Men fokus på menneskaffæret - og sjokk og sorg som angrepet inspirerte - kan ikkje dykke ned det faktum at det òg finst store spørsmål om grovt verket og svaret som ligg uansvarte. Ein set frå spørsmål er om Frankrike kunne ha oppdaga ei så stor komplott. Etter angrepet i Storbritannia, er det ofte spørsmål om "intelligensfeller". Det er ein del av grunnleggjarane til å gå til Paris, som er ein av dei største terrororganisasjonane i verden. Det er ein del av grunnleggjarane til å gå til Paris, som er ein av dei største terrororganisasjonane i verden. Myndighetene seier at dei har 11 000 ekstremistar på radaren sin. Det er ei utfordring for alle sikkerhetsstyrkar å finne ut kven som skal følgjast. Problemet med å reise inn og inn i Schengen-området i Europa er ei ekstra utfordring, saman med den svåre informasjonsutvekslinga mellom landa. Frå byrjinga var det klårt at det var eit svært organisert og sofistikert verv - ikkje arbeidet til såkalla "same aktørar", men ein gruppe som arbeidde saman. Abaaoud kan ha vore leiaren, men det er ikkje klårt om det var meir tilsyn og rettleiing frå toppen av IS. I midten av 1990-talet, var det eit par angrep som riste Paris med bomber på undergrunnen. Dei var knytte til algeriske grupper som ofte strekte seg til Storbritannia. Med figure som Abu Qatada og Abu Hamza som radikaliserte og forkynte, døypte franskmennene den britiske hovudstaden "Londonistan" og rev den for å tilby ein trygg tilflukt så lenge ingen vold blei rettast i den. Frankrike sende spionar undercover for å prøve å trenge inn i gruppene i Storbritannia og presset for meir handling. Britiske embetsmenn skjøna berre faren etter 9/11 og byrja å handla sein. Samstundes klarte Frankrike å unngå store angrep i dei åra, samstundes med at London og Madrid vart ramma. Men samstundes var mangelen på integrasjon og kjensla av avgrening og misnøye i nokre delar av det store muslimske samfunnet i Frankrike òg ein bekymring for sikkerhetsfullsynde. Den franske tradisjonen for sekularisme og integrasjon er ofte i kontrast til det som ein før trudde var britisk multikulturalisme, men begge land har hatt sine eigne utfordringar. Komsten av den syriske konflikten dreiv problemet til eit nytt nivå. Tallet på angrep gjekk opp før Paris - med skytingar i Toulouse og knivstengingar før i år, då omfanget av trugsmålet vart synleg med drapana på Charlie Hebdo og no desse grovskapane. Bruk av det nabolande Belgia som base er ei anna utfordring. Den belgiske staten er svakare, dei sikkerhetsstyrkane har mindre erfaring. Dette understreker det bredere problemet at den franske tryggleikssituasjonen ikkje kan skiljast frå utfordringa i Europa - særleg når det gjeld grensekontroll som gjer det mogleg for jihadistar og våpen. Å stenge desse manglane er nå blitt ein av dei største prioriteringane for den franske regjeringa. Vi vil òg sjå at alle tryggleiks- og etterlysningsorganane deler informasjon for å prøve å jakta på spor. Alle tryggleiksorganane i Europa er i gang. Dei lurer alle på om dette var eit nettverk eller om det er fleire. Dei vil sjå på dei som har gått til Syria og kome tilbake. IS har vore under press på jorda i Irak og Syria med tyngre luftangrep og press frå kurdar og andre på jorda. Det kan gjera det vanskelegare for gruppen å organisere seg, men det kan òg føre til at dei driv vidare med såkalla asymmetriske angrep i form av terrorisme.
Det vart applaus for dei franske sikkerhetsstyrkane og politiet i nasjonalforsamlingen torsdag, då det vart kunngjort at dei hadde fanga - og drepe - planleggaren av angrepet i Paris, Abdelhamid Abaaoud.