Og svaret frå mange på den tida var: "La oss fortsette". Denne synscenen vart delt av førsteministeren Carwyn Jones fram til nylig, då han endra synet sitt og sa at vi berre burde byrja dei offisielle forhandlingane om Brexit tidlegare i neste år. I samtalar med politikarar på vertsida sidan, har eg møtt ein blanding av forvirring, frustrasjon og sorg. Og medan folk som eg, tilbringar mykje tid med å snakka og skrive om den politiske dynamikken i Wales, på dette emnet i det minste, var Wales ein karbonkopi av England. Resultatet var ein øydeleg miskunn for effektiviteten av milliardane med EU-pengar som blei brukt til å gjenoppretta dei økonomisk utstødde samfunnene. Det brutale faktum er at dei som mest ville gå av med EU-pengar, levde i samfunn der dei meste brukte EU-pengar. Det er eit ekstraordinært paradoks som vekke øynebroar langt lenger borte enn Wales. Welsh-sekretæren Alun Cairns, ein av Remain-kampanjerane, var den som førte med å kalle for ei grunnleggjande endring i tilnærminga. Brexit tyder at Wales Office kanskje har fått ein ny meining, og ikkje meir enn i finansieringen av regenerering. Det har vore lite kjøtt på beinet, men hans grunnleggende premiss er at alt må endra seg, og å skrive ein Westminster-sjekk i staden for ein Brussel-sjekk vil ikkje skjera det. Dette vil ikkje gå godt med den walisiske regjeringa, men det som vil koma tilbake frå Westminster er at embetsmennene i Cardiff ikkje har gjort ein god jobb med å bruke pengane. Det vil vera noko like fundamentalt som skjer med den økonomiske støtten til landbruket. Dette er eit devolvert emne, så den walisiske regjeringa vil ha ein langt sterkare kjensle av rett til å eie eit nytt system som blir innført. Hithina har det vore mange varme ord om å vera i lyttingstilstand, men ikkje så mykje i form av konkrete forslag, eller til og med idear, om korleis ein kan skapa eit nytt system med landbrukssubsidi. Og til slutt, kva med den walisiske økonomien? Dei som uttrykker urolege om konsekvensane av Brexit, vert kritisert av Leave-kampanjerar for å ha laga ei sjølvoppfyllande profeti. Då formanden for den walisiske konservative, Jonathan Evans, ein sterkt pro-europeisk politikar, openleg snakka med meg om konjunkturkrise, var det ei mengd av folk i det eige partiet hans som var djupt misfornøyde med tonen. Men korleis skal du då takle fakta om ting som inland investering, når dei fleste selskapene er komne til Wales på grunn av medlemskapet vårt i det einaste markedet? Det var den elefant i rommet då økonomi-sekretæren i den walisiske regjeringa, Ken Skates, snakka om eit fornyet fokus på å promotera Wales i utlandet i lys av Brexit. Det er ein stor hindring å overvinne, og noko som vil avhenge av effektiviteten av handelsavtalane som Brexit-tilhengarar som Boris Johnson og Liam Fox no må slå til med land rundt om i verda. Samstundes er det sterke indikatorar i den walisiske økonomien, med ein framhalande tendens på ledighet i Wales som er bemerkelsesverdig. Normalt har det vore i fleire månader at priset i Wales har vore lavere enn gjennomsnittet i Storbritannia, og i år har det vore motsatt.
Det er ein månad sidan Wales stemde for å skiljast frå EU.