To par av identiske tvillingar som vart blanda saman kort tid etter at dei vart fødd i 1998 og vart oppdaga åleine, finn kvarandre nesten 25 år seinare gjennom ei kombinasjon av tilfeldige hendingar. Det kom til overskrifter i juli i fjor då New York Times publiserte ei lang og omfattande artikkel om det. Dagbladet dekka nesten alle aspekter av historia, men forholdet mellom hovudkarakterane har halde på å utvikla seg sidan dei først møtte. Det byrja med at ein kollega til kontorarbeidar Jorge Enrique Bernal Castro gjekk ut for å kjøpa kjøt i slaktarbutikken til William Canas Velasco i Bogota. Ho kunne ikkje tru kor lik kollegaen og slaktaren var. Begge hadde same smale kropp, smale andletet, liten munn og eit freist leim. Rar av likskapen tok ho eit bilde av slaktaren og viste det til Jorge, som var forbløff. Sjåvel, det var ei forbløffing når dei skjøna at den dei trudde var tvillingane deira, Carlos Bernal Castro og Wilber Canas Velasco, hadde ei slående likning til kvarandre. Carlos og Wilber er store menn, med robuste hovud, fulle leppar og seriøse uttrykk. Dei liknar Jorge og William lite, og ikkje berre fysisk. Jorge og William er meir snakkfulle, mindre formelle og liker å spotta, medan Carlos og Wilber er rolegare, ikkje liker å spotta, har eit raskare temperament og bryr seg meir om utseendet sitt. Alle fire vart fødd før tid, sju månader gammal, og då Carlos vart sjuk, vart han med Wilber ført til Materno Infantil Hospital for å bli behandlet. Jorge trur at begge par med tvillingar vart plassert i same rom og at eitt eller fleire av identifikasjonsarmbåndene dei hadde på seg, fall av og vart deretter plassert på feil born. Dei forlét sykehuset den same dagen med moren sin, ingen som visste det. William vart teke med til ein landsby i Santander av foreldra til Wilber og Carlos, medan Carlos og Jorge vart verande hos mor til Jorge i Bogota. Mange år seinare flytta William til Bogota for å arbeide på ein slaktar, der han blei oppdaga av kollegaen til Jorge. Dei hadde òg same tendens til å leika med telefonane når samtalen vende bort frå dei. "Vi er litt meir ego-sentrert, større flirter", sa Carlos når han snakka om likskapane mellom han og den identiske tvillingmannen Wilber og skilnadane mellom dei til Jorge og William. "Eg trur at vi er betre dansarar enn dei", la Carlos til. "Før dei møtte seg for første gong, hadde alle fire vore redde og urolege for kva dei andre kunne sjå ut som. "Mitt største frykt var at dei kunne vera vonde menneske". Men så snart dei møtte, byrja frykta å oppløysa seg, og forvarslene gjekk over til ord, vitsar og spørsmål. Dei måtte skriva om livet sitt som på mange måtar hadde vorte omvelt av oppdaginga at "broren" dei hadde vakna opp med, ikkje var ein blodrelatert i det heile, og at dei i staden hadde ein identisk tvilling som dei ikkje visste om. Tidleg bestemte dei seg for å kalle seg "fire sysken", og i månadene som har gått sidan dei først møtte i 2014, har dei vorte stadig nærare. Dei skjøna òg at oppdaginga og interessen ikkje berre frå media, men òg frå tvillingforskarane gav dei ein sjanse til å veksa som individ og som gruppe. Historien deira vil snart spreia seg endå breiare når ei bok som heiter Accidental Brothers blir publisert av University of California. Dei fire sa at dei hadde omfavnet dei nye lenka sine. "Selv som brør, har vi vorte som eit selskap", sa Jorge. Dei byrja å støtta drømmer og prosjekter til kvarandre. "Enhver av oss er viktig og vi treng kvarandre", forklarte Jorge. "Om høvet dykkar, vil eg gjerne bli borgmester", sa han til meg. Han prøvde lukka sin først i kommunvalane i oktober for å sjå om han kunne bli rådsmedlem i heimbyen hans i La Paz, i den nordlege provinsen Santander. Carlos og Wilber hjelpte han med kampanjen, og sjølv om William ikkje blei vald, var det ei god erfaring med samarbeidet mellom brørne, sa dei. No har dei tenkt å reise saman og til og med kjøpa eit hus saman for å bu i alle fire. Om dei gjer det, vil dei sikkert fortsette å spotta om det særlege i kvarandre, akkurat som dei gjorde då eg møtte dei. Men trass i alle skilnadane mellom to tvillingane, er det noko dei fire har til felles - viljen til å byggja eit positivt forhold ut av ein hending som kunne ha ført til vondt, og viljen til å sjå ein bror uavhengig av blodtilhenging. Du kan høyra intervjua til Natalio Cosoy med tvillingane på Outlook.
Historien kunne vel vore handlingen til ein latinamerikansk sæpeopera - ein kolombiansk, for å vera meir nøyaktig.