Han blei ein ikonisk figur i Cornish-rugby, og bane vegen for at andre av dei Stillehavsøyane kunne spela rugby i Storbritannia, og denne uken kom det ein gjeng med kapasitet på 3000 til å hedra han. Alle tre sonane til Matavesi spelar rugby profesjonelt, og dei kalla på nokre av dei kjende kollegaane sine til å delta, medan andre, som den engelske landslaget Jack Nowell, gav seg signert skjorter som bidrog til å samla nesten £8.000 i ein auksjon. Han gjorde eit slikt inntrykk under ein kamp i Cornwall at rugbyklubbet Camborne betala for han for å koma tilbake og spela for dei. Då rugbyunion var ein amatørsport på 1980-talet, måtte klubben finna ein jobb for han, og den tidlegare kokosnøttbønda, frå den avlägsne Vanua Balavu-øya i det austlege Fiji, vart rekka som gruvearbeidar på South Crofty. "Det einaste jobben som var til stades var å gruve tenn, det var mykje jævla der nede og eg likte det", sa Matavesi. "Alle rugby-spelarane jobba ned i gruven og alle såg etter kvarandre, bortsett frå i helga då vi spelte mot kvarandre og freista å drepa kvarandre, det var den kornalske måten å leva på. "Rugby var totalt annleis i Fiji, eg hadde ikkje råd til ein par støvlar. Eg måtte låna støvlane til pappa som var i størrelse 14 og pakka dei med kløtt og papir". Han kom tilbake til klubben i fleire sesongar før han gjorde Cornwall til sitt fast heim etter å ha møtt den Camborne-native Karen Lean, som han starta ei familie med etter at dei giftet seg. Då ho døydde i 2005, vart Matavesi la til å oppdra den eldste sonen Josh, 24, som spelar for Swansea's Ospreys og er med i Fijian World Cup-truppen. "Det er så rart å sjå gutane på TV. Eg er på sykehuset med iPad, og dei måtte læra meg å bruka det - det er ikkje som røyksignal i Fiji", sa Matavesi. "Det var eit stolt augneblikk for meg, då eg såg Josh løpa ut og syng nasjonalsangen, eg visste ikkje om han kunne snakke fijiansk eller ikkje, men eg såg leppene hans røyrja!" 59-åringen skildrar Marie-Therese-huset sitt som "ett av dei beste stedane som nokon gong har eksistert", men han vart bevegd til å organisera veldedighetsmatchen då han skjøna at fasilitetane mangla. "Eg fann plutseleg styrken min her, det er måten personalet behandler oss på, vi blir ikkje behandla som eit nummer", sa han. "Sykepleiarane gjer mykje fysisk løfting sidan det er tre løfter og to av dei ikkje fungerer. "Sportet er tomt, kva vi kan skru, velcro eller knyta saman, vil vi bruka. Han nærmar seg livet der med den same ånda som Roger Moyle anerkjende på 1980-talet. Mr. Moyle var ein av dei som var med på å få han til Cornwall i utgangspunktet, ein av dei største sakene vi nokon gong har gjort". Han hadde ein massiv ramme og han kom inn i klubbhuset som ein sann sør-havs-øygarkrigar, han viste seg å vera ein ikonisk spelare for oss, elska kvar vi gjekk, "sa han. Matavesi skämte om at det ikkje tok lenge før den massive rammen hans blei forsterka av den lokale delikatessen. "Når eg kom over, var eg rundt 15-16 stener og spelte som ein løyst framvinger", sa han. "Då, etter så mange pass, måtte eg bli skuffa fram for å få prop - eg byrja å sjå ut som ein pasty".
Etter eit tilfeldig møte på ein rugby-tur for 30 år sidan, bytte den fijiske bonde Sireli Matavesi ut solskinnen i sørlege Stillehavet for det dystre mørket i ein tinmine i Cornwall.