"Det mest skremde eg nokon gong har vore", seier den skotske open-side-flankeraren. Det er ein bygning i Queenstown på den sørlege øya i New Zealand - ein ferieby omtrent ein og ein halv time frå Dipton, det jordbrukshøy som Hardie vart fødd og oppdra i. Legenden seier at det var ein brann i huset til Lockhart på slutten av 1800-talet. Tre generasjonar av familien døydde. Bare ei jente som heiter Mary overlevde - og ho hjemsøker staden til denne dagen. Mange kiwis har gått dit i åra og mange snakkar om den forvitringa som finst bak hovudporten. Hardie er ein av dei no. Han er kold til bein, og seier: "Aldri vil eg gå tilbake. Aldri". Det faktum at Lockharts gaff er ein del av ein temapark som heiter Fear Factory - den nyseelendiske liknamen til Edinburgh Dungeons - er verken her eller der for Hardie. Når du spør han kva han har vore mest spente i livet sitt, høyrer du ikkje historier om dei tidlege åra hans som spelte for Southland Stags i Invercargill, eller den gongen han kom ansikt til ansikt med ein eller anna mordar i Super Rugby. Han nemner i staden Fear Factory. "Eg gjekk med kjærasten min for eit år sidan", sa han. "Det er mørkt og du må følgja dette røde ljoset rundt i desse gøtene. "Du veit ikkje kvar du går, og dei går over deg. Skremmende. Ein gong var nok". "Eg er ikkje ein gong i gang med den typen ting, men eg har gjort det ein gong, og eg kjem ikkje til å gjere det igjen. Gjev meg ein hardt fotballkamp i staden". Hardie, 27, er eit merkeleg dyr - ein skotsk landsman som aldri har spelt ein landsman i Skottland, fem av kapene hans blei vunne i Turin, Paris, Gloucester, Newcastle og Twickenham i den episke VM-kvartfinale mot Australia. Ein måle på suksessen hans sidan han plutseleg vart sett inn i skotska laget om sommaren har vore at han har gjort det vanskeleg å kvitta seg med debatten om ankomsten hans. Han var fantastisk på VM, og dynamikken og kløven hans ved å bryta ut hjalp til å verna og frigjøre raparane i baklinjen hans. "Det er ein av dei beste tingene eg har gjort i livet mitt", seier han om flytta frå det han kallar "komfortsonen" i Highlanders-rugby. "Etter å ha vunne ein kappe, var det ei skuld til Skottland å bli her og å spela for Edinburgh har vore ein veldig god avgjørelse. "Eg fekk for mykje av ein rutiner i New Zealand, og det var godt å koma meg ut av det. Eg trong noko anna i karrieren min - ei skiftelagd landskap, nye spelare, nye trenarar. "Eg elskar Highlanders, men det var på tide å prøve noko anna. Men det var nerverande å koma hit. Det var som å gå tilbake til skulen igjen. Eg var ikkje heilt sikker på kva eg skulle forvente". Han snakkar om den dagen mot Wallabies, men berre kort. "Vi måtte suga det opp". Det er det?" "Nei, me må læra det, det er det einaste vi kan gjøre". Ingen skal misbruka den emosjonelle, kjenslege reaksjonen på ein hjerteskjerande tap med likskap. Det er berre det han er i. Det som er gjort er gjort. Du går vidare, du ser ikkje tilbake. Kva med skotska vanen med å tape store kamper ved døden? Det var den australske kampen og kampen mot Italia i Six Nations rett før. Frankrike tapte ein straff i 2014, to minuttar frå slutten, på tross av at Frankrike tapte åtte line-outs og tapte kampen om posisjon og territorium med stort margen. I den siste perioden tapte Glasgow Warriors ein Champions Cup-kamp mot Northampton i siste minuttet, ein nederlag som gjorde at dei mista dei europeiske håpa, og Hardie sitt Edinburgh-lag kollapsar nær målgruppen mot Grenoble i helga, ein sein kapitulasjon som førte til at dei gjekk ut av European Champions Cup. Du held fram med å slå han med desse greinene og det skadar ikkje. Noll poeng i andre halvlekk mot Frankrike i 2015 Six Nations. Endå eit null i andre halvlekk mot England og endå eit null mot Irland. Han fekk berre tre poeng i andre halvlek mot Italia, sjølv om han hadde 61% av posisjon og brukte 62% av andre halvlek i motstandshalen. Han seier at han ikkje veit mykje om kva som skjedde før han kom til desse strendene. "Som barn brukte eg å sjå på Six Nations, men ikkje live", sa han. "Eg såg det på morgonen. Eg har alltid visst at det var ein fantastisk ting. Men det som skjedde i tidlegare sesongar plager meg ikkje. "Eg meinar, vi var poeng bak i VM mot Samoa og vann det seinast, og det var ein like stor kamp som alle andre. "Eg trur ikkje det er noko mentalt hinder. Eg er ny på det, men eg kan ikkje føle på noko slikt. "Eg ser ikkje noko frykt, det er ingen blokkering. Vi gjorde mange forsøk på VM. Han har aldri spelt i det, sett det i kjøtet, eller sjå det live på TV. Det kjem ein orkan den 6. februar, og han veit det. "Jånene har fortalt meg om det, men eg veit at Skotland mot England er ein stor kamp, det er ein av dei beste kampane", sa han. "Eg er ikkje ein stor observatør av andre lag, men det er mange endringar som skjer med England. Ny trener, mange nye spelare, mykje spenning. Dei har ein ny start, og dei kjem til å vere flinkare. "Dette er kvifor du spiller rugby, for trykket, for kampene som dette, for å vinne i turneringar som Six Nations. "Alt er i våre eigne hender. Det som har skjedd før, har skjedd. Eg ser ein haug av unge karlar som er sultne, med talentet dei treng for å gjere det bra, og en rekke trenarar som arbeider dag og natt for å få det til". Midt i alt dette, er det den ufølske sonen til Dipton. "Det er omtrent så langt som tre rugbybaner. Det er om lag 30 hus, ein melkefabrik, ein ullbutikk og ein garasje. Ein av dei er berre et par hundre". Og, den 6. februar, seier han, vil dei alle bli æresskottar. Så lenge ingen slør lysene, vil ungen deira, du kan slå det, ha stor makt over kva som skjer.
Han veit ikkje kva som fekk han til å besøke Lockhart Hotel den dagen, men det var ei opplevelse John Hardie aldri vil glemme.