Filmen har ført til ein av dei største skandalane i landets historie og har rista grunnleggene til rettsvesenet. Etterforskarjournalisten Anas Aremeyaw Anas gjorde den etter to år med underkjøpt arbeid der han samla inn 500 timar med råmateriale. I tillegg til at det er blitt framlagt påstandar mot 34 dommarar, har òg dusinvis av andre domstolsfullmenn, i bevis som vart overgjeve til president John Mahama og hovuddommar Georgina Theodora Wood. Høvedommaren har sett i gang ein utredning av dei 22 dommarane i de nedre domstolsdomane, og vurderer kva han skal gjera med dei 12 høge dommarane. Advokatar for 14 av dei tiltalte dommarane har nekta påstandane og Høgdomstolen har avvist forsøket deira på å få etterforskinga suspendert. Dei andre tiltalte dommarane har enno ikkje gjort offentlege kommentarer. Filmen - Ghana i Guds auge; Epic of Injustice - har vorte vist i hovudstaden Accra, og er no gratis på tvers av landet. Anas har valt å visa den offentlege filmen i staden for å sjå den på TV, fordi medieselskap har vorte truga med rettssaker om dei viste den. Men han vil at så mange som mulig skal sjå verket, for han seier at han trur "rettferda er for folket, lat dei sjå kva rettferd tyder i dette landet". Anas Aremeyaw Anas er noko som er eit gåte, sidan han aldri er sett i offentleg stad utan å ha forklædd seg. Fansane hans kallar han ein moderne folkshelt eller "James Bond i journalistikk" for arbeidet hans med å avsløra påstått korrupsjon og misbruk i Ghana og utanfor. I dei 15 åra han har arbeidd undercover journalistikk har han blant anna forklædd seg som ein kvinneleg investor i høgt hælar, solbriller og leppestift og som ein vaktmann i eit bordel. Han har også gøymt seg inne i ein falsk stein som er plassert på vegen med eit peep-hål for auga. I arbeidet sitt har han avslørt menneskehandel, korrupsjon i politiet og misbruk i eit matvareleg. Han argumenterer for at "det ikkje er noko å gjera journalistikk, om det ikkje fører til framgang i samfunnet ditt". Før han vart journalist, arbeidde han som advokat i to år. Det er ikkje overraskende at dommarane i filmen ikkje er glade i at den skal bli vist, og det har vorte innlevert ein sak for å hindra biograf og andre stader i å la bygda sine bli brukt til å visa filmen. Han vil at domstolen skal avdekke at det materiale som er samla saman ikkje kan brukast, ettersom den ghanaiske grunnloven garanterer at bevis i ein sak som gjeld fjerning av ein dommar skal høyrast i kamera - med andre ord bak lukka dører - og Anas har allereie vist det offentleg. Dei har ein enorm mengd pengar, og det er òg mange som ser at folk som har sex. Det som ikkje kan bekreftast er om dei som er framkalla blir bult eller om dei blir bjóðað til sex i bytte for ein favør i retten. I tillegg til at filmutvisinga er i gang, og Ghanaane er ivrige etter å sjå filmen, går ikkje denne skandalen vekk. Meint at nokre av dommarane kjem til å slå tilbake ved hjelp av domstolane, kan dette òg vera ein langvarig saga om gymnastikk i rettssalen.
Det har alle ingrediensane til ein Hollywood-film, men historia om sex, pengar og korrupsjon som grip filmatiserar i Ghana er ein tre timar lang dokumentar som skal avsløre korrupsjon i rettsapparatet.