Eg har vore ute og reist, og sett på andre reisarar i det siste. Dette fekk meg til å tenke på historia til komfortar. Kanskje tobakk var den første masse komfortaren. Ein pub i nordlege London har eg sykla forbi på vegen til jobb nesten kvar dag, har eit panelert øvre rom frå den elisabetanske tida frå 1500-talet, der det vert sagt at den store utforskaren Sir Walter Raleigh brukte tobakksrør han hadde med seg frå reisa sine til den nye verda. Ein liten hoppe framover i tida kan vi sjå at moderne leiringar framleis søkjer etter klekksprut i dei fria brannane på Themsen i London, etter klekksrør som hundrevis av tusen menneske kasta bort på 1700- og 1800-talet. Du kan datera dei etter storleiken på skåla, som ser ut til å ha vaksa og avta i takt med priset på tobakk; prisen på å fylle eit rør, med andre ord. Det var ein slags utvidd pustmuster som hjelpte Elisabet og andre til å komme seg gjennom dagen. Då fotografiet blei oppfunne på 1840-talet kunne me sjå korleis menneske lever, i motsetning til korleis nokre av dei, som hadde privilegier, kunne stå fram for livet sitt i et bilde. Alle hadde hatt hatt hatt hatt før. Men i gatfotografien på 1800-talet ser det ut som om hattar hadde vorte masse trøystingar - arbeidarane som etterlikna dei edelmåte, som hattar alltid hadde vore ei form for sjølvuttrykk. Hattar var ein komfortabel uniform, meiner eg. Og to verdskrigar gav militærreisa til menn som aldri før hadde drømt om å gå lenger enn den næraste byen sin. Den massive transitten av troppar forsterka den påtvinga kjensla av rekruttering; det å venta på tog eller ferger kunne bli avbrot av ein stille sigarett. I Storbritannia etter andre verdskrigen regulerte den nasjonale tenesta i væpna styrkane fag-pausen for nesten alle. Men då den nasjonale tenesta enda, skjedde det noko med å dela sigarett. Horisontane hadde breija seg når mange briter gjekk ut i utlandet for første gong, først uviljeleg i krigen og så på ferie. Folk tok meir ansvar for seg sjølve. Dei byrja å tenke på helsa. Røyking på offentlege stader gjekk ned på ein merkanleg måte på 70- og 80-talet. Kanskje oppstolet av plastflaska med PCB hadde noko å gjera med det. Fag ikkje i munnen, vi trengde en trøyst. Svaret mitt var ei ny, medisinsk avhengighet som erstatter nikotin. Flaskvattnet, noko som held folk opptatt, som ein sigarett, men som er sunt. Flaskvattnet, som følgjer med mobil aktivitet, held det i brystet. Som barn kunne ikkje ein eingong tru at britane ville omfavne den kontinentale kulten til flaskvattnet. Men dei gjorde det, og det utfordrer forbruket av gassy søtdrikk. Utruleg. I tillegg til vatn, men litt seinare kom det ubarmhjertige oppstoffet av "kaffi for hand", i ein flaske med eit hull i munnen. Endå eit anna merke for sjølvoppnåelse, som er ein stor del av fenomenet "å trøysta" er det ei mektig ny oppgang til det vi kallar "komfortsonen", då ein fyller opp vasken, tomme hendene eller handtasken. Det er sjølvsagt smartphoneen som gjer det same (psykologiske) som sigaretten eller piben - å bryta kjensla i øyeblikket med ein liten glede. Som den sosiale sigaretten, knyter telefonen som besette brukaren til andre -- ikkje nær, men nettbasert samfunn overalt. Og sidan det trengs mange gonger å ta med flaskevatn og sjå på telefonen samstundes, lurer eg på om det vil gå over til telefonen, på same måte som ein gjevd vatn har erstatta sigarett. Og eg wet at den store endringa av voksencomforten ikkje endar med smartphone. Skjermen er ein hovud, og før eller etter skal han eller tenninga av tasten endra seg med data som flyter direkte inn i hjernen vår. Men kva er det som skjer der? Kanskje er det på tide å gjenoppfinna hovudbuksane som alle brukte for 100 år sidan? "Smart hat" er kanskje på vegen, ei historie som verkeleg begeistrar, denne lange linja frå menneskeleg psykologisk og sosial utvikling. Viss du vil, kan du sjå den sumeriske gardbrukaren som suger på eit kornblad for 5000 år sidan, i begynnelsen av jordbruket og sivilisasjonen. Så pipa, hatten, sigaretten, flaska vatn som forvandlar seg til ein smartphone. Og kva så? Ei bok om denne store utviklinga av menneskeleg trygge plater ville sjølv bli ein bestseljar, men du må ikkje spørje meg om å skrive det. Eg er for opptatt av å prøve å forstå (mye) telefonen.
Og tegneserien Linus van Pelt frå Peanuts har eit godt kåpe og det er mange barn som lever i det.