Mange favorittar vart berre utslett: Ed Miliband, Nick Clegg, til og med Eric Pickles. Var Boris Johnson den einaste trøysta? Det var ikkje betre for kvinnelege imitatorar: medan Nicola Sturgeon var ei velkomna ny røyst, vart det grimme virkeligheten: det var ikkje lenger mogleg å utsette å gjere Theresa May. "Livet mitt flaug framfor meg og Miliband var ikkje i det", sa Rory Bremner til BBC Radio 4s The Westminster Hour. "Eg mista Galloway, som var ein tragedie for etterlignarar over alt", seier Lewis Macleod i Dead Ringers. Når han tenkjer på dei andre tapane han hadde hatt den kvelden, spottar han: "Eg lid ein tung nederlag og fekk ikkje eingong ein avgangspakke". Politikarar skuldar ikkje impressionistane ein levebrød, men kunsten deira har vorte ein så fast fast fast fast fast fast fastande kjennetegn i den britiske politikken at det ville vera synd om mangel på sterke karakterar på dei grønne benka i Commons skulle drepa den. Hans forvirrande oppfatting av Harold Macmillan, den patriarken som sa til britane at dei aldri hadde hatt det så godt, vart sett på som ein spennende utfordring mot den gamle, etablerte ordninga ved opphavet til "satirebummet" på tidleg 1960-tal. Ingen hadde våga å utgjeve seg for statsministeren før. Til irritasjon for Cook sette Macmillan seg ein kveld i stalla og skråte bort, medan hans eige mannskap og røyst vart misunnsameleg utskrive, og det fekk satiristen til å avvikja seg frå manuset, og i Macmillan sin pompøse tone sa han: "Det finst ikkje noko eg liknar betre enn å vandra over til eit teater og sitja der og lytte til ei gruppe av sauppe, bråtte, livlege unge satiristar med eit dumt, stort lekser spredd over mitt dumme andlet". Historien viser ikkje om dette var det som fekk Macmillan til å slette leken. Men om Cook trudde at barbade ville hindra politikarar frå å prøve å koma inn i vitsen, hadde han undervurdert tjukkheten i skinnet deira eller det tilsynelatande patologiske lyftet deira om å bli sett på som ein god sport. Det var Mike Yarwood, med sine kjærlege, men dødelege nøyaktige avgangar av karakterar som Ted Heath, med sine store skuldra og tannfulle leikkje, og Denis Healey, med alle dei buske øybrør og blove bonhomi, som fekk politisk inntrykk av ein av de fleste tv-publikane. Han gav Healey til og med eit slagord - "dårleg Billy" - som blei assosiert med han i det virkelige livet. Yarwood var også pioner i trenden til å imitera politiske journalistar - som var (og er) like eksentriske, eller større enn livet, som dei som han forhørte - med sin kvittrande opptak av den obstreperiske Sir Robin Day. Han rekrutterte til og med to av dei sterkaste i 1960-talet, John Bird og John Fortune, for å gje dei eit ekstra slag av hjelp i å gje dei opp ei oppfordring til å gjere seg opp med regjeringa til Tony Blair og New Labour. Det er ikkje medietrening - Gordon Brown hadde mykje av det, men han var en rik kolleksjon av vokal og ansikt til impressionistane i landet, meir ein biprodukt av den managerlege politikken som har smitta dei høge rangane i det offentlege livet. "Når Clinton var president, trur eg han vart impeached før eg hadde lært meg røysta hans", seier Lewis Macleod, som tidleg har byrja med å imitera Trump. Bremner seier at Jeremy Corbyn er eit arbeid i ferd - han startar med den ineffektive, velmenande vakta Barraclough i den klassiske fengselssitetkomedien Porridge. Men den veteranimpresjonisten har utvikla ei forkjensle for å imitera David Cameron, trass i at statsministeren ikkje har noko åpenbart vokalt eksentrisitet. Og om alt mislykkast, er det alltid Boris, eller dei politiske kringkastarane, som kan støtta på.
Det var ikkje berre politikarar som vart sjokkert når valutalskansingane kom ut, det var òg ein opprømt oppvaking for dei britiske impresjonistane.