I dag har forretningsorganisasjonen CBI vorte den siste sivilsamfunnsorganisasjonen som hevdar at ein omstrukturering er nødvendig. I denne uken har den uavhengige unionistlege representanten John McCallister lagt fram eit lovforslag i parlamentet som foreslår store endringar i korleis det devolusjonerte parlamentet og regjeringa fungerer. Den stilte Stormont House-avtalen skisserte planar for ein formell opposisjon. Men lovforslaget til forsamling og utøvande reform til McCallister går langt lenger. Han hevdar at planane hans ville hjelpa til med å flytte politikken i Nord-Irland bort frå stammede splittingar. "Publikken er desperat etter å sjå dette stedet fungera - det handlar om å gjera bevisbaserte politikk", seier han. "Å kunna endra regjeringa er ein grunnleggjande rett til demokrati". Under planane hans ville partia måtte få 18 eller fleire seter for å bli automatisk rett til å koma inn i utøvande makt. Dei ville forhandle med kvarandre for å samde seg om eit program for regjering før dei tok ministerposisjoner. Men viss ein part ikkje var samde med programmet for regjering, ville dei gå inn i ein forsterka opposisjon. Spørsmål frå statsminister i forsamlinga ville fungere meir som spørsmål frå statsminister i Westminster. Det ville vera ein leiar og ein viseleiar i opposisjonen, som sannsynlegvis er leiarane til dei to største ikkje-utøvande partia. Minst 15 dagar i året skulle vera til stades for opposisjonssaker. Småre parti kunne ha større meining. I det irske parlamentet, eller Dáil Éireann, har uavhengige signerte til ein teknisk gruppe for å få betre talret. Stormont-lovforslaget foreslår eit liknande system i Nord-Irland, og tyder på at seks eller fleire representantar kan skipa ei gruppe som skal representeres i komiteen som tek avgjørelse om tingomgang. "Eg trur det gjer det mulig for folk å skilja mellom partar og politiske plattformar. "Ein sterk parlament og ein sterk opposisjon ville hjelpa til å styrkja tilliten til våre demokratiske institusjonar". Når det gjeld kritikk av det parlamentariske systemet, er Stormont ikkje åleine. Mary Fee, MSP, medlem av skyggbinet til Scottish Labour, sa til meg at dei skotske parlamentets måtar for å rekna regjeringa hadde manglar. Ho seier at parlamentariske komitear burde ha færre, men ha fleire medlemmar, og få meir tid til å granska lovgivningen. "Komitémedlemmar bør ta av seg partihatta når dei går inn i komiteen", seier ho. "Det er noko som har plaga oss. Med ei meirilyt, vil medlemmar av regjeringspartiet oftare følgja partiet og ikkje granska regjeringa". Foruten regjering og opposisjon, er det andre viktige tiltak i lovforslaget til McCallister. Det ville avskaffa fellesskapsbetinginga, systemet der MLA-ane må registrera seg som unionister, nasjonalistar eller "andra". Foreløpig vil 30 signaturar på ein "petisjon av bekymring" utløse ein tverrkommunal avstemming, der ein meining av unionistar og nasjonalistar er nødvendig for at ei forslag skal gå gjennom. Loven ville erstatta oppfordringar om bekymring med ein annan mekanismen for vern av minoritetsgrupper - 30 signaturar frå tre parti eller grupper ville vera nødvendig for å kreve ei forslag eller lovforslag for å ha ein "veikt meining" - 60% ville vera terskelen for suksess. Det ville òg vera ei ny regel for ministrar. Det kollektive kabinettansvaret ville bli skrive inn i ministerkoden, i eit forsøk på å stoppe mellomutførande snigel. Og i staden for å ha ein vise-premierminister, ville det vera to førsteministerar. Han er ein av dei som har sett seg i stand til å få til ei lovforslag som er "dette som er best for å få til ei lovforslag som er best for å få til ei lovforslag som er best for å få til ei lovforslag som er best for å få til ei lovforslag som er best for å få til ei lovforslag som er best for å få til ei lovforslag som er best for å få til ei lovforslag som er best for å få til ei lovforslag som er best for å få til ei lovforslag som er best for å få til ei lovforslag som er best for å få til ei lovforslag som er best for å få til ei lovforslag som er best for å få til ei lovforslag som er best for å få til ei lovforslag som er best for å få til ei lovforslag som er best for å få til ei lovforslag som er best for å få til ei lovforslag som er best for å få til ei lovforslag som er best for å få til ei lovforslag som er best for å få til ei lovforslag som er best for å få til ei lovforslag som er best for å få til ei lovforslag som er best for å få til ei lovforslag som er best for å få til ei lovforslag som er best for å få til ei lovforslag som er best for å få til ei lovforslag som er for å få til å få til ei lovforslag som er for å få til å få til ei lovforslag som er til å få til å få til å få til å få til.
"Dysfunksjonell", "ikke egnet til det", "nødvendig reform" - dette er berre nokre av setningane politikarar sjølv har brukt om Stormont-systemet.