Ein britisk dommar vart hindra i å gje noko som vart forventast å vera betydelege skadefordelingar mot nokon for ein alvorlig smæde på grunn av ein 11 timings påstand om at reglane i Europaparlamentet ikkje lét han gjera det. Bortsett frå i dette tilfellet, som vart høyrt den 17. mai, vart EU-trumfkortet spelt av Jane Collins, som er ein UKIP-medlem av Europaparlamentet for Yorkshire og Humber. Det må ha vore den mest usannsynlege forsvaret som London har fått i dei 124 åra sidan bygningen vart opna av dronning Victoria. Her var ein uttala motstandar av det britiske medlemskapet i EU som prøvde å sleppa unna potensielle skade ved å be om hjelp frå ein av brysselske institusjonar som ho avskyr. "Dommaren skulle i dag avgöra kva for skade ho må betale for dei dypt skadelege og totalt grunnlause påstandane", sa dei i ein felles uttale. "Men i staden blei domstolen konfrontert med den absurde ironien av at ein medlem av EU-parlamentet frå UKIP hevdar EU-suverenietet og immunitet som medlem av EU frå å gå for britske domstoler". Dei tre parlamentarikarane, Sarah Champion, John Healey og Sir Kevin Barron, som har kvarter i Rotherham, var anklagde av Jane Collins for å "kjenne alt om" 1.400 skandalen med grooming og voldtekter av unge jenter i byen og ikkje ha gjort noko for å gripe inn. På den tida var Collins utvald som kandidaten til å stå imot Sarah Champion i Rotherham ved det kommande parlamentsvalet. Ved ein tidlegare høyring i 2015 kasta Høgdomstolen av forsvaret til det juridiske teamet til UKIP at talet skulle bli behandlet som ein rutinemessig politisk kommentar og avgjorde at intensjonen hennar tydeleg hadde vore fortala. Det hadde teke eit år å få Jane Collins tilbake i retten for domaren, Mr Justice Welby, til å vurdere høgda av kostnad og skade. Han sa at han meinte det var "ufå sannsynleg" at immunitet mot å betale opp skulle bli gjeven, men han sette av rettssaken til Europa-parlamentet hadde hatt høve til å undersøkja søknaden hennar. Juridisk immunitet for europarlamentsmenn har eksistert etter europeisk lov sidan 1965, men i svært begrensne omstende. Det er lik det "parlamentariske privilegiet" som britiske parlamentararararar har, som er frie til å gjera kva som helst i tal i underhuset utan å frykta at det blir teke rettslege grep mot dei. Det som britiske parlamentarararararer seier utanfor kammaren har ingen juridisk vern i det heile. Det er no eit komité av europarlamentar i Brussel som skal ta fleire månader for å avgjera om den europeiske versjonen av "parlamentarisk privilegium" kan utvida seg til å dekka ei tale som vart gjeve på ein politisk konferanse i partiet av nokon som ville slå ein av dei som ho smekte ved det neste parlamentsvalet. Ho peikar på at Labour-partiet støttar å bli verande i EU, som tyder at alle gjeldende EU-lover og -forskrifter skal halde, inkludert den som gjev henne sjansen til å sleppa unna å betale skadeforløpet. "Det er så sært at dei er så ivrige etter at lovene i Storbritannia skal vera høgare når det passar dei, men ikkje når det passar landet", avslutta han.
Det som skjedde foran meg burde ha vore nok til å få alle som ville vere med i UKIP til å kjenne seg ute av skytinga.