Politikken er òg synleg i statistikkane for salget til aviser i første halvår av året. Denne uken viser dei ein gjennomsnittleg nedgang på over 10% sidan første halvår av fjoråret, og det held fram med den smertefulle nedadgående bane som bransjen har gått. "SoS" vert no slått av det einaste "regionale" ukentlige avisa som har registrert ein økning i utsalg, ifølge Audit Bureau of Circulation. Sunday Herald såg ut til å vera på siste fot, men fann ein nisje ved å støtta uavhengighetsaken. Det er ein av dei største seljarane i Storbritannia, og det er ein av dei største seljarane i Storbritannia. Det er ein av dei største seljarane i Storbritannia. Det er ein av dei største seljarane i Storbritannia. Meint så, forlag påpeker at det er ein auke i nettlesaren. Men det gjer ikkje at dei får nok pengar til å halde ut kostnadene sine. I tilfelle av tallene til Scotsman, er daglege nettlesarar nede 33% sidan ein travl folkeavstemningsperiode. Dei nyhetsforlagene konkurrerer med kringkastarar for nettlesarar. Vi har nettopp fått halvårstal for STV som viser at det siktar på å oppnå sin omvending innan slutten av neste år. Ein av dei største prioriteringane er å finna ein ny vinnar frå å lage drama, ettersom royalties frå Taggart-re-runs veks til svart. Det er å finna overgangen og investere i nye tjenester som kan vera dyrt, med ein tap på 800.000 pund på halvåret på to av stasjonane i byen, STV Glasgow og STV Edinburgh. Dei vert sett av 900.000 menneske i gjennomsnitt i månaden, som, som vi vert fortalt, er 30% av det potensielle publikummet. STV mista òg ein mengd pengar ved å måtte redde Mirriad, eit digitalt reklameselskap som dei investerte i. Det kan ha mislyktast å skaffa dei finansene dei trong utan redning, men det er smart, "reklame til skip generasjonen", med personleggjord produktplassering inbyggd i videoinnhold. Men når det vert snakka om framtida til lisensgebyret, er det ein slags undervittig nærvær på bakgrunnen. Eit prosjekt som er finansiert av BBC og publisert denne uken, søkte å finne ut korleis små grupper av menneske reagerte på å leve utan TV, radio og nett-innhold frå selskapet i nokre dagar. Det konkluderte med at gruppa som var misnøyde med å måtte betale den årlege 145,50£-avgiften, misnøyrde den meir enn dei hadde tenkt, og at nokre var desperate over effekten av reklame på sjåarane sine på kommersielle kanaler. Oppdrag frå denne forskinga er ein del av kampen om å få BBC til å eksistere, i det minste dersom du trur på ein del av regjeringens tolking av grøna boken om korleis tiåringen vil endra ting. Vi er halvveis gjennom samtalen om det, og til no ser det ut til at den britiske regjeringa har trekt seg tilbake frå dei tidlege samrøðane til glade print rivaler som tante kunne bli sett i eit pensjonistheim, med ei oppgåve til å la den populære underholdningen til den kommersielle marknaden. Dei som brukte festivalplattformen, som Armando Ianucci og Sue Perkins, brukte festivalplattformen til å kvitta seg med. Konteksten til debatten om framtida til BBC i Skottland er sjølvsagt litt forskjellig. Fansane til kringkastaren har ikkje rushet seg fram for å argumentera for det. I dokumentet vert berre notert Smith-kommisjonen sin avtale om at BBC skulle stå til ansvar for Holyrood på same grunnlag som for reknarskapet sitt i Westminster (merk at det er ansvarleg for forvaltinga og bruken av ressursar, i staden for utgangen og journalistikken). På den pro-uavhengige sida er det ein viss stillsynleg medvitenhet om at kringkastingavdelingen ikkje var den mest overtygande delen av den skotske regjeringavitboken. Det foreslo ein ny skotske kringkastar medan det på ein eller annan måte var sikra at alt det populære BBC-materialet blei halde. I tillegg til å kritisera BBC for den politiske korrespondansen, er det også nokre av dei som truar med å ikkje betale for den, som har mobilisert protester utanfor BBC i fjor, og som Alex Salmond framleis opphevar i kolumnen sin og i boka si, med stadig sterkare fordømmingar av korrespondansen til BBC. Organet som var opprettet for å representera sjåarar, høyrarar og lesarar, Audience Council of Scotland, tok 10 månader å utgjeve ei rapport som reflekterte over folkeavstemninga. Då det gjorde det, var det både støttende og ganske utfordrande for dekning av bedriften. Det sa at nettet var av "eksepsjonell kvalitet" (inkludert noko som heiter "ekspertøkonomisk analyse" - men om det var det, missa eg det). Men det sa òg at dekning ikkje klarte å reagera på endringa i kampanjestil, ettersom gressrots og sosiale medier spelte ei så viktig rolle. Rådet peika på "ein mulighet til å gjennomgå saker i lys av erfaringa i folkeavstemninga", men det slutta kort for å eksplisitt kalla for ein. Så det var den komplekse bakgrunnen til Alex Salmond sin etterfølgjar, som tidlegare hadde lite å seia om emnet, og som gav fram tankar om kringkasting, og BBC i særdeleshet, med ein tale på TV-festivalen. Nicola Sturgeon sa at ho nærma seg emnet med frykt. Talet hennar var svært forsiktig formulert. Det er vanskeleg å tru at dette var noko som Alex Salmond ville ha halde. I fjor vart det målt kritikk av BBC sin kampanjedekning. Førsteministeren sa at ho ikkje såg "institutionelle fordomar", og roste i det minste noko av BBC Scotland-journalistikk. Ho fortsatte med å argumentera for at det ikkje var ein god balanse mellom å halda uavhengighetsplanane til granskning på ein parallel basis med utsikta for å ver i Storbritannia. "Status quo og konsekvensane av å stemme nei" vart ikkje analysert i det heile tatt", hevda ho, og gav uttrykk for irritasjonen til dei som meiner det ikkje var eit likverdig utdyp. Sturgeon var ein av dei største journalistane i Skottland, og han brukte sitt synspunkt på at journalistane i London ikkje hadde klart å få tak i stemninga til det skotske publikum. For fylgjesveinane hennar er det verdt å merke seg ein endring i retningsleiet - det snakkar ikkje lenger om ein skotsk kringkastingstjeneste som skil seg frå BBC, men ein føderal struktur. Styresett krev eit skotsk tilsynsstyr, sa ho, medan utgangen krev ein skotsk TV-kanal (i tillegg til BBC Alba på gælisk) og ein syskenstasjon for BBC Radio Scotland. "Kritikken som bør leggjast mot BBC er ikkje at den har freista å leia til konstitusjonell endring", sa den første ministeren. "Det er at den har mislyktast å følgja det. "Før avdeling har Storbritannia endra seg dramatisk, men kringkastarane kjem fram til konsekvensane. Og sjølv om det skaper spørsmål for alle kringkastarar i offentleg tjeneste, er problemet kanskje mest akutt med BBC". Meldinga var i ein viss grad rettet mot Mr Whittingdale, men meir så mot BBC. Så korleis vil den svara? Sist månad var det offisielle svaret på trusselen om mangel på tillit å peika på det store publikummet i nyhetsprogrammet Reporting Scotland. Og framleis i fjor var det "dei tidlige dagane" for ein debatt om endringar i styresett. Ikkje lenger. Ikkje med ei undersøking frå BBC Trust som viser at berre 48% av skotane meiner at selskapene reflekterer livet deira. BBC- talesmannen reagerte på talingen til statsministeren og sa: "Vi skjønar at det er ein etterspurnad frå publikum om større representasjon og skildring av det skotske publikum på alle BBC-tjenestene, og vi vil at dette skal vera ein del av svaret vårt i charter-revisjonen". Vi vil stremba etter å verna utgiftene i Nasjonane slik at innhaldsinvesteringa blir redusert mindre enn i andre deler av BBC". Venter meir på det frå Beeb neste månad. Med talet til statsministeren har ein viktig debatt om framtida til mediane i Skottland berre (endå) byrja.
Skotska medialandskapet vert omskoren - forvandla av digital teknologi, økende val og ein del politikk - særleg når det gjeld framtida til BBC.