Det var det lovnaden statsministeren gav i helga. Men det la ope fleire spørsmål - meinte han alle, uansett kor fjernt dei var, kva teknologi dei brukte, og kven som skulle betale for det? Her er det David Cameron sa: "Som forfedrane våre gav alle gass, elektrisitet og vatn, skal vi gje kvart heim og kvart bedrift som vil ha det raskt bredband". Og sidan regjeringa har lova å gje 95% av heimane det raske bredbandet gjennom BDUK-programmet, så handlar det berre om å nå dei siste 5 prosentane. Digitalministeren Ed Vaizey gav fleire detaljer, og forklarte at planen var å innføra ein universell tenesteplikt på 10Mbps for "dei vanskelegaste å nå heimar og bedrifter". Men tyder det at kvar heim - sjølv dei i fjellene i Wales eller på fjerne skotske øyer? Dei har særleg håna det 10Mbps-minimumet som utilstrekkeleg. Eg kontaktar ei mengd av dei for å spørje kva det skal vera den minste hastigheten og fekk svar som går frå 15Mbps til 100Mbps. Det var òg allmenne samde om at fiber til heimen var den teknologien som skulle brukast, men nokre påpekte at 4G nå gav betre hastigheter i nokre område enn fast bredbånd. Problemet er at, sjølv med minst 10Mbps, kan ein universell tjeneste vera ein dyr oppgåve, og kostnaden for å setja ein 100Mbps fibertilkobling i kvar hjørne av Storbritannia kan vera forferdelig. Då debatten om rask bredbånd byrja, vart det utregna at universell dekking kunne kosta minst £15 milliarder. Ei regjering som gjennomfører store kutt i utgiftene til offentleg sektor, vil ikkje vera interessert i å setja meir pengar i bredbånd - men det er sjølvsagt verdt å hugse på at mesteparten av pengane som har vore brukt til BDUK-programmet hittil, er frå TV-lisensgebyret. Og nesten alle desse utgiftane har vore kanaliserte gjennom BT, som var det einaste selskapet som søkte om pengane i dei fleste regionane. No ser det ut til at den fyrste monopoltelefonselskapet vil vere i sentrum for å få dei siste 5% til å gjere dette. Men sjølv om styresmaktene ville bruke skattebetalarane sine pengar for å få det til, vil det finnast motstand frå rivalane til BT. Virgin Media har allereie kalla på ein slutt på subsidjonar for breiband i landsbygda, og hevdar at markedet kan gjere jobben - men det er ikkje greitt om det vil gå over til å tilby kabel til kvar fjerntliggende heim. I mellomtiden er det teikn på ein splitting mellom by og land over subsidiefråga. Direktøren for Institute of Economic Affairs, Mark Littlewood, sa til Radio 4's PM at folk som bur i fjerntliggende landsbygder hadde gjort det valget, og at rask breiband ikkje burde vera ein rett. John Popham, som rådgjever landsbygdssamfunn som vil ha tilknyting, sa til meg at det allereie var eit økende gap mellom by og by: "Før meg er problemet at byforbindelser blir raskare. Så utviklar ein ting som nyttar dei raske tilknytingane, og som ikkje er tilgjengelege for brukarane på landsbygda". Mange av desse kampanjerane har vore djupt skeptiske når det gjeld strategien til BT for å utvida raskt bredbånd, og nokre har gått med på krav om at Openreach-divisjonen, som dregner fiber- og kobbernett, skal seljast. Men her er paradokset - flytet til å gjera rask bredbånd til ein rett for alle kunne ende opp med å styrkja handen til BT. Dersom det blir spurt om å oppfylle ein universell tjenesteforpliktelse, utan å bli bjóðt subsidie for å gjera det mogleg, vil selskapet få noko i retur. Det er Ofcom, ikkje ministrane, som for tida tenkjer på om Openreach skal seljast. Men tilsynsmyndigheten vil høyra sterke argumentar om at ei delt BT ikkje vil vera i god form for å hjelpa statsministeren til å oppfylle lovnadene sine om rask bredbånd.
Så, kvar heime og kvar forretningsdrift i Storbritannia kan no ha høghastigheit, viss dei vil ha det.