Studentar på den prestisjefulle Istanbul High School hadde beskyldt rektoren for å vera for lydig mot tyrkiske embetsmenn og ikkje å tala opp for rettane sine. Ettersom fleire og fleire studentar gjekk med i protesten, varna president Recep Tayyip Erdogan at Tyrkia ikkje treng ein repetisjon av protestene i Gezi som skaka landet i 2013. "Vi ser at nokre krefter som ikkje har lært av fortida, prøver å provosera universitetene, høgskulen", sa han. Kravene til studentane var like, og det var klagane deira. "Dei avgrenser aktivitetane våre", klagar ein uteksaminert frå Istanbul High School. "Dei seier at landet går gjennom vanskelege tider, så vi kan ikkje halda konsertar på skulen. Men så organiserte regjeringa ein festival på årsdagen for erobringen av Istanbul. Kvifor skal vi då avgrensa aktivitetane våre? Er det ein dobbeltstandard?" Sidan har meir enn 370 tyrkiske skular underskrift ei åpenbart politisk erklæring av Tyrkia High School Students Union TLB, som nekter å tillata det dei ser som spreiding av fundamentalisme på høgskoler. "Dei tillater ikkje volleybolllaget til jentene på skulane fordi jentene skal ha på seg shorts", lesa uttalelsen. TLB-leiaren Bora Celik klagde over at det var ei rørsle mot sekulær og blandet utdanning. "Dei tillater ikkje litteratur eller poesiforeningar. Det finst bønnsalar i skulane der det ikkje er laboratorier. "Eg vil ikkje sjå spenningen auka", seier Batuhan Aydagul, direktør for Education Reform Initiative, ein uavhengig tenketank. Og protestene i skulene stopper ikkje der. I eit øvrig middelklasse-distrikt i Istanbul har foreldra til studentar på Ismail Tarman-grunnskulen halde demonstrasjonar i over to veckor. Dei protesterer mot planane om å omdanne skulen sin til ein "Imam-Hatip" - ein religiøs skule der jenter og gutar er segregerte og blir undervist i sunni-islamsk religion og religiøse praksiser utanfor den nasjonale læreplanen. "Eg kom løpande til skulen så snart eg høyrde om desse planane", seier Bengu Bozkurt. "Vil eg at sonen min skulle få ei religiøs utdanning, ville eg sendt han til ein Imam-Hatip-skul allereie. Men eg trur på sekulær utdanning". Imam-Hatip-kriget har omringa andre skular òg sidan 2012, då regjeringa innførte eit omstridd 12 år langt obligatorisk utdanningssystem, som i Tyrkia er kjent som 4+4+4. Med fire års faser for kvar av dei fire, grunnskolen, mellomskolen og vidarskolen, hadde dette nye systemet laga vegen for religiøse skular. Dei skar nesten av halsåren vår. Kan ein menneske leva når arterien hans er skåret? Nei, det kan han ikkje". Etter det såkalla postmoderne kuppet i Tyrkia i 1997, vart slike religiøse skular i stor grad stengde. Ved opninga av ein Imam-Hatip-skul i september i fjor, likna president Erdogan stengslingane med å skjera ei arteri. Men, understrekte han, "vi var tålmodige". Han er ein uteksaminert frå ein imam-hatip-skúla, og presidenten har lenge snakka om å oppdra ei "gudfryktig generasjon" og endra den nasjonale læreplanen. Og sidan han i 2002 kom til makta, har det vore ein dramatisk omvending i skodesetnaden for imam-hatip-skulen, der elevtalet har auka med 90 prosent til over 1,2 millionar. For Ecevit Oksuz, leiaren for den tyrkiske Imam-hatip-uteksaminerte foreningen, er det berre eit spørsmål om å få inn ein stor etterspurnad etter plasser. "Eg ville aldri vera samd om nokon vart tvungen til å senda sonar eller døtrer sine til ein Imam-Hatip. Men så lenge det er krav, må det òg vera offer", seier han. Men det er andre som ser eit uuttala mål om å gjera tyrkisk utdanning meir islamsk og konservativ. "Imam-Hatip-skoler kan sjølvsagt bli oppretta. Men det finst et press på alle skular for å konvertera. Studentar og foreldre seier nok er nok!" seier Kamuran Karaca, leiar av Egitim-Sen, ein av dei største lærarunionane i Tyrkia. Han fryktar at spenningen kring utdanning kan bli verre. "Om folk seier at det er nok, og ingen lyttar til dei, då vil kvar og ein freista å oppretta sin eigen modell for utdanning og samfunn. Eg vonar det ikkje vil gå så langt".
Då ei gruppe gymnasieelever i Istanbul vendte ryggen til hovudlæraren sin som tala til dei på friddehandsceremonia, var det starten på ei protestbølge som har spreidd seg til hundrevis av skular i heile Tyrkia.