"Hokkey?" sa ein tenåring i tvil. "Basketball?" sa ein annan. Dei fleste skudde berre hovudet. "Unnskyld", sa ein mellomaldrende mann, og han drakk eit glas te. "Vi spelar ikkje det spelet her". For fansen av rugby er Kolkata - som tidlegare heitte Calcutta - synonymt med Calcutta Cup - det årlege spelet mellom England og Skottland som fekk sin opphav her på 1870-talet. Byen er framleis rugby-hovedstaden i India - og sjølv om det er rundt 40.000 menneske som spelar i spelet på landsbasis, ifølge idrettsforvaltarane, er mangelen på anerkjenning den største kampen. "Rugby er i utgangspunktet ikkje kjend som ein sport", seier Noomi Mehta, president for Indian Rugby Football Board - og minner seg den komiske, unekte skildringen av spelet i ein tamilsk film - ein klipp av denne filmen som no sirkulerer på Internett. "Det var i utgangspunktet ein gangstrid på ein arena". Han kan sjå det komiske, men han seier at mangelen på forståing gjer det vanskeleg for sporten å tiltrekke seg pengane som trengs for å spreia spelet og oppmuntra lovande spelare. "Å få sponsorar er vanskeleg. Vi har hatt dei i fortiden, men dei blir ein eller to år og så ser dei andre stader", seier Mehta. Velkommen er varm og vennleg, og klubbhuset med eikpaneler og trofekabinar har ein luft av historie og tradisjon - eller elitisme - avhengig av synsvinkel. Men sjølv om dei har grunninnlegg, som omklædningsrom, gjer dei til å vera vertane for nesten alle dei største turneringane i landet. Calcutta Cup er ein trofé som vert gjeven vinnaren av England mot Skottland i rugby-kampen som vert arrangert under den årlege Six Nations Championship. Medlemmarne vedtok å oppløysa og trekte ut pengane til klubben frå banken, som var i sølvrupier. Og liksom fotball, hockey, badminton og kabaddi (indiansk sport) har gjort - og Mehta seier at rugby kunne læra av suksessen til Indian Premier League - med å skapa eit kortformat-turnering for fjernsyn med Bollywood-eiarar, musikk og razzmatazz som tiltrekkjer internasjonale spelare ved å gjera det økonomisk verdt å ta del i. "Du kan finna sponsorar på det nivået", forutsei Mehta med tryggheit. Bilspesialist Birla Tyres sponsrar eit årleg turnering i Kolkata - men summene som er involvert er ganske små. "På utseendet er det ingen forretningsmessig grunn til å sponsra rugby, fordi det er ein svært stengt krins av menneske som verkeleg ser på sporten, spelar sporten", seier Arvind Singh, sjef for Birla Tyres. "Men vi ville ikkje vera berre eit anna selskap som sponsra kriket og lette etter andre høve. "Rugby-VM vert sett på i India - kanskje ikkje like mykje som fotball eller cricket, men det vert sett. Rugby vil få ein gjenoppliving og vår deltaking i rugby-sporten tyder at når sporten gjenoppliver seg, vil vår tilknyting til den innebære at synlegheten vår rundt rugby kjem og veks". Det er ein åpenbar måte å få fleire ungdomar til å spela spelet på for å veksa rugby-aukten. I Wattgung, ein forstad til Kolkata, eit slum og eit av dei best kjende red-light-distrikta i byen, finn eg dusinvis av jenter og gutar som held på med ein rugbybal som dei ikkje kan ta med seg Cricket bats. "Pilsen" deira er ein yte full av containarar, og dei kan nå det ved å klatre oppå ei løype og hoppa over veggen. Men det hindrar ikkje. Og entusiasmen deira er basert på programmene som Khelo Rugby, som ein annan klubb i Kolkata, Jungle Crows, dreiv. "Å finna den neste Jonah Lomu ville vore fantastisk", seier den tidlegare britiske diplomat og grunnleggeren av prosjektet, Paul Walsh. "Men dette handlar om å hjelpa dei fattigaste borna i byen, å hjelpa dei til å halda seg i skule og å styra dei bort frå narkotika og prostituasjon, som det handlar om å trene dei til rugby". Men standardane er å forbetra - og spelarane går regelmessig vidare til å spela for klubbar og til og med landet sitt (India er for tida rangert som 74. i verda og 12. i Asia). Alle trenarane er frivillige - ofte utdanna av prosjektet sjølve - men det er ikkje overraskende at det er tøtt økonomisk i grassroten. "Cricket suger på alle pengane, fotball er svært populær, så går du til hokkey, kabbadi", seier Walsh. "Rugby er på slutten av ei lang rekkje andre idretter. Og kanskje blir det aldri den mest populære sporten i India, men på ein måte er det fin òg. Barna elskar det faktum at dei spelar noko som kanskje ikkje vennane sine på skulen spelar, så det er spesielt for dei". Rugby-VM 2019 i Japan blir den første gongen dette tiltaket vert arrangert i Asia. Og medan India har svært lite sjanse for å nå til turneringa i løpet av ei lita stund, er det ikkje eit dårleg utgangspunkt å skape ei generasjon av spelare som ikkje har noko problem med å gjenkjenne ein rugbyball.
På gatene i Kolkata, gjorde eg eit eksperiment som ikkje var vitenskapeleg -- eg synte for å vise fram ein rugbyball for ein forandra og spurte dei om dei visste kva for ein sport det kunne vere.