Dette er korleis David Miliband, som leier den internasjonale redningsutvalget, for nylig formulerte to presserande mål for Syria. På måndag, medan den andre runden av fredssamtalene er i gang i Genève, vil både den forverra krigen og ein alvorleg humanitær krise vera på dagsordenen igjen. Då, nokre dagar etter at samtalane var brutt, kunngjorde FN at ein "humanitær paus" var endeleg nådd mellom regjerings- og opposisjonsstyrkar. Men den same hjelpekonvoien til FN og den syriske arabiske rødde halvmåneforeningen (SARC) blei likevel skoten av morter og skyting då den kom inn i området med mat og medisinar for å lette lidinga til dei svulmende. Over 15 hjelpararbeidarane vart fastlåste, utan å kunne koma ut i timevis. "Alle dei vonde i denne krisen vil alltid freista å hindra arbeidet vårt", angra operasjonssjefen i SARC, Khaled Erksoussi, på telefon frå Damaskus med ei røyst som var farga av utmatting og sinne. "Vi må vera fast ved oss og ikkje miste håpet om å få hjelp til dei som treng det", la han fram. "Distribusjon av mat som trengs så mykje, er òg byrja i flyktningleiren Yarmouk i Damaskus, som har vore avskuren i mange månader". Men Christopher Gunness, talsmann for FNs nødhjelps- og arbeidstjeneste (UNRWA), sa at operasjonen måtte avbrytas på grunn av samkomster i nærheten av utdelingsområdet. Alt - sjølv daglig brød og uskyldige born - er våpen i denne krigen. Om det finst, for å ta ordet til hr. Erksoussi, "djevlar i denne krisen", er det òg få englar. Alle partane set sivile folkesetningar i fare for å trenge for å få fordel på slagmarken. Det finst ikkje ein kjensle på grunn av det mantraet som vert endå endå endå endå endå omsett utanfor Syria, at "det finst ingen militær løysing for denne krisen". Det er det som gjer utsikta for å lukkast i Genèver-samtalane så smale. Som desse hjelpemotjingane, vil forhandlingane vera ein torvfull prosess med små skritt framover og store skrås om bakover. "Det er veldig godt at det skjer, men eg er lei meg å fortelje at det ikkje finst framgang", innrømde ein grim-sjåfull Brahimi på Mynnhets sikkerhetskonferanse berre timar etter at den første runden i Genèva var avslutta. "Det er ikkje ofte du høyrer diplomatar vera så ærlege om mislykkinga", la ein observatør i publikum fram. "Du må innrømme at det er noko med det". Når det er så mykje på spel, og skadene i Syria er så store, er det ingen grunn til å late som om det er anna. Det meste av "samtalene" snakka om å gå forbi kvarandre, eller gjennom Mr. Brahimi. Men håpet er at med tida vil individane byrja å lytte til eit heilt anna fortelling om krigen som kjem frå fienden. Ingen forventar at det vil bli gjort framgang i det nærmeste med det hovudmålet i denne prosessen - opprettinga av eit "overgangsstyringsorgan" som er sett opp i "Geneva I"-dokumentet som underbygger forhandlingane. Opposisjonen insisterer på at det ikkje kan vera nokon framtid for Syria som inkluderer han. I mellomtiden, blir trykket større for å få framgang i det andre målet som ikkje formelt er ein del av denne prosessen. For å bruka frasa til David Miliband, er det å få "menneskelegheit til å føra krigen". Ein ny global koalisjon av hjelporganisasjonar og menneskerettighetsgrupper tek form for å gje ei høgare røyst til krav om lokale våpenhvile, hjelpekoridorar og ei FN-resolusjon om humanitariske spørsmål. I dei siste månadene, under trykk frå allierte og hjelporganisasjonar, har den syriske regjeringa gjeve fleire visum til hjelparar og har samde på å begrensa tilgange til nokre beleirede område. FN anslår at rundt ein kvart million syrarar treng desperat hjelp i område som er beleir eller vanskeleg å nå. Den humanitäre krisen i Syria treng ein politisk løysing. Dei to måla er uløseleg knytte saman. Fred er den ultimate prisen. Men når så mange svelter, tel ein til og med brød som eit framgangsmål i fredssamtalane.
"Om fred ikkje kan føres, korleis kan menneskeheten føres til krig?"