Det er ein stor skilnad mellom det som skjedde i 1987 då fire nye sorte og etniske medlemmar av parlamentet - alle arbeidarar - kom inn i parlamentet, og det er eit symbolsk og mektig øyeblikk for mange som har sett det. Paul Boateng hadde den mest vellykkede ministerkarrieren, og fekk til slutt ein stilling i regjeringa som sjefssekretær for finansdepartementet. Mykje av kommentaren fokuserte på at han var den første svarte ministeren i regjeringa, og nokre spekulerte på at han kunne stiga til toppen. Det var ikkje til å bli. Han sit no i Lords-huset. Keith Vaz steig opp til å bli den første asiatiske ministeren i underhuset i 1999. Diane Abbott har ei stor politisk og mediaprofil, men har vore på bakbenkene, som Bernie Grant, før han døydde før tida. Tories hadde ikkje noko reelt representasjon når det gjeld svarte og minoritets-etniske parlamentarararar. Det var ei langvarig mistanke om at meirilytten av veljarane frå desse samfunn ikkje likte konservative. Det var ein skadeleg offentleg klander då ein svart kandidat, John Taylor, vart valt til å kjempa mot Cheltenham i 1992. Det var motstand frå den lokale foreningen og kampanjen sjølv var skjemma av rasistiske jibes. Taylor tapte. Det var Blair-Brown-åra som endra landskapet på ministernivå. Den britiske parlamentarikaren David Lammy var ein av dei tidlege stjerne. Han steig raskt opp og, etter å ha vorte vald i 27 år, vart han straks tyngd ned av merket "den neste svarte statsministeren i Storbritannia". Han var ikkje i stand til å fortsette, men han har gjenoppfunne seg som ein vokal backbencher og er i blandingen for å bli Labour-val til borgmester i London. Baroness Scotland, den første etniske minoritetsadvokaten, var ein annan framtredande utnemning. Då David Cameron kom til makta i 2010, fekk han inn Baroness Sayeeda Warsi. Ho var den første muslimske kvinnelege ministeren. Stjernen hennar brann lys for ei kort tid, men ho er ikkje lenger i regjeringa. I staden har ho skåret seg ei rolle som ein kritisk røyst, særleg i samband med det muslimske samfunnet. Liberaldemokratane, som no er ein knust kraft i Westminster, hadde ikkje ein einaste ikkje-kvit parlamentarikar i parlamentet 2010-15. Vikt og snur i det politiske livet gjer forhøgingar vanskelege. Priti Patel i sysselsettingsporteføljen er ein annan risande stjerne - ho vart den første kvinnelege ministeren av indisk opphav i fjor. Javid og Patel hadde ein gong vore den sjeldne rasen - minoritets-etniske Westminster-politikarar med høgre vinge. Ikkje lenger. Patels truer om velferdsreform tiltrekker seg meir interesse enn hennar etnisitet. På arbeidstakarsida vart Chuka Ummuna sett av mange som den fremste kandidaten til å vera den nye arbeidstakarleiaren - til han trekte seg frå løpet. Han kom inn i parlamentet for berre fem år sidan, men er allereie ein høgt representant for Arbeiderpartiet og ein fast TV-anleggar. Sadiq Khan er eit anna døme på ein stor og innflytande politikar i Westminster, som har erfaring med å skygge ministerar, og som no håpar å løysa som borgmester i London.
David Cameron sa i eit tal i november i fjor at han ville ha ein statsminister som var frå eit etnisk mindretal for å bevise at "britarar av alle bakgrunnar kan oppnå det".