Då vi kjørte gjennom dei første små landsbyane på vegen til hovudstaden Port-au-Prince, kunne vi sjå kor mykje skade orkanen hadde påført. Gøtene var allereie overfylte med brått og mudde, og folk som vi passerte prøvde å dekke seg så godt dei kunne, men dei streva med å flytte seg mot den storma regna. Haitis hovudstad er forvirrande. Du mister all kjensla om å vere på ei tropisk øy i Karibia. Det er ei by full av menneske. Dei ødeleggja bygningar, kloakk og avfall og dei er vanskelege, men livet går vidare. Vi kjørte forbi dei fulle gatemarknadene, folk som la på sykkel eller som gjekk på handlinga. Dette er eit land som er vant til katastrofer. Det såg ut som om haitiarane i Port-au-Prince var fast beslutte å fortsette. Vi byrja å sjå den verkeleg ødeleggande krafta som orkanen Matthew hadde hatt når vi drog mot sørvest i landet. Tre som hadde falle, bananskultur som var reinsnevne og flate, hus under vatn og menn og kvinner som freista å få vekk rusk. Det var merkbart korleis folk som vi gjekk forbi, klarte seg alene. Det var ingen hær eller politi i nærheten som kunne hjelpa. Ein bro vart skylt bort, og etterlét ein bred, mudderrik elv mellom dei som overlevde og folket i sør. Folket i denne byen som var delt opp av den brune elva, prøvde å gjere sin del av ting. Ein mann med ein spade grovt i jorda, andre hogg tre som hadde falle i vegen. Vi var på elva og såg på elendigheten, men så vart det sagt at vi faktisk stod der fire familiar hadde sine heimar ein haug tid sidan. Me fekk meir regn på dei heimelausane no. Ei mor fortalde at borna hennar hadde byrja på skule, og at dei hadde tvunget bort dei nye uniforma. Blant tårane til dei som mista livet i elva, var det òg latter og jubel frå folk på stranden då andre prøvde å krysse. På den travle gata hadde ein buss med opne dører som spelte musikk, og påminnte oss om kvar vi var. Eg hadde vorte sagt før eg kom her at folk var motstandsdyktige; dei ville ha det for å klare denne nye naturkatastrofen.
Vi krysste grensa frå Den dominikanske republikken og himmelen vart mørk og oppåkla, og det var endå meir elendig for eit land som hadde lidd så mykje.