Folk nekter å tru at London-legane i 2012, som hadde vore i gong i sju år og meir enn ein månad, var endeleg over. Fans som ikkje ville ta inn det faktum at det ikkje var meir å vakna opp og lesa om at Britar vann gullmedalje, ikkje meir å forutse kven som hadde sjansen til å vinna herlegdom den dagen og ikkje meir å sjå, anten på TV eller i person, på idretter som dei vanlegvis ikkje ville tenkja på. Og kva med den gode kjenslefaktoren som har vore så tydelig sidan OL byrja i slutten av juli? Folk synest fast beslutte å halda fast på det så lenge som mulig - og det viste seg i Olympic Park rett etter at seremonien var ferdig. Medan tusenvis av menneske dreiv bort til ulike stasjonar og tenkte på måndagsmorgens blues, ville ikkje andre gje seg unna dromen. Nokre brasilianske trommar og improviserte dansar nær Stratford Gate var berre eit døme. Men når du gjekk lenger rundt på stadionet, kom du over eit band som gav ein mini-konsert med rundt to hundre menneske som deltok. Det var ein fantastisk stemning, med publikum som bestod av fans, Games Makers og personel frå sikkerhetshjelpa som danste og song saman og bad musikarane, som spelte på brassinstrument, om å halde fram med å spela. "Ein song til" skanderte dei for å halda festene i gong - og då dei blei belønna, svara dei med ein stor kongakong. Framande tok seg av folk dei aldri hadde møtt før, medan linjen vevde seg inn og ut av dei andre festande i eit fantastisk døme på menneskeleg frimod. Ein av dei som lagde Games, fortalde at toget hennar skulle fara om ein halv time, men at ho ikkje hadde tenkt å ta det og at dei måtte slepa henne ut av parken, og at ho ville ikkje la det ta ein sekund. Og i den halvtima eg var vitne til og deltok i denne festen, vart ånda til Paralympiske og Olympiske leker i London denne sommaren oppsumert. Seb Coe, formann for arrangørane Locog, sa før Paralympics at han ville at folk skulle sette pris på kvaliteten på idrett, og det gjorde dei med David Weir, som var like høg som Jessica Ennis. Dei marsjerte inn i det som var uformelt og sette seg på seter rundt kanten av gressområdet i stadion som hadde vore brukt til å arrangera event. Det betydde at dei kunne sjå heile showet, og ikkje berre slutten av det, og vere glade for den spektakulære kvelden. Dei var så avslappte at nokre av dei freista å starta ein meksikansk bølge før seremonien kom i gang. Andre som festet på kvelden var dei væpna styrkane og Games Maker-friejarane, som mottok eit massivt jubel frå folkemengda. Coldplay og Rihanna fekk publikum til å rulla og ein spektakulær lysutvisning som var gjort for å sjå dei i ein strålande måte. Ideane om flammer og å bevege seg gjennom årstidene var eit signal om at livet heldt på å gå - eit budskap til millionar av menneske som var skuffa ved slutten av lekane. Men det som skjer etter det, som er òg viktig, er at millionar av menneske vil ta bort dei vakre minnene til å ha vore med eller sett på OL, som vil vare i åra som kjem. Men idretta sjølve treng deltaking og interesse for å halde fram med å ta fart. Ein festival for handikappsporter er planlagt før slutten av året, der folk kan prøve ut idretta for seg sjølve, og kanskje ta dei opp. Men om interessen for handikappsporter skal fortsette, veit arrangørane at mediekvarera er nøkkelen. I løpet av både Olympiske og Paralympiske leker har leiktene regelmessig vore på forside og baksida av avisane med spesielle tilleggsartiklar som vart publiserte i midten. Men Lord Coe er uroleg for at interessen kan falma raskt. Han uttrykte skuffande for at den engelske vinnaren i VM-kvalifiseringa i Moldova slo Paralympiske leket frå baksida på lørdagsmorgon. Men det er for framtida, og dette er framleis tida å reflektere over det som presidenten for den internasjonale Paralympiske kommisjonen, Sir Philip Craven, skildra som "de største Paralympiske leket noensinne". Og om den suksessfulle organisasjonen av dei britiske lekene, som Lord Coe forklarte i røysta si: "Det finst nokre kjende ord som du kan finna stempla på botnen av eit produkt. Orda som når du les dei, veit du at dei tyder høgt kvalitet, meinar dyktighet, meinar kreativitet. "Vi har stempla desse orda på dei olympiske og paralympiske lekane i London 2012. "London 2012.
Det overveldande var vantruen etter avslutningsceremoniaen til Paralympiske lekane.