Ho er berre 19 år gamal, og ho klarar det knappe. "Ho vil ikkje bu her lenger", seier Julie. "Det er berre minnene til Kayden, her har ho budd". Shannon er til tider sjølvmordsdriftig. "Eg lyttar til dottera mi og gråt, på grunn av det ho går gjennom. Ho ringer meg og seier at ho skal ta livet av seg sjølv og slikt", seier Julie, tårar i augo. "Kvifor er det ein liten del av himmelen i heimen vår?" "Kvifor er det ein liten del av himmelen i huset vårt?" "Kvifor er det ein liten del av himmelen i huset vårt?" "Kvifor er det ein liten del av himmelen i huset vårt?" "Kvifor er det ein liten del av himmelen i huset vårt?" "Kvifor er det ein liten del av himmelen i huset vårt?" "Kvifor er det ein liten del av himmelen?" "Kvifor er det ein liten del av himmelen?" "Kvifor er det ein liten del av himmelen i huset vårt?" "Kvifor er det ein liten del av himmelen?" "Kvifor er det ein liten del av himmelen i huset vårt?" "Kvifor er det ein liten del av himmelen". "Kvifor er det ein liten del av himmelen i huset vårt". "Kvifor er det ein liten del av himmelen i huset vårt". "Kvifor er det ei liten del av himmelen i huset vårt". "Kvifor er det ei liten del av himmelen i huset vårt". "Kvifor er det ei liten del av himmelen i huset vårt". "Kvifor er det ei liten del av himmelen i huset vårt". "Kvifor er det ei liten del av himmelen i huset vårt". Julie prøver å halda seg til dei glade minnene - Kayden som jagar katten sin rundt, eller som spent ventar på at bestefar hans skal koma heim frå jobb. Men det har påverka henne dypt. "Eg jobbar døgnet rundt", fortalde ho oss. "Eg går på jobb for å blokkera for det. Eg tek aldri ein fridag". Då Kayden i april i fjor låg på ein seng heime og slo munnen på flaska, tenkte Julie lite på det, men leppane hans vart blå, så ho ringte til slutt ambulanse. Staben på det nærliggende Stepping Hill-sykehuset tok ein røntgenbilde av brystet, og sa til Julie og Shannon at Kayden hadde eit hull i diafragmaet, ein bråte som han truleg hadde hatt sidan han vart fødd. Dei sa til henne at ho ikkje skulle bry seg, men at han trengde ei enkel operasjon for å laga hullet. Familien hans vart der dag og natt og trudde på at det var eit rom for operasjon. "Eg var så sint på dei fordi ingen ville lytte. Ingen ville lytte til kor vondt han hadde, og han hadde så mykje vondt", seier Julie. "Eg sa til henne at ho skulle ha ein sykepleiar". Kayden gjekk inn i hjertestans - auga hans vart fast på taket, og personalet skunda seg til å redde han. Det interne samtalsystemet for å kalla på hjelp mislykkast, og det kom forsinkingar. Det tok nesten 30 minutt å reanimera han. Han hadde ikkje fått oksygen i for lang tid, og hjernen hans var uoppgjørleg skadd. Etter at Shannon hadde sagt farvel til dei i helga, måtte ho avbryta livutstyret. Minutt etter døydde han i armane hennar. "Eg ville kveie nokon", seier Julie. "Du kan ikkje tenkja deg å ta med ein baby til sykehuset og koma utan ein. Sjølv om du får eit sykehus som seier at det er ei så enkel operasjon, er det forferdeleg". Ho seier: "Hans omsorg, fram til hjertestans, var forferdelig. Han vart sett på eit rom og det gjekk han ut av det. Og det einaste vi fekk var nesten kvar dag, "Han vil ikkje operere i dag, han vil ikkje operere i dag". "Dei tok imot unnskyldingar, som å seie at det ikkje var noko seng, eller at eit av dei som vart på eit avgangshull, kom inn og tok senga hans". Det var alt me fekk, heile tida vi var der, var unnskyldningar, som førte til at Kayden fekk hjertestopp. Etterforskinga på sykehuset har vist at det ikkje har vorte noko som helst som har ført til Kaydens død, og leiaren har be om unnskylding til familien. Men, som Julie seier: "Han er dregne vekk, og ingenting kan få han tilbake.
Då me kom inn i leiligheten, der Shannon Bancroft med hjelp frå moren hennar, Julie, fekk barnet sitt opp til å leve, blei det greitt kor mykje sorg Kayden hadde forfengt familien.