Det er kanskje den første leksa vi kan læra av denne kuppen i det meia-skulda av general Gilbert Diendere - uansett kor oppriktige det er. "Menneskelege liv vart mista", sa han, og han innrømde at det å ta makten hadde vore "e bortkast av tid og ressursar for Burkina Faso". Mellom 10 og 20 menneske vart drepne (det eksakte talet på døde er enno ukjent), og over hundre vart skadde med skottsår. Di Genendere forklarte at kuppet var på grunn av at den midlertidige styresmaktene har gjeve avbod på at medarmar til den tidlege presidenten Blaise Compaore kunne delta i valet, og av ei plan om å oppløysa den elite presidentgardet. "Det største feilen var å gjennomføre denne kuppet", sa han, "for i dag, når vi snakkar om demokrati, kan vi ikkje tillata oss slike handlingar". Dette var det tredje kuppet til General Diendere. Han hjalp Thomas Sankara til å ta makta i 1983 og han styrte han så saman med Compaore fire år seinare. Anten du ser på den folkelege støtten til Kaptein Sankara eller på dei 27 åra han var i makta, kan du konkludere at dei to første kuppet til General Diendere var vellukka. Dette var ikkje det. "Vi har lært oss å sjå framover", sa general Diendere. "Kva er bak kuppet?" Kvifor arrangerer presidentgard kuppet? Det er andre gongen på mindre enn eit år at folket i Burkina Faso har vunne makt i staden. I Afrika i dag, er det militære kupp og det mange kallar "konstitutional kupp". Eksemplet i Burkinabe har sikkert spreidd demokratiske vonar og handlingar i Afrika. Denis Sassou Nguesso frå Congo-Brazzaville har nettopp kunngjort at han skal halda ein folkeavstemming om det same problemet. Lat oss sjå om det er fritt og rettferdig. Det funkar ikkje overalt på kontinentet enno, men borgarane mobiliserer seg. Presidenten i Burundi, Pierre Nkurunziza, stod i strid med folkeleg misnøye tidlegare i år. Han fekk til slutt tredje mandatet sitt, men til ein blodig kostnad - dusin menneske er drap. I Den demokratiske republikken Kongo har grovrotsaktivistar fått støtte frå samstammingar i Burkina Faso og Senegal, men nokre av dei har vorte fengsla. President Joseph Kabila er ein av dei som vert tru for å prøve å leke med valskedalen for å utvide styresmaktene sine. President Paul Kagame i Rwanda, har òg ikkje klargjort om han vil søkja ein ekstra periode, trass i lovene som hindrar han i å stilla opp igjen. I den siste utgangspunktet var det ikkje ein god måte å gå på. Men vest-afrikanske leiarar frå den regionale blokken Ecowas sende medlemmarar som vart sett på som å gje etter for kravet til kuppleiarane. Dei anbefalte at allierte til Compaore skulle få lov til å stilla opp i valet og gav ein amnesti til soldatane bak kuppet. Denne planforslaget gjekk ikkje bra i Burkina Faso. Det fekk regulære troppar - som stod på sida av demonstrantane - til å marsjera på hovudstaden Ouagadougou for å møta mennene til general Diendere. Folket forventar sterkere regionale institusjonar. Folket i Burkina Faso vil at dei som tok makta og skytte sivile, skal stå for rettferd. Etter all å ha vore, har presidentgardet nesten øydelagt fleire månader med nasjonale og internasjonale innsats for å organisera val - hvorfor skulle dei komme unna? Dei kommandante i hæren sende regulære troppar til Ouagadougou, men kalla på mennene til general Diendere om å vende tilbake til barakane sine i staden for å leia eit direkte offensiv for å bryta våpenet. Det følgde eit spente stå-off i 24 timar. Men dialogen heldt fram gjennom heile gongen, ettersom rivaliserande generaler snakka fleire gonger og søkte å finna ein fredeleg løysing for å unngå vidare blodsutgjut. Dei hadde ein stor makt over dei andre, og dei var i stand til å vera med i den tradisjonelle lederen, Mogho Naba, som var ein respektert, symbolsk og nøytral person i landet.
Korrespondenten for BBC i Vest-Afrika, Thomas Fessy, ser på kva vi kan læra av kuppet i Burkina Faso, som vart omvelt ein uke etter at presidentgardane tok makta: