Ein hadde lagt ein garland med fersk blomster på det rustne vraket av ein tank. Her døydde menneske og vart mind. Sjølv om marka var tomme kunne ein sjå dei fylte med arbeidarar som plukka solsikke. Dette var ein tid då det var ro, mellom bombardement og då landet minna oss på det sanne formålet: ikkje eit slagmark, men ein stad med overflod. Eg fortalde til ein kollega at det var roen som var vår største fiende her. Det fekk oss til å føle oss trygge. Og så byrja det. Eg høyrde skrik av "Gå, gå, gå" på engelsk og ukrainske. Det var høge sprekk og blikk i åkene i nærheten, så det vart ein bølge av adrenalin; frykta - umogleg å forkynna - for å bli arrestert i det opna av artilleri. Eit anna lite øyeblikk i livet til ein krig som vi har rapportert om det siste året. Vi var komne tilbake til Pisky for å overnatta i selskap av eit par som nekta å forlate ein av dei mest kampfeste stadane på den ukrainske fronten. Anatoliy og Svetlana Kosse, som begge var 68 år, var blant dei få som enno var her. Omkring dei var ruinane av hus som var blitt slått av granatbrann. Dagar og netter er avbrend med lyden av artilleri, raketter, morter og skyting. Men saman med dette mordiske back-and-for hadde dei eit meir håpande lydspor. Vi høyrde det i hagen der Anatoliy vakta biene sine, i kjøkkenet der Svetlana kokte middagen vår med grønsakene som ho dyrka og eggene frå høkkestovet sitt. Det var den uvennelegge, men beslutsame musikken av livet som nekta å gje etter i møte med krigen. Landsbyen sat nær flyplassen i Donetsk og på frontlinjen mellom regjeringa og opprørarshær. Det var ingen elektrisitet eller vatn. Matforsyninga var skumle: paret overlevde på det dei produserte og på av og til hjelpetilførslur. "Det er forferdeleg", sa Svetlana. "Før hadde eg berre nokre grå hår her. Og no kan du sjå. Når eg ser på meg sjølv med brillane på, er det forferdeleg". Så kvifor vart dei stande? Kvifor gjekk dei ikkje til byen? Eg spurde Anatoliy desse spørsmålene medan han heldt på biene. "Eg bryr meg om dei, dei er her, korleis kan eg då berre forlata dei?" svara han. Dette var heimen. Å forlate ville vera å forlata alt dei hadde arbeidd for. Faktisk flytta Svetlana til byen i fleire månader. Anatoliy blei att for å ta vare på huset dei hadde skapt saman med den grødefylte hagen, biene og dei ryddeblomstene. Vi sat over middag når Svetlana fortalde kva som skjedde etter at ho gjekk. "Når han var åleine her, kalla vi kvarandre kvar morgon og kveld. Eg hadde ei sterk smerte i sjelen min og det hadde han òg. Han var ein einsam mann her fordi alle naboane flytta bort". Så ho kom tilbake. Dei bestemte seg for å tola faren og stresset. Eg spurde Anatoliy kva kona hans tydde for han. "Korleis kan eg forklare kva ho tyder for meg?" sa han. Så smilte han og bøygde seg over og la hovudet på skuldra hennar. Dei lo begge to. Skytinga og skytinga heldt fram. Det var ein perfekt klar, stjernekynt himmel. Og under stjernene, som lyste sterkt, kunne vi sjå dei ubemannade flyene som leidde etter mål på jorda. Då vi drog ut neste morgon sa eg til Anatoliy og Svetlana at eg hadde møtt alle slag menneske i krigen, men at dei var blant dei finaste og djerveaste eg nokon gong hadde møtt. "De gjer for mykje av oss", svara Anatoliy. Dei lo igjen. Eg vart slått av kor mykje latter det var i dette huset.
Det var ein perfekt ettermiddag på ein tidleg sommardag.