Som barn i det østlege Sierra Leone, som var rikt på diamanter, var det naturleg. Arbeidspositum var få og langt mellom, og derfor var edelsteinene ein magnet. Dei overtala mange til å droppa ut skule, men eg arbeidde som gruvararbeidsmann mesteparten av tida i skullekvelgda og av og til i helga. Mine foreldre gjekk med tusenvis av menneske frå heile landet, og til og med Gambia, Mali, Senegal og til og med Libanon, for å reise til Kono i håp om å få ei fortjeneste. Blistered palms Eg vaks opp der, og jobben min som gruvearbeider var hard. Eg grevde i elvebekkene etter grus og utvinning av den ofte mudderrike jorda for å finne diamanter. Og fordi eg òg måtte lyfta sekker fulle av tørr raud tropisk grus, hadde eg nesten alltid vondt i hovud og nakke. Diamantforlag var av og til så nær overflaten i deler av Kono at det var vanleg at folk plukka opp små edelsteinar som hadde vorte løyst av ein kraftig regn. Eg fann ei liten stein ein eller to gonger i heimbyen min, Bumpeh. Eg visste ikkje kva den egelege verdien var, men eg fekk nok pengar til å sjå meg gjennom i omlag ei veke. 1. Lesedi La Rona, funne i Botswana i 2015, veidde 1.111 karat 3. Excelsior Diamond, funne i Sør-Afrika i 1893, veidde 995 karat 4. Star of Sierra Leone, funne i Sierra Leone i 1972, veidde 969 karat 5. Uncomparable Diamond, funne i DR Congo i 1984, veidde 890 karat Kilde: Mathew Nyaungwa, Rough and Polished Etter å ha gjort eksamen etter skulen, tok eg meg til full skala gruvedrift for å hjelpa til med å betale for universitetsstudiene mine. I tillegg til gruvedrift i Kono, gjekk eg òg til Tongo Fields i nabolandsdistriktet Kenema. Der oppdaga eg at livet til ein handverksmanns gruvearbeider var som det til ein kontraktsarbeidar. Diamantgruvearane hadde generelt to lag av sponsring, og det gjer dei framleis. Men då eg var der, var omstenda slik at det berre var sikra ein kvadratmåltid om dagen - og du må ikkje spørje korleis sausen smakte. Vi sov ofte på golvet i eit rom eller på veranda, med bedbugar og mygg som bitte oss i tur. Når det gjaldt helsestøtte, var Panadol det einaste vi fekk om vi vart sjuke. Så var det Supporter - personen som skulle gje pengane til Meisteren. Vi fekk sjelden kjenna han personleg. Han var vanlegvis ein stor forretningsmann eller ein diamanthandlar, og han gav oss verktøy og månedlige tilslag. Som meg visste ikkje dei fleste gravmennene kva verdi diamantane deira hadde. Så det var lett for dei å lokke oss inn og lure oss ut av det. Det er ein gruppe som er kjend som Gado Geng. Dei seljer diamantane sine sjølv, men laget mitt av tre medlemmar hadde ein mester. Men ein dag gjekk me ut på eit forlate område som tilhøyrde det statsøkte Diamond Mining Company, og me gjekk ut med eit ulovleg gruvearbeid. To av oss var på sitet, og den tredje var ute med å skopa støvet. Eg var opptatt med å skaka sitet under vatnet for å vaska leiren av steinane. Eg gjekk rett til staden og freista å skilja det frå resten av steinene og sanden. Hjertet mitt banka. Eg mumla spenteleg til kollegaane mine: "Na diamant", ein krio-utsetning for "Det er ein diamant". Eg såg til at eg ikkje sa det høgt av frykt for at nokon ifrå kunne høyra meg. Kollega min, Yarpo, lét bøtte og spade falla for å verifisera funnen. Han var samd i at det var ein diamant. Vi kasta verktøyene vekk og flaug inn i det høye, sumpegresset. Då flykta vi før nokon kunne fanga oss. Vi heldt herren vår i mørkret og selde den to-karat diamant til ein lokal handlar for 100.000 leone. Eg veit ikkje kor mykje det var verdt i 1991, men det var mange pengar. Eg var den yngste, men dei to andre gravmennene behandla meg rettferdig. I motsetning til mange andre diamantgravarar, brukte eg ikkje pengar på å kjøpa lysfarge sneakers, jeans, skjorter eller kassettspelarar. Eg hadde ei klar ide om kva eg skulle gjera med dei - betala universitetsgebyret mitt på første året på rundt 24.000 leone. Drømmen oppfylt Då eg enno venta på resultatet av eksamen, gav eg pengane til tante mi for å leggja til kapitalen hennar og gjera nokre forretningar. Eg gjekk tilbake for å konsentrera meg om gruvedrift, men det viste seg å vera den siste gongen at lukka smilte på meg som gruvar. Eg ville alltid vore journalist, sidan eg vart fødd med BBC World Service i huset vårt. Far min, som aldri gjekk på skule, var avhengig av det. Og det var gamle aviser og magasiner som låg på rad under madrassen hans og som blei samla på andre stadar i det lille soverommet hans. Men, på den tida, var det ikkje eit journalistleg fag på Fourah Bay College i Sierra Leone. Så instinktet mitt sa meg at eg skulle studere engelsk og fransk for å oppnå eit internasjonalt framifrå. Eg gjekk ut med ein bachelorgrad i kunst og byrja å jobbe som journalist. Og liksom meg, så har borna mine vokst opp med BBC, bortsett frå at det er mi røyst som er ein av røystene dei høyrer.
Som tenåring var eg ein håndverksmann som arbeidte i gruveverk.