I 1964-65 søkte rundt 4000 menneske til det britiske utenriksdepartementet om hjelp frå ein fond på 1 million pund, som blei betalt av Vest-Tyskland. Ein fjerdedel av søknadene var vellukka. Mange vart avvist fordi, sjølv om søkjarane hadde lidt under nazistane som krigsfangar eller sivile internerte, hadde fengslingane ikkje vore ulovlege. Andre vart avvist fordi dei ikkje var britiske borgarar. Arkiva inneheld ofte brutale skildringar av lidingar og forfølging, og òg svar frå embetsmennene i Utrikesdepartementet som var pålagt å administrera fondet. Pengane var hovudsakleg rettet mot overlevende frå konsentrasjonsleir som ikkje hadde vunne kompensasjon under eit særskilt tysk system som vart sett opp i 1953. Jimmy James, saman med andre, vart sendt til ein straffleir kjent som Sonderlager A ved Sachsenhausen konsentrasjonsleiren, nord for Berlin. I 1964 viser filen hans at han arbeidde for utanriksdepartementet som visumoffiser ved den britiske ambassaden i Prag. Filet omfattar hans handskrivne reknesj av åra hans i nazistfangarskap, inkludert fangenskapen hans med 18 andre - seks av dei britiske - i Sachsenhausen - og ei periode som han tilbrakte i isolasjon inne i hovudleiren då han igjen grov ut tunnel, men blei fanga igjen. Han innrømma at dei omstenda han vart halde under ikkje var så harde som dei i Sachsenhausen, og at han ikkje kunne hevda nokon permanent funksjonshemming, før han lakonisk la til: "Selv om dette, naturlegvis, er ei erfaring som eg helst hadde unngått". James var ein av dei som kom til å fly ut av Auschwitz, og han var ein av dei som kom til å fly ut av Auschwitz. Namnene på folk i mange av filane er blitt utmyrka eller redigert av grunn av datavernd. I 1964 hadde han søkt om kompensasjon, og skildra seg som "ein uoppbyggeleg flukt og rotløysar" som hadde "lidt forfølging i fire straffleirer". Kravet hans vart avvist. I 1968 skreiv han eit langt og opprømt brev i kjølvannet av Sachsenhausen-beslutningen. Han la fram at han hadde vore i Buchenwald, og at han hadde vore mishandlet og påverka på helsa hans. "Trengde eg å appellera til House of Lords som eliten som fekk desse pengane?" spurde han. Det tyske utenriksdepartementet og Røde Kors spurde om bevis for at han hadde vore i Buchenwald, men dei fann ikkje noko, og då mannen sjølv vart spurt om meir detaljer, svara han aldri. Men ein som fekk kompensasjon var Tania Rosandic, dottera til Violette Szabo, ein agent for Special Operations Executive som døydde i Ravensbruck konsentrasjonsleiren. Szabo sin erfaring blei også spelt inn i ein film - kalla Carve Her Name with Pride. Ein ven av moren til Tania Rosandic skreiv frå Irland for å presse på kvitteringa til jenta, som blei akseptert, men ikkje før advokatane hennar måtte finna ikkje berre mors franske fødselsattest, men òg farfarens, for å bevise at ho var britisk. Ho fekk i alt 2.295 pund og 15 shilling. Fleire av dei som søkte om kompensasjon var kanaløysingar som hadde vorte arrestert av nazistane og ført til Tyskland som tvangsarbeidarar. Harold Le Druillenec, frå Jersey, enda i Bergen-Belsen. Han var den einaste britiske overlevaren. "Jungelloven regna", skreiv han om leiren. "Om natta drep du eller vart drepen; om dagen var kannibalismen galande". Han brukte dagane sine på å heva lik i massegraver, men var for svak til å greve hull, og gav seinare vitne ved krigsforbrytarprosessene mot kommandanten og vaktene til Belsen. Han fekk £1835. Men andre var ikkje vellukka. Ludmila Kokrda tilbrakte fem og et halvt år i nazist-varnarhald, inkludert eit år i Ravensbruck konsentrasjonsleir. Ho vart tvinga til å arbeide på å rydja ein sump, ofte i kraftig regn, og hadde berre på seg ein bomullskjorte og levde på eit kosthold av beet eller beetblader og potetskjeller. Men ho og mannen hennar - ein kolonel i tsjekkisk hær som hadde strida i begge verdskrigene og hadde rømma til Storbritannia to gonger for å sleppa unna både nazistane og seinare kommunistane - var ikkje britiske borgarar. Søknaden deira vart avvist, sjølv om leiaren for det liberale partiet, Jeremy Thorpe, hadde teke opp saken deira.
Det har vore ei opprørshendring mot britisk folk frå nazistane på 1960-talet. Dei krev kompensasjon for lidelsen.