Ein avgangsrøysting vart alltid sett på som meir sannsynleg å skapa betydelege forstyrringar i finansverdenen. Av den grunn er det òg resultatet som vart sett på som meir sannsynleg å skapa hovudpine for sentralbankar i verda. Det har allereie vore uttala som at dei er viljuge til å gripe til handling for å halda finansstabiliteten. Det er to potensielle problem dei kanskje vil svara på på kort sikt: stabiliteten til (kommersielle) bankane og svingjingane i vekselkursene. Med bankane er det ein mulighet for ein generell auke i risikoavversion, og nokre kan ha vanskeligheter med å låna på mellombanksmarkedet. Den ytterste faren av dette er at dei kanskje ikkje kan gjere gjeldsbetalingar når dei skal inn. Sentralbankar kan ta seg av dette ved å låna dei ekstra pengar (likviditet). I Storbritannia har Bank of England allereie gjort dette før folkeavstemninga, i håp om å sikre at det finst nok likviditet på plass. Andre sentralbankar vil vera klare til å ta liknande tiltak dersom dei trur det er naudsynt. Kva om spenningen viser seg i form av likviditet i utlandsk valuta - sei ein italiensk bank som treng rask tilgang til sveitsiske franc? Det finst arrangement som er kjende som swap linjer som er sett i verk under den internasjonale finanskrisen som kan brukast om naudsynt. Den italienske banken kunne då få sveitsiske franc frå Den europeiske sentralbanken (ECB), (og den sveitsiske nasjonalbanken ville kunna tilby euro til sveitsiske banker om naudsynt). Bank of England er involvert i desse arrangementane, slik at han kan få fram fram fram fram ein utlending dersom dei britiske bankane treng det med all hast. Med skarpe rørsler i valutakursen, er det fleire alternativ. Dei kunne berre leve med det. Men om dei følgde at svingingane var for skarpe og destabiliserende, kunne dei gripe inn med utlendingareservene sine. I tilfelle Storbritannia, er beslutningen om å gjennomføre ein slik intervensjon for finansministeren, George Osborne, med Bank of England som utfører det på marknadane. Om det så var eit for brått fall i verdien av ein valuta (sterling ville vera den åpenbare kandidaten i tilfelle av ein avgangsrøyst) kunne Bank of England kjøpa sterling med dollar eller yen frå reservene sine, i håp om at den tilleggande etterspurnaden etter pundet ville støtte verdien. Valuta som vert sett på som havner er mottagelege for uønskede skarpe økningar i tider med finansstress, og sveitsiske franken er eit godt døme på det. Intervensjon på valutamarkedet blir ofte ikkje kunngjort. Nokre observatørar seier at det finst bevis som tyder på at den sveitsiske sentralbanken kan ha interveniert i løpet av den siste uken. Intervensjonen etter at SNB stemde var kunngjort likevel. Renten kan òg brukast for å dytta valutaskift - ein kutt for å stoppe ein valutaskift; ein renteskjøp for å hindre ein fall. Begge alternativ, renteskift og intervensjon, kan samordnast av sentralbankar. Fler kvantitativ letting (QE) er òg ein mogleg reaksjon på ein aukande valuta. Den har en tendens til å dregja ned markedsrenten og det har vore nokre spekulasjonar om at den kanskje kan vera på dagsordenen veldig snart, kanskje frå Bank of Japan (som ikkje vil sjå yenen få verdi). Renteflyttingar og QE kan òg brukast for å ta opp langtidsfall - for å takle all innverknad på inflasjon eller vekst. Ein fall i sterling ville ha vore inflasjonær, men opp til eit punkt som kunne ha vore velkomment ettersom inflasjonen for tida (i 0,3%) er langt under målet for banken (2%). Ei anna risiko er at i ein generell flukt frå risikabelare aktiv kan skuldproblemet i euroområdet koma tilbake, og dykke opp lånekostnadene for land som Spania og Italia som var i skuddlinjen for nokre år sidan. I tilfelle det aldri brukte dette nye våpen. Den same trusselen om å gjera det var nok til å avregna obligasjonsmarkedet i euro-sone. Nokre observatørar, som det londenske konsulentfirmaet Capital Economics, meiner at det kunne endeleg bruke dette programmet, om etterspurnane av ei avgangsrøysting var tilstrekkeleg forstyrrende. Den sannsynlege tidsskalaen for desse alternativane varierer. I prinsippet kunne mange gjort det veldig raskt. Den mest bråtte, om det trengst, ville sikkert vore banklikviditet. Renten og QE kunne kunngjort tidlegare, men kunne òg brukast som ein respons på økonomiske fall som kunne oppstå over ein lengre periode. ECB-alternativet til å rydde til redding for slike som Spania eller Italia ville ta ei stund. Dei ville måtte ha eit økonomisk politikkprogram som vart avtala med resten av euro-sone.
Dei som tek til seg den økonomiske politikken må no avgjera om og korleis dei skal reagera på at Storbritannia skal skiljast ut av EU.