Det er ikkje eit ord å blanda seg inn i det indre i ein medlemsstat, og Storbritannia er en del av EU. EU-presidenten Donald Tusk har alt gjeve ei lærdom i kva ein skal seia når ein veit at ein ikkje kan seie noko. Han skreiv: "Det var Hitchcock som regisserte Brexit - først eit jordskjelv og spenningen aukar". Dette tyder at Tusk berre har ein tåkeleg kjennskap til verkene til Hitchcock - men det tyder òg på ei forventing i Brussel om at Brexit-debatten snart vil bli het. I innlandssamtale håpar May på eit sterkt, tydleg og personleg mandat til å leia forhandlingane om Brexit på sine eigne vilkår. Og viss Labour-leiaren Jeremy Corbyn vinner, vil han òg kreve støtte for å setja sine eigne politiske prioriteringer i sentrum av samtalene som kjem. Men i europeisk høve er det noko som er sekundært. Timen hans har allereie sagt at sjølv om kunngjeringa ikkje endrar noko, er det håp om at det vil produsere ein sterk leiar med sterk støtte frå folket i Storbritannia. Og vi kan vera sikre på at dette britiske valet vil bli sett med endå meir oppmerksomhet enn normalt - ikkje berre i Brussel men i dei andre europeiske hovudstaden der Brexit skal bli eit stort tema i årene som kjem. Men i løpet av den gongen vil Barnier-teamet og regjeringane i Frankrike, Tyskland og resten få ei kjensle av kvar dei britiske raudte linjene i forhandlingane verkeleg ligg. Ein og ein britisk kandidat som er verd sitt salt, vil freista å gje plass til manøvrar i samtalane som kjem etter val, men det vil sikkert vera umogleg å kampanje utan å gje ut i det minste nokre detaljer. Og sjølvsagt er det romantikkarar i Europa som vonar at røysta til "forblive" skal høyrast høgt og klart i den britiske debatten som kjem. Forhåpinga om at Brexit snart kan endrast har dømt i Europa-debatta, men mange politikarar over heile kontinentet vil håpa på å få høyra at det er nokre som stiller fram argumentet for ein myk Brexit med dei tættaste sambandane til EU og det indre marked. Forhandlarane i EU har arbeidd hardt bak kulissane for å utforma posisjonen sin, og meldinga deira er at dei er klare for å forhandla med Storbritannia, uansett kven som er i posisjonen på Downing Street 10. Dette var eit travlt år for det europeiske demokratiet - Nederland har alt røyst, medan Frankrike stemmer for ein president i helga og skal halda nasjonalforsamlingsval i juni. Tyskland går til urlar i september. Men det er ei kjensle av at det britiske valet vil vera annerledes, nettopp fordi det vil spela ein stor rolle i å forma den britiske forhandlingsposisjonen om Brexit. Og sjølvsagt er det også ein fascinerande politisk scene.
EU må målast i svaret sitt på valmeldinga til Theresa May.