Det er å byggja ein kopi av det storslåtte palasset som blei brukt av kongane i Prussia frå 1702. Der det no er øygarv i hjertet av Berlin, er planen å gjenoppretta gårdshus og prydfulle kuppel som ein gong var egne for Fredrik den store. Eller i det minste, å skapa utseendet av dei. Berlin har nesten ikkje meir nazistforfarsland. Stig frå bombebråkar over heile byen er fylt opp. Dei viktige bygningane til Hitlerregimet er parkeringsplass eller dei vert brukt til å huse utstillingar som illustrerer misgjerningane. Men det er ei lengsel etter storleiken i det 19. århundret. Som vitjandi ved grunnsteinlegginga sa: "Det er viktig for den tyske historia å byggja oss denne typen slott. "Det er godt for historia i Tyskland å få andre til å sjå korleis det har vore her i fortiden". Borgmester i Berlin, Klaus Wowereit, sa til BBC: "Vi byggjer opp igjen noko som vart tapt i den urolege historia til denne byen, ein by som måtte gå gjennom to verdskriger og den kommunistiske diktaturen". Det opprinnelege palasset overlevde bombingane i krigen - berre så lite. Det vart verande men skadde. Det som til slutt øydelagde det var det kommunistiske regimet i Den tyske demokratiske republikken. Det bestemte seg for at eit kongehus ikkje passar tidsånden, la på dynamit og gjorde det til ruin, og brukte den flatte plassen til å byggja sitt parlament. Då kommunismen fall, bestemte dei nye myndighetene at parlamentet var eit ganske stygt og verdlaust landemerke og rivne det òg - og etterlét eit gapande rom og så rom for å endra kongehuset til ein estimert kostnad på om lag 600 millionar euro (£509 millionar; $800 millionar). Og det er ein grunn til kontroversen rundt ordninga. I dag har Tyskland ei rekkje store byggprosjekter som er overbudget og ute etter tid. Berlinarar svingjer mellom glede og sinne når dei diskuterer den nye flyplassen i byen. Det skulle opna for to år sidan, men forsinking etter forsinking tyder at det ikkje vil opna før i 2014 i det tidligste. Kostnaden har stiga like bratt som fly som ikkje tek av frå startbanene. I tillegg til dette finst det element av farse som tog som må gå til det kvar dag - tomme - for å halde linjene i god form (og pengemetalet klikkar heilt bort). Så er det lys i terminalen som ikkje kan reguleres, så dei lyser gjennom natta. Eller så er det Elbphilharmonie på kysten i Hamburg. Dette konsertsalen og fem-stjernar-hotellet i skinnende glas på toppen av eit gammalt lager skulle kosta 180 millionar euro og skulle opna i 2010. Den nåvarande estimasjonen er nesten 450 millionar euro, med ein åpningstider på 2017. Det genererer mykje fortvilelse i byen. Marcel Schweitzer frå Association of Taxpayers i Hamburg sa til BBC: "I byrjinga var vi veldig spent på denne ideen, men kostnadene har auka så mykje at vi er deprimerte no. Folket seier at det er berre latterleg". Men Tyskland er ment å få dette til rett. Det er landet, framfor alt, som er knytt til effektivitet og verdi for pengane. "Tyskland" og "utstramming" er ment å gå saman. Så kva er det som har gått galt? Det finst mange teoriar. Den mest populære er at politikarar har store ambisjoner, men for å få dei godkjenne, både av den demokratisk valde regjeringa og av folket sjølve, må det siste lovforslaget undervurderast. Snags blir minimert. Litt er gjort av framtida problem. Dr. Dieter Faulenbach da Costa, ein arkitekt og byplanleggar, sa til BBC at politisk press for å få store prosjekter i gang, tyder at planlegginga blir gjort for raskt. Resultatet var at det vart gjeve godkjenning for utkast til prosjekter i staden for dei detaljerte skjema som dei kunne enda med å bli. Det er det som har skjedd med den nye Berlin-flyplassen, sa han: "Vi har ein fin design, men funksjonaliteten til bygningen er ikkje god. "Dei treng 115 stender for fly, men dei har berre 85. Dei treng 220 innkjempebøljar, men dei har langt færre. Dette tyder at kapasiteten til den nye flyplassen er for liten til å kunne håndtere den faktiske passasjer- og flystrømmen". Det kan sjølvsagt vera eit problem i mange demokratiske samfunn. I ei studie kalla "Survival of the Un-fittest" av Bent Flyvbjerg ved Said Business School ved Oxford University snakka han om "perverse insentiver som oppfordrer promotorar til å undervurdera kostnadene og overvurdera fordelene i forretningssakene til prosjektene sine". Han sa "prosjektane som er laga til å sjå best på papiret er dei som samlar dei største kostnadsoverskridingane og nyttemangla". Som den tyske kommentatoren Georg Diez sa i ein artikkel i Spiegel: "Først kjem nokon med noko, så gjer alle noko heilt anna, og til slutt går det heilt galt". Men om det er eit problem for mange demokratiske samfunn, kvifor har Tyskland så mange store prosjekter som er overbudsjett og ute etter tida? Og ei ny identitet tyder nye ambisiøse strukturar. Landet vert meir sjølvinnlysande - og rikare. Etterspurnaden etter store, prestisjefulle bygningar aukande og det same gjer pengane som er tilgjengelege for å finansiera dei. Men ikkje eit ubegrenset pengelever. Nokre av desse prosjektene vart starta i ein tid med ubegrensd optimisme før krasjen, men no strevar i øydeleggingsalderen. Vi skal betale regningen når vi er ferdige. Men lat oss seia at utsikta er gode". Berlinarar er ikkje trygge. Ein aviser kalla byggeplassen der palasset - om alt går som planlagt - skal reisa seg opp frå ruinane "Berlins nyaste pengeskel".
I mellom storleik har presidenten i Tyskland, Joachim Gauck, nettopp lagt grunnstenen til eit av dei mest ambisiøse prosjektane i landet etter krigen.