Dei skildrar det som ein slags "jetstrøm" - ein rask-flowing elv av flytande jern som surkar vestover under Alaska og Siberia. Den flytande massen av metall har vorte utleiet frå målingar som er gjort av Swarm-satellittane i Europa. "Dette jetet av flytande jern rører seg rundt femti kilometer per år", forklarte Dr. Chris Finlay frå National Space Institute ved Technical University of Denmark (DTU Space). "Det høyrer kanskje ikkje ut som mykje til deg på jordoverflata, men du må minnast at dette er eit svært tett flytande metall og det trengs ei enorm mengd energi for å røre dette og det er kanskje den raskaste rørselen vi har nokon stad på den faste jorda", sa han til BBC News. Finlay var å snakke her på American Geophysical Union (AGU) -møtet i San Francisco, rett før forskinga blei offentliggjort i tidsskriftet Nature Geoscience. Dei fleste kjenner til den atmosfæriske jetstrømmen - det høga, raskt flytande luftbelta som fly går på for å komme til målet sitt raskare. Dei vurderer at jetten er rundt 420 km bred, og at han omgir halvveis rundt jorda. Han vil ha ei kritisk oppførsel for å generera og vedlikehalda det globale magnetfeltet, legg dei til. Det er sannsynleg at jetstrømmen har vore i gang i hundrevis av millionar år, "sa Dr Phil Livermore frå Leeds University, Storbritannia, og hovudforfattaren av tidsskriftet. Dei kallar denne grensa "tangentcylinder". Dei tenkjer på dette som eit rør som sit rundt den solide indre kjernen, og som går langs rotasjonsaksen til jorda. Når flytande jern nærmar seg grensa frå begge sider, blir det presset ut på sidene for å danne jeten, som deretter omfamnar det imaginäre røret. "Eg treng ei kraft for å flytta væske mot tangentcylinderen", sa professor Rainer Hollerbach, òg frå Leeds og ein annan medforfatter på artikkelen. "Dette kan vera av flytande, eller kanskje meir sannsynleg av endringar i magnetfeltet i kjernen". Sjølv om teamet trur det skjønar kor brei og lang jetten er, er det langt frå sikkert kor djupt den går ned. Sjølv om observasjonane berre begrenser jetstrømmen på kanten av kjernen, tyder vår teoretiske forståing på at jetten i prinsippet kunne gå veldig djup - kanskje faktisk heilt ned til kanten av kjernen i den sørlege halvkule (dvs. på den andre enden av tangenten). " At teamet kan gjera slike konklusjonar talar om dei imponerande evnene til Swarm-stjernebilda. Satellitane til Den europeiske romfartsorganisasjonen, som vart lanserte i november 2013, gjev einestående innsikt i strukturen og oppførselen til det magnetiske feltet på jorda. Med sine høgt følsomme instrument, tek dei gradvis av ulike komponentar i feltet - frå det dominerande signalet som kjem frå rørselen til jern i den ytre kjernen til det nesten umåtelege bidraget som havstrømmen gjer. Det er håpet at dataene frå Swarm-satellitane til slutt kan fortelje oss kvifor magnetfeltet på jorda har vorte svekkjande i dei siste hundre åra. Vitskapsmenn har spekulert på at vi kunne stå på kanten til ein polaritetsomvending, som vil føre til at nord blir sør, og sør blir nord. Dette skjer kvart hundre tusen år.
Vitskapsmenn seier at dei har identifisert eit nytt og bemerkelsesverdig element i den smelte ytre kjernen til jorda.