Drepinga, som påminner om dei brutale apartheid-dagane, har forlatt mange sør-afrikanarar engstelege for rørselen til landet, 18 år etter at landet vart demokratisk under den no pensjonerte Nelson Mandela. Streiken og den etterfølgende volden på gruven viser at forventinga til mange svarte menneske om at livet deira ville verta betre i det demokratiske Sør-Afrika, i stor grad har vorte forgjengelege. Det er sant at African National Congress (ANC) - frelsingsrørsla som no er i regjeringa - har gjeve fattige boliger, utdanning, helsestøyt og andre tenester til låg pris, men det har ikkje gjort nok av dette. Folk som har råd til det, er avhengige av den private sektoren for utdanning, helse og tryggleik ved å ta i bruk væpna vakter for å verna heim og næringslivet sitt. 'Missutmod og frustrasjon' I fjor kom Sør-Afrika i staden for Brasil som det mest ulikelege samfunnet, med kløfta mellom dei fattigaste og dei rikaste individane som den høyeste i verda. Sidan apartheid-regimet gjekk, har den totale rikdomsavdelinga ikkje endra seg mykje. Som eit resultat har ei lita svart elite, frå ANC og den sørafrikanske fagforeningane, Kongressen for sør-afrikanske fagforeningar (Cosatu), vorte fantastisk rik gjennom aksjer i langtidstedierte hvite selskap, vunne regjeringskontrakter og hatt høge posisjonar i den offentlege sektoren - alt under forsiden av svart økonomisk empowerment. Ekonomiske vekster har ikkje vore følgd av seriøse tiltak for å diversifisera økonomien - frå å eksportera råvarer til å utvikla industriar som ville stifta sysselsetting. Effekta av den globale økonomiske krisen har gjort ting verre. Økonomer reknar med at mellom 2007 og 2009 vart nesten ein million jobbar tapt, medan sjefdirektørane i toppselskapene heldt fram med å få enorme bonusar. Fatti Sør-Afrikanarar er gripe av ei kjensle av fortvilelse og frustrasjon, som forklarer dei hyppige protestene over mangel på tjenester i boligområda og no volden ved Lonmin-eier gruven. Men leiarane i Sør-Afrika ser ut til å tru at landets mineralrikdom - gull, platina og diamanter, blant anna - vil sjå det gjennom dei økonomiske problemene. Dei er sjølvfornøyde - og risikerer sosiale omveltingar på ein skala dei ikkje vil kunna forvalta.
Massakren i fjor i Lonmin-gruva i Sør-Afrika, som førte til at 34 gruvarbeinar døydde og 75 vart skadde då politiet opna eld mot arbeidarane, viser ein enorm mangel på leiarskap på nesten alle nivå - regjering, fagforeningar, næringsliv og politi.