Han var ein lidenskapleg forstander av større europeisk integrasjon og var ein av dei hovudarkitektane til Maastricht-traktaten. Men slutten av karrieren hans vart forgjord av økonomiske problem i det gamle Aust-Tyskland og ein finansskandal innanfor CDU-partiet hans. Helmut Josef Michael Kohl vart fødd den 3. april 1930 i ein konservativ, katolsk familie. Politiske synet hans vart formet av erfaringene hans i heimstaden Ludwigshafen i Rhinland under andre verdskrigen. På grunn av dei store kjemiske verkstader, vart byen kraftig bombet og, i en alder av 12 år, fann den unge Helmut seg med å hjelpa til med å gjenoppretta dei forbrente kroppane til naboane sine frå ruinane. Det han ein gong skildra som "velsigna for ein sen fødsel" frigjorde han frå alle flekkar av nazismen. Etter å ha studert politikk og lov ved Heidelberg-universitetet, gjekk Kohl inn i politikk i det tyske føderale systemet der han i Rhinland-Pfalz, i 39 år, blei den yngste ministerpresidenten i Landet. Han bygde opp eit stort nettverk av politiske allierte og tvinga gjennom viktige endringar, blant anna lov som forbød konfesjonelle skular om ikkje 80% av foreldra godkjende. Tre år seinare vart Kohl nasjonalformann for den kristne demokratiske unionen (CDU), det dominerande vesttyske politiske partiet etter krigen. Han var den CDU-kandidaten til kanseller ved valet i 1976, men blei slått av koalisjonen mellom sosialdemokratar og frie demokratar under Helmut Schmidt. Fire år seinare såg Kohl på som ein annan CDU-kandidat, og den store rivalen, den bayerske statsministeren Franz Josef Strauss, blei òg slått av Schmidt. I 1982 tok han over som kansler frå Helmut Schmidt, og vann dei neste fire valane, og heldt seg i makt i 16 år. På 1980-talet var det ei gulltid for den tyske økonomiske og politiske makta. Saman med den næraste allierte hans, Frankrikes president Mitterrand, forma Kohl det føderalske ideale i Den europeiske union og la grunnlaget for skapinga av den einaste valutaen. I 1987 var det eit banebrytande besøk til Vest-Tyskland av den austtyske leiaren, Erich Honecker. Det var ein del av politikken til avskjæring med Aust, noko partiet hans hadde avvist berre 20 år tidlegare. To år seinare fall Berlinmuren og Kohl byrja forhandlingane som ville føra til gjenforening. Etter å ha innsett at forsøkene til sovjetleiaren Mikhail Gorbachev på å reformera kommunismen ville mislykkast, overtala Kohl han til å trekkjast frå Øst-Tyskland, samtidig som han tillét eit gjenforent Tyskland å bli medlem av NATO. Kohls dråpe for gjenforening vart ikkje velkomna av alle, og Israels statsminister Yitzhak Shamir var offentleg imot. Sjølv om det var velkomnet av Vesten, var det bekymringar, særleg i Storbritannia og Polen, om at eit sterkt einet Tyskland ville dominera kontinentet. Men Kohl klarte å overtyda Gorbatsjov og den amerikanske presidenten George H.W. Bush om at eit einet Tyskland ikkje ville destabilisera eller tru Europa på den måten som Hitlers Tyskland hadde gjort. "George Bush var for meg den viktigaste allierte på vegen til tysk eining", sa han. Kohl tok òg den politiske avgjøringa om å gje austtyskarane umiddelbar økonomisk paritet, sjølv om sentralbankerane hans fortalde han om den massive økonomiske utslitinga dette ville føre til. Dei forutsei rett at økonomien til Tyskland ville bli dårleg påverka i eit tiår. Men dei enorme økonomiske konsekvensane av gjenforeningen berga han noko av populariteten han kunne ha venta seg, særleg i det tidlege Orient, der han ein gong blei kastet med egg. Under hans styre opplevde Orient ein økonomisk kollaps, med høge fattigdom og uarbeidlighet som normen. Og kostnadene for gjenforeningen førte til ein økonomisk nedgang i heile Tyskland. Han var langsom til å reagera då neonazistar brann heimane til innvandrarfamilier frå Tyrkia ned og hostel for flyktningar frå Afrika. Han hadde eit spenst samband med Storbritannia og andre land som ikkje delte visjonen hans om eit føderalt Europa. Margaret Thatcher var den største av dei oppfattande motstandarane til Kohl. I ein avsløyande bind av sjølvbiografien, publisert i 2005, hevda han at sinne hennar kokte over i desember 1989 etter at ho vart tvungen til å underskriva ein kommuniqué som støtta på tysk gjenforening. "Eg vil aldri glata den rasande observasjonen til Margaret Thatcher: 'Vi har slått tyskarane to gonger. No er dei tilbake". Etter at han mista makta i valet i 1998 blei det avdekka at Kohl hadde teke imot millioner av dollar i hemmelege politiske donasjonar til partiet sitt. Trass i at han nekta å nemna donørane og til tross for at han øydelagde mange potensielt til å straffa bevis før han forlét kanslerskapet, blei han sparte for korrupsjonsavgifter av respekt for dei åra han hadde vore leiar. Men omdømet hans vart dårleg. Sjølvmordet til kona hans, Hannelore, i juli 2001, synte å vera eit døme på at han var politisk og personleg eklipse. I 2010 gjekk ein sjuk Helmut Kohl saman med Angela Merkel i festingane for å markera 20-årsjubileet for den tyske gjenforeningen, noko som vil bli sett på som den største framgangen hans. "Eg har vorte undervurderd i tiår", sa han ein gong. "Eg har gjort det veldig bra på den måten".
Helmut Kohl vann seg ein plass i historia ved å sikre den vellykkede gjenforeningen av Tyskland etter at kommunismen hadde falle.