Etter den beste delen av eit århundre med bruk, har den tradisjonelle stålpylonen blitt oppdatert. "T-pylonen" er kortere, og står på rundt 120 fot (36 m); dei gamle stålgigantane er vanlegvis 165 fot (50 m). I staden for å vera festd til tre armer, blir det brukt ein diamantarrangemang for å bera kablene av i ein arm i eit mykje mindre rom. Hver arm må bera 60 tonn. Med berre åtte hovudkomponentar pluss bultar, er det enklare å reisa og installera - det tok ein dag i staden for ei veke. Disse nye låga karbon-energiforsyningane kjem frå ulike geografiske plasseringar til den tradisjonelle ringen av kolkraftproduksjon i sentrale England. Denne testlinjen vil ikkje bli tilknytta til resten av elnettet, men vert brukt til å trene personale og entreprenørar. T-Pylon-designet vart vedteken etter ein internasjonal konkurranse som blei halde av National Grid i 2011, som blei vunnen av det danske selskapet Bystrup. Påstanden er at desse pylona vil vera mindre påtrengande, ikkje berre på grunn av kortere høgd, men fordi designet gjer det mulig for dei å "følgja konturane av jorda". Den glate, utrygglege overflaten vil òg gjera dei vanskelegare å vandalisera. Den vil ikkje erstatta dei 88.000 rårpylonane som for tida er på landsbygda i Storbritannia. Den skal hovudsakleg brukast i bygginga av nye kraftledningar i England og Wales. National Grid søkjer å bruka dei for å knyta den nye kjernekraftstasjonen Hinkley Point C til det britiske eltransmisjonsnettet. For nokre er dei ein flekk på landskapet, for andre har dei ei slags skjelettskjønnhet, men for eit fåtal av pylonentusiaster held desse gigantiske strukturane ei fascinasjon for livet.
Det er den første nye designen til ein elektrisk pylon på nesten 90 år som er reist på eit sted i Nottinghamshire.