Det var mange mål, med Leicester som sette fire forbi Manchester City og Watford og Burnley, som begge skora tre gonger i sigra sine over Everton og Bournemouth. Hull og Crystal Palace delte seks mål medan Swansea skora tre i ein veltrengde seier over Sunderland. Manchester United og Southampton vann begge på smal vei mot Tottenham og Middlesbrough, før Liverpool og West Ham spelte ein spennende remis. Mitt lag er øverst på denne sida. Kvifor vel du ikkje ut ditt eige frå ein kort liste som er valt ut av BBC Sport-journalister, og del den med venene dine? Velg din elleve frå lista vår og del den med venene dine. Det var ein stor seier i første halvlekk då De Gea blei konfrontert med marerittet til alle målvakter, då Spania-landsmannen plutseleg ikkje kunne sjå ballen. I sin ivrige etterspurnad etter å sette opp ein vernevegg, fann han seg i å skumpa over lineen for å redde det som hadde vore eit visst mål. Det som gjorde sparingen endå betre var det faktum at frikskoen tok fart då ballen snudde seg ut av bakken. For å få desse redningane i perspektiv, må du sjå lettinga på andletet til Manchester United-spelarane, og for å ikkje snakke om manageren Jose Mourinho. Det ser ut til at guttane på Old Trafford er byrja å kjenne på trykket. Vel, irske auge må le i Lancashire etter to mål av irskmenn og tre velfortjente poeng for Burnley. Jeff Hendrick fekk den fantastisk openingen, men Stephen Ward gav målet som gav Clarets eit lite pusterom i det som blei ein kvalmende møte. Det som imponerte meg mest ved målet hans var rasken på reaksjonen hans. Artur Boruc gjorde det godt for å laga sig, men Ward rebound som ein kobra for å få det til 2-0. Men eg er framleis litt forvirra av managerane. Sean Dyche meinte at fotball er ein tidsforutseining og at fløyten må blåst i linje med tida som er tillagt. Spelarane spelar til fløyten. Tida som er tillagt er ein indikator for dommaren, og spelarane held fram med å gjera jobben sin til dommaren blåser for tid. Det er ikkje dommarane som har skuld om dei ikkje kan verna i mellomtiden. Eg har alltid hatt ein høgt sett på denne forsvararen, særleg dei konkurransedyktige kvalitane hans. Han minner meg om landsmannen sin og 1978-VM-vinnaren Daniel Passarella - relativt liten i høgd men ein kjempe i kampen. Rojo kan spela over alt på bakfeltet, men eg likar han som midtbakkar, der han kan angripe ballen og mannen om nødvendig. Manchester United har aldri høyrt noko av Harry Kane frå Tottenham og det er alt ned til Rojo. Ni seierar på trot for Blues tyder på at ein Premier League-tittel kan kalla på Gary Cahill og lagkameratane hans ein gong til. Chelsea-kaptenen var fantastisk mot ein disiplinert og velorganisert West Brom-lag - eit punkt Manchester City-boss Pep Guardiola kanskje vil tenkja på. Det var åpenbart at David Luiz framleis leid av konsekvensane av den forferdelige utfordringa frå Sergio Aguero i forrige uke. Cahill dekka alt og tok over ei situasjon som Luiz normalt ville ha handsama. Ein annan klar liste for Chelsea og ein kapteinframføring av Cahill. Når Hector Bellerin spelar for Arsenal, har dei tendens til å vinne. Kvaliteten på passene hans er så god når han er i den siste tredjedelen av banen, det er ganske imponerande. I tillegg til at han var ein av dei beste og mest framtredande i Arsenal, var det også ein av dei beste og mest framtredande i Arsenal. Han kom unna med det som kan ha vore tolket som eit klumpete feil av nokre, men ein stempel av andre som veit kva som eigentleg skjer på ein fotballbane. Adam kom unna med det denne gongen, men det kan kosta han og laget hans i framtida. Denne gutten er i stand til å gjere usanne ting, det einaste problemet er at du ikkje veit når det usanne skal skje. Mot Hull var han ulegleg. Du kunne sjå at det var noko særleg som skjedde då han danste rundt tre spelare, kom inn på målet og missa målet, men det som skjedde etter det var ganske sensasjonelt då han nesten alene tok Hull i stykker. Han vart nedført for straffa til Crystal Palace og assisterte i likestillinga. Men det øyeblikket å smaka var målet til Zaha fordi det var særleg. Begge utfordringane gjekk på Christian Benteke, den andre såg meir ut som eit angrepp enn ein feil. Takk og lov er Zaha i stand til å produsera den sporadiske framførsla som denne. Eg trur at om han gjorde dette kvar veke, ville han spele for Real Madrid og ikkje Crystal Palace. Kva for eit mål. Kontrollet var litt spesiell, men kvaliteten på finishen blussar meg. Han sa i intervjua etter kampen at han vil skora mål - vel, han skal ikkje skora mange bedre mål i karrieren sin enn striken mot Bournemouth. Men det var ikkje berre målet som skilde Hendrick frå resten, men det var det totale bidraget hans. Ein annan dag kunne han ha fått ein straff når Harry Arter bundla Hendrick over i boksen, og det viste igjen at spelaren har ein sunn nese for å lukta mål. Eg var like overraska som nokon andre over at Henrikh Mkhitaryan fann det så vanskeleg å koma inn i denne Manchester United-laget. Eg hadde sett hans talent då han var i Borussia Dortmund og tenkte "kvi for ein utmerkande signering". Han var ein av dei største spillerane i Premier League, og han var ein av dei som hadde hatt ein stor suksess i Europa League, og han var ein av dei beste spillerane på banen. Tre briljant mål av Jamie Vardy gjorde at Manchester City såg mindre enn vanlig ut. Vardy var attende til sitt beste og eg kan ikkje finne meg kva for mål eg likte best - det første, som han slo forbi Claudio Bravo og slo inn i nettet? eller det tredje, som han slo over linjen frå ein tilsynelatande umogleg vinkel? Men det som er mest urovekkende med denne møtet var Manchester City si holdning. Kvar skal Pep Guardiola ta Premier League seriøst? Korleis kunne Manchester City-bossen tenkja seg å gå til King Power Stadium med ein så frekk tilnærming til forsvaret, det kan eg ikkje tenkja meg. Kva hadde Guardiola tenkt? At Leicester ville bli så skremd av ryktet til City-angrep, at dei ville bli skremde? Vel, vi såg kva Vardy og lagkameratane hans meinte om det, ikkje sant? Dei slo ned Manchester City på 30 minuttar, og det var ingenting mindre enn gjestene fortjente for å vise slik arroganse. Eg hata denne spelaren sist sesong, og no er eg byrja å elske han. Kva for ein finish, kva for ein framføring og kva for ein seier for Chelsea. Ein mål skulle alltid avgjera denne kampen og det var eit enkelt spørsmål om kven som skulle gjera den første feil. Dessverre for West Brom, var det Gareth McAuley, som har vore ein framtredande for Baggies ein gong til denne sesongen. Han lét Diego Costa inn på ein pass han ikkje hadde rett til å vinna og det som skjedde etter det var ganske ekstraordinært. Costa, som hadde vunne det som synte seg å vera ein tapte sak, tok sikte frå den mest akute vinkelen og krulla ein sensasjonell skudd i det øvste hjørnet. Costa ser ut til å leggja alle sine anstrengingar i spelet sitt og ser ut til å vera mindre opptatt av å sette eld over heile banen. Det første målet hans var berre fantastisk og det andre var heller ikkje dårleg. Stefano Okaka har funne det ganske krevjande å tilpassa seg til livet i Premier League, etter å ha vorte forsent av skade. Men manageren hans har halde fram med å slå til, og det har vore heldig for Walter Mazzarri med Odion Ighalo som har lidd av syndrom i andre sesongen. Dette var den fjerde ope tappa Everton har vunne på landslaget, og eg kan ikkje huske når eg har sett ein så dårleg forsvar på setplays. Eg har sagt det før, noko er ikkje heilt greit i Goodison Park, og dei må løysa det raskt.
Kva for ein helg i Premier League.