Viss du ville vite kva som skjedde i Dundee United, gå til Phoenix i Nethergate, var det budskapet. Oraklet ville vere der han plar, på venstre sida av baren, med ein stav, kanskje ein hund. Du høyrer han før du ser han; han brast ut av innsikt og uroleg på fallet til sine elskede arabarar. "Han er ikkje i gang", seier bartaren, som ikkje veit eller bryr seg om det som skjer på Tannadice. "Alt går i eit øyre og ut i det andre når Del er i full flyging". "Han er borte på Island", seier ein fastmann. "Dette er der han hadde ulykken. Han skyt i eit tre medan han var kledd som julemannen". Det finst svart komedie i forteljinga om den mystiske blinde Derek, og det passar godt, sidan vi er i byen. United-fans er beleira som aldri før, men dei er ikkje over eit lite mørkt humor. Det er ei elendig situasjon for dei, men dei kan le av det òg. Der går ein mann nedover Nethergate som viser seg å vera ein United-fan som ventar på å kryssa vegen. Skal han til Dens Park på måndag kveld for å sjå den sannsynlege fornedring av laget hans av by-rivalane sine? "Nei", seier han, dødsynt. "Eg går i fengsel i kvelden. Eg får meir fred der". Torsdag var ein fuktig dag i Dundee; det regna og det var litt snø. Utanfor St. Mary's parish church, er det ein mann som hestar folk inn i drop-in-senteret sitt. Ein Dundee-fan, som det viser seg. Ein barnebarn til John Petrie som som 18 år gamal, skora 13 mål i Arbroaths historiske 36-0 Scottish Cup-seier over Bon Accord i 1885. "United kunne ha gjort med han", smiler han. "Eg forventar å sjå nokre av dei koma inn for guddommeleg inngrep. Kanskje er det for sent for dei no. Åh, du liker ikkje å sjå det. Eg meinar det. Eg vil ikkje at United skal senkast". Fatalismen er over alt. Det finst ikkje drømmer som slår seg rundt i Tannadice-støtten. Ingen har det minste von om ein stor flukt for Mixu Paatelainens lag, som vil senkast om dei ikkje vinner på måndag. Fane snakkar om fortida, som ikkje alltid var fantastisk, men det var betre enn den vonde situasjonen klubben er i for tida. Det var ein forening, ein kjensle av samvær, men bandet er tapt. Når du går rundt i byen og snakkar med støttespillarane, vert meldinga om at tilknytinga mellom klubben og dei vanlege fanane er blitt reist om og om igjen. Det er ein tilflukt frå regnet bak i Groucho's Record Shop, som eiast Alastair Brodie og vert administrert av Frank Mills - eit par United-fans sidan dei var born. Frank er berre tilbake i døren frå Tannadice. Han gjekk for å kjøpa ein early-bird-billett og gjorde det med tungt hjerte. Han går også på måndag. Han er redd for at laget hans skal gå ned, men han går likevel. Han minner om at bestefar hans tok han med til United i 1962 og at han har gått glipp av seks heimkamper sidan på 70-talet. "Når du tenkjer på det, 54 år som ein fan", seier han. "Kva føler eg no? Eg følte meg verkeleg rasande søndag då vi tapte mot Hamilton. I dag er det berre avskjed. Så mange feil har vorte gjort, så mange skammelege framføringar. "Vi vart nedgraderte i 1995, men det var ikkje slik. "Jackie McNamara måtte gå, og Mixu har vore ein katastrofe etter han. Eg har sett meg på borga og tenkt: 'Om vi berre hadde betalt for Tommy Wright.' Tommy Wright ville halde oss oppe". United-fansane kan finne ut når alt byrja å gå galt - februar 2015, då Stuart Armstrong og Gary Mackay-Steven vart selt til Celtic. Den siste kampen for United var ein 2-1 seier over Aberdeen i League Cup-halvfinalen. Dei sat fjerde i Premiership på den tida, tre poeng bak Inverness, men med ein kamp i hand. Dei hadde lagt 10 mål på Dundee i to kamper. Ingen av lagene, Celtic inkludert, hadde skora så mange i ligaen som United hadde på det tidspunktet - 46 i 23 kamper då, motsetnad til 34 i 34 kamper no. Alt vart raskt opp. "Fra det øyeblikket dei to gutane gjekk ut av døra kunne du sjå det gå nedover", seier Frank i Groucho's. "Andre spelare i laget økte sitt slag når dei to var i sida, og då dei ikkje var der lenger, gjekk dei berre tilbake til å vera vanlige". Jim Spence har vore ein beat-reporter i Dundee i ein kvart århundre, og han er samd i tidslistan. "Absolut, det var det øyeblikket, det var morderen", seier han. "Når dei to gjekk, rev det hjertet ut av sida". United sel, som dei fleste klubbar sel. John Souttar og Nadir Ciftci; Ryan Gauld og Andrew Robertson; Armstrong og Mackay-Steven; Johnny Russell, Scott Allan og David Goodwillie. Det kjem ein tid, likevel, då du har lite igjen å selja, når du bryt inn ungdomsbanken din for ofte. Jo fleire menneske du snakkar med om Uniteds undergang, jo meir eit namn poppar opp. Det er ikkje McNamara eller nokon av spelarane hans. Det er ikkje Paatelainen eller nokon av hans. Det er ikkje dei mislykkade, nesten slapstick, kontraktane de har på sistone, sjølv om mange av dei kjem inn for å få tung flak, ikkje så mykje for mangel på evne men mangel på ånd. Nei. Stephen Thompson, formanden, er i sentrum for kryssvising. Thompson har hatt nokre hovudstygge tider under vekselen hans, nokre fantastisk fotball, nokre fotballspillarar som var avundsjuke for landet, nokre cupfinaler. Thompson har redusert skulda frå rundt 7 millionar til berre ein skygge over 1 millionar i dag - eit mjukt lån. Han har gjort eit godt arbeid, men oppfatninga er virkelegheit og oppfatninga til United-fansane er at Thompson har sovna til stykket og må gå. Det er einstemmighet om dette. Om det er rettferdig eller urettferdig er eit diskutert poeng, men United-fans ser ingen framtid med han. Han har vore i Amerika denne uken, og lette etter investorar, kanskje til og med ein kjøpar. Han er klar til å selge, men her er det igjen kynisme blant støttemannane. "Sida eg har sett Thompson, har eg sett meg litt på gjerdet", seier Frank på Groucho's. "Men dei siste ukane har vore så harde at du må stille spørsmålstegn til alt. Vi treng endringar no. Det er det inntrykk vi får at han har mista interessen for klubben. Han vil selge? Han får ikkje pengane han leitar etter. Thompson har ingen sjanse". Frank seier at det er på tide å gå til Tannadice. Han seier at du skal gå til klubbshoppen. Ein funksjonshemma fan som heiter Andy kjem inn i butikken, gjev over 150 pund for sesongboka sin og byrjar å snakke. "Stephen kommuniserer ikkje med oss", seier Andy. "Styrelsen i klubben kjenner oss ikkje. Låna som var der er brutt. Det var aldri slik før". Mike Barile, frå ArabTRUST, er òg i butikken og samlar billetter til måndagskvelden. Barile seier at venene hans er motvillege til å gå til kampen av frykt for å sjå den ultimate skumle. Han vil likevel vera der, og med ein latter, han seier at han vil synge årsgjesangen, sangen om Dens Park-massakren i 1965 - den 5-0-dravingen som United påførte dei by-rivalane sine då Mike var berre eit barn. Barile er ein av Thompson sine største kritikarar. Han og mange andre vil at heile styresett skal gå. "Det er totalt utelukkande", seier han. "Eg er kritisk til han fordi eg hjelpte til med å få faren til Stephen [Eddie] inn i døren, og eg veit kva for ein anstendig mann faren hans var. Støtten vart delt opp mellom Eddie og Jim McLean, men dei er ikkje delt opp no. Ingen støttar Stephen eller [regissøren] Mike Martin eller nokon av dei. "Sjå på veggen der. Det er eit bilde av Finn Dossing. Han gjorde hat-tricket då vi slo Dundee 5-0. Eg var berre åtte. Det var ei levetid sidan. Eg hadde aldri kjend ein slik dårleg stemning som no. Sjølv om vi ikkje hadde eit like godt lag hadde me en ånd. "Alt menneske var i det heile tida saman då, og denne ånda tok oss gjennom 1960-talet og inn i 1970-talet då vi hadde ambisjonar som Jim hadde og han fekk oss til å tru at vi kunne slå til mot nokon. Og det er borte no. Sidan Celtic to gjekk, har det vore eitt feil etter det andre". Barile plukkar telefonen ut av lomma, ringer eit nummer, gjev meg mobiltelefonen og seier at eg skal snakke med kvinna på den andre enden. Det er ei jente som heiter Sundie Cabrelli, kona til Peter Cabrelli, ein ein-gang United-leikar på 1940-talet. Sundie er 93 år gamal og har en sesongbillett. Ho kjem på måndag. "Å ja, du må gå", seier ho. Ho var ein fan av Eddie Thompson - "ein gentleman" - men ikkje ein supporter av Stephen - "Eg finn han bare fjern". Sundie likar ikkje å seia eit dårleg ord om nokon, men ho meiner at Stephen burde gå vidare for klubbens beste. "Det er like dårleg som det har vore på min tid", seier Jim Spence. "Du har ein formann som har mist tilliden til fansen og du har direktørar som no kjem under granskning og dei liker det ikkje. "Eg kjenner formannen godt, eg kjenner faren hans godt. Eg sa til Stephen det eg seier til deg. Han har ein krig i hendene sine med fansen. Det finst eit djupt mørkt hull. "Det finst konstant rykter om at folk er interessert i å kjøpa klubben, men det finst alltid ein Walter Mitty-type som bur i ein husvegen i Penicuik som hevdar å samla eit konsortium. "Stephen vil ha pengar til å komme seg ut, men eg kan ikkje tenke meg at nokon stor hitter vil gje han dei. Klubben har eit driftstap på nesten ein million pund og sannsynlegvis over ein million neste sesong. Kvar går det frå der?" Det er eit spørsmål som tek seg av kvar United-fans. Dei veit korleis alt gjekk galt. Det dei ikkje veit er korleis og når - og om - alt skal gå rett igjen. I mellomtiden, for nokre av dei, er det den langsomme gongen til Dens, som folk som går til galgen.
Det vart sagt at Blinde Derek hadde alle svarene.