Korleis kan det i eit land som er delt i to "etniske enhetar", styrt av 14 statsministrar og tre presidentar som er statsoverhodar? Men sjølv etter dei bisarre måtlane i Bosnia går landet gjennom vanskelege tider - med tanken på at landet skal fortsette å eksistere som eit levande tema. I mellomtiden er nokre kroatiske nasjonalistar opprørte over at dei deler den andre enten (Federasjonen av Bosnia og Hercegovina) med bosniakane (den muslimske etniske meistergruppen). Dodik har støttet ideen om ei tredje enhet - som, ikkje tilfeldig, ville la RS bli den største av dei tre. For den som er utanfor ser det ut som om Bosnia er på grensa til å bryta seg opp, men ting er aldri heilt som dei ser ut. Hr. Dodik har gjort seg opp med å trilla seg ut i åra. Det var eit forsøk på ein folkeavstemming i 2011, før internasjonalt press tvinga til å trekkje seg tilbake. Og Serbia har ikkje gjeve RS-leiaren noko oppmuntring - faktisk har statsminister Vucic oppfordra Hr. Dodik til å endå vurdere folkeavstemninga. Det er ein politisk analist frå Sarajevo, Kurt Bassuener, som er medlem av Demokratiseringskonsulatet, som trur at dette er ein utfordring for den internasjonale autoriteten i Bosnia. "Dodik er i ferd med å teste systemane for å sjå kva reaksjonen blir", seier han. Det finst òg eit gap mellom retorikk frå politiske leiarar og kjenslene til det store antallet bosniarar som føler seg strøma i ein feilfunksjonerande stat. Protester i Bosnia i fjor viste ein stor rasering mot politikarar - som vart sett på som om dei berika seg på bekostnad av folket. Men då det kom valtid, vart dei same gamle andletet vald tilbake. Det kan ha vore fleire grunner til at dette skjedde. Ingen overbevisande leiarar kom fram frå protestrørsla. Ingen av dei politiske partia gjorde ein trugeleg innsats for å appellera til veljarar av alle etniske bakgrunn. Og eit patronatsystem tyder at nokre menneske er redde for å mista jobben om dei veljer "på feil måte". Men roten til alle problem går tilbake til fredsavtalen som vart underskriven i Dayton for 20 år sidan. Dette sette på plass dei splittingane og patronatnettverkane som framleis er til - og Kurt Bassuener insisterer på at internasjonale personar må ta ansvar for å endra det. "Dette er eit oligarki som vi identifiserer som ein demokrati fordi vi har vore jordemenn", seier han. "Folk i dette landet er svært fornuftige og problem kan løystast. Men dei vil ikkje stå opp til høvet av seg sjølve". Det er ei stor bekymring for dei lokale at mange av dei internasjonale representantane i Bosnia er med. Ein banner som blir vist dagleg for presidentbygda i Sarajevo, oppfordrar EU til å gripe inn. Men teaterregissøren Haris Pasovic, som gjorde seg til navne ved å arrangera festival under beleiringa av Sarajevo, seier at utlendingar som skulle ha hjelpt Bosnia har vorte for komfortable med den mangelfulle staten. "Kva ville skjedd om alt var bra?" spør han. "Om du har arbeidd i 'demokrati' i 20 år og plutseleg alt er OK, kva ville du gjort? Som ein menneskerets-oligark har du ikkje noko ansvar - verda treng deg for alltid". Etter å ha vore laissez-faire mot den politiske klassen i Bosnia i årevis, har nokre internasjonale aktørar nyleg vorte meir aktive. Ei anglo-tysk plan for å oppmuntre til endringar i Bosnia har vorte eit EU-initiativ. Brussel har reaktivert den avstoppte stabiliserings- og assosieringsavtalen sin - som tilbyr muligheten for økonomisk hjelp i bytte for meningsfulle reformer. Kanskje det mest oppmuntrande av alt er at den nyleg utnevnte EU-særrepresentanten i Bosnia, Lars-Gunnar Wigemark, meiner at det er på tide å omvurda Dayton-avtalen. "Dayton var ikkje perfekt. Vi må forfina og oppdatera den så Bosnia kan stå på sin eigen", seier han. Det ville ikkje vore ein risikofri veg. Det serbeiske medlemmet i presidentskapet, Mladen Ivanic, påpeker at Dayton har bidratt til å sikre fred i to tiår. Men det har ikkje brakt velstand. Og kanskje er det dei siste omveltinga i RS, Srebrenica og i føderasjonen som gjer at Bosnia blir ein sjanse for å gjere seg opp i staden for å gjere seg opp i krisen, ein sjanse for å diskutere kva folket i dette landet treng for å komme seg vekk frå ein frosen konflikt - og til ein fungerande framtid.
Business as usual er eit konsept som ikkje gjeld i Bosnia.