To sykepleiarar heldt om skuldrane til Gerizapa medan ein tredje hella desinfeksjonsmiddel i eit stort, rotne, skottsår i underbeinet til den 43-årrige. Ved foten av senga såg sonen hennar, Kevin, stille. I armane hans heldt han sin eigen to- og ein-halv-åringsauga, Christo. Barnet hadde òg eit skottsår i beinet; det same gjorde moren hans, Jocelyn, som låg på senga rett imot. "Det er krig. Men det er òg terrorisme", sa dr. Joseph Bama. "Utruddne sivile blir alltid angrepet. Dei vert brakt hit kvar dag". Han oppsøkte notatane sine: 212 menneske vart skadde den siste månaden, 146 døydde. Bambari er den andre byen i CAR, men det er like nedslående som den smale grusleipa som fører til byen. I skuggen av høg trær ser du på gamle, koloniale bygningar som er i ruine, og nokre små biter av asfalt klistrar seg saman i støvet. Dr. Bama - ein høg, verdig mann som er fødd og oppdratt i Bambari, der far hans var lege før han - sa at tryggleikstilstanden hadde forverra seg brått ifjor då 34 menneske vart drepne på ein einaste, frenetisk dag. Innan fleire timar hadde heile den kristne folkesetnaden flyktet til tre provosje-leir på utsida av byen, medan muslimane trekte seg tilbake til eit kvarter i sentrum av byen. Og så byrja kampene å spreia seg som ein smitte langs dei mudderrike sporene som førte dypere inn i skogen rundt. Det ser ut til å vera ein blanding av banditisme, represalier, trusler og meir organiserte militærangrep. "Dei tok tre soldatar med i går kveld - eks-Seleka - som blei ambusert på vegen", sa Dr. Bama, med referanse til dei mest muslimske krigarane som i ein kort stund tok makten i CAR, men har sidan trekt seg tilbake for å venta på resultatet av fredsforhandlingane. Dei er ein meir organisert styrke enn den løyse koalisjonen av mest kristne anti-balaka-militsane som er verksame på landsbygda rundt Bambari. "Kollega deira stod rundt oss medan vi reinsa sårene deira. Nokre gonger blir vi truande når vi jobbar", sa dr. Bama, som skildra at vi jobba til natt under ein grov regnstorm. Timar før hadde to brør blitt angreidd på ein nærliggende veg og halsen deira halsnet i høgt dagslys. Ein av dei vart brakt til sykehuset, og han var framleis i live. "Vi kjempte for å redde han, men han trengte blod, og vi har ikkje forsyningar her", sa dr. Bama. Hjelpeorgan som Medecins Sans Frontieres (MSF), Save the Children og FN arbeider her for å støtta Dr. Bama og kollegaane hans og for å hjelpa ein befolkning som strevar for å få dei mest grunnleggende statlege tenesteverknadene. Dr. Bama tok av seg den kvite kappa og sette seg ned i det lille kontoret hans for å få pusten mellom runder. "Det finst ikkje noko politisk autoritet her i Bambari. Men dette landet finst framleis. Vi har ein president som kan få freden att. Og vi har håp", sa Dr. Bama. "Problemet er dei isolerte, som ikkje forstår noko og som sår terror". "Om dei berre kunne skjøna kva for ein stad vi er i". "Vi høyrer meldingar om at dei planlegger å angripe sykehuset vårt. Eg skjønar ikkje kvifor. Her er det vi behandler alle", sa legen.
Francoise Gerizapa skrek med eit rasande ansikt og skrek så ein gong til - eit kjeldefullt, song-sjåp som fylte den mørke, overfylte avdelingen på Bambari-syknadshospitalet i Den sentralafrikanske republikken (CAR).