Dette har ført til at ein stor offentleg undersøking av aktivitetane deira har blitt sett i gang. Det store omfanget og arten av det som vert påstått er nesten for stort til å forstå, men det handlar i utgangspunktet om eit enkelt spørsmål: Var det noko med politiet som var ute av kontroll? Her er sju hovudtemar og påstandar som ligg i veien - og nokre av dei virkelige praktiske og juridiske problemane etterforskinga står overfor. Sist år betala Metropolitan Police ei kvinne som hadde eit barn med ein offiser £425,000 i erstatning. Det er omtrent eit dusin sivile krav til domstols for skade ved påstand om at offiserar skulle ha tilhøyrsle som del av identiteten deira. Men kor mange gjorde det og under kva omstende? Dette er ein stor utfordring for etterforskinga. Korleis vil det finnast ut og informera offentligheten om den undercover offiseren som er involvert, ikkje er kjent, og, viktigast av alt, aldri hadde nokon mistanke? I løpet av den 40-årige historia til Special Demonstration Squad (SDS) - politienheten som står bak mange av påstandane - brukte offiserar 106 "skjulte identitetar". Ifølge ein publisert politiundersøking var det nesten sikkert at 42 av dei blei teke frå born som hadde døytt - og foreldra ikkje visste om det. I 2013 sa ein høgare offiser at praksisen ikkje var godkjent av Scotland Yard - men det synte ut til å ha halde fram i åre. Kor mange namn vart brukt? Kven gav tillatinga? Skulle foreldra ha visst? Om namnet på dei døde borna vert avslørt, vil det identifisera dei offiserane som politiet vil verna? Den hemmelege saken har til no ført til at meir enn 50 dømingar er avskaffa etter at det ikkje har vorte avslørt at offiserar hadde infiltrert protesteringsgrupper som seinare vart beskyldde for kriminalitet. Dei to største sakene er om miljøprotester ved kraftverk, som begge involverte Mark Kennedy, ein offiser med National Public Order Intelligence Unit. Han ville drive protesterande rundt, og effektivt lette demonstrasjonar som seinare blei funne for å ha brutt lova. I ein undersøking for Innenriksdepartementet blei det sagt at det kunne vera til 83 andre misbruk av rettsvesenet - sjølv om forfattaren, Mark Ellison QC, ikkje kunne vera sikker på at det ikkje var fleire. Så vil etterforskinga sjå på påstandane om at offiserar løy i retten? John Jordan vart dømt for å ha delteke i ein protest i 1996 - men blei frikjørt i appell i 2013 etter at det kom fram at medskylda hans var Jim Boyling, ein undercoveroffiser. Offiseren gav til og med vitnemål i person. Jordan har teke rettssak for å få ei full forklaring på kva som skjedde. Peter Francis, den einaste tidlegare SDS-offiseren som talar offentleg, seier at Scotland Yard hadde etterretningsfil på parlamentarikarar på 1990-talet. Under tida han var i Special Branch, seier han at han såg filer om 10 parlamentarikarar som han og andre regelmessig oppdaterte. Så kva var det overvakinga? Var informasjonen om parlamentarikarar tilfeldig, samla som del av å sjå kampanjgrupper? Eller ville nokre sjefar i Scotland Yard ha djupare etterretningsfil på parlamentarikarane? Den mest giftige påstanden hittil har vore at Scotland Yard hadde ein "spion" i Lawrence-familieleiren. Han hadde seinare eit møte med ein senior offiser som hjelpte til å føra Scotland Yard til den offentlege etterforskinga av mordet på tenåringen i London. Peter Francis brukte fire år i dyp undercover og blei til slutt mentalt sjuk, og led av posttraumatisk stress. I dag seier han at noko av det han vart beinen om å gjera var feil - og han vil at høgare offiserar skal stå til ansvar for korleis dei har sett offiserar som han ut. Han er ikkje den einaste offiseren som har hatt bekymringar for etikken i arbeidet sitt. Det viktigaste akronymet i denne etterforskinga står for verken bekrefta eller fornektar. Det er ein juridisk posisjon som blir vedtatt av politiet og andre sikkerhetsorgan i saker som involverer vern av undercover-offiserar eller sensitive kjelder. Den første potensielle rettsstridsaga kjem om politiet nekter å innrømma om dei hadde offiser utstedes i bestemte omstende. Offisielle rapporter har allereie avdekka tilværelsen av nokre av desse undercover-offiserane - som den som var i ein kampanjgruppe nær Lawrence-familien - men dei forblir anonyme. Viss offiserar held seg i skyggen fordi dei var svært gode på jobben sin, vil politiet garantert seie at det er i offentleg interesse å verne om anonymiteten deira fordi det er lovleg oppgåve.
Påstandane om overtredingar frå undercover-politibetjentane som har kome ifrå sidan 2011 er utrulege.