Det var den berømte Fairfield-verftet som tok Upper Clyde til store høgar og verdsomspennande framtredje. Verftet vart grunnlagt i 1864 av William Elder, ein talentert marinengjinær som utvikla den samansetne motoren som forvandla skipsbygginga ved å la skip bruka brensel meir effektivt og reise lenger. Under William Pearce frå 1888 blomstra selskapet, bygde luksuriøse havlinjer, dampskip og marinefartøy for verda. På høgkvalet før første verdskrigen var Fairfield-verftet ein del av ein lokal industri som direkte sysselsette 70.000 arbeidarar på 19 verster. Den største kranen i verda, med ein maksimal løftekapasitet på 250 tonn, vart bygd på Govan-verftet i 1911 og året etter hadde Fairfield 12 skip under bygging samstundes. Etter andre verdskrigen kom nedgangen raskt i gang, og trass i eit stort moderniseringsprogram på 1950-talet var verftene på Clyde ikkje i stand til å konkurrera med nye skipbygdingssupermaktar som Japan. I 1967 vart mottakarane kalla inn og det såg ut som om slutten hadde kome for Fairfield og for skipbygd i Govan. Blant filma av eit samfunn på kanten av gløyming var Connery som reidde på sykkel rundt tomme fabrikksskjul på verftet. Svaret til den britiske regjeringa på krisen var å opprette Upper Clyde Shipbuilders (UCS) i 1968, som hadde om lag 8.500 arbeidarar på fem verster - Fairfield's og Stephens på sørbredda, Connel's og Yarrow på nordbredda, og John Brown på Clydebank. I 1971 gjekk UCS i kontosje og blei nekta eit regjeringslån. Dette førte til ein av dei mest kjende episodeane i den industrielle historia - work-in. Sindikasjonane, leidd av Jimmy Reid og Jimmy Airlie, okkuperte verftet og gjorde ein krav til den daværende konservative statsministeren Edward Heath om "retten til å arbeide". I februar 1972 slo regjeringa seg til å halda to verft, Yarrow i Scotstoun og Fairfield i Govan. Fairfield vart skipa til Govan Shipbuilders i 1972, som seinare vart nasjonalisert og samansett til British Shipbuilders i 1977. Regjeringa til Margaret Thatcher slo opp British Shipbuilders og denasjonaliserte den i 1988, då det tidlegare Fairfield-verftet blei selt til den norske Kvaerner-gruppen. Kvaerner tok verftet gjennom eit anna moderniseringsprogram for å gjera det mogleg å spesialisera seg på bygging av flyte naturgas og kjemiske tankkar. Men på slutten av 1990-talet vart markedet depressivt og verftet måtte finna alternative kontraktar. Verftet gjekk over til BAE Systems i 1999 og har funne arbeid i det siste tiåret med å laga destroyer og flygtransportfartøy for Royal Navy. BAE er ein nøkkelpartnar i bygginga av to flygfarkarar i Queen Elizabeth-klassen som blir bygd på Portsmouth-verftet og i Skottland. Men etter at bygginga er fullført, er det berre forventast at det trengs eit senter for naval shipbuilding i Storbritannia for å byggja neste generasjon av frigatar av typen 26.
Skottland var ein gong den største skipsbyggaren i verda, og hjartet til industrin hennar låg på sørbredda av elva Clyde i Govan i Glasgow.