I ein samtale med presentator Kirsty Wark, skildra Allen korleis ho vart stalka av Alex Gray i sju år, sjølv om ho ikkje var klar over identiteten hans i mykje av den tida. Ho fortel korleis ho gav politiet brevene som han hadde sendt til henne, og korleis politiet nekta henne å få ei foto av stalkaren hennar, slik at ho kunne få ei ide om korleis han såg ut. Til slutt blei ho vist ein, men kort. I oktober 2015 bryt han seg til slutt inn i huset hennar medan ho og borna var i senga. I 2009 spelte eg ein konsert på Koko, ein relativt liten stad i Camden. Eg var på scenen og song, og på konserten såg eg -- ofte folk held opp med plaketter eller tekstar til meg -- og eg såg ein banner med orda "Eg skreiv The Fear, og der er dei pengene mine" og eg visste omgående at det var han og det var ganske skumelt fordi eg ikkje visste om han hadde ein våpen med han -- og eg var den einaste personen i bygningen som visste kven han var, og det var eit veldig isolert øyeblikk for meg, fordi eg visste at han visste at eg visste det og at ingen andre visste det. Eg gjekk ut av songen og så løyp eg bort til den andre sida av scenen og min assistent som hadde vore der og sa: "Vicky, det er han. Kan du kalle politiet?" Og dei kom og installerte ein alarm i leilegheita mi. (Ho hadde inga grunn til å bruke det) Og dei kom tilbake og tok det etter seks månader - eg tenkte ikkje på noko som kunne ordna for eit slikt mottak. Eg visste at svaret deira ville vere: "No er det seks månader, og vi har ikkje haft nokon kontakt". Eg trur det var i 2012, og dei sa nei. Og me prøvde å ta eit bilde av dei, og dei kom over og viste oss bildet, og så tok dei det. Eg forsto at dei ville kalle meg inn på politistasjonen og seie at dei ville vere i kø, men dei gjorde ikkje det. Eg visste at det kunne gå av med at han blei sett fri på kaution, så eg ville vere der når han blei sett fri. Eg litte ikkje på det systemet for å finne meg, så eg ville vere sikker på at a) det var den rette personen og b) at han ikkje skulle bli sett fri og at om han var det, ville eg vite det med ein gong. Eg heldt fram å spørje politiet kvar dei var, om dei hadde lagt dei til skuldshandlinga. fordi, som eg såg, bygde dei opp ein sak for å gjera det til å vere "åndeleg". Og kvar gong eg gjekk på rettarett, fann eg at det var noko ved han som gjorde at dommaren visste kor alvorleg det var, fordi eg følte at politiet og det britiske åklagarmyndigheten ikkje tok det alvorleg, og eg ville alltid vere der, slik at dommaren eller den som var i gjeng med det, kunne sjå kva han følte for meg, og skulle takle det på ein rettvis måte. Politiet visste ikkje at eg skulle til desse rettssakane. Eg har følt meg meir trygg når eg snakkar med The Observer og med dykk om dette enn eg gjorde med heile denne etterforskinga. Eg føler meg sterkare no enn eg gjorde den dagen han vart dømt. Eg føler at det er min oppgave å gjere dette. Det er kvinner som lider, som er redde. Det endrar livet. Det er livet å stela det er det. Det er å leve i frykt, og det er verkeleg viktig for meg å hjelpe andre menneske i denne situasjonen. Han ventar på dommen.
Sängaren Lily Allen har snakka med BBC Newsnight om korleis ho vart forfølgd og korleis ho trudde politiet ville "skjemma offeret".