Eg byrja 2015 med å tenke på kvifor eg føler meg fem år eldre, sidan det ikkje har endra seg mykje: Det ser ut til å vere eit stort val her, og det er noko som kan føre til ein økonomisk katastrofe i Hellas og i euroområdet. Euroområdet er sterkere i at det har sett finansbuffarar på plass for å ta av tapene som ville oppstå om Hellas einvisst skulle gå frå skuldsetting og til og med bli tvinga ut av euroområdet - noko som kunne skje om Syriza vann valet 25. januar (trass at språket i det venstre-partiet har vorte mindre aggressivt mot euroen). Men denne gongen vil det ikkje vera ein dominoeffekt med kollapsa banker og kollapsa økonomiar: tap på offisielle lån til Hellas vil bli delt på ein ordentlig måte mellom regjeringar i euro-området, bankane er betre kapitaliserte enn dei var, og det finst eit meir effektivt system for å kontrollere og verne om dei (den begrensne "banksamfunnet" som blei opprettet i fjor). Dei ville ikkje bli forlatt av kreditorane om Hellas gjekk av. Men euroområdet er i stor grad dårlegare enn det var i 2010 - i det det det har vist seg å ikkje kunne vokse og komme seg, sjølv om USA og Storbritannia har hatt ein betydelig og varig økonomisk vekst. Det er lite vekst i euro-sone, arbeidsleiken er framleis høg og har gått oppover (og er ikkje langt frå dobbelt så høg som i Storbritannia), og inflasjonen er generelt sett på som farlig låg - i den forstand at det kan verta ein deflasjon som vil motverka næringslivet og hushaldningane til å bruke (kvifor skal ein bruke i dag når ting blir billigere i morgon?). Euroområdet er ein stor oljeforbrukar, og det vil seie at oljepriset som fall, burde ha lagt pengar i lomma på forbrukarane og selskapene. Men om dei føler seg trygge, som dei tilsynelatande gjer, kan dei goyma dei opp - og det ville ikkje vore så godt. Det som er mest viktig no er i Frankrike og Spania, der Front National frå høgre og Podemos frå venstre står framfor eksistensielle utfordringar for det politiske etablissementet. Eller, med andre ord, Hellas vil ikkje vere det siste landet i euro-området der ein part som er fiendtleg mot prinsippene i det store europeiske prosjektet, vert sett på som på høgkanten til makta. Så det er politikk, og ikkje økonomi, som no utfordrer den langsiktige overlevelsen av euroen. Og før og med om euro-områdene finn ein måte å gje folket sitt opptimisme på at levestandarden kan gå oppover og nedover, vil den alvorlege risikoen for å bryta opp i euro-området halde fram. Det som trengs er ei grunnleggjande økonomisk reform for å gjera økonomien til Spania, Frankrike og Italia særleg meir konkurransedyktig - og òg ein politisk union som samlar dei enorme finansresursane til Tyskland med dei til resten av verda. ECB har signalisert at dei skal gå inn på det mest symbolske initiativet til å kutta lånekostnadane seinare i denne månaden, den typen kvantitativ letting som vil involvera kjøp av statsobligasjonar. Dette er uunngåeleg av to grunner. ECB vil med andre ord vera så langt unna sitt mandat om å oppnå 2% inflasjon at meir unnviking blir nesten automatisk. Det har òg sagt at det vil utvide balansen med ein billion euro i søken etter å øke kredittstrømmen og redusere kostnadene. Og, som Morgan Stanley har påpekte, utan ei nøye kvantitativ letting av kjøpa av aktiva og utlåningsinitiativ vil det gå lenger enn 500 milliarder frå målet. Så det som vi tenkjer i Storbritannia og USA som riktig QE kjem til euro-sonen snart. Men QE er ikkje meir enn ein dryp for ein pasient på livsupphald. Det er ikkje kuren mot dei grunnleggende plaga i regionen. For å gje det endå meir, kan QE-stil i euro-sone ha betydeleg mindre effekt enn dei versjonane til Bank of England og Federal Reserve. QE kan byggjast slik at ECB kan kjøpe berre skuld av høgaste kvalitet frå finansleg sterke regjeringar som Tyskland sjølv. Men investerarar gjev jo pengar til Tyskland for ingenting. Det treng ikkje skuldene sine til å vera billigere. Det er sørlege Europa som treng garanteringen for billege pengar. Men ei slik hybrid tilnærming ville òg vore eit anna spektakulært uttrykk for den tyske nekta til å hjelpa dei sjuke naboane sine. Det ville gje investorane ei dyp inntrykk av kor vel medlemmarne av euroen kan samlast for å finne ut av det.
Valen i 2010 blei utkjempa under den mørke skuggen av ei finanskris i Hellas som hadde smitta euro-sone - og som ville ha skade på den britiske økonomien.