I utgangspunktet arbeidde dei uavhengig, men dei møtte seg til slutt, kombinerte arbeidet sitt og gav ut ei bok som heitte Subway Art i 1984, ein bok som skulle definera epoken, og som kunne sigast at genren levde til å bli gjenfødt som ein del av den globale kunstrørsla tiår seinare. Nye modeller med belegg som var motstandsdyktige mot maling, og raskare reining av alle som var dekka med graffiti, betydde òg at verket til kunstnarane var kortlivat og spenningen av å sjå verket strøma rundt i byen vart tapt. I åra sidan har nokre av kunstnarane gjort det bra i USA og Europa, andre har brukt tid i fengsel, ein har vorte ein politibetjent og nokre har døydd. For Cooper er graffiti-arbeidet ein viktig del av tida hennar i New York, og han produserer bildene som han er mest stolt av, i staden for dei som er skutt på oppdrag for aviser eller magasin. I tider brukte han timar på å venta og sjå, for det øyeblikket då godt lys kombinert med eit kraftfullt kunstverk som gjekk gjennom ein interessant del av byen. Chalfant nærma seg graffiti frå ein annan vinkel, og konsentrerte seg om verket sjølv, ofte skyting av ei serie overlappande bilete ved hjelp av motorstasjonen på kameraet hans. Han sa då: "Eg var meir interessert i å fanga det vakre, forfelle kunstverket enn å ta eit vakkert bilde som fotograf". Her er eit utvalg av fotografiene til Cooper og Chalfant.
På slutten av 70-talet og på slutten av 80-talet dokumenterte fotografane Martha Cooper og Henry Chalfant arbeidet med graffiti på tunnelbane i New York.