Rapportar om ein "massemord" etterforsking i Frankrike og bilete av tyske politi som bar veske med bevis frå foreldrenes heim tyder på at embetsmenn er fast resolutte å finne ut. Men dette ser ut til å vera eit tilfelle av mord-selvmord, som er svært forskjellig og ekstremt sjeldent. I desse hendingane tar ein person som vil avslutta livet sitt livet livet av andre - i dette tilfellet, fullstendig ukjende - samstundes. Statistikken viser at dei fleste mord-selvmordet skjer i heimleg situasjon, og involver ein mann og ektefellen hans. Morde-selvmordsfall som involverer pilotar eller i massakrer med våpen er faktisk mykje, mykje sjeldnare. Kva som dreg folk til desse handlingane er difor nesten umogleg å avgjøre fordi det ikkje er eit felles tema og gjerningsmennen ikkje etterlater noter som forklarar handlingane sine. I motsetnad til motivasjonane til ein selvmordsbombar, som er med vilje godt publisert, er dei som står bak eit mord-selvmordsfall vanlegvis vanskelegare å forstå. Ingen kan sjølvsagt late som om dei visste kva Lubitz tenkte når han låste døren til cockpiten og fekk flyet til å fly ned. Simon Wessely, president for Royal College of Psychiatrists, seier at det er usannsynleg at vi nokon gong vil vita det. "Det er mogleg at noko vil koma fram, men i dei fleste sjølvmord etterlater folk ledninger eller ei melding". I tillegg har det vore mange som har sett på det som å vera "depresjon", og det har vore mange som har sett på det som å vera "personleg livskrise". Det er mange faktorer, kjensler og personlegheitstrekk som kan drifta ein til å gå så langt. Hjelpsorganar for psykisk helse er samde i det, og har stått i kø for å be om meir forståing av depresjon og mindre sensasjonalistisk språk. Dei seier at dei fleste med depresjon gjer ikkje nokon vondt, og forsking viser at risikoen først og fremst er for dei sjølve. Marjorie Wallace, sjef for mentalhjelpsorganet Sane, seier: "Det finst tusenvis av menneske med diagnose depresjon, inkludert pilotar, som jobbar, har høge ansvarsnivå og som ikkje er i fare i det heile tatt. "Vi veit ikkje kva for ein del depresjon har spelet i denne tragedien, men det er ei tilstand som aldri bør trivialiserast". Helgjeringsorganer sa at det var fare for at psykiske helseproblemer kunne stigmatiseres av dekning av krasjen, og at folk vart meir redde for å snakke om opplevingane sine. Dr. Paul Keedwell, konsulentpsykiatrisk og spesialist på stemningsforstyrrelser, seier òg at psykiske helseproblemer ikkje er ei tilstrekkeleg forklaring på kva som skjedde. "Blant mord-selvmord i det heile tatt, varierer andelen av depresjon som er diagnostisert tidlegare mellom 40% og 60%, avhengig av konteksten". Han seier at svært få av dei som er deprimerte, blir behandla for det. Det er klårt at menn har særleg vanskelegheit for å søkja hjelp om dei har ein historie med psykisk lidelse. I Storbritannia, til dømes, er 75% av sjølvmordane menn. Lubitz gjekk gjennom dei testane som var sett av arbeidsgivaren hans som indikerte at han var egnet til å fly, men det har sidan kome til sjel at han kan ha skjult ei sjukdom for dei. Denne sjukdomen og hans tilsynelatande manglegheit å snakke om det eller å koma til åleiken med det kan ha ei liten ledning til handlingane hans. Men i realiteten vil det aldri vera nokon tilstrekkeleg forklaring på morde-selvmord - særleg for familiane til dei drapne.
Det har vore spørsmålet: Er den 27-åringen Andreas Lubitz ein massemorder fordi han styrta eit fly fullt av passasjerar og drap alle som var ombord på det?