Ho er ein av rundt 80.000 born og unge som lider av alvorlig depresjon i Storbritannia. Nyleg posta ho på Facebook om mental helsefråga si og blei møtt med ein veldig positiv respons. Dette gav henne tillit til å kontakte oss og dela med seg erfaringane sine, medan ho mottok behandling på Cygnet Hospital Harrogate. "Folk seier at vi ikkje kan sjå på psykisk helse, men eg er ikkje samde. Fotografiane over viser kor gradvis psykisk helse har påverka meg fysisk. (Fra venstre til høgre) "Det kan sjå seg på håret at eg ikkje kunne bry meg om å børsta meg lenger, i mangelen på sminke, fordi - kva var poenget?" Og det kan sjå seg i det smilet, som er på alle fire fotona, men som gradvis vert meir og meir av eit rop om hjelp. "Korleis er det mogleg for ein person som meg å vera så utilfreds med livet sitt? Eg hadde to vakre hestar som har spelt ein viktig rolle i å hjelpa meg til å takle depresjon og angst, blant anna. "Foreldra mine har vore meir enn generøse og støtta meg på alle mulige måtar. "Men eg følte meg ufullstendig, eg følte det nesten umogleg at eg ein gong skulle gå ut av senga mi, for til slutt - kva var det som var poenget? "Eg har høyrt folk skrike til meg og seia: 'Stå opp' og 'Stopp å vera lat', men det er ikkje så lett for nokon som har opplevd det. Og dei dagane eg klarer å flytte meg frå senga, føler eg at eg fortjener ein gullmedalje. "Når eg var på mitt lavaste nivå, følte eg meg ikkje berre trist, eg byrja å slitt i enkle situasjonar. "Det byrja med å tala i offentligheten i ung alder. Eg ville unngå skulen til det til slutt ikkje var nødvendig for meg å gå i det heile tatt. "I andre høve fann eg meg i situasjonar i Tesco der det var nok å le av nokon til å føra meg til stor vansk, fordi eg byrja å kjenne at ukjende folk lo av meg". "Om eg fekk eit glimt av nokon som stirra på meg, var det fordi eg må ha vore overvektig. Så eg fann meg sjølv å fokusere på jente som bygde kroppar og modeller, på kor gode dei såg ut". "Dette vart ein annan dagleg stress som har ført til at eg har gått ned i vekt dei siste månadene. "Då byrja det å påvirke ting eg likte. Eg kunne ikkje rida hest utan å kjenne at eg ikkje var god nok - at eg var ein dårleg rider og at eg skulle la hestene mine gå ned. Eg ville setja meg sjølv under enorm press før ein rideshow, ein type press som ikkje ein einaste olympisk idrettsmann ville skjøna. "Ingen treng å kjenne seg slik. Ingen treng å kjenne seg som dei ikkje kan gjera noko eller er ikkje gode nok. "Når eg gjorde skil på med kjæresten min i fjor, følte eg meg som om eg mista alt, bit for bit. Eg gav opp med å ha sminket og vart litt av ein tilstand. Eg hadde inga motivasjon. "Eg gjekk til ein NHS-psykolog, men han sa at eg var melodramatisk. "Når eg byrja med uni, var det ein annan stor stress. Nokre gonger såg eg meg i speglet og tenkte: 'Eg kan ikkje gjera dette lenger.' "I løpet av den siste behandlingen min snakka lækar på sykehuset med meg som om problemene mine var heilt normale. Til slutt forsto nokon. "Det har vore mykje støtte som gruppe terapi, ein-til-ein-rådgivning og alle her snakkar med kvarandre om problemene sine. "Eg har møtt mange menneske som lid med dei same problemene som meg, men eg hadde aldri visst om eg ikkje hadde snakka med dei om det". Det var ei stor letting å vita at eg ikkje var åleine. Eg skjøna til slutt at andre menneske hadde dei same tankar, stress og bekymmer som eg. "No er det kanskje ok med nokre av oss, og det er ok med andre, men andre treng kanskje litt hjelp underveis. "Det er ikkje noko skam å vekja seg opp og ta ein tablett som får deg til å glede deg over livet ditt. Og å ha nokon å snakke med, som vil lytte til deg, vil få deg til å føle at det er løyst ein last. "Hjernen er eit organ som alle andre. Du ville ikkje tenkja deg to gonger før du tek paracetamol for ein bakfølelse, så kvifor skulle du tenkja deg to gonger før du tok ei tablett som får deg til å føle deg betre". "Eg vil heita hendene og seia at eg kjempar med psykiske problem. Eg kjem til å koma ut bedre etter det og glede meg over resten av livet mitt. "Det er ikkje noko å skamme seg over, det er ikkje noko å skamme seg over. Folk må slutte å tenke at dei er sterke nok til å seia: 'Eg treng hjelp', så får dei tittelen galning eller biletet av nokon frå ei skrekkfilm". Eg har vorte kalla ein galning, ein psykopat, ein galning, ikkje rett i hovudet... Men det er i slike situasjonar du skjønar kven vennane dine er. "Eg er evig takknemlig for hjelpen og støtten frå dei vakre venene og familien som ikkje har dømt meg eller behandlet meg annleis. "Eg heiter Celine, eg er 19 år gamal, og eg studerer jura. Eg snakkar to språk, og eg har ein vakker hest. Eg har problemer med psykisk helse". Og du kan bli med i samtalen på Facebook.
Celine er ein 19 år gammal jurastudent ved University of Hull som har lidd med depresjon og angst i mykje av livet.