Ein av dei første ut av blokkene er ein turneringsproduksjon av All My Sons av den svarte teaterfirma Talawa. Historien handlar om det amerikanske paret Joe og Kate Keller, som har ein son som er savnad etter andre verdskrigen. Regissøren Michael Buffong fortel kunstkorrespondenten Tim Masters kva som gjer stykket til ein klassikar i det 20. århundret. Vi spelte dette først i 2013, og eg vil gjerne seie at eg planla ein turné for hundreårsaga, men det er verkeleg ei tilfeldighet. Kva er det som gjer All My Sons til ein amerikansk klassisk? Temaene er så universelle. På ein måte handlar det om å forfølge ein drøm og om kostnaden av å prøve å leve det. Temaene som kjem ut av stykket er lojalitet, tillit, forræderi, hemmeligheter i familien, og korleis folk samarbeider og korleis alt endeleg kan gå galt. Temaene er så universelle - kva ville du gjort for familien din? Joe Keller meiner at alt er tilgjevenleg fordi det er gjort for familien hans, men han har ikkje eit større samfunnsansvar. Det er hans fall. Produksjonen i 2013 fekk fem stjernar - legg det til trykk for å ta det ut to år seinare? Eg har ikkje tenkt på det. Dersom eg gjorde det, kunne eg ikkje sova for godt. Eg trur det kunne legge til litt trykk. Eg les omdømingar, du kan ikkje hjelpa deg. Du må kunne ta dei - dei gode og dei vonde. Når det er sagt at det var ein sånn suksess, kor mykje finst du i denne serien? Som med alle stykket når du ser på det, skjønar du djupet i det - vi finn så mange nye ting. Halvparten av stykket er forskjellig, så det kan ikkje vere det same, fordi det er noko nytt med det. Det viser berre kvaliteten på teksten: Det er alltid meir å finne ut av. Gjev stykket eit nytt perspektiv? Det gir definitivt ein nyans. Om du tenkjer på ein svart familie som prøver å oppnå den amerikanske drømmen, så blir det plutseleg større risiko for å få den, på grunn av den svarte historia i USA. Men det er i det store og heile same historia: det er eit familiedrama, og denne familien er ein amerikansk familie. Du tok over Talawa i 2012, er det noko du enn vil oppnå? Eg er berre i byrjinga. Dei siste tre åra har vore flotte, og vi er byrja å oppnå nokre av dei tinga vi ville gjere. Det er kjekt at me kan lage "All My Sons", og samarbeide med selskap som National Theatre, som me gjorde i fjor med "Moon on a Rainbow Shawl". Vi har eit skrivarprogram som samarbeider med Bush og Soho Theatre og BBC, og me har ein plass vi er desperate etter å utvikle til eit 100-plassars teater. Vi leitar etter finansiering for å gjere dette. Kva er det siste du har med Lenny Henry på eit stykket frå den amerikanske komikaren Richard Pryor? All My Sons, med ein gjeng leidd av Ray Shell og Dona Croll, har openert på New Wolsey Theatre i Ipswich, og turnerar fram til 25. april. Ein fullstendig liste over turnedatoar er på nettsida Talawa. Etter at Young Vic har selt ut, har A View from the Bridge, med Mark Strong som leier gjengen, openert på Wyndham's Theatre i West End den 16. februar, og er no i forhandsvisning. RSC-produksjonen av Miller sin Pulitzer-vinnande film Death of a Salesman frå 1949 byrjar forvisningar i mars i Stratford-upon-Avon, med Antony Sher og Alex Hassell som far og son, Willy Loman og Biff. Sian Phillips leier leksjonen til Sheffield Theatres' gjenoppbygging av Arthur Millers Playing for Time frå 12. mars til 4. april i Crucible. Eit drama som Miller skreiv for storskjermen, The Hook - om korrupsjon i New Yorks dokkar - har sin verdenspremiere på Royal and Derngate-teateret i Northampton 5.-27. juni.
Hundraårsjubileet for fødselen til dramatikaren Arthur Miller blir markert med ein eksplosjon av produksjonar rundt om i Storbritannia i 2015.