Kona hans, Marina, kan enno minnast sist gong ho såg han. Han smilte, og ho minns at det var trist. Ho sa at ho ville koma tilbake i morgon. "Han sa plutseleg: 'Eg elskar deg så mykje'," minns ho. "Eg sa: 'Ja, sjølvsagt. Eg elskar deg òg.'" Men då ho kom heim, fekk ho ein telefon frå sjukehuset som sa at ho skulle skunda seg inn. Ho fekk ikkje sjansen til å snakke med han igjen. Då han låg og døydde på sjukehus, var Alexander Litvinenko den utdanna operativa operanten han alltid hadde vore, og prøvde å minne politiet om kvar detalj som kunne inneholde eit spor til forgiftinga hans. For politiet var han noko unikt - eit levande mordoffer - ein mann som skulle døy, men hadde tid til å snakke med dei. Kven heldt han da for den mystiske sjukdomen som tok så mykje av kroppen hans? "Alt som skjedde med han, og han kunne snakke - kunne underskrive - han sa at Putin var ansvarlig for døden hans", sa enkja til BBC. "Dette var ei ulik etterforskning enn nokon annan etterforskning eg nokon gong har vore involvert i", seier Peter Clarke, som på den tida hadde leiding i Metropolitan Police Counter-Terrorism Command som hadde hand om etterforskinga. "Det var ikkje berre ein mordetterforskning, men det var andre nøkkelområd vi måtte tenke på: offentleg tryggleik - over 40 radioaktivt forurensande stadar på offentlege stadar, på offentleg transport, fly, kontor, restauranter... Og så er det internasjonale dimensjonane, diplomatiske dimensjonar og etterretningsområda som kom inn i denne etterforskinga". Mykje er no kjent om den breiare rekke hendingane - at Alexander Litvinenko vart drepen av radioaktivt polonium 210 og at to russarar, Alexander Lugovoi og Dimitri Kovtun, er trudd å ha vore ansvarlige. Denne undersøkelsen kan avsløra nye detaljer om sporet av bevismateriale -- ein radioaktiv spor som viser at Pine Bar kan ha vore det tredje forsøket på å drepa Litvinenko. Men eit spørsmål som aldri er blitt undersøkt offentleg er motivasjonen. Kvifor vart Litvinenko drepen? Og viktigast av alt - var det på ordre frå den russiske staten? Det er eit emne som denne undersøkelsen vil ta for seg. Litvinenko var ein tidlegare FSB-offiser som hadde vorte ein hard kritikar av Vladimir Putin, først i Russland og så i Storbritannia der han til slutt fekk statsborgarskap. Etterforskinga vart formelt oppretta i juli 2014 etter at regjeringa til slutt gav etter under trykk frå Marina Litvinenko og Sir Robert Owen, ein dommar som då sat som dømingsdomar, men no var formann for etterforskinga. I juli endra regjeringa sin holdning. Dette vart sett på som ein reaksjon på at tilhøvet til Moskva forverra. I fortiden var det grunner til at det var eit ønske om å leggja Litvinenko-saken til sengs og koma tilbake til forretningsdrift, men i sommar hadde krisen over Ukraina endra Britannia sitt syn på Russland og kan ha ført til at det blei valt å halda ein undersøking som kunne sjå på spørsmålet om statleg ansvar. I ein før-etterforskingsmøte sa advokatane til etterforskinga at materialet som den britiske regjeringa hadde funne, hadde skapt ein "prima facie case" for skuld for den russiske staten i døden. Men dette kan vel vera hemmeleg etterretning som ikkje vil bli openbart. På ein rettssak sa ein advokat for enkja til Alexander Litvinenko at mannen hennar hadde utført arbeid for MI6 og hadde ein dedikert handleiar eller saksoffiser med pseudonymet Martin. Dette, hevda advokaten, tyder at etterforskinga trengde å sjå om den britiske staten mislykkast i plikten sin til å ta vare på Alexander Litvinenko ved å ikkje ta tilstrekkelege skritt for å verna han - med andre ord, kunne den ha forhindra mordet? Til slutt vart dette spørsmålet utelukka frå den siste etterforskinga. Det har vore ein lang reise. Eg intervjute Marina for første gong kort tid etter at mannen hennar var myrd, då ho viste ei beslutsame vilje til å avdekke sanninga. Åtte år seinare, held ho fram med det same som før og er stadig trygg på at det britiske rettssystemet kan gje dei endelige svar, trass i alle opp- og nedgangane på vegen.
I tre veker prøvde Alexander Litvinenko å kjempe mot strålingen som øydeleggde kroppen hans innanfrå.