Dei seks "astronautane" i lysblå jumpe-draktar og til og med kirurgiske masker, vart paradert framfor mange TV-kamera og hovud av journalistar på ein pressekonferanse før dei kom inn på sitt simulerte romfartøy. Mellom dei lange reina av VIP-menn ved pressekonferansen var høge representantar frå USA, Kina og EU. Om det som nokre eksperter trur er hovudmålet med Mars 500-eksperimentet å publisera konseptet om menneskelege flyging til den røde planeten, så har det sikkert lukkast over alle forventingar. "Eg er veldig glad for å vera ein del av dette prosjektet", sa Diego Urbina, den kolumbiansk-italianske og mest ekstroverte medlemmen av besetningen. "Det vil gjera folk meir vitne om romflyging, så forhåpentlegvis om nokre år vil det vera ein ekte flyging til Mars". Han innrømma at Elton John hadde vore inspirasjonen hans. "Eg veit ikkje om du kjenner den låten Rocket Man", spurde han. "Eg vil ha ei framtid som den - der folk ofte går ut i rommet og jobbar der, og det vil vera svært vanleg". I møte med mediene i verda snakka heile laget med tryggheit om sjansane for at eksperimentet skulle bli vellukka - med andre ord at ingen ville bryta under stresset av å ha vore långe i slike klaustrofobiske og bisarre omstende og kreve å bli slept ut. "Målet er at vi alle seks skal vera her i 520 dagar", sa den franske mannskapet-medlemmen Romain Charles som tok med seg gitar inn i klumpen av brune og sølvfarga metallrør som skal vera heime til november 2011. Etter pressekonferansen forsvann dei seks mannskapen, og ein time seinare kom dei opp igjen ved inngangslupa til det simulerte romfartøyet, der dei gjorde ei anna høgtåttande framføring for mediene. Til slutt, med kyssar og vinga til kona, kjæra og slektning, gjekk dei opp trappane og gjennom inngangslupa. Kva skal dei tenke på når dei sit inne i sitebåka sine i nordvestlege Moskva der det er varmt solskinn og blomster blomstrar? Det finst ikkje noko moro i å bryta av og fly gjennom rommet. Det finst ikkje eit vindu der ein kan sjå jorda krympa seg bort. Og ingen forventing om å nå ei ny verd meir enn femti millionar kilometer unna. I staden er det stille trygge, forfekte luft og mat i setebåka. Og over alt er det kamera som overvåker kvar einskild bevegelse, på leit etter teikn på psykisk kollaps. Dei har berre ein ting å seie: dei spelar ein rolle i historia av romfunn. At dei lykkes i dette eksperimentet, vil føre til at eit menneskeleg flygingsfartøy til Mars blir bygd opp. Og romfaklærarar trur at det vil ta 25 år å fullføre det første flyet, om det er politisk og økonomisk vilje i dei land som har avanserte romprogram.
Det var all skodespelet rundt ein skithua.