Media-spelingsfunksjonen er ikkje støtta på denne enheten Ei kjensle som alle profesjonelle fotballspillere har når dei tenkjer på førsesong er ren redsle - sjølv om dei er brunne på ein strand langt borte frå eit svette britisk treningsstudio eller eit åpent område. Kor vanskeleg kan det vera? Er dei berre overbetalte klager eller er dei idrettsutøvar som blir presste til det absolutte grensen? For å finne ut av det, gjorde ein idiot frå BBC Sport (meg) den same testen mange fotballspillarar over heile landet gjer for å sjå om dei er fit. Eg er ein 24 år gamal, av og til løpar, og eg er ein uvitande syklist, og eg er ein mislykka miedballar. Eg er ein veldig svak fyr, med høgt mål for kjøttvingar, sjokolade, og møllefritt doughnuts. Med frykt reiste eg til University of Essex ein av dei varmaste ukane i årtusen for å ta ein test "til det punktet du er utmattet" saman med spelare frå League One-laget Colchester United. "Spelaarane liker det ikkje fordi dei ikkje vil bli teke ut av komfortsonen sin", sa sportsvitskaparen Stefano Russo. "Men for oss får vi sjå målingar av laktat i blodet som vi kan samanlikna med slutten av sesongen for å sjå kva dei er i stand til og kva dei har gjort. "Vi måler òg maksimale hjertespenningar så vi kan overvåka treninga deira og sjå om treningsbelastning ikkje presserer dei for hardt". Russo snakka om blodlaktat - men kva er det og kvifor er det viktig å testa? "I løpet av trening blir mjølkesyre brutt ned til laktat og ein hydrogenjon", forklarte Chris McManus frå University of Essex. "Det er dette laktatet som samlast seg i blodet og reflekterer intensiteten av treninga når den er fullført. "Veltrente idrettsutøvar kan halda på med ei lavere mengd laktat under trening med høgare intensitet". Hvis du er lidenskap av smerte, kan du prøva å få det til. Start løymålen med omtrent ni kilometer i timen og økte den kvart tre minuttar, med ein pause på 45 sekund mellom dei. Du treng òg nokon som skal ta blodprøve i løpet av den korte perioden då du kan suga i deg oksygen. For fotballarane og meg, likevel: "Vi startar med 11 km i timen, og dei held vanlegvis opp til 18-19 km i timen", sa McManus. "Vi kunne nok hoppa på løymåle og springe 20 km/t i eit par minuttar, men desse typane startar på 11 og tre minuttar går det oppover med cirka 1,5 km/t". Lydt fantastisk, eller kva? Så fantastisk at det var det einaste eg - og dei andre spelarane - kunne gjera den dagen. Som forberedelse hadde eg truleg konsumert heile kroppen min i vatn før ettermiddags-testen for å unngå uttøming, så det var ei letting for meg at eg etter ei lang reise vart beinen om å gje meg eit urinstand nesten som eg gjekk innom døra. Seinare såg eg på korleis nokre av spelarane blei sett på provet - særleg Dan Holman, ein mann berre åtte månader eldre enn meg, så det var ei god samanlikna for å sjå korleis eg passade. Eg vart ikkje hjelpt av frykta av det faktum at desse spelarane, som var i toppform, kom av løyseplassen fullstendig utan andedøme og ukontrollert dryppa av svette. "Svårt - eg veit ikkje om det er det rette ordet", sa høyrebak Richard Brindley etter å ha fullført testen. "Den einaste reelle måten å komme seg gjennom ein løyseplass som denne er å tenke på belønningane. Det er dette førsesongen handlar om". Så var det min tur. Eg kunne ikkje unngå å tenke at bak den framifrå, oppmuntrande fronta forskarane la på, trudde dei dette skulle ende dårleg for meg. Eg gjorde ein tre minuttar lang oppvarming med ein fart som alle andre startar testen med, før eg vart kastad inn i den med 11 km/t. Eg lo og spelte med dei rundt meg. Men sakte men sikkert slutta skämt når beina mine byrja å brenna. Ikkje ein fan som blåste kaldt luft inn i andletet mitt kunne kjøle meg ned. Sjå og løy har endra seg drastisk -- frå ein opprett, samla startposisjon til ein bøygd, svettfått hår som flappar rundt. Eg var ikkje så fin. Til slutt, etter 16 minuttar og 30 sekunder, kunne eg sjå noko snurre i magen min og det slutta med ein gong, og forskarinnan mi Kelly måtte strekke ut handa for å stoppe meg. Alt gjorde vondt. Det er ikkje anna måte å skildra det på. Eg kunne ikkje stå rett, eg følte meg svimmel og måtte leggja meg ned på golvet med beina på ein stol. Så flott og hjelpsom som fotografaren min John var, var det ei utfordring å ha objektivet mitt i andletet mitt etterpå, og be meg om å seie nokre ord om korleis eg følte meg. Heldigvis hadde eg ikkje energi til å klage. Eg var den siste som gjorde testen, og det var litt seinare, men forskarane sa at dei måtte vere verande der til eg kom til å avslutte, i tilfelle eg hadde ein einaste samanheng, fordi "det skjer av og til". Heldigvis skjedde ingenting, og eg gjekk til den lokale supermarkedet og øydebrakte heile eit stykke tiger brød og nokre kokteilskjorter før eg køyrde bilen heim. Ein typisk fotballspiller kan ha AT på rundt 15-16 kmh, medan min hadde overgått AT ved den opphavlege startintensiteten på 11,5 kmh. Det såg ikkje bra ut for meg frå start. Dessutan var hjertespenningen min 84% av det forventade maksimala mitt på 196 slag per minuttet, medan Holman hadde 75%. Ved slutten av testen hadde hjertespenningen min overgått 200 slag per minuttet like før eg drog ut. Det siste eg sa var at fotballspilleren klarte å springe fire minuttar til i løpet av den siste testet, og dermed hadde han ein toppfart på over 18 km/t. Min toppfart var 16 km/t. Eg er ganske stolt av det, men når du tenkjer på kor raskt vi kom, så hadde han gått langt lenger enn eg, og eg såg mykje dårlegare ut enn han gjorde når han kom til slutt. Men, for å vera ærleg, var eg berre glad for å komme over det.
Eg svette mykje, og eg freista å puste, og middagen gjekk om meg, og eg tenkte: Kvifor er eg frivillig for dette?