Det var 2008, og James Watt og Martin Dickie hadde eit lite år på eit bryggeri i Fraserburgh i nordøstlege Skottland, og det var litt over eit år sidan dei selde dei amerikanske handverksølene sine på bøndemarknader, men dei hadde ikkje fått betalt det banklånet på 20 000 pund (30.000 dollar). "Vi selde eit par kassar på ein god dag, og mista pengar", seier Watt, som no er 32 år gamal. BrewDog vann første, andre, tredje og fjerdeplass. "Så vi gjekk ned til Tescos hovudkvarter [norden for London], og dei sa at dei likte øllet vårt og ville setja oss i 500 butikkar, og kjøpte 2000 kasser i uken", seier Watt. "Vi la på oss dei beste pokerfjesene våre og sa 'no problem.' Likevel var vi berre to gutar som fylte flaskar for hand". Medan Tesco ville ha dei første leveransane om fire månader, gjekk Watt og Dickie, som no er 32 år, til banken sin og bad om 150.000 pund til, så dei raskt kunne installera ein flaskelinje og utvide produksjonen. Men fordi dei ikkje klarte å betale lånet, sa banken eit fast nei. Så dei forretningsparterne gjekk til ein annan långiver og løy. Du må gjera det du må". Med BrewDog som no kan auka brygginga sin, kunne han byrja å forsyne Tesco i tide med flaskar med Punk IPA. Ølet var ein umiddelbar suksess, og dei andre britiske supermarkane følgde snart etter. Det ansetter 357 menneske, og i tillegg til å fortsette å leverere til Tesco i Storbritannia, eig det 25 barar, 18 i Storbritannia, og sju i utlandet. Og no er det basert på eit større bryggeri nedover i byen Ellon, og det eksporterer til 52 land. Barndomsvenner som vaks opp i den skotske byen Peterhead, Mr Watt og Mr Dickie byrja å bryggje øl saman som ein hobby i 20-åra. På den tida arbeidde Mr Watt som djupfiskar, medan Mr Dickie var ein whisky-destiller. Frå byrjinga vart dei inspirerte til å brygge amerikansk-lagd håndverksøl - søtt-smakende øl med høge alkoholnivå og svært store mengder amerikansk humle, som gav dei ein djukk, fruktrik, til og med parfymert smak. Dei er svært marmite-øl fordi du anten elskar dei eller hatar dei. For fans er dei smakefulle og interessante, for kritikarar er dei udrikkbare. Men etter å ha fått gode anmeldingar, bestemte Watt og Dickie seg for å slutte i 2007 og byrja å brygga øl. "Selv om det første året var vanskeleg, tapte vi aldri truen på det vi gjorde", seier Watt. "Vi var hovudbøne... vi var dumt ambisiøse". I tillegg til den dristige smaken, arbeidde dei to også hardt med å skapa eit irreverensfullt merkebilde for BrewDog, og gav ølene sine leken namn og lyse, fargarbeidde etiketter. Andre bryggjer dei har er Dead Pony Pale Ale, Dogma og Hardcore IPA. Utvidginga er blitt mulig etter at selskapet har fått £7 millionar gjennom crowdfunding, med 15.000 menneske som har betalt £95 for ein andel i selskapet. Til gjengjeld får dei rabatt i BrewDog's barer og andre fordelar. I meir kontroversielle saker har Watt og Dickie òg regelmessig - og entusiastisk - angrepa regelførarar og industrikår. Det er ein av dei største problemane som er sett fram i denne artikkelen, og det er den som er mest sannsynlege, og det er den som er mest sannsynlege. BrewDogs svar på den tida var: "Uheldigvis er Portman Group ein dyster gjeng av killjoy jobsworths, som er finansiert av navel-sjuke internasjonale drikkegigantar". Då BBC kontaktte han for denne artikkelen, sa ein talsmann for Portman Group: "BrewDogs forretningsmodell har tradisjonelt brukt klager frå offentlegheit som PR-mulighet for merkene sine. "BrewDog og Portman Group har ei lang historie... vi ventar ikkje at dei vil like oss, men vi var glade for at dei har byrja å ommerka produktane sine". Det finst ikkje klare regler for kva som gjer ein "kunstnerbør". I motsetning til handverksøl, må ekte ale - som fastsett av den britiske pressgruppa Campaign For Real Ale - vera upasteurisert og ufiltrert. Eik ale har òg meir ofte ein tørre smak. Craft beer blir òg servert godt kølet og karbonert, medan ekte ales blir servert mindre kalde og har inga tilsett gas. I alle fall kan det leggjast til andre ingredienser, som ulike korn. I ein liknande strid med ASA, reklamestyrelsen i Storbritannia, i 2013, kalla Watt dei offisielle "killejoy, self-important pen pushers". BrewDog har òg vorte kritisert for å ha selt nokre øl med ein ekstraordinær høgt alkoholinnhold, som ein limited edition ale som hadde 55% alkohol. Mr. Watt seier at han og Mr. Dickie - som saman eig 75% av verksemda - held fram med å ikkje åra seg, og at dei berre "gjer øl som vi vil drikka oss sjølve". Mr. Watt legg til at produktane til BrewDog vert kjøpt av ølelskarar, og at dei har pris på ein premie. Han seier at viss nokon skal misbruka alkohol, vil dei vera dei billigere, massemarkedsølene som gjev drikkarane "maksimal slag for pengane sine". I tillegg til at eksporten no utgjører 65% av salget, seier Watt at dei ikkje har planer om å bremsa den raske veksten. "Mitt bekymmer er at vi ikkje vekst raskt nok", seier han.
Då grunnleggerne av det populære men kontroversielle ølselskapet BrewDog trong ha eit anna lån for å utvide produksjonen, var taktikken enkel - dei la rett og slett.