Ji Zhongxing, 34, vart forhindra av politiet i å gje ut flyger på flyplassen der han skildra den desperate historia til livet sitt. Vitne fortel at Ji då ropa: "Eg har ei bombe, held deg frå meg!" Og så sette han av. Han blussade av handa si og skadde ein politimann lett. Han var til stede på det siste, og han skreiv på Twitter: "Eit stort eksplosjon følgd av panikk, røyk og støv på Terminal 3". Tirsdag 15. oktober vart Ji dømt til seks år i fengsel for handlingen sin. Handlinga hans vart fordømd som uforsiktig og domstolen sa at han måtte reknast, men Ji Zhongxing har likevel fått stor sympati og har treffe ein akkord med dei kinesiske mikrobloggarane. Ein brukar posta: "Domstolen trur han må ta det juridiske ansvaret for handlingen sin. Men kven skal ta det juridiske ansvaret for kva som fekk Ji Zhongxing til å gjera alt dette?" Om verda no har gløymt kva som fekk han til å sprengja bombe på 20 juli, har ikkje bloggen i Kina gjort det. Dei som klager er menneske som trur dei har vorte skadd av dei lågare styresmaktene og som ber om klagene sine til dei høgare. Sjølv om dei offisielt har lov til å gjera dette, seier rettaregjeringar at regjeringa hindrar dei i å snakke ut om korleis dei blir behandlet og hevdar at det finst eit underjordisk system for overvåking og såkalla "sorte fengsler" som blir brukt for å tysta dei - myndighetane avviser slike påstandar. Men det som er klart er at Ji Zhongxing har gjort kampanje i åra for å få historia si høyrt - til liten nytte. Det er berre ein hending den 28. juni 2005, og det finst to versjonar av kva som verkeleg skjedde den kvelden. På den tida hadde Ji ein jobb som vaktar for eit firma i Dongguan i den sørlege provinsen Guangdong i Kina. Om natta kjørte han ein auto-riksha for å transportera passasjerar rundt for å få tilgjengeleg inntekt. Han ville spara pengar for å gifta seg med kjærasten si - som òg var ein migrantarbeider i byen. I dei tidlege timane på den morgonen nærma seg medlemmar av ein lokal tryggleiksstyrke, kjent som zhianduiyuan, som var ansett av regjeringa for å halda orden, Ji som kjørte riksa og krevde at dei skulle sjekka dokumentene hans. Han skreiv på mikrobloggen sin (som no er slettet) at "sju eller åtte zhianduiyuan blokkerte vegen - med jernstenger i hendene". Då eg skulle stoppe, gjekk ein av dei til å angripe meg i andletet med jernstengen. Som eit resultat vart eg og passasjeren min Gong Tao kasta til jorda". Ji sa at han mista viten etter eit einaste slag. Han vakna opp og fann seg på eit sykehus, og passasjeren som hadde vore i riksa hans på den tida, fortalde at dei lokale offiserane hadde halde fram å slå han på beina og midjen sjølv etter at han hadde falle. Då politiet kom, var han ubevisst. Som mange av dei migranta i Dongguan, hadde Ji ingen trygging og ingen slektning å stole på. Kjæresten hans, ein migrantarbeider, såg etter han på sykehuset i sju dagar. Etter at ho hadde lært at Ji var lam frå midjen ned, forlét ho han, seier familien hans. Han blei latt å overleve på egen hand og byrja å søkja om erstatning. Ji vart ein av dei hundre tusen klagarane i Kina. Det finst ikkje offisielle tal, men rettargrupper seier at problemet er synleg i dei største byane i Kina - dei kan sjå dei stå framfor regjeringsembetene og venta på at det skal vera deira tur. I slutten blei det berre handsama som ein trafikkulykke. Han gjekk deretter til Beijing for å lansera framlegg og søkja rettferd for det påståtte angrepet. Han møtte lite suksess. Etter å ha prøvd å få erstatning frå dei høgare myndighetane i årevis, enda Ji opp på flyplassen i Beijing den 20. juli med eit sjølvlagd sprengstoff. Dongguan, ein by som er kjend for entreprenørskap, er berre to timar med tog frå Hong Kong. Hundretusenvis av menneske, for det meste frå fattige landsbygda, er tiltrukne av byen i håp om eit betre liv. Byen har om lag fem millionar migrantarbeidarar - det er fire femtedeler av folkesetnaden. Ji vart fødd i ein landsby nær byen Heze i provinsen Shandong, nesten 1.800 km unna. Broren hans sa at Ji slutta å gå på skule då han var i grunnskolen fordi "familien vår var veldig fattig". Heze er ei mellomstor og uberegande by etter kinesiske standarder, med ein befolkning på rundt ni millionar og omgjeven av eit stort landbrukskred som er kjend for korn, bomull, skogbruk og husdyr. Far til brørne var ein bonde. Mor deira døydde for 12 år sidan, rundt den tida Ji forlét til Dongguan. "Broren min trudde at livet kunne bli betre gjennom hardt og ærleg arbeid, og det var akkurat det han gjorde i Dongguan", sa Ji Zhongji. Han minnt seg å gå på besøk til den yngre broren sin på sykehuset etter at kjærasjen hans hadde forlate han. Han kom tilbake til Heze, og han hadde tilsynelatande ikkje oppnådd noko. "Vi hadde ikkje nok pengar til togpriset og måtte tigga togoperatørane om medkjensle", sa Ji Zhongji. Han sa at Ji Zhongxing hadde håpa at lova ville støtta han. Ji budde då heime med faren sin, og han reiste berre av og til til til Beijing som ein framleggjar. "Broren min er veldig trist. Han er sint på måten regjeringa, politiet og domstolen handla med saken hans på", sa Ji Zhongji. "Faren min fortalde at han forsvann ein dag, noko som var svært uvanleg med tanke på lamsløysinga hans. Og han ringte far min og sa at han skulle til Beijing", sa broren hans. Det er ikkje kjent korleis Ji Zhongxing klarte å passera sikkerhetskontrolla og komme inn på flyplassen med ein eksplosiv anlegg. "Broren min ville ikkje skada nokon. Han ville berre visa sin klag. Han gav ei varsel før eksplosjonen", sa Ji Zhongji. Han sa at han angra for handlingane sine, men domaren vedtok at han måtte reknast som ansvarleg og dømde han i samsvar med det. Broren hans seier at dei vil appellera.
Då ein mann i rullestol detonerte ei liten bom på den internasjonale flyplassen i Beijing i juli, vart han augnet i verda for ei stund.