Theresa May har ikkje fått det klare mandatet ho søkte etter for ei "hard Brexit". Då ho kalla til val, erklærte ho: "Ein og ein av stemmene til konservative vil gjera meg sterkare når eg forhandlar for Storbritannia med statsministrane, presidentane og kanslerane i EU". No er ho ikkje sterkare. Ho har færre seter enn ho byrja med. Det vil no vera vanskeleg for regjeringa - som er skipa med hjelp frå Nordirland sin DUP - å byrja å snakka med EU om ni dagar, som planlagt, utan å endå tenke på strategien si. EU vil vera forferdeleg over den usikre situasjonen valene har skapt. Dei hadde håpat at Mrs May, med ei sunn meirilyt under beltet, ville vera ein sterk forhandlar, fri frå restriktjonane til Brexit-ultras i partiet hennar. EU-budsjettkommisæren, Gunther Oettinger, sa til tysk radio at han var usikker på om Brexit-forhandlingane kunne byrja i tide. Han sa at det å ha Storbritannia som ein svak forhandlingspartner kunne føre til det han kalla " eit dårleg utfall". Med regjeringa hennar som bygga på støtten frå DUP, kunne frøken May starta forhandlingar, men ho måtte kompromissere om planane sine om ho ville få noko lovleggjord om Brexit gjennom underhuset. Om May ein gong trekkjer seg frå som statsminister, vil alle forhandlingar om Brexit bli utsette medan det konservative partiet veljer ein erstatning for henne og diskuterer om eller korleis dei skal endra sin tilnærming til Brexit. Dette ville ikkje vera enkelt fordi Tory-delitane over Europa ville halde fram og potensielle leiarskapskandidatar ville måtte avgjera om dei ville argumentera for ein mjuk eller hard Brexit. Det sentrale spørsmålet ville vera: Kan Tories fortsette å presse for ein hard Brexit, definert som ein frihandelsavtale med EU utanfor det einaste markedet, tollunionen og den frie rørselen til arbeidarane? Eller kan dei bli tvinga til å tenkja på ein mjukare Brexit som involverte, til dømes, eit medlemskap i det einaste markedet for å sikre seg støtte frå andre partar? Kan det setja den såkalla Noreg-alternativa på bordet igjen? Noreg, må det hugsast, har tilgang til det einaste markedet gjennom medlemskapet i Det europeiske økonomiske området, men er ikkje medlem av EU. Det vil no bli ein stor kamp i konservativa mellom dei som er samde i analysen til Osborne og dei hardlinje-brexitearane som ikkje er. Og sjølvsagt er det alltid ein sjanse for at eit anna val kan kallast på eit tidspunkt. Dette ville ta endå meir tid og endå meir tid for nokon diskusjonar om Brexit. Men det ville krevja politisk samdøme frå alle dei 27 andre EU-land, og dei ville krevja ein høg pris. Theresa May kalla dette valget for å styrkja den britiske forhandlarhanden.
Det er ikkje sikkert om Storbritannia skal gå ut av EU.