Den franske finansministeren Christine Lagarde, som er høg, stilfull og elegant, har vorte skildra som ein rockstjerne på den internasjonale politiske sirkimen. I motsetnad til dette er guvernøren for sentralbanken i Mexico, Agustin Carstens, kjend for sin ronde figur, som ofte vert skildra i meksikanske politiske teikneseriefilm. Han fekk ein økonomigrad ved det autonome teknologiske instituttet i Mexico, før han fekk både ein mastergrad og doktorgrad i økonomi ved University of Chicago, der deregulering og "laissez-faire" økonomi var den dominerande visninga. Det var der Carstens, ein tidlegare Little League-baseballstjerne, blei ein fan av Chicago Cubs-laget. Det var òg i Chicago at Carstens møtte kona si, økonom og forfattar Catherine Mansell, som skriv under pennnamnet CM Mayo. Etter å ha fått doktorgrad i 1985 vende Carstens tilbake til Mexico der han kom til sentralbanken og steig opp i ranger, med særskilt stabsdirektør i guvernørkontoret og generaldirektør for økonomisk forsking. Medan han var i banken, fekk han førstehands erfaring med å takle finanskriser, inkludert skuldsproblemet i Mexico på 1980-talet og krabbet i pesoen i 1994 - ei erfaring som støttespørarane hans seier at han er den ideale kandidaten til IMF. Han forlét banken i 1999 for å jobbe som administrerende direktør ved IMF, men vende tilbake til Mexico i 2000, og var vise finansminister under president Vicente Fox, som var det første han hadde kontakt med det konservative National Action Party. I 2003 kom han tilbake til IMF som vise administrerende direktør, der han blei høgt respektert. Han var finansminister i tre år under president Felipe Calderon, og var ansvarlig for å presse inn nye skattar for å styrkja inntektane til Mexico. Men den største gaffen hans kom tidleg i 2009 då ein reporter spurde han om dei økonomiske problemene i USA ville påverka Mexico. Reporteren minna han på ordtaket at når USA får kulde, så får Mexico pnelsyre. Men, med all snus, nominerte president Calderon Carstens til neste sjef for Bank of Mexico, ein stilling han har hatt i det siste halvannet året. Men lovnaden hans om å arbeide tett med regjeringa reiste spørsmål om uavhengigheten til banken. "Å vera sjølvstendig i pengepolitikken tyder ikkje at du må isoleres frå den nasjonale økonomiske debatten", sa han på konfirmasjonshøringa si. "Eg lurer ikkje på meg sjølv. Det er som å starta ein fotballkamp med ein 5-0-scor", sa han på måndag. Han seier at han ville ha "ein ny blikk" til rollen. Robert Zoellick frå USA leier for tida Verdensbanken, og nokre land er kanskje ikkje viljuge til å sjå dei to globale institusjonane leidd av embetsmenn frå same del av verda. Tradisjonelt har ein amerikanar leidd Verdensbanken, medan ein europear har vore ansvarlig for IMF. Og medan Mr Carstens har støtten frå dei fleste av Latin-Amerika, har Brasil - den største økonomien i regionen - enno ikkje sagt kven det vil støtta. For at Mr Carstens skal lykkes, treng han nesten absolutt Brasil til å støtta han.
Dei to kandidatane som kjem i kampen for å bli neste administrerende direktør for Den internasjonale pengefonden (IMF), kunne ikkje vore meir ulike i utseendet.