Dei seier at lengda på små bitar av DNA som blir kalla telomerer, tyder på om eit ungt skapning har sannsyn for å leva lenge til gammal alder. Men før du skundar deg ut for å få telomerer strekte - om ei slik prosess var mogleg - er det verdt å påpeka at skapningane dei har arbeidd med ikkje er menneske men alt som er lagd av levande celler inneheld kromosomer: den genetiske koden som gjer oss til det vi er. I endane av kvar kromosom ligg telomerer. Dei er likne med lokket på endane på sko. Dei hindrar ting frå å rive seg opp. Over tid vert dei slitne, og når dei gjer det, vert DNA-et dei vernar kompromitt, og cellen kan funkera dårleg eller dø. Her kjem zebrafinksen inn: Kor tidleg og nøyaktig kan telomerer som er lengre, forutse eit lengre liv? For å finne ut av det, samarbeidde forskarane i Glasgow med kollegaar ved Exeter University, med Glasgow-professoren Pat Monaghan som leiar laget. Dei skulle testa dei i løpet av heile livet. For å finne ut kor lenge fuglane levde, måtte forskarane venta til dei døydde. Den første viste klørne sine på litt over seks månader. Men den siste utholdige specimenen heldt dei i vente i nesten ni år. I alle fall hadde dei lengste levdefuglane dei lengste telomera, men den beste prediktoren for levetida var lengden på telomera på berre 25 dagar. Professor Monaghan seier at studien viser viktigheten av prosessar som verksame tidleg i livet. Det neste steget vil vera å finna ut kvifor lengda på telomerer kan variera så mykje frå individ til individ. "No må vi vita meir om korleis tidlege livsforhold kan påverka mønsteret til tap av telomerer og den relative viktigheten av arvelege og miljømessige faktorar", sa ho. Men det er eit stort spring frå laboratoriet til den virkelige verda - uansett kva telomerer seier, må menneskelivet også takle tilleggjare faktorer som kosthold, drikke og stress. Finske, derimot, har slanger og rovfuglar å tenke på.
Vitskapsmenn ved Glasgow-universitetet seier at dei har funne ein viktig genetisk indikator for kor lenge ein menneske skal leve.