Det viser òg den vaksande katastrofen i landet der konflikten går frå fase til fase, men ikkje viser noko tegn på at han vil ende. Kanskje i utgangspunktet burde det finnast grunn til det vi veit. Det ser ut til å vera ingen tvil om at det skjedde ein kjemisk hending, og det var luftangrep frå den syriske regjeringa i området. Opposisjonen har sjølvsagt inga luftvåpen. Vesten legg skuldina rett på Assad-regimet. Russland - ein av få allierte til president Assad - har ei anna historie. Det seier at eit luftangrep treff på ein våpendump, og dermed frigjorde kjemiske substanser. Alle dei vestlege eksperta på kjemisk krigføring som BBC har kontaktet har vore svært skeptiske til den russiske påstanden. For no har det ikkje vore ein klar analyse av prøvar frå staden der angrepet vart gjort eller frå ofrane. Meir informasjon vil utan tvil bli tilgjengeleg. Rapporteringar om den første betydelege bruken av kjemiske våpen - inkludert Sarin-nervever - av Assad-regimet i 2013, førte til den første formelle diplomatiske intervensjonen til det internasjonale samfunnet i den syriske krigen. Obama-administrasjonen hadde markert bruken av kjemiske våpen som "ein raud linje", som, om den blei kryssa, ville føre til alvorlige konsekvensar for Assad-regimet. I denne hendinga bestemte president Obama seg for å trekkja seg tilbake og unngå militærhandling. USA og Russland kom saman og forhandla ein avtale der Assad-regimet ville gje opp sitt kjemiske arsenal under internasjonal inspeksjon. Problemet med kjemiske våpen i Syria synte ut til å ha vorte løyst. Men det var ikkje slik. Sidan har det vore sporadiske rapporter om vidare bruk av kjemiske våpen både av Assad-regimet og den såkalla Islamske staten. Dette har ofte vore bruk av kommersielle kjemikalier som klor. Men denne siste bruken av det som ser ut til å vera eit nervegas, som sarin, og dei skumle bileta av angrepet, har vist kor lite framgang ein har gjort. Mellom angrepet i Ghoutta i august 2013 og hendinga i Idlib denne uken, har situasjonen på jorda i Syria endra seg dramatisk. Politikken til Vest og allierte var å få leiaren i Syria - som mange hadde sett på som ein krigsforbrytar - tvungen til å gå av. Det var en del snakk om ein trugeleg "demokratisk" opposisjon som, om ho fekk nok midler, kunne ta kontrollen over store deler av landet frå Assad-regimet og IS. Mange av dei dyktigaste elementane i den allierte organisasjonen er nært knytte til al-Qaeda: det neste store problemet som vesten truleg skal møta i ei tid. Og dei mest vellykkede veststøtta elementane av opposisjonen - koalisjonen av kurdiske og arabiske kjemper i nordlege Syria - kjem kanskje fram mot IS, men suksessen til fører med seg ei mengd andre problem, særleg i samband med Tyrkia, som sine troppar og makthavar okkuperer ei betydeleg del av landet. Obama erklærte i 2012 at bruk av kjemiske våpen ville krysa "rød linje" og endra "kalkulen" til Washington. Men i det tilfelle - då presset kom til å kvitta i 2013 - var det inga straffavfall, og avtalen om kjemisk nedrustning er i beste fall ikkje ferdig. Administrasjonen til Trump har fordømt angrepene, men president Trump sjølv har nytta høvet til å fordømma forgjengaren sin for "veveveike og uviljefulle" for å ikkje ha oppfylt trugsmåla hans då den røde linjen blei kryssa i 2013. I dag er den internasjonale reaksjonen på denne siste episoden forutsigbar og formel. Med Russland som allikein har gjeve det syriske regimet eit alibi, er det vanskeleg å sjå kva som kan koma ut av eit møte i FNs sikkerhetsråd. Det har vore konsekvent og dødeleg delt om Syria sidan krisen byrja. Men kjemisk angrep kan endra "kalkulen" rundt Syria for å ta ut uttrykket til president Obama. For det første vil det vera ein ny debatt om spørsmålet om "tryggare sonar" og "flyforbudssone" for å verna sivile, hovudsakleg mot luftangrep frå regimet. Sannsynlegvis har potensialet for slike sonar - særleg i nordlege Syria nær grensa til Tyrkia - auka etter at den tyrkiske hæren har trekt inn på syrisk jord. Luftaksjonen til Russland komplicerer sakene og har heilt utelukka at dei vert oppretta. Kjemisk angrepet kan endra diplomatiske beregningar òg. Politikken til Trump-administrasjonen for Syria er enno uformell. Det siste store angrepet i 2013 fekk Washington og Moskva saman, men kort. Hitheld har den så mykje forkynte omsetinga til Trump-administrasjonen til Moskva vist seg å vera uløseleg. Kan denne siste tragedien - kva enn årsaken til - endra det? Den syriske krisen har avgjørt gått inn i ei ny fas - med nye trusslar og nye utfordringar som dukkar opp. Fred er like uløseleg som nokon gong.
Svaret på dette siste kjemiske "angrepet" i Syria vil gje eit måle for kor langt det internasjonale samfunnet har kome i å kjempe mot den sikkerhetsmessige krisen i Syria.