Det finst pubar der dei spelar musikk, og så finst det pubar der musikken har ein meir framtredande rolle. Av og til finst det pubar der drikking ser nesten ut til å vera ein sidelinje i den hovudsaklege verksemda med å verdsette musikk. "Det er meir stolthet i Skottland i det heile tatt", seier Archie, ein smilande akordeonist frå Skye. "Du finn pubar som tidlegare var trende pubar, med CD-ar som spelte, og no har dei folkemusikk". For Sam, som spelar fiolin, er det ei særleg kjelde til stolthet at så mange besøkende frå utlandet no ser for seg av melodiane i heimlandet sitt. "Du har turistar frå Canada, Australia, Amerika, Japan og Kina. Eg har alltid likt denne typen musikk. Det gjer at eg kjennar det å vere skotsk". I ei uke då den skotske statsministeren avslørte planar for ein mulig andre folkeavstemming om sjølvstende, har styrken av nasjonalismen vanlegvis blitt målt gjennom meningsmålingar. Og til frustrasjon for det skotske nasjonalpartiet til Sturgeon, har støtten for uavhengighet knappe kome fra dei 45% som stemde for det i den forrige folkeavstemninga i 2014. Henry McLeish, som var Labour-førsteminister i Skottland frå 2001 til 2002, er ein av dei. Han hyllar det han trur er dei særskilde kvalitane til Skottland. "Vi er meir internasjonalister, vi er meir åpne for innvandring", seier han. Det er Brexit-kvøten og etterfølginga hennar som har gjort meir enn noko anna for å skifta synet hans. Michelle Ferguson er ikkje lei meg over den stadig sterkere kjensla ho har av å vere skotsk, men det har kome som ei overrasking. Ei gong ein ansatt i ein stor multinasjonal, ho levde i London og skildra seg som britisk. Men Michelle har no vorte administrerende direktør for eit sosialt foretak, St Andrews First Aid Supplies and Training, som pløyer all profiten tilbake til det lokale samfunnet. Opplevelsen synest å ha endra kjensla til identitet hennar, og like mykje som innstillinga hennar til forretningsdrift. "Her i Skottland vil folk verkeleg gjera ein forskjell, det handlar ikkje berre om å få pengar", seier ho. "Nå føler eg at om eg måtte fylle ut eit skjema... måtte eg seia at eg er skotske". Michelle vil ikkje seia om ho stemde for uavhengighet i Skottland, eller om ho ville gjera det i tilfelle av ein ny folkeavstemning. Og det faktum er at uansett kor oppvakna skotsk stolthet det kan vera, har det skotske nasjonalpartiet fram til no ikkje klart å utnytte det. Men så har partiet alltid vore ivrige etter å understreke dei påståtte økonomiske fordelene med uavhengighet, i staden for å spela identitetsspillet og appellera til "tartanblod" frå veljarane. "Ein avstemning for uavhengighet burde ikkje berre handla om kva vi føler, sjølv om det er viktig", seier Ben Macpherson, ein SNP-medlem av det skotske parlamentet, som representerar Edinburgh North og Leith. Macpherson er likevel samde i å få fram ei større nasjonal sjølvbevissthet, og han antyder at det kan hjelpa han. "Skotland er eit land som er stadig meir tillitsfullt enn då eg var barn.
Den skotske regjeringa har publisert eit lovforslag som skisserer provisoriske planar for ein ny folkeavstemming om skotsk sjølvstende, planar som nokre trur samanfaller med ein fornyd kjensle av den separate identiteten til Skottland.