Han er ein av tusenvis av tamilane i Myanmar, som er ein del av den nordøstlege indiske byen Moreh i Manipur. Han og andre indianarar vart tvungna til å forlate landet etter eit militærkupp på 1960-talet. "Etter at vi kom til India, levde vi dei første tre månadene i ein flyktningleir i den sørlege delstaten Tamil Nadu. Tamil Nadu var landet til fedrane våre, men det var vanskeleg å leve der utan støtte", minner han seg om, 74 år gammal, og er no ein sosial aktivist. Dei vart brukt som embetsmenn, handelsmenn, bønder, arbeidarar og hantverkarar - og blei sett på som ryggraden i økonomien. Burmesiske nasjonalistar såg alltid på dei med mistank, og det var ei rekkje anti-indiske opprør på 1930-talet. Då britane forlét i 1948, vart folk med indisk opphav stadig meir sårbare og dei vart raskt tvungna til å forlate etter kuppet i 1962. Dei fann det vanskeleg å busette seg i India, så mange av dei bestemte seg for å vende tilbake til Burma på land. Dei visste vage at nordøstlege statane i India, Nagaland, Manipur, Mizoram og Arunachal Pradesh, hadde ein grense med Burma. Etter fleire veker med tog og buss, klarte ei liten gruppe å nå Moreh, rundt 3.200 km (2.000 mil) langs vegen frå Tamil Nadu. "Moreh var ein stamlandsby då vi kom hit først. Det var knapt noko infrastruktur på det tidspunktet. Men mange burmesiske folk kom til Moreh for å leita etter indiske varer som bildeler, klede og kosmetikk. Fordi vi visste det burmesiske språket, var det lett for oss å starta forretningar", minner Sarlan seg. I 1990-talet hadde talet på burmesiske tamiler i Moreh auka til rundt 15.000, nesten halvparten av folkesetnaden i byen. Dei hadde oppretta sine eigne skular, tempel, kyrkjer og moskeer - og feira kulturfestivalane sine med ferv. Moreh vart skildra som ein "mini-India". "Vi har enno mange kulturelle og sosiale bånd med Tamil Nadu-staten. Mange foreldre i Moreh sender òg borna sine til skular i Tamil Nadu", seier K Balasubramaniam, som er rektor i ein lokal vidarskul. Vi har fleire komitear som skal sjå etter alle problem og løysa dei med ein gong", seier Manohar Mohan, ein tamilske forretningsmann. Tamilske forretningsmenn led eit bakslag etter at den burmesiske regjeringa etablerte eit marked like innanfor grensa i Namphalong i midten av 1990-talet. Kinesiske produkter fløymde inn og mange burmesarar byrja å handla i Namphalong i staden for Moreh. Handlarar i Manipur møtte òg trusslar frå opprørarar i staten - nokre av forretningsmennene som nekta å betale "utpressingspengar" blei skoten. Vold og mangel på forretningsmuligheter tvinga mange handelsmenn og burmesiske indianarar til å forlate Moreh, mange valde å gå til Chennai. No er tamilsbefolkningen i Moreh berre 3.500. 'Gateway' Oppstanden har vorte avskaffa i stor grad i dei siste få åra. Mange handelsmenn i Moreh vonar at byen vil få sin forretningsdygd igjen når den langvindelege asiatiske motorveien, som knytter Imphal til Yangon og Bangkok, materialiserer seg. Moreh er den indiske inngangsgateporten til Sørøst-Asia, og lokalbefolkningen trur at staden har eit stort potensiaal på grunn av den unike geografien. Historien om burmesiske tamiler i byen er ei om liding og motstandskraft og framgang. Mange eldre tamiler, som er opphavleg frå Burma, er nostalgiske og vil bli verande i Moreh, ettersom det er nærare der dei kjem frå. Men seinare generasjonar seier at byen tilbyr lite når det gjeld utdanning og arbeid. "Om vi ikkje har dei rette utdanningstiltjeningane, må vi gå andre stader. Vi kan ikkje ha høgare utdanning her. Og jentene kan berre få lærarjobb her i Moreh. Så det finst ikkje andre alternativ enn å forlate denne byen og gå til ein stad som Chennai", seier B Revathy, ein universitetsstudent.
Mohamed Eusoof Sarlan ser kvar dag på det kjærlege landet sitt, eit par hundre meter unna der han bur - men soldatane i Myanmar vil ikkje la han vende tilbake til landet sitt.