"Tvertett lys"-tilnærminga er basert på det som blir kalla det orbitale vinkulære momentet til lyset, som har vorte sett fram som eit uutnyttjeleg middel til å bera data. No seier ei mengd forskarar, inkludert nokre som formelt kommenterer i New Journal of Physics, at ideen er misvisande. Dette er eit lokkande løfte for telekommunikasjonsselskap som er i ferd med å mista "rom" i det elektromagnetiske spektret, som blir stadig meir overfylt med tildelingar til kommunikasjon, kringkasting og dataoverføring. Så andre tenkjer på kva som kunne verta ein stor debatt. "Dette ville ha vore verdt ein Nobelpris, om dei hadde rett. Kan du tenkja deg, om all kommunikasjon kunne skje på éin frekvens?" Bob Nevels frå Texas A&M University, som var president for Institute of Electrical and Electronics Engineers' Antennas and Propagation Society, spurde: "Om dei har noko så fantastisk, kvifor hoppar ikkje alle opp og ned? Fordi vi veit at det ikkje funkar", sa han til BBC News. Miskonen i New Journal of Physics gjev eit vindu på den tidskrenne praksisen med open debatt i akademiske tidsskrifter (i motsetning til den stadig meir utbreidde tilnærminga til å diskutere saker før dei er formelt publiserte): ein slags "han seier, ho seier" med referanser. Prinsippet bak ideen er ganske enkelt. Foton, dei mest grunnleggende einingane av lys, ber to typar momentum, ein slags energi-av-rørd. Fotonar "vinklar" langs ei bestemt retning, og ulike polarisasjonar kan skiljast ut ved, til dømes, polariserande solbriller eller 3D-briller. Men dei har òg orbital vinkelmoment - i analogi til jord-søljesystemet, blir spin vinkelmomentet uttrykt i planeten vår som snur rundt aksene sine, medan orbital vinkelmomentet manifesterer seg som vår omvandla rundt sola. Den nye teknikken har som mål å utnytte dette orbital vinkelmomentet, i det vesentlege kodar meir data som ein "twist" i lysbølgjene. Det er ikkje ifrå å truga at fenomenet finst - det har vorte brukt for å studere svarte hull, til dømes. Det som gjer den gjeldande debatten djakeleg kompleks er å diskutera om eksperimentene til Bo Thide ved Det svenske instituttet for romfysikk og kollegaar verkeleg nyttar og nyttar det. Teamet har gjennomført svært offentlege demonstrasjonar av ideen, ved å senda data over ein venezianisk lagune i ein test som først vart skildra i ein artikkel i New Journal of Physics. Men sjølv før denne artikkelen kom i utgåva, var det andre forskarar som var i tvil om gyldigheten av tilnærminga. I eit papir i IEEE Transactions on Antennas and Propagation, hevdar Ove Edfors og Anders Johansson frå Lund University at det som skjer er ei versjon av "multiple input, multiple output" - eller Mimo - datasending, ein teknikk som først vart skissert på 1970-talet. "Eg har prøvd å ha ein diskusjon med desse karane, og spurt om argument - fordi alle argumentane dei har lagt fram har vore perfekt forklarande ved standardteoriar", sa professor Edfors til BBC News. "Det eg får tilbake er 'du skjønar ikkje, du er ikkje ein fysiker', og eg seier'vel, prøv å overtale meg'". Julien Perruisseau-Carrier ved det sveitsiske føderalske teknologinstituttet i Lausanne, Sveits (EPFL), og kollegaar sine framfører stort sett det same argumentet i sitt kommentarserklær som vart publisert denne uken. "Disse menneska er fysikar, dei har sine eigne forskingar", sa professor Perruisseau-Carrier til BBC News. "Men forfattarane prøver å spinna av noko av arbeidet sitt til eit telekommunikasjonsproblem. "Faktum er at dei ikkje skjøna at det dei gjorde, som vi forklarte, er ein del av noko som er svært velkjent og dokumentert". Detektivane argumenterer for at demonstrasjonane hittil berre har brukt to "modus" for å overføre informasjon, som perfekt kopierer ein Mimo-setting - og at om professor Thide og kollegaar forsøker å utvide arbeidet - til dei lovde titlar eller hundrevis av mulige modus, vil dei mislykkast. "Dei som desse menneska har sagt... er i motsetnad til kvar og ein av dei lærebøkene i elektrodynamikk. Dette er ikkje noko vi har oppfunne, noko vi fann ut på ein kaffipause - dette er på solid teoretisk grunnlag som går tilbake gjennom fleire Nobelpris". Men det ser ut til at motstand mot teknikken er i auke. Prof. Nevels og Laszlo Kish, ein kollega frå Texas A&M, har publisert eit papir i PLOS ONE som dei trur er det enkle, endelige beviset på at det er umogleg - og fleire akademikarar signerer som medforfattarar. Prof. Perruisseau-Carrier seier at ideen vil visa seg gyldig eller i anna høve snart nok. "Dei meinte at dei har nokre kontaktar med teleselskap - vi var veldig glade for å sjå det. Det er ingen tvil om at så snart dei tek imot ein ekte ekspert, vil folk merka at ideen er feil", sa han. "Vi er overbeviste om at dette ikkje vil gå vidare".
Ei ide om å økja fartet på radio og lysbølger har vorte sett i tvil.