Japan sine kjernefysiske kraftverk vart slokka etter at Fukushima-kraftverket i mars 2011 smelte saman, på grunn av ein tsunami som følgde eit jordskjelv. Mer enn 100.000 menneske vart evakuerte frå området rundt. Denne omslutinga blir den første av mange. Men etter ein av dei mest sjokkerande hendingane i historia til kjernefysisk kraft, snakkar fire eksperter med BBC World Service Inquiry-programmet om om vi kan fortsette å leva med teknologien. Tatsujiro Suzuki var viseformann for atomenergi-kommisjonen i Japan på tida det skjedde Fukushima-katastrofen. Han er no direktør for forskingssenteret for avskaffing av kjernefysiske våpen ved Nagasaki-universitetet. "Eg trudde at Fukushima ville vera slutten på kjernefysisk industri i Japan: det var svært sjokkerande. "Eg følte meg personleg svært ansvarleg for hendinga og eg var veldig lei meg for folket i Fukushima. Det var ikkje berre eit teknisk problem. Denne typen ulykke har ei alvorleg sosial, etisk og politisk innverknad på livet deira. "Vi venta at det ikkje ville verta nokon så alvorleg ulykke i Japan. I vår kultur, om du snakkar om djevelen, vil han dukka opp. Så du må ikkje snakka dårleg. Det finst ikkje ein japansk omsetjing av ordet 'risiko', så det finst ikkje 'risikanalyse' eller 'risikovurdering': vi kallar det 'tryggleiksanalyse', 'tryggleiksavgerð'. "I det offentlege sinnet var det ikkje klar samband mellom fredeleg bruk av kjernefysisk energi og kjernefysiske våpen. "Som du såg bileta av eksplosjonen og folk som evakuerte heimane sine og blei urolege for stråling, byrja folk å tenkja at dette kunne ha same innverknad som kjernefysiske våpen. Til slutt byrja folk å skjøna at stråling er stråling. "Det er eit stort, stort tap av offentleg tillit. Det vil ta ei lang, lang tid å gjenoppretta det". Miranda Shreuers er direktør for Environmental Policy Research Centre ved Free University i Berlin. Ho vart bedt om å bli med i kommisjonen for å avgjera kjernekraftpolitikken i Tyskland etter Fukushima-katastrofen. "Tyskland såg alltid på Japan som eit like land med liknande teknologiske evner, så spørsmålet var eigentleg: Kan noko slikt skje i Tyskland? Etter Fukushima, kom Tyskland til noko som ikkje er til i mange andre land som har kjernefysisk energi: Det er ein tverrpolitisk konsensus om at kjernefysisk energi ikkje er fremtiden. Det handlar om andre områder, med energieffektivitet, med smarte byer, med ny teknologi. "Vi skal utfase kjernefysisk energi og samtidig utfase andre fossile brensel: så ein dobbelt utfase, som verkeleg er historisk". Tyskland har ein historie av deling, så det har alltid vore uro for at det ein dag kunne komme nye konflikter, og bekymring for sambandet mellom konvensjonell kjernefysisk og militær bruk av kjernefysisk. "Dette bidrog i 1970-talet til utviklinga av ein miljøfredsrørsla og ein antinuklearrørsla som kom saman på ein mykje sterkare måte enn dei gjorde på dei fleste andre stadar. "Det beste Tyskland kan gjera er å leggja fram ein alternativ modell som høyrer folk rundt om i verda, om vi kan visa at den faktisk er gjennomførbar". Gabrielle Hecht, professor i historie ved University of Michigan, seier: "Eg kan ikkje tru at Tyskland nokon gong kan leva med kjernefysisk kraft. "No er det visse statlege eliter i Sør-Afrika, Kenya, Nigeria og Ghana som tek opp det språket som du såg på 1950-talet andre stader i verda, i India, Frankrike, USA: ein moderniserande entusiasme for at kjernefysisk elektrisitet ville vera lett, billig og kunne spreia seg veldig lett. "Det finst denne typen forstand at kjernefysisk kraft vil gje menneske, heimar og industriell utvikling ei slags uendeleg mengd energi, og detaljene - som før - blir oversett av denne generasjonen. "Forklaringa av å få overflod av elektrisitet på stader der det ofte er strømavbrudd og strømavbrudd, og der store deler av landet ikkje er elektrisert, er stor. [Men] sjølv i Sør-Afrika, der du har den mest robuste infrastrukturen, og du har i dag ein veldig sterk regjeringsstøtte for dette, og du har i det minste lovnader om finansiering frå Russland, frå Kina, er det framleis mykje som kan gå galt og stoppe denne handlingen. "Risikoen for politisk endring, kollaps i økonomien, vurderingar som tyder at investeringane i el-systemet for ein del av landet er for store, andre bransjer kjem inn og seier, for mindre pengar kan me byte ei solcelle, ein vindkraftparke -- det ser ut til å sjå som om det er mulig. Eg trur me må leve med kjernefysisk energi, men eg trur me bør slutte å gjera det. "Det finst kjernefysiske kraftverk som er i gang no, og det ville vore vanviteleg å stoppe alle i morgon, sjølv om det visslegvis finst aktivistar som vil gjere det. Eg trur ikkje det er særleg realistisk. Men må vi byggja nye? Nei, det finst betre måtar å investera tida og energien vår som samfunn". Steve Kidd er no ein konsulent, etter å ha arbeidd for World Nuclear Association og forløparorganisasjonen, Uranium Institute (UI), i nesten tjue år. "Eg trur at kjernefysisk kraft har ein viktig rolle å spela i energi i det 21. århundret, men eg har vorte stadig meir pessimistisk om evne til å ta den rollen som har vorte latt open for det". Det er på grunn av det eg kallar for frykta. "Frukta som folk har har ein innverknad på den politiske prosessen og til slutt på regelverket, og kravet om å byggja kjernefysiske kraftverk har vorte meir og meir vanskeleg å oppfylle. Ikkje all kostnadsøkinga kan reknast til frykt, men det er ein viktig faktor. "Vi har nettopp hatt 70-årsjubileet for bombefallene på Japan. "Industrin har prøvd å motverka det med ei gruppevis tilnærming, nesten som å seie til offentligheten, 'De er dumme, de er irrasjonelle', men faktisk har utviklinga av deira truer vore fullstendig rasjonelle, basert på kva dei har sett og høyrt gjennom åra, og noko som Fukushima-ulykken gjer at slike frykt vert truande. "Eg trur at det er ganske naturlig at industrien meinte at viss folk hadde fakta til rådighet - og fakta om kjernefysisk energi er svært, veldig gunstige for det - ville dei plutseleg bli svært støttende, men det kjem mot problemet at det i det siste er folkets tru som avgör meiningane deira".
Då Japan gjenopptar atomkraftindustrien fire år etter Fukushima-katastrofen, har me lært å vere i fred med teknologien.