Sist helg vart landet erklært fritt for viruset som hadde drepe nesten 4000 menneske i landet dei siste 18 månadene. Han fortalde til Richard Hamilton på BBC om opplevingane sine i borgarkrigen som enda i 2002, og arbeidet med Ebola: Eg hadde eit normalt familieliv før krigen i 1991. Det var som å leve i ei anna verd, ikkje på jorda. Dei brukte eit kniv til å klippe bokstavane RUF i brystet mitt, så om eg ville flukta, visste eg at eg kunne verta drepen om eg blei fanga av dei regjeringsstøttameiliane. Rebellane truer at dei vil klippe beina eller armane mine om eg prøver å flykte, og eg såg at dette skjedde med andre menneske. Nokre gonger tok dei hjarte frå brystet til ein, og så kokte dei dei opp med løk og bad folk om å eta dei. No er det som ein mareritt. Eg minner at då me leita etter mat og krevde at folk skulle gje oss det. Viss dei sa: "Vi har ikkje mat", sa me at dei lagar, og så slo me dei sjølv om dei kunne ha sagt det som var sant. Av og til vart me tvungna til å drepa, noko me gjorde under påvirkning av narkotika. Marihuana var lett å ta - me brukte det som folk som drikk kaffi - og kokain var òg tilgjengelig. Eg fekk den inntrykka at viss du tok desse drogane ville du vere modig og om du var modig ville du ha høvet til å stige opp i rekkja i djungelen. Heldigvis klarte eg å flukta utan å bli drepen og eg drog til hovudstaden, Freetown, men kunne ikkje finne slektningane mine. Eg levde åleine, men samla nokre med meg i ting som t.d. lommestar og blei fanga. Heldigvis [i fengsel] møtte eg ein prædikar ved namn Richard Cole, som var grunnleggeren av eit prosjekt kalla Lifeline Nehemiah, som hadde som mål å gje håp og eit hjem til menneske som meg, som følte at dei var miste om håp. Han oppmuntra meg og sa: "Du var skuldig til grusomheter, men du kan nyttast til å bygge landet opp att". Og heime oppmuntra han meg til å fortsette å studere, og han fortalde meg at menneske som meg ville bli leiarar i landet og hjelpa til med å byggja landet opp att. Richard lærte meg at det var Gud som førte meg gjennom alle desse vanskelege tidane, og eg lærte også at det var viktig å gje tilbake det som var investert i meg. Han døydde i 2006, men vi hadde den visjonen og heldt fram med det. Då Ebola-krisen kom til Sierra Leone i 2014, såg vi på det som ein felles fiende. Vi var ikkje medisinsk fagfolk, men vi hadde ei lidenskap for å endra ting, og vi bestemte oss for å utvikla vår egen klinikk for å ta inn mistenkte tilfeller av Ebola. Me byrja med utdanning, fordi det var vanskeleg for folk å akseptere at Ebola var virkeleg. Så me byrja å besøke samfunnet og fortelje at det var virkeleg, og at det var dødsdom. Me underviste over 10.000 menneske, og forklarte meldinga på deira eigne språk - temne, krio og linga. For det andre byrja me å støtte folk med å gje dei mat og andre ting. Dette blei ein stor operasjon - vi besøkte 11.000 menneske - og byrja å gje fersk mat i by- og landsbygdsområder. Folk vart redde. Av og til då vi kom til, ville ikkje folk ta imot oss, men då vi kom tilbake, vart vi kjent med dei. Det var skumelt, og nokre sa at det var hekseverk, men vi overtala dei til å overleva prinsippene for å verne seg. Ein av dei verste hendingane eg såg var då eg såg ei gravid kvinne med mistanke om Ebola ligg foran oss. Det var tre andre i huset som òg var mistanke om å ha smitta, og ingen kunne koma til huset deira fordi det var for farleg. Då eg såg denne kvinna som låg der, følte eg meg veldig dårleg, og eg gjekk ut og snakka med nokre andre frivillige og byrja å sette opp ein klinikk for å behandle ebola. Vi hadde ingen pengar, men vi hadde ei mengde hjelp frå leiarane i landsbyen og samfunnet. Og slik byrja det. No ser eg livet mitt som eit endra menneske. Eg angrar på alt eg har gjort, men eg er sikker på at fremtiden er fantastisk. Vi investerer i ungdomar. Eg trur at ungdomar har ein rolle å spille i å forandra verda, ikkje berre Sierra Leone men heile verda. Om vi investerer i dei, så byggjer vi framtida. 11.314 Dødsfall - sannsynlege, bekreftede og mistenkte (inkludert ein i USA og seks i Mali) 4.808 Liberia 3.955 Sierra Leone 2.536 Guinea 8 Nigeria
Prins Tommy Williams, som var ein av dei unge soldatane i Sierra Leone, var ein av dei hundrevis av frivillige som kjempe mot ebola.