Frå dei første dagane som ei fantastisk ung jente, den karriere truande skaden, comebacken og den første verdstitelen til det ikoniske gull i London 2012. Deretter kom Ennis-Hill, moren, den andre verdstittel og den siste handlingen, ein sølv i Rio. Minichiello har sett alt og fortel BBC Sport kvifor den "hårdarbeidande moren" fortjener plassen som den største briten som nokon gong har vore. "Hvordan skulle eg beskrive Jess i tre ord? Ei hardarbeidande mamma. "Ledande til London var ho først og fremst ein idrettsmann. Men etter at sonen hennar, Reggie, vart fødd, vart ho ein mor som dytta lett. Dette er eit vakkert døme på korleis ho endra seg, ho vart berre ei mor med ein hobby. "Metale i VM i 2015 og olympiske medalje i Rio handla meir om å gjera noko for sonen hennar; sonen hennar ville sjå det og ha ei affinitet til det. Han er veldig idrettsfull, og kan kasta ein vaskhåndtak fordi han trur det er ein spyd. "Han har sett mor si, kva minn han endå ikkje har, han vil ha opplevd kva omdømet til mor si alltid vil vera". Media-spilling er ikkje støtta på denne enheten "Eg møtte Jess då ho var ni år gamal. Eg underviste på sommarleir då og eg såg ein jente som stod seg ut frå samlapa fordi ho var litt raskare. "Ho kom berre ned fordi venen hennar kom ned, men ho heldt fast ved det og venen gjekk i ei anna retning. "Jess heldt på å overgå forventingane, folk kritiserte henne for å vere for liten, sa at ho aldri ville klare det. Dei sa at treninga mi var ikkje god. Men eg sa: 'Nei, kom og sjå denne ungen, kva ho gjer, ho er tenace, ein svært konkurransedyktig person.' "Ho kan vera ein smerte, ho er alltid ultra konkurransedyktig. Ho får det frå mor si, og kastar til og med ein flaske med drikke i ein kiste frå fem meter". Ho er kritisk til seg sjølv. Ho seier ikkje "sjå på meg, kor stor eg er". Ho er beskjept og kjem etter å vere betre og har ein fantastisk arbeidsetikk. Du kunne ikkje spurt om meir. Ho fekk fysikken frå foreldra sine og la det til med arbeidsetikken og konkurransekraften; set alt saman og du har ein blikk i flaska. "Hun har alltid vore snøgg og eit frekk lite barn. Men ho har den viljen til å gjere det bedre og aldri å vere fornøyd med ytre handlingsmåte". "For meg var høgtpunktet i karrieren hennar ikkje London 2012, men å koma tilbake frå graviditeten og vinna VM i Beijing i 2015. "Nummer to ville koma tilbake etter tre stressfrakturar i foten og vinna sitt første VM i 2009 fordi det var ein potensielt karriere-trussende skade. Normalt er det tre menn per hund den første dagen av ein heptatlon, men det var fullpakka. "Eg har to flotte minner frå London. Den første var då ho vart introdusert i det siste steget av 800m. Dei gjekk nedover linjen og då presentatoren kom til lane åtte - Jess' lane - vart han drukna av støyen frå folkemengda. "Den andre var så mange menneske som vart verande på stadion for medaljeceremonia og song nasjonalsangen. Det var den første gullmedaljen og første gong stadion høyrde hymnet". "Etter Rio sa eg: 'Ta to eller tre månader og sørg for at du er fornøyd med avgjøringa.' Det blir ikkje noko comeback, ikkje noko Frank Sinatra-moment, det blir ikkje det, sjølv om du får gode odds for at ho kjem til Tokyo... bookmakarane gav 10-1". Ho hadde den kortaste konkurranseforberedinga til Rio med skadd og det var ikkje det mest fornuftige konkurranseprogrammet å freiste og halde på med ein olympisk titel. Det hadde vore eit strev, tre skader å komme over, og kroppen hennar var ikkje så tilgivende som den var. Ho hadde dette i tankar når ho gjorde ein domstopp om å konkurrere i verdsmesterskapet i London i 2017. Finn ut korleis ein kan komme inn i lettid med vår spesielle guide. "Det var på tide. "Eg kjem til å savna det, eg likar å gå på store mätarar, eg likar spenningen. Men eg har ein ny høst og eg håpar eg har ein eller to som klarar det". "Hvis du ser på nokon som i karrieren vann medalje i det yngste skodesetjupet og gjekk gjennom alt til han vann ein olympisk medalje, så er det endringane du gjorde i det livet som definerer ei karriere. Å vinne ein heimleg OL, som igjen vil definera deg, å koma tilbake etter graviditeten som mor og korleis du organiserer tida og vinner ein verdstitel og ein olympisk medalje, kvar av desse individuelt vil definere ei karriere. Å ha gjort alle fire, det er forbløffande. "Ho er betre enn Daley Thompson, ho føder aldri og kjem tilbake og vinner, ho trener og trener. Å balansere livet i heimen og gjer det gjer henne til den beste britiske idrettsutøvaren noensinne".
Trener Toni Minichiello har vore ved sida til Jessica Ennis-Hill gjennom dei gode og dei dårlege periodane av karrieren.