Det var i 2003, og Mr Warrillow, som var ein 28-åring, som var ein reklameleiar, ville verkeleg skifte karriere. Han ville opprette ein eigen gin-destillerie. Så han kontaktar Mr Rolls, ein veteran i gin-industrien, og han er 18 år eldre enn han, for å få råd. Mr Rolls, som hadde dyrka Plymouth Gin, gjekk med på å vere ein kaffivenner i sentrum av London. Men i staden for å skipa eit nytt selskap for gin, bestemte dei seg for å oppretta eit førsteklasses merkevarum av tonic vann. "Språket gjekk raskt frå gin til tonic vatn", fortel den 57-årige Rolls seg om det første møtet: "Og det var eit stort økning i mengda av premium gins, men når det gjaldt tonic vatn som du la til, hadde du i det store og store berre to utval - den ledende i markedet [Schweppes], eller supermarkedets eige merkevarumerk. Vi bestemte oss for å lansera eit førsteklasses tonic-vatn, med alle naturlege ingredienser". Men var nokon av dei redde for å gå inn i ei forretningsdygn med nokon dei ikkje verkeleg kjende? "Ikke det", seier Mr. Rolls. "Eg kunne sjå at Tim var energisk, men ganske moden og fast besluttsom. Han var akkurat den rette typen person". Mr. Warrillow, 39, legg til: "Det var veldig ope frå dei første møtene våre at vi synte å forstå kvarandre". Og så vart selskapet deira, Fever-Tree, fødd. Han er oppkalla etter den vanleggjorte termen for kinchona-treet, som av bark blir produsert kinin, det naturlege antidotumet og kjernen i tonisk vann. Men medan det tok Mr Rolls og Mr Warrillow berre nokre timar å velja å gå i forretning saman, tok det dei 18 månader å finna ei oppskrift dei var glade i. I forsøket på å utforma oppskriften sin, fløy dei til Demokratiske republikken Kongo for å skaffa kinin av medisinsk kvalitet frå ein plantasjon, og leidde plantekjåarar for å hjelpa dei med å finna andre aromer, som for eksempel ein bitter appelsin som blir dyrka i Tanzania. "Målet var å behandle lanseringen som eit premium-drykselskap ville gjera - i første instans prøva å få Fever-Tree til å fyllast med dei beste hotellbarane og restaurantane. "Dette er ein fin måte å byggja rykte på, prestisje og munnleg omtale på. Og det handla om skogskinnet - vi gjekk til dei mest eksklusivt hotell og restauranter i sentrum av London, og fekk dei til å smaka på det toniske vatnet vårt mot konkurransen". Med slike anlegg som raskt kom til, fekk selskapet det som det kallar det viktigaste av seg - den luksuriøse britiske supermarknadsgruppen Waitrose ringte og sa at han ville byrja å selge Fever-Tree. "Tim trudde dette var ein heilt normal utvikling, men eg måtte halda på å fortelja han at det er uvanleg at ein supermarkedssamfunn jagar deg. "Men kjøparen var utrolig begeistrar, og berre nokre veker etter at Waitrose byrja å selja oss, ringte ho og sa at vi hadde ein suksess". Med andre supermarketa i Storbritannia som raskt følgde etter, følgde eksport, og London-baserte Fever-Tree er no tilgjengeleg i 50 ulike land. Det har òg introdusert andre produkter, som ein redusert kalori - men likevel all naturleg - tonisk vatn, ingefærøl og limonade. Alle er produsert for det under kontrakt av eit selskap i sørvest England. Fever-Tree seljer no 65 millionar flaskar per år på tvers av sortimentet sitt, og sysselsetter 70 menneske, men Mr Rolls seier at han framleis har eit betydeleg vekstpotensiaal. Han pekar på, til dømes, at han for tida har berre ein "singelsiffert prosentandel" av det britiske tonic-vatn-markedet. Men til tross for all den framleis suksessen til Fever-Tree, har det vore nokon problem på vegen? Mr Rolls seier: "Det var nokre flaskehalsar i produksjonen i dei første dagane... men kanskje det største som eg angrar er at eg ikkje sette inn alle pengane for å få Fever-Tree i gang. "I det store og store trengte vi om lag ein million pund for å få selskapet til å starta, og sette på eit lite road show rundt i City of London. Det einaste som gjorde var å trilla oss, og eg enda opp med å sette inn halvparten av pengane likevel. Viss du spør om eit feil, så var det det". Men det er med fordelen av at du ser tilbake. Det finst nokre utrolege risikotakarar der ute, men det appellerer ikkje til meg personleg. Og investorane våre har vore veldig gode. " Men kranglar dei to menn nok? Rolls, som nyleg vart viseformann etter å ha overgjeve hovuddirektøren til Warrillow, seier: "Vi er sjølvsagt i strid med kvarandre, men det handlar berre om små ting, ikkje store saker. Og når det skjer, seier vi til den andre: 'Om du har den kjensla, så gjer det.'" Warrillow tilfører: "For å gje høve for strategi, veiar til markedet og finansiering, meiner eg ikkje vi har hatt ein større uenighet nokon gong. "Solange de har respekt for kvarandre kan de gå langt attende i handelen med to hovud i staden for éin".
Då Charles Rolls og Tim Warrillow bestemte seg for å starta ei bedrift saman var det første gong dei møtte hverandre.