Det er ein "folkleg forsamling" der deltakarane deler syn på politikk og verdstilstanden. Når natta går ned, står høyttakarane tålmodig i kø og tek mikrofonen i fem minuttar. Framfor dei, som sit i to og tre på steinplastar, svarar det unge publikum med høvespråk eller boo. Ein talsmann seier at essensen bak samfunnet burde vera "verdier" - men ho seier ikkje kva. Ein annan oppfordrar til å få slutt på hierarki - "ikke meir stolthet, ikkje meir ego - berre idear". Ein tredje vil snakke om brotsverk mot menneskerettighetene i Den demokratiske republikken Kongo. Både talarar og høyrer ser ut til å vera hovudsakleg studentar - eit inntrykk som blir stadfest av ein tur på dei ulike "standane". Feministane er i ei stor hørje, og eg blir beinen om å ikkje ta bilder. Ein har plant eit lite grønnsaksstykke under eit tre (Jardin Debout). Ein av dei kalla for ei ny fransk grunnlov. Ein annan seier "convergence des luttes" - den ultimate venstresonante drømmen: å vere i stand til å gjere alle kampene. Det er som å vandra på ein universitetscampus under ein sit-in. Det er den same blandinga av glede med store auge og alvor med eit sjampanje. Det er det same slaget av tekster som ingen vil lese. Det er den same forgjengelege sjølvstyret. Dette ville ikkje vore unntak, om ikkje Nuit Debout - i Frankrike - hadde fått ein offentleg status som det ikkje fortjenst. Mediene - med få unntak - har vore forutseileg åndeløse i sin rapportering om denne "demokratiske oppvakninga". Det vert gjeve inntrykk at la jeunesse (ungdommen) endå ein gong - som i mai 1968 - gjer ein tjeneste for samfunnet ved å kreve debatten tilbake frå eit forfallande politisk etablissemang. I tillegg til å vera ein av dei som har sett fram til at "det er ein stor del av den økonomiske situasjonen i landet". Det er ein del av den økonomiske situasjonen i landet som er blitt sett på som ein del av den økonomiske situasjonen i landet. Men under trykk frå president Hollande (som er forferd for utsikten om at ungdomar skal gå på gatene) har Valls ikkje berre fjerna dei mest kontroversielle klausulane - han har òg bjóðað opp 500 millionar euro i år i nye tilslag til ungdomar. Det snakkar til og med om å utvide velferdsutbetalinga som normalt starter med 25 til 18 år - sjølv om kostnaden for det ville ha vore ein ruinøs seks milliarder euro i året. Dette i eit land som - som det skal - har forplikta seg til å redusere underskuddet på 70 milliarder euro. Hollande har faktisk gjort ein svært politisk beregning. Sjølv om protestar mot arbeidsloven utan tvil vil fortsette, har han fått vekk biten. Trusselen er over, og han kan halde på med fiktionen - for no - at han vil vera den naturlige kandidaten til presidentvalget neste år. Samstundes vil Nuit Debout-rørsla verande vera ein minkande, harmlaus arv etter det siste forsvarsforsøket til å reformera. Dei har ein enorm mengd innflytelse på den franske politikaren, og han er ein av dei som har hatt ein stor innflytelse på den franske politikaren. Han er ein av dei som har hatt ein stor innflytelse på den franske politikaren. Landet går i ein stadig meir populistisk høgre-trekk - ikkje minst av irritasjon over ein diskrediterte ortodoksitet.
Sidan slutten av mars har hundrevis av menneske samla seg kvart kveld på Place de la Republique i Paris.