Agenten, kjent som Jack King, infiltrerte ein gruppe pro-tysk aktivistar i sørøst England i ei tidlegare ukjend krigsoperasjon. Det underkjømne arbeidet hans førte til at det blei identifisert hundrevis av menneske som var viljuge til å gje hemmeligheter til fienden. Dette byrja på ein lågprentisk måte med ein korrespondanse-klubb der einsame menneske skreiv til kvarandre, men det førte til at det blei identifisert hundrevis av menneske i Storbritannia som kunne ha vore viljuge til å hjelpa nazistane. sidan Storbritannia aldri vart invadert, er det umogleg å vite korleis landet faktisk ville ha reagert, men filane tyder på at det var i det minste nokre som håpa på at Hitler ville ta over og aktivt tilby hjelp. Det er ikkje kjent kven han var, men høgare representantar i MI5 vurderte han høgt for å ha gjennomført risikabel arbeid gjennom åra med å lokka inn fleire og fleire nazist-sympatisører ved å overtyra dei om at han var tilknytt Gestapo - og gjorde det utan å koma for nær å provosera dei til å gjera noko for skadeleg. Trass i at ho var gift med eit medlem av den britiske fascistunionen til Oswald Mosley, hadde ho ikkje tid til gruppen og såg på dei som "ikke nok ekstreme". MI5 sa om henne: "Ho vart funne å vera så voldsom motbritisk og så ivrig etter å gjera alt som var i hennar makt for å hjelpa fienden at det vart følt at særleg oppmerksomhet skulle vert gjeven henne". Det blei vidare sagt at ho ikkje var ein "neurotisk eller feminin type; ho er ei meisterskundig og noko maskulin kvinne". "Både i utseende og mentalitet kan ho beskrivast som ein arrogant jæger". King klarte å overtala henne at han var ein representant for Gestapo som leita etter menneske som var "100% lojale mot fedrelandet" og som kunne lita på i tilfelle av ein invasjon. Han utnytta gruppens smak for kappe-og-daggeraspekta av spionasjearbeid ved å tilby dei usynleg blekk for hemmeleg kommunikasjon og arrangera møter i kjelleren til ein antikvitetsbutikk. Hilda Leech var "unstabil og nevrotisk" og prøvde å gje vidare rapporter om høgt hemmelege forskingar på jetfly, medan astrologen Edgar Whitehead - ein "bit av ein mystisk mann" - gav vidare informasjon om hemmelege forsøk på ein amfibisk tank. MI5 utarbeidde planar for å utgje medlemmar med spesielle badges som skulle vera påført i tilfelle av ein invasjon - som skulle identifisera dei som vener til tyskarane, men i realiteten for å gjera dei i stand til å bli raskt arresterte av politiet. I andre avklassifiserte arkiv som blei utgjeven av National Archives, kom det fram at den engelske skodespelaren Michael Redgrave møtte Guy Burgess, ein av Cambridge-spionarane, medan teatergruppen hans var på turné i Moskva. Møtet i 1958 med den gamle venen hans frå Cambridge University viste seg å vera av interesse for MI5, som var desperat etter å finne ut alt det kunne om det som vart sagt. Burgess, som hadde rømma til Russland sju år tidlegare, kom full på teateret der Redgrave spelte i Hamlet. Men dei hadde lunsj saman dagen etter i leiligheten til Burgess, som blei tilgjengd av KGB etter at han hadde svikta. Den britiske ambassadøren på den tida sa at Redgrave ikkje hadde vore så kommunikatorisk om møtet og ikkje hadde rådspurt ambassaen om det på forhånd. Burgess skreiv likevel eit brev heim til mor si - som blei avskjerma av MI5 - og var glad for dei "finske skvaler" han delte og sprengde over Redgraves skodespelarskap. "Det er absolutt det beste Hamlet eg nokon gong har sett. Bedre enn Gielgud, betre enn Olivier, mykje betre enn Paul Schofield".
Ein MI5-agent som låtsast å ha Gestapo-forbindelser kontrollerte eit stort nettverk av nazist-sympatisjarar frå Storbritannia som dei siste gongene har openberra seg for.