Han er heldig med talentet han har på viktige posisjonar, han er heldig med midla og fasilitetane som er skapt for han og han er heldig at ingen andre nasjonar enn New Zealand har same styrke i dybda som sit på benken til erstatningane. Men det er ikkje noko heldig med korleis han nyttar alle desse til å smelte eit England-lag som allereie har sett nye rekord og kan sette fleire imponerande enn det. Det var ikkje vanskeleg å sjå kvar England gjekk galt i første halvlek mot Frankrike. Det var over alt du såg. Ein første line-out så vond at han slo Dan Cole i bakhodet. Eit gult kort for ein takling som var unødvendig og ulovleg. Ei uførheit til å gjere eit dent i den blå forsvarsveggen med ballen i handa, eit problem som hindra bølgene av franske løparar som kom mot dei frå djup og brei og rask. Tråden låg i å finne ut kva å gjera med det og korleis ein får den planen til å fungere. Ingen Vunipolas for å leggje muskler og meter. Ingen Chris Robshaw som kunne bremsa framgangen til ein fransk bakreik som lagar og slepp på som ei fransk bakreik av gamal tid. Ei motstand frigjort frå den stilistiske rettjakken frå dei siste tordige åra, og ein Twickenham-publikum som er stilt av uventa usikkerhet og frykt. Færre kunne likevel ikkje berre ha gjort dei rette endringane i personalen, men til og med ha skruddvisa dei posisjonelle og taktiske. Media-spilling blir ikkje støtta på denne enheten. Med 18 minuttar til å gå, var England mykje betre, men likevel fire poeng bak, og det offload-inspirerte forsøket til Rabah Slimani truar med å avslutta den 12 år lange ventaringen til Frankrike for ein seier i sørvest London og markera oppstartsdagen til Six Nations med eit anna sjokk som samsvarar med den spennende seieren til Skottland over Irland. James Haskell kom opp på bakerste rad, Maro Itoje kom opp på andre rad. Meir fart. Meir kraft. Fem minuttar seinare tok George Ford og Jonathan Joseph av, Ben Te'o og Jack Nowell på, Owen Farrell i flygehalvlaget, Elliot Daly i midten. Meir kraft til og med, no går det utover heile ruten, no er det ein dynamisme og ein drivkraft, og lyden frå tribunen er berre tru og spent. "Eg trudde alltid at vi skulle vinna", sa Jones etterpå. "Eg trudde vi var forferdige, men eg trudde alltid at vi skulle vinna". Det var ikkje mange andre som var så sikre på det i det øyeblikket, og det var færre som kunne ha hindra til og med underbevisst angst og sinne frå å overføre seg til spelarane på banen. Frankrike hadde tre menn - Scott Spedding, Virimi Vakatawa og Louis Picamoles - som alle gjorde over 120 meter med ball i hand. Northampton nummer åtte Picamoles, som ikkje var nøgd med å vera så hard og klumpig og glat som ein isberg, bar ballen òg 15 gonger, slo sju forsvararar, gjorde fem taklar, avlastte fire gonger og vann ein omsetning òg. Frankrike gjorde 591 meter til 383 for England, gjorde 10 line breaks til fem for motstandarane sine og slo 24 forsvararar til 13 for England. Det er vanskeleg å få om på tal. Det var òg vanskeleg å blokkere for at Farrell skulle slå Picamoles, då nummer åtte trøymde inn i den engelske halvdelen med kampen enno i balanse, og det vert vanskelegare med kvar einaste passing å ikkje sjå Farrell som ikkje berre Jones sitt epitet på banen, men kapteinaren hans som ventar. Jamie George legg sitt eige press på Dylan Hartley, sjølv om den sittende kaptein og prostituerte er fortsatt forståeleg rusty etter den siste lange suspensjonen. Farrell, som kom til å slå på pole med den andre potten, er i auke med å bli ein av dei beste trenarane. Den legendariske Manchester United-trenaren Sir Alex Ferguson hadde det best i den framtredande midtbanespilleren Roy Keane: aldri ein baktrekk, alltid på vei til det beste, skremd av ingen og ingen situasjon. Han er ein av dei som er mest tilgjengeleg i å gå på toppspillet. Han er ein av dei som er mest tilgjengeleg i å gå på toppspillet. Han er ikkje feilfri med støvla, men han kan til tider gjera det ut som om det er veldig nært. I ein kamp som denne, som Jones etterpå skildrar som ei stygg framføring, men eit vakkert resultat, er han ryggbein og hjernen òg: ubarmhjertig, urokkelig, generalen på feltet som slepp andre med seg. Jones er ikkje perfekt. "Eg tek fullt ansvar", sa han til BBC på lørdag etter framføringa under standard. "Eg forberedde dei ikkje nok godt". Men det er ikkje heller laget hans, sjølv om dei har vunne fleire kamper på rad - 15 - enn nokon annan engelsk lag i historia. Dersom han kan løyse problem, må han òg vera syk på dei tregaste startane som fører til dei. Og han er absolutt heldig. Men det er England òg, å ha ein trener som kan ta det han har fått og omgjøre det til noko betre, som har sett nye standarder og er ikkje nær nok til å vera fornøyd.
Eddie Jones er ein heldig coach.