Han snakka med Pathe Gazette om ideen sin om det "nasjonale minimumsnivået". Sir William forklarte at det tyder at ingen skulle falla under ein viss levestandard. Han sa: "Det bergar det maksimale av individuell fridom og ansvar som er i samsvar med avskaffinga av fattigdom". Konsepta han utvikla la grunnlaget for velferdsstaten. Men 73 år seinare har fattigdom ikkje vorte avskaffet. Mykje diskusjon om velferdsnivå i Stormont har fokusert på "de mest sårbare" og korleis dei ville bli påverka av endringar i fordeler. Kva som kunne vera den beste politikken er eit spørsmål for diskusjon. Men blant folk som no får hjelpen, er usikkerheten ein vanlig bekymring. Vest Belfast har dei høgaste nivåane av fattigdom i Storbritannia. Falls Women's Centre driver tjenester som har som mål å bryta fattigdomscyklusen. Dette inkluderer utdanning, råd, råd og mykje meir. Men personalet og brukarane seier at nylege kutt har treff senteret hardt, og tvilen om velferd er å forårsake meir angst i samfunnet. Aisling White er ein enslig mor med tre born. "Ingen veit kva som kjem", sa ho til BBC-programmet The View. "Det er 2015 - du føler at du går tilbake ei mengd år i tid i staden for å bevege deg tilbake til framtida". Ho trener for å bli konsulent ved sentrum, men finansieringskortingar truar det. "Eg vil ha ein god jobb for meg og borna mine", sa ho. "Men eg strevar, og det er svært vanskeleg å finne pengane til å gå og uteksaminere". Angie Creighton er òg uroleg for den kombinerte effekten av å kutta i tilskudd til samfunnsorganisasjon og den pågåande usikre situasjonen i velferda. "Det er skremmende for folk - eldre, funksjonshemma, folk med barn med læringsvanskar". "Eg syns at dei lokale representantane burde gå frå dør til dør og fortelja folk kva som skjer". "Det er mange konsekvensar av vanskene - sjølvmordshøytata er høg blant unge menn i særdeleshet". Eilidh Fleming, som er 70, er uroleg for mangelen på jobbar for unge. "Firma kjem til Nord-Irland, og så er dei plutseleg borte. Vi må få gode jobbar". Pensjonistaren sa at det var organisasjonar som kvinnekjernen som gjorde all skilnaden for folk i nød. "Dette er grunnen til at eg står opp om morgonen og går ut for å sjå verda i augo. Annars ville eg verande i leiba og ikkje komme ut". Ein annan bakstopp for velferdsstaten er eit nettverk av matbanker. I 2011 var det første i Newtownards i County Down i Nord-Irland. No er det meir enn eit dusin, med fleire i utvikling. I det siste året vart nesten 17.500 matpakker delt ut til folk for å hjelpa dei gjennom ei krise på kort sikt. Dei ser mange som har ein jobb, men ikkje har nok pengar til å få tre måltider om dagen på bordet. Julieann Brownlee, som er leiaren for Foodbank, seier: "Fødevarekortet er elastisk. Om noko endrar seg i familien til nokon, og det er ein krise, er maten den første som går. "Vi ser det viking etter viking - varme eller ete. Fordi det ikkje har vore varmt i det siste, tek folk fram val om dei skal varme heim eller kjøpa mat". Det manglar ikkje etterspurnad etter veldedighet. I februar i år var det litt over 250 000 menneske mellom 18 og 65 år som krev ein såkalt "key benefit": det inkluderer arbeidssøkjartilskudd, arbeid og støttetilskudd og inntektsstøtte. Tallet på personer som mottar funksjonshemma leve-tilskudd (DLA) var litt over 200 000 menneske. Det er 11% av folkesetnaden - dobbelt så mykje som i Storbritannia. Michaela Hollywood har gjort kampanje om funksjonshemma. Ho har muskeldystrofi, og tek ein mastergrad. Ho sa at det burde vera endringar i velferdssystemet, men har nokre bekymringar. "Eg har sett kvar triks i boka, men ikkje alle spelar det. "Eg veit at det finst folk som prøver å gjera systemet til eit verk, men samstundes finst det mange ekte tilfelle som ikkje får det dei fortjener". Velferd, arbeid og rikdom har vorte dei avgjørende sakene i denne Stormont-administrasjonen.
I 1942 gav økonom Sir William Beveridge ei visjon som skulle forma tida.