Men på måndag bröt Church of England ei tradisjon som er arve frå dei første kristne for 2000 år sidan då tre husene i den generelle synoden stemde for at kvinner kunne bli biskopar. "Å seia ja til biskopar er eit vesentlig skifte", seier Hilary Cotton, som presiderer Women and the Church, som kjemper for at kvinner skal bli biskopar. "Det endrar heile vår forståing av kva Gud ville at menneske skulle vera, og endrar til og med teologien til kyrkja ved å anerkjende at menn og kvinner er utvalde like velgjerde til å leia den". Ein høge representant i "høge kyrkjelyden" i anglikanismen, prebendary David Houlding, seier at det å setja kvinner til biskopar utgjer "eine massive endring" i måten kyrkja presenterte seg for verda. "Det er ein føreklasseslaus aksept av verdslege verdiar i samfunnet", seier han. "Det var mykje skade på kyrkjelydet når tiltaket vart slått før. Det er redd for å senda det feil signalet igjen". Samuel Margrave, som òg er imot lovgivningen, sa til synoden: "Dette er eit show for media. Det er slutten på kyrkja som vi kjenner den". Pastor Lindsay Southern, vigaren i Catterick i North Yorkshire, som støttar forslaget, sa at ein einaste røyst for kvinnelege biskopar ville ha store langtidsverknader. "Det kan sjå ut som ei liten endring i retningen utanfor, men det er som eit skip på sjøen - ein endring i kurs over tid vil føra oss til eit heilt anna sted". Kvinner utgjer no ein tredjedel av dei 11 000 anglikanske prestane, og fleire av dei har nådd høge posisjonar. Men for å ta eit så dypt steg, måtte kvar av dei tre husene til synoden - som representerar biskopar, prest og lekmenn - støtta lovgivningen om å opprette kvinnelege biskopar med ein meirilyttig meirilyt. Lovgivningen mislykkast i november 2012 fordi lekmenn i synoden som støtta kvinnelege biskopar likevel trudde at tradisjonalistane ikkje fekk nok fritak for å tena under dei. "Det er ein 'forventing' at biskopane vil gjera sitt beste for å ta seg av (tradisionelle) sognar", seier prebendaren Rod Thomas, leiaren for den konservative evangeliske gruppa Reform. "Men til slutt er det avhengig av tillit, og det er det store spørsmålet. Tradisjonalistane i den katolske eller høge kyrkjelyden, vingen av anglikanismen, trur at fordi Jesus valde berre menn til å utgjere dei 12 apostlane, bør berre menn leia kyrkja. Faktisk trur nokre ikkje at kvinner kan vera prestar, så om ei kvinneleg biskop ordinerer ein mann som prest, ville han ikkje vere ein prest. Med den stemninga som er i gong i kyrkja og i det breiare samfunnet, som går imot dei, vert tradisjonalistane bjóðað mykje mindre enn dei ville. Etter at lovgivningen er vedteken, og om parlamentet godkjenner det, vil den nye lova bli "utgjeven" av synoden i november. Komitéar som leitar etter biskopar for lekser i Newcastle, Oxford og Peterborough kunne då intervjue kvinnelege kandidatar. Seniorbiskopar andre stader kunne raskare utneine ei kvinne i den yngre rollen som assisterande eller "suffragan" biskop. Andre anglikanske kyrkjer har allereie kvinnelege biskopar - det er 20 i Canada, Australia, USA, Cuba, India, New Zealand, Swaziland og Sør-Afrika. Kyrkja i Irland, som dekkjer Nord-Irland, utnevnte Rev Pat Storey som den første kvinnelege biskopen i Storbritannia i september 2013.
Ikkje for meir enn 20 år sidan har den framtida retninga og karakteren til den engelske kyrkja vore så djupt vendt på ein einaste avstemning.