Korrespondentar frå BBC kring Storbritannia reflekterer over korleis folk har valt å stemme og konsekvensane på lokalt nivå. Nord-England har brast tilbake mot London - dette resultatet understreker avkjøpet mellom hovudstaden og dei fjerne områda i England, skrivar Danny Savage. Det viste seg i resultatet - London er overveldende inn, store deler av nord-Australia. For mange var det ikkje berre om Europa, det var om ein storby-elite som fortel dei kva dei skal gjera. Og så opprørte dei seg mot det. Ein solrik dag på Cartmel-løp i mai såg folk ha med seg "voterferdig"-merke. "Dette er ein nord mot sør-voter", sa ein av løpshaldarane. Ein dag i Goole såg eldre kvinner fortelja at dei ikkje kjenner byen sin lenger og ikkje kunne forstå språket folk i byen snakka. Ein framtredande valskonsert gjekk feil i går kveld - han kalla det ein seier for Remain. Det vart snart skaka av ein seier for Remain i Newcastle, men ein som ikkje var så stor som forutspå. Det som kan ha skjedd er at nokre stemma mot etablissemanget i staden for EU. Som det vart sagt under kampanjen, vart argumentet om å bli verande beskyldt for å vera "for mykje Hampstead, ikkje nok Hull". I Skottland er det største og mest påtrengande spørsmålet om denne avstemninga kan føre til at Storbritannia skal bryta opp og førast fram dagen då vi ser eit uavhengig Skottland, skrivar Scotland-redaktøren Sarah Smith. Dette er akkurat det scenariet SNP-leiaren Nicola Sturgeon forventa seg då ho sa at dersom Skottland vert "trengt ut av EU mot sin vilje", kunne det føre til ein annan folkeavstemming om uavhengighet i Skottland. Det var det største valkrokket i Storbritannia - rundt 700.000 registrerte veljarar - og eit av dei næraste utfallene av kvelden, skrivar Nick Higham. Birmingham stemde Leave med berre 3.800 stemmer. I sitt innland i West Midlands var røysta mykje klarare. I fabriksdistrikta som Coventry ignorerte dei dei grove varslinga frå store næringsliv at ein avgangsavstemning ville treffe økonomien. Og nokre av dei fattigaste områda stemde med størst margin for å gå av: 68% mot 32% i Dudley. I Birmingham var stemninga til pendlarane på veg til jobben mellom jubel og vantru. "Vi er sterke nok, modige nok og trygge nok til å gå ut og visa verda kva vi verkeleg er", sa Lisa, som arbeider i bankindustrien. "Vi har fått demokratiet vårt tilbake, og vi kan byggja ei absolutt strålande framtid for oss sjølve", sa ein smartkledd mann som ikkje ville gje namn. "Det skal vera demokrati, ikkje byråkrati". Sam, som jobbar i rekruttering, sa at beslutningen ville ha stor innverknad på jobben hans, og han kalla det ein stor feil: "Vi går inn i ein stor nedgang". "Det er absolutt latterleg", sa ein offentlig tjenestemann. "Eg kan ikkje tru at vi har gått ut. Eg er ein fastforankra europear, kjæresten min er tysk, bilen min er tysk, det er latterleg". Ein kvinne fortalde at ho hadde "følgt hjartet sitt" og valt å gå, men at partneren hennar hadde valt å bli verande fordi dei hadde ei eigedomsliste i Europa. Og nokre hadde valt å ikkje vere med. Madeleine, ein politibetjent, sa: "Eg ville ikkje stå til ansvar for gjerningane mine om eg tok den feil beslutningen". Kva tenkte ho så om utfallet? "Ett godt resultat kanskje i ti år, kanskje ikkje så godt i dag". Då det krystallklara daggry skiller over det grønne landskapet i sørvest, er bøndene i gang med å arbeida, når resultatet av folkeavstemninga blir kunngjort, skriver Claire Marshall. På ein bondeg i Wiltshire er utsikten frå mjølkesalen overraskande - men tilfredsstilt: Framtida er å handla "med verda" og ikkje "ein liten klubb". Det er frustrasjon for labyrintlege forskrifter og tilsparingar som støttar ineffektive bondegård, og som kalsjer industrien "i hendene på den eldre generasjonen". Så, fornøyde, held dei fram med jobben sin med å gje oss mjølken vi puttar i tebear og over det vi tenkjer på det nye landskapet. Fiona Trott skriv: I ein by der sju av ti støttar Brexit, oppsummerte ein mann i Hartlepool som eg snakka med, stemninga generelt: "Det har vore ein val mot etablissemanget". Arbeidsleiken her er på 9,4%. Det er kanskje difor at UKIP vann tre seter i May-valet. Folket her vil ha kontrollen tilbake. Kva med finansmarkedane? Ein kjøpar sa til meg: "Det er berre ein blip". "Tid for ein fest", "det er ein god dag" og "vi har landet vårt tilbake" - berre nokre av røysta i Burnley, skrivar Ed Thomas. Veljarane i denne markedsbyen i East Lancashire sende ein klar melding - dei stemde overveldende for å skiljast ut av EU med ein meiriløyst på to mot ein. Utanfor slaktarane der, finn vi Eric og kona hans Lucy, som er i 70-åra og begge i festleg stemning. Eric ropar "vi er frie for idiotar der". Han seier òg at dette tyder at "franskmennene skal slutte å senda dei (migranter) over Kanalet". Lucy, når ho blir spurt, seier at ho hatar EU og er glad for å "ha makta tilbake". Det er, seier ho, ein "lykkeleg dag". For dei som stemmar "Ute", er det ei kjensle av å ha vunne, som for første gong i ei lang tid har fått røysta si. Burnley har vorte formet av innvandring og er heime for nokre av dei mest utsette områda i Storbritannia. Men ikkje alle feirar - her finn vi òg 16-åringen Molly med mor si, Liz. Begge er urolege - Molly veit ikkje kva framtida hennar held og ønskjer at valet skal bli verande. Og kva med økonomien, spør Liz - "pundet fall, euroen fall". Etter ei lang pause seier ho: "Eg vakna opp i dag og er berre lei". Nyheten om at David Cameron skal gå av har sendt ei sjokkbølge gjennom valkrinsen hans i Witney, skrivar Bethan Philips. Han har mange lojale følgjarar her. Han er ikkje noko anna enn ein av dei som kjem ut av Westminster. Han er ein som kjempar for representantane sine her, blir involvert i lokale saker, og i valperioden går han bort til folk for å få støtte. Eg var saman med ein lokal aktivist frå Konservativet då nyheten kom ut, og han skjelvde i skuffande. Det store spørsmålet for Witney er: Vil David Cameron fortsette som medlem av parlamentet når han går ned som statsminister? Dei som opplevde den "hårde grensa" mellom Nord-Irland og Republikken Irland under uroene, vil skjelva når dei hugsar dei lange køene av trafikk då id-kortet vart kontrollert og kjøretøyene etterforskte, skrivar Vincent Kearney. Det ærlege svaret er at ingen veit det. Vi har sett eit veldig overraskende mønster - arbeidarklassveljarane går ganske solidt "Vot Leave", langt sterkere enn vi hadde venta, skrivar Vaughan Roderick. Left vann Bridgend - som er førsteminister Carwyn Jones sitt territorium - og dei vann Rhondda Cynon Taff, som er heimlandet til Leanne Wood. Så kanskje er det ikkje enkeltpolitikarar vi burde sjå på - det er faktisk eit spørsmål om inntekter og sosial klasse meir enn politisk tilhøyring eller politisk leiarskap. Er det ein situasjon der folk som meinar at dei ikkje har noko å tape, stemde for å gå, medan folk som meinar at dei har noko å tape - arbeidarar eller konservative - veljer å halde fram?
Veldig ulike visjonar om kva framtida for Storbritannia skal vera har vorte sett i fokus etter at dei vart stemt ut av EU.