Det er rundt 200 sjølvmord i året av menneske som vert teke vare på av krise-team - tre gonger det talet på sykehus. Ein tredjedel hadde vorte utskrive frå sykehuset i fjorten dagar, medan ein tredjedel hadde brukt tenesta i mindre enn ei veke. For tjue år sidan var det ein stor samdelag innanfor NHS at sjølvmord blant psykiatriske pasienter var uunngåeleg. Landskapet har endra seg no. Legen i Detroit har vist at du kan kutta ut alle sjølvmord, og no prøver dei meir nyskapande delane av NHS å gå ut på ein liknande øving. Men for å nå det målet krev det ei kulturendring. Ofte har innleggingar blitt avskoren med NHS som lovar at besparinga skal investerast i samfunnstjenestene. Tjue år med forsking, med stadig aukande sjølvmord under omsorg av kriseteam, viser at det rett og slett ikkje har skjedd. For mange psykiatriske pasienter blir framleis mislykkade. Eit anna viktig punkt denne forskinga fremhevar - dei NHS-trustane som involverar familiar i å undersøka dødsfall forbedrar ytinga. Kvifor svek dei enkelte trustane å gjera det, eller engasjerer seg i nokre symbolske innsats, er totalt forvirrande. Den nasjonale fortrolege undersøkelsen av sjølvmord og mord av menneske med psykisk lidelse (NCISH) viser at teamet må ta seg av den trykket med å ta vare på pasienter som faktisk treng ein akutt nivå av omsorg, som til dømes innleggjings- og sjuklege senger. Professor Louis Appleby, direktør for NCISH, sa: "Fyndene våre tyder på at vi tek for mykje risiko i den heimebehandlinga desse gruppene tilbyr, og at kriseteamet no er prioritert for å forhindra sjølvmord i den psykiske helsa". Rapporten tyder på at folk som bur åleine - som 43% av dei som har begått sjølvmord - var i særskild risiko, og at kriseteamet kanskje ikkje har vore eit "tilpass" nivå av omsorg. Joy Hibbins lid ein "forferdelig, sjokkerande, forferdelig og djupt angrende" hending i 2012. Innen få dagar hadde ho følt seg sjølvmordstankar for første gong i livet, og blei sendt til kriseteamet sitt. "Eg fann det nesten umogleg å engasjere meg i dei, sidan det var så mange av dei", seier ho. "Ein annan person kom ut for å sjå meg kvar dag. "Når du har gått gjennom noko ekstremt traumatiserende er det vanskeleg nok å byggja opp tillit til ein person, og ikkje minst eit team, og det gjorde at eg måtte endra informasjonen om opplevelsen til ulike menneske. Det var ikkje noko kjensle av kontinuitet i omsorg frå mitt perspektiv. "Det finst nokre svært gode individar i kriseteamene, men det er mange problem. Dei arbeider under stor press". I eit forsøk på å hindre andre i å lida av ei liknande opplevelse, har Joy oppretta ei veldedighet i Gloucestershire som gir døgnet rundt støtte til menneske som tenkjer på å ta livet av seg. Sjølv om det er ein sterk nedgang i Nordairland, har det gått opp i Storbritannia, og det er det som er mest i Nord-Irland. Samantha Nicklin, som er leiar for kampanjer ved Rethink Mental Illness, sa: "Ette menneske kan unngå å ta livet av seg. Vi mister framleis for mange brør, systrar, foreldre, born og vener på denne måten. "Selv om det har vore framsteg med å forstå korleis ein kan hjelpa menneske med psykisk lidelse og unngå å ta livet av seg, så ser me framleis at folk kjempar for å få den hjelpa dei treng, før dei når ein kritisk situasjon, med overbelastande omsorg og ujevne omsorgsverkstader rundt om i landet". Marjorie Wallace, sjef for den psykiske velferdssamfunnet Sane, sa: "Det er eit feil og uakseptabel system der pasientar som risikerar å døy av sjølvmord, ikkje får den sjukehelsetjenesten som ein som har ein livstruande sjukdom skulle få, og blir sett i hendene til overarbeidde, lite bemannde lokale representantar. "Vi kan ikkje stå og sjå på unødvendige dødsfall på grunn av det prinsippet at alle, uansett kva for sjuke, skal bli behandla i samfunnet".
Det er ein rapport som seier at det er høgare sivile dødsfall for folk som får omsorg for seg sjølv enn for innleggane på sykehus.