Som David Letterman hadde det smertefulle "Uma, Oprah" -utgåvet og Seth Macfarlane den katastrofale misforståa låten "We Saw Your Boobs", vil Harris bli minnet mest av fyren som presenterte i buksene sine. Det var ein referanse til ein scene i Birdman, og -- som alle andre gonger når Johnny Depp song -- du må beundre motet, om ikkje oppfyllinga. Og det var minstenkjeleg, i motsetning til nesten alt Harris faktisk sa. Forbauset, med tanke på mengden potensielt materiale som kunne ha vore brukt til å jobbe med -- Sony-hacken; intervjua, #OscarsSoWhite Twitter-kampanjen -- såg Harris i manuset at han omtala Reese Witherspoon som nokon han kunne ha spist "med ein skje". Skodespelaren var ein av 12 Oscar-skribentarane. Ein av dei arbeidte på den sminkingen. Dei elleve andre godtok den. Enda meir forvirrande var det at ting byrja briljant. Den første setningen var den beste av alle - "I kveld hedrar vi Hollywoods beste og kvieste - sorry, kvieste" - ein referanse til #OscarsSoWhite-debatten som følgde etter nominasjonane. Harris, ein Tony Award-vinner på Broadway, gjorde det som Steve Martin eller Billy Crystal på sitt beste, og sette seg inn i klassiske filmscener medan han skreiv klåre rim som "Argo / And Fargo / Or when Marty made his car go". Då han hadde spike det, snudde han seg mot kameraet og smilte. "Alt det? Frå det byrja flat setups å krossa til flåte punchlines med ivrigheit til ein full sjømann som inviterte heile puben til å prøve om dei trudde dei var harde nok. Det var ein forutsigbar vits om Harvey Weinstein (det er alltid det); ein bit der han byrja å snakka med seteskiparane og så tilsynelatande omgående miste motet; ein rutin om Oscar-forspåkingane hans så arbeidande at han var på grensa til å oppretta sin eigen fagforening. Han bad David Oyelowo om å lesa ein fornærming om endra framførselen av Annie - som hadde endra ledelsen med ei svart skodespelar - var ein skamfull oppgåve. Det er likevel verdt å merke seg at det var denne understrømmen av rasepolitikk som gav kvelden dei mest minneverdige øyeblikka. Då Glory kort tid etter vann Legend og Common (under dei virkelige namnene John Stephens og Lonnie Lynn) beste song-trofeet, vart dei elektriserte med ein lidenskapleg samtale. "Nina Simone sa at det var ein artist sin plikt å reflektere tida vi lever i. Selma kan ha vore for 50 år sidan, men det er no, fordi kampen for rettferd er akkurat no", insisterte dei, og musikken som normalt slår opp for å oppfordra vinnarane ned frå scenen vart stille. Ja, det var ein natt for politikk. Patricia Arquette kalla på likskap for kvinner; Graham Moore, vinnaren av beste tilpassade manus, oppfordra unge som var forvirra om seksualiteten sin, til å "bli særde"; Alejandro Gonzalez Inarritu, beste regissør, tala om meksikanarane "som kom før og bygde denne utrolege innvandrarnasjonen". Oscar-prisen vil ikkje slutte å bli sett på som ein elitistisk, kvit film, om skrivarane kvart år insisterar på å utvinna seg frå "eksotiske namn som er merkelege og vanskelege å seia". Det er ikkje Harris si skuld.
Neil Patrick Harris sine debutar som Oscar-vertskapar var ein av dei mest gløymlege i åra - sjølv om det ein gong var det som blei hans definisjon for alltid.