Dei viser at i 1987, som han møtte økende tap og mislyktede tidsskritt, anbefalte utanriksminister Tom King å stenge verftet. Samstundes, likevel, varde ein konfidensiell notat frå NIO om sannsynet for alvorleg politisk uro i det protestantiske samfunnet dersom den 3000-kringsarbeidarstyrken blei lønna. Problemene på verftet kom opp i eit notat frå DJ Watkins frå NIO til David Fell frå Stormont Department of Economic Development (DED) den 24. juni 1987. Tjenestmannen rapporterte at utanriksministeren "var djupt uroleg over å høyra meldinga din om økte pengesvård [i] Harland og Wolff". Mr King skjøna at selskapet trengte ein umiddelbar innsugning på £10 millionar og ville vita kvifor behovet for tilleggspengar ikkje var identifisert tidlegare. I ein konfidensiell notat den 30. juni 1987 tilskrive Peter Viggers, industriministeren i Stormont, vanskeleikane i selskapet til at det ikkje hadde fullført ei fase i bygginga av ein oljebåte som var utformad for å ta olje ut av undervannsbrunnar. Det var viktig at regjeringa handla avgjørende ettersom pengestrømsproblem i selskapet hadde vorte "et tilbakevendande problem". Dette tyder på "ein omvending av den nåværende hands-off-tilnærminga vår, som er at leiinga skal styra og at marknadskreftene skal avgjera storleiken av verftet". Ein av alternativene var å setja selskapet i konkurs, skreiv han. På eit oppfølgingsmøte mellom ministeren og John Parker, administrerende direktør i Harland og Wolff, den 2. juli 1987, vart Parker "skaka" av beslutninga til ministeren om å senda inn eit revisjonsfirma "for å la regjeringa vita den sanne posisjonen". Den 4. september 1987 fekk Viggers rapporten frå Deloitte, Haskins og Sells om finansproblemene til verftet. Han varde DED om at han ikkje kunne akseptera "overoptimiste antagingar" frå leiinga. Det var Deloitte som skjøna at eit anna stort skip, AOR, òg var bak tidsplanen. I deira syn hadde Harland og Wolff vedteke uvanleg kommersiell praksis: til dømes var det tidlegare det året ein direktør, nær pensjon, blitt tekna ut av jobben, og han kunne få ein avskjedsavgift på £40.000. I november 1987 la Nordirlands sekretær merke til mangelen på "akseptable ordrar" for Harland og Wolff og faren for at firmaet tok imot ein "potensialeg katastrofale" ordre for eit ferielein. Han innrømma at stenginga av verftet ville ha "dybbe innverknad på moralen i Nord-Irland", men han meinte likevel at "verftet skulle stengjast etter at AOR-tankeren var fullført". Bevegane for å stengja Belfast-verftet førte til ein klageleg notat frå F G McConnell av NIO til utanriksminister Tom King den 9. september 1987. Dette varna om dei politiske og sikkerhetsmessige konsekvensane av ein gradvis nedlegging av Harland og Wolff med tanke på den symbolske og psykologiske tydinga i regionen. "Det er tru at, innanfor lojalist-samfunnet, vil reaksjonen, særleg i aust Belfast, vera i linje med opposisjonen som følgde underskrivinga av den anglo-irske avtalen. "Liksom avtalen, ville stenginga av Harland og Wolff bli oppfatten som ein handling av svik av regjeringa til Hennes Majestet og eit vidare skritt mot tilbaketreking frå provinsen. "Eit avgrensar motsiglet mot underskrivinga av avtalen var frykta for ledighet. Lukking av Harland og Wolff ville fjerne denne avverknaden, og dei som var ramma kunne vel tru at dei hadde lite å tape. "Det er sannsynleg at dette stemninga ville bli utnytt av lojale paramilitære og effekten på den politiske framgangen kunne òg vera alvorleg". McConnell sine bekymringar vart støtta av hovudmannen for Nordirland-offisialen, Sir Ken Bloomfield, i eit notat til embetsmenn den 4. november 1987, der han bemerket at "reaksjonen i Nordirland på den umiddelbare lukking av verftet ville vera ganske alvorlig". I det tilfellet blei verftet ikkje stengt takket være ein kjøp ut av leiarskap/ansettar i samarbeid med den norske skipsmagnaten Fred Olsen.
Styresmaktene tilrådde å stenge den tidlege skipsbyggjingen Harland og Wolff i 1987, i samsvar med nyleg avklassifiserte arkiv.