Eg kjenner Stan - som eg kjem til å kjempe i semifinalen på fredag - og vi har begge vunne tre Grand Slam, men eg liknar meg ikkje med andre spillere på den måten. Det er ikkje det eg spelar for. Dei siste få åra har Stan spelt fantastisk i Slam, han har vore veldig konsistent. I finalen til US Open i fjor hadde han absolutt fortjent å vinne. Eg trur òg at han spelte svært godt i French Open finalen her med Novak Djokovic. Han fortjener dei titlane han har, men det påverkar ikkje korleis eg føler om meg sjølv. Sjå på Roger Federer, Rafael Nadal, Novak eller Stan, eg treng ikkje tenke på kor mange Slam-gamlar dei har for motivasjon. Media playback støttes ikkje på denne enheten. For fire eller fem år sidan, trur eg ikkje at nokon hadde trudd at eg hadde ein sjanse til å vinne French Open. Eg hadde aldri venta meg å nå semifinalen fem gonger her og spille i finalen i byrjinga av karrieren min, ingen sjanse. Eg trur det er interessant at du veit at eg er ein av dei som kjempar. Eg er ein av dei som kjempar. Eg er ein av dei som kjempar. Eg er ein av dei som kjempar. Det er alltid interessant å sjå korleis spelet ditt endrar seg, så eg såg berre nokre av kampane mine over fleire år på French Open. Eg var overraska, fordi oppfatninga mi om leiken min på gulvet då eg var yngre var at det var dårleg -- at eg ikkje visste kva eg gjorde, at eg ikkje spelte bra, at eg hadde problemer med rørsle -- men når eg såg tilbake, var eg ganske fin. Det er interessant som idrettsutøvar korleis vi kan sjå framførslane på ein svært forskjellig måte på den tida, og med ein liten avstand. Eg følte ikkje at eg spelte spesielt godt mot Kei Nishikori onsdag, og det kunne ha vore så, men det har vore mange kamp der eg trudde eg spelte bra, og såg tilbake og sa 'wow!' fordi det verkeleg ikkje var eit stort tennis. No og da kan det vera at du vert sett på som ein av dei beste, fordi du ikkje kan leke på leire, eller du er ikkje god nok, og det er viktig at du alltid tek deg av og ser på. I byrjinga av leireperioden, såg vi på ein eller to kamper i 2016, fordi eg følte at eg spelte bra på leire i fjor, og ein av dei var i semifinalen mot Stan i Paris. Det hadde ingenting å gjera med ein potensiell rematch, det var berre å sjå kva eg gjorde og korleis eg ville spela. Dessverre skjedde det ikkje på alle evnene før no, men heldigvis for at det omsider var det slik. Eg føler meg fysisk sterk og at eg er i ein posisjon som kan lukkast til å nå ein annan French Open-finale om to år er det kjempeverdig, eg er begeistret. Eg vil sjølvsagt prøve å vinne turneringa, men det blir vanskeleg på grunn av utfalla. Som vi har sett så ofte, kan alt skje i løpet av dei neste par dagane.
Å vinne ein turnering som eg aldri har vunne før er ein stor motivasjon, men eg prøver ikkje å konkurrere med Stan Wawrinka når det gjeld tall.