Eg reiste til nordvest i England for å snakke med arbeidarkampagnarar om sjokket frå nederlaget og synet deira på framtida. Du kan få god, ærleg nordleg mat der - paj, svart pudding og Lancashire-ost (bilda nedenfor) - og medan du kanskje trur at denne klassiske industristaden ville vera ein festning for arbeidarane, har det faktisk vore ein kamp mellom arbeidarane og konservative i tiår. Den beseira Labour-kandidaten, James Frith, ei eiare av små bedrifter, sa: "Det var øydeleggjande, på alle måtar, frå eit nasjonalt synspunkt, men òg på grunn av den harde arbeidet vi gjorde. "Vi tapte med 378 stemmer. Vi slo faktisk opp mot den nasjonale trenden i Bury North, men ved telinga var det berre ikkje den kvelden for å vinna det". I det nordvestlege England auka Labour-partiet sin andel av attala med litt over 5 prosent, men tapet av ein viktig marginal, Bolton West, og mislykkinga i å vinna målseter som Bury North og Morecambe og Lunesdale var lokale teikn på ein breiare historie. "Jo meir du byrjar å analysera resultatene, desto meir blek det ser ut for Labour", seier professor Andrew Russell, hovud for politikk ved University of Manchester. "Det er fortsatt nyttig å sjå på det generelle valresultatet ikkje som ein nasjonal konkurranse, men som ei serie av geografiske utvalgsstadier. Det var mange kampar der du trudde at bakkkrigen ville ha betydning. "Det bemerkelsesverdige er at sjølv om det var nokre suksessar for Labour i nokre av desse bakkkrigene, er den overveldende historien om uventa dårlege resultat". Så kva gjekk galt? "Ein valstrategi som plockar ut dei bestemte veljarane som kan svinge av i ei viss kontekst var hemmeligheten til bakkkrigen, og konservative var mykje betre til å teikna veljarar med komplekse historier. "Då ville dei appellera til liberaldemokratar i nokre seter, og seia at om du stemmar for liberaldemokratar, kan det la Labour og SNP inn. I andre seter var dei glade for at UKIP tok av seg stemme frå Labour og kom fram på den blinde sida. Det var eit svært komplisert bilete". Den tidlegare representanten Julie Hilling er enno i ferd med å gjenoppretta seg etter å ha tapt setet sitt i Bolton West til konservative med 800 stemmer. Eg møtte henne i Westminster då ho kom tilbake for å pakka opp kontoret og leiligheten si. Ho sa at to grupper av dei tidlegare veljarane hadde forlatt Labour på valdagen. "Vi klarte ikkje å overtyda den hvite arbeiderklassen som føler seg svært misnøgd om at vi hadde svarene for dei og vi klarte heller ikkje å overtyda den ambisjonelle gruppa som var redd for å venda seg tilbake til Labour". I følge James Frith i Bury North var leiarskapen til Ed Miliband og mangelen på trugdskap til Labour i økonomien store faktorar som gjorde at veljarane vart avskrekke. Mike Tong, som arbeidde med kampanjen til James Frith, sa at syn på kampanjen støtta dette. "På dørtrommet ville mange ikkje stemme for konservative, men dei litte ikkje på Labour i regjeringa, og ambivalensen var eit stort problem for oss. Eg trur på den tida, dreiv dei mot konservative". "Når Labour var i makt, øydeleggde dei landet", sa ein. "Eg vart oppdra i ein Labour-husholdning, men nokre av dei ting dei gjorde, som å gje fordelar som dei gjorde, var for mykje", sa ein annan. Fleire tidlegare Labour-supporter sa at dei hadde røysta for UKIP, med ei kvinne som lovde å "fortsette å røysta for UKIP fordi dei er meir i tråd med det folket vil". Eg fann lite entusiasme for Ed Miliband og leiarskapsstilen hans. " Litt rart", sa ein. "Han er berre ikkje som ein statsminister", var synet til ein annan. Så korleis kan veljarar som desse freista seg til å gå tilbake til Labour? Prof Russell seier at partiet kan byrja med å ha ei fri debatt om framtida si. "Ein av dei tinga som såg ut til å vera det største styrket til Ed Miliband var at han hadde halde partiet saman, at partiet ikkje hadde gjort det det han hadde gjort i 1979 og 1951, som var å rive seg opp i stykka om framtida til sosialdemokrati eller sosialisme og den eksistensielle krisen over kva Labour skulle ha gjort. "Men om dei likevel går ned til den typen nederlag som Labour ville ha gjort i alle fall, og det har berre forsent eksistensiell krisen, ser det nå ut som eit feil. Labour må no løysa problemet om kva det er for". Morecambe og Lunesdale var ein annan setning i nordvest som Labour ikkje vann; faktisk gjekk attala ned med 4,6%, med mange Labour-tilhengjarar som tydeleg forsvinnde til UKIP. Den beseira kandidaten, Amina Lone, som skildra seg som "bøtt og skraut", sa til meg at Labour trengde å lytte til UKIP-veljarane i staden for å avvisa bekymringane deira, særleg om innvandring, som rasistiske. "Disse folk er lei av det. Dei er sterkt desillusjonerte med politiske parti og særleg med Labour, sidan dei er tradisjonelle Labour-veljarar, " sa ho. " Dei er der for oss å lytte til. Når eg hadde samtaler med folk og snakka med dei om bekymringane sine for at samfunnet endra seg, engasjerte dei seg igjen. Vi må ha ei langtidsstrategi med desse menneska". Medan Labour diskuterer framtida si, er partiet òg på leit etter ein ny leiar, med nominasjonar som lukkar den 15. juni. Den beseira kandidaten i Bury North, James Frith, har ikkje avgjørt kven han skal støtta enda og er litt uroleg over konkurransen. "Eg er uroleg over kor smal eit felt det er og òg av ei tendens til at partiet skal ha ein kroning", sa han. "Eg er ikkje interessert i kroning. Den sterkaste leiaren er den personen som umiddelbart vil snakke til landet og ikkje konsolidera posisjonen sin med partiet. I tillegg til å ha ein høgt representant for den nye regjeringa, har den nye leiaren ein høgt representant for den nye regjeringa, og han er ein av dei som har hatt høgt representant for den nye regjeringa. "Få til det regionale skilnaden, det faktum at det er færre marginelle seter neste gong, og kollapsen til Lib Dems i sørøst og sørvest i England, og Tories ser tryggare ut enn dei fleste parti med ein smal meiriløgd". Den beseira kandidaten i Morecambe, Amina Lone, har ei kortfattande, men ingenlunda enkel, oppsumering av oppgåva for Labour. "Få ein ny leiar, få ein visjon. Det er ein stor mengd menneske som kan ta imot visjonen til Labour, men vi må avgjøre kva det er før vi kan selge det til nokon andre". Hør rapporten om Westminster Hour her.
Labour er framleis i ferd med å koma seg etter valskraset, som har redusert partiet til det lavaste talet av representantar sidan 1987, og har etterlat medlemmar som er mishandla og sår, og som har byrja å leita etter ein ny leiar.