Det er den tida av året igjen, då vi tek opp høga og låga i dei siste 12 månadene. Frå perspektivet til ein nyhetsreporter har det vore nokre einaste øyeblikk. Utryggleik var ein pågående bekymring i mange deler av kontinentet i 2013. I byrjinga av året var det ein stor operasjon i Mali leidd av franske styrkar for å ta tilbake byar og byar som var overtakne av militante islamistar og tuareg-rebeller. I stor grad har operasjonen, som framleis er i gang, vore ein suksess. Eg kunne ikkje unngå å sjå ironien i å sjå den franske presidenten François Hollande vert motteke som ein helt og frigjerar i Mali det same året Afrika-unionen fylte 50 år. Nokre av tryggleiksproblemene i år vil draga seg vidare til 2014. Konflikten i Den sentralafrikanske republikken (CAR), som starta med ein opprør for å styrta den tidlege presidenten François Bozize, vert verre. 2013 vert òg minne om som året då leiarane i Sør-Sudan gav folket sine dei verste julgjeskupa. Politiske tvister har teke på seg ein militær dimensjon. For ein nasjon som er berre to år gamal og hadde lidd tiår med krig før sjølvstende, kunne ein tru at Sør-Sudanarane ikkje ville sjå på å slåss mot kvarandre som eit alternativ. Andre stader i nabolaget, blei M23-rebellane slått i Kongo av dei sameinte innsatsane til hæren og troppane til FN. Men det er en lang veg å gå før alle militsane som opererer i området blir underordna. Eg var i London då eg vakna opp til nyheten om at det hadde vore eit angrep på ein kjøpesentrum i Nairobi. Eg kjende Westgate. Eg hadde vore der fleire gonger under mine besøk i Kenya. Dei første nyhetsarklæringane eg såg, viste ikkje kor alvorleg krisen var. På kvelden var det klårt at vi hadde med ei situasjon som var mykje meir uroleg enn eg hadde forventa. Dei neste dagane var ekstraordinære. Eg stod framfor kjøpesenteret i dagar og såg på korleis militære kjøretøy kom og gjekk, og skilde mellom rykte og fiktion. Men det er mange spørsmål som ikkje har vorte svara på: Korleis kunne al-Shabab angripe ein kjøpesentrum midt i hovudstaden utan å vera advart? 2013 var òg året då den amerikanske presidenten Barack Obama vende tilbake til kontinentet. Seks år etter det siste besøket hans, fekk eg ei kjensle av at noko av entusiasma for Obama-fenomenet hadde avta. Obama vert vert vert for eit toppmøte mellom afrikanske leiarar neste år. Kor forskjellig blir dette frå toppmøtene mellom Kina og Afrika, India og Afrika eller Frankrike og Afrika? Vi må venta og sjå. Men 2013 har òg vore eit godt år. Ekonomisk vekst i mange land har vore stabil. Den afrikanske middelklassen utvider seg. Dersom den nåværende prognosen held, vil Nigeria snart overgå Sør-Afrika som den største økonomien på kontinentet. Rwanda gav ut ei suverene obligation som var oversignerd. Presidentvalet i Zimbabwe gjekk stort sett utan vald. Ghana, laget mitt, kvalifiserte seg til VM. Men 2013 vert alltid minnt som året då ein av dei største figurane i moderne historie døydde. På kvelden 5. desember gjekk Nelson Mandela til forfedrane. Det vil vere eit av dei augene som kjem til å vere hos meg. Kvar var du då du høyrde at Mandela hadde døytt? Eg vil minnast at eg var fast på et tog til Paris og sende sms til leiarane i London. Eg er glad eg kunne sjå den delen av Mandela-historien.
I denne serien av brev frå afrikanske journalistar, ser Komla Dumor frå BBC Africa tilbake på 2013.