Som alle helgar var María på besøk til foreldra sine i Iscuandé, ein kommune på Stillehavskysten i Colombia. María og slektningane hennar var i det stilthuset til familien, som er typisk for denne regionen, kryssa av elver, då ein fartbåt med væpna menn kom oppover elva. María veit ikkje kven dei væpna mennene i båten var, men ho veit at dei byrja å skyte på dei frå åsen bak familien hennar: opprørarane frå ELN. ELN, eller National Liberation Army, er den nest største geriljargruppa i Colombia, og sjølv om dei er engasjert i fredssamtaler med regjeringa, er gruppa enno svært aktiv. Om lag 50 opprørarar frå ELN hadde omringt heimen utan at María hadde merka det. "Eg hadde aldri sett ein skudd bli avfyrt før, eg hadde høyrt [skyting], men aldri sett kuler flyga; dei gjekk under huset mitt, ved sidene, over alt". "Borna gret, og faren min gret òg, vi gret alle", seier María. Ho byrja å be, men opprørarane frå ELN kom inn i huset og tok henne og familien hennes opp i åra. Rebellerne beskylde henne for å ha gøymt våpen til den væpne gruppa i båten, noko María nekta. "Dei sette ein rifle mot hovudet mitt, mot hovudet til far min, mot hovudet til borna". Til slutt, fire timar etter at skytinga hadde byrja, lét opprørarane familien gå. Maria og ni andre medlemmar av familien hennar bur no i to leie rom og deler to madrasser. Far hennar har ikkje vore i stand til å arbeide fordi det er for farleg å gå tilbake til skogen der han levde av å ha skog. "Eg er uroleg, eg veit ikkje korleis vi skal overleve", seier María. Og ho er ikkje den einaste. Tivis av fleire familiar har vorte tvinga til å flytta frå heim til andre stadar på grunn av ein økning i vald i område som var under kontroll av FARC. FARC undertekne ei fredsavtale med regjeringa i fjor, og medlemmane sine demonterer seg i "overgangssonar", der dei overlever våpen til FN-observatørane. Men sidan FARC ikkje lenger har kontroll, prøver andre væpne grupper å ta over lønnsame smugling av kokain og ulovlege gull gruveverk. "Ein krig har byrja i dei områda der Farc var", seier Luis Enrique Sinisterra, ein representant for den lokale regjeringa. I heile landet har voldsnivået kanskje falle etter fredsavtalen med Farc, men bildet her er eit anna. Sinisterra seier at han ikkje er overraska over at voldsutviklingen i Iscuandé har auka. Han argumenterer for at det som trengs er ei sterkere nærvær av den nasjonale regjeringa. Han spår kva som kan skje om denne investeringen ikkje vert gjort, og det er ein dyster spådom: "Krigen vil fortsette lenge og mange menneske vil mista livet". Og det er ikkje berre Iscuandé som føler seg forlatt av regjeringa. No ser vi ein ny og truande innflytelse, ein av dei væpnede gruppene som vil ta kontrollen over kvar FARC held seg tilbake.
"Du blir så nervøs at du ikkje veit om du skal rømma og gjemme deg eller kva du skal gjera; vi gjekk inn i kjøkkenet og gjemde oss bak fryseren i håp om at det ville verna oss", fortel María (det er ikkje namnet hennar) om ein gong då ho og familien hennar vart gripe i kryssingslytt mellom to væpna grupper.