Etter at president Abdrabbuh Mansour Hadi, den nynemnde statsministeren Khaled Bahah og heile kabinettet hadde trekt seg, følgde det raskt med at parlamentet hadde avvist dei. Under den avtalen gav Hadi seg over til dei opprørsrevolusjonære, i bytte for ein våpenhvile, fria ein kidnappa presidentrådgiver og tilbaketrekking av opprørsstyrkar frå nokre av dei viktigaste stillingane i Sanaa. Etter den massive oppsigelsen sin bestemte Hadi og regjeringa si at det var uuthåleg å operere under opprørarane og fann særs lite grunn til å tru at houthiane nokon gong ville oppfylle avtalen. Ziad-sjiitiske beveginga, som har den tradisjonelle festninga i provinsen Saada i nord, førte massive anti-regjeringsmarsj over sommaren og plutseleg infiltrerte hovudstaden med sine tungtbevæpna militsar og stamforstandarar, og tok de facto kontrollen over Sanaa i midten av september. Regjeringa, politiske parti og Houthi-rørsla signerte fredsavtalen og den nasjonale partnerskapsavtalen (PNPA) 21. september, men den har i stor grad ikkje vorte gjennomført. I løpet av det siste året har Houthi-leiarane med rette konkludert med at dei kan bruka militær makt for å endra det politiske kartet og maktbalansen til sin fordel. Det sanne omfanget av ambisjonene til Houthi er uklart; men det faktum at dei ikkje sparka Hadi ut av presidentskapet eller hevda statsministerembetet tyder at dei helst vil kontrollere bak kulissene ved å plassera medlemmane sine i ministere og høge regjeringsposisjoner. Dette gjev dei høve til å konsolidera makta, men utan å bli sett på ansvar. Men avgåvene til Hadi og Bahah endrar strategien deira. Dessverre er det oppstandarane som har styrken til å overtyggja, og det er eit stort bakslag for den demokratiske omvandlinga som byrja i 2011, med eit ungdoms-leiert opprør mot den langvarige presidenten Ali Abdullah Saleh, ein ny regjering, og ein vellykket nasjonal dialogkonferanse som førte til ein avtale om dei mest presserande problemane i landet. Men dei var i det siste misfornøyde med avtalen om eit føderalt system med seks stater, som dei meinte ville undergrava makten og sjølvstyret deira. sidan dei ikkje vann den kampen politisk, sette houthi-krigarane seg på å endre fakta på bakken. Dei pressa systematisk inn i nytt territorium, tok aggressivt oppkjempe med militantar frå stammilisane, regjeringsstyrkane og al-Qaeda på den arabiske halvøya (AQAP), og etablerte ei viss grad av kontroll i minst ni av dei 22 provinsane i Yemen. Den siste branningen i Sanaa blei stifta av den nyutgåve grunnloven, skriven av ein 17 medlemmar av komiteen som inkluderte ein representant for Houthi, som etablerte ein ramme for det føderale systemet som Houthiane er sterkt imot. I den allment sett tale på tirsdag, gav lederen av beveginga, Abdul Malik al-Houthi, uttrykk for kravene sine, inkludert omgåve av den nye grunnloven og full innføring av fredsavtalen frå september, og rådde presidenten til å "slutta med å utsette og vera hovmodig". Det er vanskeleg å ta Abdul Malik al-Houthi for alvor sidan houthiane ikkje har gjennomført den mest kritiske delen av styrken sin - å trekkje tilbake styrkane sine og demilitarisere dei. Uforståinga til å stoppe Houthi-angrepane i løpet av dei siste fem månadane hadde alt forringt trugdskapen hans og støtten frå offentligheten, men denne siste handlingen kan vera slutten på dette. Då Houthi-ane tvinga til ei skifting i regjeringa og statsminister i fjor, var det noko håp om at ein kompetent teknokrat som Bahah - ein stor forbedring i forhold til forgjengaren - ville klare å gje den nye regjeringa noko ledarskap og drivkraft til å oppfylle lovnadene. Men dei interne stammedivisjonane, innblandinga frå den tidlege presidenten, trugsmåla frå AQAP og den saudiarabiske og iranske proxy-krigen har vist seg å vera for mykje for Hadi og Bahah å klare. Det faktum at president Hadi kan kontrollere eller kreve lojalitet frå svært få av Yemen-styrkane er i sanning uroleg, og AQAP nyttar alt for å gje dei ein del av distraksjonen, kaoset og dei uoppfylla klaga i stammarealene for å skapa kaos og auka leiren sin. Saudi-Arabia har stoppa den økonomiske støtten sin, og nekter å banka landet sitt, som er dominert av ein gruppe understøtta av Iran, og som er tilknyttet shiitane. Dette kan føre til eit absolutt økonomisk kollaps med ulønne og lite valuta. President Hadi har vore ein lojal og konsekvent alliert i den amerikanske kampane mot terror - langt betre enn forgjengaren hans - men han kjem no for å overleve. Dersom houthiane no er dei eigentlege maktmekarane, vil USA ha få allierte å stole på for å få sikkerhetssamarbeid, færre etterretningsorgan og ei sterk motstand mot amerikanske droner på jemenitisk jord. Houthiane er i ferd med å gå høgt - med alliansen til Saleh og dei som er lojale til han i militæret og den påståtte finans- og ideologiske støtten frå Iran. President Hadi kan kanskje få til eit offentleg krav om at han skal vende tilbake, men det ville vore langt for ein som ikkje hadde brei støtte. Dette kan ikkje kvalifiseres som eit kupp, men resultatet kan vera det same, og Houthiane vil ikkje stoppe før dei har full kontroll, i det minste over nordlandet. Og viss ikkje omstenda hendingar utanfor eller foreningar som er utsett, kan vi sjå at houthiane held styr på det i ei lita stund.
Minste enn 48 timar hadde gått frå den siste avtalen mellom rebellarne og regjeringa i Jemen, og situasjonen var endra seg.