Men rett nord for den lille bystaden Korem, er det lys grøne åker og pent bygd høgkant som omgir ei stor innsjø, og på det nye sykehuset er det nesten tomt på ein avdeling for svært underernærte born. Utenlandshjelp er ein vanskeleg jobb - og det blir mykje kritisert. Men viss du leitar etter resultater, er dette landet, som er eit stort land som står under utfordring frå klimaendringane, og som leies av ei svært ambisiøs og autoritær regjering, verdt å besøke. I det første tiåret av dette århundret gjekk talet på etioparar som levde i fattigdom ned med ein tredjedel. I dei siste fem åra har barnedødelegheita falle med to tredeler. Det er god grunn til å sjå til at denne trenden vil halda fram. "For to år sidan - før sjukehusa vart bygd - ville dette barnet ha døydd", sa ein ung lege, Betgel Mekonnen, medan sykepleiarar gav eit einåring med forsterkt mjølk. "Vi er takknemmelege mot Storbritannia og det internasjonale samfunnet for hjelpen, men eg trur vi vil bli sjølvstendig om fem eller ti år", sa han. "Det er ein kjensle av tillit ein høyrer ofte i eit land som har ein økonomi som har vokst med nær 10 prosent per år i ti år". 227 barnedødelegheiter per 1000 i 1984; 64 i 2013 BNP-vekst i 1984: -2,85% (ein fall); 10,5% i 2013 BNP per hovud i 1984: $205; $568 i 2014 Folketallet i 1984; 39,5 millionar;96,5 millionar i 2014 Kjelde: The World Bank Ethiopia profile Er bygningsboom i Etiopia ein maskering av fattigdom? Har britiske bedrifter missa toget i Etiopia? Denne viken skal ein stor konferanse i den raskt veksande hovudstaden i Etiopia, Addis Abeba, diskutera måtar for å finansiera ambisiøse nye internasjonale utviklingsmål - med ein økende fokus på å forbetra lokal skattinnsamling og bekjempe ulovleg kapitalflykt, over Afrika. For no gjev britiske skatteløpare over 300 millionar pund (466 millionar dollar) i året for å hjelpa til med å bekjempe fattigdom i Etiopia. "Dette er ein stad der du kan sjå pengane dine oppnå noko", sa Tim Conway, som arbeider i Etiopia for Det britiske departementet for internasjonal utvikling (DfID). "Undertekningsprocessen skaper alltid vinnarar og taper, men dei fleste av dei deltar i veksten. Vi har lært å ikkje stille spørsmålstegn til ambisjonene til regjeringa for mykje, fordi dei ofte har overgått det vi trudde var mogleg", sa han. Men Etiopia, som det lille nørde Rwanda, stiller vanskelege spørsmål for demokratiske land med gode intensjonar. Begge nasjonane har oppnådd ein bemerkjande økonomisk vekst i samband med ei ofte svært repressiv styringsform. Kritikarane beskylder givare for å stille ignorere brotsverk mot menneskerettene, eller til og med å støtta dei indirekte. Mr. Conway innrømde at det var mange "hårde argument" med den etiopiske regjeringa, og "det finst politikkar som vi ikkje støttar, og ikkje vil støtta". Men han roste eit bilateralt partnerskap som "verkeleg er ganske effektivt". Det klare håpet, på begge sider, er at med rette, bærekraftige prosjekter, kan Etiopia avvige seg frå utanlandsk hjelp i den nært forutselege framtida. I nærheten av den lille fjellkanten Bahari Hatsra, like utanfor Korem, fann vi Admassie Mekonen, som var 40 år gamal, gående heim med ein enkel plog på skuldra etter ein dag med arbeid på det lille marka han leidde. I dei siste fire åra har han, kona hans og 10-åringen hans nytta av eit delvis britskt finansiert program som betaler Admassie ein lønn på rundt 20 pund i månaden i løpet av seks månadene før han plukkar, då familien har fullført forsyningane sine. I staden arbeider han med ulike offentlege prosjekter, som samfunnet veljer - som å dekke fjellskråna, for eksempel for å hindre jorderosion. Programmet er ein del av ein nyskifte frå å gje utanlandsk hjelp til å støtte individuelle regjeringar, og i staden å gje den direkte til dei fattige. "Det er hundrevis av tusen mann-timar kvart år... det har gjenoppretta landskapet", sa Mr. Conway. Men utfordringane framfor er betydelege. Admassie sa at pengebetalingane av dei enkle, tre- og leireheimane hans, av og til hadde frelst familien hans frå hungersnød, men han var i tvil om han nokon gong kunne klare seg utan dei. "Eg eig ikkje noko land. Eg leigar åkene mine. Eg må gje halvparten av avlingane til eigaren som betaling. "Eg kan arbeida hardt no, men eg er redd for kva som skal skje når eg blir eldre. Eg må fara til byen for å finna arbeid", sa han.
Regnet har vore dårleg igjen i dette fjellrike hjørnet av nordøstlege Etiopia - der det i 1984 vart hungersnød og hundre tusen menneske døydde av hunger.