Bert Davidson, frå Hopeman, nær Elgin, hadde ikkje sett Humberen sin frå 1929 sidan han selde han for nesten 60 år sidan. Men for nokre år sidan blei han kontaktast av Robin Wills - som faren hadde eigd saloonbilen på 1960- og 70-åra - som hadde sport den til Amerika. "Eg hadde ein kjørd rundt kvarteret i den. Eg likte reisa veldig godt", sa Davidson til BBC News. "Det var ein stor bil, og han gjorde eit fantastisk arbeid med å restaurera den. Maleriet er i dei opprinnelege farga. Interiøret er alt originalt. Han freista å få meg til å kjøre den - men eg sa 'det er best eg ikkje'". Mr Davidson hadde først møtt bilen på ein gammal karosserbyggar i Elgin medan han arbeidde i garasjen til far sin etter den nasjonale tjenesten i 1954. Han sa: "Nei, kvifor seljer eg ikkje den?" "Eg spurde han att åtte veker seinare. Dette heldt fram i to år. Til slutt sa han at eg kunne ha den og han spurde kor mykje eg hadde i lomma. Eg fekk den for 15 pund, og det var ein god avtale". Davidson restaurerte bilen og i 1959 tok han del i Kildrummy Rally, der kjøretøya reiste frå Kildrummy til Aberdeen. Han vann klassen. "Eg var den einaste kiltede konkurrenten", sa han. Til slutt selde faren til Mr Davidson garasjen sin og han hadde ikkje kvar å halda bilen, så han måtte gå. "Eg selde bilen til ein mann frå RAF Kinloss eller Lossiemouth for 185 pund", minnt Mr Davidson seg. "Eg såg han kjøre bort og slo det ut av meg. Det var det siste eg såg av den til Robin kom i kontakt 55-60 år seinare. "Eg vart veldig overraska då han kom i kontakt og eg er glad for at eg skal sjå bilen igjen". Far til Mr. Wills kjøpte bilen i 1965 eller der omkring, men selde han til ein bilforhandlar i Newcastle i 1974, då Mr. Wills var fire år gamal. Etterforskinga hans, som tok to år, viste at bilen seinare vart kjøpt av ein mann som tok han til Amerika og at han hadde kryssa Atlanterhavet fire gonger. Han var òg eigar av bror til mannen, Martin Waide, som var Lotus-designer. Men etter at motoren hans sprang opp i 1979, vart han aldri kjørt igjen før Mr. Wills fekk bilen tilbake til den gamle herlegdomen. "Eg pleidde å snakka med far min om bilen i tenåra mine, fordi eg hadde gode minner om den", sa han. "Eg var glad og forblødd over å finna den. Då eg fekk den tilbake, var det første eg gjorde å opna døra, stengja augo og lukta. "Den har det originale interiøret. Han har ikkje vorte rørt på i 98 år. Lukten var forbløffande. Det var som om eg hadde vorte transportert tilbake til 1974. " "Eg kunne ikkje tru det", sa han. "Det var som om nokon hadde gått på grava min. Det var ein utrolig opplevelse". Han klarte deretter å finna Mr Davidson. "Måten av spenning i røysta hans var utruleg", sa Mr Wills. "Eg trur han var like spent som eg". Dei to mennene oppdaga at dei hadde meir til felles enn Humber - dei hadde òg same bursdag. "Eg trudde det var flott", sa Mr. Davidson. "Reisa til nordlege Skottland med bilen på lørdag var våt til tider, og det tvinga Mr. Wills til å stanna i nød for å kjøpa messingpolster". "Eg måtte buffa opp messingarbeidet. Eg ville at det skulle sjå best ut for Bert", sa han. "Det har vore ei fantastisk opplevelse. Eg føler meg litt som Doctor Who, som reiser tilbake for å møta karakterar frå fortida". Eiarane av Humber, tidlegare og no, bytte ut gåver - eit fotoalbum med bilen og ei flaske whisky frå hjemby Elgin.
Ein 83-åring blei funne igjen med ein gamal bil han køyrde på 1950-talet, etter at den noverande eigaren hadde sporte han opp.