Fysikarar vonar at det kan føra til funn som potensielt kan representera den største revolusjonen i fysikk sidan Einstein sin relativitetsteori. Mellom dei er professor Jordan Nash frå Imperial College London, som arbeider med CMS-eksperimentet ved LHC. "Vi opna eit nytt vindu på universet og gleder oss til å sjå kva det er der ute", sa han. "Så mykje som vi har mange teoriar om kva som kan finnast der ute, veit vi ikkje. Vi vil gjerne finna noko fullstendig uventa og vi kan, og det er det spennende". Dei vil ha eit augeblikk på ei verd som aldri har vore sett før. Ved å smelte atom meir enn dei har blitt smelte før, vonar fysikar å ha reist ein annan slør av virkeligheten. Målet med dei ulike teoriane i fysikk er å forklare korleis universet vart danna og korleis bitane som utgjer det, fungerer. Ein av dei mest vellykkade av desse teoriane blir kalla "Standardmodellen". Han forklarar korleis verda av dei svært, svært små, fungerer. På same måte som verda vart særleg då Alice krympa etter å ha drukke eit drikk i barneboka Alice's Adventures in Wonderland, har fysikar funne ut at ting er heilt anna når dei studerer det som skjer på skala som er endå mindre enn storleiken på eit atom. Ved å dobla energien til LHC, vil det gjera det mogleg for dei å oppdaga nye karakterar i den vakre og mystiske forteljinga om korleis universet fungerer og vart til. Og akkurat som i Alice sine historier har den nokre eksentriske karakterar, særleg ei familie av 17 elementære partiklar. Nokre er kjende frå fysikklekkser på skulen, husnemner om du vil. Ein av dei best kjende i den subatomiske verda er kanskje elektronet, som kringsommer atomet og er involvert i elektrisitet og magnetisme. Ein annan flink A-lista er fotonen, som er ein partikel av lys. Men dei fleste partiklane frå Standard Model-familien er meir nisje, litt meir art house om du vil, og har merkelege namn. Ein av dei blir faktisk kalla "den ukjende kvarken". Og andre av denne gruppa av partiklar blir kalla som om dei var omtenkelege og uimaginative foreldre: "opp", "ned", "top" og "under", sjølv om "charm" høyrast litt meir, no, sjarmerande. Og det er ein annan gruppe som blir kalla "bosonane", som held heile plassen saman. Dei blir kalla "kraftbærerane" i fysikkbøkene og skaper naturkrefter: elektriske, magnetiske og kjernefysiske krefter som trekk saman eller driv dei vekk. Med oppdaginga av den største celeb i den subatomare verda, Higgs-bosonen, har vitskapsmenn funne alle dei partiklane som Standardmodellen forutsa. Det er ufullstendig. I ei lang tid trudde fysikar at standardmodellen kunne forklare nesten alt. Så kom to fenomen som viste at det fortalde nesten ingenting. Det første var observasjonen at galaksar roterer mykje raskare enn dei burde. Jo raskare ei galaks roterer, desto meir materiale inneheld det. Observasjonane tyder at dei inneheld fem gonger meir materiale enn det som kunne oppdalast. Dette usynlege materialet har blitt kalla "myrk materie" som fysikar trur står for ein fjerdedel av universet. Det andre var observasjonen at galakseane spedde seg vekk frå kvarandre, dreven av ei mektigare kraft enn mørk energi. Standardmodellen, sjølv om han er briljant i å forklare korleis ein vesle holdet fungerer, kan ikkje forklare korleis 95% av universet fungerer. sjølv om han kan ikkje forklare tyngdekraften for dei fem prosent som er gode for han. Og, akkurat som det som var plakatbarnet til fysikk, smug frå seg for å finna ein plass til å krølle og gråte stille, kjem den største ydmykinga av alle: det kan ikkje forklare kvifor universet eksisterer. Kort etter Big Bang var det like mengder materie, som alle atom, stjerner og planetar er bygd av, og antimateri. Sjølvsagt viser vår eiga tilværelse at dette ikkje skjedde. Du kan tru at dette var dårleg nyhet for fysikk - men faktisk kunne ikkje fysikarar som professor Nash vore mer begeistra. "Det er den største sjangsen vår i ei generasjon til å finne ut kva det neste tretta er, kvar går vi frå her og korleis vi kan forklare det vi ikkje forstår om samansetnaden til universet". Det er det fysikarane håpar på. Med Large Hadron Collider satt til å dobla energien sin, vonar fysikarane at dei vil oppdaga mer underlege og endå vakre partiklar som vil peika vegen til ei ny, meir fullgjord teori om subatomisk fysikk. Med andre ord ei fortsetjing, med nye endå mer bisarre karakterar og utan tvil nokre vrim og snur i handlingen. Bok to har den arbeidshøvet: "Beyond the Standard Model". Vitskapsmenn håpar å finna bevis på det usynlege "materialet" som blir kalla mørk materie: den usynlege Cheshire-katten bak leken av det synlege universet som vi ser rundt oss. Det finst mange ulike teoriar om kva katten kan sjå ut. Mellom dei er ei ide som blir kalla supersymmetry eller "Susy" for kortere. Denne ideen forutsi ny partiklar som er usynlege partnere av dei vi allereie kjenner til. Ein av desse kan vera mørk materie. Ein annan ide er at mørk materie kan forklares av det underleg evokativt kalla "mørke sektor". Dette inneber skyggefulle nye partiklar som ikkje lyder dei same styrkane som alt anna, men som ikkje kan oppdaast lett. Dei kan vera dei usynlege skuldane som har fått galaksane våre til å rotere raskare enn dei burde. Forskarane vil òg sjå etter å finne partiklar som er manifestasjonar av ekstra-dimensjonar som vi ikkje kan oppdage, men som er forutsei i nokre teoriar som utvider Standardmodellen til å inkludera tyngdekraft. Og LHCb-eksperimentet vil studere skilnadane mellom materie og anti-materi i einestående detalj. Forskarar som professor Tara Shears frå Liverpool University som arbeider med LHCb-eksperimentet, vonar å få første smaken av den såkalla "nye fysikken: ei mengd funn som vil forandra fysikkateoriane og kunnskapen vår om korleis universet fungerer. "Om eg kunne hatt berre eitt utfall frå neste løp av LHC, ville dette vore det", forklarte ho med eit langt blik i augo. "Det ville vera å gjere ei oppdaging som var så uventa, som ikkje samsvarer med noen av teoriane våre, noko som ville vise at vi var på feil veg, med tanke på korleis naturkreftene fungerer, korleis materie er komponert, noko som ville få oss til å tenke nytt og komme frå ein ny retning". Og dette ville vore eit paradigmskifte, og dette ville føre til ein djupare forståing av universet. "Det ville vore fantastisk om vi kunne få eit forspring som kunne peika oss i den rette retningen".
Den store hadronkollisøren (LHC) har vorte omstart.