I årevis har det vore ein ritual for dei - kvinner som mista born og menn i 30 år med væpna konflikter mellom kurdar og den tyrkiske staten. Eg møtte dei i Diyarbakir - det siste stoppet på valreisa vår i Tyrkia. Alder og utmatting er gravert på andletet deira. Ei av dei hadde på seg ein halsbånd med bilete av dei forsvunne borna. Ei annan hadde eit armbånd med den kurdiske flaggen. "Tyrkia meiner ikkje at vi kurdar er menneske", seier Sakine Arat, 80 år, som mista fire søner og ei dotter i kampane. "Vi har prøvd alle politiske parti, men ingen har stått på vår sida. No har vi funne ein - HDP - som behandler oss som likemenn. Så vi skal røysta for det". Det er Folkeleg demokratiske partiet (HDP) som skal sjå etter i det tyrkiske valet på søndag. Røtene og støtten til partiet er kurdarsk, men det har breið seg ut, og er blitt ein mektig røyst for den tyrkiske venstresida. Kandidatane har kjempt som uavhengige, og har vunne ei handfull seter. Men denne gongen er HDP eit einastandande parti - og meningsmålingane viser at det kan gå over 10% for å få inn i parlamentet, og det kan få dusinvis av folkefullmæltar og ta frå regjeringspartiet AKP i Tyrkia ein meisterplass. Dette ville hindra president Recep Tayyip Erdogan i å endra grunnloven for å gje seg meir makt med eit fullmaktsavtale - og det er ein av grunnane til at motstandarane til Erdogan er trekt til HDP. "Tyrkiske soldatar brann huset mitt fire gonger", seier Dilsah Ozgen, 76, som mista mannen og to søner. "Eg trur på HDP. Vi vil passera 10% og drukna Erdogan i ei flod av røyster", seier ho. Det er rundt 15 millionar kurdar i Tyrkia - 20% av folkesetnaden. I 1980-talet blei Kurdistan Workers' Party (PKK) oppretta, som førte til tre tiår med opprør mot den tyrkiske staten, nokre som kjempte for større autonomi, andre for sjølvstende. Fyltti tusen menneske døydde. Gruppa er framleis kalla ein terroristorganisasjon av Tyrkia, USA og EU. Fred er frisk. Sjølv om om omstenda for kurdar har båret seg, har den bråke våpenhvile blitt rista av samstøyt ettersom fredsprocessen har stått still og regjeringa har forherda sitt nasjonalistiske retorikk. Mange kurdar som støtta AKP har no skifta tillit til HDP. Eg kjem til Ziya Pir, ein lokal HDP-kandidat, i eit kultursenter i Diyarbakir. Runt han spelar dei tradisjonelle instrument og framfører songar på både kurdisk og tyrkisk, noko som er passende for ein kandidat som ikkje er kurd. Det er eit symbol på eit budskap om einheit, om kulturell kryssning, som HDP prøver å spreia. "Eg er tyrkisk - frå Svartehavet - og folk spurde meg først: Kvifor kjem du til eit kurdisk parti?" "Men eg sa til dei at det ikkje er eit kurdisk parti, det er tyrkisk. Vi vil ha eit Tyrkia der alle kan finna seg". Farbror hans, Kemal, var ein av grunnleggerne av PKK. Men han insisterer på at det ikkje er noko samband. "Eg er ikkje farbror min", seier han. "HDP har inga samband med PKK. Vi vil ha fred. Eg ser i auga på folket i Tyrkia og ser ingen von. Eg vil få tilbake von". Det er ein utbreidd kjensle om at dersom HDP ikkje går over 10%-trekk, vil kurdiske sinne kvila over - for mange vil tru at resultatet er manipulert. "Vi treng representantar i parlamentet, for då er det fare for å gå tilbake til 1990-talet - ikkje ein konflikt mellom PKK og den tyrkiske hæren, men mellom det kurdiske folket og hæren", seier Pir. Med to karismatiske leiarar, mannleg og kvinneleg, og mange kvinnelege kandidatar, fremjar han likskap mellom kjønn i eit patriarkalt samfunn. Han er òg fokusert på grøne og LGBT-rettigheter, og har ført fram den første openly homofile kandidaten i Tyrkia. På toppen av Diyarbakir sine gamle bymurar møter eg lojale støttespelkarar til det dei kallar det første demokratiske partiet i Tyrkia. "Eg er ein homofile og ingen har støttet rettane mine før HDP", seier Atalay Gocer. "Slutt har eg ei røyst". Nurcan Baysal fortel meg at ho føler håp når ho ser på HDP. "Ein dag i Tyrkia blir kvinners rettar avskaffa. Vinner HDP, kjem kvinner til å vinne", seier ho. I midten av solnedgangen fyller folk seg i Diyarbakir for å sjå begravelsen av ei kvinneleg kurdisk soldat som døydde i kampen mot den såkalla Islamske staten i Syria. I Syria og Irak har den kurdiske motstandshøva fått nytt liv i samfunnet sitt her i Tyrkia, og har endra kampen for ei kurdisk identitet.
Ein gong i veka samlar dei seg, under det same treet i den same parken - for å minne om det.