Lady Gaga gav ein subtil revsing til Donald Trump på søndags Super Bowl, og song protesthymnen This Land Is Your Land og siterte frå lygesedelen. Poptrioen Muna var meir eksplisitt. Stormzy har gjort ein ny oppfølging av "The British" etter å ha peika på mangelen på mangfold i seremonien i songen One Take Freestyle. Og no har den framvoksende soulstjernen Jodie Abacus gjeve ut ein kraftfull song om flyktningkrisen. Jodie framførte songen for første gong på BBC Radio 2 på onsdag kveld. Før opptaka sette han seg ned med BBC News og snakka om historia bak songen (og om Elton Johns helikopter). Kvifor bestemte du deg for å skrive om flyktningkrisen? Eg var i Los Angeles for ein opptak, og eg såg noko om flyktningar på TV i hotellet mitt. Det var det som kvilte på det. Eg ville gje deg eit perspektiv på korleis det ville vera å reise frå eit land til eit anna. Eg kan berre tenke meg det er ei forferdelig kjensle. Vi må vere litt meir empatiske. Korleis skreiv du teksten? Det er beinet i songen som skapar følelsen. Den fyrste teksten var reinsongen: "Vi held fram, men vegen er lang / ikkje mist håpet, du må heller halda hovudet nede". Eg trur ikkje du held håpet er faren som seier "vi held oss vekk frå sjansane", og du held hovudet nede er som, "be om vi får komme ut av dette". Eg trur det handlar om å vere i det framifrå. Det er begge deler. Det er ein haug av dobbelt inntrykk. Det handlar om å vere i stand til å gjere seg oppå skulda. Det handlar om at du gjer alt dette for å redde livet ditt. Og så vert du ikkje akseptert av landet som du trur er trygt. Folk hatar deg, eller dei trur du kjem til å stela jobben eller ta framtidsgeld. Men det er ein mengde folk som held seg unna for å redde livet. Du har eit veldig variert musikalske repertoar. Eg har høyrt Stevie Wonder, ELO, Steely Dan, og til og med Hall & Oates. Korleis kom du inn i musikk? Eg vart fødd i Sørøst-London, på Lewisham Hospital. Eg hadde spelt "The Jacksons" på ein liten datamaskin og eg hadde skreve sangtekstane til det. Ingen visste at eg kunne synge. Eg var ikkje ein av dei beste leksane som jobba på universitetet. Men eg tenkte, "Ok, eg prøver". Og plutseleg var det folk som sat og grovt om av vegane. Og på slutten av kvelden sa dei: "Å gud, det er så fint!" Det høyrast litt ut som ein film. Det var verkeleg vanskelge. Kva inspirerte deg til å skrive musikk? Det var eit stort trauma. Mamma og pappa skilde seg, og eg gjekk glipp av mange ting fordi eg måtte til retten. Å vere kreativt tok vekk tankar om kva som skjedde. Så det var ei foreldreløystnad. Dei kjempade om meg og bror min, og det gjekk ille. Det var hardt. Det var ikkje mange, ikkje eingong foreldra mine, som skjøna korleis barnet sitt lid, mentalt. Når du er i denne alderen, stoler du på foreldra dine, og plutseleg åpner det seg dette sorte hullet av kaos. Det var det som gav meg karakteren, når eg bestemte meg for å jobbe i musikk. Men du studerte skodespelet på college, ikkje sant? Jo, eg hadde mi eksamen i sceneshow og eg likte det. Kvifor bestemte du deg for å ta ein karriere som musikk? Eg valde å skrive inn ein merkepenn. Eg teikna to store pile i blått, ein for musikk og ein for skodespelet. Eg skreiv desse små notane ut av ein bok, og eg ville lage ein fantastisk musikk. Eg visste ikkje om notane, eg visste ikkje om noko. Eg forsto berre følelsene. Du er i 30-årene, og det er ikkje overnight suksess. Kva skjedde? Du sluttar på ein universitetsutdanning, du tek ein jobb, du tek ein annan jobb, men heile tida brukte du pengane du tenar og brukte dei på det du ynskjer å gjera. Det er alltid tider då du trur du skal bli i gang med å gjere noko, men det funkar ikkje. Kor nære kom du til å gi opp? Du blir plutseleg arg. Du blir plutseleg arg på det og du lurer: "Kvifor held eg på?" Men så held du fram. Det er ikkje noko dårlegare enn å få ein gamal å seia: "Eg ville ønske eg hadde gjort dette eller det". Når eg er i ein kvicksetein og et eplebrød og kjøttbasset, vil eg seie at eg ikkje har noko å angre. Det viktigaste var at du kom fram til dette for tre år sidan, med eit song som heiter "I'll Be That Friend". Ho forflytta seg til ein annan mann veldig raskt. Eg såg bileta deira og ho kyssa meg, og sjølv om eg hadde gjort kløfta, var det likevel eit sjokk. På slutten av det året, trengte eg trøst. Eg trengte nokon som kunne seie, "Eg veit at alt skal gå bra". Det hadde ingen betydning for kven det var. Eg trengte berre nokon. Eg hadde aldri felt slik før, men eg trengte eit kram. Alle desse kjenslene kjem ut av dette songet. Då eg skreiv det, gråt eg og song samtidig. Og likevel, denne låten, som mange av musikken din, er veldig positiv. Er det noko du føler pop er manglande? Ja. Eg føler at det finst noko leksak i det. Alle tenkjer på formelen for korleis ein skrivar ein hit song. Eg trur ikkje det. Musikk er noko åndeleg, og det mover deg. Du har fått mykje støtte frå Elton John i Beats 1. Han gav meg eit par ordentlege uttala. Og du coverade Bennie og Jets på concert. Det var vrøvl. Han skulle faktisk koma, men han kom ikkje til stasjonen, for skyen var høg og helikopteret hans kunne ikkje landa. Wow. First world problems. Haha. Rett? Så det er eit album på vegen. Alle desse tinga, alle desse problemane eg har hatt... kvar minne er som eit frø. Kva er det beste med suksess? Eg elskar å reise. Eg elskar eventyr. Det finst ikkje ein dag der eg ikkje er takknemlig. Eg er glad for at Radio 2 har støttet meg så mykje som dei har gjort. Er du blitt ein kjennar av hotellrom? Eg er ikkje så nøye. Eg blir irritert når det ikkje er nokon kasse. Eg brukar den ikkje berre for te. Eg brukar den for å dampa klede og det er nyttig for å få røysta til å stå. Men veit du kva? Eg blir alltid paranoid når nokon pissar i den. Eg vaskar alltid av den, berre for den sjeldenheit. Jodie Abacus sine singlar "Keep Your Head Down" er ute no. Debutalbumet hans kjem seinare i år. Følg oss på Facebook, Twitter @BBCNewsEnts, eller Instagram på bbcnewsents.
Pappa får ein langvarig dose politikk.