Dei store politiske partia gjorde ikkje mykje av det under kampanjen. Både konservative og arbeidarar er i stor grad for, men dei grønne er svært kritiske. TTIP vart likevel adressert i manifestet. War on Want (som er imot planane) har samla fram posisjonane til partiene i spørsmålet. Utanfor den politiske arenaen er det nokre veldig sterke meiningar. Mange forretningsrøystar er begeistrande, men det er òg svært høgt motsetjende. Målet er å stifta økonomien til EU og USA ved å fjerna eller redusere hindringane for handel og utanlandsk investering. President Obama sa, då samtalene vart starta, at TTIP ville fremja "ny vekst og arbeidsplasser på begge sider av Atlanterhavet". Kritikar avviser denne påstanden - meir om det nedan. Ei studie av Centre for Economic Policy Research (CEPR) - som er gjort for Kommisjonen - vurderer at den potensielle geina for EU er opp til 119 milliarder euro per år og 95 milliarder euro i USA. For ei familie på fire som er 545 euro per år i EU og 655 euro i USA, ville løna vera høgare, med 0,5% i EU og litt under 0,4% i USA. CEPR har gjort ein meir spesifikk vurdering av fordelene for Storbritannia, som tyder på gevinster i den årlige nasjonale inntekta på opptil 10 milliarder pund. Ved å avskaffa nesten alle tarifar (toll som berre gjeld importerte varer) på handelen mellom USA og EU. Men tarifarne som er innført av USA og EU er i det meste relativt lave, sjølv om det finst nokre unntak i, til dømes, jordbruksprodukter og tekstilar. I særdeleshet meiner dei to at dei kan fremja handelen gjennom det dei kallar regelverkssamarbeid. Dette handlar om kostnadar for næringslivet. Å overholde forskriftene medfører kostnad. Eit firma som vil eksportera kan pågå meir kostnader for å oppfylle forskriftkravene i landet det seljer til. Ein av alternativane er å anerkjenne standardane til kvarandre. Det er under overveining for mange typar varer. Dei har òg tenkt å samarbeida meir om ny regulering. Den grunnideen er at ved å redusere kostnaden for eksport, ville TTIP oppmuntra til meir eksport. Om ein utanlandsk investor meinte at desse reglane var brutt, ville han ha tilgang til eit system som er kjent som investor state dispute settlement, eller ISDS. Dette er eit system av domstolar som kan gje kompensasjon til investoren om dei hadde tapt pengar som resultat av eit brot mot reglane i avtalen. Ein gruppe av 170 europeiske sivilsamfunnsorganisasjonar sa i ei uttale at det reguleringssamarbeid som er forventa i TTIP ville resultera i "nedoverskridande harmonisering". Det er òg uro for at TTIP kunne undergrava rettene til regjeringar til å regulere i offentleg interesse. Dei seier at det òg vil gje forretningsgruppar uproporsjonal innverknad over ny regulering, og difor, meiner dei, er det antidemokratisk. Jeronim Capaldo frå Tufts University i USA seier at studien til EU-kommisjonen gjer urealistiske antagingar om kor lett det ville vera for arbeidarar som mista jobben sin å finna ny. Han argumenterer for at Europa faktisk ville ha det dårlegare, med tanke på økonomisk aktivitet, lønn og statlege inntekter. Investeringar Det er òg spørsmål om om ein TTIP-avtale verkeleg ville stimulera til meir investering. ISDS har skapt mykje oppstand. Ein klage er at det vil motverka regjeringar frå å regulere i offentleg interesse. Olivier Hoedeman frå Corporate Europe Observatory, ein kampanjgruppe som har sitt sete i Brussel, sa at det ville fungere som ein "kjølefaktor" for regjeringar som kunne frykta at forretningsregulering kunne føre til langvarige rettsutfordringar og regningskostnader for kompensasjon. ISDS-arrangementer er vanlege i internasjonale investeringsavtaler. Men forsking av FNs kommisjon for handel og utvikling tyder på at investorar har gjort meir bruk av domstolssystemet dei siste åra. Det er ikkje blitt fullført i begge sakene. Det er særleg bekymring for britiske kampanjerar om den sannsynlege effekten av ISDS på den nasjonale helsestjenesta. Det er, meiner dei, ein fare for at om ei regjering vil omleggja alle ordninga om å avta ut tenester til private leverandørar, kan det risikera å bli saksøkt under ISDS. Dei europeiske og britiske representantane insisterer på at ISDS-bestemmingane til TTIP ikkje vil få den effekten, men mange kampanjerar trur det ikkje. Ein toppmøte for europeiske leiarar i desember kalla for ein allmennheter avtale innan slutten av 2015, men den europeiske handelskommisjonaren Cecilia Malmström har sagt at det kanskje er urealistisk. Det vil vera utfordrande, med tanke på den tekniske kompleksiteten og den sterke motstanden. Ministerane stemmer vanlegvis om handel med kva som blir kalla kvalifisert meisterral, men det kan vera einstemmighet som trengs - det er både eit rettsproblem og ein sak som er politisk. Avhengig av den juridiske naturen til den endelige avtalen, kan det òg vera naudsynt å få godkjenning frå alle EU-medlemsstata, og kommisjonær Malmström har sagt at det sannsynligvis vil vera naudsynt. Obama har ikkje vunne noko med å få Kongressen til å gje han den såkalla Trade Promotion Authority som ville gjort det vanskelegare for dei å ratifisere. Det er ein global handelsforhandling som kjempar i Vordshandelsorganisasjonen (WTO). Det er kjent som Doha-runden, fordi det er der den blei lansert i 2001. Det som verkeleg er vanskeleg er at det ikkje er blitt avtalt. Handelsfremdlegginga blir av og til kalla "the low-hanging fruit" av Doha-runden, men det tok likevel 12 år å plukke. Frustrasjon over den langsomme gongen har ført til at mange land har søkt etter bilaterale og regionale avtal. Det andre eksempelet er Trans Pacific Partnership (TPP), som involver 11 land, inkludert USA og Japan (men ikkje Kina).
Det er eit stort emne for den nye regjeringa i Storbritannia som ikkje har vore i fokus i løpet av valet. Det er handelssamtalene mellom EU og USA som vert kalla TTIP, den transatlantiske handels- og investeringspartnerskapet.