For ein mann som vert millionar, kunne du ikkje sjå det frå støvla. Då BBC intervjute Col Gaddafi i mars, venta eg at møtet skulle ha skjedd i ein hemmeleg ørkestpaviljong. I staden var det ein restaurant ved sjøen i Tripoli. Auga hans var gjemde bak gullbriller. Blå bruna kjolen hans gav av seg ein ljosande lukt av sandel tre. "Eg likar ikkje pengar", sa han. "Eg har eit telt". Ein titt på dei svarte cowboy-støvla hans, og du trur han seier sant. Dei hadde kraket under under og hadde gått i skog. Dei hadde kraket under og hadde bruk for støvlar. Sist uke, då eg gjekk rundt i byen hans i Bab al-Aziziya den dagen det vart nedlagt, såg eg kvar pengane hadde gått. Han hadde eit telt som ikkje likna eit anna telt i verda. Men på slutten av dagen var det berre aske. Eg gjekk tilbake den neste veke då BBC-teamet bryte frå dei regjeringsleiarane sine på Rixos Hotel. Det var ikkje noko demonstrasjon. Graffitien mot Gaddafi var målt over og imamen der fortel oss at mange unge menneske var blitt teken bort i løpet av natta. Kort tid etter at vi kom dit, kom det store styresmaktene til i minivans for å ta oss med. Dette var den siste gongen journalister kunne bevege seg lett rundt i hovudstaden før han vart kasta ut fem månader seinare. Det neste høvet med oberst Gaddafi var den 2. mars, då han høyrde på "oppbygginga av folkemyndigheten". Det var då oberst Gaddafi sa at han overgav all makta til folket, og at han ikkje kunne stå tilbake. Folket var glade, resten av oss var forvirra fordi han ankom i ein ny golfvogn med ein hvit lamsskinndekk på framsetningen. I ein av dei siste gongane eg såg han, kjørte han med vognen sin mot ein lampepylse. Men ettersom vakte hans team ryddte opp ein veg, kjørte han av stad med to personar frå den hemmelege tjenesten som heldt seg til ryggen. Dette var ein av dei regjeringssoldatane som hadde tek tilbake byen Zawiya, nær Tripoli, frå opprørarane. Dei som var med i BBC blei arrestert i 24 timar og dømde til forgjengelege avryddingar. Då journalistane kom inn, var det med mediebuss under streng tilsyn av myndighetene, men den grøne-hvite bunting kunne ikkje dykke ned i omfanget av øydelegginga. Mannen nedan er typisk for dei opprørsstyrkane på den austlege fronten utanfor Ajdabiya i april. Dei var for det meste uorganiserte og dårleg disiplinerte. Han var blant dei som flykta ved det første teiknet på ein ankomst runde. Det var på denne tida at den libyske regjeringa prøvde å presse fram tanken på at desse kjemparane var knytte til al-Qaida. Vi hadde tendens til å sjå dei som ein meir trussel mot seg sjølve enn mot oss. Utviklingen deira til ei ordentleg styrke tok mange månader og noko opplæring frå utenlandske militærekspertar. I tillegg til den stadige strømmen av nye våpen og luftangrepet til NATO, har dei med tida vorte ein kraft som vert rekna for. Årevis med å vera stilte har ført til ein eksplosjon av graffiti i libyske byar og byar. I dag, ein dag etter at eg hadde ta dette biletet, såg eg han døy, på eit sykehus ved den vestre fronta i byen. Han hadde vorte skadd av ein granatkast frå Gadafi-styrkane. Dette bygningen i Bab al-Aziziya-komplekset er der oberst Gaddafi gjorde mesteparten av sine anti-vestlege tal. Det vart bombet i 1986 av amerikanske krigsfly som hevn for eit nattklubbbombing i Tyskland som hadde som mål amerikanske soldater. Nokre dagar seinare "fria" nokon den kjende knytnekappen frå toppen av hammen, og han har ikkje vore sjenst lenger. Dei kunne ikkje koma til mannen, og dei øydeleggde alt han eigde. Dette skjedde på tomten av Gaddafi-bygningen, der eg såg opprørarane gå bort med vasar, malerier og kjøleskap. Det dei ikkje kunne ta med seg, øydeleggde dei. Det har vorte gjort nokre samanhangar med fallet av Baghdad, som veker frykt for kva som kunne skje. Men Tripoli er ein anna historie. Berre symbolane til regimet har vorte angreidd. Resten av byen har vorte i stor grad trygg. Dette ville ha fått familien til denne unge gutten i store vanskar for nokre månader sidan. Men bileta som folk ein gong vart tvungna til å montera på heimar og forretningssteder, vert no brukt til å vise forakt for regimet. Dette skjedde utanfor eit sykehus i Misrata. Men over alt i Tripoli går folk over bileta til den sjølvkalte faren til nasjonen. Libyer har levd med kulten til Gaddafi i over fire tiår. Ingen veit kvar han skjuler seg, men det som er greitt er at denne unge libyen ikkje vil vokse opp som foreldra hans under skuggen av Gaddafi.
Paul Danahar, redaktør for Midtøsten på BBC, reflekterer over seks månader med å dekke oppstanden i Libya frå begge sider av konflikten, ved å bruka bilder frå nokre av dei mest minneverdige stunder han hadde hatt.