Han refererer til utseendet på ein fredsavtale mellom den colombianske regjeringa og venstreorienterte opprørarar i FARC. Dei fleste av sikkerhetsproblemene til Panama kjem sør for grensa, i Colombia. Colombia er ein av dei tre største produsentarane av koka, råmaterialet til kokain, og store mengder av det blir smugla frå Colombia til USA. Panama, den nordlege naboen til Colombia, er ofte det første stoppet for dei som smuglar narkotika på land eller med fartbåt. Colombia er òg den sceneen for den lengst pågående væpna konflikten på kontinentet. I over 50 år har FARC-rebellane kjempt mot den colombianske regjeringa. Djungelområdet mellom Colombia og Panama var i årevis ein rebelleg festning. Frå ein helikopter peikar general Abrego på små landsbyar i provinsen Darien, på den panamanske sida av grensa. "Dette er der FARC ville halda fotbalturneringa si", seier han og peikar på ein kløring i djungelen. "Og her vil dei hvile etter å ha gjennomført angrepene sine". I 2008 var nesten to tredeler av provinsen Darien under rebellekontroll, seier han. Å kjempa mot rebellar har ikkje vore noko for Panama, som saman med Costa Rica er eit av to land i Latin-Amerika som ikkje har ein fast armé. Det er derfor ikkje så overraskende at FARC-rebellane i årevis kunne røre seg nesten fritt frå Colombia over den 225 km lange grensa til Darien for å kvitta seg og omgruppa seg. Det var først etter at grensepolitiet i Panama, Senafront, blei opprettet i 2008, at regjeringa hadde ein permanent nærvær i området. Den økte sikkerhetshaldnaden er i Colombias interesse òg. Det har lenge vore frustrert av den lette måten opprørarane kunne sleppa unna arrestasjon på ved å glata over grensa. La Union ligg på toppen av eit fjell i tynn jungel. Det sit rett over ein av dei hovudrutene FARC brukte for å koma inn i landet. Kolombiarane, som er stasjonerte her i fire månader i rad, held seg opptatt ved å byggja ei ny overnattingshytte som dei vonar vil visa seg å vera komfortabeltare enn teltene dei sover i. Det ser ikkje ut til å vera mykje trussel her, men general Abrego forsikrar meg om at denne posisjonen og andre som den er nøkkelen til å halda opprørarane i stand og halda den lokale folkesetnaden trygg. "I ei lang tid var den einaste autoriteten i desse områda kommandanten for den 57. divisjonen av FARC. "Vi fann verkstader for reparasjon av våpen og forlatte felt fordi FARC ville ikkje la dei lokale ta vare på dei", forklarar han. Gen Abrego seier at gjennom ein kampanje med "hjerte og sinn", som gav innbyggjarane grunnleggjande helsestud og mat, har politiet klart å skaffa seg lojalitet til hovudparten av den lokale folkesetnaden. Og dei er ofte vanskelegare å kjempa mot enn opprørarane, ifølge general Abrego. "FARC er organisert langs militære linjer. Du har leiarar og representantar og lojalitet og disiplin", forklarar han. "Men det einaste medlemmene av desse nye kriminelle bandane er lojale mot er pengar". "'"Om sjefen ikkje betaler, skyt eg han til døde, "det er korleis dei opererer". Gen Abrego meiner at det vil bli vanskelegare å motverka innverknaden til bandane på folkesetnaden på grunn av dei enorme pengesummene dei tilbyr innbyggarane for å gjemme og transportera narkotika. "Vi må gjera mykje meir arbeid mellom lokalbefolkningen for å forklare korleis narkotika som dei vart betalt $5.000 for å gjemme, kan drepa dei som endeleg konsumerer dei i New York", seier han. Og når det gjeld FARC, meiner Gen Abrego at det er usannsynleg at alle geriljakrigarane deira vil demobilisere seg, sjølv om ein fredsavtale blir oppnådd. "Dei skal halde fram å bli driven som ein narkotikakartell", seier han. "Eg trur det er vanskeleg å sjå korleis ein som har sett at millionar av dollar kan vinnast med narkotikahandelen, vil nøy til å tenkja 600 dollar som parkvak. "Kanskje det ikkje er umuleg, men eg trur det er høgt usannsynleg".
"Fred er ikkje noko vondt, men det er usannsynleg at det vil løysa problemene våre", seier Frank Abrego, direktør for grensestyresmaktene i Panama.