Det er mange ting om det som har fått kommentarar frå amerikanske kolumnistar på bloggen: at han hadde oversyn på slike kontroversielle og kostbare krigar, men at det i det siste skulle falle på eit spørsmål om personleg oppførsel; at president Barack Obama tilsynelatande ikkje vart underrettet før ved valdagen om at FBI hadde undersøkt General Petraeus; og at problemet no trekkjer til seg fleire menneske, inkludert general John Allen, som erstatta General Petraeus som kommandant for NATO-styrkane i Afghanistan. Etterforskinga kom etter klag frå ei kvinne som hadde motteke trugsende e-post frå Paula Broadwell, biografiaren til General Petraeus, og i fleire månader tilsynelatande òg kjæresten hans. Etter å ha møtt han og intervjuert han fleire gonger, kan eg garantera at han tok særleg vare på seg sjølv (for eksempel som helst ville filma seg med ein patch på høgre skuldra - den som han hadde under kommandoen for den 101. luftbårne divisjonen under invasjonen av Irak i 2003), og at han i det siste har gjort alt han kan for å motverka utfordrande spørsmål, medan han på tidlegare samkundar har vore meir enn lukkeleg til å ta imot kva vi har kasta på han. Det var under eit av desse seinare møta med General Petraeus at han presenterte meg til Mrs Broadwell, som på den tida var i gang med å skrive om han, og som det viste seg, i forrige uke, at han hadde ei affære med. Eg skal ikkje late som eg hadde ei kjensle av det som skjedde, men eg bemerket at under samtalen utanfor kamera, reflekterte han og eg på ein humoristisk måte om aldringsprosessen og korleis det fungerar hos menn. Petraeus hadde vore underveidd kreftbehandling i 2009, og det var i denne konteksten som ein ven av han, ein generall, prøvde å forklare meg kva som hadde skjedd: "Nått og slett alle trudde han var udødeleg, men han hadde vore i fem og et halvt år i røyrsle av kreftindustrien". Samme offiser konkluderte med at venen hans hadde rett i å gje seg avkalling etter at det utroskapte ekteskapet med Broadwell hadde kome fram, men at "presidenten ikkje burde ha akseptert det". Det er blitt sagt i dag at CIA-direktøren ikkje sjølv følte det var eit krav om oppsigelse, men han blei overtydd til å skriva brevet av James Clapper, direktør for den nasjonale etterretningen. General Stan McChrystal, forgjengaren til General Petraeus som NATO-kommandant i Kabul, led òg i ein offentleg fall i nåde i 2010, då han trakk seg ned etter at medlemmar av staben blei sitert av Rolling Stone-magasinet som var kritiske mot Obama-administrasjonen. Det er òg sant at mange av dei britiske og amerikanske kommandantane eg har snakka med i Irak og Afghanistan, har vore fullstendig i stand til å vera i ærefrykt for desse to mennene og for evnene deira, men det som dei har oppnådd med å prøve å gjere framgångane med Irak i Afghanistan, det er eit anna emne, for mange meiner no at det har mislyktast. At to kommandantar som hadde makt over livet og døden over så mange, og som var hylla som akademikarar, skulle falla for PR-spørsmål og ein affære er i seg sjølv eit sterkt måle for i kor stor grad personlige feil som ein gong hadde vore verande private, no kan vera dei avgjørende faktorane i yrkesutrotet. Og kor alvorlege er skuldane som førte til at dei fall? FBI rydde CIA-sjefen for å ha vore involvert i å senda truggsame mail, sjølv om han framleis har alvorlege problem å løysa med kona si, Holly Petraeus. Etterlysinga av kor General McChrystal hadde oppført seg mot Rolling Stone viste at han ikkje hadde gjort noko galt. Nokre snakka om General Petraeus -- hans fysiske kondisjon, hans intelligente styring og hans hengivenheit til jobben -- som han viste seg sjølv å vera -- men han viste seg sjølv å vera ein feilbar mann.
Fallen av David Petraeus, direktør for CIA og generalen som hadde med suksess overtaking av Irak i 2007-2008 er ein moderne moralsk historie, sjølv om det oppstod på grunn av eit av dei eldste feilane menneske har gjort, ekteskapsbrot.