Nokre ser i dette potensialet for ei ny æra i dei russiske-franske tilhøvet. Kanskje ikkje den strategiske alliansen frå tidlegare, men visserleg ein slutt på den moderne kulden. Handlingane har visslegvis gått fort. For eit år sidan var Frankrike midt i ein vond krangle om krigsskip som det nekta å selja til Vladimir Putin. For Frankrike var den russiske leiaren ein destabiliserende nærvær på dei austlege grensene til Europa. EU-sanktionane - som var ment å hindra russiske ambisjoner i Krim og Ukraina - hadde full fransk støtte. I dag er det meir presserande bekymringar. Etter angrepet i Paris hadde president Hollande ei visjon om ein einaste, sameinte internasjonal koalisjon - at nasjonane i verda skulle arbeide saman for å utrydde IS. Realitetane har sidan avtalet denne ambisjonen. Amerikanarar og russarar kjem ikkje til å arbeide saman i nær fremtid. Og den tyrkisk-russiske krisen over det nedstøtte russiske stridsflyet Sukhoi er ein ytterligere komplikasjon. Men likevel, franskmennene vil ha så mange land som mulig på sida. Og russarane - ved å ha militær nærvær i Syria - er ein stor aktør. Ein diplomatisk representant sa til Le Monde: "No er vi nok meir beredda til å samarbeida med russarar enn Barack Obama er". President Hollande har to mål i samtalene med Vladimir Putin. For det første vil han overtala Russland til å dirigera sine luftangrep bort frå den "moderate" syriske opposisjonen og mot mål som høyrer til IS. For det andre vil han ha ein fastare forståing om at Russland ikkje vil halda seg på grunn av Bashar al-Assad. Det tok ei god del av stolthet å sluka tilgjevingar, fordi fram til for to veker sidan var Paris den største plaga for president Assad. Men det er berre så langt at franskmennene vil gå ned i denne linja. Og dei meiner at Russland òg burde gje noko slapp. Det er ei rekkje faktorer som er til gunstig for ein tilnærming. Dette har rista oppfattinga i Moskva, der IS no er ein utnemnd fiende. For det andre har Russland all interesse i å dyrka Paris som ein ny ven. Straust etter Paris-angrepene, gav Putin ordre til militæret sitt å samordna med franskmennene i kampanjen mot IS - ein førekostnadslaus handling med tanke på at Frankrike er i NATO. Det var alt veldig med vilje, for det finst ikkje noko russarar vil ha meir enn å lokka franskmennene ut av den amerikanske-vestlege bane. På geopolitiske avdelingane ved russiske universitet - og nokre franske også - vert dette sett på som ein historisk nødvendig ting. Frankrike og Russland er likevel to store nasjonar som ligg i begge endene av det europeiske kontinentet - med ein felles interesse i å hindre herredømet frå utlendingar (USA) eller innsiders (Tyskland). I løpet av dei siste tre århundra har dei to landa vore periodiske allierte - særleg i løpet av den første verdskrigen. Men sjølv president Charles de Gaulle - sjølv om han var innvendig antikommunistisk - heldt seg unna amerikanarar ved å flirta med Sovjetunionen. Kva kunne ha vore meir naturleg - seier ein kvit med Kreml - enn at Frankrike skulle ta opp sin naturlege rolle, som triangulerer mellom Washington og Moskva? Men så freistande som dette kan høyrast til for nokre i Frankrike, er det ingen geostrategisk skift i vente. For det eine har franskmennene ikkje tillit til Vladimir Putin. For det andre har dei to landa framleis motstridende visjonar på altfor mange viktige spørsmål. Frankrike vil aldri forlata Ukraina. Og i Midtøsten er allierte til Frankrike Golfstatane og Saudi-Arabia - ikkje den shiita-aksen som Russland støttar. Det finst ein samklang av interesser som fører Paris og Moskva saman. Med flaks, vil dette hjelpa i kampen mot IS. Men det finst ikkje noko nytt allians.
Besøket til Moskva til den franske presidenten, François Hollande, kjem i ein tid med raskt skiftende diplomatiske avvik, på grunn av utbredinga av terror frå Islamsk stat.