Då barnet får det første pustet er mange av dei viktigaste nerveveiene funne, og nokre av dei vil bidra til å avgjera korleis barnet tenkjer eller ser på verda, og kan ha ein rolle i utviklinga av autisme, sier vitskapsmenn. Forskarar ved Guy's og St Thomas' Hospital, King's College i London, Imperial College og Oxford University har som mål å laga eit dynamisk tråddrage diagram over korleis hjernen veks, med ein detaljert utvikling som dei seier ikkje har vore mulig før i dag. Dei vonar at ved å kartlegge ferda til nervebund i dei siste tre månadene av graviditeten, vil lækar kunne forstå meir om korleis dei kan hjelpa i situasjonar der denne prosessen går galt. Professor David Edwards, direktør for Center for the Developing Brain, som leier forskinga, seier: "Det finst eit forferdeleg tal born i samfunnet vårt som veks opp med problemer på grunn av ting som skjer med dei i fødelsen eller like før. "Det er svært viktig å kunne skanna born før dei blir fødd, fordi vi kan få ein tyding på ein tid då det skjer store endringar i hjernen, og det er ein tid då det som kan gå galt, verkeleg synest å gå galt". Studiet - kjent som Developing Human Connectome Project - håpar å sjå på meir enn 1500 born, og studere mange aspekter av den nevrologiske utviklinga deira. Ved å undersøka hjernene til born medan dei framleis veks i livmoren, og til born som er fødd for tidleg og på full tid, vil vitskapsmennene freiste å definere utgangspunktet for normal utvikling og undersøke korleis dette kan påvirkast av problem rundt fødselen. Og dei har tenkt å dela kartet sitt med det breiare forskingssamfunnet. Det sentrale i dette prosjektet er avanserte MRI-skanningsteknikkar som forskarane seier kan ta opp detaljer om den vaksande hjernen som har vore vanskeleg å få til no. Mens fosteret er i livmoren, er fosteret fritt til å hoppa i fosterkroppen, og denne konstante rørselen har heilt til no vore til hinder for klare bilete av hjernene som veks. Men forskarar ved Center for the Developing Brain har funne måtar å motverka effektane av desse rørslane, ved å bygge opp full tredimensjonale bilete medan fosteret er i bevegelse. Ved å setja MR-maskinen på neonatal intensivvård ved Evelina Children's Hospital i London er dei ein av dei få sentrane i verda som har ein skanner så nær dei som treng det mest, seier professor Edwards. Daniel Rueckert, professor i visuell informasjonbehandling ved Imperial College i London, som òg er involvert i forskinga, seier: "Vi prøver å sjå på hjernekonneksjonen på to måtar: For det første frå eit strukturelt perspektiv, for å finne ut kva for deler av hjernen som er knytte til andre delar. Men professor Partha Mitra, ein nevrovetenskapsmann ved Cold Spring Harbor Laboratory i delstaten New York, seier at vi må vere klar over begrensningane i den teknologien som vert brukt. "Det ville sjølvsagt vore ei veldig god ting å vita meir om kretsane i den utviklande menneskehjernen. "Men vi må ha i hug at dei avbildningsteknikkane vi har er indirekte - vi kan ikkje opna ein menneskehjernar og sjå på sambandet medan nokon lever, så vi er avhengige av desse ikkje-invasive metodene. Men det finst eit stort gap mellom dei virkelige kretsane i hjernen og kva bildene kan visa oss". Prof. Rueckert innrømmer at dette kartet vil gje eit "makro-nivå"-syn på den utviklande hjernen og ikkje vera det "endelege svaret". Men han pekar på tidlege resultat frå den vaksne versjonen av dette prosjektet - Human Connectome Project, som har sitt grunnlag i USA: "Det finst så mange bevis frå vaksneprosjektet at det finst betydelege endringar i hjernen som kan kartleggjast med den teknologien vi har no. Det vil vera utruleg nyttig å kunne gjera dette med ein hjerne som enno veks og utviklar seg - og kanskje gjev oss meir tid til å gripe inn når ting går galt".
Britiske vitskapsmenn har byrja på eit seks-åra-projekt for å kartlegge korleis nerveforbindingane utviklar seg i hjernen til ein baby, både i livmoren og etter fødselen.