Det finst ikkje noko å gjere, for ein film som er laga for storskjerm på 90-talet er berre to timar med ein haug av underhaldning. Action-sekuensane er enorme, og lydsporet er fantastisk, og menneska ser ululykkelege gode ut. Men det er òg heilt latterleg, noko som kanskje ikkje overraskar dei som har sett trailerne. Dwayne Johnson - den høgaste lønna (og mest irriterende) filmstjernen i verda - tek ledelsen i omstart som Mitch saman med Zac Efron, som spelar Brody. Kelly Rohrbach, Alexandra Daddario og Priyanka Chopra spelar òg, og det er, viktigast av alt, cameo framføringar frå David Hasselhoff og Pamela Anderson. (Eg trur dei vil halde dei som ei overrasking, personleg, men namnene deira finst i store bokstavar i byrjinga saman med resten av skodespelet.) Men denne innleivinga av Baywatch er mykje meir vitande og tung-in-kine enn det var på Hasselhoff og Andersons tid. Filmen sjølv er lang - forhåpentleg for å tillata at sakte-mots-knappen kan brukast til sitt fulle potensial når nokon karakter renn nedover kysten. Dei som levde gjennom TV-serien vil minnast til tiltrekningen til slike hoppande scener, som var ein nøkkeldel av å hjelpa serien til å bli eit verdsomspennande fenomen. Og eit fenomen var det. Baywatch blei den mest sett TV-serien i verda på den tida og representerte eit stort kulturelt skifte. Anderson var forkroppsetinga av eit utseende som kom til framtredje på 90-talet - tynn, blond, og forsterka ved plastisk kirurgi. Men det kan vera som om showet hadde eit moralsk kompas, som kan bidra til å forklare kvifor det fekk sin tidlege kveldsslott på TV. Livredningsmennene vart skildra som noko av ei familie, som arbeidde som eit samanhengande team og såg etter kvarandre medan dei reddet liv. Mange av historiene følgde seg sunne og såg karakterar som gjorde det "rette" - ein uvanleg samansetning med dei høgt seksualiserte elementene i serien. Mitchs forhold til sonen hans er eit godt døme - karakteren til Hasselhoff vert sett på som ein modell som er ein einlig far for Hobie, som gjer sitt beste for å oppdra han med god moral og livskunst, sjølv om moren til gutta ikkje er der. Men på mange andre måtar er Baywatch ganske problematisk. Det er sjølvinnlysande at i det virkelige livet er det berre få som er like gode som bademannane på Baywatch når dei kjem ned på stranden i oransje badetøy. Mannleg karakter som Johnson og Efron spelar er muskuløse og til og med uheldige, medan kvinner er brun, med store brystene og ufatteleg tynne. Stjernar som Lena Dunham og Sarah Hyland har byrja å slå tilbake på "body shaming" dei siste åra - eit ord som knapt eksisterte då TV-serien vart sendt ut. Sosiale medier har hjelpt til med å drive ei røyrsle for å vere stolt av kven du er og korleis du ser ut, og det er no ein større kamp mot konseptet om den "perfekte" kroppen enn nokon gong på 90-talet. Men du får ein inntrykk av at alle som er involvert i prosjektet, heilt skjønar og til og med omfamnar kor urealistiske nokre element av Baywatch er. Mitch spottar Brody sitt gode utseende gjennom filmen, og han refererer til han som "One Direction", "Bieber" og "High School Musical" i staden for det rette namnet hans. Og på eit tidspunkt seier Brody til Mitch at konseptet med livvakter som etterforskar forbrytelser "lyder som eit underholdande, men forfalske TV-show". Men har ein slik serie enno ein plass i 2017? Vi burde vel vore over vakre menneske som løy langs kysten og sa umodne vitsar og blei involverte i slike oppfinningar. Sidan TV-serien, har livet skjedd. Internett har skjedd. Smaken vår burde ha blitt finare ettersom mengden av utval til forbrukarane har eksplodert. Men Baywatch er en av dei dumme underholdningsfilma som er perfekt, så lenge du ikkje ventar å sjå den neste beste bilden. Du kan kjenne deg skuldig når du ser den, men den innlevande vertinga av Baywatch i 2017 er ganske enkelt ein ufiltrert escapism - og det finst mykje verre ting i verda enn det. Baywatch vert utgjeve i britiske biografer den 29. mai. Følg oss på Facebook, Twitter @BBCNewsEnts, eller Instagram på bbcnewsents.
Det er rart å gå på bio og komme ut med den kjensla at du har sett ein strålande film og ein verkeleg forferdelig film på same tid - men den nye Baywatch tek verkeleg inn begge boksane.