Rullestoltennis, som har eit nasjonalt styringsorgan som er Tennis Foundation, dobla målet sitt ved lekene, og vann seks medaljer i alt, inkludert gull i singel-kjøpet. Og seks månader etter, held fram med å få suksess etter suksess, og sporten held fram å vokse og få meir eksponering på verdsscenen. "Når folk ser det, elskar dei det, og dei ser tennis - det er berre tennis". Eg held fram og seier til alle at dette er den mest raskt utviklande funksjonshemma idretten i verda, og om eit ungt barn vil spele funksjonshemma idrett og bli behandlet på same måte som ein fysisk dyktig idrettsutøvar, så er det i mitt sinn berre ein sport, og det er rullestoltennis. "Eg ser at det om 20 år vil bli den største funksjonshemma idretten i verda". Han er berre ein av mange i den noverande generasjonen av britiske spelarar som hjelper til med å gjera denne epoken i rullestoltennis ein som vil bli minnst. Gordon Reid kom heim frå Rio med gullmedalje i singlar og ein sølvmedalje i dobbel, som han vann med partner Alfie Hewett. Han vann òg fire Grand Slam-titlar i fjor og enda 2016 som nummer ein i rullestolsinglar for menn. I 2017 feira han å ha forsvart singeltittelen sin i Rotterdam, og er spent på resten av året som kjem, då han kjem til å forsvare seg på French Open i dobbel, og både singeltittelen og dobbelttittelen sin på Wimbledon. Men all denne suksessen har ikkje kome utan mykje hard arbeid frå Gordon og støtte frå venene, familien og laget hans. "Eg trur det er eit område der oppfatningane endrar seg ettersom folk byrjar å læra meir om paralympisk sport og rullestoltennis. "Eg er ein heltids-athlet - dei fleste av spelarane, ja, alle dei beste spelarane er i vår idrett. "Vi trener like hardt som dyktige idrettsutøvar, fem eller seks dagar i uken med tennisøvingar på pølsa og utanfor pølsa byrjar vi å jobbe i treningsstadiet". Gordon spelar òg rullestolbasketball for å hjelpa han med å bevege seg rundt på pølsa, noko han seier at trenaren hans Karen Ross opphavleg ikkje "gjensto eit bit". "Det er ein ganske høy-kontakt-sport, sjølv om det er ein ikkje-kontakt-sport", sa Gordon "Men det er fem eller seks år sidan eg spelte utan skade bortsett frå den uvanlege rippne neglen av og til, så eg trur ho er litt meir avslappnad om det heile no". I 2014 vart den britiske nummaren Jordanne Whiley den første - og for tida den einaste - britiske spelaren i velkroppeleg eller rullestol-spel som vann ein kalender-Grand Slam, og han fekk dobbelt-tittelen i alle fire major-kvalifikasjonane det same året, saman med Yui Kamiji. Vi spelte for første gong saman i Wimbledon i 2013, der vi kom til finalen, og eg trur det var då vi skjøna at det ville bli eit ganske godt samarbeid. "Det har blomstra til noko verkeleg fantastisk - vi spelar så god tennis saman". Men Jordanne er ikkje den einaste britiske spelaren som har fått augene sine i rampelyset. Gordon fullførte ein karriere i Grand Slam i mannleg dobbel då han vann Australian Open i 2017 saman med Joachim Gerard frå Belgia. Han sa: "Det var eit siste minutts samarbeid som vart oppretta med Joachim, men det er den siste slamen eg trengte for å fullføra setet, så no må eg freiste å gjera det i singlar også". Og etter den prestasjonen, vart Gordon verande for å heita på den britiske Andy frå spelarboksen, då finalen i quad singlar blei den første rullestoltennismatchen som vart spelt på ein senterbane på ein Grand Slam. "Eg trudde aldri at eg skulle koma til å spille for Andy Lapthorne i Rod Laver Arena", sa Gordon, og smilte. "Håp at andre turneringar vil følgja etter og setja fleire rullestoltenniskamper på dei store korta". Andy, som hadde vunne Australian Open-doppeltittelen for femte gongen på turneringa, enda som runner-up for Dylan Alcott i singel, men det er eit øyeblikk han aldri vil gløyma. "Å få høve til å visa kva vi kan gjera på ein scene som dette var fantastisk. "Eg trur høvet kom til meg likevel - ikkje så mykje fordi eg ville vinna, men fordi eg elskar tennis og eg visste kva det betyr for sporten vår å endeleg få høve til å spela på den retten. "No kjem det til den scenen der det er ganske skummelt på nokre av korta vi spelar på, men det er fantastisk og det flyttar sporten vår framover, og det er det vi må gjera". Dei er rangerte blant dei beste i verda og dei konkurrerer saman med den funksjonshemmelege spelet i dei same turneringane, og delte dei same omkjøpsromme som Andy Murray, Novak Djokovic og Roger Federer. Andy har til og med hatt sjansen til å treffe Djokovic, som, saman med Andy Murray, er ein stor støttespiller av spelet. "Dagen før, av og til, sa me at me ville gå ut og få ein hit, og han sette seg i stolen min, som ikkje har noko motspiss på baksiden". Og eg trudde han ville gje meg ein topp dagen før finalen". Når den noverande generasjonen av spillere går på pensjon, kva enn det blir, vil dei etterlate seg ein arv som vil inspirera ikkje berre neste generasjon, men mange fleire. Men Andy, som nettopp har lagt til ein annan dobbel-tittel på lista si - som tyder at han er ubesega i dobbel siden november 2016 - har ein siste ting han vil sjå skje før han kan "pensione seg som ein lykkelig gutt". Han spelar i quad-divisjonen, som tyder at han, i motsetning til Gordon og Jordanne, ikkje får høve til å spela på Wimbledon og French Open. "Eg vil vere ein del av ei gruppe som kjem med oss begge i dei to Grand Slam-konkurransane, så når det kjem ein ung Andy Lapthorne eller ein Dylan Alcott, ei eller anna, som ikkje berre har beina sine ramma, men har ein drøm om å kjem til Wimbledon, så finst det ikkje noko som eg gjorde og ikkje har sjangsen til å kjem til".
Det var den mest overprestasjonarike sporten i Storbritannia både ved OL og Paralympics i Rio.