Han var ein av dei som hadde vunne Masters-utdanninga i Texas, og han har snakka om å sjå inn i auga på den 21 år gamle og å sjå den døyde blikken til Wyatt Earp, ein skytten frå Wild West. Den siste dagen her på Augusta er ofte ein skyting. Presset frå bak ni - greener som glass, steile og smale fairways, vatn, vatn overalt - har brutt eldre menn med mykje større erfaring med desse vakre og brutale gårdene. Spieth innrømde etterpå at han hadde hatt vanskelegheit med å sova på lørdagskveld, og peikar sjølvforgjengeleg på at han før tid har gått tilbake håret som eit teikn på den stressen han har vore under. Men sjølv om dei store aktørane, verdsmeister Rory McIlroy, tre gonger Masters-kampeonen Phil Mickelson, den store vinnaren Justin Rose -- såg ikkje skodespelaren slik ut at han ville gå tilbake. Viss det synest mindre spennende som ein sluttdans enn vi hadde venta oss frå Augusta, så er det verdt å merke seg den dramatiske konteksten: Den nest yngste vinnaren i Masters-historien, den fyrste som kom til 19 under (før ein skytter på sist), og han gjorde fleire birdies i dei fire ronnene enn nokon annan spelare på denne plassen nokon gong, og han var den fyrste til å vinne vinsten på 39 år. For dei som har vorte uvitande om storleiken til han, av det faktum at han hadde ført så godt fram, kan dette hjelpa: Rose og Mickelson hadde vunne 14 under for andre, og hadde vunne fem av dei 78 Masters-turneringa som har vore. Han vann den amerikanske junioramatoren to gonger (no var det berre Tiger Woods som hadde gjort det før), hamna på 16. plass i Byron Nelson Championship som 16-åring (betre enn Woods som en amatør på PGA Tour) og blei den yngste PGA Tour-vinnaren på 82 år då han vann John Deere Classic i alderen 19 år og 11 månader. Det finst filmverk av han som 14 år gamal og som fortalde at det siste målet hans i livet er å vinna Masters. Dei har òg med seg sin byrde. Ut på banen, ølpust og sigarrrøg svirlande i den kalde brisa, var det styn og gas, då hans føring over natt av fire slag vart kutta til tre på berre det andre hålet og igjen på det sjuande. Så låst i tradisjon er Augusta at ingen radioar, telefonar eller tabletar er tillate gjennom portane, som forvarar ein viss stemning, men skaper òg sitt eige merkelege drama. Var Mickelson i gang, var Woods - full av lovnad om ein utfall gjennom den fyrste nien - ramping langs som i gamle tider? Det einaste indikasjonen, for både spelare og kundar, er først når ein støy rulle inn gjennom pine trærne frå eit langt hole og så når dei store tre scorebordane er sakte justert av ei trupe av menn som klatrer opp stiger, som scenehandlar som kle seg inn i ein særleg utarbeidet set. Denne typen informasjonsvakuum skremmer nerva til sjåarane, og la oss ta med ein 21 år gamal som er nærmest hans største ambisjon. Først dukkar det opp eit hull på bordet ved sida av namnet på spelaren. Alle snur seg og stirrar. Så, med minimal omsyn til angsten rundt, vil ein representant sakte sette inn eit nytt nummerert bord. Spieth gav dei ikkje eit einaste åndedrag av von. Ved den tiande - Rose tre-gjev den niande - var leiinga tilbake til fem. I pinnealene på 11, slo han og sprang vakkert til høgre for grøna før han flaug på ein kille som stoppa som om han hadde det på streng. Folkemengda her var viljuge for eit Mickelson-mirakel. Ingen er elska i desse delane på same måte. Mickelson hadde eit avuncular skum, avslappet kroppslag og berømt generøsitet (få servitørar som forlater bordet hans for mindre enn 100 dollar) og har gjort han til ein slags utopisk Allmann for den amerikanske golffans. Disse debuttriumfa er eit vakkert stadium for ein ung idrettsmann, eit punkt i tida der alt ser ut til å vera mogleg, framtida som ikkje blir kontrollert av skades, form eller motivasjon. Spieth er fortsatt ung nok til å gjera akkurat det mor hans seier - og det er ei god ting, når ho ser at du er litt fortapte på den 18. grøna og seier at du skal gratulera din spelarpartner og takka for det heppande publikum. Det er ein kraftig påminning om Woods i same alder, som vann Masters-debutet sitt med nøyaktig same score og på same nervosome måte. Det tok Woods nesten to og et halvt år å vinna den neste major-turen. Han ville nå verdsnummer eitt ganske tidlegare, innan to månader etter at han hadde gjort det i Augusta, og med Spieth som hadde kome til andreplass i rangeringa, kunne det gå rett til at det skulle endra seg. Det var lett å finna ut kva som gjorde den unge Woods utmerkeleg - den enorme drivkraften hans, eit maktspel som ville få til at sjølv dette levande museet for golf skulle endrast radikalt. Sjølv Spieth har vanskelegheit med å skildra den beste delen av spelet sitt, og sett seg på det som er meir prosaisk: "spel dårleg godt" - det som andre kallar kursleiing og tidleg sjølvkontroll. Crenshaw, poetisk i avskjedsavtalen sin til Masters, snakka om ein "juveler-rør". Det illustrerer mykje betre kor vakkert og nøyaktig Spieth var i å pryda greinene med det korte spelet sitt. Den einaste mannen som har sett slik på Augusta er Woods. Ulike karakterar i ulike tider, men i deira oppdrag til verda som ein flause med så mykje å dele.
Jordan Spieth vart fødd i eit ungårn. Då han var tre år gamal og klar for potetrening, bestemte moren hans, Chris, seg for å gjere han opp med ein blikk, og goy av plasten på vaskemaskinen til han hadde gjort det han måtte.