Om det berre var ein enkel måte å samanlikna styrkane og svakheita på... kven har mest kampanjepengar? kven driv inn publikum? kva er hans akilleshæl? Alle spørsmålene dine er besvarte på eit kandidatkort, så du kan teste styrkane til den eine mot den andre. Trump har vore på toppen i så lang tid at det er vanskeleg å huske korleis Republikanarane kjempet seg fram før han kom inn. The New Yorker har vore svært kontroversiell på politisk konferanse, og har teke opp kontrovers positionar som kunne ha vore radioaktive for andre kandidatar, og har dominert avisene, og har halde motstandarane sine i ujevn. Han appelar til misnøye republikanarar over heile linjen, anten dei er evangelisk, grassroots Tea Party-antitruttakarar eller til og med moderate. Han har vist seg å ha eit tynnt hud og eit temperament som, viss han vert provosert fleire gonger, til slutt kan gjera han til ein fiasko. Han blei avvist i mars i fjor, men har nådd toppen av den republikanske flokken takket være sin evne til å snakke ordentleg og med ei strategi som nyttar motsetninga til den konservative representanten. Men for å vinna må han stå imot åtak frå republikanske kolleger som ikkje vil ha det dei vil. Rubio ser ut til å vinne. Han er karismatisk, han har ein interessant historie som barn av kubanske immigranter, han er generelt godt likt av den republikanske establismen, og han har hatt ein stort sett feilfri kampanje. Dette forklarer kanskje kvifor kvar kandidat som ikkje stiller opp som ein outsider har gjort alt dei kan for å rive han ned. Rubio er mistillitsfull av grassrotskonservativar, men for leiarskapen hans i innvandringsreformen i 2013, som har vorte politisk giftig. Han er det andre valet til mange republikanarar, men han må finna ein mulighet til å bryta seg frå hovudstrømmekonkurransane eller risikera å falla for langt bak nokon som Trump eller Cruz. Mange republikanarar tigga praktisk Christie om å løpa mot Mitt Romney for den republikanske nominasjonen i 2012. Det var før han vart dratt inn i skandal i New Jersey og vendte mange konservative mot han for å ha vore for støttende mot Barack Obama. I 2016 blei hans framifrå, rettvis New Jersey-stil oppdratt av Trump og dei begrenste ressursane hans tvinga han til å setja opp leir i New Hampshire i håp om at ein seier der ville få han til å bli nasjonal. Han har solid politisk kampferdigheit, men i ein overfylt, hard og dum kamp om den republikanske stemminga kunne han likevel klata seg opp til toppen. Bush var ein mann å slå. Han har alltid vore i ferd med å gje seg av med orda, og har dermed vore for mykje meir avgjengeleg enn dei dyktige. Han har ikkje hatt noko innlegg i politikk enn dei som har kome i hovudskrifta. Det berømte etternamnet hans er ein avurskning for den republikanske veljaren, og han har fått vondt i motet av innvandring og utdanning. Han har brent ut pengar, men han har enno mykje ressursar. I USA er det ein av dei siste som har vore nominert til president. Han er ein av dei siste som har stått igjen. Kasich kom inn i det republikanske løp fordi han meinte at den nominelle frontløparen, Jeb Bush, var svakare enn han hadde trudd. Han har hatt ein svært vanskelig tid å få mer oppmerksomhet. Han har hatt ein kamp mot Bush og andre tradisjonelle politikarar for å få den andre plassen. I fjor var det Carson-Trump-duoen som dominerte i løpet av Republican-nominasjonen. Han er ein av dei som er mest tiltrukkelege for å gjere valkampanjene sine, etter at han hadde vore den siste i Paris-angrepene og i San Bernardino-angrepane. Han har vorte kritisert for å ikkje ha styr på temaet. Han har ein lojal kadre av støttar som trur på hans intellekt og elskar historia om å overvinne barndomsfattigdom, men i dag er det berre dei som er att. Han treng ein overrasking for å få ting til å gå rett inn i livet. Fiorina var overraskinga i den tidlege debatten, og dominerte den første underkappdebatten og blei ein av dei klare vinnarane i den andre, prime-time debatten. På grunn av Trump-fenomenet forsvann ho frå hovudskrifta i ei lang periode. Hensikten til å ha vore ein høgteknologisk selskapsledamot har gjeve henne ingen naturleg politisk grunnlag, og ho har sett ein stadig nedgang i valtelsen. Ho er endå ein gong borte frå hovuddebatten - kanskje for godt - og har ikkje hatt mykje å gjera med den tidlege magiken. Med begrensne ressursar har ho ikkje vorte i stand til å byggja opp ein stor arena i dei sentrale statane Iowa og New Hampshire. Paul vart ein gong kalla "den mest interessante mannen i politikk" og var ein av dei som skulle bli ein kraft i den republikanske nominasjonskampen. Om han kunne gje ein meir mainstream-spinn på den libertarian appeal av den forfarslege presidentkampen til faren sin, Ron Paul, kunne han få nok støtte til å koma på toppen i ein overfylt arena. I staden ser det ut til at han har alienerert libertarianane, medan det republikanske etablissementet mistenker at synene hans på nasjonal tryggleik og utanrikspolitikk er for dovish. Han har ikkje gjort det, og det har ikkje lukkast, han har ikkje fått tilgjengelege bidrag frå folket, og det er lite samanliknande med pengemasinet til faren. Han viser seg å vere arg når han blir spurt i mediene. Santorum vann Iowa-valen for fire år sidan og fekk nok atkvøter til å enda på andreplass etter Mitt Romney til den republikanske nominasjonen. På den tida var kombinasjonen av hans evangeliske støtte og arbeidarklassens sensibilitet ein tiltalende kontrast til Romneys korporative glans for mange republikanske veljarar. Denne gongen er det berre for mange andre kandidatar med meir pengar, meir erfaring og meir personlegheit til å konkurrere for Santorum. Han satsar alt på eit anna overraskingsprogram i Iowa, men det finst ikkje noko som tyder at lynet vil treffe to gonger. Dersom Santorum er den som var den som stemte i går, så er Huckabee den som stemte i forgårs. Han var overraskingsvinner i Iowa-velginga i 2008, og kjørte som ein godt humør og konservativ med ein folkeleg sjarm. Den tidlegare guvernøren i Arkansas sluppa då av med ein framleis politisk karriere og kjørte som radioshow-karriør, og gjekk vidare med sjansen til å kjøre som favoritt i 2012. No, liksom Santorum, har han vore i overlegenheit og i underlegenheit av mange nye ansikt, og han klarte ikkje å få ein gong til å kome seg inn i Iowa eller nokon annan stad.
11 republikanarar kjempar om valget. Etter fleire månader med valkampanje, er det berre få dagar til dei kjem til første valg i Iowa.