Han var ven med ein leiar av påskeopprøret i 1916, det irske opprøret mot britisk herredøme, men døydde i kamp for Storbritannia i Passchendaele. "Ivor Gurney, ein annan krigspoet og musikar, sette ein av dei til musikk og gjennom åra har han inspirert poesi i andre, ikkje minst Seamus Heaney". Heaney skreiv i "In Memoriam Francis Ledwidge". Ledwidge var sjølv kjent som poeten til blackbirds, på grunn av kjærleiken til naturen. Han vart fødd i Slane i County Meath, den åttende av ni born. Moren deira arbeidde mykje for å halda borna i skulen, og ho trudde på verdien av utdanning. Til slutt gjekk borna ut på jobb, men den kunstneriske flammen brann lys i den unge Francis. Han skreiv dikter frå sjuåringen og blei ein publisert diktar tidleg i tenåra. Han hadde støtte og støtte frå Lord Dunsany, ein kjend samfunn og litteraturfigur i Dublin. Med støtten hans fann den unge mannen seg i å leva eit nesten dobbeltliv. "Det er ei historie som har fanga fantasien på så mange nivåer", sa John. "Den fattige guten som kunne skriva poesi vart plukka opp av den lokale herren og mentort, og introdusert til dei kløraste i Dublin-samfunnet. "Han var ute på sykkel rundt Meath, arbeidde på vegane, så på kvelden var han i Slane Castle, og sa poesi på svært elegante kvelder". Lord Dunsany vurderte arbeidet til Ledwidge så høgt at han hjelpte til med å utgje alle tre samlingane til den unge diktaren. Den første vart publisert året før han vart drepen, den siste vart samla etter at han døydde i Passchendaele, medan han var i tjeneste i 5. bataljon, Royal Inniskilling Fusiliers. "Han er nok ein av dei mest kjende soldatane våre", sa Natasha Martin frå Inniskillings-museet i Enniskillen. "For ein som ikkje var ein kommisjonær, er det ei fantastisk ære å ha eit namn som Francis Ledwidge i regimentet til Royal Inniskilling Fusiliers". Ledwidge vart inspirert av fortida til Lord Dunsany som inniskilling og blei rekruttert etter at krigen brast ut i 1914. Han tjente i Gallipoli, på Balkan og i Frankrike på Vestfronten. Under Balkan-kampanjen i 1915 vart han invalidert heime etter å ha vorte skadd i ryggen. Ledwidge skreiv det som kanskje er det mest kjende diktet hans, Lament for Thomas McDonagh. Til tross for bakgrunnen hans som ein brennande patriot og nasjonalist, kom Ledwidge tilbake til fronten då han hadde fullført å gjenvinnast. "Han vart teke inn av vennen sin Bob Christie, og moren hans hadde sagt: 'Eg har ein seng for deg her, du skal overnatta', som alle gode irske mammor gjer", sa Natasha. "Så det betydde at han blei stilt for krigsrett når han kom tilbake. "Han hadde òg vore litt respektlaus mot oversten sin då offiseren gjorde ein kommentar om påskeopprøret. Det han sa tilbake til offiseren vart ikkje godt tekne". Ledwidge fekk strimlane tilbake i januar 1917. Det var under forberedinga av vegen for eit angrep under Slaget ved Ypres at eit villfaren granat landa ved sida av det mudderhullet der han og mannskapet hans tok ein pause. Han vart drept rett og slett. "Mange av dikta hans var ganske sjokkerande og slående mot slutten", sa Natasha. "Det var nesten som om han visste, og dikta hans tek ei svært tankeløs vending. Han snakkar mykje om det faktum at han ikkje vil klare det, og om han gjer det, vil dikta hans ikkje vera den same". Poeten av svartfuglane song for siste gongen då den siste samlinga hans vart publisert av Lord Dunsany året etter han døydde - men verket hans held fram å fascinera.
Francis Ledwidge var ein uvanleg krigsdiktar - ein brittisk soldat, ein irsk nasjonalist og ein mann med bondegård.