Lesarar vender seg til Ruchira for den fullstendige dekninga av tradisjonelle vegetariske retter i den vestlege delstaten Maharashtra. Reseptane er klassiske, men bildene som punkterer boka avslører den endrande sosiale verda til urbane, mellomklasse Maharashtrians. I samsvar med tradisjon står ho og serverer dei. Ho smiler til mannen sin, som antyder at han nettopp har komplimentert henne for maten. Dette er den 15. artikkelen i BBC-serien India on a plate, om mangfoldet og livlegheita i indisk mat. Andre historier i serien: Smak av den ettertraktte heilage søtsula i India Guttmaten på gatene er så god at han blir svevet gjennom flyplassane Den indiske staten som er besatt av beef fry Den mørke historia bak India og den britiske favorittdrikken Kvifor skriker denne indiske staten etter isbreid På bordet er puris (fritt puffed brød), ein vegetarkurry eller dal, pulao, ein vakkert ordnad tallerken med salate, kurk og tomatskjerder og tre slag søtsaker - ein stor skilnad frå det som er bruk for marathi thali. I staden for dei tradisjonelle metallutstyret blir melaminretter brukt til å servera og eta. Eit anna bilde (nedan) viser det ideelle kjøkkenet, som endå ein gong er i strid med tradisjon og moderne. Det er ein gasscylinder og ein trykksko, og plastblomster i ei vase på toppen av kjøleskapet. Ein kan lett sjå for seg det miniatyret tempel på ein hylle der ikoner av hushaldsguddomar presiderer over dette heilage rommet. Dette kompakte, nøye utstyrte kjøkkenet illustrerer organisering, ein viktig dyd for den moderne kvinnen som må foreta tid og rom effektivt for å laga mat - ei oppgåve som enno er å gjera. "Eg ville ha eit kjøkken som dette", seier Shubhada Deshpande. I 1970-talet var ho ei ung brud i ein samleg familie i Pune som inkluderte mannen hennar, ein bankestyrar, ein toåring, svigerforeldra hennar og ein ugift sviger som studerte ingeniørfag. No er Deshpande i 60-åra og bur åleine med sin pensjonerte mann, og ho lagar framleis kokosnutchutney, men i ein elektrisk blandar. I staden for å kribbe smør, kjøper ho til seg ferdiglagd, salt gul Amul smør for å spreia på toast til frokost. Det er ein gest av gjestfridom å ta seg over å laga mat, i staden for å servera toast og te. Men det er ein svak ekko av dei utarbeidde måltidene i dei dagane som svigermora hennar var i live. Det finst ein viss nostalgi i minne til Deshpande om arbeidet som gjekk inn i dei overdådige måltidene som svigermora hennar arrangerte. "Vi var i kjøkkenet før daggry, og gjorde ei endel ikkje-endelande rekkje oppgåver, ein etter den andre, utan å stoppe. Men vi gjorde ting på rett måte i dei dagane. No er det lettere: me brukar avkortingar, me kjøper ferdigstilte varer. Korleis kan det vera? Kvaliteten har gått ned". Kanskje den største fysiske endringa for Deshpande, og for dei fleste av dei middels klassiske kvinnene i hennar alder, er at kjøkenet har endra seg frå gulvet til eit bordspeilet som er høgt til midden. Kvinner som koker, står i stygge, ikkje i køyer. Verktøy som kokosnøtteskraparen har blitt omdesignert slik at dei kan arbeide på kjøkenbøker og ha mindre muskulær innsats. Kvinna Deshpande og dei kvinnelege slektningane og naboane hennar merkar om dei nye apparatane i heimane og i butikkane. Kjøpa ein håndholdt blandar, elektrisk helikopter eller sandwich-maker som kostar eit par tusen rupie blir sett på som ein investering i effektivitet, men det er òg ein rimleg måte å fylla trangen til nyskap. Bai (domstjenar) som gjer tallerkenene til Deshpande og gjer forberedjande oppgåver som å knekke deig og hakke grønnsaker, får ikkje lov til å bruka eller reinsa plast- og glasdelane. "Du veit kor utilsiktelege desse folka er, ho vil klå eller bryta det", seier Deshpande. Deshpande fortel at før kjøleskapet kom, måtte alt mat som var tilberedd, etast eller gjeve bort til andre ein dag: "Alt vart et fross. Vi kontrolla mengda så ingenting vart kastet bort, men av og til betydde det at ein rett som eg likte, skulle vera ferdig når vi, kvinner, sette oss ned for å eta etter å ha servert til alle andre!" "Dagleg mat vart sett på som slit. Og no, sjå, dottera mi tek restane ut av kjøleskapet etter to dagar, varmar dei i mikrobølgeovnen og serverer! Det kan vera behagleg, men det er ikkje sunt". Den andre store endringa som skjedde då sonen til Deshpande vart tenåring, var utforskinga av maten utanfor det maharashtriske brahmanrepertoaret. På 1980-talet baka ho ein kake for første gong - utan egg og i ein trykkkoker. Ho bad mannen sin om ein ovn på bordet og, oppfordra av sonen og beundringen til samrøvarane, byrja å baka regelmessig, til og med med egget som ein gong var forbodt i kjøkkenet deira. Ein særskild skål vart sett til side for egg-relaterte operasjonar. Då ferdiglagde pizza-basar og ost vart tilgjengeleg i den lokale matbutikken, byrja Deshpande å laga pizza heime. No, då svigerforeldra hennar ikkje lenger lever, endar ofte dagen for familien med eit lett måltid med suppe og pizza, ein matskrift som var utenkelig sjølv på tidleg 90-tallet. No vender ho seg til den populære matskrivaren Tarla Dalal sine kokebøker og til TV-showar om matlaging for å få inspirasjon i kjøkkenet.
Fem og førti år etter at den først vart publisert, er Ruchira, ein indisk kokebok på marathi, framleis ein bestselger.