Regjeringa i Storbritannia skal no presentera måla sine for nye tollordningar. Men kva er skilnaden mellom ein frihandelssone, ein einarleg marknad og ein tollunion? Du kan vera i EUs einarlege marknad, men ikkje EU, dette er det Noreg, Island og Liechtenstein gjer. Det einarlege markedet i EU er kanskje den mest ambisiøse typen handelssamarbeid. Det er fordi det, i tillegg til å avskaffa toll, kvota eller skattar på handelen, også omfattar fri flyt av varer, tenester, kapital og menneske. Det er difor at det ikkje har vore noko grense for kor mange franskmenn som kan koma til Storbritannia, eller kor mange briter som kan bu i Spania - men det er grenser for tyrkar eller ukrainarar, til dømes. Det finst regelverk på EU-basis som dekker ein mengd industriar og produkter på alt frå matstandarder og bruk av kjemikalier til arbeidstid og helse og tryggleik. Det er eit forsøk på å skapa like vilkår og ein felles marked; dette skjer ikkje i ein frihandelssone. For varer var det ein felles marked som vart i stor grad fullført i 1992, men markedet for tjenester er framleis eit arbeid på gong kvart århundre seinare. EU har lova å innføre det mange gonger, men fleire land har slept føtene og det er mykje vanskelegare enn å skapa eit einheimt marked for til dømes biler eller datamaskiner. City of London dominerer finanstjenestene i EU, ikkje minst fordi det kan gjere forretningar i alle medlemsland. EU er difor ikkje berre ein frihandelssone - det er eit einastandande marked. Men for å bli i det einastande markedet, må land tillata fri flyt av varer, tenester, kapital og menneske. Dette siste tyder at innvandring er vanskeleg om ikkje umogleg å kontrollere - sjølv om Storbritannia kan få ei spesiell avtale for å tillata nokre avgrensingar. Medlemskap i det einaste markedet inneber òg å gjere årlege betalingar til EU-budsjettet og godta domstolsdommen til Den europeiske domstol, som ville kryssa ei mengd raud linjer for mange Brexiteers. Tyrkia er ein del av ein tollunion med EU, men ikkje i det einaste markedet. Avtalen dekker ikkje mat eller landbruk, tenester eller statleg innkjøp. EU er ikkje berre eit einastandande marked - det er òg ein tollunion. Når varer har gått gjennom toll i eit land, kan dei leverast til andre land i unionen utan at det blir innført nye toll. Om Storbritannia forlét tollunionen men heldt seg i det einaste markedet, ville eksportørane våre måtte kjempa med det som blir kalla "reglene for opphav". Fiskare Det kan vera komplisert for mange selskap som importerer komponenter frå heile verda for å setja dei i ferdige produkter som er laga i Storbritannia. Også tjenester er ein stor del av den britiske økonomien, 78%, og er ikkje fullt dekka av tollunionen fordi dei har tendens til å møta "ikke-toll"-barriær. Likevel kan Storbritannia velge å forlate det einaste markedet, men halde seg i tollunionen, men det betyr at det ikkje kan forhandla frihandelsavtaler med andre land, EU gjer det. Det kan òg betyda at ein betaler pengar til EU og aksepterer domar frå EU-domstolen når dei har med handelen å gjera, og det er usannsynleg at det skal gjere seg om jordbruksprodukter eller fisk ettersom Storbritannia ikkje ville vore med i den same landbrukspolitikken eller den same fiskeripolitikken. Ein frihandelsson er ein der det ikkje er tarifar eller skattar eller kvoter på varer og/eller tenester som går inn frå eit land til eit anna. Forhandlingane for å oppretta dei kan ta år og det finst vanlegvis unntak. Så landbruk og fiske kan bli fria, visse industriar beskyttet og nokre varer kan ikkje dekkjast. Tjenestane som bank og utdanning skaper òg eit problem i mange frihandelsavtaler, fordi hindra for handel med tenester vanlegvis ikkje er tarifar, men såkalla ikkje-tarifarbarriær som ulike reglar, standarder og kvalifikasjonar. Så forhandlingane kan vera svært lange og kompliserte og resultatet kan likevel vera mange handelshindringar. Det finst ein frihandelssone i Europa, og vi bidrog til å oppretta den: EFTA, Den europeiske frihandelssamslutningen. Noreg, Island, Sveits og Liechtenstein er medlemmar av denne, men dei har no eit svært tett forhold til EU; alle, unntatt Sveits, er ein del av det indre markedet. EU har òg frihandelsavtaler med mange andre land rundt om i verda; det er difor ikkje i prinsippet mot å forhandle om ein med Storbritannia, men samanlikna med å halda seg i det einaste markedet eller tollunionen, ville dette vore den "våraste" formen av Brexit.
To av dei fremste ministerane i regjeringa har sagt at Storbritannia ikkje vil verande i det einaste markedet eller tollunionen i løpet av den overgangstida som er planlagt for like etter at EU har forlatt.