I kjernen av vanskelighetene denne uken for Labour er ein konflikt mellom mandatane. Før spenningen er løyst - på ein eller annan måte - er det sannsynleg at symptomane vil visa seg som splittingar. Jeremy Corbyn har det største mandatet til ein Labour-leiar av medlemmar og støttemenn. Han har òg den grunnsiktigaste støtten frå parlamentariske kolleger av nokon av forgjengjarane sine. Det er ein kjensle i Westminster at den fase av falsk krig mellom leiaren og dei fleste av parlamentarikarane er byrja å verta til ein reell konflikt. Det er ikkje alt ut krig, men skirmjingane har byrja. Den forutstegjande angrepet kom frå Corbyn-leiren då Ken Livingstone, som støttar ensidig kjernefysisk nedrustning, vart pålagt den multilaterale Maria Eagle, skuggforsvarsministeren, å vore medforsetar i omprøving av kvar partiet står på å fornye Trident. Livingstone blei seinare påkrevd å be om unnskyldning og hevda at han ikkje hadde nokon kjennskap til den medisinske historia til Jones. Grunnen til at sambandet nådde ein nedre nivå er at det ser ut til å vera lite appetitt for kompromiss på begge sider. Det er ein del av det som er sett i verk, og det er ein del av det som er sett i verk, som er sett i verk, og det er noko som er sett i verk, som er sett i verk, og det er noko som er sett i verk, som er sett i verk, og det er noko som er sett i verk, som er sett i verk, og det er noko som er sett i verk, som er sett i verk, og det er noko som er sett i verk, som er sett i verk, og det er noko som er sett i verk, som er sett i verk, og det er noko som er sett i verk, som er sett i verk, og det er noko som er sett i verk, som er sett i verk, og som er sett i verk, og som er sett i verk, og som er sett i verk, og som er sett i verk, og som er sett i verk, og som er sett i verk, og som er sett i verk, og som er sett i verk, og som er sett i verk, og som er sett i verk, og som er sett i verk, og som er sett i verk, og som er sett i verk, og som er sett i verk, og som er sett i verk, og som er sett i verk, og som er sett i verk, og som er sett i verk. Det som i sin tur driv fram mangelen på kompromiss er - for mangelen på eit bedre ord - ei grad av frykt og avsky på begge sider. Talinga over sommaren, under interimsleiaren Harriet Harman, om kanskje å godta nokre konservative endringar i skattekreditter, har vorte avvist, og det er George Osborne som er på bakbein og må finna ein kompromiss pålagt han av lordane - i stor grad som eit resultat av taktikk frå Labour i Oberhuset. Han ville kreve æren for å ha presset regjeringa til å avbryta kontrakta med fengslane i Saudi-Arabia - og sameinte partiet sitt rundt menneskerettene. Visjonen - i det minste på kort sikt - var at ein blanding av leiarens protesarskap og den uavspurte men forståelege truggen om å avvelje parlamentarikarar som ikkje er i kontakt med dei mer radikale medlemmane, ville føre til at mange av parlamentarpartiet ville akseptera ein flyting til venstre og ein endeleg nær samansetjing av leiar og politikk. Men nokre av dei som er nære Corbyn er frustrerte over at for mange av parlamentsmedlemane hans er viljuge til å undergrava han offentleg, og dei mistenker at desse parlamentsmedlemane faktisk prøver å destabilisera ledarskapet hans. Det var bitterheit over suspensjonen frå partiet til Corbyn sin politiske rådgjevar Andrew Fisher for å tilsynelatande ha støttet eit anna parti enn Labour - i dette tilfellet Klassekrig - etter klag frå parlamentsmedlemmar som var motstandarar av Corbyn. I staden stakk Corbyn to fingrar på høvesvinge hans opp til apparatskikkane i partiet og heldt Fisher i sitt private kontor. Ei høge representant for Arbeiderpartiet som ikkje støtta Corbyn - men var villig til å kompromissa med han og teneste under han - skildra privat handlingane hans mot Fisher som ein krigserklæring mot partiet sitt. I motsetninga til luftangrep veit Corbyn at dersom det skulle koma ein konflikt, ville han styrkja støtten til seg sjølv blant dei grassrotsmedlemmane i partiet hans som støtta han. No skremmer dette, i sin tur, nokre av parlamentsmedlemane hans. Og denne understreke truggen om å bli utskrive blei litt meir eksplisitt då Ken Livingstone sa til BBCs Sunday Politics-program "Om den lokale representanten undergraver Jeremy Corbyn, burde folk ha rett til å seia: 'Eg vil ha ein representant som reflekterer mine synspunkter'". Det burde ikkje vera eit livsløpande jobb". Døydomen til pressetungsgruppen Momentum, som skildrar seg som "et nettverk av menneske og organisasjonar som vil halda fram med energien og entusiasma til Jeremy sin (leiarskapskampanje) ", vert òg sett av nokre parlamentarikarar som eit potensielt kjøretøy som er utforma for å få dei ut av parlamentet. Frank Field har allereie sett fram sannsyn for at han vil gå av for å tvinga til endekvaletter der Corbyns kandidatar - om det skal truast med meningsmålingane - kan tape. Og når det gjeld val, så er sannsynet for at han vil gå dårleg i dei også i Westminster. Det blir ein endekvalet tidleg neste månad i Oldham, og insider seier at kanvassar tyder på at partiets støtte har falledd sidan valget. Mannen som står i sentrum av denne kampanjen - Spencer, som snart skal bli lord, Livermore - sa til World At One at alle dei grunnleggende problemane som førte til at Labour tapte i mai, er framleis på plass og vert verre - partiet er framleis bak i meningsmålingane om leiarskap og økonomi. I denne bakgrunnen, føler nokre av parlamentarikarane at dei kan seia kva dei meiner. Det som urolege ein del av dei er ikkje så mykje vinstredivering av partiet, men ein oppfattad mangel på kompetanse. I BBC-intervjuet hans på måndag, vart det følt at Corbyn gjekk i ein felle på spørsmål om hans holdning til "skyt-til-døyr" i møte med terrortrusslar. Han sa: "Eg er ikkje fornøyd med skyt-til-døyr-politikken generelt - eg trur det er ganske farlig og eg trur det ofte kan vera kontraproduktivt". Han måtte klargjere posisjonen sin på Facebook og for den nasjonale utøvande komiteen sin, og sa at han var for "proportional makt". Ein leiar med god vilje frå kollegaar ville ha fått sine representantar samla rundt han. Ian Austin, ein tidlegare Brown-hjelpar som no presiderer utdanningsutvalget til PLP, og Mike Gapes, ein Blair-medlem som no står i rammene til utlendingsutvalget til PLP, var eksplisitt samde i det britiske underhuset og gav til kjenne den kritikk dei hadde mot den nye leiaren. Det er ikkje klårt om dei 20% av parlamentsmennene som krev at det skal vera ein kamp, vil lykkes å få han avstole. Det er sannsynleg at dei vil klargjere reglane for partiet slik at han som den gjeldende leiaren automatisk vil vera på val. Så om dei nye medlemmane av partiet liknar radikalismen hans og føler at han blir angrepet av Westminster-establishmentet, kan han veljast om. Sjølv om begge sider veit at pågåande spenning er skadeleg og ikkje lett løyst, peker momentumet mot å bli reist opp. Den første perioden med nesten fredeleg sameksistens mellom ein leiar og ein parlamentarisk parti som ikkje vil ha han, er over. Ein større konflikt ser uunngåeleg ut, men kva for ein seier - eller om det blir noko som kan døma som ein avgjørende seier og ein ny avtale - er ikkje klar.
Labour har hatt ei torsk uke med leiaren Jeremy Corbyn i strid med medlemmane i parlamentet om forsvarspolitikk og ein krangle om Ken Livingstones uttala om ein skuggeminister.