Manchester City stig frå femste til tredje etter ein 2-1 seier over Swansea City, med Liverpool som fall ein plass til femte etter eit 2-0 nederlag mot Hull City og Manchester United som er på sjette plass etter ein 3-0 seier mot Leicester City. Andre stader var det seire for Sunderland bort til Crystal Palace, Everton mot Bournemouth, West Ham i Southampton, Watford mot Burnley og West Brom på heime mot Stoke City. Velg din elleve frå lista vår og del med venene dine. Er du samd i mi lag til viken, eller vil du velje eit anna lag? Kvifor vel ikkje du ditt eige lag til viken frå ein kort liste utvalt av BBC Sports-journalister og del det med venene dine? Alt det som er vrøvl om at Chelsea gav Arsenal tittelen då dei selde Petr Cech til motstandarane sine, kan ikkje ha vore lenger enn sant. Ein fantastisk tip over baren frå ein Gabriel-header i første halvlek og ein strålende frelse frå ein Danny Welbeck-innsats i den andre gjorde det absolutt klart at Blues, og Courtois i særdeleshet, var fast beslutte å slå Premier League-døren på fingrane til Arsenal. Courtois har berre motteke sju liga-mål på heime heile sesongen medan Arsenal ser ut til å gje bort mål som om dei går ut av mode. Chelsea har styrkt utfordringa sin ved å ta eit poeng på Liverpool og alt på løpet av fire dagar. Det er ein del grunner til at West Ham har kome tilbake, ikkje minst fordi dei er så heldige at dei kan spela borte frå den forferdelige plassen dei kallar heime. Andy Carroll har vore stor i lagdskapen min sidan han kom tilbake, men han har ikkje gjort det til Veken på grunn av dei beste framførslane hans andre stader, og den alltid til stede Michail Antonio. Denne unge mannen har hatt ein svært imponerande sesong, og han har fått eit internasjonalt kall. Manager Slaven Bilic har òg mått lita på Mark Noble, Winston Reid og Cheikhou Kouyate for å få dei ut av den farlege tida for Hammers. Dei vann seg på Southampton, og det var ein god seier, men det var ein seier for dei som gjekk 1-0 tidleg i kampen. Ein manager kan ikkje sette ein pris på ein spelare som er tilgjengeleg i kvar uke, og Antonio er ein av dei. Ein av fordelene med å vera ein utlending er at Marco Silva sannsynligvis vil ha eit sunt nettverk av internasjonale speidarar som kan plyndra transfervinduet i januar. Nokre har kritisert utnemninga av Silva, og hevda at han ikkje hadde førleggjord kompetanse til å leia Premier League. Prestasjonen hans til no tyder på noko anna. Samstundes er Liverpool sine sesongar over, og det gjer meg nysgjerrig på kommentarane til Jurgen Klopp om at spelarane hans treng å "vakna opp". Eg veit ikkje om Klopp er ansvarleg for overføringar, men han er viss for å velja laget. Han har kontinuerleg nekta å fiksa ein utilstrekkjande forsvar [hvis han hadde gjort det, var tittelen der for å ta] og hadde ikkje kjensle for kor seriøst lag i dette landet tek FA Cupen. Og han har det dulle å fortelje spelarane sine at dei skal vekja seg. Eg tenkte at det var for tidleg å kasta Alan Pardew og det var litt tidleg å ta inn Sam Alladyce. Det Big Sam hadde gått gjennom under avreisa til England ville ha slått tillit til nokon og det hadde vore kloke å gje han litt meir tid til å rehabilitera. Eg lurer på om den tidlege Bolton-, Newcastle- og Blackburn-manageren har mist noko av motet. Det faktum at det var venstre wingbacken som reagerte raskast på den løyse ballen og bulldoza Hector Bellerin for å få den, seier like mykje om manager Antonio Conte som det gjer med laget hans - Chelsea er hungrige og skånseløse. Eg har ein enorm respekt for Wenger og det han har oppnådd, men når du byrjar å trilla med managerar og pressa embetsmenn, må du verkeleg tenke på om det er sunt å bryta med yrket. Eg kjenner òg uro blant fansen, og det ville vore synd om Wenger blei tvungen ut i staden for å få ein verdig avgang. Å sjå denne spelaren i full flukt med ballen ved føtene er eit syn. Sidan den store Laurie Cunningham har eg ikkje sett ein spelar som løper så raskt med ballen ved føtene som han gjer utan. Mkhitaryan slår så godt i løypa og med full fart - det er eit vakkert attribut og eg vil ikkje bli sliten av å sjå det. Denne kampen handla ikkje om hevn - det handla om noko langt viktigare enn det. Det handla om å få Arsenal ut av tittelsporet, og det er nettopp det Chelsea gjorde. Dei var i Anfield fire dagar før og gjorde det klart for Klopp at du treng meir enn eit fortryksfullt smil og ein pressande match for å vinne Premier League-tittelen. Du treng ein N'Golo Kante i midten og to sentralforsvararar som kan verne. Mot Liverpool var det David Luiz som fekk hylla, men det var dei kontinuerlege interceptene til Kante som førte til skade. Og så var det mot Arsenal. Denne'stille kraften' blir raskt min sesongspiller. Han kan ikkje ha dyktigheita til Eden Hazard eller det eksplosieve spelet til Alexis Sanchez, men det han har er ein vinnarmentalitet. Franskmannen ser ut til å bli den første spelaren som vann Premier League-tittelen med to ulike lag på rad. Eg trur det i seg sjølv fortjener særleg ros. Skulle Juan Mata ha blitt utskrive? Sannsynlegvis. Det faktum at han ikkje hadde meir å gjera med det å vera Mata enn Granit Xhaka frå Arsenal, som for eksempel vart utskrive for ein svært liknande handling. Å seia at omdøme ikkje spelar noko rolle, er skit. Sjølvsagt spelar dei. Men skilnaden mellom Mata og Xhaka var at ingen vart skadd. Hadde Mata påført skade, hadde det gjeve ein annan dynamikk for domaren. Resultatet var at Uniteds midtbanemestro saman med medverkaren sin Mkhitaryan heldt på å ta Leicester i stykker. Eg har sagt tidlegare i denne rubrikken at Leicester spelar med eld. Å ikkje ta Premier League seriøst, eller verre, tillata det å spela andre violin til Champions League, er eit svik mot fansen. Leicester har endå tid til å slutte å drømme om europeisk ære og sikre seg statusen i den beste ligaen i verda. Ingenting burde tru det. David Moyes er ein veldig heldig mann som har Jermain Defoe som leiar anfallet. Eg kan tenke på seks Premier League-klubbar som ville ha tjenestene hans. Trusselen om overføringa er borte for no, og like godt fordi Black Cats har ein monumental nedgangskamp i hendene. Faktisk kjem dei ikkje mykje større enn mot Crystal Palace, men likevel øydelagde Sunderland dei. Å ha 4-0 til føring i halvtid må ha vore ein herleg kjensle for Defoe, som tok målene sine med den vanlege dyktigheten. Defoe er livlinjen til Sunderland i Premier League. Det er ganske imponerande når ein striker tek hat-trick, men det er noko heilt anna når han tek fire mål i ein toppklasse kamp. Eg må seie at då eg såg korleis Romelu Lukaku gravla den fyrste fortiden sin, ein strandet Artur Boruc, tenkte eg: 'Han likte det i dag.' Det som førtok dette striden var ein av dei beste av dei alle. Everton har hatt nokre flotte angripar gjennom åra: Joe Royle, Andy Gray, Graeme Sharp og no Lukaku, som det ser ut til, er i ferd med å bli med i bandet av ikoniske namn. Det einaste problemet for Lukaku er at han faktisk vann troféar medan han spelte for Toffees. Å skora mål er det vanskelegaste å gjera i fotball, men å vinna troféar er det som kjennetegner karriere og det må vere det neste elementet på dagsordenen til angriparen. Eg lovde meg sjølv at eg ikkje skulle nevna ord som mirakel og forløsning når eg snakka om Gabriel Jesus, men det er ekstremt vanskeleg når desse orda er noko relevant. Det faktum at Manchester City vann over Swansea var ganske tilfeldig. Den unge brasilianen hadde absolutt store sko å fylle i ettersom han hadde erstatta Sergio Aguero i startlinjen til City. Eg veit ikkje kva som skjer på City, men det ser ikkje ut til å vera ein lykkelig leir for meg. Når Pep Guardiola held fram med å spille med lagforma, [som er hans prerogativ], og la den beste framføraren hans ut av laget og erstatter han med Kevin de Bruyne [som såg langt frå lykkelig], så byrjar du å stille spørsmålstegn til motivet hans.
Chelsea vann 3-1 over Arsenal og held seg ni poeng klar på toppen av Premier League, medan Tottenham held seg på andreplassen etter ein 1-0 seier på heime mot Middlesbrough.