Media-spelingsfunksjonen er ikkje støtta på denne enheten Ein dag, for Storbritannia? For helvete, på ein time, rundt ein liten oval bane i austlege London, vann britiske idrettsutøvar tre gull i ei slik svimjende, drømmeliknande rekkefølge at alle samanheng og førtid forsvann i den mørke himmelen i London. Du prøvde å ta tak i ein rekordbok før dei alle vart kasta på bål. England hadde ikkje vunne fem i ein dag sidan 1908, og det var ein event så uvitande at det inkluderte tug-of-war og ekte tennis. Den største timen, den beste kvelden, utan tvil, i den lange historia til britisk atletisme. Den beste dagen i britisk idrett? Det høyrer ut som hyperbol, så bruk den logikken du har att. I tre ulike idretter, for menn og kvinner, på vatn og på land, gjekk gull på eit rum, partisk folk hadde ei røyst på stadionane i byen og innlandet, og millioner av menneske hadde ei røyst på TV, radio og elektronikk frå Eton Dorney til velodromen ved nord for den olympiske parken i Stratford, og til og med olympiske flammene der ute, var det det det same uttrykket på dei britiske augene: Eg kan ikkje tru eg er her, eg kan ikkje tru eg ser på dette. Kva er det du kan samanlikna med? Vinninga av VM i England i 1966 var nettopp det - England. Det same var det med det ikoniske drop-golet til Jonny Wilkinson i Sydney for ni år sidan. Roarane hadde byrja feiringa med gull i fire- og lettvekt-dobbelskulls for menn, før kvinnene i sportsykling la til gull i sportsykling. Det var ganske godt nok. Men dei som hadde hatt så stor lukke at dei var blant dei 80.000 i friidrett, var i ferd med å vinna den største geimen på ein ganske uvanleg måte. Vi visste etter det lange hoppet og spydet på morgonen at Jess Ennis, utan pest og gresskorn, ville bli kronet som olympisk heptatlon-meister. Vi håpa at Mo Farah kunne gjera det ingen britisk mann nokon gong hadde gjort og vinna eit verdslegt titel på 10.000m. Nokre gav til og med Greg Rutherford pengar for å vinne det lange hoppet, men det var ein satsing. At alle tre kom av på 46 minutt etterlét deg å le med vantru. Då Storbritannia ikkje vann ein einaste titel i løyseplassen. Etter å ha venta 104 år på eit gull i friidrett, kom tre til byen i så korpe rekkefølge at bølgene av støy knappe slutta å rulla. Når du ser opp på eit tidspunkt og ser at 100 m-løpet til kvinnene skal starte, er det verkeleg overraskende. Når du føler at det er noko mot klimaks, veit du at du har sett noko heilt sjeldent. For sju år sidan, då OL 2012 vart delt ut av Storbritannia, kunne ikkje friidrett i vertlandet ha vore på eit lavere nivå. Det britiske laget kom tilbake frå VM i Helsinki den sommaren med ein trist seier på eit gull og to brons, og enda ned på 16. plass i medaljetavla bak slike kraftfulle lag som Estonia, Bahrain og Belarus. Å ha forutsei den typen svimlende skandaler som vi såg i London på lørdagskveld, ville ha kalla på forakt og tvangsvestar. At det skjedde med Ennis, Rutherford og Farah hadde ei symmetrisk og glad resonans. For fire år sidan, i Beijing, opplevde alle tre ei utruleg idrettsutvikling der dei ville slutta og starta noko mindre capricant. Rutherford, der ute i 10. klasse, gjekk bort i ein heitt turnering, og Ennis, der heime i Sheffield med ein knøtt i høgre foten og ein inndelt bein med plast. I Sydney-OL i 2000 var det ein stor stor kjensle av at det var Magic Monday, dagen Cathy Freeman vann gull på 400m. Super Saturday i London hadde tre Freemanar i den tida det tok å gå over Olympic Park. Alle tre, innpakka av Union-flagg, tala veltomt om det dei hadde opplevd. "Eg sa til meg sjølv i byrjinga", sa Ennis, "at eg berre hadde eit augeblikk til å gjere dette foran ein mengd i London. Eg ville berre gje dei eit godt show". "Dette er det eg har drømt om heile livet mitt", sa Rutherford. "Å gjera det i London er berre utruleg. Eg kan vakna om eit minutt". Den siste runden som Farah tok var den største av alle. Då han kryssa mållinja, kom den olympiske storleikaren Kenenisa Bekele i følgje, og kona hans, Tania, og halvdattera Rihanna, sprang ut for å møta han. For åtte dagar sidan, gav han oss ei visjon om det moderne Storbritannia som verkeleg følgde som nytt og kjent for alle. Dei to idrettsutøvarane gjer det til virkelighet, akkurat som opplevinga av å sjå dei i videoen gjev landet ei rekkje minne som alle saman kan feira og elske. Ei jente av ulike rase frå Sheffield, ein gutt som hadde ein oldefar som spelte fotball for England for over eit århundre sidan, og ein gutt som kom til vest for London frå Afrika for å gjere hovudstaden til sitt. "Vil du vere stoltare av å ha gjort det for Somalia?" Ein klovn spurde Farah på mediekonferansen hans. Den rasende Arsenal-fansonen var opprømt. "Nei, det er mitt land!" Dei gamle vismennene er alltid samde om to ting: ein lek må ha ein medalje på hovudstadiet for å bli verkeleg levende, og ein definitiv natt for at alle skal minnast den. På Olympiske Stadion på lørdag kveld, med Paul McCartney som dirigerer skaren frå setet til ham, og dei spelte "All You Need Is Love", og med "Hey Jude" på skodespelet ein liten stund sidan, skjønte du at dette er han. Dette er øyeblikket. Dette er den siste kvelden, dagen, timen.
Det var ein tid på Olympisk Stadion på ein lørdag kveld, klokka 21.20, då du ville ha pause og puste på heile verda for ei stund før det neste vakre arrangementet tok over.