To dagar før velginga gav Emmanuel Macron ut på fransk radio at han hadde ein som skulle bli statsminister om han vann valva på søndagen. Han sa ikkje kven det var, men freista lytarane med ein vagt omtale av "ein som har erfaring med politikk og evner til å leia ei parlamentarisk majoritet". Men det er så hemmeleg om planen hans for regjering at det var nok til å sende franske avisar i ein spinn. Det er eit tabu-emne sjølv i kampanjelaget hans, ifølge dagbladet Le Monde. "Det er som sjømenn som nekter å seia ordet kanin om det fører til uheldigheit", sa ein personleg til avisa. På eit nivå er tilbakeholdenheten hans forståeleg. Å skipa ei regjering er ein delikat sak i dei beste tider, og for Macron er det delikat på ein måte som tidligere presidentar berre kan tenkja seg. Han har lova nye andlar frå utanfor politikken, ein omlegging av det etablerte politiske systemet og ein ny moral i det politiske livet. En Marche! (engelsk: On The Move) har ein kjensle av ein start, med ein gjennomsnittlig alder på rundt 30. Brigitte Trogneux, 64: Kona til den valde presidenten hjalp til å omskrive talmane hans, men søkte etter ei rolle som "bro" til presidenten Ismaël Emelien, 29: Høyrehand og langtidsven, hovud for kommunikasjon og strategisk rådgjevar, eks-kollega i økonomi-departementet Jean Pisani-Ferry, 65: professor i økonomi og regjeringsrådgjevar, som var ansvarleg for det økonomiske programmet og dei store ideane til Macron. Grunnleggjar av Brussel-baserte Bruegel-tankehuset Sophie Gagnant-Ferracci, 40: leiar av kampanjelaget. Høy erfaren advokat og langtidsvenn til den valde presidenten gjennom mannen sin, økonom Marc Ferracci François Bayrou, 65: politisk tungvekt, leiar av det sentriste Demokratiske rørselspartiet; støtten hans styrkte Macron-kandidaturen i februar "De unge teknokratane som omgir Macron er utålmodige om å gå", seier Pierre Haski, tidleg vifredaktør i venstreorientala avisa Libération. "Dei trur at dei gamle har gjort kløfta... [men] Emmanuel Macron må finne ein balanse mellom dei tradisjonelle store dyrene i dei største partia og dei nykomne. Det kan ikkje berre vera den yngre generasjonen". Det vil ikkje vera lett å balansere mellom forventingane til store endringar og kravene til regjeringa, særleg fordi han sannsynligvis skal møta eit politisk mangfoldig regjeringsapparat - og sannsynlegvis eit delt parlament òg. Og det er den andre utfordringa for Macron: Den unike blandinga av venstre og høgre som han lova i kampanjen, tyder at regjeringa hans ikkje berre må ha eit blanding av nye andlar og gamle hender, men òg ei blanding av personar frå den etablerte høgre og venstre sida. Det har vore fleire høge representantar på begge sider som har støttet han til presidentval, men fram til no har dei som støttar han ikkje måtte stryka medlemskapet til det eksisterende partiet, og nokre har jo gjort det klart at å stemme på han som president, ikkje er det same som å støtta han i regjeringa. Men mangelen på klarheit har aldri forlatt politikken til å mangla spekulasjonar, og sidan Macron peikte på at han ville bli statsminister, har det vore ny interesse for kven som kunne få ein maktposition. Ei undersøking publisert fredag tyder på at leiaren for IMF og tidlegare økonomi-minister, Christine Lagarde, ville ha vore det mest populære valet til statsminister. Andre namn som har kome fram er den nåværende forsvarsministeren, Yves Le Drian. Nemninga hans ville vera ein "trøystande gest", seier Haski, og viktig, med tanke på at den høgre-ekstreme National Front-leiaren Marine Le Pen har angrepet Macron som mjuk mot terror. Andre namn som er framkalla for høge posisjonar er sentristen François Bayrou og europarlamentarikaren Sylvie Goulard. Men dette er alt eit førekostlaust territorium, seier Haski. "Vi har aldri vore gjennom dette før: eit lag skapt frå null". En Marche blei oppretta berre eit år før leiaren blei vald. Og med inga etablerte partistrukturar og ingen reell kampanjemann, vart ansvaret delt ut til leiarar på ulike politiske område. Den einaste som kjenner til tankar til Macron, sa ein analytikar, er truleg kona hans Brigitte Trogneux. Mange seier at det er usannsynleg at ho får ei framtredande politisk rolle, sjølv om ho har spelt ein nøkkelrolle i kampanjen til mannen sin. Forholdet mellom dei har vore kontroversielt - Brigitte, som var 24 år eldre enn han, møtte den som vart til kona hennar då ho underviste han i drama på skulen - og Macron har vore streng mot at politikarar ansetter familiemedlemmar. Som om dette ikkje var formelt nok, vil den nye presidenten om ein månad stå framfor ei ny valrund - for det franske parlamentet. Alle 577 stillingar er ute i valet, og En Marche! har lova å stille fram kandidatar på alle seter. Eit absolutt flertall ville vore eit "politisk mirakel", uventa av sjølv dei som er nære Macron, som for eksempel Alain Minc. "Dei må skipa ei koalisjon", sa han til meg. "Eg trur ikkje han kan få 280 parlamentarikarar frå En Marche! med halvparten av dei som byrja i politikk og velg frå 14 000 CV som er send via e-post". Resultatet er at Emmanuel Macron kan finna det vanskeleg å styra. Han lærte frå sin erfaring som økonomi-minister at det kan vera utmattende og nedslående å byggja opp ein konsensus mellom dei ulike partiane for kvar enkelt sak. Mykje vil avhenge av om En Marche! kan danne ein stabil koalisjon for å få gjennomført reforma. I den forstand vil dei kommende dagane vera ei tid med frenetisk aktivitet for Team Macron, ettersom høgt representerte personar frå både sentralt-høyre-republikanarane og sentralt-venstre-sosialistpartiet vil ta i seg storleiken av seieren hans og den framtida retninga til den politiske makta i Frankrike. Det er ein fin balanse for Macron: han treng nok av dei til å stabilisera båten, men dei er for mange, og hans politiske visjon er søkk.
Emmanuel Macron har gått frå å vera ein politisk nykomling til å vere president i Frankrike på få år. Han har lova ein ny måte å gå på politikk på, men korleis skal regjeringa hans sjå ut?