I underhuset såg det konservative flertalet på 12 ut til å vera lite, og mottagleg for alle slags opprør frå ulike kantar: i Lords, møtte konservative, for første gong i historia, utsikten om å regjere utan ein majoritet av likemenn bak seg. I det normale landet burde det ha vore vanskeleg for regjeringa å gå gjennom det i dag, med sitt trefaldige slag mot skatteskalkingar, sin siste utsetning av ei av avgjerda om utvidinga av Heathrow (som skal ha vore eit viktig infrastrukturproblem), for å ikkje nevna den stadig vonde interne krangelen om David Cameron sin omforhandling om EU-medlemskap. Men når dei sit på eit to-sifre høgt folkeavstemningsnivå, kan dei i staden tenke på rotet i Labour, det nærmest forsvinnande av dei liberale demokratane og entusiasmen til SNP for å slå til mot Labour, og på dei. Og viss Jeremy Corbyn tek seg av representantane sine i parlamentet ved å spørje representantane frå Labour, vil det utan tvil givare seg ein djupare innbyrdes uro i det parlamentariske Labour-partiet, og det kan vel vera at nokre av dei som står i skuggan av regjeringa vil gå av. Dette er eit døme på korleis ein kontroversiell avgjørelse kan dykke ned i ein splitting av Labour. Davis er ein erfaren parlamentarisk geriljaktig, som kan skapa store problemer med ein kombinasjon av taktisk gatekunnskap og ein beviste evne til å arbeide med opposisjonsparlamentarikarar - han har eit utmerkt samarbeid med Tom Watson, som no er viseleiar i Labour-partiet. Dei kunne truleg få regjeringa til å mislykkast i underhuset på eit eller anna aspekt av lovforslaget, kanskje for å kreve domstolsbevis for avlysing, men dette er berre mogleg om Labour kan framføra ein einastandande front. Og det vekker spørsmål om om Labour har fleksibiliteten til å støtta lovforslaget generelt, medan dei prøver å slå regjeringa på ein nøkkeldel av det. Vi skal sjå. Og kva med lordskapenes hus? Regjeringa prøver å omskrive reglane for sekundær lovføring, etter det stinga nederlaget på skattekreditter i oktober. Men dette nederlaget maskerte eit interessant faktum - at regjeringa er byrja å vinna nokre meir omstridd stemmer i Lords. Kort etter den skattekreditten gjekk det feil på ein gong når det kom til å utsette ein omlegging til å registrera ein enkeltvelgjar, hovudsakleg fordi nokre av dei som var på Labour-partiet ikkje kom. Nyleg har regjeringa sett opp motstanden i folkeavstemninga for 16 og 17 åringar. For det andre meiner eg at dei som er arbeidarpartiet er misfornøyde med den nye leiaren sin, og for det tredje, eg trur at dei er meir motvillege, av grunnleggjande grunner, til å trilla fram mot viljen til underhuset. Ministerane kan vel sjå for seg ein hardt løype på velferdsreformen, innvandrings- og arbeidssamskipningsloven og husleiinga, og dei må kanskje gje tillate for å smelte opp vegen. Men eg trur at dei vil vera mindre ivrige etter å ha sett store endringar i politikken på denne måten, og dei vil senka seg tilbake til den normale mørkret. Alle desse faktorane vil utføra seg når parlamentet fer inn på dei siste lovforslagene i denne sesjonen - Wales-loven, lovnaden om bussane, ekstremismeloven, lov om politistyring og straffavdeling og lovnaden om "Votes for life". Eg forventar særleg moro med Scotland-loven - der den snille, eks-skotske sekretæren, Lord Forsyth, leier ei sterk geriljarmotstand i lordane, som kanskje til og med kan føre til at den lovlege nye maktoverføringa ikkje vert levert før valet til det skotske parlamentet i mai. Ein nøkkelfråge her er "fiskale rammane" for den nye avtalen, som er grunnleggjande, men som enno ikkje er avgjort. Så det er mykje kjøttleg lovlegging som skal til i parlamentet i 2016, men den største politiske debatten i året kjem ikkje til å skje i parlamentet i det heile tatt, sjølv om det meste av det som skjer i Westminster vil bli dreiv av det. Den lenge lova inn-ut-EU-referendumen kan vel skje rett før utløpsdatoen for 2017 som er fastsett i den nyleg vedtekne EU-referendumsloven - kanskje så tidleg som juni eller juli 2016. På formelt parlamentarisk nivå vil mange av utvaldingane forsøka å gje innlysing til folkeavstemninga ved å rapportera om konsekvensane av avgrepet for dei særskilde områda - og det vil vera interessant å sjå om nokon av dei kjem ut av gjerdet og tilbyr meir enn ein nøytral "på den eine sida-på den andre sida" vurdering. Viss David Cameron ikkje kjem i mot forventingane og leier kampanjen for å skiljast frå EU, vil han insistera på at alle ministerane hans skal gå med på kva for ei avtale han endrar, slik at dei som ikkje vil, må gå av. Mange av ministrane i regjeringa har ei lang euroskeptisk historie, og dei vil bli sett på etterprøve når det siste avtalen blir klår. I dette høvet er det sjølvsagt umogleg å forutse korleis ho vil reagera på ei avtale som endå ikkje er forhandla, men om ho som grenseminister i Storbritannia frå 2010 skal kunngjera at innvandring ikkje kan kontrollerast innanfor EU, vil det vera eit slag mot statsministeren og kampanjen for å bli verande i EU. Ein annan faktor som sikkert vil gjere det, er at den første ministeren som går inn på venstrepartiet, vil òg gå inn i kampen for leiaren av partiet, som John Redwood gjorde då John Major trakk seg frå partiet i eit forsøk på å få styrken over euro-rebeller i 1995. Medan Tories fokuserer på folkeavstemninga, kommunalvalet i mai og valene i Skottland og Wales, ser det kritisk ut for alle leiarar i opposisjonspartiene. Jeremy Corbyn vil vise at omforma av Labour har appell til veljarane - den interne opposisjonen hans vil gripa på enhver omvending for å visa at det skremmer dei bort. Men resultatet er òg viktig for Tim Farron, som treng visse overbevisande bevis på at liberaldemokratane framleis lever, og for Nigel Farage, som etter å ha vore knust i maj i fjor, og i vedvalet i Oldham, må visa at UKIP framleis er ein kraft som vert rekna med. Begge partia kan destabilisert av nederlag. Jeremy Corbyn kan ikkje skuldast for at slike bevis ikkje vert materialiserte, fordi kollapsen til den skotske arbeiderpartiet var minst eit tiår i ferd med å skje, men Labour treng sjepsetingsnivået i Skottland om dei vil vere ein trurfryktig utfordring til regjeringa i 2020, og mangelen på framgang vil føda til interne stridigheter. Statsstyret er forplikta til å redusera talet på representantar frå 650 til 600, og å avslutta dei store variasjonane i talet på veljarane i ulike seter. Denne endringa vil påverka nesten alle representantar - så sjølv om det i stor grad er usynleg, vil det vera ein drivkraft for mykje av det som skjer. Dei velsiske konservative kan sjå at den vanskelege vinninga dei har vunne sidan dei vart utslette i 1997 blir forringd av uvennlige nye setestørrelser, og dei overlevande liberale demokratane kan sjå at dei får ein avvik i kampanjen på landsbasis, om det blir mange nye veljarar som kjem til å fylgje dei få kvarværende festningane. Og det er eit anna poeng ved grenseendringane - dei vil byggje på nye valregister som er samla under IVR - individuell veljarregistering - eit system som er basert på at kvar vaksne person registrerer seg for å stemme, i staden for å avhengje seg av ein husheldshovud. Arbeidarane fryktar at dette vil få mange av veljarane sine til å gå av registeret - og ein overbevis funksjon i vedvalet i Oldham var at det vart utkjempa på det første valregisteret som vart samla under IVR. Ordet er at fleire veljarar, endå meir enn arbeidskampagnar frykta, forsvann frå registeret. Du kan diskutera om dei eksisterte i det første eller om dei vart dregne av endringa i systemet, men dette er viktig fordi det gjer det meir sannsynleg at dei nye valkretsgrenene vil vera svært dårlege nyheter for Labour. Små, trygge innbypssetjingar som er funne å ha for få veljarar, kan til dømes plutseleg bli marginelle med tilsettinga av ein del av forstadene som stemmer konservativt. Men opposisjonsforstyrringa kan bety at dei ikkje kan derailera prosessen, uansett kor mykje dei vil. Bortsett frå London vil konsekvensane av den nye storbypolitikken som vert fostret av kommunisekretæren Greg Clark, bli meir klår for parlamentet, ettersom fleire av den nye slekta av valde "metroborgarmeistar" set opp butikk. Greater Manchester er den første - men nye styresmakter som dekker dei fleste av dei største bybyane, og som tidvis tar inn landsbyområda mellom dei, vil følgja. Dei første månadene av parlamentet i 2015 har vore ei lykkelig jakt for utvalde kommisjonar i underhuset - med David Cameron som vart tvungen til å gje ut ein personlig respons på rapporten til utanriksutvalget som anbefalte å ikkje ha våpen i Syria, for å styrkja støtten til britiske luftangrep. Under den nye formanden, Neil Carmichael, har utdanna-utvalget vist ei appetitt for tverrdepartementalt arbeid med andre utvalder på produktivitet (med BIS-utvalget) og tidlege år (med DWP-utvalget), og dei kunne òg ha vekta til å byrja å påverka regjeringspolitikken. I midten av året skal den spesielle komiteen for parlamentarikarar og likemenn for restaurering av Westminsterpalasset rapportera om valene til den mange milliardar pund lange renovering som bygginga treng - med særskilt interesse for om nokre eller alle parlamentarikarane må flytta ut medan arbeidet er gjort - sjølv om dette ikkje er sannsynleg for å skje før 2020 i det seinaste. Det er ei grunn til at eg ikkje kan vera sikker på at eg vil få ein slik uttale, men eg vil gjerne vera i stand til å gje deg ei kjensle av kor viktig det er å vera i stand til å gje deg ein kjensle av den same typen innflytelse som du gjer, og eg vil gjerne vera i stand til å gje deg ei kjensle av den same typen innflytelse som du gjer, og eg vil gjerne vera i stand til å gje deg ein kjensle av den same typen innflytelse som du gjer, og eg vil gjerne vere i stand til å gje deg ein kjensle av den same typen innflytelse som du gjer, og eg vil gjerne vere i stand til å gje deg ein kjensle av den same typen innflytelse som du gjer, og eg vil gjerne gje deg ein kjensle av den same typen innflytelse som du gjer, og eg vil gjerne gje deg ei kjensle av den same typen innflytelse som du gjer, og eg vil gjerne gje deg ei kjensle av den same typen innflytelse som du gjer. Vi er kanskje eit år inn i 2020 som representantane til parlamentet, før eit eller begge parlamentskamrane må flytta, for å gje plass til byggarane. Og det kan vera fleire år til, før Westminster-palatset, som er omforma, kjem ut av huset som ein føniks.
Etter valet så ut til å vera temmeleg vanskeleg for styresmaktene.