I løpet av åtte månader med høyringsprosessar høyrde Lord Leveson frå nokre vitne - som eks-motorsport-sjefen Max Mosley - som kalla på nye lovar for å oppretta ein domstol som ville kontrollere pressen. Andre, som redaktøren for Private Eye, Ian Hislop, argumenterte mot lovleg lovlegging, og sa at det ville kompromittera den frie pressen i Storbritannia. BBC News spurde eit utval av Leveson-vitne og andre interesserte parter kva dei ville ha ut av rapporten til Lord Leveson. Det må ha sjokkert formannen, og alle som såg på, så eg er optimistisk om at han vil leggja fram anbefalingar for å få dette til å ende. Forvånande nok, med tanke på det som har skjedd, har me allereie gode presse lover, og lova er støttet av ein kode. Eg vonar at Lord Justice Leveson vil anbefale at styrken til å gjennomføre lova og den eigen koden til bransjen skal gjevast til ein fullstendig uavhengig domstol som alle har tilgang til, uavhengig av midla. Dette ville kreve ei lov. Det vil ikkje ha gått frå han at avisindustrien, på grunn av tre kongelege kommisjonar og fleire rettslege etterforskingar, har lova minst fem gonger i løpet av dei siste 60 åra å få ordna i huset sitt. Så eg vonar at han avviser forslaget til Hunt/Black om å ikkje ha noko lov og berre ha ein kontrakt mellom avisane. Det er som å "tru oss - vi er journalister". 'Vi går ut og ødeleggar liv til andre.' Det er ikkje det dei fleste journalistar trur, men det er dessverre ikkje ein like liten mengd som har sett det slik. Nesten alle nasjonale aviser deltok i forsøket på å øydeleggja livene til Gerry og Kate McCann. Åtte aviser prøvde å øydeleggja livet til Christopher Jefferies, læraren i Bristol som var feiltiltalte for drap. Dette er dårleg for eit yrke som hadde som oppdrag, som eg vart lært som ung journalist, å vitna om verda på ein sannferdig måte. Eg vil ha eit organ som kan stille vanskelege spørsmål, som viser på skuld, og som sørger for at det vert lært. Det må vere uavhengig av bransjen og styresmaktene, og det må ha makt til å sikre at mektige nyhetsorgan leggur merke til det. Ingen ved Leveson-utforskinga foreslo at dommaren skulle stumme ut avisene. Dei krevde likevel at forteljingane skulle bli forskande og kontrollerte, at dei skulle vera rettferdige, og at dei skulle bestå ein grunnleggjande offentleg interesseprøve om dei risikerte å skade nokon. Eg trur ikkje at nokon etisk journalist ville ynskt noko anna. Det har vore eit sentralt spørsmål i kjernen av Leveson-etterforskinga. Skal pressen vera fri sjølv om ho fungerer i eit tøft, uavhengig, heilt nytt system av sjølvregulering? Eller skal det - for første gong sidan 1695 - underkastast regjeringskontroller og eit system av statleg lisensiering som ville ha vore vesentleg for å få det til å fungere? Eg vonar veldig at Leveson - saman med den klare majoriteten av offentligheten som, ifølgje meningsmålingane, ikkje vil sjå på nokon ekstra rettsbyrde for pressen - vil støtta forslag til ein ny, effektiv reguleringsorgan som for første gong i historia vil ha reelle styresmakter til å undersøkja og straffa, inkludert muligheten til å bøta aviser opp til 1 million pund. Dette vil verna offentligheten mot inntrenging frå mediene - og mot den uavhengigheit vi høyrde om under etterforskinga - og viktigare enn det verna offentlegheita til å vite. Alternativet til statleg inntrenging er avskyfleg i eit fritt samfunn. Det vil seie at staten kontrollerer reguleringen av dei som er der for å granska dei på vegne av offentligheten. Eg vil at lord Justice Leveson skal koma ut av sakene til den tilsynelatande frie pressen og ta med seg kjendisar og politiske cheerleader. Som ein forsvarer av pressefrygd utan "men", kan eg ikkje støtta på eit av dei forslaganane som vert diskutert rundt Leveson. "Statuart-backing" av ein ny regulator er berre statsintervensjon under eit anna namn. Og de alternative forslaganane som er framd av lord Hunt og Black, for ein uavhengig regulator med meir makt til å politifisere og straffe pressen enn det politiet no har, gjer for mange inntrengingar. • Forfattar og journalist • Redaktør i Spiked Online, som seier at det "standar for fridom, opplystheit, eksperimentering og fortreinskap" • Tidlegare redaktør i LM, ein venstreside magasin som vart stengt etter at han vart saksøkt av ITN for smadring • Forfattar av boka Det finst ikkje noko slikt som ein fri presse. Me har det for alle, eller ingen av dei. Og ingen må stå på ein etisk prøve, eller vere så from som Hugh Grant og Steve Coogan, for å få rett til fridom i myntebreid. Å vere for ein fri presseformann vil seie at ein skal verte for det dei ikkje vil lese eller høyra om. Om styresmaktene må ha ein "lovleg ramme", lat dei sjå til USA, der det er ulovleg i henhold til det første endringa å vedta nokon lov som "forkortar ytre ord for ytre ord, eller for å presse", og der tanken på at ein lorddommar skulle leggja fram nye trykkregler ville ha vore håna i retten. Vi har deler av pressen som ikkje informerer offentligheten, som tilsynelatande har som mål å gje lite meir enn sensasjon og skitne former for underhald. Og når det fører til skade på andre menneske, er det slående at ingen tek ansvar. Eg vart slått av at då eg søkte og vann skadefordelingar frå åtte nasjonale aviser for ærekrenking, vart ingen disiplinær handling nokon gong teke mot journalistane som hadde med skjemmende artiklar å gjera. Under det gjeldende systemet har Press Complaints Commission ikkje vore i stand til å herska i overdreivet til visse deler av pressen, og det er lettglat at eit nytt forsøk på sjølvregulering vil resultera i noko anna. Det trengs eit reguleringsorgan, uavhengig av regjeringa og av pressen som det regulerer. I motsetning til PCC, burde dette nye organet ha makt til å starta etterforskingar, pluss betydelege makt til å straffe aviser som ikkje er i samsvar med journaliststandarden og som gjer at skuldige publikasjonar kompenserer sine offer. Det er dobbelt viktig å føra inn reformer fordi det ingen-vinn-ingen-gebyr-systemet som eg kunne klaga under, er avskaffet. Hadde desse reglane vorte føra fram før eg vart omtala, hadde eg ikkje vore i stand til å få rettferd. Eg vonar derfor at rapporten hans skal byggja på sunt fornuft. Det vil seie at han må ta i betrakting alle dei skriftlege bevisane som er gjeve til etterforskinga, og òg de selektive og egoistiske vitnemålene til nokre kjendisar og akademikarar, og den sjokkerande, men heldigvis uvanlege opplevelsen til vanlige menneske som vart involverte i uvanlege hendingar. Det var bevis på urettferdig handling, men det var ikkje mulig å gjera ein reell etterforskning av telefonsamtale på grunn av den pågående politiaktiviteten. Det er ikkje mykje bevis for at millionar av historier som vart publisert kvart år, ikkje har vore til å fornærma eller klaga på. Nei, det er motsatsen. Dei hjelper vanlege menneske som er undertrykkja av byråkrati eller utsette for urettferdig gjerning. Difor er det at dei aviser som blir mest kritiserte, blir kjøpt av så mange. Dei vil ikkje ha noko slags statsinntrenging eller ein reduksjon i makt i pressen for å undersøkja og avsløra urettferdigheit eller hykleri, starta kampanjer og inspirere, ja, for å underholde og underholde. Lord Justice Leveson sa òg at han ikkje ville at rapporten hans skulle samla støv. Det vil seia at den må kunne omfavnes av bransjen som allereie har vist sin viljuge vilje til å få ordna i huset sitt. Bare bransjen sjølv kan endra kulturen, etikken og atferda til pressen. Regjeringa og ulike lobbygrupper har sett Leveson-etterforskinga som ei mulighet til kanskje å få tak i mediene og forma dei slik at det passar dei. Det ville vera eit forferdeleg utfall - det ville vera som å gå tilbake til Stalinismen, Kina og Nord-Korea. Det beste med dette landet er at me har ein fri presse, og me har nok lovverk for å takle dei ulovlege aktivitetane som etterforskinga gjorde. Så me treng ikkje meir lovverk, og me må ikkje la parlamentet - på nokon måte - ta kontrollen over mediene. Men me treng ein autentisk uavhengig tilsynsførar, som kan kontrollere at avisane kryssar grensa og går inn i det gråa området av smed og påsving. Regulerande organet burde vera sjølvstendig i lag med regjeringa og mediene, og ha makt til både å høyrde klager frå vanlige borgarar og å gripe i handling på desse klaga effektivt ved å straffe aviser dersom dei overgår.
Lord Leveson skal skriva om den utfattelege undersøkelsen han har gjort av media torsdag, med anbefalingar om framtida for å regulera pressen og handla mellom pressen, politikarane og politiet.