Det siste utgjerda kom 7. oktober, og etterlét tidlegare kollegaar, vener og mange andre å sørgja for noko som hadde vorte kjær. HK Magazine var eit av få engelskspråklege magasin i Hong Kong og hadde vunne seg eit rykte som moro, uavhengig og fritttenkande. Sjølv om det lyste opp dei hipeste nye restaurantane, barane og spa, rapporterte det òg om tema som Hong Kongs forhold til Kina, den svimlende inntektslikdomen i byen og LGBT-spørsmål, på ein tid då få hovudstrøm-utgjevar var interessert. Tre år i HK Magazine var ein drøm for ein nybörde. Straust etter uteksamen fekk eg friheit til å forfølge tema som interesserte meg. Ein gong reiste eg til ein avleggs by for å snakke med gatesøljarar som blei plaga av myndighetane tidlegare. Eg gjorde òg mitt første intervju med Joshua Wong for magasinet. Han var berre 15 år gamal på den tida, men han blei til overskrifter over heile verda - og omslaget til TIME - som det offentlege andletet til demokratirørsleimen i Hong Kong. HK Magazine var på ingen måte det mest innverkande vekbladet i byen. Det var målrettet mot ein nisje men loja publik: utlendingar og dei som bor i Hong Kong som kunne flytande engelsk. Mange kinesisktalande lokalbefolkning som ikkje kunne engelsk hadde aldri høyrt om det. "Eg trur ikkje at HK Magazine hadde mykje kulturell eller politisk innverknad, men det hadde ein moro og frisk inntrykk av Hong Kong, gjennom unge utlendingar", sa Yan Sham-Shackleton, ein forfattar som ein gong var bosatt i Hong Kong. "Det fanga tidsånden i den subkulturen, og eg trur at om vi les av magasinet... ville det føra mange minner og eit smil tilbake". HK Magazine vart kjøpt av den engelskspråke South China Morning Post i 2013. "Det flyktige reklamelandskapet, minkande lønnsomheten frå visningsreklame og arrangementer har endå meir forverra bærekraften til magasinet i den oversege framtida", la uttala til. Det kom ikkje som ein total overrasking. "Det reflekterer undergangen til trykte medier. Alle trykte medier mister utgang eller stengjer av ein eller anna grunn. Dette er ein annan", sa Ying Chan, grunnleggande direktør for Journalistikk og mediestudiesenteret ved Hong Kong-universitetet. Det er sjølvinnlysande at HK Magazine har møtt vanskelege tider, men stenginga har likevel ført til spørsmål frå nokre som trudde at magasinet ikkje gjorde tap, sjølv i sitt verste år. I fjor vart South China Morning Post (SCMP) kjøpt av den kinesiske eigaren Alibaba Group. Alibaba har visslegvis pengar til å spare. Så nokre lurer på kvifor selskapet ikkje gjorde det til ein online-utgjeving. Dette er forståeleg, fordi Hong Kong i dei siste åra har sett ein knivangrep på ein av avisredaktørane, sparking av populære men upålitelege kolumnistar og åpenbar sjølvsensur frå nokre medieorgan. Men i tilfelle av HK Magazine, tyder ingen på politisk sensur. Zach Hines var redaktør i HK Magazine frå 2005 til tidleg 2015. Han gjekk bort før Alibaba kjøpte Post. Han sa at Post "definitivt skifta fokus frå Hong Kong". "Eg trur den nye prioriteringen er å målrette vestlege lesarar i utlandet for å presenterte dekning av Kina. "Mitt forhåp er at lokale næringsliv, til og med elskede magasin som HK, ikkje vil få prioritet". Men det vekker ein større frykt. Vil byen Hong Kong miste all betydning i løpet av den siste tidars opprinninga i Kina, slik som den kjære magasinet HK gjorde i augene til forretningsmennene?
Sist uke vakna eg opp til nyheten om at HK Magazine, som var eit dårleg og irriterande tidsskrift og som gav meg min første heltidsjobb som journalist, skulle stengjast etter 25 år.