Han tenkte det ville vera moro å sjå nokre gamle vener, og han kunne ta med seg sonen sin, Gavin, som var fem år gamal. Forlovda hans, Jen Regan, overtala han om at dei nok ville drikka ein øl og at Gavin ikkje skulle missa førskole. Han slo seg til. Det var det siste han hadde hatt flatt av lukke den dagen. Då den første bomben sprang, skyndte Mr. Fucarile og venene hans seg alle ut på gata. Den andre eksplosjonen var omtrent 4 fot unna dei. Han fann seg på ryggen, med eitt bein i brann. Han prøvde å ta av seg buksane, men beina hans vart skadde i tredjegradsforbrenning ved å ta på beltet. Beina hans høgre var revne. Folk byrja å hjelpa han. Dei sa til han at han ikkje måtte setja seg. Han visste at det ikkje var greit. Han hadde hjelpt ein mann med ein bilulykke, og han minnest at han hadde sagt til han at han ikkje måtte bevege seg, fordi han såg dårleg ut. Først kom det ein ambulansebil, og så kom det ein annan. Dei var for fulle. Til slutt tok ein politibetjent han til sykehuset. Han heldt fram med å tenke på han som son. Ho måtte halde seg i live for Gavin. Dei to svingedørane til sykehuset opna seg, og ho vart kastet gjennom og så vart ho svimj. Han var i koma i fleire dagar. Ein ringte frøken Regan. Ho blei fortald at ho skulle koma til sykehuset. Først trudde ho det var ein av venene hans som spelte ei sjuke spøk, men så skjøna ho at det var alvorleg. Ho gjekk med broren hans, ein politibetjent. Han ville få henne forbi nokon sikkerhet. Då ein lege ringte og sa at Mr. Fucarile hadde mist beina, kasta ho telefonen og slo på bilen. Ho sa at mannen på sykehuset ikkje likna han. Dei er eit ganske fantastisk par. Dei har vore kjære sidan skolen, og det er eit godt morsmål. Han var takarbeidskunstnar, ho er sjukskjø ordersjakt, og begge to er av bostonsk opprinnelse. Ho er ein av dei eldste i familien, både politi og ildbrann. Han er ein vanlig karl, som alltid er charmerande, men er også en som kjempar og piksar. Ho er tough og søt, og ho seier at ho klarar det fordi ho er tvungen til å klare det når ho har familie. Men leimen hennar er smal, og ho er litt nærare kanten av det du føler deg glad for. Dei er typen som seier at dei er gjennomsnittlege amerikanarar, men dei går gjennom noko uvanleg og frykteleg og held det heile veien. Dei kallar alle dei som hjelper dei, som dei er blitt nære til, og som gjer det godt. Ein online-innsamlingsavtale har fått over 190.000 dollar. Regan seier at bombearbeidet svek, og at terroristane tapte på grunn av det, fordi Boston er sterkt, som det heiter. "Du trur du kan bryta alle, men det lykkjer ikkje". Mykje av det dei seier høyrast bittert ut i det kalde, men det er ikkje med bitterheit, men med avslag. Dei sørgar klårt for eit liv dei ein gong hadde, som aldri vil komme tilbake. Dei håpar på det Regan kallar "et nytt normalt", som berre er dårleg, og ikkje stygt. Han måtte gjere ein ombygging av venstre foten, bit for bit, og ein blodart frå beina. Buntbeinet som ein gong var haken hans blei slitasjelagt ned til han hadde fått det nye fotet. Sist operasjonen i januar. Det vil sikkert vera fleire. Beinbeinet hans, som var brent, gjer vondt heile tida. Han vekker frøken Regan opp om natta, skriktande. Han må velja om han vil beholde eller amputere beina. Og så er det eit skjald i hjertet hans. Fucarile med sin seksåring, Gavin, er det klårt kor mykje han elskar han, og at han klappar på ho for å sjå bileta på ein bærbar datamaskin. Men dei seier begge at det er påverknaden på Gavin som er den dårlegaste av dei vonde sakene. "Det vanskelegaste for meg er kanskje at Gavin vart berra av ein stor del av barndomen. Eller, du veit, å lage ein snømann - vi gjorde ikkje noko med han denne vinteren. Det er forferdeleg, "sagt Regan. "Eg trur kvar einskild liten gutt veit at det finst vonde karlar der ute, men dei trur det er som i ei tegneserie", la ho til. "Og no veit [Gavin] at det finst verkeleg vonde menneske der ute, og det er forferdeleg. Eg trur det har vore den vanskelegaste delen for meg". Det må ha vore vanskeleg for Mr. Fucarile å høyra, men han er ikkje uenig. "Det som har vore vanskelegast har vore at sonen min har sagt: 'Det var moro, pappa, når du hadde to bein', " sa han. "Folk på ein nærleg gårdsplass" leika i snøen, og han sa: 'La oss gå ut og leika i snøen', og eg sa: 'Ded kan ikkje.' " Dei er samde med den føderale regjeringa om at den som er skulda for bombeangrepene, skal dømmas til døden. "Eg vonar at nokon brenn han og kniv han og skar beina av", sa Regan. "Ein gong stoppar Mr. Fucarile intervjua - det nye protesen hans er skjelv, og han byrjar å få bøller. Han må ta av. Når han kjem tilbake og held fram med å snakke, rulljer Ms. Regan med augene. "Du held fram og fram og fram", sa ho. Han rører seg for å ta henne. Dei lo. Dei spottar om korleis han jagar henne i rullestolen, og korleis støyen det gjev henne viljen. Dei gifter seg om nokre dagar - det er eit bryllup som er langt ute, og dei seier at det for alltid vil gje eit lykkelig utslag på mi årsdag av den mest forferdelige uken i livet deira. Men dette er kjærleik midt i ruinene. Kva er vanskelegast? Mr. Fucarile leser ei liste. Ho gjekk på toalettet, og ho gjekk på toalettet, og ho gjekk på toalettet, og ho gjekk på toalettet, og ho gjekk på toalettet, og ho gjekk på toalettet, og ho gjekk på toalettet, og ho gjekk på toalettet, og ho gjekk på toalettet, og ho gjekk på toalettet, og ho gjekk på toalettet, og ho gjekk på toalettet, og ho gjekk på toalettet, og ho gjekk på toalettet, og ho gjekk på toalettet, og ho gjekk på toalettet, og ho gjekk på toalettet, og ho gjekk på toalettet, og ho gjekk på toalettet, og ho gjekk på toalettet, og ho gjekk på toalettet, og ho gjekk på toalettet, og ho gjekk på toalettet, og ho gjekk på toalettet, og ho gjekk på toalettet, og ho gjekk på toalettet, og ho forsto alle dei andre bitene.
Marc Fucarile ville ikkje sjå Boston-maraton i fjor - han hadde aldri vore der før og er ikkje interessert i folkemengder.