Eit av dei mest ekstraordinære dokumentane som er vist er Memo 173-42. Det er datert 13. juli 1942 og merka som "hemmeleg". "Okkusjonsmaktene", les det, "har valt å arrestera og samla eit visst antal utlendske jødar". På ni sidar skildrar sjefen for Paris-politiet på detalj på ordre om å framføra Holocaust på fransk jord. Tre dagar seinare, nokre timar før daggry den 16. juli, arresterte den franske politiet i to grupper (ein i uniform, ein i sivile og med ein tysk soldat) over 13.000 jødar i Paris. "Mange, mange dokumenter frå denne perioden vart øydelagde ved slutten av krigen", seier Olivier Accarie-Pierson, kurator for ei utstilling som nettopp har opna ved rådhuset i det tredje distriktet i Paris. "Det er svært sjeldent. Dette er unikt". Mysterisk nok, i dette distriktet og i ingen annan, unndra dokument som vitnar om det daglege livet i Paris under okkupasjonen. Om det var eit verk av sivil ulydighet eller eit administrativt utilsyn, veit ingen kvifor opptegningane overlevde, seier Accarie-Pierson. Men ein dag - for 20 år sidan - blei dei oppdaga i ein skåpe. Dei er ein skattekiste for historikarar. Sjølv om dette er første gong dei er sett ut for offentleg syn, har historikarar studert dei sidan dei vart sett inn i det sentrale Paris-politiarkivet, ein gruve av informasjon om det minsta i livet i Paris som strekkjer seg tilbake til før den franske revolusjonen. Andre dokument som er på utstilling er lista over namn - hundrevis av dei - som er skrive i ei bok av omhyggelege franske politibetjentar under folketelinga av jødar som tyskarane hadde pålagt så snart dei okkuperte Paris i 1940. Denne folketelinga vart oppdatert i 1943, då jødane vart forbodde å lytte til radio og fekk påbod om å gje over trådløse antenner. Namnene og adressane til dei som følgde, vart tekne ned og brukt til framtidige samandragingar. Jødane vart sendt til to leire - Vintersykkelbanen (Velodrome d'hiver eller Vel d'hiv) i vest for Paris og ein interneringsleire som vart opprettet like utanfor hovudstaden i Drancy. Sjølv om det ikkje har vorte bevarte fotografiske bevis for interiøret deira, må omstenda ha vore helvetisk. "Kvar var sengene?" spør eg, framfor eit etterkrigsbilde av innsida av sykkelsetadiet. "Runt om kanten der?" "Det var inga seng", seier Accarie-Pierson. I Paris vart jødarne allikevel behandla som dyr. Politichefen Rene Bousquet samarbeidde direkte med Gestapo for å lette åra, og det byråkratiske språket gjev til tider eit glimt av forakt for jødar frå andre politimester. Etter nokre veker var alle jødarne som var samla den 16. juli, deporterte med tog, hovudsakleg til Auschwitz. "Vintersykkelbanen er frigjort", skriv ein politimann. "No er det blitt overført alt til Drancy". Olivier Accarie-Pierson seier: "Poliisa lyvde dei tyske ordre, men dei gjette òg kva tyskarane ville, og dei handla i samsvar med det før tyskarane bad dei om det". Tyskarane var likevel rasande fordi franskmennene ikkje arresterte fleire jødar den same viken. "No, ein del dagar før arrestasjonane, gjekk mange politibetjenter til heimane til dei som dei skulle arrestera og sa til dei: 'Når vi kjem den 16. juli, når vi slår på døra, sørg for at de ikkje er der, de må flykte!' " Fortalde Accarie-Pierson. Mange vart varna og flykta, men få tenkte at dei ville arrestera kvinner og born òg. Dette forklarer kvifor, av dei 13.152 som vart arrestert den kvelden, var nesten 10.000 kvinner eller born. Ein av desse politimennene hjalp med å redde familien til Moise Weinflasch. Han - som mange andre som kom til denne utstillinga - lette etter eit spor av familien si. Under krigen budde foreldra hans og syster like nedover vegen. "Dei rømde fordi dei var informerte om at dei ville arrestera jødar", fortel Mr. Weinflasch. "Fem av dei i ein leiing på 60 kvadratmeter", seier Mr. Weinflasch. Det er eit anna særleg tegn på opprør mot det tyskarane gjorde, som du kan sjå her: dei falske gule stjernene som nokre unge ikkje-jødiske pariser laga og bar for å håna og protestera mot nazistane si rasistiske politikk. Det er ein i utstillinga som har ordet Goi på hebraisk -- ordet for heidning eller ikkje-jød. Det er andre som jazzfans som kallar Zazous har på seg ordet "sving". Dei vart fengsla i to månader før dei blei løyst. For dei 13.152 menneska som dei vart skulda for å sympatisere med, vart alle, bortsett frå eit lite tal, drepne i Auschwitz. Utstillinga held fram til byrjinga av september.
Dei einaste overlevde politiarkiva til den største deportasjonen av franske jødar under andre verdskrigen blir opna for offentleg visning for første gong.