I dag samlast nøkkelpersonane her for det som har vorte kalla "ein av dei siste sjansane" til å stoppe eit økende rotlopp av undergang og død, som truar den territoriale integriteten til Ukraina. Før eit anna Minsk-møte har det vore ein ordkrig mellom Aust-Vest og ein krig på jorda som har auka. Pro-russiske separatistar har drivið dypere inn i regjeringa-kontrollert territorium i Aust-Ukraina for å freista å få seg ei styrkeleg fotfeste før ein eventuell våpenhvile. Når leiarane i Frankrike, Tyskland, Russland og Ukraina set seg i den helsbørske hovudstaden, håpar dei å bygge på den første Minskprotokollen som vart avtalt i september i fjor - sjølv om det ikkje klarte å tvinga nokon av dei å setja av eld eller hjelpa Ukraina til å gjenoppretta kontrollen over sitt territorium. Men det er mykje meir enn framtida til Ukraina som står i fare i denne diplomatiske handelen. "Europa er sterkt involvert i dette", sa den tidlege svenske utanriksministeren Carl Bildt til meg under Mynheins sikkerhetsforum i helga. "Om dette vert tolerert her, opnar det ein Pandoras boks - anten det er på Balkan, i Sentral-Asia eller ein annan stad i den russiske periferien - som vil sette sikkerheten til Europa i enda større fare". Men Russland ser òg i spenningen over Ukraina ein trussel mot den strategiske kjernen sin. På grensa til ein enda større eskalering i den verste krisen mellom Aust-Vest sidan den kalde krigen, utsteller vestlege leiarar alle midlar og tiltak i verktøykapiten til diplomatane sine. Amerikanske representantar varnar for at dei veksjer ut sending av dødelege "forsvarsvåpen" for å hjelpa ukrainske troppar til å forsvara seg mot pro-russiske styrkar. EU har sett på avgang i ei uke ei rekkje nygodkjende sanksjonar mot Russland og opprørarane, inkludert frysing av eigedomar og visumforbod, for å gje denne siste utgreva ein "maksimal sjanse for suksess". Det er ein av dei største utgangsmåta for å få ein fri konflikt i Ukraina, og det er ein av dei største utgangsmåta for å få ein fri konflikt i landet. Vladimir Putin har òg sett fram ei liknande posisjon under den fløte av forhandlingar dei siste dagane, inkludert fem timar med samtal fredag då den tyske Angela Merkel og den franske Francois Hollande plutseleg fløy til Moskva for å møta han. På Münchenforum tala nokre europeiske representantar om "Minsk plus" med påliteleg uro. "Dette er sjølvsagt eit svært vanskeleg spørsmål", forklarte Noregs utenriksminister Borge Brende meg. "Sidan 5. september har det vore ein eskalering, og vi må vera realistiske og gå litt lenger for å ta imot russiske og pro-russiske støttemenn". Trass i det mantraet "Europas grenser er ubruddbare", ventar mange observatørar at det beste som kan oppnås er å "frysja" dei nåværende fiendtlighetane. Det har òg vore snakk om ei større desentralisering av makt i dei opprørske områda Donetsk og Lugansk. "Det er viktig å sørge for at det er berre eit skritt som blir frysta", seier Lamberto Zannier, som står for OSCE, og som vil ha observatørane sine på ferdene til å sjå over om det blir våpenhvile. "Vi treng ein breiare plan, som må inkludera Russland, for det neste skrittet for å få Ukraina til å bli ein del av Ukraina igjen". I München var all spenningen og dramatikken i den kalde krigen på fullt vis. Russlands utenriksminister Sergej Lavrov vart håna og håna då han flatta nekta at Russland gav militær støtte til ukrainske opprørarar. Ukrainas president, Petro Porosjenko, vise ut to handfull russiske pass som han sa var besette frå russiske soldatar og embetsmenn - bevis, erklærte han, på russisk aggresjon. Han insisterte på at det ikkje kunne gjerast noko endringar i den opprinnelege Minsk-avtalen. Då Tysklands kansler gjekk opp på podiet for å varna mot eit militært svar frå Vest, vart forsiktigheita hennar møtt med spott av ein delegasjon av meir hawkish amerikanske republikanske senatorar. Senator John McCain, som er sitert i New York Times, hadde eit ein-ord-repost, "dumskap". Trusselen om eit splitt i Atlanterhavet-alliansen, som hittil har tala med éin røyst, har lagt meir vekt på det at det er brått å få ei avtale. Merkel, som har spelt ein leiarroll i den vestlege kontakten med Putin, har òg gått tilbake i historia og teikna paralleller til den avgreningspolitikken som gjorde slutten på den kalde krigen. For Tyskland og dei fleste vest-europeiske nasjonar er vedvarende økonomiske sanksjonar framleis den beste handlingsinngivenheten, sjølv om det er innrømmet at dette trykket kanskje ikkje funkar. Merkel har halde fram å gjenta det som har vorte mantraet hennar: "Eg har alltid sagt at eg ikkje ser ein militær løysing for denne konflikten". Ho sa det att då ho stod ved siden av president Obama i Washington denne uken. Hans refrein, i den forsiktighet som har vorte definerande for presidentskapet hans, var at han "ikke hadde teke ei avgjørelse om det enno". Og likevel, på bakken, har ei militær eskalering endra realitetane. Men det er ein advarsel at det kan koma verre. Han sa: "Eg er sikker på at det ville vore uansvarleg å avvisa dei siste sjansane til å få ned eskalering av konflikten. "Den bitre konsekvensen ville vore å utvide og eskalere konflikten". Med over 5.000 døde sidan april, og over ein million flytta, er det dette som tyngjer hovudane som kjem saman i Minsk.
Det er fem månader sidan Minsk gav namnet sitt til ein fredsavtale for Ukraina.