For Fahad bin Mohammed Al-Attiya er det ein mareritt. Han er utøvande formann for Qatars nasjonale mattryggleiksplan. Det lille Gulf-staten er 100% avhengig av avsalt vatn. Al-Attiya seier at eit slikt scenario ville tru sjølv overlevelsen til Qatar og folkesetnaden til over to millionar. "Vi treng reint vatn", seier han. "Ein situasjon som Gulf of Mexico der BP mista to eller tre millionar fat olje - om det skjer i [Persian Gulf] så ville konsekvensane vera svært ulike". Qatar sit på det tredje største gasfeltet i verda og investerer milliarder i mega-reservoararar der heime for å gje det ein eller annan slags vanntryggleik. Men vatn er ikkje det einaste problemet. Trass i at Qatar er det rikaste landet per innbyggjar i verda, må det òg importera 90% av maten sin. "Qatar er... kolveterrik", sa Al-Attiya, som tala på ein spesialdiskusjon i Balance om mattryggleik for BBC World Service. "Men absolutt vannfattig og matfattig. "Ikke berre det, men for vår eiga utvikling må vi importera... arbeidskraft for å utvikla landet vårt, så vi må importera endå meir for å føda nasjonen". Der løysinga til vannsikkerheit i stor grad er innenlands, involver mattryggleik ein blanding av handel, diplomatiske og politiske spørsmål. Dei er ofte beskyldde for å ha kjøpt land til andre land, og har ikkje sett på den lokale jordbrukaren eller miljøet. Ei velgjeringsorganisasjon, Oxfam, hevdar at åtte gonger så stor land som Storbritannia har blitt selt ut over heile verda i det siste tiåret, noko som er nok til å dyrka mat til ein milliard menneske. Men sanninga er at ein investor som Qatar kan vera på skuld av klima, sjukdom og politikk. Prisen Qatar betaler for å mista import er ikkje berre økonomisk - det er ofte det fysiske tapet av mat å eta. Al-Attiya pekar på at mange av handelsrelationane til Qatar fall i 2010 då India, Russland og andre land blokkerte eksporten i møte med den verste tørken på eit århundre. "Dette fekk land som oss til å stille spørsmål om kor mykje vi har tru på frihandel". Så han seier at Qatar må ha ei større visjon. "Vi kjem ikkje til å gå inn og investere for å betjene 2,5 millionar i folket vårt. Det er ikkje økonomisk". "Vi kjem til å gå inn og investere for å betjene landet, og regionen - og verda i stor grad". "Eg seier at det ikkje finst noko direkte samband mellom investering i eit framland og mattryggleik i det landet som gjorde denne investeringen". "Fordi landet som mottok denne investeringen er ein suveren stat, og det kunne sagt: 'Takk for investeringen, men i krisetimer skal eg ikkje eksportera maten.' Det vi gjer... er å gjera mattilgjengelegheten større på globalt plan". Ein slik global perspektiv er ikkje normen. Landgrabbing får dårleg press - av gode grunner. Ahmed Soliman, forskarassistent for Horn of Africa ved Chatham House, seier at landgrabbing legg press på lokale samfunn. "Mange av folkesetnaden er involvert i anten livsmedelsbruk eller svært lavt nivå landbruk. "Å ta i betrakting kva som er bærekraftig for dei når det gjeld korleis dei kan mate familien og framtidige generasjonar er svært viktig. Og når det kjem ned til nasjonalt nivå, vert ikkje desse bekymringane oppfylt". Men det finst kanskje måtar å møta dei på. Professøren Jacqueline McGlade, sjefsvitenskapleg representant for FNs miljøprogram, seier: "Investeringa som katarisane snakkar om er ein veldig "mjuk" makt, fordi dei snakkar om å heita heile det globale matproduksjonssystemet. "Men i ei meir aggressiv verd er det kanskje rom for ein investering som seier at viss ting går så forferdeleg galt og du har avskjefa jorda, skal vi bruka den til å gjeninnføra ein eller annan form for produktiv jordbruk". Men det er òg ein naudsynt for eit samband mellom investor og vertland som fungerer dagleg og i ein krise. "Det er eit svært komplisert problem", seier Ken Ash, direktør for handel og landbruk ved OECD. "Folk er sultne fordi dei er fattige, fordi dei ikkje har pengar til å kjøpe mat når dei treng det. Det handlar ikkje berre om å produsera meir korn eller meir ris. Det handlar om å generera inntektsmuligheter i landsbyer slik at folk kan mate seg sjølv i større mengd". Spørsmålet om mattryggleik kunne ha nokre svært prosasiske løysingar. For professor McGlade er det eit spørsmål om for mykje avfall. "Det er avfall på gårdnivå, det er avfall gjennom forsyningskjeder og levering, og mangelen på kjøleskap. "Du ser under berre éin lapp og du ser det ekstreme tapet av potensialet i kvar stadium av matforsyninga. Så viss vi kan takle matforfall heilt frå byrjinga, meiner eg at mattryggleik blir noko som er realistisk". I Balancen blir diskusjonen om mattryggleik kringkastast kl 08.30 GMT på lørdag 6. desember på BBC World Service.
Tenk deg dette: ein oljelekkasje like stor som Golfen av Mexico i 2010, men denne gongen i Den persiske golfen.