Dette er eit stort problem i ein globalisert økonomi, der lønningane går til dei mest kvalifiserte og produktive arbeidarane, og der det er meir viktig enn nokon gong å ha ein utdanning av høge kvalitet. Men korleis måler me kvaliteten på utdanning i Latin-Amerika i forhold til globale standarder, dersom det finst ein mangel på vilje til å delta i internasjonale test? Blant dei mest anerkjend internasjonale samanlikningane er Pisa-testene - Programmet for internasjonal studentvurdering - som blir gjennomført kvart tredje år av OECD. I Latin-Amerika, er dei regionale rangeringane for desse internasjonale testane som 15 åringar tek i matematikk, lesing og vitskap, leidd av det lille Chile, som er føre i tid for økonomiske mektige land som Brasil og Mexico. Men dei fleste landa er ikkje heilt i rangering. Ein del av motviljen til mange latinamerikanske land kan vera redsla for å bli samanlikna med verdsleider i utdanning som Finland og Japan. Sjølv om det er ein stor del av den europeiske utdanna som har ein slik utdanning, er det ikkje så lett å sjå at det er ein slik utdanning som er i bruk i alle land. Det er ein viktig del av den europeiske utdanninga som er i bruk i alle land. Men det finst andre test som kan gje ei global skala for måling. Unescos tredje regionale samanliknande og forklarande studie (TERCE) dekker ein mykje større del av regionen. Dette har evaluert 15 land, inkludert Brasil, Mexico, Argentina og Colombia, og mindre deltakarar som Costa Rica, Honduras, Guatemala, Dominikanske republikk og Uruguay. Det TERCE fann var grunn til forsiktig optimisme - men òg fornyande innsats. Samanlikna mellom den siste evalueringa i 2006 og i dag viste ein beskjedne men brei forbetring i testresultatene i dei fleste latinamerikanske landa. Meir historier frå BBC si kjennskapsøknadsserie som ser på utdanning frå eit globalt perspektiv og korleis ein kan koma i kontakt med andre. Men trass i - eller kanskje av grunn av - kontroversen rundt dette, har desse testane alt tenkt ein viktig funksjon. Uansett kva manglar dei har, har dei vekka oppmerksomheten til det faktum at den massive utvidinga av utdanninga i regionen, ein stor seier i seg sjølv, ikkje er tilstrekkeleg utan ein like stor forbedring i kvalitet. Politikarar kan ikkje lenger ignorera det faktum at sjølv dei beste landa i Latin-Amerika, og dessverre dei gjennomsnittlege, er langt bak i den utvikla verda, og langt bak i det dei treng å vere for å konkurrere i den globale økonomien. Ein student frå Honduras eller Paraguay konkurrerer om jobbar med kandidatar i Singapore og Sør-Korea. Som eit resultat av dette, svulmar etterspurnaden etter betre utdanning frå botten opp, ettersom individuelle studentar, foreldre og sivilsamfunnsgrupper får større kjennskap til korleis skulane deira oppfyller internasjonale standarder. Internasjonale samanlikningar har òg gjeve ei naudsynt lekse - at økte investeringar alene ikkje kan løysa utdanningsproblem. Utdanningssystemet i Latin-Amerika bruker nesten like mykje som OECD-gjennomsnittet, med nokre som bruker så mykje som 6% av BNP, men som framleier lite resultat. I enkelte tilfelle er det naudsynt å få meir finansiering, men utan ein streng og målrett tilnærming som sørger for at pengane vert brukt på rett måte, kan det ekstra pengane gå til spill. Det er difor ein ny samtale som trengs i Latin-Amerika, ein som fokuserer på nyskapande måtar å forbetra kvalitet på - og raskt. Projekt som Pisa og TERCE hjelper til med å få desse sakene opp på agendaen for offentleg politikk.
Det har vore urolege om at kvaliteten på utdanning har stått stille i altfor mange land i Latin-Amerika.