Alle som sat på tribunen, høyrde på radioen eller såg på TV, visste at dei spelte dårleg. Var det snakka utanfor laget som gav dei den støtten dei trong for å få leiken i orden, eller kom det frå innanfor? Vi veit nok aldri. Det vi kan seie er at England vann tredje Testen i The Oval med 239 omgångar, og tok ein 2-1-forspring i serien i løpet av den prosessen, fordi dei fekk det grunnleggende rett. Det mykje større spørsmålet er om dei kan gjere det, ikkje berre fredag på Old Trafford, men igjen og igjen etter det? Inkonsekvensen til dette engelske laget er noko som uroar mange, journalister og fans som følgjer dei. Av dei ni seierane på heime før denne ein på The Oval, har dei straks følgt opp med ein nederlag. Ikkje berre er resultatene blandede, men det finst òg ein kvicksum om at kvaliteten på testkricket som vert spelt, ikkje berre av England, men òg av motstandarane, er dårleg. Eg snakkar spesielt om å slå, teknikkar til spelarane og måten dei nærmar seg til testkricket. Det er jammen greit å gå ut og spille noen få skudd, ta ein klap av publikum, men det er ikkje Test-kricke. Du kan ikkje vere i stand til å kasta ein skudd, fordi du trur at fyr eller seinare vil ein av dei få namnet ditt. Forhandla om kva du vil få ut av det, navigere deg gjennom vanskelege tider, og tilpassa deg til omstenda. Alastair Cook greip under vanskelege omstende den første dagen, Ben Stokes gjorde eit feilfritt century, medan Dean Elgar frå Sør-Afrika kjempte alene i den siste omgången av kampen. Men altfor ofte, når det vert vanskeleg, kan tre eller fire wicket fall på ein gong. England var skuldfulle på Trent Bridge, no har Sør-Afrika vore skuldfulle i London. Så ofte ser vi at ein av lagene kapitulerer når dei er under press, særleg når dei slår på andreplass og svarar på noko slags anstendig første-innings total. England, til dømes, har ein utmerkt rekord med å slå først i dei siste heimaprosessane, men ein uheldig rekord når dei slår på andreplass. Med å slå først, har dei vunne 14 av dei siste 17 kampane, men berre fire av 14 når dei slår på andreplass. Det kan òg føre til at kampane vert svært ensidige, noko som har vore ein trend i England i ei tid. Om dei vinn eller taper, er det vanlegvis med ein stor margin. Det kan bety at Testkricke, sjølv om det gjev vakre stunder, ikkje gjev store konkurransar. Er vi på vegen til det stadiet der vi meir sannsynleg sjå ebb og flow i ein kamp med begrensne overs? Det er eit vanskeleg spørsmål å svara på. Det er ikkje eit raketvitenskap å finne ut kva ein batsman må gjera. Heldigvis har cricket gått frå den tida då ein batsman gjekk inn i skallen i timevis, men det vil ikkje seie at kvar einaste balle skal ha ein angrep. Vis mot, ta slag, pres singlar og roter streik. Dette er grunnleggjande prinsipp i spillet som har eksistert i over 100 år. Folk snakkar om fire-dagars-testkricke, ikkje minst fordi kampane knapt varar fem (dette ville sikkert ikkje vore så om det ikkje hadde vore for regnet på lørdag), men det ville vore ein stor skam å tape fem-dagars-kamp fordi batteristane ikkje kan halda seg i så lenge. Tenk på nokre av dei beste testmøta: Mike Atherton i Johannesburg i 1995, Monty Panesar som dykkar for kroken i Auckland i 2013, Trevor Bailey mot Australia i 1953 - alt for å vinna ein liknskap. Det ville vore så synd om desse gjekk ut av kampen for godt. Om England, og dei fleste av dei, kunne ta berre ein del av den halsbrotthet, grus og besluttsomhet som er vist i dømene ovenfor (okay, kanskje ikkje frå Monty sin dyk!) då ville dei ha gjort det betre og spillet ville ha vore betre for dei. England har gjort det godt i denne kampen, men det vil nok ta ei lita stund for oss å vita med sikkerhet om dei verkeleg har lært av feilane ved Trent Bridge. Media-uppleving er ikkje støtta på denne enheten Jonathan Agnew snakka med Stephan Shemilt frå BBC Sport
Trass i all kritikk dei mottok etter det store nederlaget i andre Testet mot Sør-Afrika, vil England nok ha innrømmet privat at det som skjedde på Trent Bridge ikkje var godt nok.