Forskinga fann at katastrofale kollisjoner truleg ville skje kvart fem til ni år ved høgda som hovudsakleg er brukt til å observera jorda. Og vitskapsmenn som gjorde arbeidet, seier at resultatene er optimistiske - det virkelige resultatet ville truleg vera langt verre. Til dags dato har det vore berre ei handfull store kollisjoner i romalderen. Dette er det globale forumet som regjeringar i verda diskuterer spørsmålet om "romromskrot" - forlate rakettstadier, avgåande satellittar og eksploderte fragment av dei. Romorganisasjonane i Europa, USA, Italia, Storbritannia, Japan og India gav alle med seg til den siste forskinga, kvar med sine eigne ekspertar og metodologi for å modellisera det framtida rommiljøet. Dei var mest opptatt av lav jordbørsen (dvs. under 2000 km høgd). Her tenderer mesteparten av misjonane som returnerer kritiske jordobservasjonsdata til å operere. Alle seks modellingsgruppa kom ut med stort sett same funn - ein stadig auke i talet på objekt som var 10 cm og større over 200 år. Denne veksten var dreven av kollisjonar mellom objekt i høgd mellom 700 km og 1000 km. Den låge prognosen var ein auke på 19%, den høge prognosen var ein auke på 36%. Det som var noko forurolegande var at prognoset arbeid gjorde nokre optimistiske antagingar. Ein var ein 90% etterlevnad av "25-årsregelen". Dette er ein best-practice tidsgrens for å fjerna utstyret sitt frå bane når det har fullført oppdraget sitt. Den andre var tanken om at det ikkje ville vera fleire eksplosjonar frå halvtomme brensel- og trykktankar og frå gamle batteriar - ein viktig årsak til avfallstråler fram til i dag. "Vi er heilt sikkert ikkje i 90% samsvar med 25-årsregelen enno, og vi ser eksplosjonshendingar i gjennomsnitt tre gonger i året", forklarte Dr. Hugh Lewis, som forklarte forskinga på den sjette europeiske konferansen om romdrab i Darmstadt, Tyskland, mandag. "Det er rettferdig å seia at dette er eit optimistisk utsiktsmål, og situasjonen vil bli verre enn det vi presenterte i studien", sa den britiske romfartsdelegaten til IADC til BBC News. "Så ein melding frå studien vår er at vi må gjera det betre med desse tiltakene for å mildra avfall, men sjølv om vi må tenkja på andre tilnærmingar. Eit av alternativene er sjølvsagt aktiv avfallsanlegg". Forskingsgrupper rundt om i verda utarbeider strategiar for å fange gamle rakettkroppar og satellittar, og trekk dei ut av bane. Tidlegare modellarbeid har vist at det å fjerna berre nokre få viktige element kvart år kan ha ei signifikant avgrenjande effekt på veksten av avfall. Dei fleste ideane inkluderer å knyta ein framdriftsmodul til ein overflødig kropp, kanskje via ein krokka eller robottrapp. Eit brits konsept under utvikling er ein harpun. Dette skulle bli avfyrt på det uheldige målet frå nær avstand. Den siste testa, som skal rapportert på Darmstadt-konferansen denne viken, har sett harpunen avfyrast over ein mykje lengre avstand og mot eit meir realistisk, roterende mål. "Testane våre har gått veldig bra, og alt ser ut til å skala som forventet", forklarte Dr. Jaime Reed, frå Astrium UK. "No har vi oppgradert til eit mykje kraftigare våpen og har avfyrt harpunen over 10 m - den avstanden vi ville vore vonde å dekke på eit ekte avdekningsoppdrag. "Harpunen vår har no òg ein støytdempar på seg for å sikre at han ikkje går for langt inne i satelliten, og vi har skyte med bandet knytt til. Han er svært stabil i flyg". Det finst om lag 20.000 menneskeskapte objekt i bane som for tida blir overvåka regelmessig. Om lag to tredeler av denne populasjonen er i lav-jord-baner. Det er anslått at det er 500 000 partiklar med ein størrelse mellom 1-10 cm i diameter, og kanskje titusener av millionar andre partiklar mindre enn 1 cm som flyttar rundt. Alt dette materialet fer på fleire kilometer per sekund - nok fart til at til og med det minste fragmentet kan bli eit skadeleg projektill om det treff ein operativ rommisjon. To viktige hendingar har lagt til vesle i problemet med rusk i dei siste åra. Den første var den ødelegjande antisatellittesten som vart utført av kinesarane i 2007 på eit av sine eige pensjonerte værromfartøy. Den andre, i 2009, var kollisjonen mellom kosmos-satellittane 2251 og Iridium 33. Samanlagt har desse to hendingane i det store og heile gjort at alle dei 20 åra som har gått har vorte gjort det vanskelegast å redusere produksjonen av skrot frå utbrot av raketter.
Dersom ikkje romskrotet blir handsama aktivt, vil nokre satellittbaner bli svært farlege i løpet av dei neste 200 åra, tyder ein ny studie.