Men mange av dei som brukte helsestøyet i England eller Nord-Irland må ikkje ha sett ein stor skilnad. Kvifor? Walkouts i NHS er ganske forskjellig frå andre sektorar. Når bussjåførar, kommunalpersonell eller lærarar streikar, er målet å skapa forstyrringar. Det er den første regelen i yrkesverksemda: la din innsats telja. Men vilkårene for engasjementet er noko forskjellig når NHS-arbeidarar deltar. Før denne vekesaksjonen heldt lokale fagforeningsfullmenn samtaler med leiarar for å planlegge teneste - som dei gjorde før streika den 17. oktober. Det tyder at det sannsynligvis har vore mange arbeidsmenn som støtta streika, men har samde på å halde fram med å arbeide. Midvinner er eit klassisk døme på dette. I ein ord, lønn. Ministerar i England og Nord-Irland har gjeve NHS-ansettane ei lønnsaukning på 1 prosent, men berre for dei som ikkje har automatisk framgang i jobben. Disse, som er utformte for å belønna yrkesutviklingen, vert gjeve til om lag halvparten av personalen og er verd 3% per år i gjennomsnitt. Ein uavhengig lønnssamarbeid hadde sagt at ein prosent-høyinga burde vera overordnet og fullbetalt som normalt. Åre etter har det vorte foreslått at dei som ikkje får ei framgang i jobben får to prosent, men at den igjen skal vera ikkje-konsolidert. Men i Skottland vart ein lønnshøkking på ein prosent gjeve til alle, og i Wales blei det nådd ein avtale i forrige uke etter at ministrane samde seg om å betale ein prosent neste år, medan dei gav ekstra hjelp til dei som får lavest lønn i år. Det tyder at forstyrringa under begge streikene ser ut til å ha vore begrenset til område som ambulante avtaler og klinikkane i samfunnet. Og det er difor at fagforeningane kan hevda sterk støtte til strejken, medan NHS England gjev ut tal som tyder på at berre rundt 12.500 personel - omtrent ein av 35 - ikkje kom til jobben. Men med streiken no avslutta, vender oppmerksomheten seg til kva som skjer neste. Men når det gjeld ein slutt på denne striden, så er det som om ei løysing er langt unna. Då strejken nærma seg slutten, sa fagforeningane at dei ville sette seg ned for å diskutera framtida. Det var eit møte mellom streiken i oktober og denne, men det er meint at det ikkje har vorte gjort mykje framgang med at regjeringa held fram at det ikkje er overkommeleg å gje ein lønnsstigning på 1% i tillegg til lønnsstigningane i jobben. Dette tyder at ein må gå til kompromiss med framgangsmåten i jobben. Dei kan vera svært lukrative - for senior sykepleiarar og jordmorar er dei verdt £10,000 - så det er forståeleg at personalet ikkje vil gje dei opp. Men for å forstå årsaken til denne uføret må du gå tilbake til 2009. Det var då den daværende sjefen for NHS, Sir David Nicholson, sette særskilt mål for helsa. Sir David var fast på at dette ikkje kunne oppnås gjennom reduserte kostnadsnivå, men i staden måtte det komme frå effektivitetsbesparingar. Det fungerte som ein produktivitetsgevinst på mellom 4% og 5% per år - noko som helsestyresmaktene aldri hadde gjort før. Over dei siste fire åra har det vore to år med frysing og to med små økningar. Det har hatt ei signifikant innverknad på lomma til helsestøvarane. Tall frå Unison tyder på at lønnen til helsestøvarane har falle med 10% i denne perioden når ein tek med inflasjonen i betrakting. Men det er lett å forstå - i det minste i enkle pengetermer - kvifor ministrane har vedteke ei slik tilnærming. Om lag 40% av budsjettet vert brukt på lønning og med NHS som står overfor eit hull på 30 milliarder i finansane sine til 2020, er regjeringa under press for å få ressursane til å strekke seg så langt dei kan. Men dei veit at dei står overfor eit vanskeleg dilemma. Regjeringar har ein tendens til å unngå å koma i strid med helsestyrarar - offentleg meining er vanlegvis på dei sida - og så ein lang periode med handlingsaksjon før eit val vil vera noko ministrane vil vera ivrige etter å unngå. Som alle lønnstrøytane, lovar det å vera eit spel med risikumsarbeid. Men det er ein som kan ikkje stå høgare på spel.
Orda "slag" og "hjelp" er nok til å få nokon til å tenke at dei er heilt utiltrygge.