Det har vore ei dramatisk politisk endring i landet. Meir demokrati har ikkje ført til større respekt for menneskerettane til dei statslause rohingya. Men danninga av ein rådgivande kommisjon for Rakhine-staten er eit sjeldent glimt av von. For første gong søkjer den burmesiske regjeringa internasjonal kompetanse for å prøve å løysa eit av dei mest komplekse problemane i landet. Det er eit betydeleg skifte. I åra har det offisielle burmesiske mantraet vore at "ingen utlending kan forstå problemane i Rakhine". No har Kofi Annan, som var generalsekretæren for FN, fått oppgåva til å ta eit nytt blikk på problemet som leiar av ei ni-medlems kommisjon. Rapporten hans kan leggjast til i et fjell av papir som er skrive om Rakhine og Rohingya, eller det kan vera ein omlegging av situasjonen. Kan nokon hjelpe Rohingya? Rohingya-migrantkrisen på 90 sekunder Dei "forlatne" folkene i Myanmar-valget Aung San Suu Kyi kor er du? Så kva gjer Aung San Suu Kyi? I september skal Suu Kyi reise til USA for å sjå FN-forsamlinga og snakke med president Obama. Nobelprisvinnaren var utan tvil i ferd med å gjere seg klar for vanskelege spørsmål om kvifor ho ikkje gjorde meir for å hjelpa den muslimske minoriteten i Myanmar, og i særdeleshet dei 800.000 eller så, som er rohingya. Med å skipa denne kommisjonen, viser Suu Kyi at ho er åpen for nye idéar, og at ho ikkje har alle svarene. Kofi Annan er kanskje 78 år gamal, men som ein kunne venta seg av ein tidlegare FN-generalsekretær, er han ein sjølvstendig mann. Den endelige rapporten, som skal leverast i slutten av august 2017, vil sannsynlegvis innehella forslag som mange burmarar anser som ubehagelege. I det nåvarande politiske klimaet i Myanmar er det vanskeleg for Suu Kyi å få desse ideane til bordet. Ho ville vorte angreidd, ikkje berre av hardlinje buddhistar, men mange i sitt eige parti. Så Kofi Annan og rapporten hans kunne ha vore den "Trojanske hesten" som førte med seg desse ideane inn i den nasjonale debatten. Det er sjølvsagt mange som er i tvil. Animositeten mellom dei har byggt seg opp i tiår, med mange i den buddhistiske meiriluta som ser på Rohingya som illegale innvandrarar frå over grensa i Bangladesh. Etter valden i 2012 vart over 100.000 Rohingya tvinga til å forlate heimane sine og til å gå til leire. I åra som følgde har det ikkje vore noko reelt forsøk på å hjelpa dei til å vende tilbake. Rakhine har vorte stadig mer segregert, med nokre som samanliknar det med apartheid i Sør-Afrika. Ting har vorte rolegare, men det har vore lite forsoning. Uansett kva kommisjonen konkluderer med, vil eit slag for å gje rohingya meir rettar vera svært kontroversielt, ikkje berre i Rakhine-staten, men i heile landet. Vokalske delar av det buddhistiske samfunnet er åpenbart fiendtlege mot internasjonale hjelpemiddelorgan og FN. Dei vil ikkje velkomna Kofi Annan sin team, utan tvil forventing til den typen anbefalingar han kan gje. Å gjennomføre ei "løysing" vil vera endå vanskelegare. Men danninga av denne rådgivande kommisjonen er noko nytt. Men det er den fyrste positive meldinga Rohingyaane har fått på ei lange tid.
Det har ikkje vore mykje godt for Rohingya-muslimane i Myanmar dei siste fire åra.