Dette er påvisande falskt. Høyrepartiane klarte ikkje å gå over 5%-barrieren for å koma inn i parlamentet, men hadde dei vore samla og ikkje delt atkvøtet, hadde dei nok glatta over terskelen. berre ein regjeringsminister har samband med nasjonalistparti - sjølv om han ikkje er ein neonazi eller fascist. Og talsmannen i parlamentet, Volodymyr Groysman, er jøde. Han har den tredje mektigaste stillinga i landet etter president og statsminister. Men ukrainske embetsmenn og mange i media går til det andre ekstremet. Dei hevdar at den ukrainske politikken er fullstendig fascistfri. Dette er òg rett og slett feil. Som eit resultat er spørsmålet om nærværet av høgre-ekstrem i Ukraina framleis eit høgt sensitivt spørsmål, som topp representantar og media skremmer seg unna. Ingen vil gje drivstoff til den russiske propaganda maskinen. Men denne blanke fornektinga har òg farene sine, sidan det gjer det mulig for ultranasjonalistane å fly under radaren. Mange ukrainarar veit ikkje at dei eksisterer, eller kva ein nynazist eller fascist faktisk er, eller kva dei står for. Denne hyperfølsomheten og hindringane kom i full syn, etter at president Petro Porosjenko gav eit ukrainske pass til ein som, ifølgje menneskerettighetsaktivistar, er ein "belorussisk neonazist". Den ukrainske leiaren gav medaljer den 5. desember til krigarane som hadde verna hovudflyplassen i den austlege regionen av Donetsk mot å bli overtatt av russisk støtta separatistar. I tillegg til å ha fått den ukrainske statsborgerskapet, gav han den belarussiske statsborgaren Serhiy Korotkykh, som han hadde motteke, og roste for "den modige og uselviske tenesta". På nettsida til presidenten var det eit bilde av han som klappa på skuldra til den belarussiske, som hadde på seg militær uniform. Dei seier at Korotkykh var medlem av det høgre-russiske partiet for nasjonal einskap og òg ein grunnleggande medlem av det nynazistiske nasjonalsosialistiske samfunnet (NSS) i Russland. Han vart seinare sett fri på grunn av mangel på bevis. Sjølv om det i detaljene var skuldingar og ikkje fakta, var det om dei var sanne, sa menneskerettighetsaktivisten Halya Coynash. Høge ukrainske embetsmenn avviste då som ærekrenkande alle påstandar om at Korotkykh hadde neonaziske band. "Konterintelligens har ingen informasjon som kan hindra han i å få ukrainske statsborgarskap", sa Valentyn Nalyvaychenko, hovud for den ukrainske tryggleiksstyrken. Det er likevel sant at nynazistar, om enn i eit lite tal, er ein fast stad i det nye politiske landskapet i Ukraina. Som Korotkykh viser, har ultra-nationalister vist seg å vera effektive og engasjerte kjempar i den brutale krigen i aust mot russisk støtta separatistar og russiske styrkar, som òg har ein stor mengd av dei russiske høgre-troverna. Som eit resultat har dei oppnådd ein viss grad av aksept, sjølv om dei fleste ukrainarar ikkje er kjende med dei faktiske truane. Den frivillige Azov-bataljonen er eit godt døme på dette. Den vert driven av den ekstremistiske organisasjonen Patriot of Ukraine, som ser på jødar og andre minoriteter som "undermenneskelege" og kallar på eit kristeleg korstog mot dei. Den har tre nazist-symboler på insjøyma: ein modifisert ulvhakk, ein svart sol (eller "Hakensonne") og tittelen Black Corps, som blei brukt av Waffen SS. Azov er berre ein av over 50 frivilliggrupper som kjemper i aust, og dei fleste av dei er ikkje ekstremistiske, men det ser ut til å vera særskilt støtt av nokre høge representantar: Ukraina har vore på det visnefulle stille i media om dette. Nyleg publiserte ein framtredande avis og nettutgjeving Left Bank ein omfattende intervju med Troyan, der journalistane ikkje spurde om hans nynazistiske fortid eller politiske oppfatningar. Etter at nyhetsbyrået Unian hadde rapportert om presidentseremonia under overskriften "Porosjenko tildela ein bjelorussisk neonazist eit ukrainske pass", blei det snart erstatta med ein artikkel som avvanska anklagene om ekstremisme. Redaksjonærane i Unian har nekta å kommentera dei to artiklane. Det er betydelege risikoar for denne stillinga. Ekspertar seier at Azov-bataljonen, som har vorte mykje rapportert i Vesten, har skadet Ukraina si image og styrkt Russlands informasjonskampanje. Og sjølv om Ukraina ikkje er styrt av fascistar, ser det ut til at høgreekstremistar tek innflytelse på andre måtar, som i politiet i landet.
Allereie sidan februarrevolutionen i Ukraina har Kreml karakterisert dei nye leiarane i Kiev som ein "fascistisk junta" som består av nynazistar og antisemitarar, som har som mål å forfølgja, om ikkje utrydde, den russisktalande folkesetnaden.