Frå 2010 til midten av 2014 hadde verdsolprisane vore ganske stabile, rundt 110 dollar per fat. Men sidan juni har prisane halvert. Brent-råolje har no falle under 50 dollar per fat for første gong sidan mai 2009 og amerikansk råolje er nede under 48 dollar per fat. Årsakane til denne endringa er to - svak etterspurnad i mange land på grunn av insipid økonomisk vekst, saman med økende amerikansk produksjon. Så kven er vinnarane og taparane? Russland er ein av dei største oljeprodusentene i verda, og den dramatiske økningen i rentet til 17 prosent som eit tegn på at den vanskelege rubelen endra seg, understreker kor sterkt økonomien er avhengig av energintekter, med olje og gas som står for 70 prosent av eksportinntektane. Russland mista rundt 2 milliarder dollar i inntekter for kvar dollar oljeprisfall, og Verdensbanken har advart om at økonomien i Russland ville krympa med minst 0,7 prosent i 2015 viss oljepriset ikkje vaknar. Trass i dette har Russland bekreftet at det ikkje vil kutta produksjonen for å styrkja oljepriset. "Om vi kutar, vil importerande land auka produksjonen sin og dette vil innebera eit tap av nišemarkedet vårt", sa energiministeren Alexander Novak. Tidlegare finansminister Alexei Kudrin sa at fallet i valutaen ikkje var berre ei reaksjon på lavere oljeprisar og sanksjonar frå Vest, "men òg ein visning av mistillit til den økonomiske politikken til regjeringa". På grunn av det presset Moskva står overfor no, forventar nokre økonomar at det vert teke fleire tiltak for å styrkja valutaen. "Vi trur at kapitalkontroll som ein politisk tiltak ikkje kan vera frå bordet no", sa Luis Costa, ein senioranalytikar ved Citi. Medan president Putin ikkje brukar ordet "kris", har statsminister Dmitry Medvedev vore meir ærleg om dei økonomiske problemene til Russland. "Sanneleg, vi har strikt talt ikkje heilt oppgaven oss frå krisen i 2008", sa han i eit nyleg intervju. På grunn av den dobbelte effekten av fallande oljeprisar og sanksjonar, sa han at regjeringa måtte kutta utgiftene. "Vi måtte avstå frå ei rekkje program og gjera visse offer". Rensinga i renten i Russland kan òg føra med seg sine eigne problem, sidan høg rente kan kväva den økonomiske veksten ved å gjera det vanskelegare for næringslivet å låna og bruke. Venezuela er ein av dei største oljeeksporterane i verda, men takket være økonomisk misstyring var det allereie vanskeleg å betale seg sjølv før oljeprisen byrja å falla. Inflasjonen går på rundt 60% og økonomien er på grensa til recession. Behovet for utgiftsskyting er klart, men regjeringa står overfor vanskelege val. Landet har altare dei billigaste bensinprisane i verda - bensinsubsidi kostar Caracas rundt 12,5 milliarder dollar i året - men president Maduro har utelukka å skerja subsidiar og høgare bensinprisar. "Eg har sett på det som statsoverhuvud at tida ikkje er komen", sa han. "Det er ikkje naudsynt, vi skal ikkje kasta meir bensin på elden som det finst med spekulasjon og indusert inflasjon". Ein oljeprisøking i 1989 fekk hundrevis av menneske til å døy, og det førte til store opprør. Saudi-Arabia, som er den største oljeeksporteraren i verda og det mest innverkande medlemmet i OPEC, kunne støtta globale oljeprisar ved å kutta produksjonen sin, men det er lite tyder på at det vil. Det kan vera to grunner - for å freista å innføra disiplin blant oljeredskapane sine i OPEC, og kanskje for å setja den blomstrande olje- og gassindustrien i USA under press. Sjølv om Saudi-Arabia treng oljeprisane til å vera rundt $85 på lang sikt, har det store lommar med ein reservfond på rundt $700 milliarder - og kan dermed stå imot lavere prisar i ei tid. "Med tanke på produksjon og prisering av olje av mellomøstlege produsentar, er dei byrja å skjøna utfordringa med amerikansk produksjon", seier Robin Mills, leiar for konsulentvirksomheten i Manaar Energy. Men det er òg ei ny historie bak at Riyadh ikkje er villig til å kutta produksjonen. På 1980-talet gjorde landet ein betydelig kutt i produksjonen for å få prisane opp, men det hadde liten effekt og det hadde òg ein vond påverknad på den saudiske økonomien. Andre medlemmar av OPEC som Iran, Irak og Nigeria, med større heimleg budsjettkrav på grunn av den store befolkningsstørringa i forhold til oljeinntektane, har mindre manøvrerom. Dei har kombinerte valutareserver på under 200 milliarder dollar, og er allereie under trykk av økt konkurranse frå USA. Nigeria, som er den største oljeprodusenten i Afrika, har sett vekst i resten av økonomien sin, men likevel er det sterkt avhengig av olje. Kriget i Syria og Irak har òg sett Isis, eller Islamsk Stat, ta oljebrunnar. Det er anslått at det vinnar rundt 3 millionar dollar per dag gjennom salg på svartemarkedet - og underkurtar markedsprisar ved å selge til ein betydelig rabatt - rundt 30-60 dollar per fat. "Veksten i oljeproduksjonen i Nord-Amerika, særleg i USA, har vore forbløffande", seier Jason Bordoff ved Columbia University. Det har vore denne veksten i amerikansk energiproduksjon, der gas og olje blir utvunne frå skiferformasjonar ved hjelp av hydraulisk frakturering eller fraktur, som har vore ein av dei hovudfaktorane for lavere oljeprisar. "Skifer har i det vesentlege avskåret sambandet mellom geopolitisk uro i Midtøsten, oljepris og aksje", seier Seth Kleinman, sjef for energistrategi i Citi. Sjølv om mange amerikanske skiferoljeprodusentar har langt høgare kostnader enn konvensjonelle konkurrentar, må mange halda fram med å pumpa for å generera i det minste ein del inntektsstrøm for å betale skuld og andre kostnader. Med dei svekkende økonomiane i Europa som er karakterisert av låg inflasjon og svak vekst, ville alle fordelar av lavere prisar bli velkomne av regjeringar som er under streik. Ein fall på 10% i oljeprisane burde føre til ein økning av den økonomiske produksjonen med 0,1%, seier nokre. Kina, som skal bli den største nettoimportøren av olje, burde ha nytte av fallande prisar. Men lavere oljeprisar vil ikkje fullt ut kompensera for dei breiare effektane av ein sakte økonomi. Japan importerer nesten all olje som det nyttar. Men lavere priser er ein blanding av velsignelser fordi høge energiprisar har hjelpt til å presse inflasjonen høgare, som har vore ein nøkkeldel av den japanske statsministeren Shinzo Abe si vekststrategi for å kjempa mot deflasjon. India importerer 75% av oljen sin, og analytikarar seier at fallande oljeprisar vil lette det gjeldende underskuddet. Samstundes kan kostnaden av brensel-subsidiar i India falle med 2,5 milliarder dollar i år - men berre om oljeprisar held seg låge.
Prisane på olje har falle kraftig over dei siste sju månadene, og det har ført til betydelege tekstar i mange energieksporterande land, medan forbrukarane i mange importland sannsynlegvis må betale mindre for å varme heimane eller kjøre bil.