I rapporten sin som vert gjeve to gonger om året, varnar fondet for det det det kallar "middelalderskriser" i både utviklande og utviklande økonomiar. Det uttrykker særleg bekymring for Europa, Japan og Kina. I ein meir positiv note seier fondet at kortsiktige risikoar har minka sidan den forrige vurderinga av den globale finansstabiliteten i april. Pressane på utviklande markeder har minka, seier rapporten. Rapporten seier at investorar vart overraska av resultatet av den britiske folkeavstemninga om EU, men det politiske sjokket vart absorbert av marknadane. Dei klarte det dei kallar "dette strenge stress-testen". Men når ein ser lenger framover, ser IMF at risikoen veks. Ein nøkkelfaktor er vinninga til bankane. Den gode nyheten er at bankane på ein viss måte er sterkare enn før finanskrisen. Dei har meir kapital, ein slags finansbuffer som gjer at dei kan overleve tap. Likviditeten deira har blitt betre, og det tyder at dei har større sjanse til å klare seg om dei plutseleg må finne pengar raskt. Men dei strevar med å tenna pengar. Svakt lønnsomhet gjer det vanskelegare for dei å byggja opp kapitalen sin (som dei kan gjera ved å halda på nokre profitar i staden for å gje det heile til aksjonærane som dividender). Det gjer det òg vanskelegare for dei å utvide utlåning til næringslivet og forbrukarane, som trengs for å støtte den økonomiske oppvakninga. Problemene reflekterer delvis det svært låge rentemiljøet som bankane i utvikla land må operera i. I rapporten vert det sett fram at italienske og portugisiske banker står overfor alvorlige utfordringar med hensyn til lønnsomhet og kapitalnivå. Det er òg ein advarsel om japanske banker og ekspansjonen deira i utlandet, som rapporten seier er resultatet av økonomisk svakheit og svært lave renter på heimamarkedet. Dette gjer at dei er utsette for visse risikoar når det gjeld tilgang til valutafond som dei treng for å halde fram med den verksemda. Rapporten varnar for pensjonsfond og forsikringsselskap, som òg er undergrava av at rentevalet er så lågt som aldri har vorte. Utanfor dei rike landa vert Kina sett på som ein potensiell problemstad. Rapporten seier at den raske utveksten av kreditt og utbygginga av "skyggbanking" (lån som blir gjeve av firma som ikkje er banker) "føler større risiko for stabiliteten". Det raskt veksande finanssystemet i Kina blir stadig meir "samanhengde", seier rapporten. Omfanget som firma i sektoren er samanhengde - det vil seia at dei har transaksjonar med kvarandre - vart identifisert som ein nøkkelfaktor i den finansielle smitta som var ei kjensle av den internasjonale finanskrisen. Den IMF-rekommanderte medisinen for desse økende risikoane er delvis å skapa ein sterkare økonomisk gjenoppretting, inkludert reformer for å støtta veksten. Det er òg krav på meir spesifikke finanstiltak, som å gjera det lettere for bankane å takle problemlån og for bankane å takle høge kostnadar. Det er ikkje noko å seia i denne rapporten at ein annan finanskris er i ferd med å kjem, men det er likevel ein bekymring for at skaden som blei påført av den siste, langt frå er fullstendig oppgjord.
Internasjonal valutafond (IMF) har advart om at risikoane for finansstabiliteten veks.