Er den nye populariteten til EU-motstandarar i Storbritannia, Frankrike, Hellas og Spania ein bakslag etter krava i 2007-2008, eurokrisen i 2010-2013 og dei lange levevilkårene i Europa - ein protest frå dei som føler seg utsjåne i økonomisk forstand? Er det "økonomien, dum", eller er det "globalizeringa og ein dysfunksjonell EU, dum"? Svaret er viktig. Kanskje er økonomien lettere å fikse - men ikkje nødvendigvis i euroområdet, som enno mangler den grensekonfliktspolitiske solidariteten som ville gjort det mogleg å samla den umåtelege gjeldsbyrda og mildra den vekstdødande effekten av den. Men det er kanskje ikkje best for statsministeren å rekna på det. Eit viktig mikrokosmos av både problem og løysing er London - der UKIP har mindre resonans og har mindre suksess enn andre stader. Ein del av forklaringa er at globaliseringen - som gjev mange ei kjensle av at dei har lite direkte kontroll over den økonomiske skjebna si - berikar London. Mykje av resten av Storbritannia ser globaliseringen og dei ulike manifestasjonane - som innvandring - som maktlause, fattiggjørende og ein trussel. For londoner er globalisering ein økonomisk konkurranse som dei tilsynelatande vinn. Det finst sjølvsagt spenningar i London som er generert av den suksessen - vest-londonske ghettoane til dei ikkje-dom-rikaste er ikkje alt som ein kan drikka av, og høge og inflasjonære fasteigdomsprisar undergraver den sosiale samhørigheita. Men eg har ikkje høyrt mange londoner omskilja hovudstaden som "den mørke stjerna i økonomien", som det var slik det vart karakterisert i mars av den første ministeren i Skottland, Alex Salmond. Det er ikkje så lett å sjå den gravitasjonære trekkinga til hovudstaden for det som Salmond kallar "ressursar, menneske og energi" med ulike gradar av entusiasme, både for innbyggjarane og utanfor den store vinnaren. I ei verd der hindrane for pengestrømmen, tjenestene, menneska, varene og data har vorte gradvis avskaffa, blir store flom av pengar, tenester, menneske, varer og data trekt til der dei finn sitt lik. Eller med andre ord, oppgangen til London er oppgangen til ein av verdens megastod, dei urbane sentra som triv fram halv-uavhengige av dei landa der dei er. Dei mest viktige byane, etter analysen, er dei som er mest tilknýtte ved å bli knutepunkt eller avgangssteder for dyktige menneske, for varer, for tjenester, for kapital og for data. På denne måten er London ein av berre seks verkeleg tilknyttede byar, saman med New York, Dubai, Hong Kong, Singapore og Tokyo. London er ein stor bystat, og det er ikkje overraskende at London blir sett av nokre, inkludert borgarmester Johnson, som ekstra Storbritannia, nesten ein bystat. Uvitandeleg er det derfor ein av dei store politiske og økonomiske spørsmålene i vår tid, om nasjonale regjeringar skal oppmuntra eller forsøka å kvele oppgangen og oppgangen til desse store byane - fordi dei kan sjåast som ikkje berre økonomisk overmighty men også politisk. Så det vil sannsynlegvis sjå den siste prognosen til London om veksten til London som ein grunn til å vera glatt. CEBR ser London som står for nesten ein tredjedel av all vekst i Storbritannia i dei neste fem åra. CEBR ventar at London-økonomien skal ekspandere med 15,4% fram til 2019, raskare enn andre britiske regioner, samanlikna med 10,7% for Storbritannia som helhet. I 2011 auka veksten til 22 prosent, og dersom CEBR er rett, vil London ha ein kvartad av heile den britiske økonomien i 2019. Ser vi på det, er det ganske vanskeleg å sjå korleis London kan setjast tilbake i boksane, sjølv om regjeringa ønskjer å gjera dette, utan å gjera alvorleg skade på økonomien og velstanden til landet. Så for dei som vil ha ein meir regionalt balansert økonomi i Storbritannia, er det å stifta til ein raskare vekst utanfor London som er eit mål for mange regjeringar i så lang tid og som kanskje har vorte vanskelegare i ein verd der kapitalen tilsynelatande tek seg til kapital (sjåvel). Eller, med andre ord, problemet er ikkje London problemet (om det finst eit) er at globaliseringen handlar om korleis pengar, data og dyktige menneske gjer det dei vil og går dit dei vil Dette tyder at oppgåva til regjeringa er å tenkja på og temme kapitalismens kjærleik til storbyar på ein slik måte at London og dei andre byane blir sett på som motorar for å skapa nasjonal rikdom og tilgjevarar av nasjonale ressursar som elles ikkje er rimelege. Når det er sagt, om globaliseringen tyder at oppstolet til London og andre storbyar som ser utover, er uåttekommeleg, er det vanskeleg å sjå korleis det økonomiske gapet mellom kapital og provinsar kan gjera noko utan å fortsette å auke. Og om omfordelinga av rikdom frå sentrum til resten av landet vil fjerne frykta for mange utanfor storbyane, som seier at verdømet ikkje fungerer for dei, er sjølvinnlysande.
Kva er den sykliske veksten i dei europeiske antistyringspartiene, både høgre og venstre, og kva er den langvarige og sekulære veksten?