Ein pensjonert britisk lege håpar å spora etterkommarane til allierte soldatar og sykepleiarar som er portrettert i ei kjend samling av pastell frå fyrste verdskrigen. Doug Jenkinson, 70, fekk kjennskap til verket til den sveitsiske kunstnaren Eugene Burnand medan han utforskte sin eiga familiehistorie. Han er ein av dei største kunstnarane i Europa, og har eit stort ansvar for å gje kunstnaren ei framgang i sitt liv. Eugen Burnand hadde ei kjendskap til den tiden, og det franske militæret lét han vitja baraksarker der soldatane antingen hadde gjenoppretta seg eller hadde vore til å kvitta seg etter å ha vore i kamp på frontlinjen. Den australske soldaten Robert Hamilton skreiv seinare i dagboken om at han blei kontakten av kunstnaren medan han åt frokost. "Eg trudde eg var ein typisk australsk mann, så eg gjekk meir av nysgjerrigheit og for å bryta monotonien i sightseeing. Han tok godt imot meg og i to dagar var eg godt inngravd i huset hans". Den olde-oldebarnet til den franske alpine infanteri-mannen Fernand Ruan kontaktte Dr. Jenkinson etter å ha funne bilete til slektinga si på heimesidene hans. Familien sende han eit fotografi av Ruan som var tatt i 1973 (under til høgre). Han døydde sju år seinare. Eg fann etterkommarane til ein av dei britiske sittere til Eugene Burnand, konteradmiral Sir Edward Heaton-Ellis. Heaton-Ellis mista foreldra som liten, og vart oppdratt av bestemor sin før han gjekk på ein marine-høgskole i 14 år og vart sendt til sjøen kort etter. Han blei dekorert for sitt tapperleik og dreskap som kaptein på Inflexible i Slaget ved Jutland. Françoise Witheridge, oldebarnet til Eugene Burnand, sa at portrettane var hans måte å anerkjende det offeret som vart gjort av så mange ulike nasjonaliteter. "Dette var folk som kom frå heilt ulike land for å redde Frankrike. Eg trur det er det som er mest rørdande". Du ser portrettet av sikhen, mannen frå Baluchistan, New Zealander, Fiji. "Det var verkeleg hans måte å hugse på dei alle og takke dei på, og måten han teikna dei på var kne-til-knee, og han må ha sett på dei, snakka med dei og forstått dei". Etter at kunstnaren døydde i 1922, vart det publisert eit begrenset antal bøker med utskrift av portrettane. Han seier at portrettane har vorte utsette i Frankrike i Sveits, men at dei aldri har vorte vist i Storbritannia. "Dei har ein ferskheit i pastel- og blyanttegningar og er representativt for menn og kvinner som leid på den tida", sa han. Han fann fram eit originalt portrett av Burnand som ikkje var med i Paris-samlinga, men han fann det i ei bok han kjøpte på auksjon. Det er truleg at berre 12 av desse første utgåvene hadde eit unikt originalt portrett, og Dr. Barnett ville gjerne spora det. Og medan forteljinga om nokre av dei som har sett barnet, har det vore håp om at dei vil komme tilbake og fortelje om stykket i familien deira.
Portraitt frå Museum of the Legion of Honor