Det har aldri vore ein president i landet før, og det er forståeleg at det er ein kjensle av stor stolthet. For amerikanarar er dette ein gyln sjanse til å få ein viss makt i ein tid då trugsmålet til tryggleiken frå den somaliske islamistiske gruppa al-Shabab bind begge nasjonane saman. Frå ein personlig synsvinkel er det på tide at Obama byggjer på arven han har fått her. Kenyas president Uhuru Kenyatta vart fram til nyleg tilteke av Den internasjonale strafferett (ICC) i Haag for skuldingar som hadde med eit forrige val å gjera. Det viste seg å vera problematisk for den amerikanske presidenten, som hadde sine sendebud som forbaud Kenyatta under kampanjen for presidentskapet i 2013 om at det ville komme "saksom" om han ikkje freista å rydja namnet sitt først. Dei vanlege kenyane såg det som eit personleg fornærming, og det diplomatiske å gå frå det som blei gjort vart møtt med ein oppdrift av anti-vestlege tankane av den kenyanske leiaren. Men skulda mot Kenyatta er no avskaffa, delvis på grunn av den tilsynelatande "mangelen på samarbeid" frå den kenyanske regjeringa med domstolen. Det ser ut til at alt er tilgjeve, og at dei varme orda er komne tilbake. Kenyatta bekreftet det i ein før-besøk-briefing, då han gjorde det klart at den amerikanske gjesten hans skulle møta hans vise, William Ruto, som framleis har skuldingar frå ICC over hovudet. Han sa at "strid mot terror" vil vera sentralt i samtalene mellom dei to, og at Kenya har arbeidd i tett samarbeid med amerikanske byråar og at han forventar å "stærkja" slektskapet under besøket. Peter Alling'o frå Institute of Security i Nairobi meiner at USA vil gjenoppretta nære samband med Kenya, for å få ein sterkare fotfeste i regionens sikkerhetsapparat i møte med al-Shabab-angrep. Det kan òg hjelpa til å sikre at nokre fleire kontrakt går til Amerika. Kina og dei austlege naboane sine spelar no ei større rolle i Kenya - ikkje berre i å byggja vegar og jernbaner, men òg på det viktige området for forsvarsinnkjøp. Obama kom til Kenya som senator i 2006. Far hans var ein geitherde som blei økonom frå Vest-Kenia. Han var med på reisa hans, og han kom til Wajir, eit landsbyområde i nord-øst Kenya som var ramt av ein hard tørke, og til Kibera, ein slumby med minst 600.000 innbyggjarar. Han tok òg ein hiv-/aids-test i Kisumu, som hadde ein av dei høgaste HIV-utbredingane i Kenya, for å oppmuntra dei lokale til å gjera det same. Under reisa vart han spurt om han ville bli president. "Dagen etter at eg vart vald til senatet i USA, spurde nokon meg om eg ville bli president i 2008", sa han. "Nei". "Og ingenting har endra meg, så langt". Kva håpar amerikanarar å få ut av bilaterale samtal om tryggleik, og kva med kenyane? I staden for å gje dei ein økende kjensle av "tillit og tillit" til dei kenyanske sikkerhetsstyrkane, trur han at det amerikanske målet er å "inntrengja dei kenyanske etterretningsstyrkane dypere". Det er eit delikat forhold og ein president Obama må navigere forsiktig. Tal om å byggja vegger langs grensa og stenge flyktningleiren Dadaab, som husar tusenvis av somalianske flyktningar, har ikkje imponert den amerikanske leiaren, som det vart gjort klart under det siste besøket til utenriksminister John Kerry. Men onkelen til president Obama, Said Obama, som har besøkt han fleire gonger i Det hvite hus, sa til meg at innverknaden til nevøen hans i Afrika kunne bli mykje større når han hadde sleppt lenkjene og avgreningane til presidentembetet. Kenya er ein stolt nasjon som har vist seg å vere motstandsdyktig mot terrorangrep, særleg dei i kjøpesenteret Westgate og angrepet på Garissa-universitetet tidlegare i år. Men leiarane i landet vil gjare reagera på mild overtaling enn offentlig förnedring når det gjeld politikk. Og Obama kan vere i rette stilling til å gje dei dette.
Barack Obama vart kanskje ikkje så godt motteken som han vart då han kom til Kenya i 2006, men det er eit stort mottaksord for leiarskapet i Kenya at han er i landet der forfedrane hans bodde.