Reaksjonen på at Taylor døydde torsdag i en alder av 72 år, og kjærleiken som vart uttrykt for han, var det sanne målet på hans stilling innanfor og utanfor fotballen. Det var her, i samarbeid med formannen Sir Elton John, at han produserte det beste arbeidet sitt, og tok klubben frå fjerde divisjon til toppklasse på fem år. Media-spilling er ikkje støtt på denne enden. Taylor oppdrev Watford-legender som Luther Blissett og John Barnes, og enda på ein bemerkjande måte andre etter Liverpool i den første sesongen på det elite-nivået og nå FA Cup-finalen i 1984, der dei tapte 2-0 til Everton. For ikkje så lenge sidan spelte han med meg, med det vanlege bråte smilet: "Du veit at eg aldri har sett ein einaste av dei kampene frå den dagen til no - men eg treng ikkje sjå det igjen for å vita at det andre målet til Andy Gray var eit blodigt feil på målvakten vår Steve Sherwood". Det usannsynlege samarbeidet til Taylor med den flamboyante rockstjernen fungerte mot alle odds, og den jordiske tilnærminga til manageren var i samsvar med den overflode livsstil til formannen hans. Dei vart vennar i livet, som det blei vist av den hjertaste hylla Sir Elton. På utlandsturer då han arbeidde som BBC Sport-kommentator, ville Taylor gjerne fortelja om dette partnerskapet, alltid med ein latter og understreke den ekte kjærleiken dei hadde. Taylor gjorde det rett ved å vinna oppfordring i første sesong - og, ikkje nøyt med det, bygde klubben om med så stor suksess og kloke leiing at han tok dei til andreplass etter Liverpool i 1990. Metodane til Taylor vart prøvde og trudde på, men han mottok ofte kritikk for det som kritikarane hans oppfattar som "long ball" fotball. England såg uunngåeleg i Taylor sin retning etter at Sir Bobby Robson gjekk av etter VM 1990 i Italia, der landslaget hans tapte mot Vest-Tyskland på straff på semifinalen. Media-spilling er ikkje støttet på denne enheten Dette var utan tvil den mørkaste og mest frustrerende perioden i Taylor si karriere og er ein av grunnane til at det andre arbeidet hans har vorte så kriminelt undervurdert gjennom åra. Taylor tok over i ei vanskeleg tid etter å ha tapt engelskar som målvakten Peter Shilton og tidlegare kapteinar som Terry Butcher og Bryan Robson. Han gav spelare som Alan Shearer og Martin Keown dei første England-kappene sine - men han fekk kritikk for å ha valt spelare som mange berre følte ikkje var av internasjonal klasse, som Carlton Palmer. England nådde Euro 92 i Sverige under Taylor, men gav ei rekkje skuffande framføringar, og gjekk ut i gruppeet etter å ha tapt 2-1 mot Sverige i Stockholm. Taylor fekk kontrovers og kritikk i den avgjørende kampen ved å erstatta England-kaptein og hovudskytten Gary Lineker for Arsenal-strikaren Alan Smith med eit mål som enno var naudsynt - det kom aldri og Lineker spelte aldri for England igjen. Han blei spotta og lamulert som ein "turnip" i avisa The Sun. Kampen for å kvalifisera seg til VM i USA i 1994 enda òg med mislykking, og blei brutalt skildra i dokumentaren "The Impossible Job", som gav ein intim innblick i tråda Taylor var under. Han kan ha arbeidd på det høgaste nivået, men han snakka aldri ned til supportrar og var alltid interessert i korleis dei såg på kampen. Taylor er torturert og kan sjå seg på marginalet og be til embetsmenn etter at Ronald Koeman på ein eller annan måte slapp unna eit raudt kort for ein feil på David Platt, men så blei han freista og skora det strålende frikokket som sende Nederlandane på vegen til seieren. Under hans tid som sjef tok han dei til play-off-klasse i andre klasse i 1994-95, der dei tapte mot Bolton Wanderers. Taylor gjekk av i november 1995 før han kom tilbake for å sjå på gamle glorie. Sir Elton John var tilbake på roret i Watford, så det var ikkje overraskende då han vendte seg til Taylor for å koma tilbake til Vicarage Road som general manager i februar 1996. Det var ein gong perfekt og han var tilbake som manager eit år seinare, og vann tredje-tier-tittelen i 1998 før han sette Watford i Premier League på slutten av den neste sesongen etter ein play-off-finale seier over Bolton. Det var slutten på eit kapittel og byrjinga på eit anna då Taylor blei ein respektert pundit på BBC Radio 5, ein rolle han utførte med total tryggleik og oppfatning. Taylor var ein del av radiolaget som dekka England. Det var eit teikn på den respekten han var haldne av både fans og spelare at kvar gong han møtte supportrar i utlandet, vart han behandlet med fullstendig respekt. Det var knapt ein referanse frå engelsk supportrar til nokon av kampane hans som var ansvarleg for landslaget. For dei var Taylor ein sann gentleman, som ikkje berre skulle få den verda han hadde for arbeidet sitt, men for den varme personligheten hans og viljen til å diskutera fotballspørsmål med kvar og ein han møtte. Han kunne ha vore på det høgaste nivået, men han snakka aldri ned til støttespørrarne og var alltid interessert i korleis dei såg på kampen. Som ein kollega på BBC Sport var Taylor ein ufatteleg samarbeidskraftig og profesjonell, villig til å ta på ein samtale når som helst, sjølv om han skulle tilbringe tid med den elskede kona si Rita. Og i tillegg til å ha vore ein kjelde for kunnskap og ein mann med sterke meiningar, var Taylor òg ein endeløs kjelde til underhaldning og historier, som like gjerne tok seg av han sjølv som alle andre. Graham Taylor var ein topp-klasses manager på klubbnivå og ein sann gentleman både innanfor og utanfor fotballen. Han vil bli savnad mykje og kanskje no vil arbeidet hans i ledelsen, sett gjennom prisma av denne triste nyheten, endeleg få den æren det fortjener.
Graham Taylor vert minst for å ha vore ein av dei mest einaste og mest autentiske klubb-managerane i England.