No er han over 60 år gamal, og Othman og landsbyborna i byen Wana, 35 km nordøst for Mosul, er framleis avhengige av dammen som ei viktig kilde til vatn og vanndraging for avlingane. "Livet er vatn", sa Othman, som er stolt av dei kurdiske røtene sine, og la til at forfedrane hans har budd i Wana i dei siste 800 åra. Han sa at familien hans hadde vorte røkt ut av byen berre ein gong, då militantar frå den såkalla Islamske staten (IS) tok Mosul-dammen og Wana i august 2014. Han hadde på seg tradisjonelle kurdiske klede og snakka på arabisk: "Vi kan ikkje sjå for oss kva livet ville vore om vi måtte forlate heimane våre igjen, denne gongen, under trusselen om at dammen kunne kollapsa". Den blei innheita i 1984 under Saddam Hussein-tida, men er i dag i uførare stand på grunn av ubruk i dei siste 18 månadane etter at kurdarane har teke han frå IS. Budgetmangel på grunn av fall i oljeprisane og politisk rivalitet mellom sentralregjeringa i Baghdad og den regionale regjeringa i det semi-autonome Irak-Kurdistan har hindra den nøye trengde reparasjonen. Det finst òg ein desperat mangel på arbeidskraft. Halvparten av arbeidskrafta har forlate dammen for andre jobbar på grunn av at dei ikkje har vorte lønna i opptil fem månader. Vi hadde særskilt tilgang inn i labyrinten av tunnlar i dammen for å sjå dei presserande problemane på eiga hand. Foråldra maskinar vert framleis brukt for å freista å stabilisera grunnleggene til dammen. Støttdirektøren for dammen, Mohsen Yaqoub, viste oss prøvar av jord som hadde lidt erosjon. "Disse svarte delane er den behandla sementen som blir brukt til å injisere i hull og sprekk som er skapt av vatnet som konstant et bort den ustabile grunnvollen til dammen", sa han. "Dammen er i dag i fare på grunn av erosjonen ved den naturlege gipsbasen under vatnet og alvorlig erosjon ved flomgaten. "Gjennom de to hovudportane har leirane blitt utsette vertikalt og horisontalt, og det kan føre til at dammen kollapser, men vi veit ikkje når. Det kan skje neste månad, neste år eller om fem år. Vi veit ikkje når". Regjeringa i Irak har slitt i over to år med å finna ein avtale med eit internasjonalt selskap om å gjennomføre dei naudsøkte reparasjonar. Utryggleik skremmer budeiarane bort, og den økonomiske krisen har tvinga det oljerike landet til å søkja hjelp frå Verdensbanken og viktige allierte som USA. "Vi har berre tomme lovnader frå det internasjonale samfunnet om å reparera dammen", sa Yakoub, som tidlegare var ingeniør på området i 28 år. "Eg møtte dei amerikanske rådgjevarane og tok dei med på ein rundreise inne i dammen. Dei nikka berre på den detaljerte vitskaplege forklaringa mi om farene og dei anstrengingane vi gjorde for å verna strukturen". Mosul og andre byar i den nordlege delen av elva ville vore sårbare om dammen mislykkast. I dag seier lokalbefolkningen at dei ikkje er klar over nokon alarmsystem for nødsituasjonar som kan hjelpa til med å takle ein potensiell katastrofe i vente. Og om denne dammen kollapsar, vil det føre til massive øydeleggingar for heile samfunnet langs Tigris-elva. Byar som Mosul, Tikrit, Samarra og til og med hovudstaden Baghdad er dei mest sårbare. Massive flom kan ta livet av hundre tusen, og gjera dei heimløse, har den amerikanske utanriksdepartementet advart om. Ein spurde den 22 årige hyrdingen Amin Jabouri om kva han ville gjera om dammen skulle gå av. Han sa: "Vi har ikkje noko anna alternativ enn å rømma til eit høgare land.
Othman Mahmoud al-Barazinj er ein bonde som har budd i skuggen av den største dammen i Irak sidan den kolossale anlegget vart oppretta på 1980-talet.