Club Europe" er ein garanti for ein stabilitet som i fortiden har vore nekta Hellas så ofte. I minst dei siste hundre åra har Hellas svingja mellom demokrati og diktatur, mellom sivil og militær styre, og omverdenen vil vera sikker på at pendelen no held seg fast i den posisjonen som er merka "demokratisk, sivil regjering". Både historie og geografi hjelper til å forklare kvifor Hellas er viktig langt utover grensene sine. Samfunnet som gav verda fosteret av moderne demokrati i Gamle Hellas har berre hatt 40 år med kontinuerleg parlamentarisk demokrati i moderne tider. Tretti år tidlegare, i 1944, var Winston Churchill og Joseph Stalin, som var ubehagelege krigsalliantar mot nazistane, i ferd med å dela Balkan opp mellom Aust og Vest for etterkrigstida. I Moskva sa Churchill til Stalin: "La oss ordna sakene våre på Balkan". Den britiske krigsleiaren skreiv sine forslag med blyant på eit ark papir: Nokre seinare tillegg og endringar med raudt blekk er viktige. I den greske delen av teksten vert det endra slik at "dei andre 10%" vert "Russland 10%". Og etter at Storbritannia hevdar å ha 90% av innflytelsa har dei lagt til orda "i samsvar med USA", som tyder at dei vil ha ein stor makt i etterkrigstiden. Det var ein del av den mykje større avtalen, den såkalla "prosentsavtalen" som var eit forsøk på å delje ut Jugoslavia, Bulgaria og Ungarn. Churchill kunne ha heidde denne grensa til innverknaden sin i Hellas, men ikkje den tilsynelatande avtalen om å dela Ungarn og Bulgaria. Etter det, gjekk Churchill særs raskt for å prøve å sikre at dei greske kommunistane - som hadde vore ei så sterk kraft i den splitte motstand mot nazist-okkupasjonen - ikkje skulle overgå. Han gjorde ein farlig flytur til Athen på juladagen 1944, og den 26 desember poserte han med den gresk-ortodokse erkebiskopen Damaskinos i Athen. Churchill støtta han som regent, eller midlertidig statsleiar, før Hellas gjekk ned i marerittet med ein borgerkrig mellom kommunistar og antikommunistar. Den borgerkrigen blir kalla den første kampen i den kalde krigen. Dersom du godtek at ein annan kamp om innverknad mellom Russland og Vesten under Vladimir Putin, er i gang, er det ikkje vanskeleg å sjå kvifor noko slikt som "Grexit", som ville skille Hellas frå EU-statane, alarmerer ikkje berre dei europeiske leiarane, men òg USA. President Putin har vore i samband med den greske statsministeren, Alexis Tsipras. Det er sant at den russiske leiaren berre har bjóðað særs begrenset økonomisk støtte. Men nokre eksperter ser reelle høve for Russland på begge sider: dersom det greske ekteskapet til EU endar i ei rotete skilsmisse, eller dersom Hellas blir verande i EU, men held fram med å dekke seg gjennom venskap med Moskva. Dei mest fantasifulle kommentatorane tyder til og med på at dersom Hellas trakk seg ut av EU, ville det bli finansiert av Moskva i bytte for at Hellas vil gå ut av NATO og tillata russiske krigsskip å sigla uhindret gjennom greske farvann til Middelhavet. Sjølv om det kan virke langt framleis, er det ingen tvil om at Putin ville sjå seg som vinnaren om Hellas vart delvis eller fullstendig avskild frå EU og kanskje permanent destabilisert. Alt som gjer EU vondt, kan sjå ut som eit framgang som Kreml kan sjå. Ein kort kikk på ein atlas påminner oss om kvifor Churchill ville vera sikker på Hellas. Grekland kontrollerer eit stort område i nord-østlege hjørne av Middelhavet. Det omfattar fleire hundre øyar i Egehavet, Ionhavet og Middelhavet. Hellas er den sørlege spissen av Balkanhalvøya. Det er hjørnesteinen i Sør-Europa, sjølv om Kypros no er den lengste utposten til EU i den retninga. Det tok ikkje lang tid etter at demokratiet blei gjenoppretta i 1974 for at landet blei motteke i EU i 1981, som skulle ha vore ein avgjørende vendepunkt, som hadde forsterka Grekland i politisk og sosial stabilitet. Då spørsmålet om at Grekland skulle bli medlem av Folketinget blei diskutert i 1979, tala ein av dei høge utanriksministrane i den første regjeringa til Margaret Thatcher, Sir Ian Gilmour, positivt om: "...den politiske tydinga av at landet blir medlem, den godkjenning det er av den demokratiske framgangen til Hellas og den avgjørende orientering til Vest-Europa. Men økonomisk, vil tiltreden òg ha stor betydning for Hellas. Det vil vera ei utfordring og ein mulighet". Medlemskap til Hellas har visslegvis vist seg å vera ei utfordring og ein mulighet. 1941: Hellas fell for Tyskland i andre verdskrigen. 1944: Britiske og greske styrkar kjem saman for å tvinga nazistane til å trekkja seg tilbake. Med støtte frå Storbritannia blir Georgios Papandreou statsminister. Kommunistar protesterar. Spenningar aukar og det er sporadisk vald. 1946-49: Royalistiske partiar vinner val. Den etterfølgende borgarkrigen endar med nederlag for kommunistiske styrkar. 1952: Ny grunnlov erklærer Hellas for eit kongedømme styrt av parlamentarisk demokrati. Hellas kjem til Nato. 1967: Ein gruppe offiserar i hæren tek makten i eit militærkupp. 1974: Diktaturet endar, etter at ein gresk-støtt kupp mot president Makarios av Kypros blir følgd av tyrkisk invasjon og okkupasjon av nordlege øya. 1975: Ny grunnlov erklærer Hellas til ein parlamentarisk republikk med nokre fullbyrdande maktbeføra tilgjengd til ein president. 1981: Hellas kjem inn i EU. 2002: Euro erstatter drachma.
Vi veit at den greske sorg er ikkje over - framtida til landet er framleis svært usikkert.