Dei kom saman til det same rugbylaget til Cardiff-skúlabarn på slutten av 1940-talet, og så gjekk dei i ulike vegar. Drongen som var nummer fire - den avdøde Joe Erskine - blei tungvekt-mester i Storbritannia og Empire, ein stylist som hadde vunne tre seier i ringkarrieren sin over tre som søkte om verdstitel - Willie Pastrano, Henry Cooper, George Chuvalo. Og kva skjedde med drongen som var nummer sju på Angelina Street? Vel, kor lang tid har du, fordi me snakkar om den største triytjøren i rugbyhistorien - union og liga - 571 touchdowns i 562 kamper. Han heiter Billy Boston. Mor hans, Nellie, var Cardiff-Irlandsk, faren, John, var ein handelssjømann frå Sierra Leone. Dei hadde 11 born, og Billy kom rett inn i midten. Han gjekk på South Church Street School i Butetown og då han forlét, var ambisjonen hans å spela rugby for Cardiff på Arms Park. Han byrja med den multinasjonale Cardiff International Athletic Club - CIACS - i havneområdet i byen og spelte for Wales i tre internasjonale klubb- og tre andre på ungdomsnivå. Alle hadde høyrt om han, men ingen i Arms Park spurde han om å vera med. Neath gjorde det, og dei viste takksemd, etter Billy, ved å glisja ein kvit fem punds sed under bordet etter kvar kamp. Så gjekk han til nord for England for å gjera National Service og alle rugby-liga-klubba kunne knapt tru lukka si. Wigan flytta fortast av alle. Dei sende formann Joe Taylor og vise-formann Billy Gore til Angelina Street fredag den 13. mars 1953. Då Mrs Boston avviste tilbodet, økte Taylor og Gore tilbodet til 1500 pund. Dei spreidde dei kvite femera over heile bordet. Billy hadde aldri sett så mykje pengar i heile livet sitt, men han ville ikkje gå. På dette punktet bad han og moren om å bli unnskyldt for eit augneblikk. Nellie tok over som mor-cum-agent. "Ver ikkje redd, son, eg vil kvitta meg med dei for deg. Eg vil be dei om så mykje at dei vil gå heim". Då dei gjekk inn i det lille rommet, sa Nellie: "Betal han 3.000 pund, så vil han signera". Billy tenkte med seg sjølv: "Det er ein smart måte å kvitta seg med dei på. Tre tusen? Ingen er verd så mykje". Det dei ikkje visste var at før dei drog til Cardiff, hadde Wigan-delegasjonen trekt 3.000 pund ut av banken. Dei sette hovudet i mindre enn eit minutt og sa: "Ok, Mrs Boston, vi betalar deg 3.000 pund. "Boston ville ikkje signera kontrakta, og moren hans måtte minna han på at Wigan hadde kome med pengar, og at dei no måtte halde orda. Han signerte og år seinare sa han til meg at han grette den kvelden, at han ikkje kunne sova. Drømmen om å spela for Cardiff var borte, og det er ikkje sånn om å spela for Wales. Men det var Cardiff som var skuldig. Ingen kunne vite kvifor dei ignorerte han, men på den same tida ignorerte dei også andre svarte leikarar frå Butetown, som Johnny Freeman og Colin Dixon som begge spelte i League of Legends. Og det gjekk ut av Boston med ein mulig forklaring - at dei ikkje likte fargen på huden hans. Her var ein ving som ved 18 år hadde alle triksane han kunne. Han klarte å slå motstandarane på alle måtar - kroppsdrejning, sidestopp, hand-off eller berre fart fordi dei fleste av dei ikkje såg han for støv. Den avdøde britiske testkaptenen Vince Karalius, ein av dei vanskelegaste mennene å spelte i spelet, skildra Boston som "sannsynlegvis den mest magnetiske folkemengd-trekkaren i historia til den britiske rugby-ligaen". Ein annan kalla han Oscar Peterson i 50-talet i rugby, ein slående samanlikna med den vitusoso jazzpianisten ettersom Billy førte dei fleste av motstandarane sine til ein gøy dans. Billy var ein showman, men aldri ein showman. I 15 år ved Wigan fram til slutten av 1960-talet etterlét han rekord som aldri skal brytast, ikkje minst 478 forsøk i 487 kamper for klubben. Og sjølv då han vann Challenge Cup-finalen på Wembley, med Billy handla det berre om laget, aldri om seg sjølv. Dei elska han så mykje i Wigan at dei sette opp 90.000 pund for å setja opp ei bronse-statue av han i byen. Kanskje ein dag vil Cardiff gjere det same fordi, når alt er sagt og gjort, så er Billy ein Cardiff-ung.
For ei lang tid sidan vart to gutar fødd i same by i det same året, og dei vaks opp som naboar. Den eine på Angelina Street, nummer fire, i det gamle Tiger Bay-området i Cardiff, og den andre på nummer sju.