Ho har blødd seg sjølv då ho vart skadd i eit angrep frå IRA på Ulster Polytechnic i 1977. Baroness O'Loan, ein tidlegare politiombudsmann, seier at det er berre ved å konfrontera fortida som folk i Nord-Irland kan trilla seg bort frå den. "Om du ikkje tek deg av fortida", sa ho til meg i The World This Weekend, "så held fram med traumat, funksjonshemning, smerte, alt; og ettersom det held fram i samfunnet, gjev det ei kjensle av urettferde. "Og om du lèt ein kjensle av urettferdighet liggja det eit gap som kan føre til at alle, både lojalistiske og republikanske, kan gå inn i det". Sist helgen vart det avholdt 140 parader. Det er høgt under marsjen, då unionistar og nasjonalistar høyrast ut for arven sin. Tallet på strategisk parkerte politibil illustrerte politifeirene om at situasjonen kunne byrja. Kostnaden kan vera betydeleg. Ein strid i Nord-Belfast har kostar 23 m pund hittil. Mellom byrjinga av april 2014 og slutten av mars i år døydde tre menneske på grunn av den forverra tryggleikstilstanden. Det var 94 skyting av paramilitararar (48 lojalist, 46 republikansk) og 26 bombeangrep; 58 eldvåpen blei funne, og 23 kg sprengstoff og nesten 5000 skudd. "Vi kan ikkje tru vi har fred", seier baronesse O'Loan. "Det er som om det er eit feil å leggja all ansvar på politiet", sa han på ein offentleg samling i forrige uke. "Eg veit at vi har ein kritisk rolle å spela, men lovleg ramme og budsjettutdeling kjem frå ein annan arena, som blir kalla politikk". Det kan vera mindre spenning i politibudsjettet om 150 millionar pund for tiltak for å takle fortida, som var lova av den britiske regjeringa, hadde vorte levert. Stormont House-avtalen, som vart underskriven av dei politiske partia i Nord-Irland i slutten av fjor, sa at regjeringa ville gje pengane berre om lokale politikarar samde om velferdsreform. Det er to separate problem og dei burde forhandlast og handsamlast separat". For no, så, finst det berre på papiret mekanismane for å takle den blodige fortida til Nord-Irland. Susan Mackay, som har skrive mykje om politikken i Nord-Irland, seier at sommermarsen tyder på at freden ikkje har lagt dype røter enno. "Det vi ser på gatene er symptomatisk for denne mangelen på samdelag; det er ein måte å seia at vi ikkje er samde i Good Friday-avtalen, vi er ikkje samde i institusjonane i Stormont". Pengar løyser ikkje problem, men i Nordirland ser det ut til at mangelen på pengar gjer det mykje vanskelegare å løysa dei.
Baroness Nuala O'Loan kan ikkje avskelles som ein "blødande liberal" når ho angriper det politiske etablissemanget i Stormont og Westminster for å sette fredsprocessen i Nord-Irland i fare.