Dette var det spørsmålet formalet Wolfgang Ischinger stilte i det siste øyeblikket av sikkerhetsforumet i München i år. Årets forum handla om krig og fred, og som i den berømte Tolstoj-romanen om Russland. Ti tusen syrarar, desperate for å sleppa unna den skremmende volden, har alt flykta mot den tyrkiske grensa. Ingen kan vera sikker på korleis denne historien skal ende. Men vestlege og arabiske støttesplarar av den syriske opposisjonen er urolege og sinne når komplottet utviklar seg. Mange heldt fram med å diskutera korleis Russlands utenriksminister Sergej Lavrov kunne koma ut av fem timar med vanskelege samtaler torsdag utan å gje etter for krav om å stoppe bombeangrepet i Aleppo. Moskva er skulda for å ha strøkt hovudsakleg mot vest-støttede opposisjonsstyrkar i staden for å angripe terrorgrupper, inkludert den såkalla Islamske staten. Kjelder seier at den øverste diplomaten i Russland hevda at om andre grupper som kjempe saman med ekstremistane endte opp i sikte for bombearbeidarane, var det ikkje eit problem for Russland. Seksten arabiske og vestlege utanriksministrar og internasjonale organisasjonar sat rundt dette bordet torsdag. Dei tek med seg ein ambisiøs avtale om å avslutta krigen innen ein uke, og leverera nøye hjelpen til dei beleirade områda innan nokre dagar, og kalla på fredssamtalane som hadde falle ut i Geneve i fjor. Men så snart det blei hylla som eit gjennombrot, skjøna dei at den russiske militærkampanjen kring Aleppo og andre strategiske område ville halde. "Korleis kunne russarar få lov til å gjera det?" spurde han. ein europeisk forsvarsminister som var rasande i korridorane til det elegante Bayerischer Hof-hotell, som var full av raseri over Moskva sine manøvrar. "Utrinsministrane tek seg av ord, men vi tek oss av dei militære konsekvensane", sa han til meg i ein ikkje så subtil form. sidan møtet har minst tre sykehus og to skular i nordlege Syria vorte ramma av rakettangrep, som har drepe dusinvis av menneske - angrep som Frankrike og Tyrkia har fordømt som krigsforbrytarar. Russland har sagt at det "kategorisk avviser" beskyldningar om krigsforbrytarar i samband med bombingane av sykehus. "Russerne har alle kortene", forklarte ein vestleg forsvarsfunksjonær med ein avslagne kvick til den utvida militære nærværen til Russland i Syria sidan dei lét utbombingane i september i fjor og vendte krigsbølgen til fordel for president Bashar al-Assad. "I løpet av berre fire månader har Russland gått frå ingenting i løpet av dei siste 25 åra til å vera ein nøkkelspeler i mellomøstleg maktpolitikk med militære evner og den politiske viljen til å støtta det", forklarte ein høge rangert europeisk diplomat som var til stede på forumet. "Gulf-arabstatane ser på allierte sine og beklagar det faktum at dei ikkje utfør det same". Ein av dei klåre meldingane som resonerte i München-forumet var at den vaksande nærværen til Moskva òg var konsekvensen av fraværet til Washington. "Det skjer ikkje fordi vi manglar makt eller innverknad eller alternativ å ta i bruk", dumpa den amerikanske senatoren John McCain i avslutningsmøtet. "Nei, dette kjem til slutt ned til vår dømming og besluttsomhet", sa han, og kritiserte implicit president Barack Obamas nekting til å gjera nokon viktig militær intervensjon i Syria. "Georgia i 2008 var Act One, Ukraina Act Two, Syria Act Three", bemerket ein vestleg diplomat. Kjelder seier at nokre utanriksministrar gjorde press på å setja Aleppo på ei liste over beleirde område der bombinga måtte stoppe, så nøydige humanitariske hjelpemiddel kunne leverast. Men, strengt talt, er Aleppo ikkje beleiret enno - i motsetnad til 14 andre stader som er fullstendig eller delvis avskjede av ein eller annan av dei stridande partane i ein straffande konflikt der mat blir utstelt som krigsvåpen. "Vi måtte gje etter på dette", forklarar ein høge representant for FN. "Men om Russland og den syriske militæren omringar og avskjer den opprørar-kontrollerte aust, ville det bli sett på lista". Den europeiske utenrikspolitikkaren Federica Mogherini sa til meg at Russland ikkje fekk ein "blankcheck". Ho nevnte eit "verdeleg vendepunkt" då dei amerikanske og russiske arméane ville "koordineere og utveksle informasjon og dela ansvar" for å sikre ein meir nøyaktig målretting. Men det vert sagt at forsvarsminister Ashton Carter har motstått det. Pentagon vil unngå å gje Moskva tilgang til etterretningsoppsamling og eit løft i politisk kapital. Russiske representantar legg skuld for den økende spenningen rett på Washington og allierte. Lavrov beskylde Vesten for "uttrykkeleg provokasjon" i sin insistering på at "vi vil ikkje forhandle før volden er av". Han kalla det ein "vei til ingensteds". President Assad har no kome inn og sagt at "ett våpenhvile, om det skjer, ikkje vil seie at kvar av partane vil slutte å bruka våpen". Opposisjonsleiar Riad Hijab spurde i München kvifor "opposisjonen hadde ansvaret?" Og ikkje så lenge avtale var gjort, var det advarslingar frå Saudi-Arabia og Tyrkia om at dei kunne senda landstropp til Syria. Dette provoserte ein sterk motrekning frå den russiske statsministeren Dimitry Medvedev, som sa til Forumet at det kunne føre til "permanent krig". Meldinga frå München hang framleis i lufta. Vekseda som kjem, vil ikkje vera ei uke då historia om Syria endrar seg sakte mot ein lykkeligare slutt, eller vil det føre til eit enda verre kapittel?
"Er meldinga frå München ei melding om at kampen skal fortsette, eller vil vi i løpet av dette året gi freden ein sjanse?"