Denne gap-runen gjev satelliten sjansen til å endeleg finne lengden på ein dag på Saturn og å avgjera alderen på dei forbløffande ringane. Men manøvret tyder òg at den ikkje kan sleppa unna eit brennande dyk i skya på Saturn i september. Kontrollarar kan ikkje risikera at ein satellit som ikkje svarar, ein dag krasjar - og forurensar - dei potensielle månene til gassgiganten, og dei har difor valt ein strategi som garanterer trygg bortskaffing. "Om Cassini blir utan brensel, vil det vera ukontrollert, og sannsynet for at den kan krasja på månene til Titan og/eller Enceladus er uakseptabel", sa dr. Earl Maize, programleiar for Cassini ved NASA. "Vi kunne sett den i ei svært lang bane langt frå Saturn, men vitskapen som kom tilbake frå det ville ikkje vore så god som det vi skal gjera", sa han til BBC News. Cassini har rutinemessig nytta det sterke gravitasjonsfeltet til Titan for å justera banen sin. I åra det har studert Saturn-systemet, har sondein fløy forbi den tåke-omskupa verda 126 gonger - kvar gong han får eit spark som bøyer han mot ein ny område av interesse. Og på lørdag drog Cassini på det gravitasjonelle "elastiske bandet" ein siste gong, for å flytta frå ein bane som kryssar den ytre kanten av Saturns hovudringsystem til ein bane som kryssar den indre kanten og plasserer den mindre enn 3000 km over klokka på klokka. Vitskapsmenn brukte det siste passet av Titan til å gjera nokre siste nær-observasjonar av månen. Denne ekstraordinære verda er dominert på nordlege breidd av store innsjøar og sjøar av flytande metan. Titan har gjeve så mange oppdagingar, og sjølv om sonda vil fortsette å møta månen i dei kommende månadene, vil den aldri meir komme så nær - mindre enn 1000 km frå jordnivå. På den andre sida har forskarar utsikta for no å endeleg svara på nokre tornig spørsmål på Saturn sjølv. Dette inkluderer lengden på ein dag på planeten. Cassini har fram til no ikkje vore i stand til å avgjøre nøyaktig den indre rotasjonsperioden til gasgiganten. Frå nært utsikt som det nye kretsløpet gjev, burde denne detaljen bli synleg. "Vi veit det, det er ca. 10,5 timar", sa professor Michele Dougherty, sjefsforskar for magnetometeret på Cassini ved Imperial College i London, Storbritannia. "Avhengig av om du ser på nord- eller sørhvelvet, endrar det seg. Og avhengig av om du ser på sommaren eller vinteren, endrar det seg òg. "Då er det tydeleg noko atmosfærisk signal som me måler som er knytt til været og årstidene som skjuler innsida av planeten", sa ho til BBC. "Om ringane er mykje tyngre enn vi forventar, er dei kanskje gamle - like gamle som Saturn sjølv; og dei har vore massive nok til å overleve mikrometeoridbombardementet og erosjonen og etterlate oss med ringane vi ser i dag", spår forskarforløpet til NASA, Dr. Linda Spilker. "Om ringane er mindre massive, er dei på den andre sida svært unge, og kan ha danna seg for så lite som 100 millionar år sidan. "Kanskje ein komet eller ein måne kom for nær, vart rive i biter av gravitasjonen til Saturn, og det er på den måten vi får dei ringane vi ser i dag". Jonathan.Amos-INTERNET@bbc.co.uk og følg meg på Twitter: @BBCAmos
Cassini har brukt ein gravitasjonssling om Saturns måne Titan for å sette han på ein bane mot øydeleggelse.