Det har òg ein stor innverknad på utdanning, med planar om å setja 3D-printerar på skular i Storbritannia og USA. Disse teknologiane har eit stort potensiaal for unge både på og utanfor skulen. Skolane tek imot denne "raske prototyping"-teknologien. Men det finst framleis vanlege hindrar - tilgang, finansiering, lærarvitskap og tillit. Mange elever tek imot 3D-design, sjølv om skulane er klare eller ikkje. Ein av dei mest inspirerande fortaljarane er ei 14 år gamal skullegut frå Manchester i Storbritannia. Amy Mather vann den første europeiske digitale jenta av året i fjor. Skoljengen har presenterte ideane sine for eit fagleg publikum, inkludert Campus Party i O2 Arena i London, Wired Next Generation og Royal Society for the Encouragement of Arts (RSA). Amy kom til å engasjere seg i koding og seinare 3D design etter å ha vore med på Manchester Science Festival då ho var 11 år gamal. Men hovudinspirasjonen for arbeidet hennar har vore det som løyst kalla "digital maker"-rørsla, ein global driv for å oppmuntra unge menneske til å vera kreative med teknologi. Fab Lab er eit laboratorium som er open for publikum, og dette gjorde at Amy kunne bruka programvare og maskinvare som ikkje var tilgjengeleg på skulen hennar, som 3D-skrivarar og laserskjerrar. Ho bruker 3D-design og produksjonsteknikk for kurset sitt på GCSE. "Det finst alltid folk med erfaring, folk som lever og andas det", seier ho. "Og det er ein stor fellesskapssinn, så det er verkeleg, verkeleg enkelt å læra der og gå i ditt eige tempo og eksperimentere". Fab Lab i Manchester var den første av ni i Storbritannia, med eit antal som forventes å auke til 30 om tre år. Dei er ein del av eit globalt prosjekt som byrja i USA, som vakste opp frå eit universitetskurs, "How To Make (Almost) Anything", skapt av Professor Neil Gershenfeld, direktør for Center for Bits and Atoms ved Massachusetts Institute of Technology (MIT) i USA. Innan åtte år etter at han hadde publisert den seminale boka Fab: The Coming Revolution on Your Desktop - from Personal Computers to Personal Fabrication, finst det no rundt 200 Fab Labs i over 40 land. Prof. Gershenfeld meiner at den digitale revolusjonen allereie har skjedd, og at vi er i ferd med å sjå den bli sett i praksis. Utfordringa for Fab Labs, seier han, er å utnytte "innfinningskraften i verda" og å bruka den til å "designe og produsera løysingar til lokale problem". Fab Labs er ein plass der interesserte kan koma saman for å arbeide med teknologien. Og professor Gershenfeld er ein høgt representant for å motstå media sin hype om 3D-utskrift. Amy Mather reflekterer denne "get on it" -åten. Det er òg eit ordtak som kjem opp regelmessig i samtale med henne. Ho er heller ikkje typen som ventar til ho får hendene sine på den mest oppdaterte teknologien. Kvifor ventar du på tilgang til ein 3D-skrivar når du kan bruke andre metoder for bygging? Ho skildrar korleis ho brukte 3D-designprogramvare til å laga ei flattpakkaversjon av ein stol - og deretter brukte ein maskin for å klippa ut bitane så ho kunne montera det endelige produktet. Ho har brukt lasersnittsteknologi til å laga kjelder til datorer som ho bruker til prosjektene sine, og har til og med brukt ein 3D-skrivar for å designa ein vakuum-forma noko sjokoladeform til bursdagsfesten til ein ven. Dessverre var kantane for skarpe, innrømmer ho. "Men eg vil prøve igjen med tykkare, mat-trygg plast". "Det eg verkeleg liker er at du kan laga særs inkriminerte design", tilsetter ho. "Mange av programvara er svært enkle å bruka, svært intuitive. Med berre eit par veiledingar på nettet er det verkeleg lett å læra å bruka det". Det finst gratis, open-source system som lar elevane klippa ut av eit flatt ark og deretter sette saman ein 3D-modell. Dette forbedra brukskjenninga og den lågare prisutviklinga er også framheva av Martin Stevens og partneren hans Trupti Patel, som har eit selskap med namnet It Is 3D som har vore banebrytarar i arbeidet med skular i Storbritannia. Martin Stevens har vorte forsiktig med regjeringsprogram som ofte får maskinvare inn i skular der den ikkje blir brukt, og prioriterer derfor å laga eit fullt spekter av online video-materiale for å hjelpa lærarar og lærarar. Nokre studentar viser ein ekstraordinær sjølvstende. Pieter Scholtz og Gerhard de Clercq, 15 år gamle studentar ved Menlopark High School i Pretoria i Sør-Afrika, bygde sin eigen 3D-skrivar med ein mobiltelefonsapp. Det er bidraget deira til å gjera raske prototypar mobilt for afrikanske skular der PC-ar er knapt til rådighet. "Vi kan resirkulera cola- og vaskingsflaskar for å laga 3D-printingfilament som råmateriale til maskinen vår", seier dei. "Vi kan til og med bruka dette materialet til å trykke 3D på ein protesearm". Amy Mather held nøye med å sjå på nye utviklingar. "Du legg plaststenger i den, og den fungerer som ein limpistol", seier ho. "Den varmar opp plasten og trekkjer den ut gjennom pennen, og du kan teikne 3D-artiklar med den. Du kan teikne den først på ei flatt overflate og så montera den, eller du kan teikne rett opp i lufta. "Den er god for å raskt laga prototypar og vera kreativ, men den er ikkje så dyr som ein 3D-skrivar, og du treng ikkje ha kunnskap om CAD-programvare. "Du kan berre fortsette med det og gjera det du vil, bytte og endre fargar og ting. Eg trur det er eit veldig nyttig verktøy". Den neste ambisjonen hennar er å sette opp ein "Mini Maker Faire", i dette tilfellet ein Mini Mini Maker Faire. "Vi ville invitera under 18 år og ha mentorar som kan vise dei korleis dei skal bruka teknologi som laserskjerm, CAD-programvare og CAM-maskinar. "De får dei til å lage kva dei vil, og på slutten gjer dei ein utstilling av arbeidet deira for publikum og korleis dei er stolte av det".
Det har vore mange interessante utslag på 3D-teknologi -- som for eksempel dragsmål for å laga klær, mat, våpen og delar av eit hus.