"Eg kjennar på om det er noko som tyder på at det er eit slag sjukdom eller leddgikt". Men Daisy er ikkje berre eit enkelt sau. Ho er ein klon. Ein av 13 klona sauar som no lever ut livet sitt på ei gård som høyrer til ved Nottingham Universitet, og ein av berre fire (dei andre er Debbie, Denise og Diane) klona frå den same vaksne sauen som sauen Dolly - det første klona pattedyret som vart fødd i 1996. Dette, trass i at eit par generasjonar har gått i sau-år, seier Kevin Sinclair, professor i utviklingsbiologi ved Nottingham og hovudforfattar av studien, gjer dei til to identiske tvillingsystrar, Dolly og den originale sauen. "Der det var ein Dolly, med desse fire jentene, er det no fem", seier han. Vi står i ein stue med halm på ein barn i Sutton Bonington Campus ved universitetet, og ein etter ein blir alle 13 sauene sett gjennom det same setet med strenge, metodiske tester. Så vidt eg kan sjå er det ei prosess som sauene er vel vant til. Om ikkje heilt begeistrande, tål dei stoisk dei same manipulasjonane med noko som nærmar seg den verdsomme resignasjonen. Men om sauene ikkje vert fortala av all oppmerksomheten, kan det vera fordi dei er blant dei mest overvåkte og studerte dyrene i verda. Ifølgje professor Sinclair, kan det utgjøre ein enorm utfordring for kloning. Han seier: "Ein av dei store spørsmålane som oppsto i samband med skapinga av Dolly, og alt kloninget som har skjedd sidan, er: Alder dei på ein normal måte, og kor sunne er dei?" Det som underbygger denne spørsmålet er ei grunnleggjande bekymring for kloningsprocessen. Fordi det involver å ta ut DNA frå ei cell av eit voksent dyr - ei celle som er fullstendig differensiert og har gått gjennom fleire celledelasjonar - kan det verta overført noko "alder-minn" til neste generasjon. "Dette tyder at det klona dyret på ein eller annan måte var mykje eldre enn du kunne venta deg", seier professor Sinclair. "Ein nyfødt klon kan sjå ut som eit lam, men når det gjeld cellulær senesens, ville det vera mykje eldre, og dyret ville byrja å utvikla sykdommar som er i samband med aldring i ei mykje yngre alder". Den originale Dolly døydde i ein relativt lita alder for ei sau på seks og ein halv. Saman med fleire andre medlemmar av flokken hadde ho fått eit virus som førte til at leysjonar utvikla seg i lungene hennar og ho måtte leggast ned. Men då hadde Dolly allereie lidd av slitasjukdom, som, sjølv om det ikkje var uvitande for ei sau i hennar alder, vekte bekymringar for for tidleg aldring. Beslutningen vart tek for å gå tilbake til den opprinnelege cellelinjen og produsera fleire kloner. "Vi ville vite om den for tidlige døden til Dolly var berre uheldig", minner professor Sinclair, "eller om det hadde noko med kloningprosessen å gjera. Om sykdommar som leddgikt som er i samband med aldring, var vanlegare hos klona dyr". For å få svar på desse spørsmålene har vi sett dollyane og ni andre sauer klona frå ulike cellelinjer gjennom eit uttømmande utvalg av tester og vurderingar, inkludert regelmessige röntgenbilder og ei serie fMRI-skanningar av heile kroppen. Prof. Sinclair sa: "Vi fokuserte på tre samsykkingar: hjerteskjerssykking, diabetes og leddgruveartritis - dei tre samsykkingane som er mest tilknytta til aldring. Var desse dyrene forskjellig frå den breiare populasjonen av sauer med tanke på desse spesielle samsykkingane?" Resultatene av studien, som kan ha store konsekvensar for framtida av kloning, skal publiserast neste uke. Men for no, dukkene, som nærmar seg niande og tiande bursdagen, ser ut til å vera i dårleg helse.
Vitskapsmenn studerer "syskena" til sauen Dolly for å kartlegge helsa til klona dyr - og løysa eit puslespill om dei aldri eldnar meir enn normalt.