Den ultimate barndomstennisdrømmen hadde vorte realisert i ein perfekt trekning - ein Wimbledon-wildcard som førte til den britiske tenåringen å møta den legendariske Martina Navratilova på Centre Court. Det var 1994 og det skulle vera ni gonger mester Navratilova sin avskjedsstilling i singlar på All England Club. Taylor, som var 19 år gamal, gjekk støtt opp i rangeringa, hadde nettopp slått ein av dei 50 beste i Eastbourne og hadde normalt fått den uforstyrrande støtten frå heimepublikken. Men å øydeleggja ein legendarisk dag hadde ikkje gått så bra. "Når vi kom ut, gav dei henne ein stående ovasjon for det som såg ut til å vera evig, så eg stod ved nettet som ein donut og venta på henne", sa Taylor, som no er Claire Shepherd etter at ho gifta seg med Dean i 2013, til BBC Sport. "Det slutta ikkje; det var utruleg. "Det er berre ein liten sorg at høgtpunktet i karrieren min var å tape ein kamp. Eg liker det ikkje, men det var Martina på Centre Court". No er Shepherd, 42, en tennissportrett, som er svært forelsket i denne sporten og er en fast besøkande på SW19, etter å ha vore avhengig lenge før ho blei Oxfordshire-distriktsmester i 10 år. Ho pleidde å gå til All England Club med tennissjuke faren sin Phil og bli med i kø for å få billetter, så det var "veldig rart" å stå på showpiece-banen for millionar som såg på TV. "Vi hadde stått i kø mange gonger for å sjå Martina, så det var fantastisk å få spele med henne", la den tidlege britiske nummer to til. "Mitt første tanke var: 'Wow, det er fantastisk.' Så var det: 'Nei, det er ein forferdelig remis.' " Uskylda frå ungdommen hjalp absolutt til å takle det å møta ein av dei største spelarane som nokon gong har teke i ei raket. Ho var kanskje 37 år gamal, men ho var nummer fire i verda og var en dominerande kraft på All England-graset, som i praksis var hennar heime. "Eg var litt blasé", forklarte Shepherd. "I 19 år har du ei viss grad av naivitet og vil berre gå vidare og gjera det. Du spelar berre ballen; det spelar ingen rolle kven som er på den andre enden. "Eg tenkte ikkje: 'Eg skal vinna, det er greit.' Det er vanskeleg å ha den framstiginga når du respekterer nokon så mykje. Men eg tenkte ikkje: 'Eg skal bli absolutt hamra.' "Eg var godt klar over kor utrolig god Martina var. Eg ville ha hatt mange ting som fall i min favør, men det var alltid den sjansen. "Eg visste at eg spelte godt; eg hadde vunne mange kamper og slått Shaun Stafford, som var topp 50 i verda, i oppbygginga. Det var ikkje naudsynt å bekymra seg for kva ho gjorde". Shepherd streva med å slå seg til ro tidleg og gjekk 5-1 i det første settet. Men ho vann fire av dei neste sju kampane. "Eg var på topp 3-2 i den andre fordi eg bryt henne", sa ho. "Men ho gjekk opp i gear og det var det som var slutten på det". Navratilova vann den første omgangen 6-2 6-3 og gjekk til finalen før ho tapte mot spanjalen Conchita Martinez. Det var ikkje heilt den siste singelopptreden til legenden på Wimbledon, ettersom ein wildcard gav henne sjansen til å koma tilbake i 2004, då ho nådde til andre omgangen. For Shepherd var det at det var tilbake til undertouren då ho freista å byggja på den vellykkede karrieren sin på juniornivå, som verkeleg kom i gang på nasjonalt nivå rundt 16 år. Det var då Taylor byrja å høste fruktene av ei angrepande filosofi, ein tilnærming som fekk henne til å bli den nasjonale juniorkjempen i 18 år. "Faren min oppmuntra meg alltid til å spela aggressiv tennis og ta mine skudd", sa Shepherd, som no er coach for juniorar på Virgin Active i Chiswick, vest for London. "Han sa at det ville ta ei lita stund for at fleire bollar skulle landa inn enn ut, og det byrja å skje". Ho heldt fram, og kom seg fram mot dei beste 150 i verda, spelte singlar på Wimbledon to gonger til, blei nummer to i Storbritannia, og vann fleire titlar i den lågare klasse. "Det var verkeleg vanskeleg. Eg elska å spela og var alltid så positiv. Eg følte meg tapt, men eg kasta meg inn i treninga". Ho måtte gje opp den andre karrieren sin for ei tid for å oppdra dei to små borna sine etter at ho skilde seg. Harry er no 16 år og Matthew er 13 år, og sjølv om dei begge er sportslige, er dei ikkje besette av tennis. Det er dei beste juniorane på den vestre arbeidsplassen i London som får nytte av kompetansen hennar. Shepherd måtte venta til det vart mørkt for å få høytetid fordi juniorar var langt ned på prioritetslista. Det har endra seg i dei siste åra og britisk tennis, med Andy Murray og Johanna Konta som leier, har ein boomperiod. "I 2012 arbeidde eg for LTA ei stund og gjekk på før kamper for å gjera demonstrasjonar på korten", sa ho. "Alle emosjonane kom tilbake. "Folk har drømmer, men ikkje alle får leve dei. Eg levde det og då eg gjekk ut, gråt eg. Barna såg på meg og tenkte: 'Kvifor gråt ho?'" Men det stående øyeblikket i 1994 er eit ikkje-tennis-moment. "Det som gjorde dagen så fin, var at Martina etter kampen og intervjua snakka med mamma og pappa, som fekk lov til å sitja på pressekonferansen", minns Shepherd. "Det var det mest imponerande for ei av hennar høge å gjera det. Det betydde så mykje for mamma og pappa. "Ho trengde ikkje å gjera det. Eg var ikkje ein gong der, så det var ikkje for å vise fram; ho er berre ein ekte fin person, og ein fantastisk tennisspill".
Å føle seg som ein "doughnut" medan ho venta på den største dagen i karrieren hennar ikkje var noko Claire Taylor hadde tenkt.