I dag, torsdag, vil ein investeringsforvaltar og ein frisør utfordra retten til regjeringa til å starta prosessen med å trekkja Storbritannia ut av EU utan at det vert røyst i parlamentet. Juristar vil stille spørsmålstegn til om statsminister Theresa May har rett til å handla ensidig, ved å bruka makt overlate frå dei middelalderske monarkane. Det kan ende - i teorien - med at parlamentet får eit middel til å stoppe Brexit. Eller som Mark Elliott, professor i offentlig rett ved Cambridge University, seier: "Eg utelukkar ikkje at regjeringa kan tape saken". I kampen mot regjeringa står Gina Miller, som har ein investeringsfirma i London, SCM Private. Ho argumenterer for at berre parlamentet kan ta ei avgjørelse som fører til at ho mista "rättighetene" sine i EU-lovgivningen. Ho er trygg på at ho har ein sterk sak og er utruleg mot kritikk. "Eg går ikkje tilbake frå ei kamp", seier ho. "Eg er veldig røystferdig og eg er ikkje ukjent til å gjere meg fiender". Ho blir tilslutta av den spanske frisøren Deir Dos Santos i London og gruppa People's Challenge, som er oppretta av Grahame Pigney og støtta av ei crowdfunding-kampanje. Om vilkårene for Brexit er ikkje avgjort, men utlendingar - som nokre av dei var forbodde frå å stemme i folkeavstemninga - fryktar ein potensiell repatriering og er urolege for påverknaden på jobba og heimar, og konsekvensane for helsestøyt, skolegang og pensjon for borna. Tre advokatfirma i London - Mishcon de Reya, Edwin Coe og Bindmans - har samde seg til å ta opp saken. "Superstar of the bar" Lord Pannick QC - òg ein uavhengig medlem av House of Lords - vil argumentera for saken til Gina Miller medan regjeringa vender seg til ein gammal favoritt, James Eadie QC. Justisminister Jeremy Wright QC, den juridiske rådgivaren til regjeringa, vil òg spela ei stor rolle. Han sa: "Det må ikkje vera eit forsøk på å bli verande i EU, inga forsøk på å bli att i EU gjennom bakdøren, og ingen andre folkeavstemningar. Resultatet skal respektert og regjeringa har tenkt å gjera det". Politisk sett er Storbritannia på veg til å gå ut av EU. Men så langt det gjeld lova, har ingenting endra seg. Storbritannia er framleis ein fullt utbetalt medlem av EU til det får utløyst artikkel 50 i Lissabontraktaten av 2007. Regjeringa held fram at Theresa May har fullmakt til å gjera det, utan at det blir kvittert med avstemning frå parlamentarikarar. Denne retten - dei seier - er basert på Royal Prerogative - makt som ein gong var haldne av kongar og dronninger til å gjera det dei ønskte, i det vesle. Bruken av prerogative makt i ein moderne parlamentarisk demokrati er ein nysgjerrig grein i den britiske lovgivningen. Over hundreår har makta i Storbritannia vorte rive frå diktatoriske monarkarkar og overgjeve til valdpolitikarar. Men regjeringsministarar har klart å halda seg til nokre av desse kongelege maktene, vanlegvis i internasjonale saker. Ein slik fortrinn er makta til å laga og bryta traktatar med andre land. Støyet til regjeringa er at det å kveikja på artikkel 50 handlar om å avslutta ei avtale med andre EU-land, og at det å bruka fortrinn i slike omstende er "helt i samsvar med standard konstitusjonell praksis". Kritikarar vil argumentera i Høgsta domstolen for at det er litt meir komplisert enn det. Dei seier at det å aktivera artikkel 50 effektivt utplånar European Communities Act 1972, som blei vedteken av parlamentet og som tillét EU-lova å vera gjeldende i Storbritannia. Advokatar som er motstanda regjeringa, argumenterer for at loven frå 1972 innførte ei stor konstitusjonell endring og gav britiske folk nye rettar. Det ville vera ulovleg, konkluderer dei, for ein statsminister å bruka det kongelege forsetet til å ta bort rettane som er gjeve av parlamentet. Grahame Pigney frå People's Challenge seier at "tvinge bort" borgarrett frå 65 millionar menneske ville vera "absolutt føreklasseslaust" i ein moderne demokrati. "Eg trur at, sidan parlamentet har gjeve oss desse rettane, er det opp til parlamentet å avgjera når, korleis og under kva omstende dei vert teke bort", seier han. John Shaw, som er formann for Fair Deal for Expats, har sendt inn ei erklæring til Høgsteretten der han seier at resultatet av folkeavstemninga var ein "sjokk". Han er i dag underveidd kreftbehandling i Frankrike. "Om retten min til å få helsestøtte blir tekna frå meg, eller kompromittert materielt, så eg ikkje kan lita på den på same måten som franske statsborgarar, vil det ikkje vera sannsynleg at eg vil få eller kunna betale for den same helsestøta i Frankrike". Han vil òg ha ei grunnleggjande rett til å gå inn i det britiske rettsapparatet, og han vil ha ei grunnleggjande rett til å gå inn i det britiske rettsapparatet, og han vil ha ei grunnleggjande rett til å gå inn i det britiske rettsapparatet, og han vil ha ei grunnleggjande rett til å gå inn i det britiske rettsapparatet. Det vil vera heftige debatter om EU-avstemningsloven for 2015, som opna vegen for ein folkeavstemning. I sine lovpapir seier regjeringa at parlamentet vedtok denne loven på grunnlag av "klare forståing" om at utfallet av folkeavstemninga ville "respektert". Sir Bill Cash, som er formann for den europeiske granskingsutvalget og ein framtredande Leave-kampanjerar, meiner at regjeringa har ein sterk sak å seia: "Å freista å endå sjå på avgrepet med ein annan lov av parlamentet er ein slags svindel mot veljarane". Men advokatar ved Mishcon de Reya seier at ideen var å setja opp ein "rådgivende" folkeavstemning - ikkje ein bindande. Dei seier: "Nong i loven for 2015 spesifiserer han konsekvensane som burde følgja av resultatet av folkeavstemninga". Det største våpenet i regjeringa kan vera at heile problemet ikkje er eit spørsmål for dei britiske domstolane. Dei seier at det er ein kompleks avgjørelse som må tas av ministrane. Sir Bill Cash sa: "Vi kan ha ein situasjon der dommarar påleggje eit krav til parlamentet, gjennom statssekretæren, om å laga lov". Det er utanfor reglane. Mark Elliott seier at det er svært vanskeleg å vita kva som skal skje. "Om domstolen berre brukte gjeldende rettspraksis, ville regjeringa vinna. Spørsmålet er om domstolen vil gå utover det gjeldende territorium og behandle det som ein unntakstilstand. Domstolen kan utforma lov". Somme Brexit-tilhengarar seier at høge rettssaken er eit figeblad for ei politisk kampanje for å halda Storbritannia inne i EU, og legg dei rettsargumentene til side. "Ideen om at ein rettssak kan stoppa Brexit er nonsens, og det har ikkje noko med endring av tidsplanen å gjera. Det vi leitar etter er rettssikkerheit". Dersom domstolen konkluderer med at parlamentet må godkjenna artikkel 50, kan det vera ein endring i spillet. Men ville dei risikera enorme politiske og sosiale omstød ved å avvisa resultatet av folkeavstemninga? Dei fleste medlemmar i House of Lords er òg imot Brexit. Dette løyser muligheten for eit anna ekstraordinært scenario - ei ikkje-velkjeve lord som stemmer mot ønskene til 17,4 millionar menneske. Dersom regjeringa tapte saken i dei britiske domstolane, kunne dei til slutt gå til Den europeiske domstolen. Det løyser muligheten for eit verkeleg rart scenario - Brexit-ministrar som spør europeiske dommarar om å omstenda avtalen frå dei britiske domstolane.
Argumentet om Brexit har vore i parlamentet og landet sidan avstemninga i juni, og denne uken går det til høgsta domstolen.