Kor naudsynt er det å betale for å få barnet sitt til å starta ei karriere som "skyttruppe"? Tallulah Treadaway lever drømmer om å bli en jente. Med 12 år har ho forlate syster si og to sysken heim i Sussex for å ta toget til London for å stå på scenen i den populære musicalen Matilda. Det er ingen tvil om at det er ei finare opplevelse for ho. "Det er ei bedring", seier ho. "Etter framføringa går du ut av teateret og du høyrer folk seia 'dette barna var fantastisk' og du føler deg fantastisk". "Hennes run i Matilda har nettopp kome til slutten og ho er no i repetisjonar for ei anna West End-produksjon". Men sjølv om ho har danset sidan ho var fem år, er Tallulah relativt uvitande, i det minste i samanlikna med mange av dei andre borna ho møter på auditionar. Ho har lagt merke til at nokre av dei dukkar opp med alle orda og alle trinnane. Foreldra til ei ny generasjon som er blitt sett på som stjerneklassar, tek stadig fleire klasser i håp om at det vil hjelpa barnet deira til å oppfylle dromen om å få ein karriere i showbusiness. Men det er ikkje eit let å gå på. Kostnadane varierer mellom dei ulike landa, men den individuelle leksjonen i sørøstlege England byrjar med 20 pund i timen. Kostnadene til gruppelæringar varierer mellom 5 og 10 pund. Kostnadene til uniform, kostymer og eksamen kan auka òg. Og jo fleire klassar som er tilgjengelege, frå jazz til musikalsk teater, gatedans til song, jo meir vil barnet ditt ha lyst til å gjera. "Eg vil halda drømmene til dottera mi levande", seier Naomi Phitidis, mor til ein begeistrar ung artist. Ho har ei dotter som er jenta Juno, som går på song-, drama- og dansekurs, men som er tidskreve for å begrense tid og kostnadspress. "Men eg vil òg at ho skal ha noko slag tryggleik i livet", seier moren hennar. "Samme tider lurer ho på om ho legg alle eggene sine i éi kurv, men ho er fast i at den ferdigheten og tillitet som Juno er i ferd med å skaffa seg, vil hjelpa henne i kva som helst ho gjer seinare i livet". Men ho veit at det er lite sannsynleg at ho kan vinna ein plass på ein dansekollege utan å nå ein krevjande teknisk standard. Så Vanessa bruker rundt 100 pund i vekta på klasser i 30 veker i året. "Om nokon har ei lidenskap, er det godt å la dei følgja denne lidenskapen, om du har råd til det", seier ho. Ho meiner at du treng eit absolutt minimum på fire år med opplæring for å komme deg inn på ein danseskole etter 16, og meir er betre. "Om du er seriøs, må du ta minst tre baletlekser i vekka. Og eg trur dei fleste dansarar ville likt å gjera det i det minste". Dersom Tallulah, Juno og Zoe held fram med å starta ei karriere på scenen, vil dei til slutt stå på prøve for å få fram ein rolle som voksen, der mange av motstandarane deira har vore undervist i alt frå stil og diksion til å ha ein fantastisk framstigningsleik frå dei var små. Jo Hawes, ein av dei ledende agentane for barn som jobbar med casting, ser hundrevis av unge som ønskjer å bli til stykket. Ho seier at det er sant at born som ikkje har fått noko trening, av og til kan vinna ein rolle, men at det er eit anna problem. Som voksen må du utfalla det ho kallar "den tredobble trugle trugelen" - å synge, dansa og leike - fordi du ikkje veit kva du kan bli bedt om å gjera. "Du burde gå på så mange klassar som mulig", seier ho, "om du vil bli profesjonell". "Det er viktig å ha alt". Ein ting er ikkje omstridd: Det er nøkkelen til å vinna ein plass på drama-skolen. Det er der du får erfaring, finn ein agent og gjer kontaktar i bransjen. Så kan du få gode leksjonar når du søkjer drama-skoler som Central, Rada og Lamda? "Det er ikkje så at dei ikkje vil tenkja på nokon som ikkje har hatt nokon erfaring før, om dei kom inn og tydeleg hadde eit råt talent", seier Florence Hall, som var studentrepresentant på auditionpanelen då ho var på The Drama Centre. "Men du må sjå ut som du vil kunne svara på opplæringa som eg trur å gjera klassar hjelper deg med. Du lærer å ikkje vera flau for å prøva ting". Like dei fleste skuespillerar har Florence brukt ein del av karrieren sin på å bemande telefonar og servera kanape, men ho framfører for tida i Ghost From a Perfect Place på Arcola i London. Ho seier at som ein hetero-skuespeler kan du komme deg unna utan å ha år med leksjon, men ikkje på andre område. "Eg trur for musikalteater du må ha gjort det frå bleier, og gjort alle klassene du kan", seier ho. Ho gjekk ut frå drama-skulen i fjor og fekk direkte rollen som Mandy Rice-Davies i Stephen Ward, ein musical av Andrew Lloyd Webber om Profumo-affæren på 1960-talet. "Det einaste eg er takknemlig for til foreldra mine er at eg hadde ei normal barndom og ikkje var på songlekse, dans, skodespelar og intensiv coaching 24 timar i døgnet", seier ho. Ho har fylt sine 22 år med ekstreme idretter, reise, fjelleturer, mote og mange andre "normale" aktivitetar som ho seier har gjeve henne ein mengd inntrykk å trekkje på når ho set ein karakter på scena. Ho seier at audisjonen til drama-skulen hennar var ganske øyoppenande: "De fleste som hadde vore på trening frå dei var små, kom ikkje inn fordi dei fekk vita at dei trengde livserfaring". Ho har eit enkelt råd til alle som har ambisjoner om å få ein karriere på scenen. "Gå ut og lev, og om det skal skje, så skal det skje".
Dersom du er mor til ein som heter Darcey Bussell eller Benedict Cumberbatch veit du korleis pengar kjem inn av teaterlærarar, sangtrener og danseskolar.