Meldinga frå Celtic Park, etter at Ronny Deila hadde forlovd seg, var ei melding om fred og insistering på at dei veit kva som har gått galt og kva som må skje for å fiksa det. Som sjef for Seltic Park, har Peter Lawwell vorte gripen av nederlaget frå Sundays tap til Rangers i Scottish Cup semifinalen. Det har vore krav på hovudet hans og Deilas, men Lawwell er nok mindre sannsynleg for å gå av nå enn han har vore på eit anna tidspunkt i den siste tida. Lawwell - og alle i hans posisjon - tenkjer på arven. Dei vil alle fara av stad med ein serenade på bakgrunnen av eit stort godt auge. Lawwell vil ikkje ha Deila som full-stoppa av åra hans ved Parkhead, sjølv om Deila var hans utnevning. Det er der trykket kjem, likevel. Om han gjer det, og ein vinnande manager er resultatet, så er alt anna borte -- all misnøya til supportrar, alle problemene med å samla spelare, alt det. Det var store tvil kring Celtic Park i dei gamle dagane av Tony Mowbray, men Neil Lennon tok over og tok ting framover. Dei gode managerne er slike. Dei har eit magisk element i seg, dei gjer at andre problem forsvinner. Namnene på mulige etterfølgjarar kjem fort og fort - David Moyes er, etter det ein ser ut, i ferd med å flata augebrynet hans til Aston Villa og Celtic. Lennon har gjeve det klart at han gjerne ville snakka om ein comeback. Malky Mackay har allereie gjeve det kjend at han ville elska jobben. Alan Stubbs vart sett på som ein kandidat i media for nokre månader sidan, men blei avskriven då Hibs slo veggen, og kan endå vera ein kandidat om Hibs vann Scottish Cup og fekk oppfordring til Premiership. Media playback er ikkje støtta på denne enheten. "Eg fekk ein telefon: ville eg gå og ha eit samtal med Dermot Desmond", skrivar Keane om tida han vart kontakten for å etterfølgja Lennon. "I slutten av samtalen sa [Desmond]: 'Jobben er din.' Det var alt ganske enkelt. Det ville vera ein eller to avgrensingar, om personalet. Dei hadde allereie valt ut mannen som skulle vera min assistent, og dei insisterte på han. Det skremde meg ikkje, men det fekk meg til å tenke. "Det var ikkje ein ideell start. Var dei i tvil om meg allereie?" Ein leksjon, av dei mange, som må læres, er at den nye manageren burde velja sitt eige personale. Keane sin historie heldt fram. "Over åra har eg alltid sagt, når eg snakkar med folk om fotball og Celtic, 'Om du blir bjóðt til å jobba i Celtic, så avviser du det ikkje.' " Då han byrja å snakka med Lawwell, byrja Keane å ha tvil. "Eg tenkte på tilbudet til Celtic. Det var ikkje å rista båten min. Dei overtydde meg ikkje - 'Hør, du er mannen for oss.'" Keane konkluderte med at hadde det vore vore litt av det han kalla "gjev og tek", så hadde det kanskje vore anna. "Celtic gav meg ikkje nok hovudpine", skreiv han. "Dei viste meg berre ikkje at dei ville ha meg". Det er ein diskusjon om om Keane ville ha vore nokon god som manager for Celtic, men om det er manageren Desmond ville så var jakten på han underleg luke. Dei enda opp med ein ung og etterlevende manager, ein som var verdt å satse på, men ein som har ført dei til dette. Forhandlinga til Celtic med nummer eitt ville måtte vera mykje meir overbevisande denne gongen. Situasjonen dei er i no er ikkje ulik den Lennon arveidde etter Maubrey. Mot Rangers - og i for mange kamper før søndag - såg Celtic ut som eit lag som eksisterte på omdøme, trøtte meister sårbare for utfordringa frå hungrige motstandarar. Det er eit argument - og det er vanskeleg å vera uenig med det - at om Warburton hadde bytt hatt, magisk eller anna, og vore manager for Celtic, med alle desse spelarane til rådighet, så hadde resultatet vore mykje annleis. Når det gjeld å revidera Deilas tid som Celtic-manager, er det ein ussel oppgåve, skuldane oppveidde kredittane i ein så stor grad at den norske representanten ikkje kunne ha noko lovleg unnskyldning når kunngjeringa kom. Du må gruve inn i oppgåvene ganske grundig for å finne ut resultatet av det som stod på klokken til Deila. I Europa - som Celtic liker å sjå som sitt sanne prøvingsland - har dei gått i baklengs. Det har vore ein uheldigheit på overføringsmarkedet som har undergrava posisjonen hans som Celtic-manager. Hierarkiet i klubben har nokre gonger nekta at spelare var signerte for Deila. Dei seier at alle spelare som kom inn gjorde det med hans godkjenning. Dersom det er så, så er ankjeskjemaet mot han lang. Celtic har mist vegen, det er ope. Dei har gjeve 34 spelare spelteid i Premier League denne sesongen. Til samanlikna er tallet til Leicester 23, og ingen av dei tre største lagene i Europa har brukt det same som Celtic i den heimlege ligaen. Gjennomsnittet er 24. Sjølvsagt har desse klubbane råd til å kjøpe ferdige spelare, pålitelege talentar som ikkje treng å utviklast. Det er lett nok å operere med ei mindre gruppe spelare om du bruker millionar på dei fleste av dei. Celtic skal handla om utvikling. Vel. Kollegaane deira kan vera PSV, Ajax og Feyenoord frå Nederland, Benfica, Sporting Lisbon og Porto frå Portugal, Bruges og Gent frå Belgia. Gent vann ein av sine 16 siste sesongane i Champions League. Ingen av desse lagane har brukt så mange spelare i ligaen som Celtic i sesongen. PSV har brukt 23, Ajax 25, Feyenoord 22. Det merkelege er at dei har svært få framspeldarar i Celtic Park - dei har berre ein - og dei har berre få av dei unge, talentfulle spelarane dei ønskjer å utvikle. Scott Allan har ein start. Ryan Christie har ikkje ein einaste start. Ein god manager kan gjera alt klart. Å finne han er utfordringa. Celtic sin innsats på Deila har mislyktast. Dei har ikkje råd til å mislykkast att.
I fotballhistorien er det mange døme på tapte saker som ein frelsar løysa opp. Og hopeløse situasjoner som vert omgjort av ein som veit kva han gjer.