Den tilsynelatande utløysaren til denne varsla frå Pyongyang har vore ein to-ukers lang serie med sameinte militærøvingar som involver hovudsakleg rundt 13.000 amerikanske og sørkoreanske styrkar på den koreanske halvøya, som er planlagt å byrja 11. mars. Trugstraumen kjem på bakgrunn av ei tidlegare varsla frå Nord-Korea om å oppheva våpenhvileavtalen frå 1953, som var ein avstans av fiendtlighetane mellom Nord-Korea og USA og allierte under Korea-krigen. Trass i nordkoreanske påstandar om at USA planlegger eit uprovosert angrep på Nord, er øvingane - kjent som Key Resolve og Foal Eagle - av defensiv karakter og har vore rutinemessig, i varierande form, sidan 1970-talet. Årets øving er ein avvik i at den vert styrt av dei sørkoreanske sameordnadshøvdingane i staden for av den kombinerte styreskommandasjonen som knyter saman topp-offiserane i USA og Sør-Korea. Ei meir plausibel forklaring på den krigsfulle, provoserende retorikk frå Pyongyang er den samde vedtakinga av ei ny resolusjon frå FNs sikkerhetsråd (2094), som har fordømt den nordkoreanske raketlanseringen i desember 2012 og detonasjonen av eit kjernefysisk våpen den 12. februar. Om det var målet sitt å blokkera for ei avtale, så er det tilsynelatande eit lykketreff. Resolusjon 2094 vart vedtatt einstemmig av alle 15 medlemmene av Sikkerhetsrådet. Det strammer betydeleg på gjeldende sanksjonar som er ment å begrensa Nord-Korea sitt utviklingsprogram for masseøydeleg våpen (WMD), samtidig som det vert innført ein større mengd nye tiltak som fokuserer på å frysa finanstransaksjonane til Nord-Korea, forby opninga av bankfilialer, begrense store kontantoverføringar (som er ein vanleg måte for Nord å få tilgang til finans på) og begrense handelen som er tilknytt nokon av dei ulovlege aktivitetane til Nord-Korea. Resolusjonen er òg målrettet enkeltpersoner og institusjonar som er eksplisitt knytte til nordkoreanske WMD-program, styrker forbodsmåtar for å begrensa overføringa av WMD-teknologi over land, sjø og luft, og forbyder òg overføringa av luksusvarer - som smykker, yachts og bilar - til Nord. Å teikna luksusvarer kan påleggja nordkoreanske leiarar ein midlertidig smerte, men det er tvilsomt om lista over råvarer er tilstrekkeleg lang for å gjere ein forskjell. Strenging av kontrollen over pengestrømmen til Nord-Korea kan gjera det vanskelegare for regimet å verna eigedomane sine, men nordkoreanske leiarar har vorte flinkare i å unndra seg finansrestriksjonar sidan 2005, då det amerikanske finansdepartementet lukka opp til nokre av bankkontoane til høge nordkoreanske representantar. Det viktigaste er at forbydelsen inneber vilkårleg språkbruk som kan fungere som eit løypebrudd for ikkje-tillitsskaping, og at statane skal inspeksjonere last, men berre om dei har "regelege grunner" til å tru at lastane innehar forbodde gjenstander. Truget om eit atomangrep før det er sann, ser meir ut til å vera ein bluff enn virkelegheit, sidan dei nordkoreanske leiarane veit at det ville vera sjølvmord, og eit angrep på USA ser ut til å vera umogleg, med tanke på den tekniske grunnsetnaden til det nordkoreanske ballistiske missilprogrammet og den ubekjente situasjonen til den atom-miniaturiseringsteknologien som trengs for å plassera eit kjernefysisk sprenghovud på eit missil. Ein meir urovekkende mulighet er at Nord-Korea kan velja - av irritasjon mot FN - å framkalla ein grenseclash med Sør-Korea, anten på land eller sjø, som det gjorde før i 2010. Med amerikanske og sørkoreanske styrkar som er klare til å svara på ei slik handling, er det ein risiko for at ein begrenset konflikt raskt skal eskalera til noko langt meir ukontrollerbart og potensielt ødeleggande. I 2008 var det ein stor krise for den nye regjeringa, og i tillegg til at dei ikkje hadde noko å seia, var det ein stor krise for den nye regjeringa at dei ikkje hadde noko å seia.
Nord-Korea har truga å forsvara suveräniteten sin ved å starta atomangrep mot både USA og den allierte Sør-Korea, og hevdar at Washington sjølv ber seg på å angripe Nord-Korea med kjernefysiske våpen.