Media playback er ikkje støtta på denne enheten. Med mørkret og foreldra som ringer deg på te, trekk du ein siste straffel for å vinne FA Cup, ein siste drop-kick for å vinne Rugby World Cup, ein siste putt for å vinne Masters. To menn frå Yorkshire hadde dei same stunder då dei vaks opp i Sheffield i begynnelsen av dette århundret. Danny Willett har kanskje slått på drivene og halet puttane som gjorde han til den første engelskmannen sidan Nick Faldo i 1996 til å vinna Masters og ha på seg den berømte Green Jacket, men caddie hans Jonathan Smart er å kreve ein del av æren. Willett, som spelte med England og venn Lee Westwood, starta den siste runden tre skott framfor den verande mesteren Jordan Spieth, som var fire grupper bak han på banen. Den 29-åringen, som berre spelte i turneringa fordi sonen hans Zachariah vart fødd ei vekke tidlegare, tok opp med historia på den tiande tee... Jonny: Me gjorde ein fantastisk par på niande, det var den luktande ni-foten nedanfor bakken og det heldt oss fram. Så hadde me det morsomaste stykket av veken når me gjekk nedover på tiande fairway. Danny: Alle veit kor vanskeleg det er å trilla 11, 12 og 13 med vinden mellom trea. Eg skytte to flotte skudd på 11, og fekk ein pari. Eg fann framsida på par tre 12. og fekk ein pari. Vi gjekk til tee 13 og Jordan hadde birdied på åtte og ni og fekk fem skudd. Vi slo tre trear heile veken og la nesten til trear, men på søndagen sa eg og Jonny, "Viss vi skal gjera noko, må vi prøve å tvinga det ein liten bit". Så eg gjekk fram og slo. Ein liten fem-yard-par med sjåføren rundt hjørnet. Jonny: Dan er fast på at det var det beste skuddet han gjorde i veken. Eg slo ein fin klingje til høgre på bakerste sida av motorbilen og tok ein klingje på høgre sida av motorbilen. Jordan beit 11. Jonny: Det var ein klingje på fire fot som gjekk rett nedover, men eg var ikkje sikker på om det gjekk å bryta, det var ikkje ope. Eg sa ikkje noko, vi visste begge to at vi måtte fortsette å presere. Willett forbedrar til -4, Spieth fall til -5 Danny: Neste gong vi ser rangeringslistan, har Lee Westwood berre sparka inn for å få eagle frå baken av green på 15 for å komme inn i ein av oss. Jonny: Alt gjekk fantastisk. Vi hadde ein annan birdie-mulighet, men det skutet frå Westy fekk ein annan spelare inn i det. Eg hadde goosebumps fordi fansen på 16 kunne sjå alt og lyden var latterleg. Danny: Eg hadde ein 10-12-fotar-spiller frå baken. Eg trudde det var for å laga leiinga. John la inn flagget, gjekk tilbake og sa: "Det var eit godt forsøk" og så høyrde me alle som klappa. Media-oppspilling støttet ikkje på denne enheten Jonny: Eg kjem aldri til å glemme å gå til 16. Det var rett bakover i høgre femti, og Jordan hadde gått frå fem under til ein under på par tre tolv og vi var på fire under. Så me såg på kvarandre og venta på at dei skulle endra seg, fordi me trudde dei hadde misforstått. Etter fem eller ti skritt skjøna me at vi var på fire, Westwood på tre og Jordan på ein. Eg hadde lyst til å gå på toalettet, så eg løpte forbi den 16. og alle sa: "Sjå på topplista, du er leiaren". Eg var på toalettet og hendene mine skjelvde, og eg var nervøs, men tenkte: "Dette er kva du skal øve for". Eg heldt fram og sa til meg sjølv: "Fem gode sving, sjå om du kan gjere eit par puttar og så får vi sjå kva som skjer". Då eg kom ut, var eg i den beste stemningen eg hadde hatt på lenge. Sjå på det, så såg eg det som skodespelet, og eg forstod ikkje for mykje om det. Jonny: Det var ikkje noko å snakke om. Viss me innrømmer situasjonen vår, me er nervøse, og det hjelper. Me held oss til rutinane våre. Me hadde 181 meter til flagget. Ein åtte. Me laga eit bilde, slik me gjer på alle skodesetningar. Eg er ganske spent, og eg ville ikkje at han skulle sjå meg. Då eg gjekk ut på green var det ikkje noko snakk om det. Alle sa til Danny at "det er ditt", men han høyrde ut som han ikkje hadde noko å seia. Han var særs fokusert. Danny: Me slo i birdie putten vår. Jonny: Putten på 16 var berre han. Når han hadde ein god linje, kvifor skulle han kalle meg inn? Det skaper berre tvil. Danny: Westy slo til på 35 fot og tre, så plutseleg hadde me ei litt større gaping. På dei siste 45 minuttarne var vi på fem bakover og to fram. Det var eit slag av vanv. Jonny: På den syttende turen sa eg til Dan at desse typane bak oss var gode og kunne laga fire birdies i rekkje. Danny: Eg slo ikkje dårleg, men eg vart litt hindra av eit tre i andre og eg slo åtte jern på venstre sida. Eg såg at det var eit stort slag av grønt. Eg tenkte, "Eg har mange grønt å arbeide med, og det er eit stort slag av grønt". Eg gjekk opp til toppen av bakken og tenkte, "Eg veit ikkje om det er hardt nok", men han klappa. Og så tenkte eg, "Det er raskt", men han enda ikkje. Eg tenkte, 'Dette var ikkje eit enkelt slag. Eg skal gå tilbake og prøve å sjå kor vanskeleg det er å trilla ein skuffande ball. Vi hadde eit uppebakke på 18. banen heile veken, men vi var overfylte med adrenalin, og Jonny sa: "Eg er berre ein leikar". Han sa: "Du kan slå tre tre tre så godt du vil, og du kjem aldri til å nå dei bunkarane". Jonny: Alle skremde etter ein plass til å stå. Danny: Det var mykje uro. Eg gjekk ut av teita to gonger fordi folk heldt på å bevege seg oppover i sida, gjennom bladene, gjennom trærne. Jonny: Det såg ut som om eg hadde ramma ein hotellgang, og eg trur det vart vanskelegare. Danny: Eg slo det 295 meter, rett ned på midten av skogen. Og igjen, hendene riste, og alt skjelv, men det var verkeleg moro å sjå før det andre skudet. Jonny: Det er ein djup nedad før du går opp i fjellet, og når vi kom ned til bunnen, puste han ein enorm djup pust. Eg visste at han var nervøs, så eg sa til han: 'Du treng ikkje ta ein så djup pust, det er ikkje so stor ein bakke.' Eg hadde gjort 80% av det eg sa til meg sjølv at eg skulle gjere - eg skulle gjere fem gode sving. Eit til. Eg trur vi hadde 183, og Jonny ville visst. Kan ikkje missa Green Left, ikkje missa Short, ikkje missa Long. Eg har sett det millionar av gonger på TV, der det er umogleg å komme opp eller ned, og du kan gje deg sjølv litt meir sjanse. Eg pressa sju-jernet ei lita bit, men det kasta seg på krava av greenen og gjekk tilbake slik eg hadde sett det før. Jonny: Å gå opp til greenen var ei fantastisk opplevelse. Vi hadde eit lite kikk på oss sjølve og sa: "Dette er ganske kult". Eg skulle ønske eg hadde teke meir. Danny: Det var nesten ferdig. Vi har ein 13-fotar-tonner som må gå til seks under, og eg trudde det ville vera vanskeleg for nokon å komme til. Men me sto opp på golvet og såg at putten, og du trur det ville vera moro å komme til seks, men eg vil ikkje gå ned til fire. Så eg slo til og slo til i par. Jonny: Gårdsaken frå golvet til klubbhuset var fantastisk. Det var underlig, overreell. Det er noko du ser på TV, og du gjer ikkje på deg sjølv. Danny: Svigersetran mi var på bakerste rad av green, og han gav meg eit klemme. Du gjekk fram til hytta, og du underskrivde på kortet ditt [bogy-free five under par 67] og såg at alt gjekk rett -- og så vart det ein av dei femti, femti og femti minuttar av vingset. Me satt utenfor recordinga, og eg prøvde å ringje Nic. Signalet var ikkje så bra, eg prøvde å komme fram til henne. Og eg skreiv på mor og far og brør. Men eg såg på TVen for å sjå kva Jordan gjorde. Spieth flytta ein par femti til femti for å gå tre under med tre til å spela. Du prøvde å finne ut alle scenariene. Han gjekk tilbake til to under og det var ikkje fysisk mulig å knyte. Jonny: Eg visste ikkje at kameraene var der, og så hoppa eg på han. Danny: Eg var på telefon med Nic, og Jonny hoppa på meg på sofaen. Alle har sett det på TV. Det var då du skjønar at det er det du har arbeidd for og det du har oppnådd. Det er ikkje eit draum. Det er eit virkeleg faktum. Det er å ha kleda di i spelfilmskodespelet. Og det er å ha jakken din der resten av livet. Du kan reise til Augusta for alltid, før du ikkje vil spille lenger. Helmet i Butler Cabin. Du får ikkje sjå dei stadane eg såg på Augusta før du vinner. Eg er stolt av det. Du ser det på TV, og så gjer me det. Dan legg Green Jacket på han. Eg minner at dei la til, fordi dei har alle saman. Før han gjekk inn i rommet, såg han meg, og han sa: "Eg leker". Det var vrøvl. Vi har alle vore i gang med å vinne Masters. Når du kjem inn i huset ditt, er du ikkje ein meister lenger. Du er far, eller Dan. Du skiftar dukene dine, og du tek av deg jasken, så du ikkje får noko på den. Einaste gong eg såg på det var den kvelden. Eg opna ein øl og sette meg på sofaen med Nic. Eg såg på det i ein og ein halv time. høgt på det vi hadde gjort to dagar sidan.
Vi har alle gjort det.