I utgangspunktet er det vanskeleg å seia kvifor. Det er berre at noko ikkje føles heilt greit. Ulsan følges som ein stad du kjennar vagt, men ikkje kan skjøna korleis. Og så treff du deg. Det minner om gamle fotografiar av europeiske skipbyar på elver som har namn som er påminnende om historia: i Storbritannia, Clyde, Tyne, Wear, Tees eller Mersey. I desse bileta krane og delvis bygd skip torra seg over hus. Tusenvis strøymde frå jobben saman i det augeblikket ein veksling var over. Ingen kunne gløyma korleis arbeidet gjorde livet deira mulig fordi dei såg, høyrde og lukta på arbeidsplassen i kvar einaste hjørne av byen. Det var skyggen deira. Denne verda av den tyngste industrien er ikkje lenger framtredande i Europa. Sjølv dei største verftene som er att (i Romania, Polen og Tyskland) er små i samanlikna med verftene i Asia. Om du ser på leaguestabellet over skipsbyggingar i verda, er fem av dei 10 beste, inkludert alle dei fire beste, sørkoreanske. Dei fem andre er japanske og kinesiske. Hyundai Heavy Industries-verftet i Ulsan er det største av alle, og det er gigantiske kranar (til rette kalla Goliaths) som dominerer himmelskjermen. Byen pulserer med arbeid og lønn og aktivitetar som er langt frå tomme hender. Verftet strekker seg over 4 km. Over 60.000 menneske er i arbeid der, og byggjer eit stort skip kvart fire eller fem dagar. Om dagen, høyrast det ut som om bygningsarbeid blir gjort. I gamle europeiske bilettar og nyhetsfilmar strøymer arbeidarane heim til fots eller kanskje på sykkel. I Ulsan, svørar dei ut på motorskoter. Og når dei er ute, kjører dei med bil, et på restaurantane til selskapet, ler og gråter i teateret til selskapet, handlar i kjøpesalen til selskapet, får borna sine til sykehuset til selskapet, lærer på skulene til selskapet, og jublar for fotballaget til selskapet. Lee Sang-bok, ein av arbeidarane som har vore der lenge, sa til BBC: "Alt her er Hyundai. Strekningen eg kjører på er oppkalla etter grunnleggaren av selskapet. Sjukhuset og universitetet er finansiert av Hyundai òg". Det er ein byskjekk om at det er akkurat som Hyundai Kingdom". Han byrja å arbeide på verftet kort tid etter at det opna i 1974. "Eg kom til dette selskapet då eg var berre 16. Det er blitt min identitet". Då Sør-Korea industrialiserte seg på 1960- og 1970-talet, og sette i gang den imponerande omvandlinga frå fattigdom til velstand, vart det gjort på ein måte som gjorde at dei vestlege "fremarkeds" -økonomer misbilde seg (trass alt er det eit argument for at dei bryt òg sine eigne regler når USA og Storbritannia industrialiserte seg). Den daværende leiaren i Sør-Korea, General Park Chung-hee, sa: "Gjer det", og dei korrupte rikarane som han hadde fengsla og truga hadde ikkje anna val enn å skapa industriar som regjeringa hadde fastsett. Det var "dirigert kapitalisme". Under Park Chung-hee blei mange forretningsmenn arrestert og skulda for "ulovleg vinning". Eiendom vart konfiskert. Nokre vart parade med skiltar rundt nakken som sa: "Eg er ein korrupt gris". I bytte for fridom og ny tilgang til pengane sine, vart dei rikaste i landet beordra til å investera i nye industriar. Dei måtte underskriva ein avtale som sa: "Eg vil gi bort all eigedomen min når regjeringa krev det for å byggja nasjonen". I utgangspunktet fokuserte planen på seks nøkkelindustriar (cement, syntetisk fiber, elektrisitet, gjødsel, oljeraffinering og jern og stål), men tidleg på 1970-talet vende han seg til skipsbygging. Og her kom byggingsmagnaten Chung Ju Yung inn. Han var ein bonde som blei fødd som bonde som forlét heimen for å arbeide på byggeplassar og deretter opprette sitt eige byggeselskap. Med Korea-krigen, triv han. I utgangspunktet laga han bilar i Ulsan, men så vendte han seg til skipsbygging. Han var overveldende ambisiøs og overveldende trygg - legenden seier at han reiste til London for å søkja finansiering og då det vart påpekta at Sør-Korea ikkje hadde nokon skipsbyggingsindustri, tok han ut ein koreansk sedlar som hadde eit kjent skip frå 1600-talet. Han var òg overveldende forsiktig med pengar. I selskapet museum ved Ulsan skipasser, er det to par sko som Mr Chung skal ha hatt på seg i 30 år, og som han konstant fekk reparert, sjølv om han var ein multi-milliardær. Les meir om den sørkoreanske sesongen av Direkte: Kvinnen som frigjorde koreanske husmødre I bilete: Fisk, frukt og grønnsaker i Sør-Korea Kor gode er hackarane til Kim Jong-un? Fråsamleiken hans har lønt seg. Det vart sagt at asiatiske produsentar konkurrerte med europearar og nordamerikanarar på pris, men ikkje på kvalitet. Det er ikkje lenger slik. Ulsan-varmen er ein byggjer av sofistikerte fartøy som går inn i mykje toppforskning. Metall blir slått, men laboratoriemus blir også skuffa. Det er ein tung industri der forsking og nyaste teknologi er innlemma. Lee Sang-bok er no ein inspektør på verftet. Rolla hans er viktig. Nokre av fartøyene som er bygd der er transportørar av flytande naturgas. Inne i desse skipa går store containarar. Eit lekkasje av LNG ville vore katastrofale, og det kunne elda til ein stor eksplosjon, så sveisingar må inspeksjoneres i mikroskopisk detalj. Dette er det Mr Lee gjer. Det er eit arbeidsliv som har vare i 40 år. Det har gjeve han og familien hans velstand og stolthet.
Til ein europeisk besøkande er Ulsan, som ligg på den sørlege spissen av den koreanske halvøya, som ein tilbakevinning til ei fortapte verd.