Sjå ei kø, kom inn. Be om unnskylding sjølv om du vart den som slo inn. Sjå opp til når eit glas blir knust i puben. Den engelske måten å spela ein-dagskriket på - fin og fast i byrjinga, med viks i handa, med ein bash på slutten - hadde siste stor suksess for 24 år sidan med ein løp til 1992-VM-finalen. Dei gjorde det i ein slik grad at det på tider såg ut som om dei spelte i ein annan sport. Tidlegare off-spinner Graeme Swann fortel om korleis England vart fortalt at om dei fekk 239 poeng, ville dei vinna 72% av kampane. "I kvartfinalen av VM 2011 mot Sri Lanka i Colombo, hadde vi slått til planen vår nesten perfekt og skora 229. Jonathan Trott fekk 86 i 115 ball", sa Swann. "Alt sa 'brilliant'. Det kom i 2015 World Cup, ein pinlig utgang seglt med nederlag frå Bangladesh, eit resultat som blei skildra som "patetisk" av den legendariske allround-spilleren Sir Ian Botham. Mange tenkte at ei ufleksibelt tilnærming og ein overdreven tillit til statistikk hindra mennene til Eoin Morgan i Australia og New Zealand. På den solrike ettermiddagen i Edgbaston, med den nåværende assistent-trenaren Paul Farbrace som heldt Trevor Bayliss varm, vann England sitt første ein-dagarscor på over 400 mot ein New Zealand-landslag som før hadde gjeve dei ei plan for korleis ein skal spela 50-over-kampen. "Mange kan sagtast om den tidlege New Zealand-kaptenen Brendon McCullum, som er bestevenn med Eoin Morgan", sa Swann. "Han rive boka i og sa til laget sitt: 'Nå kva som har skjedd i fortiden, er det eit nytt spel, lek med fridom og lagkameratane dine støttar deg.' England spelar no med ein liknande fridom. "Morgan har teke det med seg til England-laget, Trevor Bayliss har latt det skje, og kriketdirektøren Andrew Strauss har skilt ein dagarslaget frå Testlaget. Det var eit skarp trekk som måtte gjordast - det tok berre litt sjutsak for å gjere det". Sidan VM 2015 har England vunne 1.75 i ODIs - som er 1.75 vann for kvar tap - og det er berre verdsmeistera Australia som har vunne 2.13 i ODIs. Tidlegare kaptein Michael Vaughan har kalla dette laget den beste engelske ein-dagarsamfunnet han har sett, medan Simon Hughes, som er eks-seamer i Middlesex, for BBC har skrive i Times at den nåværende avlingen må gripe sjansen til å vinne ein global trofé i det neste tiåret. England har ein dramatisk oppgang som er bygd opp på ein batteringslinje som er like ødeleggande, dynamisk og grenseløs som nokon annan på jorda. Før VM hadde England ein langsamare framgang på berre 5,18 om lag per over enn andre testlag, bortsett frå Zimbabwe og Bangladesh. Sidan har spelare som Jason Roy, Alex Hales, Joe Root og Jos Buttler slått England med 6,33 om lag, ein scorefrekvens som er raskare enn nokon annan nasjon. I den same perioden har seks menn skora meir enn 500 ein-dagarsløyper med ein slagrate som er betre enn ein lop per ball. Halvparten av dei er engelskmenn - Buttler, Roy og Ben Stokes. I løpet av dei siste 15 månadene har England hatt seks av dei åtte høgaste totalane sine på alle tider. To gonger har dei gått forbi 400, inkludert den verdsrekorda 444-3 i den tredje ein-dagarsløypa mot Pakistan i Trent Bridge i fjor, der Hales' 171 brot eit 23 år gammalt rekord for høgaste skora av ein engelsk batsmann. Hales er ein av fem som overlevde VM, og det viser at det er ei endring i tilnærming, og ikkje ein skift i personalen, som har ført til ei slik omskipning. Dei har ikkje lært nye skudd, ikkje treff ballen lenger enn dei gjorde før, men har berre friheten og tillit til å spela til grensen av kapasiteten sin. Mens England i VM spiste utelukkende med høgrearm-spinn og off-spinn, er New England samde i at varieteten er livsmagen. Siden VM har Willey og hans venne-armmann Reece Topley den beste streikfrekvensen av alle engelske bøllarar som har teke minst 10 ein-dagarsviket, medan Rashid har 38 viket, som er høgare enn nokon annan bøllar på jorda. Likevel er det bøllar som gjev England rom for å forbetra. Før turneringa under, var England meir miserleg enn berre Pakistan, New Zealand og Sri Lanka. Det er framleis tilfelle. Om det involver å sjå på angrepet som helhet, kan det òg bli betre. I det siste halvt året har 27 bøllarar over heile verda teke 10 eller fleire viks og gått for mindre enn fem løyper per over. Ingen er engelsk. Fielding er òg eit område der England kan finna fleire vinningar. Av den nåværende skåda kan berre Roy, Stokes, Jonny Bairstow og Chris Jordan reknast som av den høgaste klassen, og dei to sistnevnte er ikkje i den nåværende sterkaste elleve. Til og med desse vinningane er England ein av dei beste ein-dagarsamane i verda og ville vore blant favorittane om eit globalt turnering byrja i morgon. Som det er, må dei venta på Champions Trophy på heime neste sommar, eller VM, igjen i Storbritannia, i 2019. England har før vist form mellom VM, men har ikkje vorte det før. Litt over eit år etter VM 2011 fann England seg på toppen av verdsrangering etter ein 4-0 seier over Australia. Det telde for lite då Michael Clarke blei krona som verdsmester våren 2015. "Det var eit uvanleg å få oss til nummer eitt", sa Swann. "Vi spelte mange kamper på heime, under engelske omstende og det regna nesten alltid før kampen - seamerne våre hadde ein fridagardag". "Vi spelte god cricket, men ikkje den nye merken der alt er mogleg". "Vi hadde eit godt lag, men alle andre skjøna raskt at for å gå vidare må du kasta bort alle dei gamle reglane". Det finst likevel ingen grunn til å tru at England ikkje kan halda fram på oppoverkurva, særleg med ein av dei siste - Plunkett - under 30 år. Om dei gjer det, er det høvet, framfor hjå heimefansene sine, til å leggja til kjenning for nokre viktige demonar som lurer i fortida til engelsk cricket. Den første involver Champions Trophy, der England to gonger har vore vert for turneringa og to gonger har tapt finalen i smertefulle omstende - til Vestindia i 2004 og India i 2013. Kanskje, i sommar 2019 ved Lord's, ein av England sine kapteinar får det største vinninga i ein-dagers cricket og avslutar ein vingslåt på 44 år.
Det finst ein engelsk måte å gjera ting på.