Dette er fienden mange urettferdige spanskmenn har for å gje innvandringsmyndighetene dei personlige opplysingane sine til eit program som kan endrast av ei ny administrasjon om få år. "Dette er ein midlertidig tillating", seier Claudia, som har rømd frå vald i Mexico i heimlandet sitt og har bu i USA sidan 2000. "Kva skjer når Obama ikkje lenger er president? Dei vil vita kvar eg er, kvar familien min er. Er det mogleg at vi alle vert deportert?" I november kunngjorde president Obama ei rekkje ein-sidig reformer som vil gjera det mogleg for rundt fire millionar ulovlege innvandrarar å søkja om midlertidige arbeidstillatingar, og for å utsette dei. Claudia forklarar at ho er kvalifisert fordi ho har vore i USA i nesten 15 år og har tre søner som er gift med amerikanske borgarar, noko som gjer dei lovlege innbyggjarar. "Med denne kunngjeringa finst det ikkje noko håp, du veit ikkje kva framtida din er", understreker ho. "Før visste du at du var urettferdig og måtte vera på vakt for innvandringsmyndighetene. Men no veit du ikkje, for du skal seia kvar du er og kven du er, så det er endå meir usikkert". Claudia sitt tilfelle står i markant kontrast til bileta av jublande og optimistiske latinamerikanske folk som vart vist i media etter kunngjeringa i november. Og situasjonen hennar er ikkje noko unikt. Det hvite hus har innrømmet at det er ei utfordring å freista å få folk "ut av skuggan", som president Obama elskar å seia. På eit rådhusmøte i Nashville i Tennessee la presidenten vekt på behovet for å gje folk tillit til å søkja. "Det eigentlege spørsmålet er: Korleis kan vi sørge for at nok menneske registrerer seg, så det ikkje berre er nokre få i nokre få lommar rundt i landet", sa Obama. "Og det vil kreve mykje arbeid frå lokale styresmakter, kommunar, kyrkjer og organisasjonar". Presidenten er interessert i å få folk til å registrera seg, fordi det er slik suksess i programmet til slutt skal målast, men også fordi hans tidlege beslutninger om innvandring har vore konfrontert med liknande utfordringar. I 2012 kunngjorde Obama initiativet Deferred Action for Childhood Arrivals (DACA), som gjorde det mulig for unge vaksne som vart ført til USA ulovleg som born, å oppholda seg og arbeide i det midlertidige. I november blei DACA utvidd som ein del av kunngjeringa, og det vert sett på som ein modell for dei siste ensidige handlingane. Begge måra er avgrensa i omfang og tid, og tilbyr ikkje ein veg til statsborgarskap, og vart avdekka av president Obama utan støtte frå kongressen. Om lag 1,1 millionar ulovlege innvandrarar vart trudd å ha rett til DACA, og litt over 700.000 har fått søknadene sine aksepterte for omprøving, ifølgje data analyserte av Pew Research Center i desember. Dette tyder at nesten to tredjedelar av kandidatane som er kvalifiserte har sendt inn personopplysingane sine, men titusener har ikkje fått endra statusen sin. Mange kjenner kanskje ikkje til programmet, veit ikkje om dei oppfyller kriteriane, eller har hatt problem med søknaden. Men det er frykta for utvising som kan ha spelt ein rolle for dei som har valt å ikkje koma fram. Obama-administrasjonen vonar at mange innvandrarar vil gje oss dei personlege opplysingane sine, og er sikker på at initiativet ikkje vil bli omstengt når ein ny president kjem til Det hvite hus i 2017. "Varje gong ein amerikansk president har oppretta eit nytt innvandringsprogram, har det vorte respektert av andre presidentar", sa Leon Rodriguez, sjef for US Citizenship and Immigration Services (USCIS). "Om du kvalifiserer deg for de utsette handlingsplanane, betyr det at du ikkje er ein prioritet for utvising", la han til. For urettferdige spanskmenn som Claudia er det likevel stor usikkerhet når planen vert gjennomført og ho forbereder seg på å visa alle dokumentene. "Det er frykt, men denne handlingen er alt vi har, det er alt vi kan halda fast på", innrømmer ho.
President Barack Obama står overfor ein sterk og svært kvalsfull motstand i kongressen for den nyare innvandringsrevolusjonen, men han må òg stå overfor ein meir stille fiende.