For å få folk til å snakke og bryte stigma, har veldedighetsorgan lansert Time to Talk Day på torsdag. Her deler åtte menneske erfaringene sine. Diagnos: Depresjon, angst og lidelse av lidelse Eg har lidd med det sidan eg var ein liten jente, og eg har alltid vore stolt av kor godt eg kunne dykke ned sjukdomen min. Eg ville lygne for vennane mine på skulen og fortelje at eg var på ferie, medan eg faktisk var ein pasient. Viss eg ikkje var sozial, ville venene mine seie at eg var i "dødstilstand". Det gjorde meg veldig isolerert. Dei er ikkje lenger venene mine, dei er kun kjendisar. Det har påført meg varige skade, og det vil seie at eg alltid prøver å late som om eg er frisk. Folk må forstå at det fins eit spektrum av følelser - det er greit å vere lykkelig, og det er greit å vere sorgfull. Diagnosen: Borderline personlegdomsforstyrring I det verste var eg veldig ubehageleg og sårende. For foreldra mine var det som å ha ein svindel i hjemmet. kvar gong eg hadde ein dårleg dag, trudde han at eg ville ta livet av meg eller skade nokon. Eg trur han var redd for kva det ville seie å ha ein barn som var syk for resten av livet. Det gjorde at eg følte meg veldig støtta, som om han ikkje ville akseptera meg, så eg flytta ut. Det tok tre år for meg å gjere forholdet vårt friskare, og det tok meg tre år for at eg skulle sjå at det var blitt vanskelegare og litt betre for han å sjå at eg kunne få det bedre. Eg ville vore i stand til å vere der og snakke med meg, i staden for å behandle meg som ein byrde. Diagnosen: Depresjon og angst Min partner - og første kjærleik - arbeidde i Frankrike. Eg hadde slitt med avstand og tanken på meg hadde byrja å vrime. Ho visste om historia mi, men ho trudde det var i fortiden. Ei uke før eg skulle flyge ut for å sjå henne, braut ho opp med meg over Skype. Eg skulda meg sjølv for skilnaden, og byrja å tenke at eg aldri kunne få eit forhold. Familien og venene mine støtta meg mykje, så det var vanskeleg å ikkje få støtte frå nokon eg elska. Eg har freista å forklare angsten min til henne i eit brev og ein e-post, men ho har ikkje svara. Eg er veldig heldig som har ein ny partner no. Ho finn det verkeleg vanskeleg å forstå dei problemane mine, men ho har lest om angsten. Det handlar om å vere der for å lytte - ikkje å dømme. Diagnos: Bipolar liding Eg hadde eit temperament, var ukontrollerbar, men, i ei lang stund, trudde eg det var meg sjølv. Alle slektskapene mine i det siste har gått i oppløysing. Det har vore eit mareritt. Du vert sett på på ein annan måte enn ein "normal" person. kvar argumentasjon er: "Taker du medisinar?" "Du er ein nørd". Det er verkeleg vanskelge å forklare kva som skjer i hovudet ditt. Diagnosen: OCD (obsessiv lidelse) før, og no depresjon og angst Eg valde å ikkje fortelje dei om problemet mitt fordi eg ikkje ville at det skulle verta eit problem. Jobben var stressande, og eg blei sagt meg unna. Men då eg kom tilbake og fortalte dei, visste ingen kva dei skulle gjera. Eg fekk sparken fordi jobben min ikkje var i samsvar med reglane. Men det var diskriminering, og dei slapp av med det. Det nye jobben var ein totalt annleis opplevelse. Eg fortalde det til dei, og til og med dei eldste herrane kom med ei oppfordring til å snakke. Det høyrast litt dumt ut, men dei var verkeleg snille med det. Diagnosen: Depresjon og angst. Eg hadde vanskar med å snakke om det, og det skapte ein mengde spenning. Eg og kona mi enda opp med å kråka om små ting som kva salat å ha til middag. Det skjedde på eit augeblink, og eg gråt i fleire timar og endeleg vart fysisk sliten. For henne var det som å vere gripne av ein sterk storm, og alt ho kunne gjera var å gjere seg trygg, og vere roleg. Det er så vanskeleg å leve med nokon som var mentalt syk. Det var det som var mest vanskelge av meg. Det einaste dei kunne gjere var å fortsette å vere der, og fortsette å vere i det heile tida. Diagnosen: Depresjon Eg skilde meg frå kona mi på grunn av psykiske plager. Etter det, sa venene at eg var nede på grunn av skilsmissen min - og det var det òg, men det var også på grunn av den psykiske helsa mi. Eg fann det svært vanskeleg å sette meg ned og fortelje dei alt dette. Du ville utsette ein del av deg sjølv. Då eg opna meg for ein ven, sa ho: "Kva er det du er deprimert over?" Eg har sagt mange løyger gjennom åra for å forklare mi fravik - magesmerter eller bilen min har gått i stykker. Nyleg sa eg til ein ven at eg ikkje ville koma ut på grunn av mitt sinn. Han sende meg ein sms og sa: "Takk for at du sa det. Eg vil vera der når du treng meg. Mann huggar". Tålmodighet er godt. Diagnosen: Bipolar type to og Borderline personlegdomsforstyrrelse Eg heldt det løynt i ei lang tid fordi eg var redd for korleis venene mine ville reagera. Nokre støtta meg, andre la til å klandra meg og sa at det var min skuld. Eg ville vere frisk nok. Eg var verkeleg opprømt, fordi det hadde teke så lang tid å hente mot. Eg vart plutseleg samla. Det var tre år sidan eg opna for representanten, og denne gongen var det verkeleg annleis. Modenhet og utdanning er det som gjer skilnaden. Det er viktig å forstå at den mentale helsa for kvar og ein er forskjellig. Om du vil hjelpa, må du spørje personen om korleis du kan hjelpa. ikkje bli redd for å snakke om det. Vi er ikkje ute etter ein terapeut, vi er ute etter ein ven. Og om du er den som åpner opp, forvent at folk blir opprømt eller sjokkert. Dei reagerer slik fordi dei er interessert. Helsemessige organisasjonar kallar det Time to Talk Day torsdag, i eit forsøk på å få folk over heile England til å snakke om psykiske problemer og bryte stigmatiseringane. Til saman med ein stor diskusjon i skular, universitet, styresmakter, regjeringar og på sosiale medier har det blitt publisert funn frå ei undersøking av 2000 vaksne som har ein rekke psykiske problem. Av dei: Sue Baker, direktør for organisatorane Time to Change, sa: "Det er gjort framgang i å forbetra holdningar og redusere diskriminering på nokre viktige områder av livet, men for mange av oss blir framleis sett å kjenne oss isolerte, skamfulle og verdeløse av reaksjonane til andre. "Den gode nyheten er at det å vera åpen om psykisk helse og villig til å lytte, kan gjera ein positiv forskjell og potensielt endra liv".
Stigma rundt psykiske helseproblemer kan ha ein øydeleg innverknad på livet til menneske, viser ein undersøking, som ofte etterlater seg ei rekkje skilnad, avbrot i venskap og tap av jobb.