I 2014 - det siste året med bekreftede tall - fekk britiske gardbrukar 3,19 milliarder pund. Den gjennomsnittlege utbetalinga var 17,735 pund. Den høgaste var nesten to millionar pund. For mange gardbrukarar, særleg dei som arbeider på marginale jordar som åle med dårleg jord, fungerer subsidane som ein livryn. Mark Williams har ein gård på bratta sluttingar i nærheten av Welshpool i Wales med ein spektakulær utsikt over Severn Valley. Sitt på quadbikeen sin, ei flokk sauer som går i nærleiken, skildrar han utbetalinga som viktig for å halda samfunn som hans i gong. Han seier at å dyrka på åser er svært vanskeleg og at marginane på beef og sauer alene er svært stramme, "sidan er subsidiet svært viktig for å verna desse gårdene". Men når du reiser frå Welsh-høgda til den rike jorda i Shropshire i nærleiken av Telford, kan du høyra ein heilt annan historie. Bruce Udale og dottera hans Isabel Moseley, som dyrkar dyrefôr på sine 1200 hektar, er begge fast beslutte å forlate EU. Dette er jordbruk på ein industriell måte, med enorme felt og imponerande maskiner. Vi ser ein gigantisk traktor strekke ut to store armer for å spreia ei lysgrøn kornskål. Færmen tiltrekkjer titusentals pund i betalingar i CAP, men Bruce og Isabel er overbeviste om at britiske bønder ville vore betre utan dei. I deira syn, for å få subsidane som svirlar gjennom landbruket, blir prisane kunstig oppblåste, noko som tyder - ifølgje Bruce - at betalingane ikkje er så verdt som dei høyrer ut. "Om vi ikkje hadde subsidjer", seier han, "trur eg at kostnadene våre ville gå ned. "Dette ville ikkje vore så stor ein tap som mange andre tenkjer". Og, sidan betalingane kjem frå EU gjennom den britiske regjeringa, er det notorisk byråkrati. Isabel seier at det er svært tidkrevende og at ho er misnøyeleg. "For framtida til borna våre burde vi ta ting i eigne hender, og sette våre eigne reglar og forskrifter i Storbritannia til vår nytte. "No har vi Brussel som tek våre avgjøringar. Ja, vi har ei liten innflytelse, men vi kan ikkje endra meintinga til nokon". På bakken hans, Mark Williams, har ein svar på det. "Om dei trur det skal vera mindre regulering, vil ikkje Storbritannia oppheva merking av sauer, dei vil ikkje oppheva lisensane, dei vil ikkje oppheva gravlegging av husdyr. "Vi må framleis tola alt det". Kva med tilgang til marknadane? Av den britiske landbrukseksporten gjekk litt over 63% til EU, med rundt 36% til resten av verda. Mark seier at det gjer EU til ein viktig utløysestand. "Over 90% av det britiske kjøtet og lammet endar i EU. Med så høge tal kan det ha store konsekvensar å bryta med det". Men Bruce Udale argumenterer for at om Storbritannia trakk seg, ville handelen med Europa ikkje ha vore over. "Vi importerer meir enn vi eksporterer, så eg er ikkje for redd for at EU vil gjere ein rimelig avtale med oss". Ein annan aktuell tema er arbeid. Om lag 24.000 landbrukarar er komne frå resten av EU, og i høsttid er det langt meir krav på dei mest arbeidsintensive gårdene - som dyrkar frukt og grønnsaker. Det finst ikkje nøyaktig tall, men nokre estimater tyder at rundt 60 000, hovudsakleg aust-europearar, kjem til sommaren. Skjulte bak høge hegn nær Ross-on-Wye i Herefordshire er Eric Drummond sin fruktfarm, der så mange som 350 bulgarar og rumenarar arbeider i halsbrått, og plukkar jordbær i store plastmyntunnlar. Utan EU-medlemskap, fryktar han at tilførsla rett og slett ville tørka og lamma produksjonen. "Det er ein stor risiko for din bedrift, for enhver gartneribedrift. Så, personleg er me for å halde fram, fordi det ikkje finst noko å seia om kva som skjer viss me kjem ut". Men som alle andre ting i denne debatten, så finst det eit motargument. Bruce Udale seier at det kan finnast eit system, liknande det som har funne ut dei siste åra, der utlendingar kan bli tilbrakt inn i landet for ei tid. "Eg seier at du må ha dei inn, vita kvar dei går, og ta dei ut når du er ferdig. Vi kan ikkje la dei koma og gå". Bøndene sjølve er nok for få til å gjere ein stor forskjell i avstemning, men den økonomiske sektoren deira er svært viktig. Ikkje berre har den same landbrukspolisen den største andelen av EU-budsjettet, men òg gårda sjølve leverer mykje av maten vi et. Og korleis dette arbeidet vert utført og organisert, formar det same landskapet.
Bak det stille tapesteret av jordbruksland som strekker seg over Storbritannia er det ein uroleg debatt om medlemskapet av Storbritannia i EU.