To dagar seinare vert Hyundai Trajet Y264 TKP sett inn i ein garasje i Cornwall, og eiaren George seier at han er "avgjord". Eller, med ord frå resirkuleringsindustrien, at han er blitt ein avdøming. Her ligg rustne hulkar i ei kø som ventar på skrot - etter hundrevis av tusen mil med familieferie, bilsykke born, baksetesjå, vesper-rike piknikk og skolekursar. George sit i kontoret sitt utanfor den lille bybyen Doublebois i Cornwall og forklarar tålmodig makroøkonomiske styrkane som har gjort bilen min til ein bit av verdeløs metall. Han reknar med at problemet er Kina. For eit år sidan kunne George ha fått 160 pund for bilen min. Under Olympiske lekene i Beijing gjekk prisane høgt. ikkje no. "Det er eit overflod av metall over heile verda", forklarar han. Og Y264 TKP er 75% metall, sjølv om det er kløtt og kløtt av sykkeltrafikkar, portpåstegen til mor mi og, av grunner som er for kompliserte for å gå inn i, tennene til ein liten ponny. Det finst òg andre problem - kollapsen i etterspurnaden, som ikkje er overraskende, frå Ukraina, og euro-sona-recesjonen. Ein person som er innside i bransjen sa det rett og slett: "Det er ein blodig og smertefull bransje". Charles Ambrose frå den britiske motorvognmonteringsorganisasjonen MVDA sa: "I dei siste få åra har vi mista rundt 30 medlemmar, og dei har gått ut av bransjen. Dei fleste av dei er langtidsaktørar. Dei vert sparka frå alle sider". George vil føra bort den fattige lamme Y264 TKP for å bli avskjeigd i ein "autorisert behandlingsfasilitet". Det vil bli "utslitte" -- batteriet, dekkene, diesel, oljer og bremsesvekkje -- men dei vil bli omsett eller brukt som drivstoff. Batteriet vil bli reinsett, syren neutralisert, polymera skild frå blyet, og så gjer vi ein ny. Sjølvsagt kan eg gå forbi George og få litt meir, kontanter i hendene, frå nokon som er mindre respektabelt. MVDA trur at 600.000 av dei 1,7 millionar bilane som blir skrotte kvart år, rett og slett fell av den offisielle radaren, uregistrerte, utan skatt. Papirspora forsvinn i eit svart hull, eller rettare eit svart marked. Miljøfarlegheitane vert ikkje sett på det svarte markedet. Men kostnaden for å setja noko på ein deponi i Storbritannia og vanskar med å dumpa biler tyder at sjølv dei forsvinnne arbeider seg tilbake til resirkuleringssystemet. "Det er vanskeleg å vita nøyaktig kvar desse bilane går", seier Ambrose. "Vi veit at mange av dei blir rivne og delane av dei endar opp på eBay". Andre blir eksportert som helbil eller som reservedeler. Deler av bilen din kan ende opp i eit kjøretøy i Nigeria. Det er ikkje eit problem for miljøet. Det er enno ein omvinning. "Men pengane som kjem inn på denne typen svart marked er ofte involvert i kriminalitet". Så på ein eller annan måte vil nesten 95% av Y264 TKP bli resirkulert. Det britiske EU-landskapet skal nå målet om å gjenvinning av bil på 95% i år eller neste år, som EU-direktivet om utbrendne kjøretøy seier. Det er difor at plastbitane av Y264 TKP, som dei kåpehaldarane som er fylte med hårstrømmen til dottrene mine, ikkje vil gå på søpla. Ian Hetherington, generaldirektør for British Metals Recycling Association, seier: "Kapitalutgiftene for å utvikla denne typen teknologi er verkeleg høge, og det er berre lønnsomt når du produserer plast av svært høg kvalitet i slutten av den". Så det amerikanske firmaet MBA Polymers investerte 30 millionar dollar (£20 millionar) for å utvikla teknologi for å gjenvinn plast av høge kvalitet. Plasticpellettane vert så selt til produsentar. Den alarmerande sanninga er at plasttrimmen på Y264 TKP, som hunden gjorde så forferdelege ting med på vegen heim frå Skottland i 2008, kunne ende opp som ein del av ein Nespresso-kaffemaskin. Men plast, som metall, er underlagt markedsprisar. Det er den lave oljeprisen denne gongen. Så det er fuffen -- rimmepotet, møbler og noks skoen som sonen min mista i 2007. Teknisk sett er det ASR, eller residue frå ein maskin for å skille biler. Det er stor sjanse for at det går på land. Men det er òg ein sjanse for at det går gjennom ein annan nyskaping -- ein ny energi-energi-fabrikk i Oldbury, i West Midlands, der Chinook Sciences og EMR forvandlar det til elektrisitet og seljer det til nettet. Y264 TKP, fullt av minner, kjem inn i ein krossar, noko som liknar Red Giant frå New York-firmaet Hammel, eller kanskje til og med den monstrøse Hammel 1500DK som vil fortå ein bilkarrosser på rundt 20 sekunder. Deltane blir deretter skilde, ved hjelp av magnetar og flotasjonstankar for å dela opp materialet i samsvar med atomvektane. Dette er lova til skrotforhandlaren: Separasjon skapar verdi. Det finst æraleg metall: rodium, palladium og platinum, og sjeldne jordmetall, som ein gong vart kastte, men no blir plukka opp i speglar, batteri og katalysatorar. Somme kallar det "urban gruvedrift". Ein ekspert på gjenvinningsprosjektet skildra det slik: "Jernmalmminjarane tek materialet under jorda, vi tek det berre ovanfor jorda". Stølet vil sannsynlegvis gå til utlandet for å smelte. Skrap er best egnet til elektriske buehovner i staden for høgtovner, og dei mest praktiske er i Sør-Europa. Tyrkia er den foretrukne reisa. Deretter er det metamorfosa kjasset til Y264 TKP, som kanskje endå er smelt med dei siste sandkornene frå ein Norfolk-strandferie, sannsynlegast til å ende som ein liten (men eg liker å tenkja viktig) del av rammen til ein himmelskrapper i Midtøsten. Ian Hetherington legg til eit siste forslag: "Det kan endå gå tilbake til Sør-Korea. "Det kan til og med verta ein annan Hyundai".
Eg hadde ei lita bil, full av fire tenåringar, kona mi, kjæresten til ein tenåring, ein hund, og leilegheita mi, som plutseleg stoppet.