Men dette var ikkje eit vanlig politisk program. For å undersøke kva skotske kvinner ville ha frå den uavhengige debatten - og kva var resultatet - bestemte me oss for å ha ei kvinneleg rolle. Dette var ikkje for å avskilja dei gode mennene i Skottland, men for å sikre at programmet vart fylt med så mange ulike kvinnelege røystar som mulig. Veljarane i Skottland skal gå til urna for å kvitta seg med framtida til landet. Kva? Dei skal få svara ja/nei: "Skal Skottland vera eit sjølvstendig land?" Kvar? Velginga skjer torsdag 18. september 2014. Ta det opp i samanheng med den uproporsjonelle mengden kvinner som seier at dei er uvanelege, og då får du ei samfunnsmessig gruppusering som kan vise seg å ha ein enorm innverknad på utfallet i september. Vi ville vite kjelda til kjelda til kvifor så mange kvinner føler at dei ikkje kan ta ei avgjørelse, og kvifor, blant dei som uttrykkte meining, så mange følte at sjølvstende ikkje var veien til å gå. Det er lett for folk som meg, som har vore i samband med folkeavstemninga i løpet av ein tiår, å tru at kvar einaste ord på det går inn i heimane til skotsk folk for å bli analysert og debattert, men det er sjølvinnlysande. Normal menneske har andre prioriteringer, og det kan argumenterast for at fordi så mange kvinner har familier eller er omsorgspersonar, så er livet vårt meir fragmentert. Det er ikkje at me jobbar harder, me jobbar meir enn menn. På søk etter kvinner frå alle samfunnslag viste ein natt på bingo seg å vera øyoppening og ein ydmyking. Du kunne tru at det er ganske enkelt å høyra eit nummer og markera eit kort. Det er ikkje. Når eg ikkje avbryta lekene deira, var kvinnene på bingoe ivrige etter å fortelje meg korleis dei følte at dei ikkje blei tenkt av ja-og-nei-kampanjen. Gang på gang høyrde eg ein bønn om gjennomsiktighet i debatten og ein von om at politikarane skulle slutte å skrike på kvarandre og gje nokre fakta. Programmet gjekk også inn på hypotesen om at kvinner var meir risikovekkende og dermed meir tilbøyelege til å halde seg til status quo, som i Storbritannia. Prøv å fortelje damane i Auld Reekie Roller Girls i Edinburgh, som møt på ein fredagskveld og slår ut klumpar av kvarandre på rulleskøyter, at dei er ein gjeng skrekk. Det faktum at ambulansepersonellane kom og drog ein av rulledamane ut for ein natt på sjukehusa, vart sett på som eit vanleg, men mildt uvanleg kjensle. Var kvinner berre redde for sjølvstende og det ukjende? Det var ikkje den generelle samstendigheten ved roller derbyen, men sidan Roller Girls er i fornavn med personalet på frakturklinikken, kanskje var dei ikkje heilt representative. Det var viss meir tid til å tenke på det store bryllaupstiltaket som tok over mykje av SECC. Då dei ville gifta seg, og dei hadde sine ulike morar og vener, skjøna dei at eg og kameralaget mitt avbrøyt dei for å snakke om politikk i staden for å ta ein titt på ein film, og dei kom overraskande gjerne fram. Eg trur ikkje du kan forberede deg på eit lykkelig ekteskap, og til og med planlegge ei familie utan å tenke på kva for eit land du vil leva i. For meg, som hadde lagt seg på eit hinder for kvinner for å gjere slike intervjuar for seks månader sidan, er det blitt ei stor forandring. Frå den generelle apatien på den tida til den utbreidde hungeren etter informasjon og visse. som eg sa, er det kynisk i meg at eg tvilar på at nokon av dei to kan gje oss dei kjenslene som halvparten av veljarane ønskjer, men eg håpar det er feil. bortsett frå sivile i denne kampen, prøvde dei erfarne politiske krigarane vi snakka med å overtale oss om sikkerheten til posisjonane sine, som du kan forvente. Sturgeon snakka med oss i kjøkkenet sitt som ho avslørte med ein oppriktig ærlighet at ho sjeldan kom hit. Ho innrømde òg at om ikkje kvinner kunne overtydast til å gå for sjølvstende, ville folkeavstemninga ikkje bli vunnen. Vi snakka med mektige kvinner i unionistleiren òg, og med historikarar, forfattarar, professorar - og til og med ein nevrovetenskaplar. Vi reinsa gutter - eller eg gjorde det rettare - vi kjøpte klær og sette ein fokusgruppe av uvane kvinner under lys og gav dei ein grilling. Overlag prøvde me å avdekke ulike roller skotskar i det 21. århundret, medan dei tenkte på fremtiden til landet deira. Og eg sa: "Kan eg finne ut kva dei vil ha?" Sjølvsagt er det ikkje noko å seia, du må sjå på programmet for å vite det.
Då eg starta å gjere ei dokumentarfilm om kvinner og folkeavstemninga, visste eg ikkje at Maw Broon, ein natt på bingo, sjukehuse på rullebane, å vaska opp gaugar og å vite at Nicola Sturgeon ikkje kjende kjøkkenet hennar.