Louisiana-guvernøren, ein sannsynleg kandidat for presidentkandidaten for partiet sitt i 2016, sa at ei mengd republikanarar hadde "skadde merket" ved å gjera "offensive og bisarre" kommentarer. Han snakkar sjølvsagt om desse kommentarane om "legitim voldtekst" og korleis voldtekst ikkje kan føre til graviditet. Eg trur dette er så sjølvinnlysande og universelt akseptert, at det er vanskeleg å sjå at nokon gentleman vil fornekta det". Ok. Det er hovudsaken til å fortelje om. Men det er ikkje eit løysing å seie at dei som gjer underlege lyder under valkampanjen, skal holde kjeft. Så det er verdt å sjå på Gov Jindals oppskrift i sin helhet. Det er, tross alt, ein av dei første innleggane frå eit stort namn i det republikanske partiet om korleis ein ikkje skal gå ned i nederlag for tredje gong i rekkje. Han er fast på at partiet ikkje bør endra prinsippene sine. Ikkje på skatt eller stor regjering, sjølvsagt. Men ikkje på abort eller homofile ekteskap heller. Han avviser den tilsynelatande påstanden til Romney om at 47% av veljarane var ute av rekkevidda til republikanarane, som alltid, når du tenkjer på det, var ein rådgiver av fortvilelse. Gov Jindal identifiserer eit kjernen av republikansk problem: dei er overveldende kvite i eit land som blir meir av ein smeltekot dag for dag. "Vi må avvisa tanken på at demografi er skjebne, den patetiske og forenkla tanken på at hudpigmentasjon dikterer valvertferd", sa han. Han er ein god person som seier dette. Foreldra hans kom til USA frå India i 1970. Eg vil ikkje undervurdera kor viktig det er - men i tale hans vert det ikkje sagt korleis republikanarar kan nå den raskaste etniske gruppa - latinos - utan å endra stillinga si til innvandringsreformen. Eg er forbløffet over det som ser ut til å vera kjernen i budskapet hans. Han avviser stor regjering - men han avviser òg kampene i Washington. Han kallar ikkje berre debatta om våpenkontroll, men òg dei om finanskrisen og gjeldsloftet "side-shows". "Dette er i realiteten sideshows i Washington som vi har latt ta høgkvarta i landet vårt - og som konservative, fell vi i sideshow-fellen", sa han. "Dette er ikkje eit isolert poeng. Vi ser ut til å ha ei besettelse av regnskapen i regjeringa", seier han. "Vi som republikanarar må akseptere at regjeringa som krynker tall - sjølv konservative som krynker tall - ikkje er svaret på problemane i landet vårt". Han understreker sjølvsagt ein innebygd ironi i konservativt -- at politikarar som ikkje vil ha styresmakt legg all sin tid, sin energi, sin vilje og pengar ned i styresmaktene, så dei kan få vekk mykje av det. Uviteleg, dei likar det meir å vere ein del av det, og dei held seg til det i årevis, og prøver å fjerne feitt frå seg sjølv, som dei ikkje vil, som dei som er på ferd med å gå på diett, og som vil spise i dei beste restaurantane og kontrollere mengda på porsjonane. Han argumenterer med at republikanarar burde bruke tida sin på å oppmuntre til "realøkonomi" og la det vera opp til delstatane å bruke dei få statlege pengane han meiner er nødvendige. Om han identifiserer dei som ein stor del av partiets imageproblem, har han rett, men han peker ikkje på ein måte å slutta det komplekse dilemmaet mellom å vere "kvitterande" mot den trufaste republikkaren eller å vere "obstruktiv" mot det som er i flest amerikanarar si sinn. Eg gleder meg til å få høyra Marco Rubio frå Florida og Chris Christie frå New Jersey som beskjer korleis vi skal gå framover, men Jindal som er guvernør, har byrja å konfrontera dei sjokkerte og sjølvspennande.
Bobby Jindal varnar for at republikanarane ikkje må vere "det dumme partiet".