Pundet byrja å stiga like før dei første resultatane kom, då handelsmenn spurde om ein seier for Remain-partiet - og det enda opp på over 1,5 dollar. Men ettersom realiteten sank og Leave-partiet drog av, gjekk valutaen i fri fall og kom ned til 1,30 dollar, eit nivå som ikkje har sett sidan 1985. "Faldet i pundet kan sjåast som eit barometer for kjenslene på marknadene", seier Jeremy Stretch, valutaanalytikar ved CIBC. "Om ein valuta fall, seier handelsmenn faktisk at den må gå ned for å gjera den attraktiv nok for dei å investere i". Trass i at pundet har falle til det lavaste nivået vi ikkje har sett på 30 år, meiner nokre på markedet at det kan gå enda ned mot dollaren. "Når du ser på kor raskt pundet har falle i fortiden, meiner eg ikkje det er utanom grensa for sannsyn for at vi kan sjå pundet i det låge området på 1,20 dollar mot dollar", seier Simon Derrick, leiar for valutaforsking ved Bank of New York Mellon. Turistar strøymde til USA då pundet styrkte seg, ofte med veske full av klede og gadgets. "Det var på ein eller annan måte dei gylne dagane for Storbritannia med ein blomstrande finanssektor og kjensla av 'Cool Britannia' i landet", seier professor Albrecht Ritschl, ein økonomisk historikar ved London School of Economics. "Det var eit svært stabilt økonomisk miljø med få politiske omveltingar, som var heilt forskjellig frå verda etter Brexit som vi ser i dag", seier Howard Archer, ein økonom ved IHS Global Insight. Dei hektiske dagane med økonomisk boom vart erstatta av finanskrisen i 2008, som såg pundet kollapsa då den britiske økonomien fall i recession. Februar 1985: Sterling nådde $1,05 I februar 1985 gjekk pundet ned til $1,05. Men i motsetning til i dag var det mindre ei historie om svakheit for pundet og meir om ein veldig sterk dollar. Kombinasjonen av Ronald Reagan som amerikansk president og teninga til Paul Volcker som formann for Federal Reserve såg dollaren stige med 26% mellom 1980 og 1984. Dette dreiv til å løppa opp langtidsrenten, tiltrekkte kapitalstrøm og dreiv opp verdien av dollaren. Trass i trykket frå den sterke dollaren hadde den britiske økonomien gode resultat på den tida med ein økonomisk vekst på 2,3% i 1984 og 4,2% i 1985. Bankane samde seg om at andre valutaar skulle verdsettast mot dollaren og følgde med med intervensjonar på valutamarknader, der dei selde dollar i bytte mot andre valuta. Handlinga til dei som var involvert i den såkalla "Plaza-avtalen" bidrog til at dollaren fall med 40% mellom 1985 og 1987.
Då folket ivrigt venta på resultatet av folkeavstemninga i EU i fjor, var valutahandlarane okselege med å satse på kva for ein avstemning dei ville få.