Dartmouth College-teamet oppdaga kommunikasjonssystemet til insektane og studerte reaksjonane til songene til hanne. Dei seier at ropet kan ha utvikla seg frå hanne som etterlikna seg jagdbat og skremmende kvinner. Leiderforskar Prof. Hannah ter Hofstede undersøkte denne uvanlege insektduetten etter at ein kollega presenterte nokre opptak av særleg høgtfrekvente sjirrar frå insektene. "Det slo meg som svært rart at desse krikkane brukte så høge frekvensar til paring", sa vitskapsmennene. Andre krikkarever unngå lyd på desse frekvensane, som er liknande lydene som flaugster gjer når dei navigerer og jakter. Prof. Hof terstede brukte avspelteeksperiment - som spela songar frå hanar gjennom høyttalere - for å testa reaksjonen til den høge, flaugster-liknande sjirran frå hunne. "Eg venta at honene skulle gå til høyttaleren, for dette er den vanlege oppførsla for honekrikkar, men dei gjorde ikkje dette - [dei gjorde i staden] ei liten rørsle etter kvar mannleg kall", forklarte ho. "Fra mange observasjonar av både menn og kvinner saman, la eg merke til at det alltid var hanen som gjekk til honekrikkaren når ho produserte desse vibrasjonar". Ein vidare studie avslørte at hanekrikkaren òg utløste aktivitet i ei nervecelle som er kjend for å utløysa flyktsbeteende hos krikkjar. Dette, saman med nøye sporing av det evolusjonære treet til kriket, førte professor ter Hofstede og kollega hennar til å konkludera med at det som no er ein paringssang og dansrutin oppsto av eit "spring" med reflex. Dette, seier vitskapsmennene, er eit døme på " korleis kommunikasjonssystem kan endra seg over evolusjonstid. "Og at sjølv noko så usannsynleg som ein reflexrespons på ein rovdretar kan vera opphavet til eit nytt kommunikasjonssignal".
Vitskapsmenn har funne ut at det kan vera eit snildt sätt å "sjå" ut dei som vil bli ektepar, og få dei til å avsløre kvar dei er.