I den andre enden av spekteret finst det mange som lager varer som er litt betre, og som er dyrare. Og dei fleste av desse varene har ei stor, luksusmerkelabell ved seg. Di Gilpins strikkøy har ikkje. Prisane er høge, men ikkje augenklare - i området 400 pund ($600, €550) for ein trøya. Frå bothyen hennar frå 1500-talet, nær St Andrews i det austlege Skottland, har ho òg laga knytter- og mottøksstykker på catwalk for kr4 000 pund. Det er ikkje berre ein elegant, kommersiell maskin: "Bothyen luktar av og til ganske treleg eller torsk. Det er som å gå inn i eit ull- og skjevt miljø - ein nostalgisk lukt, trøystande og inkluderende og heimelig". Ho seier at skapingane hennar òg har ein sterk identitet: "Når du ser eit stykke som går nedover gata, kjenner folk igjen kva det er. "Handknytter blir deg på ein måte. Når du brukar dei, får du ei personlegheit - du kan bli kjend på avstand for det plagget du brukar". Det kan vera vanskeleg å finna kvalitetsartiklar med ein individuell personlegheit ettersom luksusvarumerkane vert meir allestedsnærme. Uche Pezard, grunnleggar av konsulentfirmaet Luxe Corp, illustrerer dette: "Eg var i Dubai forrige uke. Eg kunne ha vore i New York eller Shanghai - kjøpesentrane ser alle ut som dei same. "Homogenisering av luksusmodellen er på ein måte god fordi det held konsistensen. Men det vert sliten - og keisamt". Det er lite homogenitet om det amerikanske firmaet CustomMade.com, ein nettside som hevdar å knyta 12.000 produsentar med 100.000 kjøparar. Kundar legg effektivt ut ordre sine til anbud, så vanlegvis er dette ein-gang. Du fortel nettsida kva du vil, skisser ut eit budsjett, legg inn eit bilde om det hjelper, og designarar og produsentar vil deretter tilby sine forslag. Sortimentet med varer er nesten ubegrenset. Det var til og med ein Quidditch-set for eit par. Seth Rosen, president og administrerende direktør i CustomMade, seier: "Det finst mange selskap som knytter folk til eksisterende produkter - ting som er laga allereie. "Vi er unike fordi vi prøver å knytta folk som vil få noko som ikkje er laga enno, laga". Om det finst eit element som definerer konstant luksus - men òg individualitet - er det kanskje diamanta. I verkstaden SB Jewellery i det britiske smykkehandelssenteret Hatton Garden i London, settar Eddie Taylor ein diamant. Den forbløffande vakre steinen er verdt 18 000 pund. Ein del av det som er viktig med ein diamant er den eigenlege verdien, seier han. "Om det er ein Cartier eller ein Tiffany, så går prisen høgt", seier han. "Du kan enkelt betale 150% meir for ein diamant med ein av dei merkte boksane". Og sjølv om du ikkje har eit stort merke, er verdet på ein diamant ikkje fastfest, så å seia. Eddie Taylor seier at ettersom gruvedriftgiganten De Beers har strengt kontroll over tilføringa av edelsteinar, underbygger dette prisane. "De Beers har seks skip-lastar med diamanter som sit omkring. "De Beers" seljer diamanta sine ti gonger i året til kundar som er inviterte, men det er ikkje eit kunstig tiltak. Det er berre nok til å selge to av dei. Uansett, å avgrensa utleie er absolutt eit av dei beste triksane i boka, seier Uche Pezard: "Ein Birkin- eller Kelly-pose av Hermes kostar rundt 10 000 euro. Men dei er rett og slett ikkje regelmessig oppbevarte og du kan ikkje gå på ein venteliste. Du må gå til butikken og håpa at dei har ein den dagen og du er i tide å kjøpa den". Det tyder, seier ho, at priset for å selge dei på ny er langt over det originale. "I UAE [Første Arabiske Emirat] vert det sett på som eit tegn på den mest seriøse intensjonen om mannen presenterer ei på eit første stevnemøte. For å gjera det, må han betale €50.000. "Vet du kvifor? Han har ikkje tid til å kjøpa ei sjølv, så han må gå til nokon som alt har ei". Å begrensa tilførsla er ikkje eit trick som er åpent for dei fleste mindre handverksprodusentar. Det er noko Di Gilpins lille bothy gjer godt nok av seg sjølv. Men å få namnet hennar ut der hindrar òg av storleiken - og plasseringa. Det finst ein grense for kor mange som kjem inn for å bruka i landlege Fife. Så kva gjer produsentar når dei ikkje har ressursane til De Beers, Hermes eller dei andre superluksusmerka? Men å vere den beste kan av og til betyda at du blir jagd uansett. Seth Rosen frå CustomMade seier at ordet går rundt: "Våra tilnærmingar har vore å ta vare på produsentar, halda kundane glade, og veksten tar vare på seg sjølv. Det er det som gjer skilnaden". Når Di Gilpin blir spurt om markedsføringsbudsjettet sitt, ler ho. Det er så lite at det knapt finst, seier ho. Ho vil sende deg ein USB-stang full av film om arbeidet, om du spør. Og det munnen-til-munnen kan gje nokre imponerande tilknytningar. "No og då kjem folk til oss på ganske merkelege ruter", seier Gilpin. "Nike kom til oss etter ein ekspert på gansey-striking [ein type styking som er favorisert for fiskar-jumper]. "Det var interessant å utforske konseptet med å strikje for å laga løysepør. Vi diskuterte kvifor knute [stitje] var betre for å laga desse enn veving. Naturen til knute-stitjen gjer at skoen kan røra seg med foten - som ein annan hud. "No er mange Nike-sko strikkeleg snarare enn vevde - og det var gjennom dei som dei kom til oss". Les meir i vår serie om livet i luksus her.
"Det finst nesten ikkje noko i verda som ein mann ikkje kan gjera litt dårlegare og selge litt billegare", sa kunstkritikaren John Ruskin i den viktorianske tid.