Du kan gjera det i fleire timar, bli skremd av fransk kamera, krympt av italienske filmartistar, eller bli skremd ut av ein av dei 27 andre landa, når dei kom ifrå, ein etter ein. Og me prøver å snakke med dei medan dei går forbi. Det vil vera gjengjeld med alvorsinspill, kransing av nakke og strekkjande mikrofonar når David Cameron kjem til toppmøtet, som kanskje ikkje berre vil definera ledarskapet hans, men framtida til partiet hans og landet hans i verda. Men korleis kan ein mann som ein gong beskylde dei konservative for å ha gått ut av stand til å "gjere seg opp i Europa", få seg inn i ein situasjon der han i fleire månader har "gjørt seg opp i Europa", og vil tilbringa dei neste fire månadene med å gjere nettopp det? Sidan han gjorde dette i 2006 med ein enorm filmskjerm med eit stort tre har det vore tre store endringar, som fører til at han kom til denne punkten. Det er sjølvinnlysande at han sjølv har røkt utreglene. Sidan Maastricht-rebellane ikkje fekk folkeleg avstemning i 1993 om traktaten som skapte Den europeiske union, har det vore ei mengd konservative som er djupt opptatt av målet, og som er særs bekymret for at EU-lovene, ikkje dei britiske, er viktigare - spørsmålet om suveränitet er ein stor del av samtalene i dag. Men bekymringane deira, som mange medlemmar av Det konservative partiet deler, vert ikkje sett på som hovedstrømmen i parlamentet. Men ettersom EU auka, og generasjonar av parlamentsmenn kom og gjekk, vart det meir og meir vanleg å vera myk skeptisk til det europeiske prosjektet, verken fullstendig tilslutning eller hardt motstand, og sympati for ideen om ein folkeavstemming vart utbreidd frå marginalet. I tillegg til at EU-medlemskapen har ein enorm innverknad på EU, har det òg ein enorm økning i mengda som kom til å busette seg og arbeide i Storbritannia. Tall som tok den politiske establisjementet heilt ifrå, kom frå det øyeblikket nye land som Polen kom til EU i 2004. Det er ein komplisert og emosjonell debatt om innverknaden av tallene, men få kan bestremma at effekten har vore svært signifikant i nokre delar av landet, med tall denne uken som viser at tallene framleis har auka, og nå er over to millionar. For mange har den synlege effekten av EU-medlemskapet vore ein pause i tankar. Og det var den sterke økningen i EU-innvandring som gav David Cameron den mest påtrengande politiske grunnen til - til slutt - å lova ein folkeavtale. UKIP-appeal vaks saman med økningen i innvandring. I 2012 gna dei grådig etter den konservative atkvøten med ein rekordframføring i kommunaldeløksvalet og ein leiar som i nokre stunder synte å appellera til store deler av offentligheten for sin klare tale, i ein stil som også alienerte mange andre. Ein kamp for å takle trusselen frå UKIP og oppfylle den økende etterspurnaden etter eit folkeavtale førte til at Cameron i 2013 lova å gje folket høve til å avstemma om dei ville bli verande eller gå. Det er verdt å hugse på at han i 2013 lova å avstemma, men det er ikkje noko om innvandring. Men når ein generalval og ein økende grad av urolege for folket kjem til, tre år seinare, er håpa han har om å begrense fordelen for innvandrarane, hovudpunktet i omforhandlinga. Han er ikkje ein politikar som er kjend for å ha ein tanke om fortida, og det tilsynelatande bom-bevisst - om det er til og med feil - tillit til evnerne hans, som gjer at han ser framover. Men når han ankommer i Brussel torsdag og går ut av den glansfulle svarte limousinen sin for å ta seg forbi dei som klager for å spørje, vil han vel i det minste ta ein augeblink med det ironiske i at han risikerer alt for noko han ein gong meir eller mindre avskilde som ein frange bekymring?
Det vert kaldt, veldig kaldt, å vente ved inngangen til EU-rådet i Brussel.