Eg vart litt overraska over all den klangen. Over det heile må det likevel innrømmas at India ikkje er ukjent for komiske merknamn. Millionar menn over heile landet har marsjert inn i apotek og spurt om Manforce kondomer. Samstundes har husfreyme kjøpt Stay On power kapsel for mennene sine, i håp om at dei vil. Vi har brukt Cock-merkefyrverkeri i årevis. Dette tyder likevel ikkje at folk utanfor kan håna oss. Om du bur i England, bør du vita at landet ditt produserer Heinz Microwavable Spotted Dick, og det har det gjort i mange år. Nokre må ha kjøpt det. Dei finare supermarkane dine har oppbevart Original Breast Munchies, som du kan bestille på nettet. Samstundes et folk i Ghana fritesjöt med Shitto-sås og vaskar det ned med Pee Cola. Du høyrer ikkje korleis dei skriker. Kva om namnet på den indiske bilen høyrast ut som eit letalt virus? Kven er du for å dømme oss? I staden for å gje oss ein grunn til å tenke anna, er dette ei god anledning til å sjå på historia til merkane i India, og sjå korleis vi kom til Zica. Du kan til og med seia at det er viktig, fordi historia til desse namnene og evolusjonen deira, på ein måte, er historia til sjelen til ein nasjon. Andre gjekk gjennom handelskamrane som kolossar, til vi la dei med gin og slepte dei vekk etter at dei hadde falle på golvet, uvitande. Då vi var unge og sårbare som nasjon, var den ondskalege innverknaden deira sterk. Som vi vaks i tillit, kjøpte vi Mysore Sandal Soap og Rooh Afza Syrup og Taj Mahal Tea som høyrde indisk ut, men Raymond's-drakten var endå betre enn Dinesh. Av og til kunne denne økende tilliten føda uheldige hybridar, som Premier Padmini. Det var ein bil som blei lansert i 1974, og førte oss djervt inn i 1950-talet. Det einaste som var indisk ved Padmini var Padmini. Padmini var òg namnet på ei populær skodespelar, som skutt gjennom livet vårt som ein komet, og dominerte draumen til mange ungdomar. Som ein gutt minner eg meg at eg var særs flau for at bilen vår vart kalla Padmini. Då vi kom inn i 70- og 80-åra, og vi var endå særs sikre, følte vi oss sterke nok til å utfordra Coca-Cola, og kom opp med Thums Up, som resulterte i at nesten ingen i India kunne stava ordet "tommelfinger". Ein annan lokal mester på den tida var Vijai Super Scooter, som kjørte på ein blanding av bensin og petroleum, og av og til gav fartingslyd. Alt dette gav deg det nasjonale perspektivet, men det var òg regionale særtrekk. I heimal Bengal har dei fleste merkane alltid vore spiselege. Maten er ein stor prioritering, kanskje fordi historia har lært oss at du aldri veit når han skal gå ut. Barndomen min var dominert av merkane Dulal's Palm Candy, Ganesh Brand Mustard Oil og Jalajog Sweet Curd, som vart godkjent av poeten Rabindranath Tagore: "Etter å ha spist Jalajog Sweet Curd, var eg svært fornøyd". Gastronomisk og medisinsk går hånd i hand, og det er difor magremedi som Gelusil, Digene og Pudin Hara er òg ein del av vår sub-nasjonale psyke. Då vi kom inn på 90-talet, vart resten av landet, som ikkje var så besatt av magre, utvida sine horisonter. Vi vart framleis overbeviste om at utanlandsk var betre enn indisk, men definisjonen vår av utanlandsk utvidet seg bortom Hyde Park og Piccadilly Circus. Vi omfamna merkane som høyrde ut som om dei var utanlandske, som Monte Carlo frå byen Ludhiana, Da Milano frå Kapashera (nær Delhi) og La Opala frå AJC Bose Road i Kolkata (Calcutta). Ei framvoksande subkultur eller subroutine var kategorien "kan vera japansk", med namn som Onida og Okaya som lét nok rom for tvil. På denne måten, gradvis, fekk vi kjennskap til verda. Vi lever no i ein djerv ny æra, der gamle reglar er meningsløse og antagingar blir ifråsett. Produkta i dag har avvist tyranni av grammatikk og logikk. Eg bur rett ved sida av ein Kutz og Kurlz, og det finst fleire Bathroom Shoppear i gåing med. Avgjerda til Tata Motors om å kalla den nye bilen Zica må sjåast i denne sosiokulturelle og grammatiske konteksten. Det var litt boo boo, utan tvil, men kontekstmessig korrekt. Det finst ikkje noko å bekymra seg for. Det vil ikkje koma til noko skade. Tata Motors produserer gode produkter, liksom alle dei andre produsentarane som er nemnd i denne artikkelen. Kva namn dei veljer å gje det nye bilen sitt, vil det garantert lukta like søtt. Foruten det, bør vi ikkje vera så hastande med å kritisera namn. Vi snakkar på mange språk. Alle namn er åpne for tolking, inkludert vårt eget. I India er namn som Chokalingam, Vellasamy og Terry Mardi fullt akseptabelt i nokre delar av landet, men vekker ei mengd spørsmål i andre. Så prøv å ikkje rykke til dom. Vær takknemlig at namnet ditt ikkje er Anal Singh. Den siste boka til Shovon Chowdhury, Murder With Bengali Characteristics, er sett i ein Kalkuta som er okkupert av Kina.
Det var ei liten sensasjon i India den siste tida då Tata Motors lanserte ein bil kalla Zica.