I ein av dei største demonstrasjonane i India, i Delhi, i helga, etter den grusomme gangrape-grepet mot ei 23 år gammal student, spurde mange indarar seg dette spørsmålet. Det tok nesten ei uke med protester før statsminister Manmohan Singh kom på TV og bad om fred og lovde å gjera India tryggare for kvinner. Mange tenkte det var ironisk at den mektigaste kvinnen i India, sjefen for kongresspartiet, Sonia Gandhi, møtte ei gruppe rasande studentar berre etter at massive offentlege demonstrasjonar var blitt kringkastade på fjernsyn. Mange trur at volden kunne ha vorte forhindra om antingen Singh eller Gandhi, eller ein av dei unge ministerane, hadde gått til protesterarane og lova strengt tiltak mot lovløysarar og om å reformera det brytne straffrettssystemet i India. Det var ikkje alt. Innenriksminister Sushil Kumar Shinde sa til ein annan kanal at det ikkje kunne forventast at ministrane skulle møta alle gruppar med protesterar, "som arbeidarar i politiske parti eller maoistar", og at dei på nytt synte ut å likna ultra-venstre opprørarar med arga studentar, som med rette var opprørte over den økende mengden kriminalitet mot kvinner. Mange atter slike attityder til den reine hovmodet til den herskande klassen i India - "dei er herskarane våre, ikkje representantane våre", var ein sint refrein under protestene i forrige uke - i det mange kynikar skildrar som eit moderne "feudal demokrati". Andre argumenterer for at det tyder på den økende avskillelsen mellom herskarane i India og folket, vedvarende det som mange kallar ein paternalistisk herskande klasse som snakkar til borgarane sine i staden for å lytte til dei. Mange politikarar og embetsmenn synest å mangla kommunikasjonsferdigheter for å engasjere seg med ein ung, stadig meir bemyndigad og ambisiøs borgarar, som krev meir av herskarane sine. "Ung India, gamle politikarar", som forfattaren Gurcharan Das ein gong skildra dette tverrfallet. Slikt alienering er eit dårleg budskap for framtida til det største demokratiet i verda, meiner nokre. Analytikarar som Pratap Bhanu Mehta argumenterer for at det fører til at demokratiet ikkje blir legitime. "Indias borgarar veljer i stort antal", seier han, "men om dei same borgarane verkeleg var engasjerte i lovgivningsprosessen, ville lovene bli sett på som legitime og det ville ha vore minst behov for at lovene blei gjennomført". Eg trur det er ein annan grunn til denne anomien: nedgangen til ekte massepolitikarar. I dag er det berre ein handfull, to av dei - Mayawati og Mamata Banerjee - som faktisk er kvinner. Den tilbakeholdelege statsministeren har aldri vunne eit val, og Mrs Gandhi og sonen hennar og etterfølgjaren, Rahul Gandhi, snakkar knapt med borgarane. Då han gjekk rundt i Delhi i 1947 etter den blodige delinga av India, såg Nehru hinduar og muslimar bråka. Han hoppa ut av bilen sin, bryt sikkerhetsforbindinga, sprang inn i folkemengda og stoppte samanstøtten. Mahatma Gandhi reiste regelmessig til vanskelege stadar for å stoppe religiøse samrøytingar og få ned spenningen.
Har indiske herskarar vorte avvikne frå folket?