I ei artikkel om turneringa, som han skreiv i dag, vert det sagt at han er ein av dei største vinnarane i den britiske fotball-liga, og at han er den største vinnaren i den irske fotball-liga. I samband med at dei prøvde å halda fast på dei amerikanske spillerane, var unionane i Skottland, Irland og Wales i sorg for den økonomiske vansjansen dei hadde i forhold til engelskmenn og franskmenn. I ei undersøking av muligheten for å invitera to amerikanske klubbar til Pro12 i tide for sesongen 2018-19, snakka Dodson om behovet for å ta i bruk nye markeder og finna nye pengar for å slåss mot engelske og franske klubbar som kan koma for å leita etter det beste i Skottland. "Å halda oss som vi er, er ikkje eit alternativ", sa han. Ting har endra seg. Det er ikkje amerikanarar som er i rammene no, det er Sør-Afrikanarar. Og 2018-19 er ikkje lenger på bordet, det er 2017-18. Det er den kommende sesongen, som byrjar i september. 7. juli - denne kommende fredagen - skal Sør-Afrikkanske Rugbyunion gjennomgå lista over krav til Pro12 for å akseptera to av sine franchises - Cheetahs frå Bloemfontein og Kings frå Port Elizabeth - til den neste Pro12-kampanjen. Dei må gjere forpliktelser om finans - kvar av dei 12 klubbane frå Irland, Italia, Skottland og Wales kan få ekstra £500.000-£800.000 i inntekter frå Sør-Afrika og Sør-Afrika-tv - og forpliktelser om å forsterka skaren. Det siste Pro12 treng er to til. Cheetahs og Kings er dei dårlegaste i Sør-Afrika. Av dei seks SARU-franchiseane i Super Rugby, er dei dei svakaste. Dei sit i sin vanlege posisjon på baksiden av klubbekonkurransen i sørlege halvkule, med åtte seierar på 27 kamper i sesongen og seks seierar på 30 kamper i fjor. Av dei 27 spelarane som Springboks brukte i 3-0-serien over franskmenn i denne månaden, kom berre to frå Cheetahs og ingen i det heile frå Kings. Super Rugby er ein mislykkande konkurranse, utvidinga til 18 lag - til å inkludera lag frå Japan og Argentina i tillegg til Australia, New Zealand og Sør-Afrika - har vist seg å vera ein katastrofe som no treng å bli reist. SARU kunne ha drepe par av dei eller rulla dei inn i dei fire andre franchiseane, men så slo Pro12-alternativet og no, ifølgje kjelder nær forhandlingane, er det 75% sannsyn for at denne avtalen skal skje i tide for den kommende sesongen. Allereie, bak kulissene, er det ein foreløpig format for ein ny Pro14 som vert sett saman. Det finst ulike scenariar, men det mest sannsynlege er at 14 lag er delt i to divisjonar på sju - to irsk, to walissk, ein skotsk, ein italiensk og ein sør-afrikansk. Dei skulle spelte hjemme og borte - 12 kamper. Alle dei vanlige lokale derbyane ville eksistera på toppen av det. I staden for to runder i 1872 Cupen mellom Glasgow og Edinburgh ville det vera tre. Play-offane ville halde fram og færre kamper ville bli spelte i internasjonale vindagar. Det er om SARU leverer varene fredag og alt går smidig etter det. Ikkje diskant ein spanner i verk, men det er ein voksende tillit til dette som går gjennom. Viss det gjer det, vil den raskere farten på endringane gå opp til eit nytt nivå då ulike fagforeningar prøver å selge dette til dei som er til stades, og dei ulike kommersielle og logistikk-armene deira prøver å sette planar på plass. Det er ein kalender som må organiseres, det er arrangementar som må gjelde for at Sør-Afrika spelar i Sør-Afrika og at Sør-Afrika spelar i Europa. Pro12 har altfor mange ikkje-konkurransame lag og ein av forutsetningane for avtalen ville vore at dei avgjort underlegge Cheetahs-ane, som i gjennomsnitt får under 8000 fans per kamp på eit stadion som har 48,000 i gonger, og dei floppa Kings-ane, som får berre 7000 per kamp på eit stadion som har nesten 49,000 i gonger, ville bli styrkte av transplanterte Springboks. Korleis SARU skal fjerne talentar frå Stormers, Bulls, Sharks og Lions utan å ha eit opprør i Cape Town, Pretoria, Durban og Johannesburg er ikkje å gjeta. Det er det dei må tilmelde seg. Det er potensialet for ein fjellrik inn-tray og lite tid til å komme gjennom det. Dersom fredag går som Pro12-offisertane trur det, har dei åtte veker til den nye ligaen skal starta. Det er ein surrealistisk luft i alt dette. Tilhengarane til Pro12-klubba har ikkje verkeleg tatt seg av denne historien enno, trur eg, fordi dei britiske og irske løyvene held seg til tankar og, delvis, fordi dei trur dette er berre ein flyer, ein dum årstidshistorie for sommaren, ein røykflaska. Det er vanskeleg å forstå. Korleis kan du gå inn i to ulike sør-afrikanske klubbar med auge-åra og venta å bli tatt seriøst som ein liga? Korleis kan støttespillere kjøpe ein konkurranse som ser ut som ein hundes middag? Pro12 veit at dei må gå opp på Everest i sko. Å sitja og gråt om pengeskapet sitt og sårbarheita sin mot rike eigarar i England og Frankrike gjer ingenting. Pro12 treng ein radikal omlegging, det er sant. Dette ville vore radikalt, det er ingen tvil om det. For eit år sidan sa Dodson og Browne at dei ikkje ville halde på med det, at tida for handling var komen. Som regel tek du det med ein knisse salt. For nokre, når dei smeltar dette, blir det eit brennande sjopp som trengs.
I august i fjor reiste Mark Dodson, sjef for Scottish Rugby, og Philip Browne, hans kollega i Irish Rugby Football Union, verkeleg vekk alarm om Pro12.