I Kina tok Google sitt program for kunstig intelligens, DeepMind, over og slo verdsmeisteren i det komplekse spelet Go, og gjorde han til tårar. Den nitten år gamle Ke Jie skildra AI-datamaskinen som "perfekt, feilfri, utan noko emosjon". Men på flyplassane i Storbritannia og andre stader i fjor helg vart det òg selt tårar over datamaskinane. I dette tilfellet var det imidlertid frustrasjon og raseri som oppsto over kaoset som blei skapt av at IT-systemet til British Airways kollapsar, og tusenvis av passasjerar vart stenger der dei ikkje kunne sjå og med bagasjen fast. Det som er slående med begge desse tilfellene er kor vanskeleg det var for menneske å forklare nøyaktig kva som skjedde inne i hjernen til data. AlphaGo frå DeepMind er stort sett sjølvlært - det vart vist dei grunnreglane for Go og så brukte det tid på å sjå på millionar av spel og spela mot seg sjølv, og kom opp med trekk som forbløyde profesjonelle spelare og skaparane. Det burde ikkje ha vore noko annet enn ein midlertidig feil - ein ekspert fortalte meg at det ikkje burde ha vore lampene i datasenteret som blinker - men det ser ut til å ha utløst ei kjedereakse som tok ut heile systemet, og som førte til at havet av komplekse data om passasjerar, bagasje og flyrørsle blei frosen - og det tok 48 timar å klype av og få flyselskapet i gang igjen. Alle store organisasjonar har sannsyn for å ha både eit reservsystem som dei kan bytte over til når ting går galt og ein katastrofehjelpsplan som dei bør repetere regelmessig. Men i tilfelle av British Airways, ser det ut til at ingen av dei har funne som dei burde. Fagforeningane skuldsetter kostnadsreduksjon og det faktum at BA outsourceerte mykje av IT-driften sin til India i fjor. Men det som er greitt er at stadig fleire område av livet vårt er avhengige av enorme datasystem, som ofte er vert vert i datacenter som eiges av selskap som Amazon og Microsoft. Disse systemane har vorte viktige for industriar frå bank til reise til helsestandarder, og dei hjelper til med å verte meir effektive - til tider ved å få mykje av arbeidet gjort i land som India der kostnadene er lavere. Dei gjer òg livet betre på mange måtar - tenk på kor tidkrevende det pleide å vera å ta seg eit fly eller søkja om eit sted på universitetet og kor mykje papir det var involvert i. Men no byrjar me å skjøna kor hjelpeløse me er når data fell saman av ein eller anna grunn. I Storbritannia måtte leger som hadde ein maskin som var blokkert under ransomware-angrepet, venda pasientene bort. I Ukraina var det strømavbrot då hackarar angrep elsystemet, og for fem år sidan, kunne ikkje millionar av kundar frå Royal Bank of Scotland få pengane sine i dagar etter at dei hadde hatt problemer med programvareoppgradering. Nokre har fått nok av det. I denne uken var det i eit brev til Guardian-taleskrivet at den moderne verda var "farleg utsett for denne avhengigheita til Internett og ny teknologi". Korrespondenten, som kanskje er ein pensjonert regjeringsansatt, heldt fram med at "det er berre nok gamle statsansette som er att for å venda klokken tilbake og ta av oss den farlege avhengigheita til moderne teknologi". Men på ein eller annan måte ser eg ikkje dette skje. Flyselskapen minkar om bruken av datamaskinar og tek av passasjerane på papir før dei går ombord, og bankansjeparane minkar om bruken av mynt. Faktisk vil datamaskinar overtage fleire funksjoner enn ein gong for menneske, og dei fleste av desse er mykje nyttigare enn ein leik av Go. Det vil seie at både heime, på jobb og i skogen vil me måtte venje oss til at livet vårt vert forstyrra av dei klørne maskinane som av og til bryt ned.
På den siste veke har me sett det beste og det verste med datateknologi.