Om lag 30 peruanske og brasilianske rallybilførarar gjorde akkurat det for å markera eit nytt strekk av ein veg som knyter saman dei to nasjonane. Dei to landa har historisk hatt den figurative ryggen til kvarandre med den delte grensa gjennom Amazonas-regnskogen, men prøver no å skapa sterkere band. Dei gjekk deretter ned i Amazonasregnskogen i Madre de Dios, grenseområdet som grensar til Brasil og Bolivia. Løpet på rundt 2.200 km (1367 miles) involverte ein kort pause for å kryssa ein elv med ferge, ettersom ei nøkkelbro enno ikkje er ferdig. Konkurrentane heldt deretter fram til Inapari på grensa, som først blei nådd av den peruanske profesjonelle rallybilføraren Nicolas Fuchs. "Vegen har ikkje berre kurver, ho har store fall, stader der du gjer ein feil, du døyr", sa Luiz Facco, ein brasiliansk sjåfør som kjørte saman med kona og medføraren Cristina, til BBC på hovudplassen i Cusco. Bortsett frå å vera eit symbol på den søramerikanske integrasjonen, vil vegforbindinga òg styrkja - potensielt enorm - handelen med Asia. Kina har allereie erstatta USA som den største handelspartneren til Brasil. Med denne vegen vil Brasil til slutt ha asfaltert tilgang til fem peruanske hamner som vender mot Stillehavet. Peru er strategisk sett mellom to av dei største framvoksande økonomiane i verda - Kina i vest og Brasil i aust. "Denne vegen er ein drøm", seier Miguel Vega, president for Peru-Brasilien-handelskammaren. "Som vi seier i fotball, dominerer midtbanen. Denne vegen vil setja Peru i midten mellom Asia og Sør-Amerika". Men vegen viser seg òg å vera eit mareritt for miljøaktivistar. "Å asfaltera vegen i seg sjølv gjer ikkje noko skade", seier Rob Williams, forskarkoordinator i Peru for Frankfurt Zoological Society. "Det er dei sekundære vegane som kjem ut av hovudvegen i ein fiskekostmønster som gjer skade. Dei fortset å fragmentera Amazonas til heile streken langs interoceaniske motorveien er avskogd". Madre de Dios, som av vitskapsmenn blir sett på som det mest biologisk mangfaldige hjørnet i Amazonas-regnskogen, er delt i to av vegen. Der Andesfjellane møter Amazonas, går den interoceanske motorveien rett gjennom byen Quince Mil. På hovudplassen er det ei statue av ein gammal mann som søkjer etter gull. "Alt veit korleis ein finn gull her, men i dag kjem gruvarbeinar med tungt maskineri og kvikksølv", seier Ozwaldo Escobar, ein innbyggar i Quince Mil. "Dei forurensar vatnet vårt, drep fisken og øydelegg skogen. Ein ung mann, kjent som Renzo, fortalde til BBC at han får besøk ukentlig frå ein kjøpar i Lima som betaler 108 peruviske solar ($38,97) per gram for den ædelmetallen. Mat og andre forsyningar vert selt bak av lastbilar som går forbi, og motorsykkelverkstader gjer ein bråkande handel midt i det konstante tråda av bensin-brennande generatorar. Nokre av desse gullrush-settingane er så nye at dei er kjende som 108 og 115 kilometer, som markerer avstanden frå Cusco. På krysningar langs vegen viser regjeringa plakatar som viser kor forferdig vegen var ein gong, og korleis han ser ut i dag, med meldingar som: Før: Øydeleggingar; No: Optimisme. Men vegen er ikkje berre ment å stimulera handelen, men òg migrasjonen. Over 200 menneske dagleg kjem frå Andesfjellet til Amazonas, og det er estimert at det er 30.000 menneske som lever av ulovleg gullgruving, seier Juan Carlos Navarro frå Caritas, ein romersk-katolsk veldedighetsorganisasjon som har sitt sete i Puerto Maldonado, hovudstaden i Madre de Dios. "Statsinstitusjonane er rett og slett for svake til å kontrollere det", sa Navarro. "Lokale styresmakter har beinga sentralstyret om å erklære ein miljøutfordring i regionen", la han til. "Mynere enn utviklingsarbeid, har vegen ført oss til problemer", seier Luis Aguirre, berre ein månad etter han tok den nye jobben som guvernør i Madre de Dios. "Han skulle ha ført til framgang, men i staden har han ført til meir kriminalitet, meir narkotikaavheng, meir avskoging, meir økosøkande og meir ukontrollert migrasjon". Det ser ut til å vera ein pessimistisk vurdering som er i strid med triumfallet til den peruanske presidenten Alan Garcia. Han har kalla dei fem åra som er tilbrakt på å byggja den 2,589 km lange vegen som menneskeleg triumf over natur og avstand. På det siste steget går rally-billøpet gjennom den søvnde grensebyen Inapari der spent gutar og fedrane deira strekker seg langs vegen, med mobilkamera som er klare til å ta ein bilete. Suleyde Ochoa forlét Inapari for 23 år sidan. No gift med ein iransk mann og med to døtre, er ho tilbake for å setja opp ein restaurant ved vegen. "Før var vegen så vond at det tok ei veke å koma til Puerto Maldonado", sa ho til BBC. "No tar det ikkje meir enn tre timar å ta reisa". "Eg ser ein reell framtid her, og det er difor eg har kome tilbake med familien min".
Kven kan feira opphavet til ein veg, som ikkje er å kappseila bil på den?