Etter 14 veker på sykehuset har vekta auka til 6 kg og foreldra hans - Leanne Hughes og Dale Davies - vonar å ta han med heim til Connah's Quay i Flintshire på måndag. Eg hadde ikkje noko vondt morgonsjukdom, det var ein ganske fin graviditet. Før 20 vekers skanna hadde eg lite blødning, men det gjekk litt av seg sjølv. Etter skanna hadde eg blødning som var større og eg gjekk rett til Glan Clwyd. Dei tok meg på vis og sa at eg kunne komme i førtidsarbeid. Fordi det var berre 24 veker med graviditet, så hadde dei ikkje eit system på plass, slik at dei kunne ta dei til prestasjon. Dei lette etter den nærmeste leiaren, og det var Preston, ca. ein og ein halv til to timar unna. Eg blei overført der og tilbrakte rundt fire dagar på Preston-sykehuset. Eg hadde ein kraftig blødning, og det gjekk over, og det gjekk ned i vannet mitt. Me vart flytta til nyføddepartementet i Preston og var der i seks veker før me blei overført til Glan Clwyd. Me fekk først vite at vi skulle ha ein gutt ved 20-ukersskanningen. Det var litt av ein sjokk for systemet, vi visste at me var gravide, men me trudde vi hadde nok veker til å gjere oss klare for alt. Me gjorde ikkje. Det einaste vi hadde var barnevogna, som var på plass. Fordi det var så tidleg, byrja vi å gå amok og forberede oss på alt fordi me ikkje ville forstyrre noko. Legene i Preston hadde advart oss om at det ville vera litt av ein fjellkjørsel, og at det ville vera gode og dårlige dagar. Me hadde våre opp- og nedturar, men han klarte det og han var veldig fin. Etter at me hadde vore i Glan Clwyd i to veker, og dei var glade for at dei kjente til Jude og kva som skjedde, byrja me å prøve ut utstyret. Det første vi prøvde var dei nye inkubatorane. Dei var verkeleg flinkare, og det gav oss meir tillit når me tok vare på han, lagde pennen og sånn, og putte han inn og ut. Når dei er i ein inkubator, føler du deg ikkje så lidenskapleg. Me er på sykehuset no fordi eg skal amme. Me prøver å finne ut kva slags stoler me kan få ved å amme. fordi me må vere komfortable, og det er då det hjelper. For når du ikkje har opplevd det, er det vanskeleg å forstå det. Det er kjekt å ha andre foreldre der som forstår korleis du føler det, som kan trygge deg når du har ein dårleg dag. Men kvar og ein har sin egen reise, og ingen baby er den same. Me vonar vi kan koma heim på måndag. Han skulle koma 19. august. Vi har vore på sykehuset i 14 veker, men det er eit lys på slutten av tunnelen, og vi er i gang med å ordne opp. Dale har vore so oppteken med å gå på jobb og å ordne opp i heimen. Vi er så heldige at vi har gode venner og familie som alle er komne hit og vi skal ha eit godt reint hus. Vi har hatt ein lang periode på 14 veker, så det er kjekt å få han heime og slette seg. Han kjem heim med oksygen en stund, før han vert friskare og vi kan fjerne veken frå han. Vi har prøvd å fange opp alt det som ein av oss har på Instagram, og vi har delt det med venner og familie, for å kunne spore framgangen hans. Det har vore verkeleg moro å kunne dele ting og samhandle med dei. Det har hjelpt oss til å fortsette og ha ein meir positiv inntrykk av det. Personalen i studioen var fantastisk, og ho tok godt vare på oss. Me fekk litt mer glede i livet etter at me var med i studioen.
Jude var berre ein kilo og 20 gram då han vart fødd 16 veker for tidleg.