Ein lang, langsom sukk høyrde ut i rommet. Så ein trøystande hand på skuldra. Kort etter, ein søkkjande kjensle i magen hennar. Canon Enid Morgan minner seg det øyeblikket ein lovforslag for å gje kvinner høve til å bli biskopar vart avvist med tre stemmer i 2008. Sidan den første kvinna vart gjort til anglikansk diakoness i Usk, Monmouthshire, i 1884, har kvinner gjort kampanje for større likskap i kyrkja, og kjempt for å bevise at dei var i stand til å halda same posisjonar som menn. Canon Morgan frå Aberystwyth, som var blant dei første 61 kvinnene som vart vigd, sa: "Det var kvinner der som hadde vore diakonar i mange år, og eg hadde vore det i 12 år, så det var mykje frustrasjon. "Det var så mykje energi som var brukt på å diskutera kva som hadde vore betre å gå inn i arbeidet vårt. "Men det var òg forståinga at dette ikkje hadde skjedd før og ikkje skal skje igjen. Det var enormt viktig". Canon Morgan, som no er 76, har vore blant dei "heldige" som har fått mykje støtte gjennom åra. Ho var lektor i ti år og studerte ved Theological College, Aberystwyth, før ho vart ordinert til diakon i 1984. Ho såg sin ordinering som prest "som eit teikn på at tida var i endring" og ville seinare bli direktør for misjonsstyret i kyrkja i Wales. "Eg hadde ikkje mykje å gjera med fornedring eller grovskap, men nokre kvinner fekk ei hard kjøring", sa ho. "No var det nokre biskopar som var svært mistankfulle, som trudde at vi kunne planlegge. "Om menn og kvinner ikkje kan komme overens i kyrkja, korleis kan dei då få det andre stader?" Trekk for kvinnelege biskopar blei gjennomført fem år seinare, i 2013. Men hindringane kvinner møtte i fortiden, er framleis. Som pastor Mary Stallard, frå Llangollen i Denbighshire, sa: "Debatten om kjønn har lenge å gå. "Komiteen for å ta avgjørelser for økonomien til kyrkja, for eksempel, har 26 seter i representantorganet, men berre to er kvinner. "Men om du ser over Wales på kven som balanserer bokføringane til hushald, så er det nok kvinner som har den største delen". Ho og mannen Andrew var det første lønna ordaga paret i kyrkja i Wales før dei begge vart prestar - ho var blant dei første kvinnene i 1997 - og har nådd liknande kvalifikasjonar og opplevingar. Men Revd Stallard, som er kapellan på ei anglikansk skule, sa at mannen hennar har fått fleire jobbtilbud, medan ho ofte har vore bedt om å arbeide på deltid eller til og med utan løn. Då ho fann seg i ei høgare stilling enn mannen sin, sa ho at ho måtte "argumentera litt meir for det". "Eg vonar vi held fram på ein omvandlingsbane, og om vi går saktere i kyrkja, betyr det ikkje at vi ikkje kjem til å få tak i det", sa ho. "Fremtida for kyrkja er ein kamp, men det ville vore mindre av ein kamp om vi slutta å kjempa internt om saker som dette". "Vi er så mykje meir bemyndigde om vi utnyttar styrkane til alle". Både kanon Morgan og Revd Stallard vonar at utnemninga av kanon Joanna Penberthy som den første kvinnelege biskoppen i Wales vil inspirera andre kvinner og opna nye høve i kyrkja. "Det er viktig for kyrkja, for kvinner og for kvinnene som døydde før håpa deira vart realisert", sa kanon Morgan. "Det er ei fin kjensle av å ha alt ferdig, men faktisk er det berre byrjinga".
Historien blir laga i helga når den første kvinnelege biskoppen i Wales blir vigd - men kvinner i kyrkja har mått overvinna mange utfordringar gjennom åra for å nå dette viktige øyeblikket.