Ein av dei kom heim for å få fridomen til borgen etter å ha fullført noko som var i likhet med månelandinga på den tida. Kaptein James Anderson, som då var Sir James Anderson, var kommandant for skipet som la ein telegrafkabel under Atlanterhavet. Den 14. desember 1866 organiserte medmennene hans en bankett som var verd ei slik viktig framgang. "Dineren var rik, rik og vel diversifisert", fortalde Dumfries and Galloway Standard. "Til gjengjelding var det fire slag suppe, like mange sorter fisk, ein haun av hjortekjøt, rostet okse, braist okse, rostet og kokt fårekjøt, duvarpajer, hjortekjøtpaste, kanincurry, kyllingcurry, kulett, svartkjøt, grouse, fasan, trehøg og mange andre ting. "Ein andre rett følgde med puddingar, souffles, minced pies, tarts, krem, geléar, blancmange, trifles og andre bakverk. "Vina som blei levert var champagne, hock, port og sherry". Det krona ein utrolig reise for ein gutt som er fødd i sørvestlege Skottland og som har ei lidenskap for havet. Graham Roberts, arkivar i Dumfries and Galloway Council, forklarte: "Han vart fødd i 1824, og var son til ein bokhandlar som hadde ei butikk på High Street nær toppen av vennel, John Anderson. "Han var den fjerde sonen - så han ville ikkje gå inn i familien". "Han hadde ein kort lærestad som trykkjar - han fekk heilt nok og sa at han ville til sjøen". Ei lidenskap - og evne - til å vera ute på vatnet hadde vore med han sidan han var ein skolesvein i byen. "Det var då han var på akademien at han kom inn i Dumfries-regatta, men han hadde ikkje båt", forklarte Roberts. "Alt han hadde var ein tynnbåte - som blei kjend som Anderson's kanister - og han vann likevel løpet". Familjen hans, noko motvilje, tillét han til slutt å bli med i T&J Brocklebank i Whitehaven der karrieren hans gjekk frå styrke til styrke. "Han skytte gjennom råka og blei kaptein på eit skip i 20-åra, og på 1840- eller 1850-talet vart han i det store og heile jagd", sa Roberts. "Du gjekk ikkje frå segl til damp, men han gjorde det, og dampskipene var dei største". Før han fylte 40, vart han sett i overtakelse for den største av dei alle. "I 1862 eller 1863 vart han jagd til å vera kaptein på Great Eastern der dei freista å leggja Transatlantic Cable", sa Roberts. "Great Eastern var fem gonger større enn nokon skip som nokon gong hadde vore før. "Det vart det største skipet fram til serien av skip som inkluderte Titanic. "Når du var kaptein over det skipet, var det ikkje berre eit lite steg oppover navigasjonelt - det var svært vanskeleg å manøvrere det". Og likevel synte Anderson å ha ferdighetane som krevst. "Mange som kjende han, bemerkte at han var roleg", sa Mr Roberts. Bill Burns, som dreiv nettsida History of the Atlantic Cable and Undersea Communications, sa at Anderson var ein bemerkjeverdig person som var involvert i ein av dei største logistikkoperasjonane på den tida. "Etter den delvis suksessfulle Atlanterhavskabeln i 1858, som viste at prosjektet var gjennomførbart, var ekspedisjonane i 1865 og 1866 utan tvil dei viktigaste hendingane i industrihistorien fram til den tida og i mange år som kom", sa han. "Atlantikkkabelen, som ho er i dag med fleire fiberoptiske linjer, var den viktigaste i verda for handel, finans og regjering". Mr Burns sa at den vellykkede fullføringa av prosjektet - som kostar motsvarande 100 millionar dollar i dagens pengar - var ansvar for Samuel Canning, ingeniøren som hadde ansvar for ekspedisjonen. Han sa likevel at Anderson, som kaptein, hadde "mange tilleggande ansvar" for å sikre at operasjonen skulle bli vellukka, inkludert å styra den komplekse manøvringa av skipet som trengs når det vert lagt og gjenvunne kablar på stor djup. "Legg til det faktum at Anderson var ved roret av Great Eastern (det største skipet som nokon gong var bygd på den tida og i mange år etter det), som hadde overlevd mange katastrofer og hadde gjort eiarane sine konkurs, og du kan forstå at han ikkje var ein vanleg kaptein", sa han. Det første forsøket han gjorde på å leggja kabelen skulle setja hans evner på prøve. "I 1865 gjekk alt som kunne gå galt, galt - dei frykta faktisk sabotasje på den tida", sa Roberts. "Dei var svært urolege for at det var nokon sabotør ombord frå eit konkurrerande firma". Det misjonen enda med å mislykkast, med at kabelen vart tapt, men historien hadde gripe nasjonen. "Fordi dei la kabelen, kunne dei halde fram med å kommunisere med fastlandet, og meldingane var konstant i avisane", sa Roberts. "Når dei kom tilbake, i staden for å bli behandla som taparar, vart dei behandla som heltar". Det førte til ein stor innsats for eit nytt forsøk i 1866. "Det var ein verdsnyte - det var første gong ein verkeleg lang kabel vart lagt under havet", sa Roberts. "Dette var langt, langt større enn noko som helst før, og dei hadde så mange utfordringar. "Alle visste at om dei kunne gjera det, så ville heile verda bli knytt saman. "Vi hadde jernbanealderen på 1840-talet - dette var det store, det var verkeleg historien om 1860-talet i tekniske termer". forteljinga om reisa frå Valentia Island, ein av dei vestlegaste punktane i Irland, til Heart's Content, Newfoundland, skapte stor interesse. Anderson var ein av dei som var med i oppdraget, og det var eit ideelt verk av den amerikanske forretningsmannen Cyrus Field, og det gav han både anerkjennelse og løn. Han vart sett på som den ideelle personen til å vera direktør for ei mengd telegrafselskap, inkludert selskapet som etterhånden skulle bli Cable and Wireless. "Eg veit veldig godt at så lenge livet mitt varar, skal eg minnast det, og skal ikkje gjera noko for å tape den godleiken og lovnaden som du no har gjeve meg". Sjølv om han bodde i London på den tida, hadde han en svakheit for sørvest-Skotland som gjorde regelmessige turar heim. "Han bygde huset på Kirkconnel Lea nær Glencaple i 1872, det var det han hadde moro med", sa Mr. Roberts. "Han kom òg tilbake for å halda foredrag". Han døydde i mai 1893, og det kom ein stor nekrologi i dei lokale avisane, og kroppen hans vart brakt tilbake til Dumfries for å bli gravlagd på kirkegården til St. Mary. "I sin død må Dumfries sørgja for tapet av ein framtredande og hengiven son", skreiv Dumfries and Galloway Standard. "Livsfortellingen hans er dessutan ein lærdommen illustrasjon av dei mulighetane som kjem med utholdande, sjølvinnbygd og intelligent styrt innsats". Ikkje dårleg for ein gutt som ein gong måtte arbeide overtid for å spare opp pengar til å kjøpe ein "tunn" for å løpe i ein regatta.
Fylkesfolk i Dumfries hadde lyst til å feira for 150 år sidan.