Han var ein karakteraktør som tok på seg ei mengd ulike roller på scenen, på skjermen og på fjernsynet. Og sjølv om han spelte den illeuktige skapinga til Johnny Speight i så lang tid, klarte han å unngå å bli typkast som den favoritt fanatikaren i Storbritannia. Warren Mitchell vart faktisk fødd som Warren Misell den 14. januar 1926 i nordlege London. Far hans, Monty, var engelsk, medan mor hans Annie, som døydde då han var 15, var av russisk opphav. Han vart valt ut som femåring for å spela Tiny Tim i ein gammal skolsproduksjon av A Christmas Carol, men han kom aldri opp på scenen. Bøkja hans, som var ortodokse jøde, sette sitt veto mot ideen då ho skjøna at han ville bryta jødiske kostråd ved å eta julepudding med suet. I seinare år utvikla han ein patologisk avsky for jul, og omtala det som "all det sentimentale skiten". Han vart innskriven på Gladys Gordon's Academy of Dramatic Arts i Walthamstow, aust i London, og fekk ei grunnleggjande interesse for fotball. Han gjorde det godt på skulen og gjekk vidare til å lesa fysikk kjemi ved University College, Oxford, der han møtte Richard Burton, som oppmuntret han til å vera interessert i skuespill. Mitchell vart send til Canada for å trene som navigatør, men krigen enda før han fekk sjå den aktive tenesta. Mitchell skreiv seg inn på to år lange kurs ved Royal Academy of Dramatic Art, og tilbrakte kvøldene sine med å framføra seg med Unity Theatre i London, der han møtte kona si, Connie. Fordi ho var anglikan, nekta jødiske faren til Mitchell i utgangspunktet å få Connie i huset, men han kom til å tenke på at sonen skulle gifta seg utanfor trua si. Mitchell var ateist i mesteparten av livet sitt og ein ivrig støttemann av British Humanist Association. Han bytte namn 1951 då han sto i staden for DJ Pete Murray som presenter på Radio Luxembourg. "Dei sa, 'Du kan ikkje ha eit namn som det, ingen skal nokon gong skriva i sin forespørsel til Warren Misell', "fortalde Mitchell seinare. Etter å ha framstått i den populære radioshowet Educating Archie, fekk han sin TV-pause i 1955 i ei rekkje episode av Hancock's Half Hour. Han blei ein vanlig TV-leikar med roller i show som Avengers, Danger Man og The Saint. Han framstod òg i sitcom, særleg med Charlie Drake i BBC-produksjonen Drake's Progress, som hadde gått i 1957. Det var den første av mange filmutkoma, men han var kalsk og hadde ein østeuropeisk aksent, og blei ofte kastet i mindre roller, vanlegvis som den utlendinge skurken. I 1965 fekk han rollen som Alf Ramsey i ein ein-gang-produksjon av Till Death Us Do Part, etter at Peter Sellers, Leo McKern og Lionel Jeffries hadde avvist den. BBC lanserte ei serie i 1966 med namnet på den hovudkarakteren endra til Alf Garnett, og programmet varte fram til 1975, med over 50 episode. Det var ein stor del av den britiske utgaven av The Daily Show, som var ein av dei mest framtredande filmane i framtida. Det var ironisk at ein venstreorienterd, jødisk, Spurs-supporter spelte med ein konservativ West Ham-fan, men Mitchell vart bekymret for at nokre av publikum kunne ikkje sjå på showet som satire. Han minnt seg ein samtale med ein Tottenham-fan som hadde kome for å gratulera han med "å ha ein gong" med innvandrarar. "Eigen", svara Mitchell, "vi har ein gong med idioter som deg". I løpet av 1970-talet fann Mitchell tid til andre roller, som å framstå i The Sweeney og Lovejoy på TV, og å ta ein del i filmen Jabberwocky av Terry Gilliam. Han vann ein Olivier-pris i 1979 for å framstå som Willy Loman i Death of a Salesman av Arthur Miller, ein framføring som Miller sjølv skildra som den beste tolkningen av den delen han nokon gong hadde sett. Eit år seinare spelte han Shylock i ei BBC-televisjonsproduksjon av The Merchant of Venice, og fekk stor ros for rolla i Harold Pinters The Caretaker på National Theatre. Han hadde ikkje heilt forlatt Alf, som dukka opp igjen som ein del av einmannsprogrammet sitt, men ein ITV-produsert spin-off blei avlyst på anmodning frå Mitchell etter at Speight døydde i 1998. Han heldt fram med TV-arbeidet sitt, og dukka opp i Wall of Silence i 1993, eit BBC-drapmysterie som utsetter seg i eit jødisk samfunn i nordlege London, og tok den rolle Barquentine i den ambisiøse produksjonen av Gormenghast. Han fekk ein annan Olivier-pris for framførsla som ein ikkje-aldersk møbelforhandlar i ein produksjon av Arthur Millers The Price i 2004. Trass i at han kjempte med smerte frå nerveskade på grunn av eit virusangrep på slutten av 1980-talet, og ein slag i seinare år, heldt Mitchell fram med å ta på seg utmotte roller. I tillegg til å ha ein slik utseende, har han hatt ei sterk og sterk inntrykk av at han er ein av dei mest framtredande artister i musikk, og han har hatt ein stor interesse for musikk, og han har hatt ein stor interesse for musikk. "Gjer tre setar med tennis, og vinn sjølvsagt, ta familien med på eit seil ute på ettermiddagen, og sjå på Spurs slå Arsenal 6-0 om kvelden".
Warren Mitchell fjernet seg aldri fullstendig frå den mest kjende karakteren hans, Alf Garnett.