Forsøkane til å skapa ein palestinsk stat på Vestbredden av Jordan-elva og Gaza på Middelhavet har vorte mislykkede av den pågåande konflikten med Israel og tvistene om statusen til dei palestinske diaspora. Kriget som følgde Israels sjølvstendeutsdeklarasjon i 1948 såg det tidlegare britiske mandatet i Palestina dela seg mellom Israel, Trans-Jordan og Egypt. Hundretusenvis av palestinar flykta eller vart tvinga ut av heimlandet sitt under krigen, i det dei kallar "Nakba" eller "katastrofen". Kravet til desse flyktningane og etterkomarane deira om å venda tilbake til sine gamle heimar er framleis ein av dei mest omstridde aspektane i tvisten med Israel. Den palestinske nasjonalrørsla gruppere seg gradvis i Vestbredden og Gaza, som vert styrt av Jordan og Egypt, og i flyktningleir i nabolande arabiske statar. PLO oppsto som den leiande paraplygruppen kort før Seksdagskrigen i 1967, då Israel tok Vestbredden, Gaza og Øst-Jerusalem, og gjennomførte ein langvarig kampanje av vald mot Israel. PLO under Yasser Arafat vann gradvis internasjonal anerkjenning som representanten for det palestinske folket, og det kulminerte med Oslo-avtalen med Israel i 1993.Disse avtalen etablerte ein palestinsk nasjonal myndighet (PNA - òg kalla den palestinske myndigheten, eller PA) som eit interimsorgan som skulle styra deler av Gaza og Vestbredden (men ikkje Aust-Jerusalem) i vente på ein avtala løysing av konflikten. Det er leia av ein direkte vald president, som utnemnar ein statsminister og regjering som må ha støtten frå det valde lovleggjende rådet. Sivile og sikkerhetsordenen går i byområda (Area A) under Oslo-avtalen, med sivil men ikkje sikkerhetskontroll over landsbyområda (Area B). Den israelske okkupasjonen av Vestbredden, med den pågående bygginga av bosetningar og militære kontrollposter, og palestinske angrep, har sakte framgangen mot ein slutt avtale og ført til at mange på begge sider har krangla om verdien av avtalen. Israel har full kontroll over omgåsvegar, bosetningar og Jordan-dalen, og gjer inntrengingar i byområda mot væpna grupper. I 2005 fullførte Israel uttakinga av alle sine troppar og bosetjarar frå Gaza-stripen, men det held kontroll over lufta, sjøpromenaden og tilgangen - inkludert leveringar av mat og andre varer - bortsett frå krysset med Egypt. Den islamistiske rørsla Hamas, som styrer Gaza, avviser eksplisitt Oslo og har i charteret kalla for Israels "nedbryting". Fatah-fraksjonen i PLO styrte PNA fram til 2006, då Hamas vann meiriluta i lovgivande val. Utrygt sameksistens mellom PNA-president Mahmoud Abbas og ein Hamas-leide regjering førte til vald mellom væpna vinger av Fatah og Hamas, som kulminerte med at Hamas tok makten i Gaza i juni 2007 og president Abbas avsette regjeringa. I oktober 2012 underminerte lokale val på Vestbredden posisjonen til Fatah, som vann berre to femtedeler av setene som vart utvald med ein deltaking på 55%, med uavhengige og Fatah-dissidentar som fekk gever. Hamas boykotta valet og tillét ingen val i Gaza. I 2014 kunngjorde Fatah og Hamas ein forsoningsavtale og skipa ei einingsregjering, i eit forsøk på å avslutta sju år med til tider voldelige skilnad. PNA gjorde eit symbolsk søk om anerkjenning ved FN som "Palestina-staten" i 2011, hovudsakleg i eit forsøk på å understreka mangelen på rørsle i samband med Israel. Dette klarte ikkje å få den nødvendige støtten, men UNESCO - det kulturelle og pedagogiske byrået til FN - tok "Palestina-staten" til medlem i oktober. I november 2012 vedtok FNs generalforsamling å heva statusen til ein "ikke-medlems-observatørstat" for palestinarane - eit trekk som gjer det mulig for dei å delta i Generalforsamlingsdebatta og for å auka sjansane for å bli med i FN-organ.
Den palestinske folkesetnaden på rundt ti eller elleve millionar menneske er delt mellom det historiske Palestina og ein diaspora, hovudsakleg i nabolandene arabiske land.