Dei varar i tre månader, og det er nok til å undergrave økonomien til dei politiske partia og energien til veljarane, som blir mishandla av ei lang rekkje billege videoar på internett. Kampanjen for 2015 kjem til å koge ganske fint no, med dei siste meningsmålingane som tyder på at ein allians av sentrum-venstre går føre Likud-partiet under Benjamin Netanyahu. Det betyr ikkje nødvendigvis at han skal tvinga seg bort - han kan likevel skipa ein høgre koalisjon. Men valkvelden den 17. mars lovar å bli ein spennende dag. For ein som er utanfor kan det undra seg over at den døytende tilstanden til den kvalme fredsprocessen mellom Israel og Palestina aldri har følt seg som eit viktig spørsmål i valkampanjen. Det er sjølvsagt det sentrale historiske og strategiske spørsmålet som dette landet har stått framfor sidan krigen i Midtøsten i 1967, då landet tok Gaza frå Egypt og Vestbredden frå Jordan. Det er ein stor del av den palestinske økonomien som er blitt forført av Israel, men det er ein del av den økonomiske situasjonen i landet, og det er ein del av den økonomiske situasjonen i landet, som er blitt forført av Israel. I ein tid av valkampanjen var det ein kort kontrovers om om Netanyahu, som for seks år sidan forsigtig tok til orde i ei tale om to-statar-løysinga, heldt fram til å vera gyldig. Mange av motstandarane hans kunne sjå på dette som ein skuffande grunn for å unngå ein avtale som han ikkje hadde mykje entusiasme for, men ein del av det Netanyahu seier til det israelske folket er at han er forsiktig i slike saker - ein fast, statsmannleg hand i saker som påverkar sikkerheten til Israel. Så sjølv om fredsprocessen kan vera det forma som framandane ser på israelsk politikk, har denne kampanjen hatt ein meir økonomisk fokus - problem som kor boligkostnaden overgår kjøpekrafta til vanlige israeler. Og det som politisk forskarar kallar den lave deltakinga til de ultraortodokse samfunn i økonomi og i hæren er ein stor skilje mellom sekularistane som Yesh Atid-rørsla og dei religiøse partane som Shas. Peri Yaakov er tidlegare sjef for den israelske innvendige tryggleiksorganet Shin Bet - ein jobb som krevde at han reflekterte dypt over tilhøvet til landet sitt til det palestinske samfunnet, ettersom han hadde ansvar for å nøytralisera trugdomen frå militante grupper. Før den siste koalisjonen kollapsade var han minister for vitskap og teknologi, og denne gongen er han ein kandidat igjen for den sentristiske Yesh Atid. Han seier at dette er eit spørsmål som er opp til regjeringa å leia. "Israelsk offentlegheit bryr seg om kostnaden for levebrød og bolig, og gatene kjenner ikkje til behovet for ein avtale med palestinarane eller ein regional tilnærming", sa han til meg. "Det er ein realitet og du bør sjå på det når du kjører valkampanje". Du får ei kjensle av spenningen som førte til at den siste koalisjonen fall då du diskuterer dei same sakane med Naftali Bennett, leiaren for det nasjonalistiske høgrepartiet Habayit Hayehudi som òg var med i det avgangsa kabinettet. Han har sagt at det aldri burde vera ein palestinsk stat på Vestbredden fordi å opprette ein ville ha skapt ei eksistensiell trussel mot den jødiske staten. "Det ville", sa han, "føra katastrofe for framtida til Israel... å overgje land til palestinarar fører ikkje til fred, det fører til katastrofe... Denne formelen som Vesten er besatt av, av land-for-fred, funkar ikkje". Om høgre vinner valet, vil Bennett sikkert koma tilbake til regjeringa, der han vil vera skeptisk mot alle internasjonale diplomatiske manøvrar for å få dei to til å sitja ved forhandlingsbordet. Men den arabiske folkesetnaden i Israel - etterkomarar til dei som blei att etter stridane i Israels uavhengighetskrig 1948-49 - har rett til å velja. Dei utgjer rundt 15% av veljarane, og denne andelen vil auka ettersom ungdommen når valaldromen. Og viss dei lykkes, sa ein av kandidatane Aida Touma Suleiman til meg, at dei har tenkt å setja fredsprosessen på den nasjonale agendaen igjen - ikkje minst fordi dei ser eit klart samband mellom økonomiske og sikkerhetsspørsmål. "Dette burde vere sentrum av kampanjen", sa Suleiman. "Det finst ikkje eit emne du kan diskutere utan å knyta det til fortsetnaden av okkupasjons- og krigspolitikken som ulike regjeringar har ført gjennom dei siste åra. "Viss du vil snakke om bolig, må du finne løysingar som kjem med ressursar, og du bør spørje deg sjølv om ressursane i landet". Men i løpet av kampanjen har ikkje slike samband dominert den nasjonale debatten her. Kor raskt problemet blir reassertert, vil det avhenge av om det går til høgre eller venstre.
I det som skjer med valdrama, kan det gå ganske sakte med valkampanjene i Israel.