Nyheten om at kaptein Jean de Villiers, som seinare kunngjorde at han hadde gått av med spelet, var blitt utelukka frå VM etter å ha brutt kjaven sin i ein seier over Samoa på lørdag, kom ikkje som ei overrasking for nokon som såg kva for ein tilstand senterbanen var i då han forlét banen. Ingen frå den skotske leiren vil innrømme det, men dei må ha gledd seg stille over det dei såg på Villa Park. Det er eit sterkt element av kamikaze om Samoa i kollisjonen. Dei unike gleda av dei ventar på skotarane, som hadde fått unnskylding for trenaren sin, Vern Cotter, om han hadde gledd seg til brutale slaget medan han telde Springbok-offallane som skjedde. Då han seinare vart spurt om kor lang skadelista hans var, vende Heyneke Meyer spørsmålet tilbake til spørjaren. "Kva lenge har du?" spurde han. "Kva lenge varer denne pressekonferansen?" I nedtellingen til skotsk kampen på lørdag, har Meyer ei potensiell krise i midtbanen. De Villiers er ute og midtspiltsparten hans, Damian de Allende, er i tvil med ein ankelskade. De Allende vart tvungen ut tidleg i andre halvlek mot Samoanane og blei erstatt av den unge rapiperen Jesse Kriel, som i sin tur gjekk av etter å ha fått ein bang i andletet og blei erstatt av De Villiers, kaptein som vart tvungen til å ta opp feltet igjen til trass for den smerten han må ha vore i. Det er for tidleg for medisinarane å gjera ein endelig samtale om De Allende og Kriel, men allereie er Jan Serfontein, sentrum for Bulls, på veg til Newcastle for å møta Springboks. Det er spøkelse om ein nødhjelps-midfield for Springbok for skotska kampen - Handre Pollard, som er 10, kan settast inn på 12 i staden for De Villiers og enten JP Pietersen, ein trivingsvinge mot Samoa, eller Bryan Habana, hans motvinge i verdsklasse, kan settast inn på 13. Etterpå var det å høyra på Meyer og den totemiske Victor Matfield å kjenne kva slags uke Springboks hadde hatt etter tapet mot Japan. Dette var hjerteskjerande i pressekonferansen, for å ikkje nevne på banen. Det var smertefullt ærleg og emosjonelt til tider. På eit tidspunkt takka Meyer Herren for å velsigna spelarane og personalet med styrken til å komme seg gjennom uroen. Det som var djupt imponerande med Boks i å avvisa Samoanane var den kontrollerte raseriet deira. Det var klårt at dei var eit sint lag. Dei var under pressa for å endra sinnet deira. Dei var klar for å vinne. måten dei kanaliserte sinne og beslutsemda på var enorm. Dei var heilt kliniske når dei sløyde Samoa-utstyret, og dei var skånseløse når dei dreiv mot seg sjølv. Dette var ei sterk påminnelse om at sjølv om Springboks er ein eldrande truppe, er dei likevel mektige når dei gjer det rett. Det vart skrive av Sør-Afrikkanske media at Schalk Burger var ein slått docket på 32 men han bar like mykje ball som nokon på fjellet, gjorde fleire takler enn nokon Springbok og skora ein try i ein framføring som var påskytande av dei tidlege, barnstorming-dagane hans som Bok. Etter å ha gått ut av stadionet, kom tanken på at det kunne ha vore det beste som kunne ha hendt til Springboks. Dei snakka, etter Samoa, om kor mykje nærare dei hadde vorte etter katastrofen i Brighton. Matfield sa at dei no hadde ei holdning der dei behandla kvar kamp som ein VM-finale. Utruddlaust, den ubarmhjertige intensiteten deira på Villa Park støtta det som Matfield sa. Sør-Afrika vil tilbringe den første delen av veken med å kartlegge om dei tapte, men dei veit òg at dei har kome seg tilbake frå avgrunnen og at dei er seriøse konkurrentar i denne verda.
For Sør-Afrika var det ein kostnad frelse.