Men skandalen som ristar den tyske politiske establisera er ikkje om korrupsjon eller smugling, men om ein lite kjend nettstad kan publisera dokument som er omtalt offentleg. Andre Meister og Markus Beckedahl publiserte i byrjinga av dette året klassifiserte dokument på nettstedet Netzpolitik, som viser at den tyske etterretningsorganet hadde planer om å utvide overvakinga på nettet for å kjempa mot terror, og at det kunne opprettes ein spesialanlegg for å overvåka sosiale medier. I Storbritannia blir det gjort overskrifter når parlamentariske representantar blir grepne, rett og slett, med buksene ned - ideelt sett for maksimal effekt, med innblanding av narkotika og prostituerte. I Tyskland er det datavern som får folk til å vera opprømt. Dette er ikkje så overraskende når du tenkjer på den smertefulle erfaringa Tyskland hadde av totalitarisme på 1900-talet. Det er ein grunn til at det er så viktig å vera i stand til å gje folk rett til å kvitta seg med det som dei har gjort, og det er ein grunn til at det er viktig å vera i stand til å gje folk rett til å kvitta seg med det som dei har gjort. Og Edward Snowden, som leckte ut opplysingane om amerikansk spionasje, vert sett på som noko som nærmar seg ein nasjonal helt her, særleg av venstresterande tyskarar - mange av dei veit kanskje ikkje om den høgre sida til Snowden når det gjeld rolla til staten og den sosiale velferden. I løpet av få dagar trekte regjeringsleiarar, inkludert inndelsministeren, justisministeren og tyske kansler Angela Merkel, all støtte til statsadvokaten Harald Range, som hadde sett ut etterforskinga. Og på tirsdag vart det kunngjort at Range skulle sparkas - den første gongen ein tysk regjering har sparka ein statsadvokat. Men skandalen er langt frå over. Opposisjonspolitikarar krev ein fullstendig undersøking av kvifor justis- og innlendingsministeren tillét at journalistane blei etterforskte for svik. Meister og Beckedahl krev svar på om dei har vorte spionera av myndighetene. "For oss som journalistar, som trur på rettsstaten, er det som om vi har hamna i eit mareritt, i ein undertrykkende stat, der det er mogleg å spionera etterforskande journalistar", sa Beckedahl til den tyske TV-stasjonen ARD. "Eg kunne aldri ha forsto det". Etterforskinga om landråde er no stanset. Han sa at det var ikkje akseptabelt at politikarar "påverka ein etterforskning fordi det kan finnast resultat som ikkje er politisk hensiktsfulle". I staden for å gjera det klårt kva journalistar kan og ikkje kan publisera, ser det ut til at saken kastar opp endå fleire spørsmål. Kva er ein statshemmelegheit? Kva får ein journalist til å publisera? Og i dagane med nett- og sosiale medier, kva er definisjonen på ein journalist, likevel? Det faktum at etterforskinga vart igjennomført, og at det blei avbrutt når det kom til vanskelege politiske saker, løyste ikkje noko av dette -- meiningar om at det berre er eit spørsmål om tid før eit anna slikt skandal skulle oppstå.
Journalister har vorte beskyldde for svik; ein sjefsadvokat har vorte fyrd; og vi har sett det uoppbyggjande synet av regjeringsministrar som strevar etter å komme seg ut av skuddlinjen etter at folket har vorte opprømt.