Det er eit forhold som i dag er nærare tenneskjerming enn eit smil, i det minste når det gjeld handel. Som det er for dei fleste land i Asia, er Kina den største handelspartneren til Nord-Korea. Foruten at det sjølvsagt er ein stor forskjell: Nord-Korea ville kollapsa fullstendig utan økonomisk hjelp frå Kina. Det er difor at USA har overtala Beijing til å hjelpa det internasjonale samfunnet til å sikre at den nye runden av sanksjonar treff Nord-Korea der det gjer vondt - å avskjera tilgangen til den største kunden til Pyongyang er ein måte å senda ein kraftig melding på. Kinesiske selskap kjøper til dømes kol og tekstilar frå Nord-Korea, medan dei samstundes sel mat, våpen og energi til Pyongyang. Dette er delvis av tilhøyrsle til ein gamal men ustabil alliert, men òg delvis av ei ønskje om å sikre at maktbalansen i regionen veks til fordel for Beijing. Mange analytikarar seier at Kina nekter å spela ball, og at sanksjonsstrategien ikkje fungerer. Men som Gordon Chang, forfattar av "The Coming Collapse of China" fortel meg, er det ikkje fordi sanksjonane mot Nord-Korea ikkje har funne - "det er fordi Kina ikkje blir straffa når det ikkje gjennomfører sanksjonane". Sjølv om det er sant at Kina i løpet av dei siste åra ikkje har vore særleg streng med å håndheva sanksjonane mot Nord-Korea, er det nokre bevis som tyder at handelen mellom dei to naboane er i avvinning. Handelen til Kina med Nord-Korea har falle i år, rundt 13% samanlikna med året før, ifølge data frå Korea International Trade Association i mai. Eksporten gjekk ned med 15,6%, medan importen til Beijing gjekk ned med 9,8%. Men Chang pekar på at dette handlar så mykje om å sakte ut økonomien til Kina som om sanksjonar. "Kravet til råvarer har sakta, og Kina kjøper mindre av alt", sa han. "Og det er ikkje så stort eit offer for Kina - det treng ikkje denne kolen i det heile tatt". I ein artikkel for nettsida Conversation sa Kelvin Gray frå University of Sussex at sjølv om koleksportane fall "er eit område der Nord-Korea har halde eksporten sin [til Kina] sunn klede". Maskiner og råvaror blir selt til Nord-Korea frå eit kinesisk selskap, nordkorearane leverer arbeidskraft, (troleg for ein brøkdel av prisen det ville kosta i Kina) og så endar ferdigvarene tilbake til Kina. Det er vanskeleg å beregne om det nordkoreanske regimet tjener på denne typen handel - men det er nesten sikkert i hundrevis av millioner. Det er eit forhold Beijing ikkje er i stand til å bryte - og ikkje for det vanlege argumentet som du høyrer om at nordkoreanske flyktningar oversvømmer grensa til Kina dersom staten kollapser - i det minste, ikkje etter Chang. "Det første landet som nordkorearane ville gå til om landet kollapsa, ville ikkje ha vore Kina, det ville ha vore Sør-Korea", sa han. "Den eigentlege grunnen til at Kina held Nord-Korea i live økonomisk er fordi kvar gong Pyongyang kastar ut ein annan test, kjem Washington med hjelp til Beijing". Chang tilfører at dette er ei stilling Kina elskar og vil halde. Og, han seier, om Washington ikkje byrjar å straffa Beijing for å ikkje gjennomføre desse reglane, er det ikkje sannsynleg at denne runden av sanksjonar vil ha mykje effekt heller.
Det er eit kjent ordtak frå Mao Zedong, grunnleggeren av den kinesiske kommunistpartiet, som seier at Kina og Nord-Korea er like lidenskaplege som tennene til ein mann.