Etter tiår med kamp for eit meir likverdig samfunn, er det no anteke at kvar funksjonshemma barn vil få høvet til å gå på ein vanlig skule der det er mogleg. Men kva betyr ekte inkludering i praksis, og er systemet ein suksess? Eller drifter funksjonshemma born til bakk i klassen? I dokumentaren min Er eg inkludert? - som vert vist denne uken kl 19.30 på onsdag på BBC One Scotland - får eg høvet til å stille denne spørsmålet ikkje berre til yrkesutdannarane, men også til studentane og familiene deira. Viss eg tenkjer på mi eiga erfaring med skule på slutten av 1960-talet og 1970-talet, så var det mykje meir for funksjonshemma. Det var ikkje nokon teknologisk løsning som kunne hjelpa, som snakk-datamaskiner, videoforstørkingar og dei mange appene som kan fortelje deg fargar, telle pengane dine, gi deg vegvisningar og så vidare. Så det er mykje lettere i dag å inkludere barn med funksjonshemming i lokale skular, som burde gjera det mulig å få ein rettferdig utdanning. Men er det å inkludere berre å få innom dørene? Meint det at du er på rett måte inkludert i alle aspekter av skulelivet? Har lærarane erfaring med å undervisa eit barn med funksjonshemmingar om livsferdigheter? Er dei finansierte for å få det til? Og, og dette er verkeleg viktig, kan barnet faktisk trive på skule? Som blind, kan eg seie at eg har noko erfaring, fordi eg har opplevd tre ulike former for utdanning: det vanlige grunnskulen, ei spesialisert vidarskulen for ulike barn med funksjonshemmingar, og sist, ein høgskolear utdanning som kun er for synnde. Royal National College for the Blind i Hereford var den beste for meg. Det er ei institusjon som ikkje berre er rettet mot akademisk sektor, men også mot å utvikle ein person som kan fungera så sjølvstendig som mulig i sitt eige samfunn. Dei fokuserte på mobilitet, vanlege levnadsferdigheter, sosiale evner og akademiske kvalifikasjonar. Dei lærte meg til og med Braille, som for ein 18 år gamal var altfor sent - eg burde ha lært korleis ein skal bruka dette frå eg var fem år gamal! Det var mangelen på støtte frå ein jammen gruppe som eg mangla gjennom heile grunn- og vidarutdanninga. Det var ikkje før eg var 18 år gamal at eg møtte andre menneske som hadde eit synsforstyrrelse som mitt. Å finne ut om verda med andre synsforstyrrede menneske var viktig for meg for å forstå mi eiga verdi. Det hjalp meg å forstå at min erfaring med verda kunne forståst av mine jevnaldrar. Eg passa inn lett og vi hadde eit felles bånd som gjorde oss sterkare. Eg fekk særskilte innlegg frå menneske som forsto mitt funksjonshemming. Det er klårt at det finst mange barn med funksjonshemming som gjer det veldig bra på vanlige skular i Skottland, men det finst òg mange som strevar med å få svar. Eg veit at dokumentaren vil gjera fleire spørsmål enn det vil.
Me har 16 år med hovudutdanning for barn med funksjonshemming i Skottland.