Longere levealder i kombinasjon med høgare levekostnader tyder at ein skal arbeide til ein ikkje kan. Men det tyder òg at det er ein trend som kjem fram for ein karriere etter pensjon. Juliana Liu vitja ein restaurant i Hong Kong der rekrutteringspolitikken legg vekt på livsopplevelse framfor andre ferdigheter, medan Matthew Wheeler og Priti Gupta fekk nokre tips frå plettemorne i Bangalore i India. Choi Chor Tung søkte om ein jobb i Gingko House, eit sosialforetak i Hong Kong som reknar eldre arbeidarar i dei fire restaurantane og den økologiske gården som han nyttar for å tilgje matstovane sine. Choi, som på det tidspunktet var slaktar, ville bli med i Gingko fordi han var redd for å bli sparka frå den fyrste jobben sin på grunn av alderen. "Om du vil pensjonera, må du ha mykje sparing. Men dei fleste i Hong Kong har ikkje mykje sparingar eller pensjonspengar. Det går veldig fort", seier han. "Bare ein slik stad vil ta i bruk nokon i min alder. Eg er 66 år, og eg vil fortsette å arbeide til eg ikkje kan arbeide lenger". No er han heltidsarbeidande på kjøkkenet og lagar salat og pizza på den mest populære restauranten Gingko, som serverer både kinesisk og vestleg mat. Dei er ein del av ein mørk hemmelighet: denne byen er ein av dei mest ulikaste stadane i verda når det gjeld inntektsfordeling. Om lag fem av dei sju millionane som bur i fattigdom, ifølge statlege tal. Blant eldre, lever ein av tre under fattigdomsgrensen. Faktisk tyder dei siste offisielle opplysingane på at fattigdomshøytinga blant folk over 65 år har auka med 19% mellom 2009 og 2014. Joyce Mak, ein tidlegare sosialt arbeidsmann, starta sosialt foretak for ti år sidan. Ho hadde inga erfaring med restaurantbransjen, men ho ville gje ei bærekraftig måte å engasjere eldre folk på så lenge dei var viljuge til å arbeide. Sidan har Gingko engasjert over 1000 eldre menneske. Bangalore er ein av dei største teknologiske byane i verda. Det er IT-hubben i India. Og takket være Lima Das og teamet hennar av fulla bestemør, er det no også India sitt knytterhub. I 2011 starta Lima grannysloveindia.com, ein nettside som seljer barnehård klædning av bestemør. Det er ein ide som har gjort det mogleg for kvinner "i den andre omgangen av livet deira" å finne nye mål og få nye vener. "Eg hadde ikkje nokon ide om at det ville nå ein slik stad der folk aksepterer det, elskar den sosiale grunnen til det", seier Lima, som sit i leiligheten si i Bangalore omringd av bunn av ull. "Det har vore fantastisk å vere ein del av ei slik forandring. Og dei er blitt meir sikre. Dei er blitt ein del av livet mitt, og eg er blitt ein del av livet deira, og eg har gjort dei i stand til å realisere at dei kan bli entreprenørar på alle stadier av livet deira". Lima, ein textildesignstudent, fekk ideen til Granny's Love då ho såg svigermor strik. "Eg tenkte at viss eg gjev henne ei vegvisning på design kan ho komme opp med noko fantastisk". Forretningen er basert på ein kombinasjon av ny teknologi (internet og sosiale medier) og godt gammaldags håndverk (knivmannsbørn). Alle bestillingar frå nettsida kjem inn i innboksen til Lima. "Då, ein uke seinare, sender [bøna] produktet tilbake, og andre detaljer blir tilsett, og det blir pakka saman med eit bilde av bestemor som har laga det, og lagt ut til kunden", seier Lima. "Det var ikkje eit problem å få kundar. Utfordringa var å finna bestemor og overtala dei til at det å strikje var ein vinningsferdighet". "Eg spurde kvar bestemor eg møtte: 'Bruker du? Kjenner du dette håndverket?' Den største utfordringa var å motivera dei. Dei laga berre klær for familien sin. Orda har rulla inn, saman med ein regelmessig flom av positive tilbakemeldingar frå kundar. Og med bestemor som vert meir trygg på å bruka moderne teknologi, som Facebook og Snapchat, får dei no den tilbakemeldinga direkte. Shanti Nagpal er ein av dei nyrekrutane. "I dag har eg mot til å tru på meg sjølv", seier ho, og stansar mellom stygningane på det siste plagget sitt. "Når eg ser at barna er i stand til å strikke og ser så vakre ut, får eg meg til å kjenne meg stolt". Suman Prakash, som har vore strikkebarna i Lima i lengst tid, finn det arbeidet avslappande og bruker mykje av inntekta si på å laga meir ull så ho kan strikke meir klede til familien si. "Det gjev meg eit mål. Eg vil ikkje sitte og snakka med nokon".
Ikkje lenger. For millionar av eldre arbeidarar over heile verda er det ikkje lenger slik.