Mange av dei er i same alder, og har spelt saman på internasjonalt nivå i ei lang tid. Tidlegare manageren for Wales, John Toshack, fortjener stor ære for det, etter å ha ført dei fram ein del år sidan og gitt dei mykje erfaring då dei var unge. Wales har gjort det strålande for å bli på kanten til Euro 2016, og det er difor eg er 100% sikker på at dei vil sjå jobben gjennom. Oppfor er eit godt døme på kor tilpasningsdyktig Wales har vorte. På papiret kan angriparane våre sjå ut som ein svak lenke fordi det er det einaste området der vi ikkje har ein Premier League-leikar. Det er ein fantastisk jobb, og det er ikkje alltid slik at ein kan få mål. Med Gareth Bale og Aaron Ramsey i laget, er det jobben til striker at han skal jobbe i motstandsdespillet og løy for å gje dei plass til å komme seg fram. Eg gjorde det på den måten då Mark Hughes var manager i Wales, då eg spelte i framsida av Craig Bellamy og Ryan Giggs. Det er ein forskjell her: Eg kunne berre spelte som midtforsvarar, men Hal Robson-Kanu kan gå ut som ein "wider" og la andre spelare komme inn i midten. Det ser ut til at Robson-Kanu vil vera i stand til å møta Kypros trass i ein leddskader, men sjølv om han ikkje er det, vil Sam Vokes eller Simon Church spela ein liknande rolle for å strekke Kypros og Israel og skapa openingar for Wales-mittfeltet. Dei er begge viktige spelare, men det viser styrken i Colemans trup at, viss det trengs, kan to til Premier League-spillarar koma inn, James Collins og Andy King. Ashley Williams er ein stein, og ein fantastisk kaptein, og eg elskar å sjå Joe Ledley sitja foran bakfåra. Det tyder at, i tillegg til å vera ein trussel framover, ser Wales alltid veldig solid ut. Wales har hatt verdsklassepelare som Bale og Ramsey før, men eg trur ikkje vi har hatt ein hel gruppe med slike kvaliteter i mitt liv. Dei er alle på vei mot hverandre, og eg er sikker på at dei vil komme til Frankrike. Dette laget burde vore der i nokre år til. berre Williams og Collins er over 30, og dei fleste av spelarane er i midten av 20-åra - gjennomsnittet for den siste truppa er under 26. Fordi dei fekk sjansen tidlegare, har dei allereie mykje erfaring. Det kunnskapet dei har fått er uvurderleg når dei går til stader som Kypros. Kampen på torsdag kan verka relativt enkel samanlikna med nokre av dei andre kampane i gruppe B, men eg veit frå mi eiga erfaring at det ikkje vil vera så lett. Wales må tilpassa seg til omstenda fordi det vil vera ekstremt varmt og banen vil vera hard og bobbel, langt unna dei frodige overflata som spelarane våre er vande med. Dei må vera klare for det, for eg veit kva som kan skje om dei ikkje er det. Eg gjorde siste framførsla mi i Wales-trøya min i ein 1-0 nederlag til Kypros i Limassol i november 2005. Etter det sa Toshack at det var "den dårlegaste internasjonale framførsla" han nokon gong hadde sett, og det var ein elendig natt for alle som var involvert. Wales tapte igjen i Kypros i 2007, men denne gongen trur eg at spelarane vil vere for kloke til å la det skje. Eg vil at dei skal vinne i Nicosia, men eg vil gjerne ha ein uavgjort om dei vinner fordi det ville ha vore fire poeng i heile kampen og Israel i Cardiff på søndagen. Det som er morosamt er at Wales tapte begge kampane, og blei slått av Bosnia-Hercegovina i oktober. Tre tap i dei neste tre kampane er den einaste måten Wales ikkje kan komme til Frankrike på, men eg ser det ikkje. Chris har fått dei alle fokuserte og eg veit at spelarane vil oppnå noko som nokre av dei største walisiske spelarane i det siste ikkje klarte å oppnå, og det er å nå finalen i ein stor turnering. Dei vil ikkje gliva opp no. John Hartson snakka med Chris Bevan frå BBC Sport.
Eg elskar å jobbe med dette Wales-teamet i over eit år som assistent til Chris Coleman og eg veit kor tett dei er i gruppen.