Og om dei alle vart tvinga til å velja berre ein som kunne fortelje historia om presidentskapet til Obama, ville mange av dei velgjerde "non-farm payrolls". Non-farm payrolls-rapporten er berre det offisielle målet på kor mange jobbar den amerikanske økonomien har auka (eller tapt) i den siste månaden. Mange meiner at dei måler livet sitt med lønnrapporter utan å bedje. Men du kan òg måle presidentskapet til Obama med dei. Ta ein kikk på diagrammet. På det kan du sjå at frå den første slike rapporten etter at han kom inn i Det hvite huset, fekk president Obama vite at den amerikanske økonomien hadde kasta 800.000 arbeidsplater på ein månad. Ingen annan tall illustrerer så klart at Obama starta presidentskapet sitt med ein økonomi som ikkje berre var svak, men var på grensa til å kollapsa. Det mest påtrengande spørsmålet for den nye presidenten var kva, om noko, kunne gjerast for å stabilisera økonomien slik at den kunne skapa arbeidsplasser igjen. Grafen viser kva som skjedde. I begynnelsen av 2010 viser den månedlege telinga at USA la til nye jobbar. Og sjølv om det vart enda meir nedgang seinare det året, har det gjort det sidan. Den siste rapporten om lønnane utanfor jordbruket under Obama-era viste at i desember 2016 la den amerikanske økonomien til 156.000 jobbar. Det var òg den 75-e månaden i følgje av vekst i sysselsetting. Det har aldri vore så lang ein periode med skaping av arbeidsplasser. For mange økonomar er det "full sysselsetting". Men diagrammet fortel ikkje kvifor arbeidsmarkedet gjekk ned til botnet og byrja den lange ekspansjonen. For å forklare det kan du byrja med eitt ord: Detroit Detroit, eller rettare den amerikanske bilindustrien som byen er synonymt med, var tilsynelatande i dødsglyndra i januar 2009. Det var ein stor diskusjon om at President Obama ville redde General Motors og Chrysler med brygglån og styrte konkursar (Ford klarte å gjere seg utan statleg pengar). Men sjå på diagrammet igjen. Utover talet på jobbar som vart mista direkte eller indirekte, er det vanskeleg å telle ut dei endelige økonomiske konsekvensane av å ha ein bilindustri i USA. Men det er trygt å seia at Amerika ville ha vore mykje meir enn det utan bilbjeslåinga. Det var òg Obama sin stimuluspakke - eller American Recovery and Reinvestment Act, for å gje den det offisielle namnet. Dette var ein utgiftpakke som kongressen vedtok, på befaling frå den nye presidenten, i løpet av få veker etter at han tok til. Det møtte òg sterk kritikk og konsekvensen var lenge omstridd. Men meir enn ein analyse har rekna at fram til 2010 skapte eller spart over 2 millionar arbeidsplasser. Å ta vekk desse ville òg endra lønningskartene utan å vera i jordbruket. I det minste ville det vera det i byrjinga av presidentskapet til Obama. Men etter dei to første åra av administrasjonen hans endra politikken for å skapa arbeidsplasser, som alt anna. Han mista grepet om ein av dei viktigaste styresmaktene i økonomien og fekk aldri tilbake. Det tyder at ein stor del av den lange perioden med vekst i sysselsetting, frå 2011 til i dag, har vore utan input frå Det kvite huset. Sjølvsagt har presidenten alltid store makt, kven som helst som kontrollerer kongressen, men dei tenderer til å vera i forvaltinga av forretningsreguleringar og i handelsrelationer. Men om presidentar ikkje kan skriva lover, så tyder veto-makt på at lovane knapt kan gå gjennom utan dei. Det er eit kjennetegn på den berykte politiske "gridlock" som har karakterisert mykje av Obama-era. Presidenten og den republikanske kongressen har vore i evig konflikt over så mange spørsmål i kjernen av økonomien. Resultatet er at mange økonomiske problem har gått uløste. Men det betyr òg at politikarar, og insisteringa deira på endring og reform, har vorte halde på kanten, og at økonomien skal utviklast utan dei. I mangel på store eksterne støyt, kan det kanskje vera at den kontinuerlege veksten i sysselsetting i USA i løpet av seks år, ikkje skyldes namnet og politikken til presidenten, men på grunn av det som er meir fundamentalt i USA og det kapitalistiske systemet. Det ser ut til å vera riktig at etter dei store stega ned, og deretter opp, på dei første 18 månadene av lønningane utan jordbruk, ser det slik ut som om presidentskapet til Obama var ein konsekvent rekkje stenger som representerar ein stadig, men ikkje-dramatisk, vekst i sysselsetting, månad etter månad.
Og økonomiforskarane og økonomijournalistane, dei liker jo grafikkane.