Lat oss kalle det Alice i det finansielle underlandet. Torsdag tok Den europeiske sentralbanken ytterligere skritt for å stimulera økonomien i euroområdet, inkludert eit ytterligere kutt i renten som er under null. Kvifor er dette så rart? Tenk på kva renten er. Lånaren får renten for å la andre bruke pengane sine. Men når renten går under null, vert forholdet vendt på baksidan. Lånaren betaler nå låntakaren. Kvifor skulle nokon gjera det? Nokre grunner nedan. Dette gjeld sjølvsagt berre eit begrenset antal finanssamar. Ingen vil betale deg for å bruka kredittkortet ditt. Men dette uvanlege tilstanden finst. Innskudsrenten til ECB, som gjeld for pengar som blir lagra over natten av kommersielle banker, er no minus 0,4%. Gjør det ECB-presidenten Mario Draghi til den hvite kaninen - den som førte Alice inn i Lewis Carrolls underjordiske fantasiverde? Dette er dei negative renten som ein handfull sentralbank tek for å gje styrespolitikk. Men fenomenet har òg påverka obligationsmarkedet, der investorane kjøper og seljer obligation eller gjeld frå regjeringar og store selskap. Kostnaden for å låna blir fastsett når obligationane vert utgjeven. Det avhenger av kor mykje finansfirma som kjøper obligationane betaler for dei - det dei kjøper er eit lovnad om å gjere ei serie betalingar i framtida. Japan er den første regjeringa blant dei største økonomiane i G20 som har lånt pengar ved å utgjeva obligasjonar i 10 år med renten under null. Det er sant at fleire andre land har gjort det i kortere periodar, og Sveits (som ikkje er medlem av G20) har gjort det for 10 år. Men Japan som får betalt for å låna pengar i 10 år er likevel ei bemerkjeleg utvikling. Det er ein mykje større økonomi enn Sveits, med ein mykje større gjeld -- endå større i forhold til økonomien. Det vanlege mønsteret med lånekostnadene er at jo lenger du låner jo meir du må betale. Så ein negativ tiårskostnad er ein slående ting. Det er verdt å understreke skilnaden mellom dei to kontekstane der vi har negative renter. Ein er sentralbankar som gjer ein bedømming av kva som er best for den økonomiske veksten, sysselsetting og inflasjon. Den andre er at private investerarar tek imot ein negativ avkastning på aktiva, som kanskje er den ukjende typen av kapital. Så kvifor tek dei dei? Med den siste statsgjelde-salget i Japan, er ein grunn tenkt å vera investorane som kjøper obligasjonane med sikte på å selge dei seinare når sentralbanken går inn på markedet som ein del av sitt kvantitative letting program, som inneber å kjøpa finanstilgjerder med nyskapte pengar. I andre tilfelle har bankane vore meir viljuge til å kjøpa obligasjonar med negativ avkastning fordi dei blir belastte av sentralbanken om dei deponerer overskott av pengar. I nokre tilfelle, utlendingane trur dei kan tjene pengar om valutaen stiger nok til å kompensera for den negative avkastningen. Med sentralbankar i utvikla økonomiar er det eit politisk val å ha halde dei offisielle rentene svært lave - under null i nokre få tilfelle. Ein av dei viktigaste grunnane er noko anna som òg er svært rart - i det minste etter måtlane i den relativt nyare fortida. Inflasjonen, etter døming av sentralbankar i dei største utvikla økonomiane, er for låg. I tider har den òg vore under null, men i USA, Japan, euro-sone og Storbritannia, sjølv om den var over null, har den vore langt under målene til sentralbankaren på 2% eller deromkring. Falska å koma tilbake til målet og den vedhaldande slage økonomiske veksten i euro-sone og Japan har ført til at dei har prøvd stadig meir uortodokse politikkar: kvantitativ letting og negative renter. Ideen som ligg bak er den same som å senka renten i meir normale tider. Målet er å oppmuntra meir lån og utgiftar av bedrifter og hushaldningar. Renten til sentralbanken avgör ikkje fullstendig kostnaden av slike lån, men dei er ein viktig faktor. Eller i det minste er dei vanlegvis. Det finst nokre bekymringar for at når sentralbankrenten går negativ, har det mindre innverknad på utlånsrenten i den private sektoren utanfor pengemarkedane. Ei gransking av økonomar ved Bank for International Settlements sa: "Spørsmål er framleis om negativ rente blir overført til økonomien i det heile landet gjennom lavere utlånsrenter for bedrifter og hushaldningar". Det finst òg bekymringar for at dei gjer det vanskelegare for bankane å låna lønnsomt. Men regjeringar i Vesten har vore motvillege til å bruka denne tilnærminga på grunn av bekymringar om auke i gjeld, sjølv om kritikarar seier at desse bekymringane er urimelege. Så kor lenge før vi kjem ut av Financial Wonderland? Det var ein periode i fjor då det var nokre teikn på at ting kanskje byrja å gå tilbake til det normale. Den klåraste indikasjonen for det var beslutningen til Federal Reserve i desember til å heva rentene til USA frå knapt null. Men dette glimla av økonomisk normalitet - teikn på at Alice, bankmannen, kanskje kom til å ha seg - var ikkje langvarig. No trur marknadene at det er meir sannsynleg at Fed vil heita renten igjen berre ein eller to gonger i år. Utsikta for ei slik handling frå dei andre store sentralbankane har gått tilbake til den meir fjerne framtida. Mer enn sju år etter den mest intense fasen av finanskrisen, er etterspellene framleis med oss. Nokre ting har tydeleg blitt betre. Arbeidsleiken er låg i USA, Storbritannia, Tyskland og euroområdet er ikkje i nærleiken av ein kaotisk oppløysing. Men det er mange svakheter og dei uvanlege finanstilstandane vil ikkje gå tilbake til det normale i ei lita stund. Det er litt som Alice sine te-festar, med ein stopp på timen for te.
Det globale finanssystemet går vidare inn i den bisarre verda av negativ rente.