I det gamle var det ei gamal og rotande filmrulle. Innhaldet var for skadet for å kunna spelet på ei rulle, men sidan oppdaginga i mars har Cappa klart å digitalisera og restaurera nokre få bilder - nok til å visa at dokumentaren var om ein viktig hending i Bolivias historie. Den stumme dokumentaren, filma i 1927 etter at Jauregui og tre andre hadde brukt 10 år i fengsel, fangar den unge mannen like før avretting, og smiler nervøs mot kameraet. Med embetsmenn og åsynskvarter samla på åstedet for avrættinga utanfor La Paz, tek avryddingsskytelskapet sikte og skyt. Jauregui fall og to prestar nærmar seg for å be over kroppen hans. Straffen som er utbetalt, går den store mengda heim nedover åstene. Filmefragmentane er sjokkerande nok, men dei er ein del av ei endå meir dramatisk historie. Ifølgje den bolivianske lovgivningen på den tida, når tre eller fleire menneske vart funne skuldige for same forbrytelse, var det berre ein som skulle dømast. Filmen, det siste arbeidet til den bolivianske filmskaparen Luis del Castillo, som var ein fotojournalist som blei filmregissør, vart sensurert så snart han blei utgitt og vart uviten i 85 år. Nyhetsutdrag frå den tida viser at filmen ikkje vart forbodd på grunn av voldelige bilete, men heller av frykt for at om han blei sett i utlandet, kunne han utsette Bolivia og rettssystemet sitt for internasjonal kritikk. Det var òg uro blant den europeiske eliten i Bolivia at folkene som blei vist i filmen hovudsakleg var innfødde menn og kvinner, noko som, i deira auge, òg ville skade Bolivia sitt rykte. Jauregui, som var berre 16 år gamal då Pando døydde, vart gripen av dei politiske intriger i epoken. Dei hadde drepe Pando, grunnleggeren av det republikanske partiet i Bolivia, som ein del av ein komplott frå det liberale partiet, vart det påstått. Men versjonen av hendingane som vert fortalt av onkelen til Jauregui, Nestor Villegas, som òg var dømt for mordet på Pando, var meir ei kombinasjon av dårleg lykk og dårleg dømmekraft. Dei var panikkfulle og var redde for å bli beskyldde for at han var død, og dei sveipte han i et teppe og kasta kroppen hans over ein klippe. Liket vart funne og ein autopsi viste at Pando hadde døydd av naturlege årsaker, sa Gumucio. Men desse funna vart aldri avslørt, og ein annan undersøking, som tilsynelatande var pålagt av leiaren for den republikanske opposisjonen, Bautista Saavedra, kom til den konklusjonen at Pando hadde døydd som eit resultat av sår som mennene hadde påført han. "Mennene vart falskt beskyldde av Bautista Saavedra..., som brukte Pando si død som ein unnskyldning for å styrta den liberale regjeringa og ta over presidentskapet", sa Gumucio. "Legatet av desse hendingane resonerer til denne dagen". Elda Jauregui, oldebror til Alfredo og barnebarn til ein annan av dei dømde mennene, sa at oppdaginga av dokumentaren ville hjelpa til å endeleg bevise uskyldigheten til mennene. "Vi har lidd mykje på grunn av det som skjedde. Denne filmen skal tala for seg sjølv", sa ho. Gumucio trur at denne filmen kan få Bolivia til å endå sjå på fortida si og læra sanninga om Pando si død og Saavedra sin makthaving. Men for at dette skal skje må filmen, som varer i 17 minuttar, først digitaliserast, men FCB - ein privat institusjon - seier at den ikkje har råd til $ 10.000 som trengs. Utan økonomisk hjelp advarer FCB (Bolivian Film Foundation) at dette viktige stykket i den bolivianske historia kan bli uvitande for alltid.
Då Carolina Cappa, ein filmforskar som jobba i Bolivia, vart invitert til å gå gjennom arkiva til ein gamal biograf i La Paz som var i ferd med å bli revet ned, kom ho på ein dåleg, utan merke.