UNHCR, flyktningtilsynet til FN, gav eit tal sist uke - berre seks prosent av alle som flyg frå konflikten. Endå fire millionar lever i naboland som Tyrkia, Jordan og Libanon. Og så er det eit tredje tal som gjer det til ein smått smått ting - 7,6 millionar er flytta inn i Syria sjølv, og uheldige situasjonen deira er fortsatt svært uviteleg. Hjelpssamfunnet har eit akronym for desse internt flytta - dei blir kalla internt flytta. FN gav i forrige uke eit kart over Syria med fleire pilar som kryssar over det (s.7). Dei pilarne representerer flomane av syrarar som har rømd frå valden i ulike deler av landet dei siste seks månadene. Familien til den treårige Alan Kurdi hadde for eksempel prøvd å flytte rundt i Syria før dei endeleg bestemte seg for å gå. Dei hadde flytta frå den syriske hovudstaden Damaskus til Aleppo og så til Kobane. "Folk prøver som regel å finna løysingar innanfor sitt eige land først", seier Erin Mooney, ein ekspert på flytta og som har arbeidd i Syria. "Sanse vil ofte vera nær heimane sine for å halda auga på eigedomen sin, og kanskje håpar dei at dei ein dag vil flytta tilbake. No er konflikten inn i sitt femte år, og folk vert mykje meir desperate". Men ikkje alle har høve til å flytta over grensa til eit framandland. Nokre har mist dokumentet sitt, og det er uunngåeleg vanskeleg å reise til utlandet. Andre har vorte beleirde i område som ein gong var på ein måte som var på ein måte som var trygge. "Reisa til Europa er svært vanskeleg, og det er ikkje billig, så du må ha eit visst nivå av ressursar for å gjera det", seier Carsten Hansen, direktør for Midtøsten for Norsk Flyktningsråd. Professor Paul Collier, ein ekspert på migrasjon ved Oxford University, seier at det er viktig at desse innvandrarane ikkje blir glemde berre fordi dei ikkje har skapt eit problem for dei europeiske landa. "Dei er tydelegare sårbare fordi dei er framleis utsette for vald", påpeker han. "Ofte kan dei ikkje koma ut. Dei som flyttar til tryggheit i utlandet har òg ekstra lovlig vern på grunn av FN sin flyktningkonvensjon av 1951, som fastsetter dei grunnleggende rettane deira. Dei som er att i Syria, er likevel formelt under vern av Bashar al-Assad-regjeringa, og for mange er det regimet hans som har vore kjelda til vanskar. Andre vil ha vore tvunge til å flykta frå heimane sine av militante i Islamsk Stat, som dei 11.000 menneska som vart drivne ut av Palmyra i mai. Ekspertar skildrar den daglege tilværda til desse interne flyktningane som eit skjult reinsgjerd. Mange vil ha tilværda i provisoriske massivt tilfluktshjelp. Dei kan ikkje ha tilgang til grunnleggende fasiliteter som rent vatn eller elektrisitet. Med hensyn til medisinsk omsorg, vil det òg vera sparsomt - Verdens helseorganisasjon anslår at 57% av syriske sjukehusa ikkje lenger er i bruk. "Eg trur vi bruker mykje energi på å snakka om å løysa flyktningkrisen, men vi legg langt mindre vekt på å finna ei løysing av konflikten sjølv", seier Hansen. "Vi må finna ein måte å stoppe kampene på". For dei som har følgt på med skrekket i den syriske konflikten sidan han byrja, er det ikkje fornuftig å berre hjelpa dei som har rømt til utlandet, fordi - som kurdsamfunnet - "innflyttane" i dag vil vera flyktningane i morgon.
Det som kanskje er mest opprørende med biletet av dei syriske flyktningane som kjem til Europa er at dei berre er toppen av eit isbjerg.