Tyson Fury var eit av dei siste, klåraste døma på kor dumt konseptet kan vera. Boksaren kan vera verdensmester i tungvekt, men han har eit veldig merkeleg syn på det. Berøming og suksess kan gje pengar og profil, men ikkje alltid respekt. Du treng noko ekstra for det. I det store systemet med nedgangen til sporten i rotet, er Fury relativt uskyldig. Frå å fuska idrettsutøvarar til korrupte idrettslag og nasjonar til institusjonelt korrupte foreningar, så mykje har forgifta profesjonell idrett. Men så kjem det ein som inspirerer til ærefrykt av alle rette grunner og får deg til å fokusera på dei gode i staden for dei vonde. Beundringen for Andy og Jamie Murray på Australian Open - og utover det - er stor, men det er livshistorien til Gordon Reid frå Helensburgh som skiller seg ut over alle andre, sjølv om han aldri vil få ein brøkdel av oppmerksomheten til sine mer glamourøse landsmenn. På vegen slo han sin dobbeltpar, Shingo Kunieda, som hadde vunne åtte av ni Australian Open-titlar. I finalen slo Reid, som var femst i verda, den belgiske Joachim Gerard, som var nummer fire i verda. Han er ein fyr fyr for positivheit og ein inspirerande figur - ikkje berre for borna våre, men for alle andre - ved at han er sterk som karakter i møte med katastrofe. Han er berre 24 år gamal, og som seksåring forelsket han seg i tennis. Då han var 12 år, fekk han ein nevrologisk liding på ryggraden som heiter transversal mylitis, og han blei sett på sykehus i seks månader og i rullestol resten av livet. I eit intervju i fjor snakka han om tankegangen sin. "Du kan konsentrera deg om kva du kan gjera i staden for å tenke på ting du ikkje kan gjera og det som er teke frå deg", sa han. "Dørke stunder" og "perioder i livet mitt der eg var ganske nedtrykt og fann det ganske vanskeleg, men eg trur tennis har definitivt vore ein stor hjelp til meg og hjelpt meg å overvinne mange av hindringane som har vore på vegen min. Det handlar berre om å velje om eg ikkje skal la meg overvinne og berre freiste å venda om". Så strålande som spelet hans er, er orda hans like kraftfulle. Reid er ein fyrstevar for dyktighet og, ja, ein føredøme, på alle måtar. Jordan Rhodes er på vegen oppover i rangeringa i Championship, frå Blackburn på 18. plass til Middlesbrough på andreplass. For privilegiet å ha ein av dei mest konsekvente målskotarane i divisjonen i klubben sin er det ein avgift på 9 millionar pund Middlesbrough ser ut til å vera berre for glade for å betale når dei presserer for å bli oppgradert. I dei tre fulle kampanjene med Blackburn har han aldri vore under andre i sesongslista. Det vekker eit par spørsmål. For det første, kvifor spelar han ikkje i Premier League? For det andre, kvifor er han så irrelevant for Skottland? I den tida Rhodes har vore i Blackburn, har mange av angriparane som har gått frå Championship til Premier League gjort det gjennom forfremming i staden for overføring. Ingen Premier League-klubb tok ein innsats på Leicester-sportsmannen Jamie Vardy medan han var i Championship. Ingen Premier League-klubb signerte Charlie Austin eller Troy Deeney eller Odion Ighalo eller Danny Ings medan dei var i andre klasse. Dei måtte alle nå toppen ved å bli forfremda. Det same var for dei ledende skorarane frå 2012-13 og 2013-14, Glenn Murray og Ross McCormack frå Crystal Palace. Den siste er framleis i divisjonen med Fulham. Daryl Murphy var hovudmannen sist sesong og han er framleis i Ipswich, men i 32 år hadde alderen hans rekna seg mot ein flyting oppover. Det finst unntak, men det ser ut til å vera ein tung motvilje frå Premier League-klubbene til å dykke inn i Championship for å leita etter angriparar. Det er ein grunn til at Rhodes ikkje er der. Den andre - og vi høyrer dette mykje - er at han har manglar i spelet. Hold-up-spelet hans er ikkje god nok. Spelsstyringa hans er ikkje sterk nok. Han har tekniske manglar som hindrar han. Han kan ikkje spille den einsame angriparrollen. Vi høyrer dette mest frå skolestandske managerar. Craig Levein, i første instans, og no Gordon Strachan. Det har vore utover vitskapen - eller viljen - til begge å gje Rhodes eit riktig skott. Rhodes skora 87 mål i 148 kamper for Huddersfield og 83 i 169 for Blackburn. Med Scotland Under-21 mellom september 2011 og mai 2012 spelte han seks kamp og skora åtte gonger. Det er ingen tvil om at Rhodes har noko han må arbeide med, men han har mål og Strachan er ikkje heilt heldig med folk som er flink til å sette ballen i nettet. Han held fram med Steven Fletcher, men viss vennskapssesongen startar og så gir opp til den konkurransedyktige greia seinare i året, må Strachan utvide valmötet sine med Rhodes og Leigh Griffiths og nokon annan som kanskje kunne gjort noko med Georgia 1-0 til Skottland. Han gjorde debut i november 2011 og har vunne berre 13 kamper. Det er uvanleg at Strachan ikkje har investert i han. I karrieren sin i Skottland - inkludert dei første dagane under Levein - har han berre starta tre internasjonale kamper [og har skora tre gonger] men berre ein av dei var ein konkurransedyktig match, for nesten to år sidan. Han har spelt 107 minuttar med internasjonal fotball sidan juni 2013. Middlesbrough, som for tida er i ferd med å få ein automatisk forfremming til Premier League, held fram med å telle ut millionar for å skaffa seg teneste.
Tankane om at idrettsmenn og idrettskvinner skal setjast som gode foredlar for borna våre, har gjennom åra fått så mykje mottak, at du lurer på kvifor nokre folk framleis held fram med det.