Denne sonen til ein trawlman frå Suffolk har styrt Formel 1 i nesten 40 år med ein kombinasjon av kløft, list, skarpsynt praksis og ein intellektuell kraft som er ulikt i forretnings- og idrettsverden. Han har gjort det som var eit vesentlig område for ein mindre mengd av lidenskap til den mest selde sporten i verda utanom Olympiske lekene og VM i fotball. Han har gjort seg fiender og vunne seg beundrarar - av og til i same person - men han stod for retten for omkoppsing i München i august og hadde ein av dei største utfordringane til no. Ei utfordring som kunne ha sett han fengsla i ti år. I denne hendinga betala Ecclestone ein tysk domstol 60 millionar pund for å avslutta rettssaken, der han vart beskyldd for å betale ein tysk bankmann 26 millionar pund for å sikre at eit selskap som Ecclestone favoriserte kunne kjøpa ein andel i F1. Han er ein av dei største leiarane i USA, og han er ein av dei største leiarane i USA. Han er ein av dei største leiarane i USA. Han er ein av dei største leiarane i USA. Han overlevde dei stormene - og mange fleire. Kvifor? Formodlegvis på grunn av dei bemerkelsesverdige prestasjonane hans, den allgjennomtrengande innverknaden han hadde på F1, og, sidan idrettsutøvet byrja å handlast som ein handelsvare, den suksessen han hadde i å tenna pengar til sjefen. Det siste kan halde han i jobben, no som det kriminelle korrupsjonssaken er avslutta, som var alvorlegare enn det sivile målet i London High Court som no er avvist. Eiklestone har ein sak som han har krav på, og som er i samband med det, er at finansselskapet Bluewaters har søkt han, og hevdar at det var han som budde mest i salget av F1 i 2006. Reisa til Ecclestone byrja på 1950-talet, då han var ein mindre enn vellukka racer og deretter manager for den lovende britiske F1-føraren Stuart Lewis-Evans. Då Lewis-Evans døydde i ein brennande ulykke i 1958, forsvann Ecclestone frå motorsportradar i mesteparten av eit tiår, og reemergerte på slutten av 1960-talet som manager for ein annan lovande sjåfør, den østerrikske Jochen Rindt. Han er ein tidlegare brukskarsforhandlar, og han har eit standard svar til alle som lurer på kvar pengane kom frå: "Eigehald". Men mange har spekulert om han kanskje hadde vunne pengane mindre lovleg. I årevis har det vore sladder om at han var involvert i planlegginga og forberedinga av det store togrøvet, då 2,6 mkr. vart stjelt frå eit Royal Mail-tog i Buckinghamshire i 1963. "Det var ikkje nok pengar på toget", sa han. "Eg kunne ha gjort noko betre enn det". Han sa at han trudde at ryktene byrja på grunn av tilhøvet til Roy James, ein racerførar som kjørte bilen han rømde frå. "Roy var svært vennleg med Graham Hill, og då han kom ut av fengselet, spurde han meg om ein jobb", sa Ecclestone, som eigde F1-teamet Brabham på den tida. "Eg ville ikkje la han kjøre for meg. I staden gav eg han eit trofé å laga. Han var òg sølv- og gullsmita. Det er framleis den prisen vi gir til arrangementet kvart år. Han laga det. Dei som får prisen veit ikkje om det". I dette svaret, vert ein haug med Ecclestone openberra. Han teiknar ein mørk fortid, forsøket å gjera ein kjedeleg situasjon til ein narr av det. Han gir en klar forklaring på kva som helst. Etter at Rindt vart drepen i ein krasj i 1970, kjøpte Ecclestone Brabham i 1972, og blei dermed medlem av Formula One Constructors' Association (Foca), den gruppa som representerte lagene. Om Ecclestone forsåg det enorme inntektspotensialet endå er eit spørsmål om spådom, men han sløste lite tid på å byggja innflytelse. I sin stilling som mannen som kunne utnytte kommersielle rettane til F1, overtala Ecclestone TV-selskap til å kjøpa F1 som ein pakke, i staden for å betala for individuelle løp. Dette garanterte ein økende eksponering, og sikra at populariteten til idretten vaks, først sakte og deretter stadig raskare. I staden gjev han dei årlege løypene. Men i løpet av dei siste to ti åra har styrken skift, hjelpt av to avgjøringar som vart gjord av styringsorganet til idrettsutøvet, som var styrt av Max Mosley, ven og langtidsvenn til Ecclestone. Den andre, i 2000, gav Ecclestone kommersielle rettane til F1 fram til slutten av 2110 for ein ein gongsgebyr på 360 millionar dollar. Mye pengar? For nokre, kanskje. Men F1 sine globale inntekter i 2011 var kring 1,5 milliardar dollar. Ecclestone er framleis ein mann med uovertruffen autoritet i F1. Litt går på utan han veit det. Litt skjer utan godkjenning hans. Beslutninga følgde ein undersøking av F1 av EU-kommisjonen, som konkluderte med at det var ein interessekonflikt for eit organ å halda lovleg, idrettsmessig og kommersiell makt over sporten. Mosley var framleis leiaren i den lovlege delen av F1, medan Ecclestone hadde den kommersielle makta. Saman arbeidde dei for å få fram eige mål. Ecclestone fekk stor nytte av den nye situasjonen, men det kunne verta sagt at det førte til den 83-åringen i den novarande vanskelege situasjonen. Ein av dei mange finanstransaksjonane som førte til F1 sin nåværende eigarskap var salden av den tyske banken BayernLB av 47,2% av andelen i F1 til CVC i 2006. Dei tyske åklagarane trudde at Ecclestone hadde betalt pengane til Gribkowsky for å styra salget av F1 til CVC, ettersom han hadde avtalt å halda han som sjef for idrettssporten. Han var ein av dei som var i stand til å få fram ei ny motorformel, og han har gått fram i år, til trass for at Ecclestone hadde gått i ferd med å kjempa mot ideen i fire år. Han er likevel ein mann med uovertruffen autoritet i F1. Litt skjer utan han veit det. Litt skjer utan hans godkjenning. Han kan ikkje fortsette for alltid, og ulike namn har blitt spelt rundt som potensielle erstatningsmenn. Dette fortel mykje om storleiken og omfanget av jobben, men det fortel òg om dei bemerkelsesverdige evnene til ein bemerkelsesverdig mann.
Med Bernie Ecclestone er myten så innpakka av mannen at det ofte er vanskeleg å skilja mellom fakta og fiktion.