Og kva ein missa. Dette er ein skjebnefortelling, ein lykkelig slutt etter tiår med å ha skrive eit kapittel i rugby-historien. Men det er òg ei trist historie om at rugby-league fabrikerer sin eigen dårlege timing. Classy Cas - eit ord som vart oppfunne på 1960-talet på grunn av spelstilen deira - har hatt flotte lag og flotte spelare i det siste, men dei har aldri vunne ligaen. For fire eller fem år sidan så det ut til å vera eit lag som gjekk bortover, stanset på ulike finanskrisespunktar undervegs. Steve Gill som sjef og Daryl Powell vart utnemnd som hovudtrener for Castleford i mai 2013, og sat-nav var endå ein suksess. I år skal dei vinna liga - for første gong - med ein mil og med eit smil. Dei skal gjera det ved å spela den typen rugby som underholder. Det er ein karneval på og utanfor marken. Men det er sannsyn for at få utanfor Castleford vil verkeleg anerkjenne det dei har oppnådd. Regelmåten er no ferdig - Tigers har enda 10 poeng klar på toppen. Dei har slått kvar einaste av motstandarane sine i Super League, i meste fall to gonger. Dei har ofte øydelagt motstandarane sine, og enda året med ein poengdiferanse på +391. For å sette det i kontekst, hadde runner-up-Leeds ein poengdiferanse på berre +76. Dei får meir enn 13 poeng per match enn dei næraste motstandarane. Men dei har ikkje fått noko til enn. Det merkelege er at Cas først blir krona til leigarleiar ein eller to veker etter at det er ein ny konkurranse. Dei åtte beste i Super League spelar av over sju veker, men berre dei fire beste i slutten av den mini-ligaen har ein sjanse til å nå Grand Final. Dei fire beste i Super League finn seg opp mot dei fire beste frå Championship i ein langvarig nedgang/åkster play-off. Dette vil kulminera i ein ein-gang Million Pound Game play-off mellom det fjerde og femte plasserte laget frå den mini-serien for å avgjøre kven som er i kva liga neste år. Men for å gje dei ein tilleg, midt i ei av dei mest forvirrande kampane, blir det delt ut ein League Leaders Shield. Og ingen utanfor Castleford vil verkeleg bry seg om det. Det er ein parodi at slike arrangementer ikkje blir sett i spelet. Cas fortjener større anerkjenningar. Sjølvsagt, dei får denne anerkjenninga viss dei vinner Grand Final. Men det er ikkje det problemet. Dei har alt gjort det harde arbeidet, dei har vunne retten til å vere parade-stjernar. Rugby League har berre tre store heimlege troféar å spela for - Challenge Cup, Super League Trophy (vonne i Grand Final) og League Leaders Shield. Men League Leaders Shield har vorte så verdslaust sidan Grand Final blei ein ting, at dei fleste i rugby league ikkje ville rangert det som ein av majorane. For å vinna det må du gå gjennom ei serie av kamper på slutten av året, slå dei beste klubbane og gje det beste ut av deg sjølv på den store scenen. Men når du avvurderer League Leaders Shield, avvurderer du heile Super League-sesongen som har vore til i løpet av dei siste ukane av runnen. Champions skal vera dei som avsluttar sesongen på topp. Dei har vist seg ukent for uke. Lat dei løfte cupen sin, ha fest og bli hylla som dei beste. Lat oss fortelje historia deira til verda. Då kan vi alle stryka på setebeltene og gjere oss klare for ein ny konkurranse, Super 8 med målet å nå Grand Final - eit merke som sikkert er sterkt nok til å vera i fokus for kvar lag og fan. Rugby-ligaen har ikkje råd til å unngå å skapa ein hullaballoo, og kva ein hullaballoo burde vi ha skapt om prestasjonane til Castleford. Dei er Leicester City i Super League - ein klisje som vert trøytt blant rugby-legasjeparane. Men effekten dei har hatt på idrettsverdenen generelt, samanlikna med utfalla på banen, har vore like liten. Og det er rugby-ligaen, og strukturen og forteljinga som han har skapt seg sjølv, som er like skuldrik som noko anna.
Castleford får League Leaders Shield i rugby-league om berre nokre få veker - kva ei historie!