Men å vere redaktør er ikkje berre eit redaksjonelt jobb. Redaksjonen er den mest oppfyllande og intellektuelt stimulerande delen av det, men det er berre ein del. Det er òg store kommersielle ansvar - korleis gjer vi pengar og sparer pengar? - og leiarskap og ledarskapsplikt. Ledarskap handlar om å skapa ei moralsk visjon for kvar du vil ta eit team med deg; ledarskap er den daglege aktiviteten som fører dem dit. Det har alltid følt seg som i rike aviser, at redaktøren får fokus på redaksjon, medan andre menneske tenkjer på den kommersielle og ledelsesmessige sida av det. For eksempel har Daily Mail fleire opptekne redaktørar, medan Evening Standard har berre éin. George Osborne til å bli Standard-redaktør Osborne Evening Standard jobben inviter til etterforskning George Osborne: Frå historieinteressert til nøye redaksjonær Les meir frå Amol I organisasjonar som er fast på pengar - og Standard står overfor store kommersielle utfordringar - må redaktørane bruke relativt mykje av tida sin på å tenke på kommersielle og ledelsesmessige forpliktelser. Og alt dette er svært tidkrevende. Det gjev mindre tid enn du ville for det verkeleg spennende: redigering. "Editing is an exercise in selection and judgment: what to put in and - just as important - what to leave out. Kvar er dei beste bildene, kampanjene, og framfor alt historiene?" "Kva er den beste overskriften på forsiden?" "Skal vi sjå denne eller den personen i sportssida?" "Skal teiknespelaren vår sjå Nigel Farage som ein amfibe igjen?" Når ein redaktør tek desse avgjerda, basert på din dømmekraft, som i sin tur er styrt av dine verdiar og erfaring, har han tre heilage lojaliteter - i min syn, i ikkje-særleg rekkefølge: først, til sanninga; to, til lesaren; og tredje, til integriteten og omdømet til avisa. Ei redaktør for The Catholic Herald kunne tru at han hadde ei plikt til Gud, til dømes; ein redaktør for Country Life kunne tru at han hadde ei plikt til det fortryllede landet England; og alle redaktørar vil truleg tru at dei hadde ei plikt til dei som betalte regningane. Men dei eldre lojalitetane er høgare. Dei er svært ulike frå lojalitetane som er kravd av politiske parti. Eg har aldri vore medlem av eit politisk parti, men eg mistenker at dei som har sagt det, vil seia at lojaliteten deira ikkje først og fremst er til sanninga, lesarane eller omdømet i aviser. Ein politisk parti er ein institusjon som organiserer medlemmane sine for å skaffa seg og utøve lovleg makt. Medlemmarne har lojalitet framfor alt til denne oppgåva. Om dei er forplikta, vaknar dei kvar dag og tørstar etter makt. Når dei har skaffa seg den, gjer lojaliteten til stammen dei fast resolutta om å ikkje gje opp. Forutan den praktiske arbeidsbelastinga er det ikkje lett å sjå korleis lojaliteten som krevst ved redaksjon og lojaliteten som krevst ved medlemskap i eit politisk parti kan samordnast. Dei siste lengtar etter å ta seg inn i maktens korridorar. Dei fyrste vil kasta granatar mot det. Journalistikk, i sitt beste, handlar om å kontrollere makten med grovt overmot. Det krev ein viss avstand. Det finst sjølvsagt ulike typar journalistikk. Eg ser korleis det kan vera gjennomførbart for ein teaterkritiker å vera gruppesekretær for sitt lokale Socialist Workers Party. Eg ser òg korleis ein briljant fotbalkorrespondent kan vera ein medlem av nynazistane. Men ein redaktør, kven må føra dagleg kamp med politikarar? I det han er medlem av Conservative Party og snart redaktør av London Evening Standard, står George Osborne overfor både praktiske og filosofiske problem. Det praktiske er når han skal sova. Det filosofiske er korleis han kan forlikna seg mellom dei klårt deltane lojalitetane. Kven av veljarane hans er viktigast - dei i Tatton, eller dei som les av Standard, som er nær millionar? Kor dekker han, til dømes, ein budsjett: som ein lojal konservativ, eller som ein fryktlaus redaktør? Det er vanskeleg nok å sjå at ein kan vere medlem av eit politisk parti saman med å vere journalist, og heller ikkje redaktør. Men å vere ikkje berre medlem av eit politisk parti, men representant for parlamentet og nykanselær, og til og med nokon som beholder politiske ambisjoner, er mykje vanskelegare enn det. Og det er før vi tenkjer på BlackRock. Korleis kan du dekke verda med kapitalforvaltning når du får 650.000 dollar av den? Om Osborne kunne slutta med omtale av bransjen, eller dei andre sidene i City, er det litt underleg, for å seia det mildt: det ville vore sært å ha ein tidlegare som redaktør, men han hadde ikkje noko med forretningsdøming å gjera. Om det skjer når Tatton forsvinn som valkrets, eller før, eg mistenker at han vil vera redaktør for London Evening Standard etter at han er ein representant i Cheshire. Som eg har nevnt i mine tidlege innlegg, er oppgåva hans i avisa - å sette fram ei klår strategi, forbetra produktet, heva profilen til det, og snu handelen rundt ved å finna nye inntektsstrømmer - ein som han har relevante erfaring og tilknytingar til. Det sa, det slår meg som ein heltidsjobb. Kanskje, difor, har Osborne ikkje fullt forstått funksjonen til ein redaktør. Eg vonar dette hjelper.
Å redigere ei avis er eit svært lønnsomt og vanskeleg jobb. Forhåpentlegvis er det vanskelegare i dag enn det var for få tiår sidan, på grunn av mangel på ressursar og behovet for Internett.