Boorstin var uroleg over at det oppstod det han kalla "pseudo"-hendingar, som i aukande grad vert presentert som nyheter. "Det er ikkje spontant", sa han, "men det kjem av at nokon har planlagt, plant eller oppfordra det... det blir plant først og fremst for det umiddelbare føremålet å bli rapportert eller reprodusert". Eg har vorte påminnt om dette i løpet av den gjeldende valkampanjen. Det finst hendingar dagleg, men, viss dei to hovudpartiene, blir det sjeldan invitert til det generelle folket som ikkje er screend. Eg er ein av dei som reser med David Cameron. Det er ein kampanje som tar av dei uventa, tilfeldige møtene. På arrangementer blir det halde bort mikrofonar som kan fange opp i ein forferdelig kommentar. Fordi den politiske klassen trudde på at kampanjen til Gordon Brown var ein feil når ein av dei ikkje kunne halde styr på han, og det var ein mikrofon han la fram medan han snakka om ei kvinne, Gillian Duffy, som han kalla "den store kvinna". Det var ein av dei største stemninga i USA, og det var ein av dei største stemninga i USA. Det var ein av dei største stemninga i USA. Det var ein av dei største stemninga i USA. Då eg dekka Obama-kampanjen i 2008 skadde det ikkje Barack Obama dødeleg då han snakka om "bitre amerikanarar av arbeiderklasse som held seg til våpen eller religion". I Storbritannia er den politiske rallyen, som er opna for offentligheten, nesten utdømt. Verkligheten i valrollen blir formidla gjennom høgt koreograferte TV-scenar. Partisjefar er forsiktige med folkemengder, med hecklers; framfor alt fryktar dei for unskripte øyeblikk som lei kveldsnyheter. Andre stader i Europa er kampanjen meir unbuttoned. Dei går ut av romet. Eg har vore med på store offentlege rallyar i Paris, Roma og Berlin. Eg har sett Angela Merkel i Darmstadt som framleis har spreidd uttala si med ein lyd av protesterande menneske som har blåst i horn. I Milano såg eg Silvio Berlusconi bli avbrøytt av ein av dei som slo i, og han tok til å hoppa opp og ned, som om han var på ein fotballterrasse medan dei andre protesterarane klappa. Etter nesten alle valkampanjene hans, arbeidde Francois Hollande med folkemengda, uavhengig av lojaliteten til han. Hans forgjengar Nicolas Sarkozy ein gong til og med dreiv på ein veljar som på eit ganske fargott språk bad han om å gå vekk, du idiot. I Storbritannia er det instinktivt i dei store partia å unngå folkemengda, den ukontrollerte linjen, dei skjulte farene på torget. David Cameron sin strategi er defensiv, og han vil reklame seg for sitt økonomiske rekord. Han er ein av dei som er mest i stand til å få fram ei framgangsmåte i sitt liv, og han er ein av dei som er mest i stand til å få fram ei framgangsmåte i livet. I tillegg til å ha ei sterk innverknad på den globale økonomien, er det i mange land som er blitt sett på som eit viktig mål å gje den einaste utfallet av den økonomiske økonomien. Labour seier at gjennomsnittlege familiar har dårlegare, fordi dei har tape på grunn av meir moms og reduserte lønnsomheita. Millionar betaler meir, seier dei, medan millionarar betaler mindre. Dei teiknar konservative som partiet til dei få. Konservative skildrar ein framtida Labour-regjering som ein "mareritt"-verden med høgare skattar og gjeld. På mange ulike måtar vil desse to historiene bli diskuterte fram til valdagen. Det kan vera taktisk å fokusere på økonomien og forsøka å utelukka det uventa, men i Storbritannia kan valkampanjen til tider føljast som Boorstins pseudohendingar.
På tidleg 1960-talet, før smartphone blei danna, før freden for privatlivet, skreiv den amerikanske historikaren Daniel Boorstin ei banebrytande bok kalla "The Image".