Starr, ein tidlegare uavhengig advokat, var forfattaren til det som kanskje er det dyraste pornografiske verket som har blitt publisert, Starr-rapporten som skildrar, i detalj, Bill Clintons affære med ein 21-åring som var praktikant ved Det hvite hus, Monica Lewinsky. Han var også tilskrevet å balansera føderale budsjettet og gjenoppliva den amerikanske økonomien frå den nedgangsa tidleg på 90-talet. sidan, som Starr bemerket, har han følgt ein forsoningsleipa. Så han burde vera ein viktig ressurs for kona si Hillary då ho søkjer å bli den første første dama noensinne til å flytta frå den austlege vingen av Det hvite hus til vest. Han som kunne ha vore "First Dude" - det er Hillary som seier det, ikkje eg - viser seg å vera noko som er vanskeleg å forstå. Det er noko som høyrer fram til det som til slutt blei gjort til det meste av Kenneth Starr si utredning, Bill Clinton sin femininisering. Det slår ned på angrepet på Donald Trumps sexisme og kvinnehat som, i ein kamp der fleire kvinner enn menn skal stemme, burde ha vore det beste av dei alle. Milliardæren, i ein jujutsu-liknande gong, har allereie lansert ein reklamekonsert med video av Kathleen Willey, som beskylde Bill Clinton for seksuell overgrep, og Juanita Broaddrick, som beskylde han for voldtekst. "DIRTY BILLS", las forside av New York Post dagen etter, og blandar Trumps reklamekonsert med påstandane mot Bill Cosby. "Ho ville gå etter desse kvinnene og øydeleggja livene deira", hevdar han. Som mange av angrepane til Trump, som kan koma mange veljarar som skråle og overdrivne, inneholder det òg eit kjern av sanning. Hillary er ei lojal "stand-by-your-man" kone som ikkje er i god ekteskapsforhold med Hillary som ein feminist, det er eit bilde ho prøver å projicera. Etter å ha sett Clinton ganske nøye i over 20 år, meiner eg at dei har eit kjærleg ekteskap og ein dyp vennskap. Til nokre styrker lojaliteten hennar under den mest urolege fasen av Clinton-presidentskapet kjensla at ho er ein kynisk politisk operatør, villig til å gjera noko for å få makt. Berni-problemet, vanskar med å skiljast frå demokratiske rivalen, er òg delvis eit Bill-problem. Den uventa suksessen til Vermont-senatoren vert forklart ikkje berre av avsky for Hillary, men òg avvising av Bill. Tilhengjarane til Sanders klandrar hans politiske og politiske arv. Bill Clintons søk etter ein "tredje veg"-politikk var utformad for å gjera demokratane meir valbare og for å avslutta partis tapsserie i presidentpolitikken. Fram til hans seier i 1992 hadde dei berre vunne ein av dei seks forrige valane. Men denne skiftet til mellomrom og den sentristiske politikken som følgde med, avvikla mange på demokratane. Anten det handlar om økonomisk nedregling, velferdsloven som Clinton vedtok i det republikanske Kongressen, eller om straffrettsreformer som har ført til at svartarrettar har vorte sett i sak, eller den nordamerikanske frihandelsavtalen, eller NAFTA, har det vore arg argusa mot det Clinton ein gong har kalla dei største heimlege prestasjonane sine. Dette har gjort henne sårbar mot ein utfordring frå venstre, som Sanders har vist. Men det gjør henne òg sårbar mot ein utfordring frå høgre, på grunn av NAFTA. Dei som veljer "blå krage", som som vanlegvis kunne vore forventte å stemme demokrat, klappa når Donald Trump lovar å omforhandla om handelsavtal som har eksportert amerikanske jobbar til utlandet. Hillary Clinton understrekte nyleg at Bill ville bli hennes jobb-tsar og konsentrera energien sin om å gjenoppliva den amerikanske produksjonen. Ho vonar tydeleg at han kan appellera igjen til dei som var varme til han som kandidat og president. Men det båndet har vorte alvorleg erodert, om ikkje helt avbrurt, fordi han var presidenten som forhandla om Nafta. Det har endra seg òg i den offentlege oppfatninga om Bill Clinton, på ein måte som viser at det er eit brudd mellom det demokratiske etablissemanget og demokratiske grovrots. Då han først kom på den nasjonale scenen, kunne han truleg kasta seg ut som ein gutt frå Hope, den lille byen han vart fødd i i Arkansas. Clinton-familien, som etter alle desse åra har vore det dominerande makthavet i det demokratiske etablissementet, viser òg ei maktfull kjensle av rett til å ha noko å seia. Det forklarer kvifor e-postskandalen til Hillary Clinton skadar så mykje. Det forsterkar den utbreidde oppfatninga at paret trur dei ikkje er bundne av normale regler. Har Trump og Sanders rett om handel? Kvifor vender USA seg til proteksjonisme? Clinton, og "None of the Above"-era Hillary Clinton sitt problem med kvinner Dei som har sett han i kampanjen, har òg vorte overraska over den 69-åringens relativt lave energi. "Når BC vart introdusert og stod på scenen med Chelsea, viste han ingenting på andletet, munnen agape, augo tilsynelatande tomme... berre skammeleg, som om han måtte spare kvar unse av energi. Ingen glans i augo hans, ingen elektrisitet, dempet... Han lyste opp berre når Chelsea snakka om han. Så då det var hans tur til å snakke litt av det gamle eg kom tilbake, men ikkje mykje". Ein gong den mektigste energiforten i eit rom, er Bill Clinton no berre ein nærvær. Det er tusenvis som framleis jublar over denne sjølvkjendte arkitekten til broen til det 21. århundret. Det som er også slående er korleis afroamerikanske veljarar har kome tilbake til Clinton, etter å ha støtta Barack Obama i 2008, trass i at protester frå kampanjen Black Lives Matters har sett han i mål. Nostalgia er noko som kan gje ein avgangsherre ein varm glød, som Barack Obama viser seg i dag, men det er vanskeleg for ein som ønskjer å bli president å gripe det, særleg når ein stor del av landet er i ferd med å kreve endringar.
Kenneth Starr har lagt til ein annan uventa sidebar til dette omstende valet, og han har lovprisa Bill Clinton, med "genuint medfølelse med menneske", og kalla han "den mest talentfulle politikaren i baby-boom-generasjonen", og roste hans post-president-filantropiske arbeid, som han bemerket var Carteresk i sin velvilje.