Den franske manageren kom som ein relativt ukjendt i England, og blei plukka ut av den japanske klubben Nagoya Grampus Eight for å bli den tredje utlendiske manageren som tok over ei Premier League-klubb. Etter over to tiår ved Arsenal, 16 troféar, ein ny stadion og nesten 700 millionar pund brukt på spelare, har den lengst tenande - og mest vellykkjefulle - overseas manageren dette landet har kjent, samtykt å bli verande. For nokre er han ansvarleg for å forandra den engelske spelet - "ein stor visjonær", ifølge den tidlege forsvararen hans, Martin Keown. For andre, inkludert dei mange Arsenal-fans som demonstrerte mot han, var den opphavlege suksessen hans forfallande og han vil bli dømt på 13 år utan ein liga-tittel. Så medan Wenger no forbereder seg på ei anna sesong ved Emirates, korleis står hans rekord opp? Etter dei første 10 åra i Arsenal hadde Wenger vunne tre liga-titlar og fire FA-cup, og det gjorde han på vegen til å kjempa mot dei mest suksessrike managerane som engelsk fotball har kjende. Men ein relativt ufruktbar andre halvdel av tenesta hans tyder på at Wenger står på tredjeplassen når han dømer etterkrigstidens managerar etter dei troféane som er vunne. Han kan hevda å vera den mest suksessrike utlendiske manageren i engelsk fotballhistorie. Men kor lenge, no som den bitre rivalen Jose Mourinho er tilbake i vinningsgrynet i Manchester United? Fram til denne sesongen hadde Arsenal vore ein av dei fire beste i kvar av dei 20 sesongane Wenger var på plass, noko ingen andre klubb hadde gjort på den tida. Og det forklarer delvis kvifor dei fire største konkurrentene til Arsenal (Chelsea, Liverpool, Manchester City og Manchester United) har hatt 42 manager i denne perioden. Men til tider har denne konsistensen maskert mangel på konkurranseevne i tittelsløpet. Wenger sine forslag i 2012, etter at han hadde gått ut av femte runda i FA Cup mot Sunderland, om at det å enda på fjerdeplass var like godt som ein trofé - "den første troféen er å enda i topp fire" - har blitt sett på som ei karakteristisk egenskap til ein klubb som - i det øyeblikket - ikkje lenger kan reknast som ekte titelkjemper. Til trass for å få dei inn i Champions League med ein bemerkjande regelmessigheit, er det største utelatinga i Arsenals CV til dags dato ein europeisk trofé. Sjølv om han har vunne sju av 12 finaler som sjef for Gunners, har ingen av dei kome i europeisk konkurranse. Han leid klubben til Champions League-finalen i 2006, då dei 10 mennene hans var 14 minuttar unna å slå Barcelona før to seinare mål endra håpa deira. Det har vore like godt som for Arsenal, som har blitt sitjande fast i ein tilsynelatande endeløs sirkel av gruppevalifisering ettersom dei vart ute frå sesong 16. Det totale nederlaget til Gunners mot Bayern München i sesongen var den sjuande på rad ut av sesong 16. Det er ein sirkel som vil ende neste sesong med Arsenal borte frå Champions League. Og, kven veit, Europa League kan til og med gje Wenger ein vei til den første europeiske troféen. Då Gunners gjekk tapt i 2003-04 i liga, og til slutt sette ein ny rekord på 49 kamper utan nederlag i toppklasse, var det det siste kapittelet i den imponerande Arsenal-historien til Wenger. Men det har ikkje vore ein league-tittel sidan, og etter FA Cup-triumfet i 2004-05, hadde Arsenal eit løp på ni år utan ein trofé, ein sekvens som enda med tre FA Cupar i dei siste fire åra (2013-14, 2014-15, 2016-17), og to Community Shields. Det er ein stor skilnad i utvinninga av troféar, og 69 prosent av dei kom i dei første 10 åra. Ein del av dette mislykkinga kan tilskrivast utførslane til Gunners i dei "store" kampane - kampane mot direkte motspelarar som kan spela ei viktig rolle i å gje ein tittel. Manchester United, Chelsea og Liverpool har alle vore titelkravsveinar i begge delane av Wenger sitt styre (Tottenham og Manchester City var ikkje i strid i det første tiåret til Wenger). Trass i at dei var i topp fire, har det vist seg at den franske spilleren har ein sterk rekord i slike kamper. Wenger hadde to tiår med dominans mot Gunners-rivalane i nord-London. Han tapte berre éin gong i dei første 14 åra av liga-møtene mot Spurs. Seira til Spurs i kampene har vorte meir hyppige i dei siste sesongane, og dei enda nesten over Arsenal i slutten av 2015-16, men gjekk under Gunners på siste dagen, takket være eit skumelt tap med 5-1 mot Newcastle. Men denne sesongen kunne Arsenal ikkje motstå. Wenger har ofte vorte beskyldd for å ikkje betale dei nødvendige pengane for å styrke laget sitt når det er viktig, mest når budet hans på ein pund over den 40 millionar pundne løslatingsklausulen til Luis Suarez, fekk Liverpool-eigaren John W. Henry til å twitte: "Kva trur du dei røyker der oppe på Emirates?" Wenger sa i august at han trudde at "den einaste måten å vera ein manager på er å bruke pengane til klubben som om det var dine eige", og han bygde opp eit rykte for økonomisk forsyning. Gunners har konsekvent brukt mindre enn dei største rivalane sine i Premier League. Faktisk har dei berre overgått Chelsea i ein sesong fire gonger i løpet av dei 20 åra han har stått i leiren - og ikkje ein gong sidan 2009. Arsenal vart flytta til Emirates Stadium frå Highbury i 2006 og det er ofte nevnt at det var hovudgrunnen til at Wenger var forsiktig. I dei seks åra som Arsenal var i England, betala Arsenal 122,79 millionar pund i overføringsavgift. Kanskje på grunn av det, er Wenger-rekordet mindre imponerande sidan flytta - sjølv om det ikkje er mykje i det. "Eit av dei frustrerande sakene for fansen er at den nye stadion har ikkje gjeve dei det dei venta på", sa Keown. "Når eg forlét i 2004 var eg skuffet. Vi hadde berre vore ute i ein hel sesong utan å bli slått, men eg trudde det ville vera dette toget gjennom Europa og dei ville berre dominera. Det skjedde ikkje heilt. "Kanskje det var ned til finansieringen av stadion og kanskje det ikkje var nok risiko som vart teke økonomisk. Du kan aldri klandra nokon for det, men kanskje kunne dei ha spekulert betre for å akkumulera". Å sikre Arsenals vellykkjeutvikling utover det dobbelvinnande laget i 1998 og Invincibles var aldri ein lett oppgåve. Det er vanskeleg å døma nøyaktig når ein spelar er forbi sitt beste, men det er absolutt tilfelle at Wenger sin Arsenal har vore meir sannsynleg enn nokon annan førende klubb å halda spelare lenger. Og ingen av dei beste klubbane har brukt færre spelare i den perioden enn Gunners. Det er feilane til den nåværende gruppa av spelare og uførleikane deira til å utfordra for tittelen som har så irritert nokre Arsenal-fans, og noko Wenger må ta opp for å unngå at dei same spørsmålene oppstår neste sesong.
Arsene Wenger sine 21 år som Arsenals manager vil fortsette etter at han tek imot ein ny toårskontrakt.