Dei finn at iPad- og smarttelefonane deira berre er til å ta bilder på, og til deira vonde vonds ved at dei ikkje kan lasta dei inn på Instagram eller Facebook. anten dei er besette med Snapchat eller e-post-versjonar, stir på telefonane sine med ónøyeleg glede, og ventar på at dei skal få det som dei veit er 4G, og at dei snart vil ha ein tvingande digital avgiftning. I motsetning til dette, har mange reisarar til Cuba gleda av sjansen til å koplast frå e-post i kontoret og den konstante floden av WhatsApp-varslingar og tweeta. Men det som for turisten er ein midlertidig ubehag eller ein velkomm offline pust, er ei heilt anna virkelighet for vanlige kubane. I årevis har det følt seg som om Internett var noko som skjedde andre stader, for andre menneske. No er det over 240 offentlege Wi-Fi-stasjoner spredd rundt i landet, og prisen på ein timme med Internett, som er dyrt etter internasjonale normer, har falle med meir enn halvparten, til $1,50 per timme. Det er no ein vanleg syn å sjå menneske sitja med bærbare datamaskinar eller telefonar i parker og på offentlege plassar og knyta samband med familiane sine i utlandet gjennom videochat-teknologi. I den siste utviklinga har det statlege telekommunikasjonsselskapet Etecsa, som ein del av eit to-månedars-pilotskip, installert Internett-tilkoblingar i rundt 2000 heimar i det koloniale distriktet i hovudstaden, Gamle Havana. Han seier at han først og fremst kan reklamera for leiinga si på populære overnattingssider som Airbnb, og svara på e-postmeddelinga til kundane sine mykje raskare enn før. For det andre kan han tilby gjestene sine ein unik tjeneste som gir han ein konkurransefortrinn i forhold til andre gjestehus. "Gjestene er verkeleg fornøyde når du fortel at vi har internet", forklarar Jose Antonio. "Dei slappnar av, fordi dei veit at dei kan sjekka flyet sitt her, lesa e-post eller kontakte familien sin". I løpet av pilotprogrammet er tilknytinga gratis, men når den er over, ventar det seg at regjeringa skal publisera prisane, slik at brukarane kan velja om dei vil halde på med tjenesten eller ikkje. Det er ikkje stadfest, men det vert trudd at det vil kosta rundt $15 (£12) i 30 timar med den lågaste hastigheten på 128 kilobits per sekund, og opptil $110 (£90) for den raskaste - to megabitar per sekund. Med gjennomsnittleg lønn på Cuba på rundt $25 (£20) per månad, ville desse prisane vera uforståelig dyre for mange kubane. Jose Antonio har ei forbetring av dial-up-tilknytinga som nokre statlige arbeidarar har heime, og han seier at han ville betalt for å halde den, fordi han treng nok til det han treng. Ein dag, kunne desse behovene endra seg, seier den cubanske ungdomsbloggaren Ariel Montenegro. "Den digitale omvandlinga i eit land er ikkje berre å gje folk internett, men å gje dei cubanske tjenestene på internett", forklarar han på eit Wi-Fi-punkt i nabolaget Vedado i Havana. "Som å betale regningar eller kjøpa billetter til biografer eller søkja på college. Når slike nasjonale tenester byrjar å skje på nettet, vil folk sjølvsagt bli meir utålmodige". Slikt trekk vil ta tid, meiner han. Men det har skjedd mykje på relativt kort tid. "Om du samanliknar det med resten av verda, er vi sjølvsagt framleis bak", tilstår Montenegro. "Men det er framgang. Då eg byrja på college, sjølv om vi hadde internett, var det verkeleg, verkeleg, verkeleg sakte. Du kunne nesten ikkje gjort noko". "Om fem år trur eg at i det minste alle universitetar skal ha ein veldig rask Internett-tilkobling, og det vil òg finnast i bibliotek, i skular og meir offentleg Wi-Fi". Statsstyret i Cuba har to posisjonar når det gjeld Internett. I fjor kom Google til ein avtale med Etecsa om å lagra sitt nettinnhald, som YouTube-video og Gmail, på server i Cuba for å gjera det betre for lokalane. Anten det var eit dårleg utgangspunkt for eit program som USAID dreiv, som var ment å undergrava Castro-regjeringa gjennom ein tekstmelding basert på "Cuban Twitter" kalla ZunZuneo, eller om det var ein større mistanke om at sosiale medier var eit verktøy for å formidle meiningar, har styresmakte tradisjonelt vore på vakt mot nettet. Etter møtet med Raul Castro i fjor, sa den daværende britiske utenriksministeren, Phillip Hammond, til BBC at den 85-årige cubanske presidenten "klart skjønar krafta til den digitale økonomien for å drive vekst", men han hadde òg uttrykt bekymring for "de negative aspektane ved Internett, frå radikalisering på nettet til seksuell utnytting av barn". Det er tenkt at han skal etterfølgja han, visepresident Miguel Angel Diaz Canel, som ein gong var openbart for å få større tilgang til nettet etter at han hadde forsvara ei gruppe unge bloggarar som hadde lagt fram relativt kritisk materiale på nettet.
Uansett kor mykje du advarar folk om at dei ikkje vil ha samband på nettet i løpet av den tid dei er på Cuba, vil dei ofte ikkje tro det før dei faktisk kjem til Havana.