I løpet av det siste tiåret, har eg skrive om at toget skal koma tilbake til grensa, men kampen for å få tilbake toget byrja lenge før det. Ja, du kan seie at kampen verkeleg byrja i 1969 - eller tidlegare - då Waverley-banen i regionen vart stengt. På den kvelden som det siste toget avga frå Edinburgh, var det ein demonstrasjon på Galashiels-stasjonen, og det var protester på Melrose og Hawick. Trass i motstand, vart det ikkje høyrt av tog som stansar på ein stasjon i dei neste fire ti åra og meir. Det var regelmessige unøydelegheter mellom dei, og dei byrja å ta ein solidare form i slutten av 1900-talet. I 1999 vart kampanjen for Borders Rail formelt lansert ved ein Burns Supper i Melrose Station. I 2000 kom det til den konklusjonen at det kunne vera økonomisk lønnsomt å opna jernbanelinjen. Fem år seinare støtta ein kommisjon for å opna linjen. I 2006 vart lova godkjent, som kunne laga vegen for at arbeidet kunne byrja. På den tida var det ein pris på 155 m pund som var knytt til prosjektet, med ein prognose for at det skulle opna i 2011. I 2008 hadde estimert kostnadene stige til mellom 235 og 295 millioner pund, og opna var forsent to år. Arbeidet byrja offisielt i 2010, men det var framleis nokre omvendingar. Tre grupper vart utvalde for å sende inn bud for arbeidet, men ettersom selskapene droppa ut av prosessen måtte planen bli avskaffa. I staden bestemte den skotske regjeringa at Network Rail kunne ta prosjektet fram. I løpet av ruten var det klare teikn på at transporten mellom hovudstaden og grensa var i ferd med å omgjøres ettersom stasjonar, bruar og nye vegar blei lagd. Og sjølv om fullføringsdatoen ein gong meir vart sett tilbake til 2015, byrja realiseringa av omfanget av ordninga å synk. Det er ein del som seier at den ikkje går langt nok og vil at linjen skal utvida seg til Carlisle der den ein gong hadde nådd. Andre har bekymringar for at sørøstlege Skottland skal bli ein pendelbånd for Edinburgh eller lurer på kor stor ein effekt det vil ha på fjernare delar av grensa. Men det som ikkje kan tvilast er kva for eit historisk augneblomst dette er for denne delen av landet. Ein lang reise som byrja på slutten av 1960-talet er fullført, og no kan det gå mange fleire - som varer i ein time høgt.
Det har vore ei lang reise og ikkje alltid lett.