Ho var heime og hadde nettopp høyrt ein besøkande bemerkje om det fredelege landskapet rundt, då dei vart avbrotne av eit mektig bråk. "Eg gjekk til vinda og over dalen kunne eg sjå ei mur av leire som var 20 fot høg og som drog med det som såg ut til å vera 160 km/t. Det neste eg visste var at vi vart ramma. Vi vart ramma og vi flytta". Det eksplosionen reiste huset hennar frå grunnvollene og sende det nedover bakken. Då det kom til å steype - ein kvart mile unna - var det mudder og stein som trute å sluka henne. Men 63-åringen Youngblood - som forfedrane hennar hjalp til med å oppretta byen Oso - klarte på ein eller annan måte å klå seg ut av under ein stor hop av møbler og sette alarm. I ein Red Cross-tilflytnad i den nærliggende byen Darrington møtte eg James Michael. 13 åringen leika ut for huset til Elijah, venen hans, då dei høyrde det som lydde som om det kom flere bulldozer ned på dei. James såg seg rundt og såg at heimane vart rive i to og at folk vart sugd inn i eit stort sjø av leire. "Eg tenkte, dette er no det, eg skal døy", sa han til meg. "Og så slutta eg å tala". Det slutta og alt vart stille. Og det var då ein fireåring klatret opp på eit tak. Jacob Spillers var oppe, i huset hans, når det vart slått av ein blodbad. Far hans og tre sysken hans så på TV nedenunder. "Han skjelv som eit blad, så eg sveipte han i eit teppe og la han på goda mine", sa Youngblood. "Han heldt på å spørje etter mamma si, og eg sa til han: "Vi skal finna henne". Jacob vart til slutt gjenforent med mor si, men det har ikkje vore noko spor etter resten av familien hans sidan muddergranen strødde byen deira ut av kartet. Det same gjeld 90 andre medlemmar av dette tett knytte samfunnet. Eg møtte frøken Youngblood i det nye hjemmet hennar - eit hotellrom i den nærliggende byen Marysville - akkurat då det byrja å koma rapporter om at fjellet rundt Oso var eit uhell som venta på å skje. Det ser ut til at ein regjeringsvitskapar advente om faren for ein stor leire i området for 15 år sidan, berre for at husbygginga og andre kommersielle aktivitetar skulle fortsette. Det er forståeleg at Youngblood var sint, ikkje berre fordi ho ikkje vart informert om farene då ho flytta tilbake til Oso for to år sidan, men fordi store forretningsfolk hadde tillatt gruvedrift i fjellet. Dette, seier ho, tyder at det ikkje er noko å halda jorda på plass når ho blir mettet av vatn. Som om det ikkje var vondt nok å mista familie, vener og alt dei eig, så legg til å seia at dette kanskje kunne ha vore unngått og du har ei kjensle av kva folket i Oso kjempar med akkurat no. Og det er marerittane - som frøken Youngblood trur kunne vare heile livet. "Ein gong eg lukker augo, ser eg muren av leire, og eg høyrer det lyden", sa ho til meg. "Eg trur ikkje eg nokon gong vil kunne glemme det".
Robin Youngblood gløymer aldri den dagen smuglinga skjedde.