Lewis Hamilton og Nico Rosberg er ikkje heilt Prost-Senna, Piquet-Mansell eller Villeneuve-Pironi, men dei er absolutt ikkje det enklaste rytterparet i F1. Om vi tek Hamilton ut av laget, kan vi vel ha haulert han til to gonger verdensmester. Bortsett frå kampane på banen, er det mykje som skjer mellom desse to fyrene for tida, og det er fascinerande å sjå. Det er ein finur ting i desse kommentarane, mykje meir enn Prost Muhammad Ali, og det gjer at du skjønar at det er ein mykje større bevissthet der enn Hamilton av og til lar ut. Han har ikkje vunne tre verdstitel og 43 løysar ved å alltid vere i den beste bilen, sjølv om det er akkurat det han har akkurat no. Media playback er ikkje støttet på denne enheten Han har ein instinktiv forståing og ein romlig kjensle av kva som skjer i eit kapp. Han hadde sett Rosberg-gruve. Han hadde det godt med dekkene sine. Han visste frå strategin at laget gjekk inn i løpet med at dei skulle gjere eit ein-stopp-kappløys. Og så sa dei til han at dei var på plan B. Han tenkte: "Hong på eit minutt. "Kvifor er me på plan B? Eg kan gå til plan A. Eg har ein bane nå. Dersom eg vart her, hadde eg betre sjanse for å vinne". Så han tvilar på det, og la laget sitja i boksett i eit heile ronde. Det tok den faste handling av Lewis sin ingeniør å ordne opp med det - og all æren til Peter Bonnington for det, for det kan ikkje vere lett å takle det. Av utsidan kan vi lett lesa at Mercedes ville ta risikoen ut av løpet, neutralisera det mellom dei to førerne og halda alt rettferdig. Hadde dei latt Hamilton fortsette og berre ein stadsetting, og han hadde vunne løpet, så var det ein veldig reell risiko at alle slektskapet inne i laget ville ha gått av. Sidan har Hamilton kasta ut nokre småmynt om at laget arbeider hardt for å få Rosberg til å føle seg støtta. Eg visste berre om desse kommentarane når eg las dei på tirsdag morgon, men i den forbindelse er det veldig interessant å sjå atferda til Mercedes-laget etter løpet. Då Suzi Perry og eg var i garasjen og intervjute Rosberg, var det nokre av lagsmannen rundt han som heitte: "NICO, NICO, NICO". Eg hadde aldri sett desse lovsangane til Hamilton, til trass for ei åpenbar glede over å vere med i eit vinnande lag. På den tida trudde eg det var romsmannskapet til Rosberg som gav han den støtten dei følte for han. Men, i samband med kommentarane til Hamilton, undra eg meg om laget hadde fått opplæring om å feira mykje viss Rosberg vann. Men eg har høyrt at det ikkje er tilfelle - og eg tviler sterkt på at dei ville vore så kyniske. Eg tviler på at Hamilton ville sagt det han gjorde om det ikkje var basert på eit faktum. Han er ikkje ein skrekkbrukar. Han gjer antingen etter opplæring eller kunnskap. Han er ikkje ein fantasiforskar, som nokre kjende bilførarar ser ut til å ha vore. Hamilton måtte stole på laget sitt under løpet i Mexico. Men like rett hadde han når han spurte om han skulle gå til pitt. Teamet vil ikkje vera opprørt over at han spurte dei og la dei hanga. Du treng den ustabiliteten og den fulle hungeren til ein sjåfør. Dei som respekterer kvar beslutning, presterer ikkje på alle områder - det finst ein kant til dei beste sjåførane som gjer at dei kan bli så vellykkjefulle som dei er. Hamilton vil vite nøyaktig kvifor det vart gjort. Dei vil ha hatt ein ærleg samtale om det privat og Hamilton vil vite all informasjonen og om han kunne ha gjort det til slutt med desse dekkane eller ikkje. Om informasjonen viser at dekkvisseget ikkje var forutseelig, vil han seia: "Det er rett du tok den rette avgjøringa". Dersom det viser seg at det er moglegheit for at han skulle ha gjort det, kan han vel seia: "Ok, neste gong, anten fortel meg at du vil at eg skal gjera det fordi du vil at vi skal halda på stasjonen, eller eg vil ta avgjøringa basert på kva eg trur er rett i tida og få konsekvensane". Hamilton gjorde eit veldig relevant tal då han sa at det ikkje var meir eit mesterskap på spel, så kvifor ikkje ta risikoen? Like sant ville Mercedes ha rett i å argumentera: "Hør, om vi gjev deg ein vinnarbil, er du ansett til å enda enten først eller andre etter lagkampanen din, og vi er ikkje viljuge til å risikera negative media ved å ta unødvendige risiko. Men neste gong kan Hamilton seie, "Eg tek ansvaret for dette". Og om det vert feil, tek eg ansvar for det. Men viss eg gjer det rett, kjem eg til å vinne. "Hvis laget seier: "Vi er ikkje klare for å ta den risikoen", kan han seie, "Vel, viss det er vår risiko, kan vi ikkje la det gå lenger, fordi det kan gå tapt?" Som alltid er det ei subtil, men avgjørende linje som antingen gjer det mulig å bli kreativ eller berre å bli med på det tekniske. Det er usannsynleg at du har ein fordel i forhold til konkurrentane. Det er klårt at Rosberg kom til Mexico på eit oppdrag. Det var ein direkte framføring i uttala til ingeniøren hans, og ein sult i føringen hans, som viste eit absolutt ønske og ein intensjon som eg ikkje alltid har sett. Det endelige resultatet var at han leverte. Men - og vi har sagt det mange gonger før - det viktigaste er at han må gjere det meir ofte. Hamilton kan vera ganske vanskeleg når ting ikkje går bra. Men han har arbeidd seg til ein posisjon der han lever ein livsstil som akkurat no leverer for han. Han har bygd ein komfort sone av livsstil og posisjon i laget som først no byrjar å filtrere ut. Rosberg nekta å seie i Mexico om han skulle endra tilnærminga si til Hamilton i kjølvannet av Austin. Han nekta at han var motivert av sinne. Han nekta at han hadde biten mellom tennane meir enn normalt. Eg kan relatera til det. Mi karriere har mi utgangspunkt i at du er so engasjert, sånn at du ikkje kan sjå for deg sjølv om du driv i skogbrua. Eg minner meg korleis eg til tider gjekk inn i ein mediekonferanse og sa: "No skal de høyre dette før de kaster det opp". Du veit berre at nokon skal snakke om det, og så prøver du å unngå det. Men alt du gjer er å bekrefta at du er klar over det. sjølv om det ikkje er så mykje snakk om det i mediene, så er det likevel eit emne for diskusjon. Sjåførar er ikkje så følsomme for generelle observasjonar rundt oss. Men når vi føler at noko er urettferdig, så får det verkeleg inn på oss. Eg kunne døma på ei rekkje gonger då eg følte at Michael Schumacher hadde gjort noko som var utover sportsleg oppførsel - og om eg slo han etterpå, som i Frankrike i 2001, for eksempel, følt det seg så mykje betre. Så eg kan forstå Rosbergs frustrasjon etter Austin, der han følte at han hadde vorte skuffa ut i den første kurven. Eg held framleis fast at Hamilton ikkje gjorde noko galt der. Rosberg kan seie kva han vil, men han var utanfor, og det er farlegare enn det vi såg i kollisjonane mellom Valtteri Bottas og Kimi Raikkonen i Russland og Mexico. Begge gongene gjekk det dårlegare for ham. Hamilton har rett til å ta avkall på seg sjølv, og dersom Rosberg held seg utanfor, må han ta konsekvensane.
Gjennom Formel 1-historien har det vore mange døme på at lagkammerater hadde svært offentlege og urimelege stridande samanheng.