Ja, eg snakkar om dobbeltkandidatur. Her er ein kjapp guide. I motsetning til Westminster, er det to måtar å veljast til forsamlinga. Det er 60 seter som er ute for å få tak i neste år. 40 er gjennom det første forbi postsystemet, medan dei andre 20 er gjennom ein form for proporsjonal representasjon for å få på den regionale lista. Labour stoppte då, då dei var til makt, med argumentet at dei belønna mislykking fordi ein kunne bli avvist av veljarane under det første postsystemet, men likevel bli vald på den regionale lista. Det beste dømet på dette var Clwyd West i parlamentsvalet i 2003, då dei fire hovudpartiene sette opp fire kandidatar og kvar einaste av dei vann fordi dei tre taparane vann ein setesett ved å stå på den regionale lista til partiet. Forbodet er blitt omsett sidan konservative har kome tilbake til makta i Westminster, som argumenterer for at det diskriminerer dei mindre partiene i Wales. Resultatet er no at det reduserer risikoen for at dei som er i topppartiet, kjem først etter setene, fordi dei kan ha back-up for å få ein seter på lista sjølv om dei tapper i valkretsløpet. Det uskrivne målet er òg å halda på kvaliteten på kandidatane ved å sikre at dei som er i topppartiet, som framleis utfordrar, blir verande i forsamlinga. Dette er bakgrunnen til krangelen om konfirmasjonen av beslutningen til Leanne Wood om å gå til ein listeplass. For to år sidan kunngjorde ho at ho ville gå til valkretset i Rhondda. Det sette opp ein konkurranse mot Labour-kabinettmedlem Leighton Andrews i det som vil vera den mest høge profilen i personleg kamp neste år. Arbeiderpartiet seier at beslutningen til Plaid-leiaren for to år sidan vart skildra som eit dressig og modig trekk, som ikkje har vorte reflektert i det faktum at ho går til listaplassen som ein backup. Leighton Andrews seier at ho burde ha motet til å gå for valkretsen. Med andre ord er beslutningen om å gå for lista ein cop out. I reaksjon har Leanne Wood beskyldt Labour for å ha gjort vondt, og har sagt at Leighton Andrews sjølv stod som dobbeltkandidat i 2003. Ho seier òg at dobbeltkandidatur gjeld i Skottland. Det åpenbare spørsmålet er om leiaren Andrew RT Davies, som som Leanne Wood berre har vorte vald på lista, vil føle seg trygg nok til å utfordra Labour til valkretsen i Vale of Glamorgan, og om han kan gjera det med ei viss kjensle om at han kan setja namnet sitt på den regionale lista. Det må vera eit freist for han å utfordra, ved å vite at Tories held seg til denne plassen med ein komfortabel meisterparti ved valget, men han vil òg vere klar over risikoen for at ein av partileiarane kjem i andreplass i landet.
Først hadde vi det, så ikkje, og no er det tilbake.