George Osborne sa: "Det finst ikkje noko å venda tilbake til". Men i nokre viktige greinar var det kleda til Labour han stal. Med eit ordtak som vart tilført, men som etterkvart vart avvist av den tidlege leiaren for Labour, Ed Miliband, var det sentrale i talet til Osborne å ta opp ei sentral opposisjonspolitikk og deretter forsterka den. Så det ville ikkje berre vera insentiver for arbeidsgivere å betale ein levande lønn, det ville bli obligatorisk for dei å gjere det. "Britain fortjener ein lønnshøkning", sa kansleren. Arbeids- og pensjonsminister Iain Duncan Smith sprakk nesten eit blodkar medan han jubla med entusiasme, glad for at Mr Osborne no tilsynelatande hadde symbolisert budskapet hans om at det er lønnsomt å arbeide. Og Osborne fekk enda meir politikk frå motstandarane sine, som å avskaffa "non-dom" statusen for veldige innbyggjarar som hadde budd her i 15 av dei siste 20 åra. Alt dette var utforma for å styrkja hans historie om at konservative ville hjelpa arbeidande folk i staden for berre dei rike. Så han gjorde sine skatteprioriteter klare. Ingen kutt enda i skattesatsen på 45 pence som blir betalt på inntekter over £150,000. Med ein ComRes-undersøking for Daily Mail som tyder at 57% av dei konservative veljarane ville vera imot dette, var det ikkje vanskeleg å ta ei avgjørelse. Dei som tjente mykje, vil òg få redusert pensjonsskatt, og dei som unngjev skatt, vil òg bli målrett. Meir lønnare med låge inntekter vil òg bli trekt ut av skatt. Men på andre områder pressar han fram med tiltak som er utformade for å fremheva skilnadane med det ledarløse Labour-partiet - inkludert å kutta skatt på selskap til 18% til 2020, medan han pålegger lønnstrykt på offentlege arbeidarar. Han veit at tre av dei fire kandidatane som håpar å lede opposisjonen, har snakka mykje om "å streva etter det", etter kritikk - særleg frå "Blairite" - at Ed Miliband var besatt av dei som stod på toppen av samfunnet, som han ville gjeta skatt på, og dei som stod nederast, og gløymde alt om "det pressa midten". Så Osborne hjelpte nokre av dei som hadde høgare inntektsnivå - men som kanskje, særleg i sør, kjempar med høge boliglån og kanskje ikkje har det så godt - ved å heita terskelen for 40p skatt og ta 130.000 menneske ut av denne skatteklassen fullstendig. Og det ville vera meir hjelp med barnehagekostnader stort sett over heile linjen, sa han. Det er eit tiltak som meningsmålingane tyder på delar meining i stor grad langs partistrikt, med konservative som støttar det og Labour-veljarar som er imot. Men i særdeleshet på velferdsreformen, hevda Harman at handlingane til kansleren ikkje samsvarte med retorikken hans om å hjelpa arbeidande familier. Og ville utsikten til at folk skulle få nedleggje i framtida av velferdstiltak avskrekke dei frå å gå av velferdstiltaket og ta til stadsarbeid om det ville utsette dei for eit mindre generøst system om eit par år? Nokre konservative er særleg urolege for at nedskjeringane skal skje over fleire år - og ville at han skulle gje dei eit kort, skarpt slag i parlamentet. Med ein undersøking i dag som tyder på at nesten seks av ti velgjarar - og meir enn fire av ti konservative - er imot omfanget av velferdsreformen, er det ikkje overraskende at statsministeren er villig til å gå på kompromis når det gjeld tidsplanen, om ikkje omfanget. Før reduksjonane blir fullført, vil han påpeke at det vil vera høgare sysselsetting, og han veit at høgare produktivitet burde føre til høgare lønn. Så han kunngjorde høgare tillatingar til investeringar, og eit nytt fond for å byggja fleire vegar i England - og ein avgift for å stimulera lærestaden og for å forbedre ferdighetene til arbeidskraft. Det var gode nyheter. Nokre av dei vonde nyhetane kjem framover. Med kunngjeringa at Storbritannia ville oppfylle NATO-forpliktinga si om å bruke 2% av nasjonalinntekt på forsvar, vart forsvarsdepartementet i praksis ein "verndepartement" - akkurat som helse og internasjonal utvikling. Så han vil sannsynlegvis kunngjera dypere reduksjonar enn forventet på andre område i høstuttala si i november. Det greske dramaet som har vorte ein krise har likevel gjeve han nok til å argumentera for at det i prinsippet burde vera eit overskudd i dei "gode tider". Og der han var leiar, følgde ein sjokkert Labour-frontbenk - men Harriet Harman sa at ho ville sjå på detaljene i å gjera dette målet til eit lovleg forplikt. Men det var alltid hans hensikt - under ledarskapshoma - å få til eit politisk klima, så han tok nok kritikkene som eit kompliment.
Det var det første konservative budsjettet i nesten to tiår, og det var like politisk som det finanspolitiske.