Det lille romfartøyet, som ligg i eit mørkt hjørne av den robusta overflaten til kometen, vil ha ein ringestol då denne framande verda nærmar seg sola og byrjar å generera halen sin. Aldrig før i historia til utforsking har noko slikt vore fjernt mulig og potensialet for oppdaging er ekstraordinær. Den offisielle linjen har alltid vore at apparatet hadde alle sjansane til å verande i live, men privat har få menneske vore ganske så dristige. Men ikkje berre har Philae overlevd, det er kome tilbake til livet i det beste øyeblikket. Den opphavlege planen var at Philae skulle landa og utforske kometen med instrumentane sine før den vart for aktiv - dei frykta at gasstrålar som koma fram kunne gjera staden for ustabil eller til og med farlig. Men det som synte ut som utruleg dårlegheit då landaren sprang bort frå den tiltenkte landingsstedet i november i fjor, kan vise seg å opna ei skattekiste med ny informasjon. Den uventa vinterhalden sidan november sist - og det faktum at romfartøyet er skjult trygt under ein klippe - tyder at det er i stand til å sjå det som kan vera ein spektakulær prosess på den mest interessante tida. Om det held fram, vil det kunna samla informasjon om kva som er inni kometen ettersom gasstrålar utviklar seg og akselererer, og kanskje til og med ta bilder ettersom deler av overflaten bryt seg frå hverandre og dannar halen. Ein mulighet er at den merkelege forma kometen, som kan ha vore danna av to ulike kroppar, vil dela seg i to når strålane frå sola forsterkar. Me har funne at vatnet inne i kometten, som er låst bort som is, ikkje har same kjemiske karakter som vatnet der -- så denne typen komet kan ikkje ha ført vatn til den fyrste jorda, sjølv om det kan ha vore andre typer som har gjort det. Men ein annan teori er at kometane leverte byggesteinene til livet -- karbonmolekylane som ingenting kunne ha skjedd utanfor -- og no har me ei einestående sjanse til å undersøke det. Så dette har blitt ein av dei mest spennende høve for romforskning. Men endå meir representerer at Philae vaknar. Det er ei fantastisk historie om geniell konstruksjon kombinert med djerve ambisjonar. I Europa, i laboratorier, i selskap, i reint rom og verkstader er det menneske som dreimde om og bygde Philae, og ventet ti år på at det skulle komme til stades, og sju månader på at det skulle vekke. Det er ikkje så rart at folk er så opprømde. Monica Grady, professor ved Open University, som designa og konstruerte Ptolemaios-systemet på Philae, var så opprømt når ho skulle landa i november i fjor at ho gav meg min første open-air-omslag.
Overlevelsen av kometlandinga Philae er ein unik anledning til å sjå noko som tidligere generasjonar berre kunne drøyma om.