I 1975 spurde Labour-minister Harold Wilson landet om det skulle bli eller ikkje bli i Det europeiske økonomiske fellesskapet (EØS) (Fellemarkedet). Så valde Storbritannia å bli i - men korleis skal folk stemme denne gongen? Veljarane i folkeavstemninga i 1975 såg tilbake på avgangane sine og tenkte på korleis dei ville stemme seinare i denne månaden. Eg minner 1950-talet etter krigen og perioden med åtstraming. Folk trudde at vi skulle bli med på Fellemarkedet for å få betre avtaler i kjøp og selj av varer. Men eg trudde ikkje at me ville få ein rettferdig sjanse. Eg var sjukskodekar i helsestasjonen og såg at ho blei nedbroten, og eg såg òg at det vart utbrot på billig arbeidskraft utanlands. Dersom me held oss til EU, vil me bli trekt ned fordi me må redde land som er i nød, som Hellas, Spania og Italia. Eg trur at euroen er død i vatnet - i det minste har me halde ut pundet. Politisk sett, så vert me ein europeisk stat, under leiing av det største landet, Tyskland, og alt som familien mi kjempte for i krigen, vil gå tapt. Det er ein større produksjonsbase enn vår, og dei vil dominere og bestemme, så eg trur det er på tide at vi kjem ut. Eg trur òg at europeiske selskap vil innføre sine eigne regler som vil erstatta våre. Eg vil ikkje at lovene våre skal oppløyses - vi har gjeve opp for mykje av vår suveränitet allereie. Eg er redd at folk som ikkje har opplevd nøytringspolitikken etter krigen, ikkje vil forstå det. Dei får ikkje informasjonen dei treng for å gjere eit velkjent val. Eg trur vi er i ein betre situasjon enn å vere ein stor del av det europeiske markedet. Vi handlar mykje med EU, og det ville ha vore dyrare å komme ut på kort sikt. Eg er 70 år gamal, og eg har vaksne born, og eg vil støtte valden til å utvide horisonta og mulighetene sine i staden for å stramma dei. Barna mine er i 20-åra, og dei kan arbeide over alt i EU - ein av dei vil jobbe i Tyskland. Dette ville ikkje vore eit problem om vi var medlemmar i EU. I Cumbria har EU-pengane hjelpt til med å finansiera ulike ting i samfunnet mitt, som å renovera hamnar i Workington og Maryport og byggja samfunns- sentrar, og det har vore avgjørende for å støtte lokale bønder. Også eit EU-finansiert prosjekt har hjelpt til med å øke bredbåndshastigheita i landsbyområda. Turismen i området har òg vorte støtta av EU-pengane. Dersom vi forlét, måtte vi finne all finansiering for prosjektene - utan det hadde ingenting blitt gjort. Kulturelt sett føler eg meg europeisk. Eg har ofte vore i USA, men for meg er det utanlandsk. Vi har mykje felles med Europa trass i språkbarriærane. Men det er noko vi kan læra. EU kunne vera meir ansvarleg for folket. Det er ein league table for korleis medlemmane av Europaparlamentet gjer det. Vi kunne gjort noko liknande her! EU er ikkje perfekt, men kva er institusjonane? Det kan berre læra å gjera det betre. Livet mitt er i dag svært forskjellig frå 1975. Eg stemde for å ver i fellesmarkedet fordi eg trudde det ville vera til nytte for Storbritannia. Juni-fullfølelsen er forskjellig, for det handlar om å ver i EU i staden for å vere i fellesmarkedet. Som forretningsmann eksporterer eg til Europa - omtrent 20%-30% av handelen er med kontinentet, men vi handlar også med resten av verda. Vi er ikkje i euroen, som var ei god avgjørelse frå regjeringa. Men Europa burde ikkje ha gjort reglane for Storbritannia - vi burde ha vore uavhengige. Eg er mot EU som overgår reglane vi lagar i dette landet, og eg føler at autonomien vår vert teke frå oss. Eg er òg mot eit føderalt Europa. Eg stemde for å koma ut av EØF i 1975 i mi første sjanse til å gje demokratisk stemme (eg har aldri mista ein stemme sidan). Men denne gongen skal eg stemme for å bli i EU. Eg hatar måten dei har dominert av det konservative partiet på i denne avstemninga, men eg elskar måten dei rive seg i stykker på! Alle som prøvde å forsonast etter folkeavstemninga ville vore rena hykleri. Eg var 19 år gamal i 1975, og eg minner meg at eg stemde inn, for då handla det berre om handel, og det var berre ni land i Vest-Europa. Det høyrde ganske bra ut for alle, å handla utan urettferdige brudd i EØS, og eg nøyt ikkje med å stemme ja. Denne gongen, var eg tynn mellom å bli verande og å koma ut. Eg ser fordelene ved å vere medlem av EU, men eg er redd for den stadig veksande mengden av organisasjonen og dei vanskelege sakene som kjem med det. Eg vil nok ta den siste avgjøringa mi i dagane før avstemninga. Vi betaler mykje for det, men vi får mykje ut av det òg. Verda har endra seg på 40 år. Storbritannia er eit anna land no - det er meir kosmopolitisk, og gjennom EU er dørane våre opna for mykje meir folk. Det har vore mykje samtale hittil, og det vil bli endå meir. Men bortsett frå det utrulege, høyrast begge sidene av argumentet plausibel. Det har vore mykje meiningar og spekulasjonar om kva som vil skje om me stemmer slik. Eg trur det er mange som er forvirra. Dersom nokon kan utgje eit A4-dokument med for- og imot-fakta som kor mykje me bidrar til EU, mot kor mykje me får tilbake, for eksempel, ville dette hjelpa folk til å velja. Samla av Andree Massiah, UGC-teamet og Social News-teamet for BBC
Torsdag 23. juni skal Storbritannia røysta i den første folkeavstemninga si på meir enn 40 år om om det skal bli medlem av Den europeiske union (EU).