I månader har ho motstått å stenge grensa til landet sitt og sette høgare grenser for mengda asylsøkjarar som får lov til å koma inn i Tyskland, til trass for økende, og til tider frenetiske, offentlege og politiske trykk for å gjere dette, inkludert frå CDU-partiet hennar. Det har vore mørke mumla i dei tyske mediane at, trass i økende problem der heime som er knytt til ankomsten av over ein million asylsøkjarar, har den tyske kanslaren tilbrakt meir tid i Ankara enn i Aachen, Berlin eller Köln i det siste. Men det var eit fast mål bak flyten. Ho trong noko stort og dressig om migrasjon, noko som gjorde at ho ikkje skulle gjera ein dum u-endring i den nasjonale politikken, men som samtidig sende eit klart budskap til folket i Tyskland om at ho hadde situasjonen i hendene. Ikkje mistak dykk - det var Tyskland og ingen andre europeiske land som insisterte på å halde eit toppmøte med Tyrkia denne uken. Tyrkia er nøkkelen til å løysa det nåværende migrationskaoset i Europa. Men tilliten mellom Tyrkia og EU er ikkje sterk. Ein "handlingsplan om migrasjon" mellom dei to i november lukka for å gje mange resultater. Det har vore lite tegn på at Tyrkia har reist folk-smuglarar langs kysten sin, og det er få bevis for at EU lova Tyrkia humanitarisk hjelp. Donald Tusk, hovud for Det europeiske råd, som representerar alle EU-land i Brussel, deltok i arbeidet (han skulle i alle fall vera vert for toppmøtet), og fløy til Tyrkia før møtet på måndag. Men ingen av desse erfarne politikarane var heilt klare for det som no vert skildra som ein "tyrkisk bazar" her i Brussel. Seinare, bak lukka dører, slo han EU med ei rekkje fleire krav til politikk og finansiering. For få månader sidan, trur eg, ville EU-land berre snu ryggen til og lukka ut. Merkel er ikkje den einaste som treng løysa migranterisa: Troverdigheten til EU er i ferd med å falle, medlemmene har aldri vore så einaste, og Hellas, som har fleire titusen migranter som står fast, og som har skulda til å betale inn skuld i euroen, truer med å kollapsa. Det er eit mål å få alle økonomiske migranta heim, og å betale for å ta vare på dei i flyktingleir i nærleiken av landet. Veljarar i Europa seier at dei er redde for migranter. Men uansett kor redde dei europeiske leiarane og EU-leiarane i Brussel er for framtida, kan dei ikkje gå på kompromis med alle prinsippene sine for å få dette problemet "gå bort". Og det er difor at toppmøtet i går kveld ikkje endte med ein avtale. Sjølvsagt kom det framfallande ord frå leiarar og kringkastarar i Europa -- "turnpoint", "Big Bang" og "breakthrough". Men det er berre om - og det er eit stort "if" -- forslaget vert skrive opp og undertegnet på eit anna migranttoppmøte neste uke, og "if" dei vert gjennomført. Det er mykje å tenke på. Kan EU tillata seg å slutta augo på den stadig mer autokratiske og antydemokratiske oppførsla til den tyrkiske presidenten i sin hast for å få til ei avtale om migranter? rett før toppmøtet tok den tyrkiske regjeringa over ein av dei best selde aviser i landet og lét tåregass spretta over opprørte protesterande på gatene i Ankara, til dømes. Og kva med dei juridiske konsekvensane av at EU eksporterer migranter tilbake til Tyrkia? FN har advart om at dette kan gå imot folkerettslege lova, og at nokre asylsaker må reknast her i Europa, som dei seier. Tyrkia har ikkje noko lov om asyl for afghanarar og irakarar, så kva skjer med dei migranta? Og så er det logistikkproblemet. Tenk deg om det - ikkje berre unge menn, men òg gamle kvinner, rullestolebrukarar, gravide mødre og skrikande born, mange frå Syria og andre vanskelege byar. Etter alt dei har gått gjennom for å komme til Hellas, vil dei då akseptere å ta seg på ein båt eller eit fly og bli sendt tilbake til Tyrkia? Og dette er berre nokre av dei vanskelege sakene som er med i ei avtale mellom EU og Tyrkia, for å ikkje snakke om skilnadene i Europa om korleis ein skal takle migranter.
"Der det er vilje, er det òg ein måte å gjere det på", har Angela Merkel trudd på sidan migranterkrisen brast ut i Europa i fjor.