Då filmen "Suffragette" openeres i britiske biografer, vert det fornyet oppmerksomhet på denne kampen, ein kamp som Skottland hadde ein viktig rolle i. "I ei lang tid var suffragetrørsla, så langt det gjeld historia, lokalisert i London, og den nasjonale leiinga var òg lokalisert der", seier dr. Norman Watson, ein journalist og historikar som har forsket på suffragetter i 30 år. Men han pekar på det faktum at Edinburgh hadde eit av dei tidlegaste valrettssamfunna på 1870-talet, og etter 1905 var Skottland "på topp" i kampen for atkvoter. Det var mange høve til å konfrontera etablissemanget med den dåvarande statsministeren Herbert Asquith som hadde valkretsen sin i Fife og Winston Churchill som parlamentarikar for Dundee. Han held fram: "Så med dei militante kvinnene som lova å argumentera ved kvar delvelkall der det liberale partiet stod, fordi det liberale partiet heldt fram med å nekta dei stemmer, katapulterte dette i sanning militansepisoden inn i Skottland og alle delar av Skottland var involvert". Då Churchill kom til Dundee i 1908 vart han følgd av 27 av dei nasjonale leiarane i kvinnekvoter. Det hadde vore mykje kampanje for atkvøting mot slutten av 1800-talet, hovudsakleg ved hjelp av metoder som å sende framskrivingar, skriva brev og plaga medlemmar i parlamentet. Det endra seg i 1903 med etableringa av Pankhursts og andre av Women's Social and Political Union. "I byrjinga har suffragettane tendens til å gå ned til England for å gjera nokre av dei meir militante handlingane", seier professor Sarah Pedersen ved Robert Gordon University, som skriv ei bok om skotsk suffragettane. "Vi får ikkje så mykje militant suffragettaktivitet i Skottland før eit par år før fyrste verdskrigen, men når dei ein gong har byrja, gjer dei ganske mykje skade". Ho peikar på at bygningar, tribunane på racerbane i Ayr og Perth, vart brent ned, at postkassar vart hellt med syre for å øydeleggja postin, eller at slagordet "kvoter for kvinner" vart brent i greinene på golfbaner. "Eit av det som er verdt å merke seg er at dei var svært forsiktige med å ikkje skade eller drepa nokon med alle dei brannene, dei var tomme. Det dei håpa på var at jordeigarane og forsikringsselskapene ville leggja press på regjeringa for å gje kvinner rett til å stemme", heldt ho fram. Ein viktig punkt for rørsla i Skottland var ei stor rally i Edinburgh i 1909. Det var leiet av den formidabelle Flora Drummond, som reidde på hest. Ei nøkkelfigur i rørsla, ho hadde vakse opp i Arran. "Ein var Edinburgh", held ho fram, "men hovudsakleg var Perth, og faktisk, då det var eit kongeleg besøk i Perth, var det skiltar utanfor som sa velkomne til torturkamaraen til Deres Majestet i Perth-fengselet". Moore er fascinert av historiene til suffragettane, historiar som ho meiner er verdt å kjenna meir. Tidlegare i året tok ei gruppe kvinner del i ein offentleg kunstarrangement, kalla "Marsjen av kvinner", frå Glasgow Women's Library til Glasgow Green. Ideen var å feira kvinnenes historie og framgangar, både i fortid og i dag. Stedet vart valt fordi det grøne hadde vore plassen for mange rallyar og marsjer av både suffragettar og suffragistar. "Eg trur at 1914 då dei vart tvinga til å mate, gjekk vi rett mot at regjeringa gav opp, og eg trur faktisk at kvinner fekk rett til å stemme i 1916, to år før".
Frå eit egg kastet mot Winston Churchill, til ei stor valrikustandemarsj i Edinburgh, til frykta for tvangsfeiring, var dei skotske suffragistane og dei gradvistere suffragistane ein viktig del av kampen for at kvinner skulle få rett til å stemme seg.