Men i april - før EU-fullmotsetinga - gav den daværende inndritingsministeren ein tale der han varna om konsekvensane av å avvikja EU. Her er nokre av dei viktigaste utsagnene: April 2016: "Så, viss vi avviker EU, risikerer vi å få utviklinga av det indre markedet til å stoppe, risikerer vi å mista investerarar og næringsliv til de siste EU-landane som kjem etter diskriminerande EU-politikk, og risikerer vi å gå bakover når det gjeld internasjonal handel. "Men det store spørsmålet er om vi, i tilfelle Brexit, vil kunne forhandla om ei ny frihandelsavtale med EU og på kva vilkår". Januar 2017: "Eg respekterer posisjonen til dei europeiske leiarane som har vore klår om posisjonen sin, akkurat som eg er klår om min. Ein viktig del av det nye strategiske partnerskapet vi søkjer med EU vil difor vera å strekke oss etter å få størst mulig tilgang til det einaste markedet, på fullt gjensidig basis, gjennom ein allmennhett frihandelsavtale". April 2016: "Vi veit ikkje på kva vilkår vi vil vinna tilgang til det einaste markedet. Vi veit at i ein forhandling vil vi måtte gje oss innlatingar for å få tilgang til det, og desse innlatingane kan godt vera om å godta EU-regler, som vi ikkje har noko å seia, å gje økonomisk bidrag, som vi gjer no, å godta regler om fri rørsle, som vi gjer no, eller kanskje alle tre saman. "Det er ikkje klårt kvifor andre EU-land ville gje Storbritannia ein betre avtale enn dei sjølv har". Januar 2017: "Om vi vart ekskludert frå å få tilgang til det einaste markedet, ville vi vore frie til å endra grunnlaget for den britiske økonomiske modellen". Men for EU ville det innebære nye handelshindringar med ein av dei største økonomiane i verda. Det ville sett investeringane til fare i Storbritannia av EU-selskaper som var verd over ein halv trillion pund... og eg trur ikkje at EU-leiarane seriøst vil fortelje tyske eksportørar, franske bønder, spanske fiskarar, unge arbeidsleige i euro-sone og millionar andre at dei vil gjera dei fattigare, berre for å straffe Storbritannia og få ein politisk poeng. " April 2016: "Det er fristande å sjå på økonomiane i utviklingsland, med dei høye vekstrettene, og sjå dei som eit alternativ til handelen med Europa. Men berre sjå på det virkelige i handelssambandet vårt med Kina - med dumpingspolitikk, beskyttelsestariff og industrispionasje på industriell skala. Og sjå på tallene. Vi eksporterer meir til Irland enn til Kina, nesten dobbelt så mykje til Belgia som til India, og nesten tre gonger så mykje til Sverige som til Brasil. Det er ikkje realistisk å tru at vi berre kan erstatta europeisk handel med desse nye marknadane". Og medan vi vissenleg kunne forhandla våre eigne handelsavtaler, var det ingen garanti for at dei ville vera på så gode vilkår som dei vi har i dag. Det ville òg vera ein stor høve for kostnadsutgjengjingar, med tanke på behovet for å erstatta dei eksisterende avtalen - ikkje minst med EU sjølv - som vi ville rive opp som ein konsekvens av at vi gjekk ut". Januar 2017: "Vi vil gå ut i den breiare verda, for å handla og gjera forretningar rundt om i verda. Lander som Kina, Brasil og Golfsstatane har allereie uttrykt interesse for å inngå handelslover med oss". April 2016 (i svar på ein spørsmål frå BBC): "Det som er viktig er at vi har endra reglane for fri flyt som eit resultat av forhandlingane". Jan 2017: "Som inndelsestjenter i seks år veit eg at du ikkje kan kontrollere innvandring generelt når det er fri rørsle til Storbritannia frå Europa". April 2016: "Utan avtale, veit vi at WTO-reglene ville tvinga EU til å ta ut 10% avgifter på britiske bileksportar, i samsvar med tariffa dei innfør mot Japan og USA. Dei ville ha til å gjera det same for alle andre varer som dei innfør tariffer på. Ikkje alle desse tariffa er så høge som 10%, men nokre er betydeleg høgare". Jan 2017: "Og sjølv om eg er sikker på at dette aldri treng å skje - sjølv om eg er sikker på at det kan bli oppnådd ein positiv avtale - er eg like klar over at ingen avtale for Storbritannia er betre enn ei dårleg avtale for Storbritannia. "Fordi vi kan framleis handla med Europa. Vi ville ha fridom til å inngå handelsavtaler over heile verda. Og vi ville ha fridom til å fastsette konkurransedyktige skattesatser og ta imot politikk som ville tiltrekke seg dei beste selskapene og dei største investorane i verda til Storbritannia".
Theresa May har sagt at Storbritannia vil koma ut av Brexit som ein "stor, global handelsnation", og bli "sikrere, tryggare og meir velstående".