Det er kanskje 101 sider med endringsforslag, men regjeringa er ikkje i stand til å ta dei med i ordninga. Det er i motsetning til det, dei vil vera i stand til å motverka dei som går ut frå grensa, til det punkt dei vil motstå det einaste endringsforslaget som blir lagt fram av Brexite-leiren, som vil forby ministrane å godta eit ekstra tidsrom for å forlengja det toårslonget som er fastsett i Lissabontraktaten. Ministerane meiner at strategien til EU-presidenten Michel Barnier er å sette Storbritannia i ein langvarig forhandlingstrømsløp, kanskje med ein overgangstiltals avtale etter Brexit, men dei vil ikkje ha hendene bindne. Men dei er redde for at noko av det som vert sett i verk skal setjast som vilkår - og særleg det emosjonelle spørsmålet om EU-borgarar som bur i Storbritannia, som no er eit emne som ofte vert diskutert i valkretsene til mange av parlamentsmedlemane. Det er sterkt press på at Storbritannia skal gjere seg ein ein-sidig handling for å garantera retten til å ver i Storbritannia - men, som regjeringa seier, om det blei vedteke, ville støttarane ha skuld for om ein eller to europeiske statar ikkje gjendomsvis gav lov til britiske borgarar å bli i landet. I debatten såg og høyrde den forsvarsleiaren for Labour, Sir Keir Starmer, ut som ein advokat som heldt fram ein mildare på vegne av ein dømd fange. Tidleg i røydinga hans ba han underhuset om ein høfleg høring - noko som motstykket hans, David Davis, aldri ville ha fått unna seg. Det gjekk rett og slett godt, for parlamentet ville verkeleg høyra det han hadde å seia, men han lid på at han som er blitt ein politikar har ei tendens til å tala til parlamentsmedlemmar som om dei var Court of Appeal. Anten det er i rangeringar i regjeringa, der han no er i overkant av statsministeren, eller i støytene frå kollegaane hans i den vanlige utsëldinga i parlamentet, så er det Brexit-ministeren, David Davis, som i stadig større grad vert sett som nestminister i denne regjeringa. Lib Dems har prøvd å posisjonera seg som dei siste forkjemparane for å halde seg til EU (trass at to av parlamentarikarane, Norman Lamb og Greg Mulholland, har lova å avstå frå å stemme på lovforslaget til artikkel 50), men dei kan ikkje hevda at dei er de største motstandarane av Brexit og ikkje opprettholde ein tilstedeværelse i dei store debatta om det - og leiaren deira, Tim Farron, hadde ein straffande stund på PMQs då dette vart påpekt. Det er sjelden å sjå alle dei ni liberale demokratane på dei grønne bekkane. Dette er eit område der dei ikkje er så gode på å bli verande.
Eg har fem utfalla frå forslaget til artikkel 50 hittil.