Grand Prixen i Tyskland var ein gong ein hjørnestein i kalenderen, eit historisk kappale på ein unik og spesiell bane, full av begeistrande åsyn. Men denne statusen er under alvorlig trussel. For det første, at Nürburgring, som delte vertsdøma, vart avgjort, betyr at evnene vert avholdt berre ein gong i to sesongar. Og framtida hennar etter at Hockenheim har fullført kontrakta i 2018, er minst sagt usikkert. Grand Prixen i Tyskland var ein stor fanopplasting - ikkje berre på Michael Schumacher-tida, men også langt før det, frå den gylne tida på den gamle Nürburgring med sine 14 mile lange løypa gjennom Eiffelskogane og Hockenheim-tida. Sist det vart halde i 2014, var det berre rundt 50.000 fans som kom - og Hockenheims atmosfæriske betongstadion, som pleidde å vera full, var full av gap. I år vonar arrangørane om å nå dei 60.000 som dei treng for å bryta ut. Men det er endå mindre enn halvparten av folkemengda som storma til Silverstone for den britiske Grand Prix-turneringa tidlegare i denne månaden. Om det er slik, kva fann dei tyske fansen så tiltrekkjande ved han at dei ikkje no bryr seg om fire gonger mester Sebastian Vettel, tittelkjempe Nico Rosberg og eit dominerande Mercedes-lag? Er det ein del av den oppfattne generelle nedgangen i tiltrekningen til F1 til yngre publikum? Hockenheim har fått karakteren sin i stor grad fjernen, med dei lange, flate utbrotene ut i skremmende pineskog, erstattet av ei anna karakterlause 'Tilke-drome' frå Bernie Ecclestones favorittbaneriktekt? Det er ikkje ein heilt forferdelig raceroute. Men det manglar ånd, utfordring, fare og, framfor alt, ei kjensle av spesialitet - ein grunn til å vera spent. Akkurat som, i mindre grad, Magny-Cours før French Grand Prix - det eldste kappløpet av alle - fall ut av kalenderen etter 2008.
Det har skjedd noko sært med Formel 1 i Tyskland.