For eit år sidan var han medlem av regjeringa til ein av dei mest upopulære franske presidentane i historia, og no, 39 år gamal, har han vunne presidentvalet i Frankrike, og han har beseiret først den tradisjonelle venstre- og høgre- og no også den ytterste-høyre-tråden. Eit offentleg skandal slo ut den opphavlege frontløparen, sentroreistkandidaten François Fillon; og den sosialistiske kandidaten Benoît Hamon, som allereie var på venstre sida av partiet, fekk ein veldig offentlig drubbing då tradisjonelle veljarar såg bort. "Han var svært heldig, for han stod i ein situasjon som var fullstendig uventet", seier Marc-Olivier Padis, frå Paris-think tank Terra Nova. Macron kunne ha valt den sosialistiske partibilletten, men etter å ha vore med i makt i årevis og med dårleg folkeleg godkjenning skjøna han at røysta til partiet alltid ville streva etter å bli høyrt. "Han kunne sjå føre seg at det var ei mulighet når ingen kunne", seier Padis. I staden såg han på politiske rørsler som har kome fram andre stader i Europa - Podemos i Spania, Fem-stjerner-rørsla i Italia - og såg at det ikkje finst noko tilsvarende politisk makt i Frankrike som kunne endra spel. I april 2016 oppretta han sin "folk-drevne" Enche-marsj! Han var ein av dei som var med i den amerikanske presidentvalskampanjen i 2008, og han tok til seg den store kampanjen til å representere presidenten, og den store marsjen, som han mobiliserte dei vaksande aktivistane i En Marche. "Kampanjen brukte algoritmar frå eit politisk firma dei samarbeidde med - som forresten hadde vore frivillige til Obama-kampanjen i 2008 - for å identifisera distrikta og kvarter som var mest representative for Frankrike som helhet", seier Schultheis. "Dei sende ut folk for å banka på 300.000 dører". "Det var ei stor fokusgruppe for Macron når det gjaldt å måle temperaturen i landet, men han sørgde òg for at folk hadde kontakt med røyrsla hans tidlegare, og sørgde for at frivillige visste korleis dei skulle gå frå dør til dør. Det var ein opplæringsøvelse som verkeleg la grunnlaget for det han gjorde i år", forklarar Schultheis. Og han brukte det som eit kapital. "Den nykomne" var president Hollande si protett og han var økonomi-minister; han var ein tidligere investeringsbankir som dreiv ei folkelig røyrsle; han var ein sentralistisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk politisk "Det er ein svært utbredd pessimistisk stemning i Frankrike - på ein måte for pessimistisk - og han kjem med eit veldig optimistisk, positivt budskap", seier Marc-Olivier Padis. "Han er ung, full av energi, og han forklarar ikkje kva han skal gjera for Frankrike, men korleis folk skal få høve til å få høve. Han er den einaste som har dette slaget av budskap". I motsetning til den meir optimistiske tonen, kom Le Pen med eit negativt budskap - anti-innvandring, anti-EU, anti-system. I kampanjen til Macron var det lyselege arenaar som brast av popmusikk, seier Emily Schultheis, medan Marine Le Pen hadde massemøter med protesterande som kasta flaskar og flamme, med ein kraftig politistøyd, mørke publikum og ein "argere" understrøm. Han var ein sosialistisk marionett, eit farlig verktøy for global økonomi som ville gjera kva som helst Angela Merkel frå Tyskland bad om. Men mange var urolege over utsikten etter eit potensielt destabiliserende og splittende høgre-presidentskap og såg han som det siste hindret i vegen. Marine Le Pen har hatt ein svært effektiv kampanje, men meningsmålingane hennar har vore på avgang i månader. Det er ein stor del av den amerikanske politikaren, som har sett seg i stand til å gå inn i det siste.
Emmanuel Macron har knytta til eit politisk jordskjelv i fransk politikk.