Det var ein av dei største sannsynlege utfallene for å få ein regjering som var leidd av Labour, støtta av SNP og Liberaldemokratane. Dette såg han som eit høgare skatteslag, mindre nøye løyve og ein saktere reduksjon av underskuddet. Det kan ikkje vera den typen scenario som fører til at Krug blir kraka opp i City, men Deutsche spurde så: "Vil dette sjåast av marknadane som noko verre enn den sannsynlege konsekvensen av ein regjering under konservatarleierskap?" Det sa at lovnaden om ei folkeavstemming i EU i 2017 - "forutsom konservatarane kan overtyda regjeringspartnarane sine til å inkludera dette i ein koalisjonsavtale" - kunne "ha negative konsekvensar for både investering og pund", fordi det ville vera "to år med usikkerhet om om Storbritannia vert verande i det einaste markedet". Han peikar på at Storbritannia er den "andre viktigaste reisa i verda for innflyting", på grunn av medlemskap i det einaste markedet. Så det ville vera "ein alvorleg test på motstandsdyktigheita til utenlandsk direkte investeringar og [dette] ville sannsynlegvis deprimera valutaen som ein konsekvens". Eller med andre ord, Deutsche seier at marknadane er uregelmessige fordi begge store parti har vore eller ville vore gissel av populistiske nasjonalistparti - UKIP for Tories, og SNP for Labour. Men ein viktig skilnad mellom Labour og Tories er at UKIP kanskje har vinga Tory-hunden, fordi David Cameron gav EU-stemma som partiet til Nigel Farage krev. Det er i stor grad gjort og støvet. Det meir presserande problemet for Labour er at stillinga hennar om korleis ein skal takle populariteten til SNP ikkje er avgjort - som gjer at oppfatninga kan vekse at SNP vil ende opp med å vinga Labour-hunden når dei er i regjering, men på ein uspesifik måte. Og denne usikkerheita er skadeleg for den politiske og økonomiske trugsmogheten til Labour. Det var eit uttrykk for dette rotet på tirsdag, då leiaren for Labour i Skottland, Jim Murphy, sa at "Ed [Miliband] var verkeleg klar på presentasjonen av manifestet i Storbritannia i dag, at det er berre Labour som vil få slutt på åtstramming". - noko som var svært forskjellig i tone frå insisteringa til skuggkansleren Ed Balls om at det ville vera "cut" under ei Labour-regjering. Marerittet for Labour er at ein del av grunnen til den ekstraordinære populariteten til SNP - til over 50% av stemmene i ein meningsmåling tidlegare denne uken - er at partiet kjempar på grunnlag av at det skal økja utgiftene. Men det er nettopp dette Ed Balls og Ed Miliband meiner dei må seie i England - dei må seia at det vil vera nedskjeringar i "ikke-beskytte" avdelingar (overalt unntatt skular, helse og utanlandsstøtte) - om dei vil få høyres av påstandane om at dei seriøst vil gjenoppretta dei offentlege finansane til eit meir bærekraftig vilkår. Dei har òg heisa trugdskapsposen sin i denne forbindelse ved å seia på første sida i manifestet deira at dei "ikke vil gå på kompromis" med den såkalla "budsjettansvarslåsa" for å redusere gjeld og underskudd. Dei kunne sjølvsagt teoretisk argumentera for at Skottland ville bli behandlet betre i budsjett enn England, at blokktilskuddet sitt under Barnett-formelen ikkje ville bli justert på den vanlege måten for å ta høve til budsjettutgiftsavgjøringar. Men det ville ha vore ein meir eller mindre garantert tapare i mykje av England. Kvifor skulle det vera ein spesiell skotsk nøkkel som løyser finanslås? Så det er eit forferdeleg problem for dei. Det finst ein plausibel og ekstrem måte å løysa det på. Arbeiderpartiet kunne sagt at ein røyst for SNP er ein røyst for skotsk sjølvstende - og så kunne han ha flagga opp analisen til Institute for Fiscal Studies som viser at underskuddet mellom utgift og skatt som ein sjølvstendig nasjon er så mykje verre enn det britiske, med ein prognose på 8,6% i år mot 4% i år. Men det har manglar (ahem). Ein er at jo meir Labour ropar om underskuddet i Skottland, jo meir signalerar det til England at utgiftene til offentlege tenester i Skottland er 12 735 pund per innbyggjar samanlikna med 11 435 pund for Storbritannia som heild - og jo meir risikerer det difor å bryta støtten til unionen sør for grensa. Det vil seie at arbeidstakarar må innleie at ein stemme for SNP er ein stemme for ein Tory-regjering, sjølv om leiaren i SNP, Nicola Sturgeon, seier at ho aldri vil støtte ein Tory-leiar regjering. Og om arbeidstakarar skal lykkes med dette budskapet, må arbeidstakarar argumentere for at ei Tory-leiar regjering vil kutta i utdelinga av støtte til Skottland frå Westminster under det gjeldende devolverte systemet, eller at ho vil avstå frå sin unionisme og føre Skottland mot å skiljast frå Storbritannia på uvenlege økonomiske vilkår. Eg vil gjerne seie at eg er i stand til å gje deg ei kjensle av den grunnleggjande, nøye og nøye utgåva av dette, og at eg vil gjerne gje deg ei kjensle av den grunnleggjande, nøye utgåva av dette, som er ei kjensle av den grunnleggjande, nøye utgåva av dette. Det er ikkje overdriven å seia at dette er den tøffaste politiske testen Miliband nokon gong har gjort - korleis ein kan få folkeleg støtte ved å kjempe mot Nicola Sturgeon utan å sjå ut som ein kjekke gutt frå London som forkynner det beste for skotane.
Tidlegare denne uken, sa Deutsche Bank at det var få positive utfall for finansmarkedane frå valene, basert på kva meningsmålingane tyder.