Eoin Morgan frå England, Steve Smith frå Australia og Kane Williamson frå New Zealand er tre store cricketarar og kapteinar som vil sjå finalen frå sida, og kanskje tenkje på dei ofte små marginane mellom seier og tap i desse turneringane. Som kaptein for Sør-Afrika veit eg korleis dei føler seg. Men medan dei skuffe kapteinane til dei utslette lagane må akseptera det faktum at dei blir omkriminerte og at dei blir motarbeidd på sosiale medier, har Virat klart å leia laget sitt til finalen og no står han ein gong til midt i den spektakulære høvelet. Han er ein av dei beste cricketarane i verden i dag. Eg har hatt den ære å ha spelt saman med han i dei siste seks Indian Premier League-turneringane, og som lagkamerat i Royal Challengers Bangalore, har eg sett på første hand ikkje berre den uvanlege ferda hans som batsmann, men òg energien og intensiteten som han leitar med seg til spillet. Han er ein fullendring i kreisa, konsentrert, hardt arbeidande, som spelar ball inn i kløftene på banen og held seg roleg under press. Han dømmer alltid kva tid det er å konsolidera og kva tid det er å ta ein kamp med. Det store mengda han gjer, lèt ikkje noko å diskutere: Virat har gjort 8.008 om lag i 183 ein-dagarslandskrimmel, med ein gjennomsnitt på 54,47, og denne uken har han kome til toppen i ICC-rangering av ein-dagarslammere. Han har funne den beste formen sin i denne turneringa, og har skora ein uvitra 81 i den innledende seieren til India over Pakistan, og har lagt til ein uvitra 76 i seieren mot Sør-Afrika, og har gjort ein klinisk og kommanderende 96 i semifinalen over Bangladesh. Han har vorte velsigna med eit fantastisk naturleg talent, men som alltid blant høgt oppnåelige, er talenten hans støttet av viljen til å arbeide hardt. Han er fastlåst og ubarmhjertig i treningar, og held seg i nettene så lenge det er nødvendig for å sikre at han føler seg komfortabel i alle aspekter av spelet. Eg har sett han øve slag om og om igjen, til han har svett frå pannen, og aldri stoppe før han er fornøyd. Utover den gylne talenten og den jernne besluttsomheten, har Virat lært å takle trykket frå den opphøga posisjonen sin. Om du kjører inn i nesten kvar by i India, vil du sjå andletet hans dukka opp på kvar annleis bjelbord. Twitter var ein stor spenning då han strekte ut tungen for å feira ein wicket mot Bangladesh. Virat har lært å leva med desse realitetane... og også å akseptera byrda av urealistiske forventingar om at han skal skora runar kvar gong han når krogen, og at laget hans skal vinne kvar gong dei går ut på banen. Når ting ikkje går bra - og, uheldigvis, for Virat som for alle andre, går ikkje alltid bra - fell han tilbake på den intense forpliktelsen og arbeidde vanskelegare til han snur hjørnet og oppfyller dei altfor høye forventingane. Tidlegare i karrieren hans hadde han vore ein professionell kriketspiller som var roleg, klinisk og sjølvsikker, og som tilsynelatande hadde kontroll over alle situasjonar. Intens og seriøs i kamper og i praksis, beholder han den uvurderlege evnen til å sløyfta av, avslapp, le og spotta ved kvar ein gong. Han liker å kalle folk med lekfulle kallnamn og han finn humor i nesten alle situasjonar, sjølv om vi tilbringar timar på timar på ein annan fotoshoot, og ventar på at fotografane skal vera klare, så vert det sagt korleis og kvar vi skal stå fram, så ventar ein stund til, så vert det sagt at vi må starte prosessen på nytt. Så han held fram med å trive, og det indiske laget hans held fram med å oppnå framgang på ICC-turneringar. For ikkje så lenge sidan, ein morgon etter ein match på ein utlandsbane i Indian Premier League, kom eg til hotellet for å sjå Virat sitja åleine ved frokost. Vi byrja å snakke om kriket, litt om trykket og forventingane... men mest av alt snakka vi om det fantastiske privilegiet å spille for og å ha som kaptein landet ditt, og vi samde om at vi burde nyte kvar einaste sekund av det som, for å vera ærleg, framleis er ein særleg og fantastisk måte å leve på. Virat er fem år yngre enn meg, så eg spurde han: "Kva lenge vil du fortsette å spela?" Han svara med ein gong, med augene som lyser. "Eg skal spela for alltid", sa han, med eit breitt smil i andletet. Og så held 'forever' fram på søndag i The Oval.
Det er nokre som ville likt å stå i Virat Kohlis sko i helgen og leia landslaget sitt til finalen av Champions Trophy, og det er ingen tvil om at kaptein India vil vera glad for utsikten til finalen søndag mot Pakistan på The Oval.