Over ein periode på 18 månader på 1960-talet kidnappa og drap Brady og medskylda hans, Myra Hindley, fem born i nordvest England. Likene til tre av ofra blei seinare funne gravlagde på Saddleworth Moor nær byen Oldham i Lancashire. Brady vart fødd Ian Stewart den 2. januar 1938, som den uekte son til ei skotsk servitress. Hans voldelige personlighet var formet av ei ustabil bakgrunn. Mor hans forsømde han og han vart oppdratt av fosterforeldrar i Gorbals, den tøffaste slumbyen i Glasgow. Etter ein sprang av småforbrytingar som tenåring sende domstolsforsetter han til Manchester for å bu med moren og den nye mannen hennar, Patrick Brady. Han tok namnet til styvfaren sin, heldt fram med kriminelle aktivitetar og utvikla seg til ein fullverdig tenåringsalkoholist. Han hadde no fått nye interessar, og bygde opp ei bibliotek med bøker om nazist-Tyskland, sadisme og seksuell perversion. Han møtte Hindley første gong då ho arbeidde som sekretær i selskapet der dei begge var ansette. For Hindley var det kjærleik ved første blikk. Brady imponerte henne ved å lesa Adolf Hitlers Mein Kampf på det originale tyska. Mellom juli 1963 og desember 1964 vart 16 år gamle Pauline Reade, 12 år gamle John Kilbride og Keith Bennett, òg 12, meldde savna, alle i Manchester-området. eit anna offer - Lesley Ann Downey, 10 år, forsvann 26. desember 1964. Myndighetane var forvirra av det dei kalla "ikke-relaterte" sakene, og blei etterlate utan eit einaste solid bevis. Samstundes var Brady og Hindley viljuge til å rekrytera David Smith, svigerbroren til Hindley, til å vera ein del av sirkelen deira. Smith var ein liten kriminell og hadde sine eigne sanningar. Smith ringte politiet den neste morgonen og gav dei til Brady sin adresse. Politibetjentane greip Brady og Hindley heime, og tok fram eit ferske lik frå soverommet, saman med den blodige hateksen og Brady sin bibliotek med bind om perversjon og sadisme. Fire dagar seinare, ein annan søk i Brady sin leilighet, viste fram to venstre bagasjebilletter til Manchester Central Station, som førte politiet til eit par skjulte koffer. I det fann dei nakne fotografiar av jenta, saman med tapeopptak av dei siste torturerte stundane hennar, der ho bøygde om livet sitt då ho vart misbrukt seksuelt. Politiet kunngjorde at dei opna arkivene sine mot åtte menneske som hadde forsvunne i løpet av dei fire siste åra, men ingen nye skuldingar var tilsett då paret gjekk for retten. Jurorane var forbløyde av Downey-båndet, og av Brady sin blanda beskriving av opptaket som "uanvendig". 6. mai 1966 vart begge tiltalte dømde for å ha drepe Edward Evans og Leslie Ann Downey. Brady vart dømt til samtidige livstidsstraffer for kvar sak, medan Hindley fekk to livstidsstraffer pluss sju år i Kilbride-saken. 19 år seinare, i november 1985, vart Brady overført frå fengsel til eit høgt sikra sykehus etter å ha vorte diagnostisert som psykopat. Der, i eit intervju med avisreportrar, tilstod han drapene på Pauline Reade og Keith Bennett. Eit anna år gjekk før søkarane vende tilbake til hvelvet, med Hindley som slutta seg til dei for ein abort utflukt i desember 1986, og Brady som gjorde det same i 1987. Dei døde av Pauline Reade blei funne den 30. juni 1987, nesten kvart århundre etter at ho forsvann. Det tok patologar ein månad å avgjera at ho hadde vorte overgrepa seksuelt, og at halsen hennar var skarpa bakover. I august 1987 posta Brady eit brev til BBC som inneheldte skiftande informasjon om fem "nye" mord han sa han hadde begått. Fem månader seinare kunngjorde direktør for offentleg saksøking at det i offentleg interesse ikkje ville bli føra rettssak for drapana på Pauline Reade og Keith Bennett. Brady godtok frå start at han aldri skulle bli lauslaten, i motsetning til Hindley som, då han freista å få frigiven frigivelsess, hevda at Brady hadde tvinga henne til å drepa ved å misbruka og torturera henne til å underordna seg. Men Brady reagerte på påstanden hennes med å hevda: "I 20 år heldt eg fram med å stadfesta det forslaget eg hadde gjeve henne under rettssaken, medan ho, i motsetnad, systematisk byrja å fabrikkera det til min skade". Myra Hindley døydde i 2002. Ian Brady, som hadde vore i hungerstreik, og vart tvinga til å eta dagleg, erklærte at han helst ville døy raskt enn å rotna sakte i fengsel. Forsøkane hans til å tvinga myndighetene til å la han svøma seg til døden mislykkast. I mars 2000 skildra ein dommar hungerstreiken hans som ein del av "besette behovet for å utøve kontroll". Eit år seinare blei boka hans - The Gates of Janus, ein analyse av seriemord - utgjeve av eit amerikansk firma, Feral House. Avgjerda om å publisera skapte eit opprør i den britiske pressen og resulterte i at eit hat-postbrev vart sendt til forleggaren, Adam Parfrey. I 2012 bad Brady om å bli send tilbake til fengsel for å kunne svøma seg til døden utan tvangsfeidinga som er tillat i psykiske institusjonar. Den overordna ønskja hennar, å finna Keith sin og gje han ei kristen gravlegging, vart aldri oppfylt. Broren til John Kilbride, Danny, som hadde gjort kampanje mot eit forslag om at dei skulle bli frigivne, døydde eit år tidlegare. Chris Cowley, ein rettspsykolog som hadde brukt seks år på dialogar med Brady, hadde tidlegare konkludert med at han var ein sosiopat med få gjenløyvande karaktertrekk, som ikkje viste medkjensle eller kjensle for nokon andre enn han sjølv. "Han tenkjer berre på offer og familiane deira", sa Cowley til Sunday Telegraph i 2011. "Han ville drepa igjen, men ikkje tenkja på nokon som står i vegen hans".
Få mordarar har vorte så kjend eller fått så mykje avsky i offentligheten som den såkalla "Moors-morder" Ian Brady, som er død i ein alder av 79.