Thierry Ardisson er ein galsk mediemann som vert personifisert av Jay Leno. Han er smart, litt stormuss, og er ofte sett på chat-show som blir applaudert av eit luftbrushet studiopublikum. Frå vinda på fjerde etasja er utsikten over Tuileries-hagen og Musée d'Orsay fantastisk. Men det er ikkje utsikten som plager Ardisson. Det er det som ventar han når han går ut for hovudporten. Arkade i Rue de Rivoli vart bestilt av Napoleon, og i eit halvt århundre var dei ein av dei deilegaste i byen. Du kom for å gå rundt og ta ein kaffi eller bla gjennom bokhandlarane og antikvitetshandlarane som heldt på med dei små butikkane. Idag er Ardisson røyk, og herlegdomen er borte. I staden er det souvenirbutikkar som sel kokkhat og Eiffel-tårnene som kostar to euro. På veggbanen er det kryssa av pothull (eller hønehull som franskmenn kallar dei), og nokre av dei vakre gamle mosaikkane på golvet er gjemde av turistaktigheit. Han hevdar å ha støtte frå borgmester Anne Hidalgo, samt politi- og kulturdepartementet. Det han vil ha er at myndighetene skal gjennomføre lovverk som styrer arkade, som nokre går tilbake til midten av 1800-talet. Dei må gje fritt tilganga for fotgjegarar langs gangstia, og dei må ikkje setja opp bilete eller reklamer. Fordi arkade er ikkje eit historisk monument, er det opp til eigarane av bygningane å håndheva reglane. Og dette, seier Ardisson, mislykkast dei særs. Når eg møter Thierry Ardisson i leiinga si, er han god. Han er glad for å stille mine styggare spørsmål, som: er ikkje atferda hans den verste typen rikmanns nimbyisme? "Arkadane på Rue de Rivoli er kjende over heile verda. Dei er sublime. Men dei har falle i ruin. Alt eg vil gjera er å begrense skadene", seier han. "Eg veit sjølvsagt at eg ikkje kan gje dei tilbake til korleis dei var på 60-talet. Verda har endra seg, men vi kan sakte ned på forfall". Det viser seg at Ardisson - ein sjølvskapande mann som kom til Paris frå sør i 1969 - er det sjelva i Frankrike: ein monarkist. "Eg trur på den britiske grunnloven, Westminster-systemet, men her i Frankrike er det åpenbart ein tapt sak! "Vi får aldri ein konge igjen. Så eg trur på tapte saker. Men som eg alltid seier: du treng ikkje ha von for å kunne gjere noko. Du gjer det du kan". Ardisson starta i Paris som reklamemester. Han utforma fleire kjende franske slagord som: "Quand c'est trop, c'est Tropico" ("Når det er for mykje, er det Tropico"). Seinare gjekk han over til TV-produksjon og så til presentasjon. Med talk-showen sin på lørdagskveld, Tout le monde en parle (Alle snakkar om det), vart han kjent. I dag har han ein pessimistisk syn på situasjonen i landet. "Men sidan det einaste vi kan rekne på for å halda oss i gong er dei kinesiske turistane som kjem, burde vi vel halde på med det vi kan tilby dei?" "Eg hadde aldri trudd på det då folk sa at Frankrike vart ein museum - med Paris som hovudpynt. Men no trur eg det. Det er akkurat det vi er blitt. "Så eg seier at om det er alt som er att, så lat oss i det minste verna det". Han legg til: "Eg blir sjølvsagt kritisert for å vera rik og berre bry meg om arkade fordi eg bur her. Ja, eg bur her - så det er mitt yrke. "Og når det gjeld å vera rik, hadde eg 50 franc i lomma når eg kom til Paris - 10 dollar. "Men i Frankrike har vi ein egalitær tankegang. Det er ikkje det som er gjort for å lukkast. "Eg har ikkje noko imot folk som arbeider nede. Men dei må få be om å arbeide inne, ikkje under arkade". Det merkelege er at bildet nede kunne ha vore mykje verre. Ja, det finst nokre stygge butikkar som seljer stygge pariser, og dei går vidare på vegen, bortom det reglane tillat. Men kampanjen føltes litt...overdreigande. Ein seljar av hurtigmat sa at han hadde ein mikrobølgeovn og ein brødroster til croque-monsieurs, og han var lei for at det var imot reglane - men korleis skal han betjene kundane sine anna? Ingen serverer kebab på Rue de Rivoli. Så kva er det som et Thierry? Vel, han er ikkje den fyrste som beklagar at tida i Paris endrar seg. La oss vera klare: Det finst ikkje noko fjernt racistisk eller klassesint å seia om kampanjen hans. Men som mange andre, har han eit bilde av kva Paris var, og kva det burde vera. Og det er ikkje det Paris er. Som ein god franskmann, føler han det verkeleg.
Kampen til å forby skrotmatbutikkar på Rue de Rivoli har fått Paris til å tenke: "Kva er det som bor Thierry?"