Men ho har nettopp vunne presidentskapet i Taiwan og er fast i trua om at framtida til Taiwan skal bestemmas av folket. Dette er ein direkte utfordring for Kina, som framleis ser øya som ei provins som kan gjenforenast ved makt om det trengs. Det Beijing må avdekke er kva eksakt Tsai står for i spørsmålet om suveräniteten til Taiwan og kva det neste ho skal gjera. Ho har dyktig unngått å klargjere dette. Ho er ikkje berre eit mysterium for Kina. Mange taiwanarar ser henne som ei stille, gåtefull kraft, vanskeleg å forutse. Ho har skildra seg som nokon som liker å gå ved vegger for å unngå rampelyset og karakterisert den raske oppgangen si i politikk som eit "tilfellesliv". Kvifor er dette valget viktig? Er det berre økonomien som er årsaken til kløfta mellom Kina og Taiwan? Tsai er den første kvinnelege leiaren i Taiwan, men i motsetning til andre asiatiske kvinner som kom til toppen, kom ikkje frå ein politisk familie. Far hennar dreiv ein vellykket bilreparasjonsvirksomhet og tjente pengar med å investera i land, men insisterte på at ho skulle gå på folkeskoler for å eksponera henne for det breiare samfunnet. Ho brukte dei første 30 åra av livet sitt dypt i akademiske søk: å få ein bachelor i lov ved National Taiwan University, ein mastergrad i lov ved Cornell University i USA og ein doktorgrad ved London School of Economics, og til slutt bli professor i lov. Som nasjonal sikkerhetsrådgjevar for den tidlege presidenten Lee Teng-hui bidrog ho til å utarbeida den spesielle stat-til-stat-relaterte doktrinen hans, der han definerte tilhøvet mellom Beijing og Taipei som to land - eit trekk som gjorde Kina rasande. Men under den neste presidenten, Chen Shui-bian, og på ein av dei dårlegaste tidane for samanhenget mellom dei to, fann Tsai, som leiar av Kontinentalrådet, ein måte å samarbeida på med eit fiendtleg Kina og lanserte det historiske programmet "Small Mini Links" i 2001, som gjorde det mulig å frakte ferge- og handelsforbindingar mellom dei fjerne øyane på Taiwan og Kina. I 2003 overtala Tsai Chen og lovleggjarane til å endra lovgivningen om tilhøyrsle til Kina. "Fra hennar synsvinkel, sidan dette var noko folk trengde og gjorde ulovleg, tenkte ho at regjeringa burde utforma ei lov og la folk gjera det lovleg", sa Ho Mei-yueh, ein tidlegare økonomi-minister som arbeidde tett med Tsai. Dei som kjenner henne, seier at ho er praktisk og fleksibelt og har ein evne til å skapa konsensus. "Ho er ikkje nokon som vil ta initiativ til å gå på scena, men når ho sett seg ned ved bordet, er ho leiaren", sa Ho. Men sjølv dei som kjenner henne, er ikkje klår om stillinga hennar til uavhengigheita til Taiwan. "Ho er ikkje anti-kinear, ikkje djupgrønt (fargen til den sjølvstendige DPP), og ho har aldri sagt at ho er for uavhengigheten til Taiwan", sa Chang Jing-wen, som har skrive ei bok om karrieren til Tsai. Men Tsai la det fram at ho held demokratiet i Taiwan nær; ho slo seg til å ta over DPP i løpet av krisen i 2008, fordi ho trudde at ein sterk opposisjon var avgjørende for demokratiet. I ei bok som vart publisert nyleg, skildrar ho i ei kvickel på kva som gjorde at ho vart omgjort frå ei motviljefull politikar til ei tyngd på livet, i ei bok som ho forsto at ei eldre restaurantarbeidskraft gav ut heile månadslønnen på NT$20.000 (US$600) til kampanjen hennar: "Eg vil alltid minnast. Ho sa at ho ikkje spør om noko i retur, og berre håpar at DPP vil hjelpa henne til å verna Taiwan sin suveränitet; ho vil fortsette å vere ein taiwansk person". Få forventar at ho vil presse for sjølvstende. Men trass i sterkt trykk frå Kina og KMT-partiet, har Tsai ikkje akseptert det Beijing insisterar på er den einaste grunnlaget for framtida samanheng - ein konsensus som blei oppnådd med Taiwan i 1992 om at det finst berre eitt Kina, med kvar og éin part fri til å tolka kva det tyder. Beijing tek dette som å seie at Taiwan og fastlandet er eitt Kina. Men ho har òg gått vekk frå sin politiske og tidligere posisjon om at det ikkje finst nokon slik konsensus. Ho vil vita betre enn mange andre at Kina framleis er det viktigaste: Taiwan treng ei økonomisk avtale med den største handelspartneren sin, særleg når eksportmarkada framleis er usikre. Kou Chien-wen, professor i statsvitskap ved National Chengchi University, talar om fleksibiliteten til Tsai: "Eg trur ikkje at ho er nokon som er særs ideologisk. Ho er veldig klår". Som eit teikn på dette, då kinesiske nettborgarar posta titusener av meldingar på Facebook-sidan hennar som kritiserer henne under kampanjen, posta Tsai: "Eg vonar at denne sjeldne høve kan hjelpa våre 'nye vener' til å få ein fullstendig inntrykk av demokratiet, fridom og mangfoldet i Taiwan. Velkommen til Facebook-verda!" Ironisaren er at Tsai kan verta ein betre partner for Beijing enn den nåværende presidenten Ma Ying-jeou, som ikkje er tillitsmiktig for nokre fordi foreldra hans kom frå fastlandet og partiet hans er for eining. Avtal som er undertekne med Tsai vil ikkje truleg møta motstand. Faren hennar var Hakka, moren Minnan, og bestemor hennar var frå Paiwan-stammen. Men viss ho ikkje kan vinna tillit frå Kina, kan det bli ein dødt veg for henne, eller Beijing kan krympa eller bryta dei offisielle bandane. Spenningar kan dukka opp igjen, og urolege regionale naboar kan bli bekymret for det og påvirke bandane mellom Beijing og Washington, som er bundne av lov til å hjelpa Taiwan å forsvare seg. Ho siterte den tyske sosiologen Max Weber og likna politikk med den sterke og langsomme kjensla av harde brett: "Vi må vera tålmodigere [og arbeide] støðugt, praktisk og nøyaktig for å oppnå det ideale.
Med sine lagomne skuldra og sine u-prosabile måte å oppføra seg på, ser 59-åringen, Tsai Ing-wen, ikkje ut til å vera ein trussel mot Beijing.