I 2010 skulle den 34-åringelege engelskmannen til eit møte etter det i Silicon Valley i California, for å prøve å skaffa finansiering til forretningsideen sin - Nutmeg, ein nettbasert investeringsforvaltning. Og dei første 45 velstående investorane han presenterte for sa nei. "Det var forferdeleg", seier han. "Feedbacken var veldig personlig. "No sa nokre investorar at dei likte ideen, men at eg ikkje kunne gjera det. Andre sa at dei ikkje likte ideen, og nokre sa berre at eg ikkje var god nok. "Det var verkeleg brutalt, eg spurte meg sjølv". På den tida sov Mr. Hungerford, som var i Silicon Valley etter å ha fullført ein mastergrad i forretningsleiing ved Stanford University, på golvet i huset til ein ven og arbeidde i garasjen hans. "Eg levde den entreprenørdrømmen som hadde vorte til ein forferdelig realitet", seier han. Han seier: "Eg teikna ei linje i sanden, og eg sa at viss eg ikkje hadde fått eit ja til desember ville eg gå og skaffa meg ein jobb". Så sikra Mr Hungerford eit anna investeringsmøte, det 46. dette var med ein mann som heitte Tim Draper. Mr Draper er kanskje lite kjend utanfor teknologiråker, men han var ein tidleg investor i Hotmail og Skype, og er verd ein estimert milliard dollar (£620m). Andre velstående investorar følgde snart etter. "Eg følte meg så rettferdig", seier Hungerford. Med "tiå tusen millionar dollar" bak seg, trengte han aldri å sjå gjennom jobbaannonsene. I staden kunne han starta Nutmeg tidleg i 2011, og valde å vende tilbake til Storbritannia for å starta selskapet i London. Sjølv om det finst tusenvis av slike firma rundt om i verda, er skilnaden mellom Nutmeg at dei hevdar å ha vore dei første som har sett seg på nettet. Så i staden for å måtte ring investeringsforvaltaren din i ei stor bank i City of London, eller lita på ein uttale som blir sendt til deg per post kvart halvår, loggar du deg berre inn på Nutmegs nettside, og du kan straks sjå portfoliona din og korleis det fungerer. Dei fyrste er oppretta av individ som helst vil arbeide for seg sjølv enn for nokon andre, men som i det vesentlege søkjer ein stabil inntekt. Vekslingsfirma, som dei vellykkte nettfirmaene i dag, er grunnlagt av tradisjonelle, risikable, innovative entreprenørar. Dei svarar positivt på nye høve og insentiver til å ta risiko, og dei er fokuserte på prosess- og produktinnovasjon. Joseph Schumpeter - ein kjend mellomkrigskonom - skildra desse vekstfirma som agentane for "kreativ ødeleggelse". Han meiner at dei var grunnlaget for moderne kapitalisme - dei innførte ein strøm av innovative produkter og tenester som ville øydeleggja mange av dei funne forretningsdrifta og, i staden, skapa nye. På grunn av den nettbaserte modellen og det faktum at selskapet har eit beskjedne kontor i sør for London i staden, seier Hungerford at Nutmeg har betydeleg lavere overordne kostnader enn dei større, meir tradisjonelle konkurrentane. Som eit resultat, seier han, krev det vesentleg lavere årlege avgifter - så låge som 0,3% samanlikna med ein gjennomsnittlig av 1,37%. I tillegg kan folk investera berre £1.000 med den, i motsetning til det minsta beløpet på £500.000 som mange store investeringsforetak har. "Historisk sett har denne bransjen berre vore åpen for dei rikaste, men vi vil demokratisera investeringa, opna for mykje meir folk", seier Hungerford. Han legg til at han vil at Nutmeg skal bli til det same som Amazon gjorde med nettforhandelen - å veksa til å dominera markedet og vera tilgjengeleg for alle. Etter to år med utviklingsarbeid opna Nutmeg opp i januar 2013, og har no over 35.000 kundar, og er ein av dei raskaste utviklande finansfirma i Storbritannia. Kanskje ikkje overraskende, har minst seks selskap rundt om i verda no følgt forretningsmodellen til Nutmeg, medan dei store bankane har vore ivrige etter å finne ut meir. Han legg til at "de store sittende er motvillege til å følgja modellen vår fordi dei gjer så mykje pengar" berre med mål for den superrike investoren. Han er fødd i Bristol, og vart oppført like utanfor Bath, og er son til ein pastor og ei sykepleiar. Han seier at han fekk kjærleiken til finans frå bestemor si, som gav han investeringsbøker "når han var åtte eller ni". Etter å ha fått ein grad i økonomi frå Exeter University flytta han til London, der han arbeidde i investeringsbank for Barclays og Brewin Dolphin i sju år. Han gjekk til Stanford, der han fekk ideen om Nutmeg. Men kvar kom det uvanlege namnet frå? "Vi prøvde ut 519 namn i løpet av seks månader", seier Hungerford. "Vi valde til slutt Nutmeg fordi det var den mest verdfulle krydda i verda, det vart utkjempa krig over den. Og sjølvsagt er den no tilgjengeleg for alle, og det er ein stor parallel". Han legg til at Nutmeg no har tenkar om å fortsette å fokusere først og fremst på det britiske markedet. Ein framtida utviding til USA vil berre vera mogleg når ein amerikansk regelverkendring gjev slike investeringsfirma lov til å operere via Internett. "Eg kunne ha vore verande i City, men eg skjøna at eg ikkje var særleg fornøyd med livet mitt", seier Hungerford. "Eg fekk den entreprenørlege feilgen, og bestemte meg for at eg måtte gå på handelshøyskolen for å læra å leia og veksa ei bedrift. Eg ville freista å vera den personen eg druma om å kunne vera".
Nick Hungerford veit noko om korleis ein tek imot avslag.