Det er ei avgjørelse som har vorte godt telegraferd i dei siste månadene, med både embetsmenn og industrisjef som har uttrykt tvil om at all maskinvara kunne bli ferdig til rette tid. Målet med misjonen er å landa ein rover på den røde planeten. Men overfladeroboten vil no følgja fire år bak, i staden for to (planetarisk avviking dikterer at dei mest effektive lanseringsmulighetene blir tilgjengelege med 26 månaders mellomrom). Annonset om lanseringsskjermen vart utgjeve av European Space Agency (Esa) på måndag. Russiske ingeniørar har slitt i ei stund med å halda designen sin for landingsmekanismen til kjøretøyet på tidsplanen for 2018, og i Europa, òg, vart nokre komponenter og instrument sett på som å ha svært lite margen i utviklingsskjemaet. Eit "tigerteam" som var sett opp av ESA og den russiske romfartsorganisasjonen (Roscosmos), og som inkluderte europeiske og russiske industriar, kunne ikkje finna nokon løysingar for å gjenoppretta tapt tid. Rolf de Groot, leiar av Robotic Exploration Coordination Office ved Esa, sa til BBC News: "Det er ikkje berre komponentane til romfartøyet; det er fleire av instrumentane. "Det vi har gjort på det siste er å sjå om vi kan forkorta samlinga, integrasjonen og testinga (AIT) til noko som ville vore akseptabelt frå eit risikopåsynspunkt, men likevel få lanseringen i 2018. "Veitnok har vi konkludert med at dette ikkje er mogleg utan å leggje til ein stor mengd ekstra risiko for eit allerede risikabelt oppdrag. Så vi bestemte oss for at det einaste ansvarlege å gjere var å flytta til lanseringsdatoen i 2020". For europeiske vitskapsmenn og ingeniørar som har arbeidd med konseptet til rover, har denne forsinkinga vorte ein del av forsøket. I utgangspunktet var det ein liten teknologidemonstrasjon, og det blei godkjent av europeiske land i 2005, med ein lansering som var planlagt for 2011. Men ettersom ambisjonane vaks og designen vart styrkt, vart startdatoen sett tilbake. I 2009 vedtok ESA å slå seg saman med USA for å prøve å få det til, men tre år seinare gjekk NASA bort då prioriteringane deira endra seg. Det kunne ha drepe prosjektet der og då, men det hadde vore eit tilbud frå Russland om å fylle opp partnerposisjonen som USA hadde leget. Likevel, som hendingane har vist, har det ikkje vore nok tid til å omforma misjonen. Og pengemålet har ikkje gått vekk. Det vert i sanning eit større problem. Det finst ein mangel på budsjett på den europeiske sida. Med den tilleggande forsinkinga på to år, har dette underskuddet berre auka. ESA og dei to største romfartsselskapene i Europa - Thales Alenia Space og Airbus Defence and Space - er i det siste stadiet av å samde om ein pris for å byggja rover. Dei er i strid om tallet i euro, men målet er å få forhandlingane gjort før eit møte med delegasjonane i medlemsland i juni. Det er på dette rådsmøtet at ESA-offisielle skal setja ein ny bane for prosjektet. Ein av intensjonane er å fortsette med europeiske forberedingar, og deretter lagra all maskinvara i eit år før dei siste etappene av AIT. Dette ville mildra nokre av dei tilleggskostnadene som kjem frå å halde store team. Dei to nasjonane som har investert mest i ExoMars er Italia og Storbritannia, med Storbritannia som har fått til å samla roveren. Airbus Defence and Space har nyleg bygd eit reint rom på Stevenage-fasilitetane sine nord for London for å utføra denne oppgåva. Flightparametrarne til Mars 2019 avgrensa roveren til berre éin bestemming - Oxia Planum.
Som forventet har dei europeiske og russiske romvesenet forsent neste Mars-oppdrag frå 2018 til 2020.