Det var det spørsmålet ein stilte i ein ny kolumn i Wall Street Journal. I mellomtiden, ei artikkel i Forbes magasinet, skildrar ein annan person som ikkje er i hovedstrømmen av valden til Det hvite hus, demokraten Bernie Sanders, som ikkje har den første kjensla av kva [handel] er og kvifor vi gjer det. La oss leggja frå oss spørsmålet om kor sannsynleg det er at ein av dei blir den 45. presidenten. Begge har uttrykt dype bekymringar for påverknada av internasjonal handel på den amerikanske økonomien og arbeidarane. Som sitatane ovan viser, har begge skapt alarm eller forakt blant entusiaster for handelsliberalisering. Begge vil representera ein markant avvik frå tiår med amerikansk handelspolitikk som, med nokre avvik på vegen, har følgt denne vegen. For Trump, er ein stor del av fokuset spesielt på Kina: "Sidan Kina vart medlem av WTO [verdsamselgsorganisasjonen i 2001] har amerikanarar sett meir enn 50.000 fabrikkar stengjast og ti millionar av jobbar gå tapt. Han sa til New York Times at han ville vera for ein 45-prosent-toll på import frå Kina, men han har seinare sagt at forslaget er ein trussel om å få Kina til å "foretage seg". Han vil "utta med dei ulovlege eksportsubsidiane til Kina og dei slappare arbeids- og miljøstandarden. Ingen meir sweatshops eller forurensingshelter som stjeler jobbar frå amerikanske arbeidarar". Ein uttala på kampanjewebbsidan hans etter eit tal i Pennsylvania seier: "Nordamerikanske frihandelsavtalen [Nafta, som involver USA, Canada og Mexico] kostar 850.000 godt lønna jobbar i USA, inkludert 26.300 i Pennsylvania. Normerte handelsrelationer med Kina [etter at Kina vart medlem av WTO] førte til tap av 3,2 millionar jobbar, inkludert 122.600 i Pennsylvania". Begge er òg om handelsdeficitet - det faktum at Amerika kjøper meir utanlandsvare enn det seljer i utlandet. Dei ser det som eit resultat av urettferdige handelsavtaler og som bevis på at USA går tapt - "dei dreper oss i handelen" er eit ordtak som Trump ofte har brukt. Dette er i sterk kontrast til den oppfatninga som hever seg kring økonomien at handelsliberalisering er til gagn for alle land som gjer det. Ved å fjerne hindrar som fører til høgare kostnader for importerte varer, kan land spesialisera seg på å produsera det dei gjer best, og forbrukarar og næringsliv kan kjøpa varer billigere. Dette er ein av grunnene til at USA har sett på å fjerne handelsbarriærane etter andre verdskrigen. Det har vore ein meir eller mindre global innsats for å gjera dette under GATT og WTO. Det har òg vore mange mindre omgrep mellom land, inkludert det som no er EU. USA har avtale med 20 land, inkludert Mexico og Canada, under NAFTA. USA har også fullført forhandlingar med 11 andre land om ein avtale kalla Trans-Pacific Partnership, og det er forhandlingar i gang med EU. Det vanlige synet på at alle land vinn frå handelsliberalisering tyder ikkje at alle gjer det. Det er berre at fordelene overgår tapene. Det burde difor vera mogleg for alle å vinna, om vinnarane kompenserer taparane. USA, som mange andre land, har program for å hjelpa folk som mista jobba sine, og det er eit program som særleg er rettet mot dei som blir ramma av internasjonal handel, kalla Trade Adjustment Assistance Program. Ein kommentator skildra det (og EU-ekvivalenten) som "små og relativt ineffektivt", og la til: "Det finst lite politisk appetitt i dei to største økonomiane i verda for eit alvorlegare forsøk på å omfordela vinninga frå handelen". Og det tyder at nokre menneske mister på utbygginga av handelen. Ein gruppe akademiske økonomar i USA skreiv: "Auksa i importen til USA frå Kina, som akselererte etter 2000, var ein stor kraft bak den siste nedgangen i sysselsetting i den amerikanske produksjonen og... det ser ut til å ha undertrykt den totale veksten i sysselsetting i USA". Dei anslår tap av arbeid på minst to millionar mellom 1999 og 2011, på grunn av den direkte og indirekte effekten av veksten i Kina. Dei tilskriver ikkje Kina og handelen alle tapene i produksjonen, men analysen deira peikar på ein reell innverknad frå konkurransen frå importen. Det finst òg forsking som tyder på ein politisk innverknad før den nåværende kampanjen for presidentkandidatane. Analyser ved Georgetown University tyder på at handelen påverka val. Det blei funne at sittende presidentar har tendens til å vinna stemmer i område der eksport har auka, men dei mista støtte der konkurranse frå import har ført til økt jobbsekring. Og kva med handelsunderskuddet i USA? Her blir ting svært kompliserte. Det er ein meining om at handelsunderskuddet ikkje nødvendigvis er noko vondt. Det er ein meining at handelsunderskudd må finansierast med lån eller investeringar utanlands, som kan bidra til å få renten ned og stimulera til å skapa nye arbeidsplassar. Det er ein meining om at desse overveinga ikkje verkeleg gjeld i dag, i ein tid då renten er svært låg. Under desse omstenda kan handelsunderskuddet verkeleg kosta arbeidsplassar. Det er underleg at dette spørsmålet no vert sett så sterkt fram. Arbeidsleiken er på 5 prosent, og talet på menneske som har ein jobb har auka med over 600.000 i år. Den nobelprisvinnande økonomen Paul Krugman skreiv: "Ein proteksjonistisk reaksjon, som ein innvandringsreaksjon, er ein av dei tinga der det har vore eit puslespill om kor lenge det hadde vore i veg. Og kanskje er tida komen".
Ville Donald Trump "ska til kaos i verdshandelen" om han vart president i USA?