Då Claire vart fortalt at ho skulle tilbringe resten av livet i rullestol etter ei ryggstrengsskader, ville ho koma seg på føtene så raskt som mulig og gjenvinne sjølvstende. I dei siste tre månadene har ho vore i intensiv trening for maraton med ein robottogg som bevisar at ho er like fast som i sportsdagane. Claire, som var ein tidligere eventrytter og hadde delteke på det høgaste nivået, trudde at Burghley Horse-prøva, ein fire-stjernar-reidsport for toppklasse-ryttarar i Stamford i Lincolnshire, ville vera den største prøva for henne. "Eg trudde ikkje at eg nokon gong ville nå det nivået. Men maraton er ei større utfordring. Eg tok feil". I byrjinga kunne ho berre ta to skritt. For få veker sidan kunne ho berre gå 30, og det gjorde maratonet til ein nesten umogleg prestasjon. Etter å ha vore i ei klinikk i Yorkshire tre gonger i uken, kan ho no gå på ei lengre distanse på opptil ein mil på ein gong. Det tok minst to og ein halv time for henne å fullføra ei mil, men ho håpar å forbedre fartet sitt ettersom vekene går, og at ho skal bli på eit hotell om natta og byrja på nytt kvar morgon frå det punktet ho slutta på kvelden før. I 2006 slo hesten til Claire, Rolled Oats, skulderen sin, og kasta henne frå setet i eit nærleggande tre. Falen brekte nakken, ryggen og ribbeina hennar og lét henne lamma frå brystet ned. Claire såg først "robotbeina", eller ReWalk bionisk gongertøyet, medan ho forskar på internet. Hun liknar leken på at det var "feil buksar" til Wallace og Gromit, og med hjelp frå venene og familien hennar samla ho opp £43.000 som var naudsynt for å få dei. Men det er ikkje så lett å gå i "tekno-buksar" som i animasjonen til Nick Park - medan "felbuksane" går på eige, krev Claire tålmodighet, utholdenhet og intens innsats. "Det er så vanskeleg å ikkje kjenne kroppen min. Eg veit ikkje kva føtene mine gjer". Claire er avhengig av rørselssensorar for å hjelpa henne med å røra seg og løfte beina, og ein av dei vanskelegaste tinga for henne har berre vore å læra å stå på to føter igjen. "Eg måtte berre finna balanse utan å vakla". London-maratonet er ikkje det einaste løpet Claire kjem i, for ho og einåringen Maisie kjem for å sjå kven som blir den første som går utan hjelp. "Vi har hatt denne konkurransen heile tida, så vi skal sjå. Ho kan gå 10 skritt på sin eigen måte no. Eg er like vakle som ho". Claire vonar å samla meir enn £50,000 til Spinal Research, ein veldedighetsorganisasjon som finansierer medisinsk forsking for å utvikla behandlingar mot laming. Tidlegare rugbyleikaren Matt Hampson, som vart lam etter ein rugbyulykke, vil gje moralske støyt for ein del av maratonreisa hennar, liksom pensjonert tennisspillar Tim Henman og tidlegare britske mesterin Lucinda Green. "Det er mange som er dårlegare enn meg og ikkje har den støtten eg har, så eg vil samla så mykje eg kan". Men når maratonten er over, trur Claire at for første gong på seks år vil ho elske å sitje i rullestolen hennar.
For seks år sidan vart det sagt til Claire Lomas at ho aldri skulle gå igjen, men no prøver ho å gå over 42 km på søndagsmaraton i London, takket vere at ho har fått eit par "robotbein", som har forvandla livet hennar.