Skriften, om ikkje på veggen, er klar nok på gatene sjølve. Gjesterdemokratiet er i det grovaste av grovt helse her. Som her i Walsall, er det verkeleg grovt! Det sauge "dobbel-senset" som har livna inn i lokale sosiale medier er eit passende skilt for ein by der lidenskapar går dypt og lokal politikk er alt enn den kjedelege, umyndige verksemda til det generelle omdømet. Men for å vera rettferdig, må vi påpekje at rådsfullmogen har svara ved å måla om dei offensieve vegmerkingane sidan dette "hot button"-bildet vart registrert for etterkommar. For dette er ein by med ein svært akutt kjensle av seg sjølv. Der skulle dei trilla skuldra med eit utvalg av lokale rivaler, inkludert den nyleg-relegerte stjerneattraksjonen Aston Villa. I sentrum av byen er kunstgalleriet som opna for 16 år sidan til utbredt internasjonal hyllest. Det er heime for verk av blant anna Jacob Epstein, Monet, Picasso, Van Gogh og Turner. Og Walsall er verkeleg som eit mikrokosmos av det politiske landskapet i vår del av landet som heild. Det er som om alle våre kjende marginaler har vorte rulla inn på éi valgkamp. Eller er det meir som eit mineslag? Det har lenge vore ein overveldande to-parti-sak: kartet viser vest for byen, som vi ser i retning av resten av Black Country, nesten utelukkende Labour-rød. I det austlege området, som ligg mot Birmingham, er det ein eksklusivt konservatistisk reservat. Og i rådsrådet, der ein tredjedel av dei 60 setlane er til val, reflekterer talene det skiftende politiske klimaet i ein region som er kjend for å svinge fram og tilbake mellom dei to største partiane. Men dette er eit råd som er kjend for å ha ein utfall som er like skarp som det er å få ein meiriløp, med all den avtala og avbrytingen som det fører til. For eit år sidan hadde byen ein minoritetsadministrasjon for Arbeidarpartiet. Men i juni i fjor, var den utrettelege konservatørlederen Mike Bird medlem for ei minoritetsadministrasjon, sjølv om Arbeidarpartiet har to seter til. Han vann ledelsen i rådet med støtte frå tre UKIP-menn og to uavhengige rådshaldarar. Ei by som har vorte van til å leve på eit politisk knivord står no overfor ein annan like hard kamp. Arbeiderpartiet hadde ein høgt topp sist dette setet av seter vart utvald for fire år sidan, så denne gongen ser det ut til at dei har mykje meir å tape enn å vinna. Dei må forsvare ni av dei 27 setene sine medan konservative forsvarar sju av dei 25. Med begge sitjane til Liberal-Demokratane som er att for val, vil konservative kjempe hardt for dei seks setna dei treng for å få ei overlegd meiriløyst. Om Walsall er som eit mikrokosmos av alle våre kjende Midlands-marginaler rulla saman, kan du sjå kvifor dette vil bli sett på som ein viktig tidleg test av Jeremy Corbyns kontroversielle ledarskap: er han ein stemmevinnar eller ein valspåver? Men med politiske fortigningar så likt delt mellom dei to største partia, er ingen her som skundar seg med å gjere overdrivne spådomar. I dag, vonar eg, har eg overtydd deg at lokale val ikkje er kjedelege og kjedelege, men kan vera ein kvittring av drama og intriger. Vår Black Country Political Reporter Rob Mayor vil vera i Walsall denne uken for å finne ut kven som har sett skriften på veggen eller høyrt ordet på gatene? Eller er det berre dei skumle forkortingane på vegen? Vi får svar på desse spørsmålane og meir i søndagspolitiske Midlands-programmet klokka 13.40 på BBC One, etter dekning av London Marathon.
For alle som synest at desse lokale valet er kjedelege og kjedelege, har eg denne utfordringa - kom til Walsall.