Det var eit forpliktelse som i dei nesten ti åra som Harper var statsminister, hadde sett Canada, som i regionen lenge var sett på som ein ærleg, men mindre viktig, meklar i den arabisk-israelske konflikten, flytta seg sterkt og utvilsomt til den israelske sida. Det er ein av dei største problemane som har vore i Irak, og det er at det har vore ein stor konflikt mellom dei to, og det er ein av dei største problemane som har vore i Irak, og det er at det har vore ein stor konflikt mellom dei to, og det er ein av dei største problemane som har vore i Irak. Tidlegare i valet lova Trudeau Canada å ta imot 25.000 flyktningar med ein gong, og han forsto korleis veljarane hadde det då han sa: "Kanadiarane skjønar det. Det handlar om å gjera det rette, å leve opp til dei verdiane vi elskar i dette landet". Og om det var eit sving i dette valet, så var det kanskje ein debatt i provinsen Quebec, på fransk, om niqab (beina). Harper hadde motsetta seg viljen til ei ny kanadisk borgar å ha på seg niqab under sverdet, og han tok til og med saken til Høyesterett, der han tapte. Men han heldt fast på at niqab truar det kanadiske samfunnet. "De fleste kanadiarar trur det er støytande at nokon skjuler identiteten sin akkurat då dei forpliktar seg til å bli med i den kanadiske familien", sa han. Trudeau på den andre sida argumenterte: "Det er ope at han spelar svært skumle og farlege spel, og set canadiarane mot kvarandre for eit smalt politisk mål". Trudeau var òg av den synslag at Canada burde trekkje ut kampflyet sitt frå bombekampanjen mot den såkalla Islamske staten. Men i ein dyktig handling som viste at han ikkje var ein pasifist lovde han å sette til mer soldater for å trene opp irakiske og kurdiske bakkroppsstyrker til å kjempa mot jihadistane, og samstundes at han sa at det var tid for å lova Canada å gå til luftkrig. På Iran, der Harper-regjeringa hadde sett kold på kjernefysiska avtalen og endurtekst støtten til Israel, tok Trudeau ein nyansert posisjon, og velkomna ein "betydande avtale" og stadfesta "vigd av ein diplomatisk løysing samtidig som Iran ikkje kan byggja eit kjernefysisk våpen". På kvar stor sak i Midtøsten gav Trudeau ein ny oppfatting. Det er ikkje eit lite ironisk faktum at medan dei tvingande debattane om leiarane hadde fått lite oppmerksomhet på Midtøsten, kunne det ha vore ein akilleshæl for Stephen Harper under valkampanjen. Kor den nye statsministeren i Canada svarar vil vera ein klar indikasjon på kor viktig ei omstilling av Midtøsten-politikken regjeringa hans er klar til å gjennomføre.
Då Stephen Harper spelte siste pianoakkoorden til Beatles-låta "Hey Jude" på ein privat middag for Benjamin Netanyahu i Jerusalem i fjor understrekte han, på eit litt merkeleg vis, sin totale forpliktelse til den israelske leiaren.