Vine skreiv på Facebook at han hadde vorte angrepet som 15-åring. Han oppfordrte ungen til å ikkje vera så tøff som angriparane og sa at det var " ikkje noko skam" i å lesa dikt og lytte til "favorittband våre". "Kære Romford, 15 år gamal, eg kallar deg Ben. Eg veit ikkje kven du er, og det er godt at eg ikkje veit det, for eg er sikker på at du ikkje vil vere tilknyttet den videoen som viser mobbarane som slår deg til jorda. Dei er dårlegare enn det. Eg var sjokkert av det eg såg. Mange var vonde med det. Du er 15 år gamal. Ben, noko liknande skjedde med meg. Eg var ein følsom ung tenåring, som aldri klarte å vere cool. Kanskje du kjenner igjen det. Ein dag var eg på ein fest og snakka med ei jente. Det såg ut til at ho var kjæresten til nokon viktig. Han sende venen sin for å slå meg. Vennen sa: "Unnskyld meg, kan eg fortelje deg ein ting?" Og sidan han var kortere enn meg, måtte eg luta meg ned for å høyra han. Etter å ha bevege hovudet mitt innanfor rekkevidda, slo han meg så sterkt som du vart slått. Eg hadde aldri vore slått før. Sjokket var utruleg - vald gjer det. Eg gjekk ned like så fort som du. Mine kjære, som var også følsomme, vart for redde for å hjelpa. Dei vart utslette etterpå. Du føler deg fornedra. Stolten din er skadet, hovudet ditt er skadet - eg hadde eit stort svart auge. Ein kan bli særd ned over ein slå. Somme folk trur at depresjon utvikla seg i oss som ein måte å halde oss trygge på om vi tapte ein kamp - sinnet og kroppen samarbeider for å hindre at du går inn i konflikt for din eigen tryggleik. Du ser over skuldra din for ei stund, og du føler ein frust. Det er naturleg, Ben. Så eg såg videoen din og såg meg sjølv. Denne fyren som forstyrra meg i 1980 kunne ha vore ein av dei som slo deg på baksidan i 2016 - ein sån feig fyr. Kan eg gi deg eit råd? Du må ikkje bli så hard som dei. Eg prøvde å vere ein tough teenar etterpå og jeg stengde meg, som ein gong i etasja. Eg reagerte ikkje på noko og følte ingenting. Då eg kom på universitetet, fann eg menneske som meg, som aldri drømte om å slå nokon, og livet mitt opna seg som ein blomst. Ein vennleg forelesar var sjokkert når eg stolt og dårleg sa til han at eg aldri hadde lese eit dikt. Han sa, "Vi endrar det", og han hjelpte meg til å forstå kor kraftfull dikting er. Ein dag på studentkomplekset mitt las eg eit dikt og grette. Eg var i live igjen. Eg ville aldri vunne ein kamp - eg har aldri slått nokon i mitt liv - men du treng ikkje slå folk for å bli vellukka i livet ditt. Tvert imot, retten avgjør kven som gjer vondt på deg og korleis dei skal straffast. I samfunnet vårt, blir det som skjedde med deg sett på alvor. Men lat meg fortelje deg ein ting om karane i videoen. Om 20 år, når du er saman med den du elskar og har ei karriere som du elskar, vil dei framleis vere skitne. Dei luktar av treningssvett og ostburgarar. Dei vil ha ein draum som dei hadde på seg til begravelsen av ein ven som døydde på ein motorvei -- og alle med det same forvirra uttrykket på begravelsen. Dei har gått frå å lage været til å bli regna på, og dei klager konstant over det. Dei er ikkje noko som nokon vil vere saman med - livet deira er over. Fem prosent av folket er gode på å kjempe. Eg er ikkje ein, og du er ikkje. Det er veldig viktig at vi lèt dei 5 prosent kjempe mot kvarandre. Lev ved sverdet, døy ved sverdet: skurkken som slo meg var på sykehus eit år seinare etter at nokon hadde knuste flaska i ansiktet hans. Samstundes kan du og eg lesa dikt og lytte til dei beste gruppene våre, og om vi gråter av og til, er det ikkje noko som er skamleg. Å gråte er å leve. Dei som angriper deg er dei som går død. Kom inn på Radio 2 ein gong, og eg vil gjerne vise deg rundt. Din, Jeremy".
Jeremy Vine, som presenterer BBC Radio 2 og Crimewatch, har skrive eit brev til ein 15-åring etter at ein video som vart delt på sosiale medier viste ein ung mann som vart angrepet av ein gruppe tenåringar i Romford, aust i London.