Vel, kanskje er det. Det tok råvarumarknadene (og meg) ganske overraske då det gjekk ut på eit møte i Alger. Faktisk har gruppen mykje arbeid å gjere før det har ein reell og varig innverknad på prisen. Men denne avgjøringa var ikkje det markedet forventar. Handelsmenn trudde at resultatet ville vera meir rot, som det var på eit møte mellom OPEC og nokre andre oljeeksporterar i Doha i april. Denne gongen klarte dei å gjera framgang. Omgrepet for Alger-beslutningen - og dei mislukka forsøkene på å samde om handling før - er at oljeprisar er mindre enn halvparten av det dei var i juni 2014. Det skadar Opec-land. Regjeringsfinans og økonomisk utførsla har fått ein betydelig skade. I Saudi-Arabia, til dømes, var regjeringens finansar i overskudd til 12% av den årlege inntekta (GDP) i 2012. Tallene i Venezuela er mykje dårlegare, men det er langt frå å vera heilt på grunn av den lågare oljeprisen. Dette har likevel alvorleg forverra den økonomiske skade som er gjort av den politiske krisen i landet. Opec-medlemsland har følt denne økonomiske vonden med økande intensitet i nesten to år no. Opec tel ikkje for heile markedet på lang veg. Det finst svært store oljeprodusentar som ikkje er medlemmar, særleg USA, Russland, Kina og Canada. Men selskapet, som for tida har rundt 40% av det globale markedet, kan bevege seg ved å kutta produksjonen - og det har ein historie med å reagera på lave oljeprisar, ved å kutta produksjonen. I tidlegare tid har Saudi-Arabia, den største aktøren i selskapet, ofte vore leiaren. For OPEC var problemet at Saudi-Arabia ikkje ville redusere produksjonen utan at Iran gjorde det same, ein posisjon som blei støtta opp av den langvarige geopolitiske spenningen mellom dei to landa som er dei største maktene i Golfen. Denne spenningen var grunnen til mislukkinga i Doha i april. Ting ser ut til å ha endra seg. Iran har økte oljeproduksjonen allerede. Det kunne gå høgare, men ikkje så lett som det gjorde i den neste gongen etter at sanksjonane vart løyste. Saudi-Arabia har mjukka posisjonen si. Oljeministeren Khalid al-Falih, som vart utnemnd etter møtet i Doha, skal ha sagt i Alger at Iran, Nigeria og Libya skulle få lov til å produsera "på maksimale nivåer som er fornuftige". Generalsekretæren i gruppen, Mohammad Sanusi Barkindo, sa til BBC at desse tre landa "har tapt ein betydelig del av produksjonen sin på grunn av uheldige omstende". Han sa "dei vil bli behandla annleis". Det synte seg òg at Saudi-Arabia var viljuge til å tolerera situasjonen i ei tid etter at prisfallet byrja i 2014, på grunn av trykket det la på konkurrentane, særleg skiferoljeprodusentar i USA. Om det saudiske målet var å presse ned den amerikanske industrien, har dei ikkje hatt den suksessen dei håpa på. Det ser ut til at saudiarane har avgjørt at dei treng ei ny strategi. Så OPEC er samde i at dei vil ta tiltak for å presse prisane opp. Detaljene vil vera vanskelege å forhandle om. Korleis vil dei fordela produksjonskuttane mellom medlemmane? Kor forskjellig vil Iran, Nigeria og Libya bli behandlet? Og kva basisnivå av produksjon vil dei bruke for å beregna nye produksjonsloft? Det er òg sannsynleg at dei vil at nokre ikkje-medlemmar skal samarbeida. USA og Canada vil ikkje. Dei trur ikkje på den typen markedshåndtering som OPEC prøver å oppnå, og i alle fall blir oljeproduksjonen gjort i desse landa av privat næringsliv som ikkje vil ta på seg ordre frå energiministrane. Russland, likevel, kan vera villig til å komme ombord og diskuterte muligheten på Doha-møtet. Og så med OPEC er det alltid spørsmålet om om medlemmar vil overholde alle avtala grenser for produksjonen sin. Reaksjonen på oljemarkedet til Alger-avtalen er tydande. Prisen på råolje gjekk opp og så fall tilbake. Han held seg i det høge området han har handla i dei siste seks månadane. Kort sagt ser det ut til at det er ein markvis endring i Opec, men handelsmenn må sjå at Opec fyller ut alle detaljene i avtalen før dei er overbeviste om at prisane verkeleg går oppover.
Opec, oljeprodusentane, dei er tilbake i rullehuset.