Tidlegare denne uken sertifiserte administrasjonen for kongressen - som alle 90 dagar - at Iran held seg til vilkårene i den felles allmenne handlingsplanen (JCPOA), det formelle namnet på den kjernefysiske avtalen med Iran i 2015. Men den amerikanske utenriksministeren Rex Tillerson understrekte seinare at politikken til landet hans mot Iran var under full kontroll. I eit budskap som vert høyrt høgt og greitt i Teheran, kritiserte han Iran for "alarmerande og pågående provokasjonar" og skildra landet som "verdens største statssponsor av terrorisme". Det var òg ein større varsla. "Ein ukontrollert Iran", sa han, "har potensialet til å gå den same vegen som Nord-Korea". Så er administrasjonen til Trump ein inkonsekvent organisasjon? Vel, kanskje ikkje. Det er ikkje eit problem å vera i stand til å gjennomgå ein fundamental omsyn av amerikansk politikk, som er normal for ein annan administrasjon, og som, med tanke på personalen som omgir den amerikanske presidenten Donald Trump, er langt frå å sympatisere med Teheran. Iran-avtalen blei sjølvsagt karakterisert av den dåvarande kandidaten Trump som ein av dei dårlegaste avtalen som nokon gong har vore forhandla. Problemet for USA-politikken er å takle tre aspekter av Iran og atferda hans. For det første er det kjernefysiske problemet, og uansett omgrepet rundt kjernefysiska avtalen, pålegg det restriktar på Teheran sitt kjernefysiske program i bytte for pålitelege økonomiske gevinster. Iran er i dag ikkje "uncontrolled", for å bruka ordet som Tillerson nemner. Mange vestlege ekspertar støttar avtalen sjølv om dei har lite entusiasm for det. Sjølvsagt er det ein av dei sterkaste argumentane til kritikarane for avtalen: Kva skjer 15 år etter at avtalen er innført, når nokre av dei viktigaste bestemmingane som avsteng Irans kjernefysiske verksemd, utløper? Det er ein håp om at det ville gje eit grunnlag for å forbetra tilhøvet mellom Washington og Teheran. Men det har ikkje vore slik. Spenningen i Golfen er auke, og det har vore til grunn for det større kaoset i regionen som Washington og Teheran nesten alltid er på ulike sider. Forhåpningen om at Washington etter kjølvannet av JCPOA skal ha ein annan Teheran, er like fantasifull som før. Utover kjernefysisk sak og bilaterale samband er det det det mest tornhøye problemet av alle, Irans regionale rolle. Iran er no ein avgjørende aktør, frå Syria til Libanon, til Jemen og den breiare Golfen. Det er ein aktiv aktør i den breiare kampen mot Israel, og Tillerson gjorde eit bemerkje om korleis Teheran støttar Hizbollah i Libanon og nokre palestinske fraksjonar i Gaza-stripen. Teheran er eit problem for Washington, sjølv i Irak, der dei støttar den valdelege regjeringa, men dei vil at Teheran og militane og rådgjevarane sine på jorda skal oppmuntre til (eller i det minste ikkje oppmuntre til) shiitisk sektarisme i irakisk politikk. Med tanke på bekymringane frå Washingtons allierade i Golfen er det ein klar fare for at Trumps opprinnelege politiske tankar kan vera å styrkja den militære støtten til den saudiske kampanjen i Jemen. Det synest å samhandle med Teheran er så langt frå tankane til administrasjonen som å snakka med Pyongyang. Det vil ikkje seie at det ikkje er mykje som Washington kan motsette seg lovleg i handlingane til Iran. Men Iran bur i regionen. Det har sine eigne sikkerhetsproblemer og problem. Det har ofte følt seg marginalisert og synene sine ignorert. Moderert iransk atferd er visslegvis eit fornuftig mål for den politiske omprøving av Trump, og det kan òg vera å sikre ein viss avskrekking. Men det er vanskeleg å sjå korleis å omstenda kjernefysisk avtalen vil forbetra sakene på ein eller anna måte. Dette var ikkje ein bilateral avtale mellom USA og Iran, men ein internasjonal avtale som involverte Russland og nøkkelland i EU. EU-handelen med Iran veks i sanning betydeleg, og EU-sjefen for utenrikspolitikk, Federica Mogherini, understrekte nyleg synet til EU at avtalen funkar. Om USA vil omstyrte det, kan det verta alvorleg spenning i tilhøvet til dei med nokre av dei viktigaste allierte. Meir viktigare, det ville vera svært vanskeleg å gjenoppretta omfanget og dybda av sanksjonar som eksisterte før - sanksjonar som ein kan leggje til som kompliserte livet til Iran, men gjorde lite for å stoppe atomprogrammet. Utenrikspolitikken er komplisert - svært komplisert. Interesser, allierte og prinsipp må veie og balanserast i forhold til kvarandre.
Nok ein gong er det retorikk og virkelighet i Trump-administrasjonen som er i strid med kvarandre.