Det er eit talent som hjalp han til å gå frå å vera konkursfør, 32 år gamal, til å bli millionær når han var 48 år gamal. Under vegen skapte og selde han den bestselde froskapevaremarka Tyrrells, og vann ein stor kamp mot supermarknadsjegen Tesco. "Og media var svært viktig for meg frå dei første dagane av Tyrrells". "Eg var ein fyr som hadde vorte slått opp av supermarkane, og folk elskar å støtte underdog". Sonen til potetplantere som budde i nærheten av byen Leominster i Herefordshire, kjøpte Mr Chase gårda frå far sin då han var 20 år gamal etter at han "skjøpte ein bankdirektør som var modig nok til å låna meg 200 000 pund". Ettersom kostnaden for poteter kan stiga og falla kraftig, gjekk det opp og ned i forretninga dei neste 12 åra, til det i 1992 kom ein stor regn som gjorde at han ikkje kunne hausta korna, og han måtte la korna rotna i åkene. Etter å ha "rømd til Australia" i nokre månader, vende han tilbake til Herefordshire, og kunne låna pengar for å kjøpa opp gården frå mottakarane, og starta opp i forretninga igjen. Denne gongen, for å tjene ekstra pengar, blei han ein potethandlar, kjøpte spuds frå ei rekkje gårder, og selde dei til supermarkane. Men medan han kom seg på føtene igjen økonomisk, seier Chase at han vart stadig frustrert over at supermarkane ville avvisa poteter som ikkje var "kosmetisk perfekte". Han legg til: "Eg sende ut ti lastar med spuds kvar dag, og eg fekk fem tilbake. Det var svært smertefullt korleis supermarkane behandla oss bønder". Det som endra livet hans kom i 2002, då han fekk vita at potetane som vart avvist, blei kjøpt opp av den britiske verksemda Kettle, som lager chips i USA. I den tida var Kettle eit av dei nye selskapene som laga såkalla "posh chips", potetchips som vart skåret litt tjukkare enn dei som er til bruk i storhandel, og steikt for hand. Til tross for at han ikkje hadde nokon erfaring eller kunnskap i å laga crisps, var Chase overbevist om at han kunne oppretta sitt eige luksuriøse chips-varumärke. Etter å ha kome tilbake til Storbritannia bygde han eit kryssverksverk på familiebøda, og Tyrrells [som fekk namnet sitt frå eigedomen] var opp og kjører seks månader seinare. Snart for å fortelja historia si til lokale aviser for å få opp publisitet, tok Chase turen for å bruke to veker på å besøke uavhengige matbutikkar over heile Storbritannia med prøvar av kryssane sine. Vi selde sekkene til butikkar for ein pund, og dei selde dei for to pund. For oss var nettoverdien 35 prosent". Supermarketa Waitrose følgde snart etter, men Chase var fast på at han ikkje ville selge til den største - Tesco - fordi han ikkje likte det han såg som trykket det gjorde på bøndene til å senka prisane. Det viste seg at Tesco hadde kjøpt dei på gråa markedet, og selt dei under den anbefalte detaljhandelen. Ein rasande Mr Chase krevde at Tesco skulle stoppe å selja dei. Etter at supermarkedet nekta, starta Mr Chase ei mediekampagne som inkluderte ein framtredje på BBC Radio 4s Today-program. Formålet med banken var at han måtte ta inn eit ledarlag som kunne hjelpa han med å leia verksemda. Chase, som før hadde vore svært handiktig og gjerne hjalp med alle delane av verksemda, seier at det å ta inn nye leiarar endra verksemda til slutt - til skade for verksemda. "Vi kom til ein stad då eg ikkje likte det som gjekk", seier han. "Vi ansette folk frå selskapene som arrangerte møter for å få til fleire møter". Chase - som var den einaste aksjonæren - var misfornøyd med Tyrrells nye store forretningsetos, og gjekk gjennom ein "skjemmeløs skilsmisse", og bestemte seg for å selge i 2008 til ein privat kapitalforetak for nesten 40 millionar pund. Han seljer for 35 pund per flaske, og sjølv om Chase innrømmer at han ikkje er så lønnsom som å selge chips, er det ein kjærleik som han er opptatt av. Og for å visa at han ikkje har mista mengden av PR-kunnskapen sin, flyr han kvart år innflytande barmenn og kvinner frå heile verda for å besøke gården hans i Herefordshire for å sjå korleis potet blir dyrka, og korleis vodka blir laga.
William Chase er ein potetplantager i Herefordshire som er særs flink til å forstå behovet for positiv reklame og kor viktig det er å fortelje ei god historie.