"Reglane for spillet endra seg", erklærte statsministeren. Og han lanserte ein 12-punkt plan med harde tiltak for å takle trusselen frå terrorisme. Eg kan minnast at eg skreiv dei alle ned i notatet mitt og lurte på når denne forvirrande liste over politikk skulle ende. Dag etter dag, var det nødtidskonferanser ettersom politikkane vart avklarte, omskrevne og forsterka. Nokre vart stille glemde - som nye maktord til å stenge moskear - og andre førte til splittende parlamentariske stridingar, som å gje politiet 90 dagar til å halda terrormistande i varetekt utan å klaga. Angrepane forvandla politikken i sommar. Men det viktigaste er at Blair hadde vunne det tredje valet i mai med ein sunn majoritet på 66 prosent. For statsministeren er det fleire lærdomar ho kan ta frå erfaringa frå forgjengaren hennar, Labour. Lova mot terror som er laga på hofta i hetta av øyeblikket, er ikkje alltid dei beste. Og lova hjelper ikkje alltid. Sidan 2000 har det òg vore mykje lov om mot-terror som er vedteken av parlamentet, og likevel er truggen der og veldig reell. Men det er klart at May følte behovet for å seia noko på Downing Street i reaksjon på angrepet på London Bridge, og det gjekk utover den vanlege fordømminga av volden, medfølelsen til offer og familiene deira og ros for sikkerhetsstyrkane. Dette var ei innseende av statsministeren at tryggleik er eit viktig tema i dette valet. Langt etter at roddane i denne kampanjen er over vil den regjeringa som er vald framleis stå overfor trugna frå islamistisk terrorisme. Der siste dagane av valet ein gong kunne ha vore fokusert på Brexit eller skatt eller utgift, vil mykje tid og plass no bli avsett for politianummer, etterretningskapasitet og ekstremistisk ideologi. Det er ein politisk truisme at tryggleiksspørsmål har en tendens til å favorisere den sittende, og tillater statsministeren på den tida å sjå og vera statsminister. Det løfter dei midlertidig frå den smålege partisanpoengskora til olympiske høgda i statsmannskap og alt det ein podium på Downing Street kan gje dei. I tider med usikkerhet ser status quo-et attraktivt ut. Som Belloc rimte, "Hald alltid ei helsestøtte av sykepleiar for å ikkje finna noko verre". Men for frøken May er dette eit tvíeggt sverd. Men det gjev motstandarane ei oppgåve til å angripe og spørje kva i all verd ho har gjort som inndektsminister i dei siste sju åra for å takle trusselen. Har ho, til dømes, auka eller kutta politibudsjettet? Tryggleik er òg tvissegg for Jeremy Corbyn. Men problemet er at Labour-leiaren kan overraska veljarane med eit motstridande lovnad om å gje politiet full makt til å bruka makt. Det gjev han òg rom til å stille spørsmålstegn til nokre av alliansane mellom Storbritannia og dei landene i Midtøsten der ein del av islamistisk ideologi er opprint. Sanninga er at konsekvensane av slike hendingar på val er ikkje direkte. I Israel, for eksempel, har det som blir sett på som terrorangrep, en tendens til å favorisere høgrepartiar framfor venstrepartiar. Åtaket i Paris i april hjalp ikkje Front National-leiaren Marine Le Pen. Men i Spania i 2004, eit angrep på ein buss i Madrid som drap 192 menneske - berre tre dagar før val - hjalp ikkje det regjerande høgre- og sentral-partiet til å unngå å gå under. Det som kanskje er viktig er at mange av veljarane i Storbritannia vil ha sett terror i fortida, og dei vil sjå på det som eit enkelt emne blant mange andre som dei kan gå etter i valet. Dei veit òg at val er om å velja ein regjering for fem år og at bråttomme avgjøringar ikkje alltid er best på lang sikt.
Etter at bombeattentatene i London i juli 2005 kalla Tony Blair mediane til Downing Street for ein pressekonferanse.