Den 22 årige studenten vart overfalt og røva av eit gjeng ungdomar på ei sidegata då han var i grunnskulen. Det var lenge sidan, men han kryssar stadig vegen om ei stor gruppe menneske kjem mot han. Trass alt har alle i familien hans vorte målrett på ein liknande måte. Den etniske kinesiske befolkningen i Frankrike har lenge lidd tilfeldig rasisme og vore stereotypa som lette mål for kriminalitet. Men dei seier at dei no har nådd brytpunktet. I august døydde den 49-årige skrædderen og tobarnas far Zhang Chaolin på sykehuset etter å ha vorte angrepet av tre tenåringar. Han hadde gått på ein stille gata i Aubervilliers, ein forstad i nordlege Paris. Zhang vart etterlyste sparka i brystvorten og fall, og slo hovudet på forveget. Målet med angrepet var angiveleg å stela posen til vennen sin. I reaksjon på dette kom minst 15.000 etniske kinesarar ut på Place de la Republique i Paris den 4. september for å gje eit uttydning til dei dype kjenslene til utrygge. Det er anslått at over 600.000 menneske i Frankrike har den største kinesiske samfunnet i Europa. Men dei har ikkje vore i landet så lenge som meir framtredande migrantgrupper, inkludert dei frå Afrika. David vart fødd i Paris til foreldre som emigrerte frå Kina tidleg på 1990-talet. Han seier at han har vorte spurt offentlig om han et hundar, og har vorte kalla ein "springrullehead". Han har òg vorte sagt at han "skal fara heim til sitt eige land" og "gå og arbeide med dei små kinesiske hendene". Slike ord kan vera kjende for immigranter frå Aust-Asia og etterkommarane deira i Vesten. Som for britiske kinesarar, seier franske kinesarar at rasistiske kommentarer til dei blir tolererte, på ein måte som dei ikkje er for mer etablerte migrantsamfunn. Men i Frankrike er det ei kjensle av at asiatiske immigranter blir målrettet med særleg stygg vald. "[Disse angrepene] er på grunn av det dei trur om oss", seier David, som er for redd for å seia sitt sanne namn. Aubervilliers er eit arbeidarklass- og innvandrarland med over 1200 hovudsakleg kinesiske grossistar, og er eit viktig europeisk tekstilsenter. Kjøparar kjem frå over heile Europa for å bytte på italienske kapper og kinesiske skjorter. Aktivistar seier at minst 100 angrep mot kinesiske borgarar er rapportert i forstad i dei sju første månadane av dette året. Frankrike held ikkje statistikk basert på etnisitet, og det er vanskeleg å kjenne det faktiske talet på hendingane. Meryem Derkaoui, kommunistborgarmester i forstadstaden, fordømde drapet på Zhang som "rasistisk mållegging". Samfunnsgrupper seier at slike angrep er drevne av ei oppfatning at kinesarar er svake, ikkje vil kjempe tilbake og ha med seg mykje pengar. Men då dei blei avhørt av politiet, innrømde dei at dei såg kinesarar som "lette mål" med pengar på seg. I intervjuar med BBC sa fleire etniske kinesarar og innbyggjarar i Aubervilliers at dei følte at voldsnivået vart verre. "Det har gått ut av kontroll. Situasjonen hadde stabilisert seg dei siste åra, men no er det brakt ut igjen", seier Franky Song, 20 år, som arbeider i ein jeansbutikk i CIFA Fashion Business Center. I dette kjøpesenteret, der det er nokre hundre kleskjøpare, kjenner alle til nokon som har vorte overfalt, sa han. "Vi har forretningar, men ikkje bygningen, så dei utnyttar oss". Heng, ei middelaldrende dame som har hatt ein blomsterbutikk i Aubervilliers med mannen sin i 17 år, gjekk med i protesterne i det siste på grunn av den "forferdelege situasjonen" i forstadstaden. Han er ein av dei som har vorte tilgjengelege til å ha vore til å vera i fokus på å gje dei ein fri liv. Han er ein av dei som har vorte til å gje dei ein fri liv. Han har spelt ein viktig rolle i kampanjen "Sikkerhet for alle", som organiserte demonstrasjonar i 2010 og 2011. "Å vere meir enn 20.000 menneske på Place de la Republique for å protestere, er ikkje normalt for oss, [særleg] for mor, far, onklene mine. Men det er naudsynt fordi vi har hatt nok av det. Vi må gjere noko for å endra tankane i Frankrike". Som ein av indokinesiske flyktningar som kom til Frankrike på 1970-talet med lovleg rett til opphald, er Frederic ein del av eit etniskt kinesisk samfunn som vert sett på som betre integrert i det franske samfunnet enn dei kinesiske samstammingane sine. Den kinesiske grossisthandelen i Aubervilliers, derimot, er dominert av migranter frå Wenzhou, ein by i sørøstlege Kina som er kjend for sine entreprenøremigranter. Dei kom for det meste i slutten av 1980- og byrjinga av 1990-talet, med den første generasjonen som kjempar med det franske språket. Ya-Han Chuang forskar på integrasjonen av kinesiske migranter for doktorgraden sin ved Paris-Sorbonne University. "Fakta om at dei plar å arbeide i og arva familiebransjar skaper nokre fleire hindrar", seier ho. Men Rui Wang, son til venjonesiske migranter og president for Association of French-Chinese Youth, motsetter stereotypa. Han er artikulert og motivert, og han har skrive til statsminister Manuel Valls for å advare han om at situasjonen på stader som Aubervilliers er "eksplosiv". Han skildrar korleis mennene skal hente kona og borna sine frå metro-stasjonar og skular i grupper på fem til seks menneske av sikkerhetsskulde. I La Courneuve, nær Aubervilliers, er det plassert vaktarar i nærheten av bryllagar for å hindre røveri. Dei umiddelbare kravet til foreningen er enkle: meir politi og tryggleik. sidan demonstrasjonane i august og september har det vorte lova ekstra politi for Aubervilliers. Men etter Rui, seier bystyret at det ikkje har råd til å gje meir sikkerhetskamera. Borgmesteren svara ikkje på forespørslar om kommentar om desse sakene. Dei siste protestene har fått sjeldne media og politisk oppmerksomhet for eit samfunn som ikkje er van til å vera i rampelyset. Alain Juppe, ein tidlegare statsminister og sannsynleg presidentkandidat, vitja familien til Zhang Chaolin i byrjinga av september. Han fortalde den økende "anti-kinesiske rasismen" og tala om at Frankrike "finn harmoni mellom samfunnene sine". Dette er like viktig for Rui. Han vil ha meir støtte frå regjeringa til sosiale prosjekt som byggjer bånd mellom ulike migrantsamfunn. Frederic Chau, skodespelaren, har det same synet. Han skildrar dørmatta i heimen hans som ein grense mellom Frankrike og Kina då han vaks opp: "Eg avviste opprinninga mi, eg ville vere kvitare enn kvit". Han er i dag fullt til i Cambodian og Kina, og er stolt av dei. Det Asiater i Frankrike vil no, seier Frederic, er å "verte sett på som franskmenn". Når oppfatningane endrar seg, vonar dei at dei vil få ei kjensle av tryggleik.
David Liu, ein kinesisk-franskmann, seier at han går rundt i Paris med "frykt i brystet".