Den såkalla julblitz på kvelden 22. desember gjorde butikkar og bygningar på St. Ann's Square til ruinar. Området rundt Deansgate nær katedralen vart dårleg skadd, med ein stor bombekrater som markera vegen. War Office-fotografen William Lockeyear tok ei rekkje bilder då bygningar brann og murverk kom ned. Himmelen glødde oransje då store røykskyer svøma og luften vert tett av støv. Den skarp lukten av brennande tre og lukten av pulverisert murstein og gips heldt fram. To bølger av bomber slo til i byen frå 20:00 GMT den 22 desember, og enda berre kl 06:00 dagen etter. Blant bygningane i sentrum av byen var Manchester's Free Trade Hall, Royal Exchange, Smithfield Market, Cheethams Hospital, Gaiety Theatre og St Ann's Church. I alt døydde 684 menneske og 2.300 vart skadde, med distriktar nord og aust for byen som vart illa ramma, særleg Cheetham Hill og Strangeways. Under krigen som heild døydde 1.400 sivile i Manchester, så raidet representerer nesten halvparten av dei drepne. Ein av ti var under 13 år gamal. Den sjuårige Doreen Herring såg eit Luftwaffe-fly flyga over hovudet då familien hennar, frå Pendleton, tok vegen til eit luftangrepshjelp. Dei såg at piloten tok ein pause og at flyet deretter skunda seg framåt utan å kasta ei bombe. "Eg er overbevist om at det var fordi han kunne sjå oss", sa ho. Faren hennar, George Pinder, nekta å gå til luftangrepshjellet og sa: "Om ei bombe vil få meg, vil ho få meg". Dei var redde for å sjå om huset deira hadde vorte skadet då dei forlét shellet. "Nåre døra hadde vorte bombet i bitar. "Aukst etter det ville du berre ha ei kopp te". Ho minns at det hadde vore mange barnegravingar og den vonde lukten av rotne matar etter at bombinga var over. "Du kunne puste igjen", la ho til, då raida var over. Folk klarte seg ved å laga mat ved å bruka brutt møblar i hagene som dei ville brenne på eldar for å skapa varme. Den nåværende presidenten, far Dave Lannon, sa at far Street hadde bjóðt den vanlege stolen sin til ein annan prest. Hadde han verande der, "hadde han overlevd". Geoffrey Whittle var 12 år gamal då han vart evakuert to gonger frå heimen han delte i Gorton med bestemor si til dei bladrike forstadane av Bramhall. Han minner seg at han stengde alle gardinene når sirene gjekk av og var redd for eit lys som kunne skyna gjennom. "Vi var alle bosette i eit mursteinshjelm om lag 500 meter frå huset i Greave Street, Gorton. Då spelte denne mannen på akordeon på piano og song krigssangar. "Alt menneske song med, og eg kan ikkje huske å ha fått noko søvn i sheltet". Susan Jones, som var 16 år då, var på kjøp i Ancoats då bombeane byrja å falla. Ho såg at bitar av shrapnel slo på bygningar og sparka og reinsa av. Ho tok tilflukt i vernet nær fabrika Avro i Manchester, der ho arbeidde som riveter og borar på Lancaster-bomber. "Eg kunne sjå gnistar og eg omfavne veggen for å vera trygg. Eg var ikkje redd på grunn av alderen min på den tida, eg trudde at eg var uendringleg og fann det dødspennande". Ein av slektningane hennar vart treff av ein brennande anordning i andletet under raidane, men overlevde. "Det var ein forferdelig ting", sa ho om Christmas Blitz. "Eg såg opp mot himmelen og det såg ut som alt var i brann. Det var ein skarp lukt av brennande og av våpen. Himmelen var all oransje og gul, og såg ut som fyrverkeriet eg hadde sett på Belle Vue då eg var yngre". Historikaren Ian Kikuchi, frå Imperial War Museum North i Trafford, sa at det hadde vore få dødsfall i Manchester før julblitz. "Den tyngste bombingen før hadde vore i East End i London", sa han. "Luftaffeen lét ut bombingar over heile Storbritannia då dei freista å stryka matforsyninga og hadde til mål havner og distribusjonssenter". Kikuchi sa at tyskarane bombarerte Coventry i november 1940 på grunn av den strategiske posisjonen i tungindustri, men fokuset skifta snart til andre byar i Storbritannia. Han sa at raidane var forventa av den britiske etterretningstjenesten. "Det som var overraskende var intensiteten av raidane", sa han. "Luftaffe såg Manchester som eit tillegg til hamna i Liverpool, som var eit stort industri senter".
Då julen i 1940 nærma seg, regna tyske bomber ned over sentrum av Manchester, som drepte hundrevis av menneske og førte til stor øydelegging.