I staden for den kjende 0700-jinglen og bulletinen som fekk oss til å flytta oss, måtte lytarane til nyhetskanalen France-Info tola 21 dagar med opptekstar og musikk. Og det er den same leige kringkastinga på dei seks andre kanalane som opererer frå Maison de la Radio i Paris (France Inter, France Bleu, France Culture, France Musique, FIP og Le Mouv). Ingen kan minnast ein streik på Radio France som varar så lenge, fordi ingen streik har gjort det. Det er ein grunn til det. I tiår har Radio France hatt status som ein skatteløgd statlig ressurs. Men no er finanskassa tom. Det finst ikkje meir å kjøpa protesten med ein snigande handout frå kulturdepartementet. I dag kallar åra med samla avfall og ineffektivitet for ein ombygging. Ei rapport for eit par veker sidan frå den franske finanstilsynet, Cour des Comptes, viste storleiken av problemet. Frå 2004 til 2013 gjekk utgiftene til Radio France opp med 27,5% - utan å ha auka publikum. Lønskostnadene gjekk opp med 47% fordi Radio France tok 20% meir arbeidskraft i ei tid med økende press på jobba overalt. På grunn av det store privilegiet (som ofte er forhandla med fagforeningar etter tidligere streikar) har dei 5000 arbeidarane 68 ledige dagar i året - over 13 veker. Det er 388 arbeidsmenn som er lønne representantar for fagforeningar - eit stort 8% av arbeidsstyrka. Å endra alt dette krev ein blanding av visjon, tøffheit og dialog, men mannen som har jobben kunne ha vore utvalgt med vilje for å motverka fagforeningane. Den nye presidenten i Radio France, Mathieu Gallet, er vakker, ung, energisk - og høgre. Ein av hans tidlegare jobbar var i kulturministeriet under president Nicolas Sarkozy. Han seier at Radio France har to orkester, men det er eit for stort orkester; at dei separate nyhetsstasjonane på France Inter, France Info og France Culture må integrerast; og at nettverket til lokale stasjonar på France Bleu skal bestille delt materiale. Men alt dette har berre gjort fagforeningane i Radio France rasande. Og dei har funne ut at medan han rådde om drastiske kutt i bedriften, brukte han 100 000 euro på å byggja opp eit kontor der han sjølv var. Det er den typen gaffe som lett kunne ha ført til at han blei nedlagt. Men for no, fortsetter Gallet å få støtte frå den sosialistiske regjeringa, som antakeleg ser like godt som han at reformer er uunngåelege. For dei som er avhengige av nyhetene i France-Info, er dette ein irriterande tid. Sjølv om stasjonen har ein synleg venstresjon - andelen fagforeningsleiarar til bedriftsleiarar som blir intervjute må vera rundt fem til ein - er den generelt grundig og profesjonell.
I tre veker har det blitt eit morgonsalg for millionar av franskmenn som har vorte brutalt avbrutt av ein streik på ein av dei største statlege institusjonane i landet: Radio France.