Det var brutale, umenneskelege regimer leidd av menn som hadde eit kjendomsrikt rykte for vald og undertrykking av opposisjon - Augusto Pinochet i Chile, Alfredo Stroessner i Paraguay, Jorge Rafael Videla i Argentina og så vidare. Ein av dei største suksesshistoriane i regionen, i løpet av dei tre eller fire ti åra som følgde, var korleis dei fleste av desse diktaturane blei driven ut - vanlegvis av den overveldande kraften til fredeleg, folkeleg trykk - og vart erstatta med folkeleg folkeleg regjering. Det er ein generell konsensus mellom observatørar, politikarar og det latinoamerikanske folket at demokratiet er her for å bli. Det er absolutt slik i Brasil, eit land som har vokst til å vera ein av dei ti største økonomiane i verda, der energiske politiske debatter er den daglige normen og der, sidan det sivile styret blei gjenoppretta i 1985, har hæren utan tvil fått sin plass i kasernane. Men mange kallar det å ha styrt den første kvinnelege leiaren til landet eit kupp, sjølv om det er ein kupp utført av politikarar og ikkje av generalar. Det er visslegvis slik Dilma Rousseff sjølv ser det etter at ei avstemming i senatet førte til at ho blei avsett på grunn av skuldingar for å ha manipulert med statsregnskapen for å skjule omfanget av budsjettunderskuddet. For Rousseff var denne erfaringa ikkje så fysisk smertefull som dei torturane og misbrukane ho lidde som fange under det tidlege diktaturet, men ho hadde like sterk ei kjensle av urettferdighet og maktmisbruk. Ho har på mange gonger skildra prosessen som ein komplott frå dei politiske motstandarane hennar for å tvinga henne til å gå av, og erstatta ein venstrester, sosialistisk regjering med eit høgre- og markedsvennleg alternativ. Med andre ord, sa Rousseff og dei som støttar henne, at det òg var eit kupp. Men om ordet "kupp" skildrar eit plutseleg og ulovleg maktovertak, så er det kanskje ikkje det som skjedde i Brasil. Tiltrekning av Dilma Rousseff var ein langtrekkjande rettssak, oversett av høgste domstolen i landet. Impeachment er ein bestemming i den brasilianske grunnloven, som det er i mange andre demokratiar. Dilma Rousseff har aldri vorte formelt beskyldd for korrupsjon eller sjølvriking, i motsetning til mange av dei som har sett seg for å dømme henne i den brasilianske kongressen i dei siste urolege vekene og månadene. Fleire høge politikarar, inkludert medlemmer av Arbeidarpartiet til Rousseff, har vorte lokka i skandalen. Ein allment vert trudd at det som er hovudtrekkjande for den velstående politiske eliten i Brasil er å finna ein måte å stengje eller forsterke korrupsjonsutforskinga på før den går lenger. Fernando Gabeira, ein venstresenator som no kommenterer den brasilianske politikken, seier at det som har skjedd er "gud for Brasil". "Reglene vart følgde, konstitusjonen vart sett i bruk, og det tyder at demokratiet i Brasil vil bli sterkare enn før". Andre, inkludert Gleisi Hoffman, som var ein minister i den siste regjeringa til Rousseff, er uenige. Det største feilverket til Dilma Rousseff, og kanskje den eigentlege grunnen til at ho vart impeached, var at ho ikkje ville eller kunne gjera dei avtale og alliansane som var naudsynt for å få ei effektiv regjering i det splittrade flerpartiet i Brasil. Brasilianarar er urolege for at mange av dei vinninga dei første ti åra under Arbeidarpartiet kunne gå tapt under hennar leiarskap, i sterk kontrast til dei mange åra då oljen var så høg og prisen på olje var så høg, og som førdøra hennar, Lula da Silva, var mer karismatisk, politisk kløkk, men kanskje mindre skrupuløs. I staden for den som kom til å erstatta Rousseff, Michel Temer, som var den tidlege representanten, har Brasil no ein president som er av høgre- og mellomhøyre-trekk, og som har lova å verna dei folkelege sosialprogrammene som kom iverksett av regjeringa til Rousseff og Lula. Men Temer, som lovar å få landet tilbake på ruten, vil også kutta i statsbudsjettet og endre prioriteringane. Det brasilianske demokratiska har vorte skadet og smurt i mange øyne av det som skjedde i Brasilia.
På 1970-talet, då eg for første gong vart bosatt i Latin-Amerika og for første gong vart eg fascinert av denne regionen, som for alltid har vore her, så alle land her i verda var styrt av militær diktatur.