John Barclay er ein av dei få som spelte då og som speler framleis. kvar gong det vert snakka om kampen og han blir spurt om han føler seg som om han spelte for eit halvt tiår sidan, ler han og seier: "Nei, det gjer det ikkje, det gjer det ikkje". Samstundes var det Alasdair Strokosch og Ross Rennie, som var med Barclay på bakerste rad. Nick de Luca spelte midtbanen, Joe Ansbro på vingen. Tom Brown vann den einaste kampen han hadde vunne i den kampen. Tom Ryder var bakkskiva på benken. Den skotske laget hadde ikkje mykje å tilverka i forhold til denne. Skottland skora ikkje ein forsøk i Newcastle, men dei vann likevel. I dei to siste møta med australiarane har skotar skora seks forsøk og tapt begge. Då dei forlét Singapore etter ein behageleg framføring i sigeren over italienarar, kom Gregor Townsends lag til Sydney for ein riktig test mot ein lag som har ført til ingen ende på strid i den siste tida. Dei vil ha reist med godt hjerte. Nokre av det Skotland hadde framført mot Italia var verkeleg gode, men det må sjåast inn i samband med ein uheldig motstandar. Det var ein solid seier med noko fortrein under vanskelege omstende. Det fekk ein fin start under Townsend, men Italia er så uheldig i dag at ingen i Skotland-leiren vil lura seg sjølv om tydinga av seieren. Det var ope suksessar. Nokre spelare - Damien Hoyland og Ben Toolis - som tidlegare har vore bit-part, eller ingen-part, framføringar har gått imponerande. Ein gamal soldat, WP Nel, kom tilbake. Ein klassakte, Duncan Taylor, kom tilbake. Det som gler Townsends hjerte var ikkje berre måten dei fem prøva var konstruerte på, det var måten han no ser ut til å øke utvaldet på. Australia blir ein uendeleg større test av denne teorien i Sydney neste helg, men om Townsend skal ta dette til det han vil ta det med, så er det grunnleggjande grunnen. Stuart Hogg, Tommy Seymour, Greig Laidlaw, Huw Jones, Sean Maitland, Mark Bennett, Alasdair Dickinson, Richie Gray, Jonny Gray, Hamish Watson og John Hardie var ikkje til stede mot Italia. Dei fleste av dei kjem heller ikkje til å vera med i Sydney. Det er ein annan dimensjon i det som burde vera ein interessant testkamp. Kan Skottland slå ein eminent slåelig Wallabies-del medan det manglar så mange go-to-menn? Kva veit vi om Australia? Vi veit at dei eksperimenterer med utveljing akkurat no, vi veit at dei mista Fiji på lørdag og slo dei ut med 37-14 etter å ha gått rett til 18-0 i halvlekksperioden. Vi veit at den fantastiske angriparen, Israel Folau, som ikkje hadde gjort ein einaste forsøk på sitt land på eit år, gjorde to mot Pacific Islanders. Vi veit at, trass i dei vonde vanskelighetene til nokre av klubbane sine i Super Rugby, kan dei framleis velja ein skuad av 23 som er formidabel. Dei er ikkje å frykta. Dei var gode for sigeren mot Fiji, men det er så mange ting som vil fanga Townsend når han tek seg tilbake. Australia mislykkast 25 taklar. Dei vart omsett 20 gonger. Dei hadde berre 43% av posisjonen og 37% av territorium. Det var meir enn nok til å ha Fiji, men om desse tala blir endra mot Skottland så vil gjestene ha ein stor sjanse til å sikre seg ein stor seier. Skottland kan vinna på lørdag. Dei har ikkje gjort det i det siste, men dei kan. Australia har vunne dei to siste møtene med eit poeng kvar gong, og vann kampen før det med seks poeng. Det er lite mellom desse partane. I november-spillet førte Skottland fram til det 74. minuttet, sjølv om det var under ein barrikad i mesteparten av andre halvlek der 62% av testen skjedde i den skotske halvleken. Heimelaget måtte laga 156 taklar. Gray brørne - begge storslåtte på dagen - gjorde 47 taklar mellom dei. Skottland gjorde fleire forsøk enn Wallabies, gjorde fleire meter med bollen, gjorde fleire clean breaks og slo fleire forsvararar, men likevel gav seg til i enden i ein grov gjenta av kvartfinalen i VM året før. Det var det mest ødeleggande sparket i magen, som kanskje er den største haubiten som ein skotske rugbylag har sett i historien av spillet. Det var 35-34 i Twickenham og 23-22 i Murrayfield. Townsend vert den nye vensten til Skottland i Glasgow, og det er ein ting vi veit om han: Han er ikkje redd for å prøve nye ting. Han gjer det kanskje ikkje mot Australia, men Townsend høyrer gjerne på Finn Russell - utmerka i 10 mot Italia - som fullback. Taylor, som spelte 15 i helga, kunne dukka opp i midtbanen eller på vingen i ukevis. Peter Horne kunne byrja på stand-off. Med Townsend lærer du å forventast litt av det uventa. Meir forutsigbare blir at Jonny Gray kjem tilbake i andre rad og Hamish Watson i sju. Begge var avslappte med Wallabies i tankar. Watson kunngjorde seg som ein spiller av testkampkvalitet i den kampen mot Australia i høsten. Etter å ha gjort sju timar med fly frå Singapore, er dei no sett i strandforstad Coogee, åtte kilometer nord for sentrum av Sydney. Det er snakk om haiar i Coogee Bay, men det er Wallabies som Skottland vil ha i bur denne uken.
Fem år - og mange smerter - har gått sidan Skotland sist vann over Wallabies, ein 9-6-gruntathon i monsunskogen av Newcastle i New South Wales.