Medan kommunistregimane i verda fall, heldt Castro fram med å flyta eit raudt flagg rett på dørtroppane til den største fienden sin, USA. Han var ein splittande figur, og støttarane hans hylla han som ein kjempe for sosialismen, soldaten og politikaren som hadde gjeve Cuba tilbake til folket. Men han blei anklaget for å ha undertrykt opposisjonen med brutalitet og for å ha ført fram politikk som forkrøpla den kubanske økonomien. Fidel Alejandro Castro Ruz vart fødd den 13. august 1926, som den uekte sonen til ein rik bonde, Angel María Bautista Castro y Argiz, som hadde emigrert til Cuba frå Spania. Han var ein av dei største politikarane i Kuba, og han var ein av dei største politikarane i den cubanske regjeringa. Han var ein av dei største politikarane i Cuba. Castro var ein av dei som var med i ein plan om å styrta Rafael Trujillo, den høgre leiaren i Den dominikanske republikken, men forsøket vart mislykt etter at USA greip inn. I 1948 gifta han seg med Mirta Diaz-Balart, dotter til ein rik kubansk politikar. Etter at han hadde fullført studiet, starta han ei advokatpraksis, men det lukka han ikkje og han var kontinuerleg i gjeld. Han vart en politisk aktivist, og deltok i ei rekkje ofte voldelige demonstrasjonar. I 1952 lanserte Fulgencio Batista ein militærkupp som styrte regjeringa til den kubanske presidenten, Carlos PrÃo. Batistas politikk om tjemmere band med USA og undertrykkinga av sosialistiske organisasjonar var i strid med Castro sine fundamentale politiske truar. Etter at rettsutfordringar hadde mislyktast, skipa Castro ei organisasjon kalla The Movement, som arbeidde under jord i eit forsøk på å styrta Batista-regimet. Kuba hadde vorte ein tilflukt for playboy-rikar, og var styrt i stor grad av organiserte kriminelle syndikat. Prostitusjon, gambling og narkotikahandel var endemisk. I juli 1953 planla Castro eit angrep på Moncada-armebarakken nær Santiago for å ta våpen til bruk i eit væpnet opprør. Angrepet mislykkast og mange revolusjonærar vart drepne eller fanga. Castro var ein av mange fangar som vart stilt for retten i september 1953. Castro brukte retten sin til å avsløra grovskapene som var gjort av hæren, og det løyste fram ei meir profil, særleg blant utlendingar som hadde lov til å delta i høyringa. Han vart dømt til 15 år i fengsel. I dette tilfellet vart han lauslaust i ein almenn amnesti i mai 1955 etter å ha slite 19 månader i relativt komfortable omstende. I november 1956 vende Castro tilbake til Cuba med 81 væpna følgjarar ombord på ein lekkjande kabinkreuzer som var utformad for å ta berre 12 menneske. Partet tok tilflukt i Sierra Maestra-fjellene. Frå denne basen lanserte Castro ein to-årig geriljakampanje mot regimet i Havana. Hundravis av Batistas tidlegare støttemenn vart avretta etter rettssaker som mange utlendske observatørar rekna som mindre enn rettferdige. Castro svara med å insistera på at "revolutionær rettferd ikkje er basert på lovlege forskrifter, men på moralske sanningar". Den nye kubaanske regjeringa lova å gje jorda tilbake til folket og forsvare rettane til dei fattige. Men regjeringa påleggde raskt eit ein-parti-system. Hundravis av menneske vart sende til fengsel og arbeidsleirer som politiske fangar. Tusenvis av kubanske, hovudsakleg av middelklassen, flykta til eksil. Castro insisterte på at ideologin hans først og fremst var kubansk. "Det finst ikkje kommunisme eller marxisme, men representativt demokrati og sosial rettferd i ein velplanlagd økonomi", sa han på den tida. I 1960 nasjonaliserte Fidel Castro alle amerikanske forretningsdrifta på øya. Castro hevda at han vart driven inn i armane til Sovjetunionen og leiaren hennar, Nikita Khrushchev, sjølv om nokre kommentatorar seier at han kom inn i omfavningen til Sovjetunionen frivillig. Fidel Castro hadde blødt neven til ei supermakt, og dei ville aldri tilgje han. Eit år seinare oppdaga amerikanske rekognoseringsfly sovjetiske raketter på veg til ein atomkrig i Cuba. "Ein serie av offensive rakett-anlegg er no i forbereding på den fangelege øya. Supermaktene stod auga mot auga, men det var president Khrushchev som blinkte først, og drog raketa sine ut av Cuba i bytte for at USA trekte tilbake våpen frå Tyrkia. Fidel Castro hadde likevel vorte USAs fiende nummer eitt. CIA freista å myrde han, mest berykt med Operation Mongoose. Sovjetunionen gjalda til Cuba. Det kjøpte hovudparten av sukkerskolen på øya og i retur krympa skipene sine inn i Havana-hamna, og medførte desperat trengde varer for å slå den amerikanske handelsembargoen. Trass i at han var avhengig av hjelp frå Sovjet, sette Castro Cuba til hovud for den nyoppvakne Non-Aligned-rørsla. Det var epoken til Mikhail Gorbachev, glasnost og perestroika, og det viste seg å vera katastrofale for Castros revolusjon. Moskva trekte effektivt plugg på den kubanske økonomien ved å nekta seg sukkeret. Aldri under den amerikanske embargoen og med den sovjetiske livlinjen avskoren, var kroniske mangel og tomme hyllar uunngåelege i Cuba. Temperatura vart kortere ettersom køene til mat vart lengre. I midten av 1990-talet hadde mange kubane fått nok. Om tidlegare bølger av eksil hadde vore så mykje om politikk som økonomi, tok tusenvis av dei seg no til havet i ein vanleg eksodus til Florida og drømmen om eit betre liv. Mange drukna, men det var ein knusande val av mistillit til Castro. Likevel hadde Cuba oppført nokre imponerande nasjonale framgangar. God medisinsk omsorg var fritt tilgjengelig for alle, og barnedødelegheita i Cuba var i høge grad samanlikna med dei mest avanserte samfunn på jorda. I 1998 kom det eit banebrytande besøk av pave Johannes Paul II, noko som hadde vore umotimeleg fem år tidlegare. Paven på den tida fordømde Cuba for brotsverk mot menneskerettene, og gjorde Castro til skamme for mediene i verda. Fidel Castro hadde skapt sitt eige unike merke av karibisk kommunisme som han i dei siste åra var tvungen til å tilpasse seg, og langsomt innførte nokre frie markedsreformer for å redde revolusjonen sin. 31. juli 2006, berre dagar før han fylte 80 år, overførte Castro makten til Raul etter å ha vorte operert med eit nødoperasjon. Hensta hans heldt fram med å forverra seg. Tidleg i 2008 kunngjorde Castro at han ikkje ville akseptera posisjonane som president og øverstkommandant på neste samtale i nasjonalforsamlingen. I eit brev publisert i ei offisiell kommunistisk avis, vart han sitert som å ha sagt: "Det ville svika samvitet mitt å ta ansvar for eit ansvar som krev mobilitet og total hengivenhet, som eg ikkje er i fysisk stand til å tilby". Han trekte seg stort sett tilbake frå det offentlege livet, og skreiv artiklar som vart publisert i statlege medier under tittelen Reflections of Comrade Fidel. Han kom fram igjen i juli 2010, og gjorde det første offentlege framståendet sitt sidan han vart sjuk, og hilsa på arbeidarar og gav eit tv-intervju der han diskuterte spenningen mellom USA og Iran og Nord-Korea. Då han vart spurt om Castro kunne koma inn i regjeringa att, sa kulturminister Abel Prieto til BBC: "Eg trur han alltid har vore i det politiske livet på Cuba, men han er ikkje i regjeringa. Han har vore svært forsiktig med det. Den store kampen hans er internasjonale saker". Med president Obama sin kunngjorting i desember 2014 om at han ville avslutta handels- og andre sanksjonar frå USA, byrja ei avtensmelting av det som hadde vore eit halvt århundre med fiendtlege samband mellom dei to landa. Castro hilsa godt på denne handlinga og sa at det var "ein positiv handling for å skapa fred i regionen", men at han mistrute den amerikanske regjeringa. Mens mange kubane utan tvil avskyte Castro, var det andre som verkeleg elska han. Dei såg han som ein David som kunne stå opp mot Goliat i Amerika, som med suksess spytte i "Yanqui" auget. For dei var Castro Cuba og Cuba Castro.
Fidel Castro styrte Cuba som ein ein-parti-stat i nesten eit halvt århundre.