Japan kalla på ein slutt på raidet, og kalla inn den algeriske ambassadøren for å uttrykke bekymring for livene til fangane og for å be om oppdaterte opplysningar. Den britiske statsministeren David Cameron sa at han var "deprimert" over at han ikkje var fortald om raidet på forhånd. Men medan mange detaljer om korleis hendingane ved In Amenas-fabrikken har utvikla seg, er ikkje klår, passar det beslutningen Algeriet tok om å ta seg av kidnapparane med makt og ensidig med ein djupt forankra og kompromisslaus tilnærming til mot-terrorism. "Eg ville vore overraska om dei hadde reagert på ein annan måte", sa Jon Marks, ein algerisk analytikar og leiar av konsulentfirmaet Cross-border Information. "Fra det algeriske synet var angrepet... eit fornærming mot prestisjeen til det algeriske militæret som er ein svært sentral del av det algeriske verdssystemet". Arméen og regjeringane som den støttar, får mykje av legitimiteten sin av å ha vunne den militære striden mot islamistiske opprørarar på 1990-talet, under ein ond konflikt som lét så mange som 150.000 menneske døy. Algjeriske myndigheter har uttrykt viss bitterhet over at dei vart overlate til å kjempa denne konflikten på sin eigen, før mesteparten av resten av verda vart konfrontert med trugda frå islamistisk militans. Men dei er òg stolte av erfaringene sine med å kjempa mot terror, å undergrave væpna grupper og å vera offentleg motvilje til å forhandle eller betale løysepenger. "Vi seier at i møte med terror, i går som i dag og i morgon, vil det ikkje vera nokon forhandlingar, ingen utpressing, ingen slappnad i kampen mot terror", sa den algeriske kommunikasjonsministeren Mohamed Said Belaid. "Dei som trur vi vil forhandle med terroristar, er vrøvl". Konflikten på 1990-talet blei utkjempa i nordlege Algerie. I dei siste åra har væpne grupper blitt meir aktive i den store sørlege øydemarka i Algerie og i dei nabolande statane i Sahel. Dei har gjennomført kidnappingar, hovudsakleg utanfor Algerie, og har aldri gjort store angrep på olje- og gassinstalla, som lenge har vore ryggraden i den algeriske økonomien. "Dei kjenner Mokhtar Belmokhtar og gjengen hans veldig godt, og dei veit veldig godt at dette er menneske som er svært dyktige på å operere i Sahara", sa Jon Marks, med referanse til meldingar om at algerarane greidde inn når nokre av kidnapparane og gissarane prøvde å forlate anlegget. "Vestlege regjeringar har den overherskjande oppfatninga at dei har ei plikt til å ta vare på gisslane", la han til. "Men i oppfatninga til dei som held styr på operasjonen, så var det veldig viktig at du må ta deg av terroristar og ikkje la dette skje". Cameron sa at den algeriske statsministeren hadde sagt til han at militæret hadde "dømd at det var ein umiddelbar trussel mot livene til gisslane og hadde følt seg forplikta til å svara". Det er ein av dei største utfallene av den britiske terrorismen, og det er ein av dei største utfallene av den britiske terrorismen. "Algeriet er ikkje eit land som vil føle seg komfortabel med å stole på utenlandske sikkerhetsstyrkar for å hjelpa til med å frigjøre gisslane, og det er på grunn av denne dypfeste kjensla om at det ikkje burde vera nokon utenlandsk militær tilstedeværelse i landet", sa Robert Parks, direktør for Center for North African Studies i Algeria. "Dette går tilbake til gamle prinsipp frå før uavhengigheit om ikkje-innblanding. Algjerarar er svært følsomme når det gjeld nasjonale suverænitet. Så det var ganske klart frå byrjinga at dette skulle løyst av Algjerarar". Algjeria var opp mot internasjonal inngrep mot islamistiske militante i nordlege Mali, men då Frankrike - den tidlege kolonialmakt i Mali og Algerie - greip inn i forrige uke, gjekk Algeria med på å opna luftrommet sitt. Men eit angrep på Algjerisk jord var eit anna emne. Det faktum at målet for angrepet var eit gassanlegg som delvis var drivet av utlendske selskap, kan ha gjort Algerie særleg ivrig etter å takle problemet på sine eigne vilkår. Ideen om at den algeriske eliten og dei utlendske allierte deira kan vera hovudytta av store olje- og gasprofitar er ein vanlig klage blant algerane. "Det er viktig for [maktene] å visa ein innenlandsk publikum at dei ikkje er forplikta til det internasjonale samfunnet, at dei faktisk kontrollerer eigne kolvattressursane sine - at dei ikkje berre er ei marionettregjering", sa Mr. Parks.
Det algeriske militæret greip inn mot kidnapparar på ein gassanlegg i Sahara, og det kom tilsynelatande som ei overrasking for dei utlendinge regjeringane som hadde borgarar som gissel.