Det spørsmålet som har rømma rundt Washington DC som ein torden i dei siste 48 timane er om presidenten av små steg er klar til å bli den presidenten som kastar alt på problemet. Det vil bli skrive bøker, eg er sikker på, som vil kartlegge utviklinga av politikken hans mot IS (ein bok om dei vellykkede kampane hans ser ut til å vera ei ganske liten del, men ein bok om manglane, som er litt tyngre) - men eg skal gjere det raskt. Og vi skal gå fort: La oss starte i august 2014, då presidenten innrømde at "vi har ikkje ein strategi enno" for å takle IS. Strategien kom nokre veker seinare. Misjonen var å "nedgradera og til slutt øydeleggja" IS. Næringslærarar som studerer tekstanalyse ville seinare merke seg ein subtil endring i "nedgradering og nederlag". Det ville ikkje vera nokon amerikanske styrkar på jorda. I staden for at amerikanarar skulle trene opprørsgrupper for å leia kampen - ein politikk som har mislyktast ned med skam. Kan de tenkja dykk kva det var for ein ydmyking for general Lloyd Austin, leiaren for den sentrale kommandoa i USA, då han måtte fortelje ein av kongressens komitear at programmet på 500 millionar dollar hadde resultert i at berre ein handfull av krigarar hadde slått seg mot jihadistane. "Vi snakkar om fire eller fem", sa han til styresmaktene. Men lat oss ta ein kikk på det presidenten sa i februar, då han oppfordrte folket til å ikkje overvurdera betydninga av IS ved å "overvurdera betydninga". Og han sa at det var feil å seie at dei på ein eller annan måte er ein eksistensiell trussel mot USA. Eg er sikker på at den amerikanske banden Eagles of Death Metal, ville vera uenig med det ettersom dei dreiv for livet sitt når dei skytte i Bataclan-teateret i Paris 11. distriktet og drap dusinvis av konsertgjevarar. For å seie det som er sjølvinnlysande, det som Paris har understreke er at IS i dag er ein alvorleg trussel utanfor Syria og Irak. Og det er kanskje ikkje den eksistensielle trugma om gjensidig trygging frå kalde krigens tid då ballistiske raketter truer å rive heile byane. Men det er ein 2100-talsk eksistensiell trussel. Det er ei trussel mot måten folk lever på. Denne helgen, med ein snakk til folk i Washington som er nærare administrasjonen, høyrde eg to ulike scenariar. Det første er at trykket på presidenten for å vise at han verkeleg vil ha IS ut av verksemda, vil bli større. Ikkje berre er det franskmennene som vil intensifisera kampanjen mot IS, du har det same politiske imperativet i Moskva som president Putin vil ikkje sjå som eit svekkjefall etter å ha drepe den russiske lufta over Sinai. Dette vil seie at, som nokre av oss som er på "president-å-gå-til-høys" vis, det vil seie at det vil vera meir enn berre luftangrep, det vil seie at ein forplikter seg til å ta Raqqa, hovudstaden til IS, tilbake. Og ja, det kan involvera landstroppar frå Vest-Asia som kjem saman med kurdiske pesjmerga og andre anti-IS-styrkar. Og så er det det andre scenariet frå folk som har arbeidd med Barack Obama og kjenner til tankane hans: at ein valdsamur president vil bevege seg bort frå ein annan stad. Det er meir sannsynleg, men vi må vite i løpet av dei neste dagane om mannen med dei mektigaste arméane i verda trur at han har endra seg etter Paris.
Det er overdreigande å seia at Barack Obama har vorte trekt med ein skrik og ein spott mot å slå ned den såkalla Islamske staten (IS), men alt i administrasjonen sin politikk og kroppsspråk tyder på at han er forsiktig med kampen og at han er lei av å kreve meir.