Den nye Sentinel-2a-satellitten til EU har kapasitet til å sjå inn i vannspeilet, for å sjå om reffane endrar seg. Nærværende, uvanleg høge temperaturar driv ein stor korallbleking på heile kloden. Tidleg arbeid tyder på at Sentinel kan oppdage konsekvensane frå 780 km opp. Dei to bildene frå satelliten på denne sida viser Fatu Huku-øya i Fransk Polynesia. I toppen av sida er det ein bilete som berre viser det "blå bandet" frå kameraet til satelliten. Når du vel på denne 490-nanometersbølgelengda, spring det undervatna revet rundt Fatu Huku ut. "Det blå bandet går verkeleg inn i vatnet. Jo kortere bølgelengda, jo betre penetrasjon du har", forklarte dr. Benjamin Koetz frå European Space Agency (Esa). "Med Sentinel-2a kan vi sjå 10-15 m ned i vatnet, noko du ikkje kunne sjå om du brukte det grønne bandet, til dømes", sa han til BBC News. ESA sponsrar eit prosjekt som heiter Sen2Coral, som hadde Sentinel-2a gjere repeterte observasjonar av vulkanøya frå februar til april i år. I den tida, fann den ein endring i strålefria på havbunnen - ein lysing - som høyst sannsynlegvis er relatert til bleking. Ein dedikert feltteam som vart sendt til øya i slutten av februar, bekreftet at temperaturen i havvatnet var konstant over 30 °C og at deler av revet var stresste. Det trengs meir arbeid for å bekrefta foreningane. Overdreig varmt vatn vil få korallpolypar til å utvisa sine symbiotiske alger. Dette drenerer ein reif av fargen. Det er ikkje nødvendigvis dødeleg, men det kan svekke økosystemet, og gjer det sårbar i møte med andre trugmar som sjukdom. Bleking har skjedd på ein stor skala på grunn av El Nino-fenomenet, som ser at overflate temperaturar spikar i mange havregioner, men særleg i den sentrale og austlege Stillehavet. Vitskapsmenn hadde tidlegare prøvd å observera korall på same måte som ved Fatu Huku ved hjelp av den amerikanske Landsat-romfartøya og den franske Spot-plattformen. Den fyrste har ikkje heilt den oppløsinga som trengs (bare 30m mot 10m i S2a), og kameraet til den sist har ikkje det optimale bandet for å trenge inn i vannspeilet. Om S2a-teknikkane kan validerast fullt ut, burde det vera mogleg å automatisera oppdaga av endringar på reff. Vitskapsmenn kunne då bruka Sentinel for å varna dei, ikkje berre om mogleg bleking, men om andre skadelege påvirkninger som forurensing og renning av næringsstoffer frå land. EU-satellitten er ideelt egnet til denne typen applikasjon. Han er utformad for å kartlegge alle landoverflata (og kystområda der korallane pleier å leve) kvart ti dag. Når systersatelliten Sentinel-2b blir lansert neste år, vil denne repetertiden falle til fem dagar. Alle data er frie og åpne. "Sentinel-dekning er systematisk i den forstand at den dekker innanfor 20 km av kysten. Men dette inkluderer ikkje alle korallane i verda, og eit av målene med dette prosjektet er å freista å forstå nøyaktig kva som trengs", sa Dr. Koetz. "Vil vi ha eit systematisk korallrevservatori, må vi auka bildeinnsamlingsplanen, til dømes for heile det store barriererevet". Korallarbeidet til Sentinel-2a vart høgt framført på Living Planet Symposium i Prag tidlegare i denne månaden.
Vitskapsmenn arbeider med teknikkar som vil gjera det mogleg for dei å overvåka korallhalset på jorda frå ein bane.