Produksjonen ville aldri nå det nivået igjen, og streiken var eit signal om den lange, langsomme nedgangen til ei industri som ein gong vart kalla King Coal. 30 år seinare, var veksten i Kinas kolforbruk - berre veksten - ikkje langt frå den totale produksjonen i Storbritannia i 1983. Denne mengden - ein fjell av svart brensel som ein gong hadde halde dei fleste av ein kvart million britiske gruvarbeinar i arbeid - utgjorde berre ein økning på 2,6% i den tilsynelatande umettelege appetitten til kol i Kina. Kina gjekk forbi USA som største utsleppar av klimagass i 2007, og dersom dette blir følgt, er det på veg til å dobla utslepp i USA dei neste få åra. For alle som er urolege for klimaendringane, har Kina vorte problemet, og med landet som åpnar eit nytt kolkraftverk i gjennomsnitt, kvart uke, er det eit problem som ser ut til å vokse. Bortsett frå at dei nyleg utgjevne tala for 2014 tyder på at noko veldig interessant kan skje no. I staden for at kolforbruket skal auke, viser statlege data at det årlege kolforbruket i Kina har falle med 2,9 prosent, med ein samanhengande fall på 1 prosent i utslepp av karbondioksid. Og nokre analistar meiner at, basert på tal frå 2014, kanskje tida er komen. "Det er fullt mulig", seier Wang Tao, klimapolitikk- og energiekspert ved Carnegie-Tsinghua-senteret for global politikk i Beijing. "Eg kan ikkje seia 100% sikker, men med tanke på det vi ser i den tunge industrien og den retninga Kina prøver å driva økonomien i, trur eg ikkje vi kjem til å sjå ein dramatisk endring og ein oppgang i kullforbruket igjen". Andre analytikarar er litt meir forsiktige, men nesten alle er samde i at kolsparken, om han ikkje er komen enno, er nærare enn nokon hadde trudd. Og medan noko av dette kan vera på grunn av enkle økonomiske faktorar - den nå veldokumenterte nedbremsinga i den kinesiske veksten dei siste åra - er det allment akseptert at ei signifikant endring i den kinesiske miljøpolitikken spelar ein rolle. Kina pleidde å argumentera for at det var urettferdig for utvikla land å forkynna, slik dei gjorde i løpet av industrialiseringen, at dei hadde "retten til å forurensja". Om dei måtte velja mellom økonomien eller miljøet, som den gamle ortodokse tenesta, ville økonomien vinna kvar gong. "Det finst prioriteringer som får dei kinesiske politikarane til å gå raskare enn dei er vande med", seier Li Yan, som er leiar for klima- og energiaksjonen i Greenpeace East Asia. "Eg trur at den miljøkrisen vi står overfor no, særleg luftforurensinga - ingen hadde tenkt at dette skulle vera ein topppolitisk prioritering for fire år sidan, men sjå på det vi er i dag", seier ho. "Problemet er å forma energipolitikken, den økonomiske politikken og til og med lokale agenda i dei mest forurenste regionane". Her, seier ho, kan offentligheten rett og slett ikkje "dra luftkvaliteten slik den er lenger". Kina er no den største investoren i verda i fornybar energi, særleg i kraftproduksjon. Wang Tao seier at ein av fire einingar av kraft som vert generert no kjem frå vind-, sol- eller vannkraftverk, og ein ny debatt har byrja, som ikkje fokuserer på behovet for å byggja meir fornybare kraftverk, men på korleis ein kan utnytte denne nye og framleis raskt veksande ressursen best. "Vi må sørge for at folk får insentiva til å fortsette å investera i desse fornybare energiforsyninga, og at forbrukarane òg kan vita og velja klokt når det gjeld kva slags elektrisitet dei forbrukar, og endra oppførsla", seier han. Og då alle snakka om dei enorme eigendomsrettane i dei kinesiske sektorane som driv fossil brensel, trur mange at regjeringa er byrja å ta seg av dei. "I Hubei-provinsen", seier Li Yan, "observerer vi veldig dristige og faste tiltak for å stengja den skitnaste flåten i jern-, stål- og sementsektoren, sjølv om det kostar å mista arbeidsleivd i ein tid. "Eg trur det er ein smertefull prosess, men det er òg ein demonstrasjon på kor viktig luftforurensingsagendaen er i denne regionen". Greenpeace frykta at Kina skulle gå over til å bruka kol til gassering av kraftverk, i staden for å bruka kol direkte til kraftverk og produsere naturgas. Statsmediene i Kina har citert ein anonym politikar som sa at landet vil fullføra bygginga av kol-til-naturgass-kraftverk som er godkjent, men at det ikkje vil godkjenna nye, i det minste ikkje før 2020. Det er sjølvsagt altfor tidleg å seia at Kina vender ryggen til King Coal. Brennstoffet vil utgjere mesteparten av energisektoren i det neste tiåret, og i løpet av den perioden vil landet fortsette å brenne over tre milliarder tonn årleg. Men sjølv om nye kraftverk kjem i drift, ser det ut til at - om det ikkje har skjedd enda - veldig snart vil den totale avhengigheita til kol byrja å minka, og fleire og fleire av desse nye kraftverkene vil bli tvungna til å operere under kapasiteten. Dersom nedbrotet i den økonomiske veksten vert alvorlegare og varigare, så trur nokre miljøforskarar at vi kanskje kan sjå den kinesiske regjeringa strøma etter eit nytt slag med stimulusutgiftar, hella pengar i dei store energiintensive industriane og stifta ein ny kol-boom. Men for no, er det teikn på at den uutholdelige lufta i Kina har vorte ein katalysator for, i det minste dei første gongane til ein grunnleggjande endring.
I 1983, året før streiken til kolgruvarane - ein av dei mest harde industripolitiske stridane i den britiske historia - produserte Storbritannia 119 millionar tonn kol.