India er allereie den tredje største utsleppar av drivhusgasser i verda, og det er i plan å øke utsleppene med stor kraft, og forsvarar mot å tredoble dei i løpet av dei neste 15 åra. I motsetning til nesten alle andre land som deltar i Paris-konferansen - inkludert dei to største forurensarane, USA og Kina - har India ikkje sett ein framtida grenselopp for utslepp, og ikkje minst foreslått å kutta. Dette er fordi, for India, den økonomiske veksten kjem først. Og fordi energipolitikken i India er basert på kol - det skitenaste brensel som finst - så bestemmer tempoet for den økonomiske veksten utsleppene. Omfanget av det India planlegger blir sjokkerande ekte når du vitjar ein av dei mange opna steinkolminane i landet. Å sjå over den store gropa er imponerande nok: den motsatte stranden blir utblødd i den blå avstanden. Men det er berre når du kjem nærare operasjonane at du får ei sann kjensle av omfanget. Dei dusinvis av lyse gule lastebilane du såg frå augebrynet ditt som rammade med lastane sine over dalen, tek på seg store proportioner. Men sjølv desse gigantane blir overskredde av dronningen som står i sentrum for verksemda. Ho er ein autentisk titan, ein enorm kran som har store kjever som slår seg oppover av den 20 meter høye kjellermuren før ho kastar kol i vogna som ventar. Og talene er så mange som maskinane. India har tenkt å opna ei slik gruve kvart månad fram til 2020 som ein del av strategien sin for å dobla produksjonen av kol til ein milliard tonn per år. Og det kan halde fram med denne produksjonen i 300 år, om det vil, fordi, ifølge det indiske koldepartementet, landet har 301 milliarder tonn tilgjengeleg kol. No, tenk på desse enorme tallene når du hugsar ambisjonene til Paris-konferansen: å redusere utslepp i karbondioksid for å unngå katastrofale klimaendringar. Det er ikkje vanskeleg å konkludere at India faktisk seier til verda: "Klimaendringane er ditt problem, du må takle det!" Men India har nokre sterke argument for å rettferdiggjere sin stilling. Det snakkar om "klimarett rettferd". Det er ikkje den utvikla verda som brukte fossile brensel som drivkraft for å oppnå rikdom. Om du ser på utslepp frå 1850 - det som er kalla "karbonrommet" - er USA ansvarleg for ein tredjedel av det totale, Europa og dei andre utvikla landa for 45 prosent. India, ifølgje tall frå Tata Institute of Social Sciences, står for berre tre prosent av utsleppene til denne tida. Og det lille talet forklarer kvifor India er så fattig. Hugs at India er det nest mest folkerike landet i verda med ein og ein kvart milliard menneske. Hundrevis av millionar av dei lever framleis i frykteleg fattigdom. Den vedvarende fattigdommen i India forklarar den andre armen av argumentet til India: at indianarar brukar mykje mindre karbon enn dei fleste andre. Den globale gjennomsnittet er 4.9 tonn. Indias stilling er at det er rettferdig at det skal tillatast å bruka noko av det "karbonrommet" som er att til å drivleggja veksten og hjelpa folket sitt ut av fattigdom. Men vitskapen er klar. Alle nye utslepp av karbon legg til global oppvarming. Så saman med utviklinga av kolindustrien, seier India at det vil gjere store investeringar i fornybar teknologi. Det hevdar å ha dei mest ambisiøse planane for å utvikla sol- og vindkraft i verda, og planlegger å legg til 175 GW av fornybar kraft til 2022. Viss India får det -- og det er eit stort "hvis" -- vil det hjelpa til med å redusere det som blir kalla "utslippsintense" -- mengden karbon som utsto per enhet av energi som ein produserer -- med kring ein tredjedel. Dette er ei rosverdig ambisjon, men det unngjer ikkje det viktigaste problemet -- det faktum at Indias politikk tyder på ein enorm auke i utslepp. Og det er den store utfordringa i Paris. Fordi det uvanlege er at dersom India - og andre utviklingsland - skal kunne vokse, må andre land redusere utslepp i utsleppingsgraden for å gje dei høve til det. Det som India krev er at andre land skal gå med på å redusere den økonomiske veksten -- ikkje noko ein politikar normalt ville gå med på. Men vitskapen er god. Dette er ikkje nye argument, og mykje av grunnen til ei avtale er allereie gjort. Ledarar frå 138 land, inkludert Barack Obama, statsminister Xi Jinping i Kina og statsminister Narendra Modi i India, har sagt at dei vil delta. Ikkje ein einaste leiar vart trekt ut etter angrepet i Paris tidlegare i denne månaden. Ja, nokre folk seier at angrepet i Paris kan vera eit godt budskap for konferansen, med leiarane som vil kunne peika på ein konkret avtale om global oppvarming som eit symbol på at verda kan koma saman for å oppnå godt. Men storleiken av ambisjonane til India gjev deg ei klar kjensle av kvifor det er ei slik utfordring å få ein slik avtale i Paris. Og kvifor vil det vere ein slik seier om det vert oppnådd.
Viss det er eit land som står for utfordringa med å nå til ein avtale på den store klimakonferansen til FN som byrjar i Paris på måndag, så er det India.