Transitten var ein svært sjelden astronomisk hending som ikkje skulle sjåast igjen før i 105 år. Viserar i Nord- og Sentral-Amerika og dei nordlegaste delane av Sør-Amerika såg hendinga byrja like før solnedgang. Den fjerne nordvesten av Amerika, Arktis, Vest-Pasifik og Aust-Asia vitna heile passasjen. Traverset varte over seks og ein halv time. Nokre av dei beste bildene av hendinga vart gjeve av NASA, som studerer sola frå ein posisjon på 36.000 km over jorda. "Vi får sjå Venus i utsøme detaljer på grunn av den romlege oppløsinga til SDO", sa astrofysikaren Dr Lika Guhathakurta. "SDO er eit svært spesielt observatorium. Det tek bilder som er omtrent 10 gonger betre enn ein høgdefinisjon-TV, og dei blir innhaldne med ein tidskredens på 10 sekund. Dette er noko vi aldri har hatt før". Mange borgarar som var ivrige etter å sjå transiten på første hand, deltok i særskilde arrangementar på universitet og observatori der utstyr for trygg visning var sett opp. "Vi har hatt 10 teleskop og køene har vore 10 dype til kvar teleskop heile dagen", sa Dr. Roy Gal frå instituttet. "Det er ein stor mulighet til å få folk til å vera begeistre og læra dei ting. Eg håpa på ein stor tur, og det har vore fantastisk", sa han til BBC News. Det kan sjå ut som berre ein svart prikk på sola, men om du tenkjer på det, er det ein av dei få gongene du får sjå ein planet i bevegelse, " sa han. "Skywatchers i Storbritannia måtte takle ganske store skyforhold over heile landet. "Vi har hatt total sky og regn", sa Brian Sheen frå Roseland-observatoriet i Cornwall. "Men vi har forbedra sjansane våre ved å knyta oss til Shetland-øyene, og folket der oppe har gjort det litt betre enn vi. Vi har sett transitten gjennom [ein matning] av eit av teleskopene deira", forklarte han. Vitskapsmenn observerte transitten for å testa idear som vil hjelpa dei til å undersøka jordliknande planetar andre stader i galaksen, og for å læra meir om Venus sjølv og den komplekse atmosfæren hennar. Grunnen til dei lange intervallane ligg i det faktum at omløpane til Venus og jorda ikkje ligg i det same flyet, og ein transit kan berre skje om begge planetane og sola er plasserte nøyaktig på same linje. Dette har hendt berre sju gonger før i den teleskopiske tidsalderen: i 1631, 1639, 1761, 1769, 1874, 1882 og 2004. Transittane frå 1700- og 1800-talet blei brukt av astronomane på den tida for å finna ut grunnleg fakta om solsystemet. Ved hjelp av triangulasjonsmetoden (parallax) kunne dei utregna avstanden mellom jorda og sola - den såkalla astronomiske eininga (AU) - som vi veit i dag er om lag 149,6 millionar km (eller 93 millionar mil). Dette gav vitskapsmenn høve til å få den første virkelige handtaken på skala av ting utanfor jorda. Moderne instrumentasjon gjev oss no svært nøyaktige tal på planetar og masse, og avstanden mellom jorda og sola. Men for dei første astronomane var det ei stor utfordring å få gode omtrentlege verdiar. Dette vil ikkje seie at 2012-transiten av Venus vart sett på som ein fin skodder show utan interesse for vitskapsmenn. Kepler-teleskopet til NASA identifiserer for eksempel tusenvis av kandidatar ved å lete etter dei kjendiserande lysdempane som følgjer ein planet som flyttar framfor solen. desse planetane er for langt borte for å bli besøkt av romfartøy i nær framtida, men vitskapsmenn kan læra noko om dei frå måten bakgrunnsstjerna påvirkar lyset på når det går gjennom atmosfæren. Forskarane tok òg eit nært blikk på Venus sjølv under transiten, og brukte høvet til å undersøkja mellomlagene i atmosfæren til planeten - mesosfæren. Dei lette etter ei svært tynn lysboge, kalla aureolen, som berre kan sjåast når Venus ser ut til å berra kanten av solens disk ved inngang og utgang. Observasjonar av aureola blei kombinert med data frå den europeiske Venus Express-romferda som var i omløp kring planeten for å gje informasjon om høgt-vinde.
Venus har gjort eit spektakl for himmelobservatørane ved å bevege seg over sola, sett frå jorda.