Namnet vert uttrykt med kjærleik av nokre, med fiendtlighet av andre, men det kallar opp historie for alle. Historien om livet hans er i stor grad historia til vår tid: revolusjonære rørsler, den kalde krigen, Aust mot Vest, Nord mot Sør, kommunisme mot kapitalisme - bortsett frå at mesteparten av verda har gått forbi han. Fidel Castro har vore den same, eit symbol for revolusjonen, ein kommunist som har overlevd fallet av kommunismen. Før operasjonen tok han ut av offentleg syn i juli 2006, inspirerte han fylgjesveinane sine med slagord og fem timars tale. Fidel heldt fram med å vera ein av dei største politikarane i Latin-Amerika. Han var ein av dei største politikarane i den nordamerikanske republikken, og han var ein av dei største politikarane i den nordamerikanske republikken. Han sendte ikkje berre leger til utlandet, han sendte soldater til Angola og Etiopia for å støtte dei andre revolusjonære. Han var med i mange revolusjonære rørslingar på sitt eige kontinent. Men han blei dømt for å vere utålmodig, for å halde folket sitt fattige og for å nekte å sjå fordelene ved økonomisk liberalisering som kommunistane i Kina tok imot. Fidel Castro hindra folket sitt i å forlate øya, og han førte dei til å risikera livet sitt i båtar som ikkje hadde noko å gjera. I ein tid på tidlege år av Reagan-administrasjonen vart han beskyldd for å ha prøvd å ta over Sentral-Amerika for Sovjetunionen gjennom revolusjon. Washington såg på den tida ein veg som leid frå gerillastruppen i El Salvador gjennom Nicaragua til Cuba og heilt opp til dørene til Kreml. Den amerikanske embargoen mot Cuba har vorte brukt av begge sider - som ein politikk for å isolera Cuba og som ei unnskyldning for fattigdommen på øya av Fidel Castro. Den amerikanske presidenten Barack Obama og den yngre broren Raul, som etterfølgde Castro som president, kunngjorde ein opptøying av forholdet i 2015, men embargoen held fram. Han var ein stor figur på verdsscenen i dei 47 åra han hadde styrt Cuba - og på eit tidspunkt førte han USA og Sovjetunionen til grensen av kjernefysisk krig. Det var den kubanske rakettkrisen i 1962 som dreiv han til framtredande i verda. Før det hadde han berre vore ein glamourøs revolusjonær leiar. Han hadde styrt diktatoren Batista i ein klassisk geriljakrig og hadde slått av ein amerikansk-leiad invasjon av kubanske eksilane på Grisbukta i 1961. Men då Nikita Khrushchev med samtykke frå Fidel Castro bestemte seg for å plassera kjernefysiske raketter på Cuba, vart øyledøren ein dødstrekk. Det var berre den dyktige diplomatiet til Jack Kennedy (og til slutt Khrushchev) som reddte dagen, og Fidel sin eige øy frå øydelegging. Han spurde Castro om han hadde anbefalt at dei skulle brukast. Svaret var: "Ja, eg gjorde". "Og kva hadde skjedd med Cuba?" spurde McNamara. "Det hadde blitt øydelagt". Fidel Castro var ikkje ein del av diplomatiet som avslutta rakettkrisen. Men han kom ut av krisen bemerkelsesverdig styrkt. Kennedy lova at USA ikkje ville invadera Cuba, eit lovnad som har halde. CIA gjorde anstrengingar for å kvitta seg med bisarre komplottar som involverte mafia og gift. Dei kom til ingenting. Folket til president Castro tok store forsiktighetsaktiver for å verna han mot skade frå mat og drikke, som diplomatane som inviterte han til mottak i Havana skjøna. Han overlevde fiendane sine. Og kva som endar med Cuba etter han, vil namnet til Fidel halde fram i historia.
Han er kjend både etter utseendet sitt - skjegget og dei militære uniformane - og etter namnet sitt: Fidel.