Men i dette valet er det langt nede på prioritetslista for dei fleste politiske parti. Philip Hammond, som sjølv var forsvarsminister, har for nylig sagt at "det finst inga stemmer for forsvar". Han anerkjenner ikkje sitatet, men denne oppfatninga vert i stor grad stadfest av meningsmålingane som viser at forsvaret berre er på topp 10 i valertraumen, langt bak økonomi, NHS og innvandring. Det britiske militærinterversa i Irak, Afghanistan og Libya kan òg ha bidratt til ein kjensle av kampmotgang blant offentligheten og ein motvilje mellom politikarar til å fokusere på emnet. James de Waal, ein senior fellow ved den uavhengige tenketanken Chatham House, seier i denne kampanjen at politikarar har vore "på forsvarsnivå". Dette valsposumet omfattar utenrikspolitikk og rollen til forsvarskrafta i Storbritannia i heime og utanland. Men sjølv om dei ikkje har mengd detaljer, og dei ikkje teiknar dei vanskelege avgjøringane som den neste regjeringa kanskje skal ta, så for å hjelpa til, er dette ei handledning på nokre av dei mest sensitive sakene som ikkje har vorte sett. Dei fleste analytikarar og politikarar er samde i at verda er vorte farlegare og meir ustabil, anten det viser seg ved at tusenvis av migranter flyg frå såkalla fallne statar, trusselen frå islamsk ekstremisme eller eit meir krigslystne Russland. Størringa av den regulære hæren i Storbritannia vert redusert frå 102.000 til 82.000. Du kunne passa det talet på Wembley Stadium og har framleis leile plass. Royal Navy har no ein flåte på berre 19 krigsskip, medan RAF har vorte att med åtte - snart til sju - frontline-raske jetskvadronar. Det er nokre ting som det britiske militæret ikkje lenger kan gjera - såkalla kapasitetslukker. Det må lita på NATO-allierte sine for å jaga etter russiske ubåtar i nærheten eller i farvannet. I byrjinga av det siste parlamentet kunne David Cameron skryta av at Storbritannia var den fjerde største utdelarna av forsvarspolitikk i verda. No, ifølge Stockholm International Research Institute, har Storbritannia falle til sjette plass, bak USA, Kina, Russland, Saudi-Arabia og Frankrike. berre to mindre partar - UKIP og Democratic Unionist Party - seier at dei vil halde fram med å nå dette målet. Men alle indikasjonane tyder på at Storbritannia snart vil falla under NATO-trekkgrensen. Malcolm Chalmers, frå forsvars-tanket Royal United Services Institute, seier at på gjeldende prognoser vil forsvarsutgiftane i Storbritannia falla til 1,7% ved slutten av tiåret. Planleggjingar er basert på flatutgift og ein årleg økning med 1% i utbyttebudsjettet. Utgift med 2% er ikkje obligatorisk for Nato-medlemskap. Få stater gjer det, men det er totemisk. USA vil uunngåeleg tenkja mindre på ein nøkkelalliert som ikkje lenger lever opp til denne forpliktelsen, særleg då David Cameron for nylig forkynte andre om behovet for å auka forsvarsutgiftene til NATO på toppmøtet i Wales. I amerikanske auge vil trugdskapen til Storbritannia uunngåeleg lida om det, som det høyrer ut, ikkje oppfyller målet med 2%. Det er meir enn sannsynleg at ei framtida regjering skal skerja forsvarspolitikken. Spørsmålet er kor mykje? Under den siste representanten skred forsvarsdepartementet budsjettet med rundt 8%. Med konservative, arbeidarar og liberale demokratar som lovar å få ned budsjettunderskuddet, må det bli meir besparingar i utgiftene. Ingen av desse tre partiene seier at dei vil gjere gjerd eller verna forsvarspolitikken, som NHS eller utanlandshjelp. Det har grunn til å vera nervøs - det har det nest største u-beskytta budsjettet, etter velferdspolitikken, på 34 milliarder pund i året. Ei anna regjering leidd av konservative planlegger å spare rundt 12 milliarder pund i året. Det ser ut til at konservativa har avgrensa valmöguleikane sine. Dei lovar å erstatta Trident, å auka forsvarsutstyret med 1% i året, og å ikkje gjera meir kutt i storleiken på den regulære hæren. Clark seier at desse forpliktingane vil gjera det vanskeleg å finna "betydelege besparingar" i forsvaret. Men utan å røva skattkista til forsvarsdepartementet, seier han, ville alle finansplanane til konservativa "gå ut av vinduet". Sir Richard Shirreff, som var den nest-største militære kommandanten i NATO, seier: "Eg er redd det er nesten sikkert at det vil vera fleire nedskjeringar". Konservative og UKIP er forplikta til å fornye den britiske kjernefysiske avskrekking med ein liknende erstatning. Det tyder at det skal byggjast fire nye ubåtar til ein estimert kostnad på minst 20 milliarder pund. Det er ein klar ting å sjå på. Arbeidarpartiet vil fortsette med å patruljere dyrebare enn klokken, men vil sjå om det kan gjøres med tre i staden for fire ubåtar. Liberaldemokratane vil halda fram med kjernefysisk avskrekking, men ende CASD - det som har vorte kalla ein "deltids avskrekking". SNP og dei grøne vil avskaffa den. Det finst ingen politisk konsensus. James de Waal, som arbeidde i forsvarsdepartementet med den siste strategiske forsvarsundersøkinga, seier: "Trident kan vera på grop". Det er verdt å minnast at Tories gjekk inn i det siste valet forplikta til å fornye Trident, men som ein del av koalisjonsavtalen med Liberaldemokratane, utsette avgrepet. Paul Ingram, som står i ledelsen for det britisk-amerikanske sikkerhets- og informasjonsrådet, seier at kjernefysisk program må inkluderast i den neste strategiske forsvarsundersøkinga, som skal haldast etter valet. Ikke minst fordi han seier at USA vil finna det vanskeleg å tåle ein nøkkelalliert som bruker så mykje pengar på kjernefysisk program, om det vil seie at dei skal tenkja på å kutta på konvensjonelle styrkar i Storbritannia. Queen Elizabeth og Prince of Wales blir dei største krigsskipane som nokon gong er bygd for Royal Navy. Dei burde vera eit symbol på makt og globale ambisjonar. Men det er fare for at dei vil bli meir som dei nye kleda til keisaren. På dagens mannskapnivå, vil Royal Navy streva med å bemanna begge hangarskipa, sjølv om det som planlagt berre er ein av dei operativ på eit given tidspunkt. Planar om å utrusta dei med den nye F-35-jetten, har allereie mått reduserast. Det er plass på borda til 36 F-35, men planar er å seila med berre 12. Den nåværende forsvarschefen, general Sir Nicholas Houghton, har allereie advart om farene ved ei "hull styrke" med "utstygge utstyr" men ikkje nok folk.
Forsvaret av riket vert ofte oppkalla som den første plikten til regjeringa.