Men med beslutningen i dag om å anbefala ein tredje startbane på Heathrow, har denne regjeringa nådd ein punkt som forgjengjarane ikkje klarte å oppnå. Frå å slå oss sjølve for å ikkje ha bygd noko, byggjer me plutseleg alt. Heathrow vart valt fordi det gir ekstra drivkraft til den britiske økonomien, men det er ikkje det einaste gigantiske prosjektet der ute. Etter eit siste minutts vakle, har atomkraftstasjonen på Hinkley Point, som kostar 18 milliarder pund, fått grønt lys, medan den største av dei kjem nedover i bane. Bygginga av den £42 milliarder høye hastighetsbanelinja HS2 frå London til Nord er planlagt å byrja neste år. Og det er kanskje ikkje alt. Kanselæren, Philip Hammond, har antydt at han kan avsløra nokre moderate låne frå staten for å finansiera målrett infrastrukturutgiftar i høstuttala si neste månad. Det er nok til å få viktorianarane til å sitja opp og ta merksemd. Men viss desse prosjektane går i gong, er det noko anna me treng: menneske som kan byggja opp. Me har ikkje nok, med ein arbeidsledighet som nærmer seg det siste. Som dei viktorianske, ser det ut til at me må sjå utanlands for å finne arbeidskraft for det som nokre seier er ei gylne tidsalder for infrastruktur. Og dette, etter Brexit, vil utgjere ei politisk utfordring i staden for ein teknisk utfordring.
Vi har en lang veg å gå før vi ser dei proverbiske skovla i jorda - det vil vera mange juridiske og planleggjende utfordringar framleis.