I Wales er det 58% som seier at dei er kristne, ein fall på 14% sidan 2001, ein fall som er større enn i nokon annan engelsk region. Men i Wales sa 32% at dei ikkje hadde nokon religion, den høgaste summen var i Blaenau Gwent med 41,1%; den lågaste i Flintshire med 25,4%. Dette var ein økning med 10% frå 15% (7,7 millionar) i 2001 til 14,1 millionar i 2011. Folkerøyst: Nøkkeldata i Wales om religion Men andelen i Wales som ikkje har nokon religion var høgare enn i Wales og England som helhet. Dei som seier at dei var muslimar i Wales er 1,5% - opp frå 0,7% - med den høgaste andelen i Cardiff (6,8%) og Newport (4,7%). Det var òg ei liten auke i andelen av folk som sa at dei var hinduar eller buddhistar - begge opp frå 0,2% til 0,3%. Det var òg ein auke i mengden som sa at dei hadde andre truar - frå 0,2% til 0,4% Andelen som sa at dei var sikher eller jødar vart uendra mellom 2001 og 2011 med 0,1%. Kyrkja i Wales sa at tallane viser at kristendomen "ikke lenger er den standardinnstillinga det ein gong var for mange i Wales". Men ei talsmann la til at grunnene var komplekse. "I dag finn vi at folk går til kyrkje fordi dei vil, ikkje fordi dei føler at dei må eller fordi det er ein stad å sjå og bli sett", sa ho. "Det må òg hugsast at statistikk ikkje kan visa det heile bildet i trua. "De siste månadene, for eksempel, har folk i ulike delar av Wales vendt seg til kyrkjelydane i tusenvis etter ulike tragiske hendingar: i Machynlleth, i Ely, i St Asaph. "Folk finn Gud når livet vert vanskeleg, og det er ei ære for kyrkja å vera der for dei når og kvar dei treng oss". Kanon Bob Reardon, kommunikasjonsansvarleg for den katolske bispedømmen i Cardiff, sa at dei religiøse samfunnane allereie var klar over utfordringane som tallane viser. "Det er synleg at det har vore ein nedgang i den organiserte religionen, men det vil ikkje seie at det ikkje finst ei åndeleg side til folk", sa han. "Det finst en åndeleg dimensjon i korleis folk lever livet sitt, det er noko vi alle deler". Meirion Morris, generalsekretær i den presbyterianske kyrkja i Wales, sa at til trass for "rykter om det motsatte", viste folketelinga at nesten 60% av folkesetnaden i Wales framleis såg seg som kristne. "Som ein tverrspråkleg kyrkjelyd som serverer samfunn i Wales, er vi klar over denne underliggende kjensla av å tilhøyra den kristne tradisjon", sa han. "Vi er likevel realistiske og veit at nivået på denne forpliktelsen varierer enorm, og at i løpet av det siste århundret har livet til kyrkja blitt stadig meir marginalisert". Han sa at kyrkjene søkte å finna "relevante måtar for å nå våre samfunn". Dr. Geraint Tudur, generalsekretær i Union of Welsh Independent Churches, som representerar nesten 450 kapeller i Wales, sa: "I det som ofte blir kalla eit sekulært samfunn, er det forbløffande og opplyftande at 58% av dei walisiske folkene framleis ser seg som kristne. "Selv om berre ein minoritet går på gudstjenester og andre religiøse arrangement, er det ope at det framleis er ei sterk kjensle av lojalitet og kjærleik til kristendomen i Wales". Lorraine Barrett, ein tidlegare medlem av den walisiske forsamlinga som no er humanistisk, sa at det var interessant at folk hadde tillit til å erklære seg utan religion eller ikkje-kristne. Og ho sa at det var ei utfordring for politikarar å sørge for at ikkje-religiøse vart sett på like måte med religiøse grupper. "Folk har nesten følt seg forplikta til å seia at dei har ei eller anna form for religion", sa ho. "Public policy er rettet mot folk med ei eller anna form for religiøs tru, dei får ein eller anna form for privilegium eller automatisk rett til å bli vurdert. "For etablissemanget, om det er den walisiske regjeringa eller den britiske regjeringa, vil det gje ein pause for tenkinga når dei vurderer problem og korleis dei samhandlar med grupper og samfunn". Religionspurspurspurspursen var den einaste frivillige spørsmålet på folketeljing 2011. Stephen Hicks frå Office of National Statistics (ONS) sa: "Eldre menneske er meir sannsynleg for å bli tilknyttet den kristne religionen. "Snapshots våre har vist (nedgangen) i ei stund, og dette var ikkje ei overrasking for oss, denne store endringa". Hicks understrekte at det å identifisera seg med kristendommen kunne vera eit kulturelt greim i staden for å tyder på at ein faktisk går i kyrkje eller til og med at ein trur på Gud, og la til at folketelinga ikkje spurde om gonger i kyrkja.
Nesten ein tredjedel av folketalinga i Wales viser at dei ikkje har nokon religion.