Det er ikkje støtta for media-spelingsfunksjon på denne enheten. Mange ting om den tida, som vart vanskeleg å vakna opp som ein tenåringsjong i nordlege London som veidde over 20 stone. Men utan denne erfaringa, seier Davis at han aldri hadde lært dei evnene som han i fjor vart den første europeiske meisteren i skarpskjerm for Storbritannia. "Eg var 132 kilo. Eg var alltid ein stor gutt. Men det hindra meg ikkje i å vera god", sa Davis, som fylte 23 år i byrjinga av denne månaden, til BBC London. "Snøfta i handa mi var god. Det er ein sport der du kan læra grunnleggjarne uansett storleiken din. "Eg visste alltid at eg hadde det i meg, eg visste alltid at eg kunne det, men kanskje ikkje. Kanskje når dei tapte mot meg, ville dei tenkja seg 'hvordan tapte eg mot denne store gutten'". Når verdskampionatet byrjar i Kazan på tirsdag, er vonene store at Davis kan bli den første briten som kom på podiet i eventen sidan 1965. Om eg var overvektig på junior-banen, var det kanskje ikkje ein hindring for suksess, men for å få det til i sporten skjøna Davis at han måtte prioritera skarpespilling over mat. "Eg var teknisk veldig god, men eg var ikkje i god form. Eg kom til eit visst punkt og byrja å dø", sa han. "Eg måtte velja. Vil eg ha suksess i denne sporten? Svaret var ja. så eg måtte gå ned i denne vekta. "Eg mista det gjennom å jobbe med styrken og kondisjoneringstrener Jon Cree ved Middlesex University, som støtta meg på stipendprogrammet deira då eg ikkje var ein del av World-Class-programmet". "Eg byrja å eta godt, kuppte av alt søppel og byrja å drikka vatn. Sidan eg har vorte profesjonell, har eg trent kvar dag, og det lønner seg. "Det er ingen måte at nokon i min størrelse kunne ha gjort det på senior-kretsen, men det er ein sport som tilbyr noko for alle som er i gang. "Eg vil oppmuntre kvar og ein til å prøve. Eg lærte så mykje i dei fette dagane som er relevant fram til i dag". I fjor i Europameisterskapet i Strasbourg vann Davis, som no er 1,94 meter og 98 kg, 15-11 over russen Alexey Cheremisinov i finalen. Det var den første gullmedaljen han vann på mesterskapet og den første europeiske tittelen til landet hans. I 1933 vann den britiske Gwendoline Neligan gull i Europa, men dette eventen i Budapest blei seinare omklassifisert som ein verdskampionat, og Neligan fekk verdstittelen i staden. Davis, som vaks opp og budde i Barnet fram til slutten av fjoråret, reknar den nylege suksessen sin til at han flytta til San Francisco. "Treningane der ute er fantastisk, dei er fantastisk. Dei er verdsklasse og dei har ein so stor oppsetning med så mange talentfulle ungdomar som kjem gjennom. "Eg gjer to treningssessionar om dagen, det er 10 til 12 kamper om dagen, som er mykje. Eg smeltar ut dei". "Eg kan få fire til fem venstrehendar til å kjempe mot som er noko vi verkeleg kjempar for i de fleste land. Dei har eit overflod av dei. Tidlegare GB-foiltrener Ziemek Wojciechowski held fram med å arbeide med Davis som sin personlige coach og har reist til San Francisco òg. "Ziemek har lært meg så mykje og vi har begge lært så mykje i USA", la Davis til. "Fottruten min har endra seg litt, der handa mi er, har endra seg litt og eg beveger meg på ulike måtar. "Det har gjort ein stor skilnad for skogskjermen min. Eg hadde ikkje vunne Euro utan å ha vore der". Davis held fram til å få gjenoppleve spenningen etter suksessen i Strasbourg, men han seier at utfordringa vil vera vanskelegare. "Å stå på podiet var det mest nerveslåande for meg", sa han. "Eg var berre i sone då eg deltok i semifinalen og finalen. Eg kan ikkje engang huske treffane". "Eg har snakka med vener og familie etterpå og dei har sagt nei, det var ikkje det som skjedde. Det skjedde slik". "Når det var over, kunne eg ikkje tru det. Det var vanvittig. Å vere der oppe var den beste kjensla i livet mitt. "Kvaliteten på verdsmesterskapet er eit skritt opp, men ikkje så mykje. Alle dei beste europearane er der igjen, men så er det mange frå Kina, Japan og USA i topp 16 òg". Etter å ha delteke i London-OL, er det det ytterste målet Davis har, å avslutta det halvåråra som Storbritannia har venta på ein olympisk medalje i Rio 2016. "Det var ein vendepunkt i karrieren min. Det var tusenvis av menneske der, og det var utsolgt for folie og TV-kamera. Eg var så nervøs. Eg hadde ein fantastisk tid i London, og eg hadde ein fantastisk tid i London. "I den individuelle omgangen tapte eg mot Peter Joppich, min favorittfarsom i alle tidar. Og når eg ser tilbake på kampen skjønar eg at det var difor eg tapte". "Eg hadde slått han to månader før i ein Grand Prix og vunne 15-12. Han vann på OL fordi han hadde vore der før". "Han visste korleis han skulle takle det. Du lærer det berre når du er der". "Verdenskjerningane er der av ein grunn. Dei kan takle det trykket. "Eg ville gjerne gått til Rio med all denne erfaringa under beltet, fordi eg vil vite korleis eg skal takle det. Men vi må kvalifisera oss først". Så medan han forbereder seg på verdsmesterskapet i denne uken og forhåpentlegvis eit nytt vellykket skritt på vegen til Rio, kva gleder han seg mest til i livet i USA? "Hjelpen og støtten frå alle eg trener med", seier Davis. "Dei har ingen grunn til å hjelpa, men alle hjelper. Det og maten. "Maten er fantastisk. Men eg må vera forsiktig - eg vil ikkje gå tilbake til den gamle, feta tida".
James Davis kallar dei dei "dei flotte gamle dagane".