"Le onze Septembre Francais" var hovudskriften i den franske avisa Le Monde. "Ein fransk 11. september". Men no har Frankrike òg ein 11/11, eit anna tall som er gravert inn i annalen av den forferdelige historia til terrorisme og om rørsla som kjempe tilbake. Nesten fire millionar kom ut på gatene og torga i Frankrike søndag den 11. januar for å marsje for einheit etter tre dagar med terror som etterlét 17 døde, og ein nasjon som var sorgfull, forblødd og - det er håpet - styrkt i ei ny solidaritet. Aldrig har så mange franske borgarar kome i så store mengder sidan frelsinga av Paris frå nazist-Tyskland i 1944. "Eg er stolt av landet mitt", tenkjer den franske journalist Nicolas Henin. "Folk kjem ofte til protester for å få fleire jobbar eller høgare lønar, men dette var ikkje for noko umiddelbart. Det var for framtida til Frankrike". For over ti år sidan, i kjølvannet av dei sjokkerande angrepane i New York og Washington den 11. september, var det slagordet som lød frå mange hovudstadar: "Vi står skulder til skulder". No er det ei ny versjon av det same refrenet i den mest uttala solidariteten sidan: "Le monde se leve" (Verden står opp) var hovudskrifta i Le Journal du Dimanche søndag morgon. Morgonen etter, vart eit ord spytt på mange forside i Frankrike - "Debout" (Stand). "Verden står med Frankrike" var hovudordet i International New York Times. Nesten 50 verdsleiarar rydde dagbøkene sine for å stå bokstaveleg talt skulder til skuldre igjen. Dei marsjerte med armane knytte, langs ein del av den franske vegen for å vere, og bli sett, som ein del av ei fransk historie om smerte og resolusjon. No, meir enn nokon gong, er denne kampen anerkjent som ein global kamp mot den vaksande ekstremismen. Men nokre leiarar hadde andre grunner òg. Men medan vi står midt i den tettfylte, ulike, jublande, flaggvåve folkemengda på det hovudmølle av La Place de la Republique, talar han om ein "gode dag" for millionar av menneske som kom frå heile Frankrike og utanfor. "Eg måtte koma òg", la han til. Det var nettopp her, i 10 månader, at mindre men likevel betydelege folkemengder hadde samla seg for å krev at han blei lauslaten, og for dei tre andre franske journalistane som var gisslar for den islamske staten i Syria. Den sameinte oppfordringa kom etter angrepet på satiriska magasinet Charlie Hebdo og drapet på fire legendariske franske teikneserieforfattarar som lenge har hatt det skarpest av penn. I fredag hadde ei rekkje angrep òg kravd livet til tre politibetjenter, fire medlemmar av det jødiske samfunnet, ein rengjørar og ein livvakt på kontoret til magasinet som vart fanga i skuddlinjen. "Terrorismen handlar om å angripe symbolar", bemerker den parisiske veterankorrespondenten Christopher Dickey, utlendingredaktør for The Daily Beast. "Dette er den virkelige likskapen mellom angrepene 11. september i New York og Washington og det som skjedde i Frankrike", sa han. Den dramatiske kollisjonen med dei høye, glimrande tårnene i New York, symbolane for det økonomiske entreprenørskapet og ambisjonen til USA, var i Frankrike eit blodigt slag mot ei heilt fransk ytreutspråkingsfriheit: retten til å satirisere, provosere, presse folk og propaganda frå pedestalen til fromskap og makt. I den grove matematikken for drap er angrepet heilt anna. Al-Qaida-angrepane i USA drepte rundt 3000 menneske i New York og Washington ved å forvandle fly til mammutt, metall-selskånsbomber. 17 menneske døydde i tre dagar med terror i Frankrike, som tre menn med pistol og rakettkastar lét loyse. Men dagen etter skytinga på Charlie Hebdo, har folk eg har møtt på gatene og på torgane, påkalt denne fatale datoen. "Det er vår 9/11", erklærte ein mann på Place de la République berre timar etter skytinga i Paris. "Det er eit angrep på vår republikk. Det er eit angrep på humoren vår". "På veldig fransk måte ropar folk ut at Voltaire er blitt myrd", sa ein av dei fremste journalistane i Frankrike, Christine Ockrent, i ein omtale om den franske filosofen og satiristen frå det 18. århundre, som brukte sin skarpe vitskap mot intoleransen, religiøse dogmar og politikken på den tida. "Men demokratiane våre må sjå det i øynene at det ikkje lenger er 9/11", tenkjer ho. "Eit anna krig tek form i så mange land". 9/11 var eit plutseleg slag utanfor. Det franske øyeblikket kom ut av seg sjølv, som det har gjort i andre vestlege hovudstadar frå London til Ottawa til Sydney. I eit land der mange innvandrarar held seg til den muslimske trua, har det vore ein aukeande sinne og avviking, framkalt av økonomiske ulikheter, og ein polariserande debatt om verdiar og friheter. Det brennande spørsmålet er kva prosentandel av den muslimske folkesetnaden i Frankrike deler den ekstremistiske ideologien til dei tre mennene som gjennomførte desse siste angrepane og skapte ei massiv sikkerhetsoperasjon på ein føromskåre skala. "Eg likte ikkje teikneseriene i Charlie Hebdo", sa ein mann om dei respektlause teikningane, som nokre såg som ufølsomme og sensasjonelle. "Men det er teikneseriane som gjer det, ikkje eg", la han til. "Dei drep aldri nokon". 9/11 har eit anna ekko i Frankrike der mange trur at det ikkje var hendinga i seg sjølv, men reaksjonen på den, som har hjelpt til med å stifta opp militansen. "Den franske reaksjonen var Patriot Act, Irakkrigen, Guantanamo Bay, undertrykking, aggresjon og paranoia", skreiv den framtredande franske analytikaren Dominique Moise, som er ein senior rådgjevar ved det franske Institutt for internasjonale saker. "Den moderne historia til USA fell i to periodar, "før 9/11" og "etter 9/11", sa han. "I historia til Frankrike vil det òg vera ein før... og ein etter". No har Frankrike den 1/11, ein dag då det franske folket gjorde ei uttale og laga historie. No har politikarar og etterretningsorganane ei enda større oppgåve: å forena mange lovlege friheter med større årvåkenhet. Vil det framleis vera ein politisk konflikt som alltid, med det høgre-ekstreme, innvandringsmotstandarpartiet National Front (FN) under Marine Le Pen som veks i popularitet? "Vi må stå fram i meir enn ein dag", sa ein mann som fortalde at han kom til La Place de La Republique fordi han følte seg "tappte" etter angrepet. "Vi må stå fram i ei lang tid framover".
I Frankrike har mange sett på det same setna som alle andre - 9/11.