Bilder av ein liten som blir slept opp på ein strand i Tyrkia, er ein påminning om dei til tider dødelege konsekvensane av det som skjer. Foreløpig er det lite sannsyn for at den britiske regjeringa endrar posisjonen sin for å ta imot fleire flyktningar, slik EU-leiarar og motstandarar av Labour har kalla på. Det vil seie at store mengder skattebetalares penger skal til for å gi mat og bustad til flyktningar i Siria, for å hjelpa til på jorda. og å presse diplomatisk på ein politisk prosess som kan flytte landet mot fred. Det vil ikkje seie at dei vil opna dørene for mange, mange, fleire syriske flyktningar. Men det er to andre deler av denne logikken som held fast ved denne stillinga. For det andre er det ei verring på signalane til andre typer migranter, i staden for flyktningar som søker tryggleik, som gjer at Storbritannia synest å vera ein attraktiv destinasjon i ein tid då regjeringa prøver å begrense mengda. Kan dette endra seg? Eller, å ta imot fleire flyktingar som del av ein større avtale med Europa - som ein gjengjelding - kan verta til å freiste. Men i dette stykket er det ingenting som tvingar statsministeren til å gå frå det.
Berre dei som har det hardast i hjartet, vil ikkje bli rørd av dei siste biletet av folket som er blitt gripe av faren og kaoset i denne massive rørsla.