"La oss sjå på selleripongen", seier John Shropshire. Eg er verkeleg begeistret over den skiten kjøretøya som er i motsetning til Mad Max, som er på vegen over dei grønne åsynene. Grønt, det vil seie, med selleripongen. Dufta av dette fyller lufta, krymper under føtene, fyller utsikten opp til horisonten, frå eit heilt så pastel, kvit grønn ton til eit så dypt grønt ton som det nesten er svart. Men eg vil vere i stand til å forklare for dykk før vi kjem til den grønne selleripongen. Dette gårdet er i Fens, eit av dei områda med mest Left-stemmingar i landet, sjølv om det ikkje er langt frå Cambridge, som er eit av dei høgaste Remain-stemmingsområda. Mr Shropshire har eit forretningsdrift, men han bruker for mykje tid på å overtale folk til å forstå kva Mrs May ikkje må tillata Brexit. Han eig gårdar som dyrkar salat i Spania, vårløyk i Senegal, beet i USA og, her og i Polen, selleri. Han sysselsetter 2500 menneske frå Aust- og Sentral-Europa i høgsesongen, og han trur ikkje Brexit vil endra noka av behovet hans, eller det faktiske utbudet. "Ingen vil ha sesongjobba - kanskje vil dei ha faste jobbar. La oss sjå det i øynene våre, det er høgare status i Storbritannia å vera på underarbeid enn å vera reinsmann. "Det er ein fin kveld på desse åra no, men det kan vera regn, det kan vera veldig varmt og etter ein dag på selleripongen treng du ikkje å trene i treningsstadiet. Fem prosent arbeidsledighet er utruleg låg. Grunnen til at me har innvandring er at me har skapt for mange arbeidsplassar". Han seier at dette ikkje endrar seg: Regjeringa vil finna ei løysing. "Vi har hatt tilgang til folk frå Aust-Europa lenge før vi kom inn i EU. "Det er ikkje Ritz", seier han glatt. Stefania sit ved eit lite bord, med knée løygde opp til kinnet, og ser ganske elfin ut foran det rotete sovesalen, smal men ikkje så lang, med seks løygbesøk og krukkar og panser på hylla. Ho seier at arbeidet ikkje er for vanskeleg og at engelsket hennar vert betre. Men ho er lei av at det vart ein avstemning. "Ikke så godt, for det er ikkje bra for rumenske folk. Eg trur vi må heim". Evelina frå Bulgaria trur det blir ein ny folkeavstemming: "Eg vonar dei vil ha ei liste over dei som vil ha ei ny avstemming". Agnieszka frå Polen trekkjer hovudet. "Eg trur ikkje det, men eg vonar at det skal gå bra. Det er ikkje rettferdig, vi vil ikkje gå ut". Angel frå Bulgaria seier: "Konsekvensane blir forferdige, svært store. Eg vil ikkje seie ein økonomisk katastrofe, men ein katastrofe. Folket ville ha innvandrarar utanom landet, og ikkje landet utanom Europa. Dei visste ikkje kva dei skulle stemme på". John Shropshire synest ikkje å ha noko imot dette aspektet av Brexit. Han betaler den nasjonale levande lønnen, men han seier at britiske folket ikkje burde ønske dette slaget av arbeid. Mrs May har lova dei gode jobbar, og det er det dei burde få, seier han. Produktiviteten er det eigentlege problemet no. Og han har høyrt alle klagane før. Og so har han sonen hans, som held opp med salla i Murcia i Spania. Barna hans gjekk på skule der, men ikkje på det spanske. Spaniarane likte det ikkje like mykje. Så det er ikkje det han er uroleg over. Han er heller ikkje uroleg om at landbruksstøtte skulle gå ned. Han seier at nokre av bøndene stemmde for å gå fordi dei trudde at dei ville gå under når dei ikkje hadde fått pengane. Han ser at det kan ha vore til gagn for forretningsdrifta. Så det er heller ikkje bekymring for han. Han er uroleg over det indre markedet. Han hadde gardbruk i Spania før det blei innført. "Før hadde det vore eit stort mareritt å få lastbilar og maskinar fram og tilbake. Haug med papirarbeid. "I 1992 omfamna vi det einaste markedet - vi hadde eit ordentleg brann av forskrifter. Vi treng verkeleg tilgang til det einaste markedet. Dersom vi mista denne effektiviteten, vil vi hamra økonomien. "Vi kunne potensielt mista mykje effektivitet som kan kosta forbrukaren svært dyrt". Senegal er ikkje i det einaste markedet, la eg merke til. "Ja", seier han, "men det har ein avtale med EU". Så la oss ta ein kikk på selleririgga. Det er eit stort, blokkert kjøretøy som beveger seg så sakte at det kan halde fram, eit kryss som liknar ein tanka. For å sjå kva som skjer under metallstrømma, krymper eg ned i midten av selleribanen. Eg ser velbitar, hender som strekkjer ned for å ta buska, og det gamle slagerteknet som gjer at alle plantane blir einaste. Eg får ei bedre kjensle av korleis ein klarar oppå ei jerntråde på andre etasja i eit forykande kjøretøy. Dei ti som er nede, skjer selleria, sette det på eit bånd og stikk det oppå, og putt det i ein bag, og putt det opp i ein bag, så det går over til ein annan gruppe menneske som raskt settur det inn i ein papperskåpe. Mens min fantasi er at Mad Max rider over dunar med grønt materiale, er dette ein ganske effektiv mobil fabrikk. John seier at han vil vera okay. "Business will be okay". Det er ikkje hans bekymring. Viss forbrukaren vil ha sellerie, vil dei betale det han vil. Men det kan vera høgare. Og medan Storbritannia kjem ut av EU, kan han alltid flytta dit. "Vi er ein europeisk bedrift, så eg trur det er synd at vi kjem ut av Europa. Men vi er alltid optimistiske. Vi finn ein måte å produsera det på med størst mulig effektivitet. "Vi vil absolutt bli her i Fens. Det finst eit marked for mat i dette landet". Men gården som hans 23-årige son Henry dreiv i Polen kunne utvida. "Originalt, då vi kom inn, var det å dyrka korn for å forsyne folk i den delen av Europa om sommaren, det markedet vi hadde bygd opp, som forsyne frå Spania om vinteren. "Nå, viss det var kontroll på arbeidskraft som gjorde det vanskeleg, eller noko som gjorde det for vanskeleg, ville eit alternativ vore å ta desse maskinane, selleririgga rundt oss, til Polen og dyrka produkta der". Dersom arbeidarane hans måtte reise heim, kunne nokre av dei koma med.
Viss Brexit gjer at bøndene ikkje kan få arbeidskraft frå utlandet, eller om det gjer at produksjonen ikkje vert like effektiv, kan det då skje at fleire produksjonsprosjekter blir bygd ut i landet?