I dag er det ein kamp mellom venstreorienterte Syriza, leidd av Alexis Tsipras, og høgreorienterte Ny demokratisk parti, leidd av Vangelis Meimarakis. Velginga vart kalla av Tsipras i fjor, i eit forsøk på å gje han eit folkeleg mandat etter den kontroversielle avtalen han hadde gjort med europeiske kreditorar i bytte for ein viktig tredje utloddspakke. Valane heldt òg fram i eit klima med økonomisk ulikheit, med økonomien som har lidd vesentlig i første halvdel av 2015 på grunn av politisk usikkerhet og forventingar til meir åtstramming frå forbrukarane. I henhold til den greske valloven blir 250 av dei 300 setlane i parlamentet tildelade, i samsvar med proporsjonal representasjon, til kvar parti som klarar ein trekkjelde på 3%, og det vinnande partiet får ein bonus på 50 setlar. På grunnlag av tidlegare val i Hellas, er det forventast at rundt 10% av stemmene vil gå til parti som er utanfor parlamentet, og dermed minka meisterhøydeindelinga til rundt 36%. Det ser ut til å vera svært usannsynleg at dei to største partia vil klare å krysa denne terskelen. Med mindre resultatane er svært nær, vil det vera trygt å måle dei kritiske aspektane av resultatet (hva partiet kjem først, kva parti går inn i parlamentet, fordeling av seter) til kring 22:00 lokal tid. Då valet vart kalla, var det ikkje ute av orde å få ein majoritet av Syriza. Tsipras, som har vore den dominerande figuren i gresk politikk sidan han kom til makta, har vorte forurenta av skilnadane med dei gamle kameratane sine, og det har ført til at det er mogleg at partiet hans blir splittet etter valet. Den pro-europeiske sentrum-venstre-partiet er mindre fragmentert enn dei siste åra, sidan partiet til den tidlege statsministeren George Papandreou ikkje kjem til valet i år, og det gjev PASOK og To Potami som dei einaste representantane for denne leiren. Høgre sida av det politiske spektret inkluderer: Ny demokrati har ført ei mykje meir entusiasmerande kampanje enn mange hadde venta og nyttar på den jordlege stilen til interimsleiaren, Vangelis Meimarakis. Meiningskanningar teiknar eit bilde av ein hals-og-hals-løp. Andre trender er den stadige posisjoneringen av Golden Dawn på tredjeplassen, den overraskande veksten av PASOK og tap av støtte for To Potami. LAE har ikkje vunne trekkkraft og, saman med ANEL, kan streva med å krysa tre prosent. Den evige outsideren Vassilis Leventis' Union of Centrists ser ut til å endeleg å få representasjon i parlamentet. Avhengig av kor små parti blir, kan det neste parlamentet ha så mange som ni parti. Tsipras presenterer seg som den "nye" som vil halda dei "gamle" partiene borte frå makten, medan han understreker kampen for å forbetra vilkårene for den greske hjelpen mot overveldende utfordringar. Den pro-europeiske opposisjonen beskylder han for ein mislykka forhandlingstrateg som har kostet den greske økonomien mykje, medan han understreker behovet for å byggja ei brei koalisjonsregjering for å takle problemane i Hellas. I bakgrunnen lurer det på migrasjon. Øyane i det austlege Egeerhavet, som var hotspottane for migrantkrisen i sommar, har tradisjonelt vore venstreorienterte, og ein økning i valmenninga der (og i fattige byområder) ville vera ein sterk indikasjon på at migrasjon har hatt ein større innverknad på valet enn det mediene og dei store partiane ville trilla på. Valmot, nøytralisering av nøytralpolitikken, økonomisk utmatting og mistillit til politikarar og mediene vil nok alle samråda for å dregna ned valmøtet. Alle parti (og særleg dei to største) vil nesten sikkert få færre stemmer i absolutt tal enn i januar. Anten Syriza eller Ny Demokratisk kom først og fekk 50 seter, grensa mellom dei, talet på parti som kom inn i parlamentet, og mengden av atkvøta for ikkje-parlamentariske parti, vil alle påvirke prosessen og utsikta for regjeringsdanninga etter valet. Men kva det endar med, vil det truleg generera svært lite tillit blant det greske folket. Ein marginal seier for Syriza vil føre til meir utdrage og kompliserte koalisjonsforhandlingar. I dette tilfellet er det uforutsigbare kven og kor mange parti som skal delta i regjeringa og under kva vilkår (formell kabinettmedlemskap eller parlamentarisk støtte), og kven som skal bli statsminister. Under dette scenariet ville ein meir moderat Syriza-figur, som Giannis Dragasakis, vera ein meir sannsynleg kandidat for toppjobben. Ein stabil koalisjonsregjering ville trenge ein sterk parlamentarisk meiriløyst og i det minste den stilte støtten til Syriza. Om New Democracy kom over i valmøte, kunne dei velgjer å utneine som statsminister ein mer sentristisk person som leiaren Vangelis Meimarakis, i bytte for støtte frå Syriza. Paradoksalt nok kan ein seier for New Democracy vera meir destabiliserende for utseendene til Hellas i euro-sone, ettersom det vil gjere det vanskeleg for Tsipras å overtala ein fornedrande Syriza til å ta til seg endå delvis av den kommende åtstramming.
Valene den 20. september i Hellas blir den tredje avstemninga i 2015 (etter parlamentsvalen i januar og folkeavstemninga i juli) og den femte i seks år.