I filmen spelar ho Joanna Hoffman, ein av marknadsførarane for Apple, som er høgre handa til det karismatiske men djupt mangelfulle geniet i midten av filmen, spelt av Michael Fassbender. "Takk! Eg prøvde å rydde opp i tomme kasser som hadde Christmas-dekorasjonar som eg nettopp hadde lagt opp. Det er historia til livet mitt". Men eg er verkeleg opprømt, eg kan ikkje fortelje deg det". Det blir ikkje lettere. Folk tenkjer: "Oj, du er ein fan av dette, du må verte ein fitte". Det er ikkje sånn. Eg trur det blir vanskelegare for meg for 20 år sidan, då eg vart nominert for "Sens og sansefullheit", for ikkje å vere klar over kven som var fyrste og kva som var hovudsaken til alt dette. Viss du ikkje ville lese om det, så las du ikkje om det -- så du treng ikkje å høyre om det. Men no, uansett kor hardt du prøver, går det inn i luften med Internett. Ting har verkeleg endra seg, så eg er mykje meir bevisst på kva som skjer i løpet av denne sesongen enn eg hadde vore -- og det har gjort meg veldig syk. Eg er så glad for å ha blitt nominert til noko som verkeleg betyr så mykje for meg, og eg er stolt av å ha vore med i det. Hele handlingen har vore ein av høgtekstane i karrieren min, og denne rollen var ikkje utan utfordringar. Så å bli anerkjent, føles fantastisk. Eg er verkeleg opprømt for han. Det får meg til å puste ein stor letting, fordi det å sjå han og jobbe med han i tre månader var fantastisk. Det var verkeleg fascinerande, og eg synes det er fasinerande å sjå han bli anerkjent. Han er verd denne månaden. Nei, men eg har eit lite trick eg vil dela med meg av. Ein av dei mest stressande stunda i ei prisutdeling er ikkje før du byrjer å gjere deg klar, ikkje eingong medan du gjer det. Det er å vere i bilen mellom å gjere deg klar og å sitje på den raude teppe. Det er litt av ein smertefull stund, fordi du er i ein kjortel som du ikkje vil vere i stand til å rista, eller å vere ubehageleg og ikkje vil rive det. Men eg har klart å fjerne dette i livet mitt ved å ta meg ut av salongen og plutseleg gå ned i trappane. Det er det mest morosame som nokon kan seie. For få år sidan, då eg var nominert til Mildred Pierce, kom eg på plassen, og folk stekte opp eit par røtt teppe. Eg gjekk på den raude teppet i flattroppa mi og overgjekk Hoover, og det var skremmende. Paparazziane såg berre filmen Kate Winslet som ein filmstjerne -- den virkelige ikkje såg slik ut. Dei mummlete når eg gjekk over Hoover-ane deira.
Kate Winslet fekk si elleve gullglobusnominasjon for filmen "Steve Jobs" av Danny Boyle.