Dei vann den første nederlaget på heimespill i sju år - og den første mot British and Irish Lions i 24. Og medan dei blei slått av Irland så sent som i november, var det i den relative anonymiteten i den amerikanske byen Chicago, ikkje på bakgården deira. Minutt etter det siste fløytet på Westpac Stadium, då Lions-fansane strøma i ei delrige ferd inn i Wellington-avtenen, streipa dei som ringte til Radio Sport NZ kring kring kring kring. "Eg vonar du ikkje skal finna på unnskyldingar - Lions var for gode", ropte Owen, den første som fekk ordet. "Eg lurer på om dette hadde vore Lions-kvelden, sjølv om Sonny Bill Williams hadde vore verande på banen", tenkte presentator Matthew Buck, som gledde seg over den reine livlege høvet, i motsetning til å steypa i nederlag. "Dei var desperate", samde den ekspert-sammendragaren Ross Bond, som roste Lions-forsvaret og det kvalmande bakre raden. Dagen etter, i ein søndagskurs, splatta Herald på at Lions "rulla tilbake" for å få seg ein enda i serien, med Star som spelte på det viktigaste i kampen - det røde kortet til Williams og påverkan av domaren Jerome Garces. "Lions var numerisk og taktisk overlegne", skreiv Marc Hinton i The Press, og denne kjensla av aksept blir gjengjeld gjennom Kiwi-mediane og offentligheten, men saman med eit sterkt ønske om å gjenoppretta normaliteten i Eden Park-beslutningsmannen. Mellom 10 og 11 år gammal, strevar dei med å minne seg om sist gong All Blacks vart slått på heime. "Vi vinn vanlegvis - det er ikkje så godt når vi taper", var reaksjonen til den 11 år gamle Thomas, som seier at han drømmer om å ein dag bli All Black og følgja Ben Smith. "Eg hadde lyst til å kasta bordet mot TV - men dei fortjente det". Men skuffelsen vert til tillit når ein ser fram til den avgjørende testen på lørdag. "Vi vinner 70-30 på lørdag", insisterer den 10 år gamle Samuel. "Du drømmer", svarar venen Mason, som veljer ein meir realistisk scoringlinje - sjølv om All Blacks likevel kjem ut som topp, sjølvsagt. På flyet frå Queenstown til Auckland, insisterer stewardess Trudie på at været i Auckland vil vera mykje meir til All Blacks-typen i helga. "Beauden er vanlegvis ein så god kicker", klagar ho, med referanse til dei tre sparkable straffa som fly-halv-Boeuden Barrett missa på Westpac Stadium. Men medan New Zealandarar har reagert med relativt ro og innadspurnad på tapet, har ein klage vore over ein oppfattad inkonsekvens i den disiplinære prosessen. Medan Williams har fått fire vekers forbod for å ha påkrevd Anthony Watson - som har utelukka han frå testen på lørdag - vil Mako Vunipola og Sean O'Brien begge vera tilgjengelege for avgjøraren i Auckland. Vunipola unntek ein oppfordring til å rydja Barrett utan våpen, medan O'Brien sine oppfordringar til å rydja Waisake Naholo blei avvist. "Det kunne føres fram at både Vunipola og Sean O'Brien ikkje skulle vera tilgjengelege for den avgjørende testen", seier Kiwi-journalisten og kringkastaren Jim Kayes. "O'Brien vart oppfordrt til å rydja Waisake Naholo med ein svingande arm. Han vart rydja av same all-australske rettspanel som bandt Williams". Aaron Goile, som skriv i The Press, legg til: "Det er berre ein til for rugbyens forvirring". Då han vart pressad om dette, heldt Ian Foster seg diplomatisk. "Det er eit ubehageleg område, vi veit alle det, og det er eit vanskeleg område å få rett på", sa han. Mens leikarane til Lions har hatt to fridagar i den naturskjøne Queenstown, har All Blacks gjort det motsette - dei har brukt starten av veken på å trene og trene hardt i Auckland-boblen. Men temaet som kjem ut av begge leirene er det same: "Blacklash" kjem, og New Zealand-leikarane omfamnar storleiken av kampen på lørdag. "Vi har lært mykje. Eg er verkeleg spent på kva vi kan gjera denne uken på Eden Park", seier scrum-halvleikaren Aaron Smith, som innrømmer at All Blacks var for stump i angrepet i Wellington. "Såret. Angrøtt. Frustrert. All Blacks er klare til å mine emosjonane i ei uke, og dei er glade for å seia at det er ein VM-finale som er ifrå det", legg Hinton til i The Press. All Blacks har ikkje tapt på ein gong sidan 2011, før hovudtrener Steve Hansen tok over.
All Blacks tap ikkje så ofte, særleg i New Zealand.