Det er ei grunn til at eg ikkje kan forstå korleis ein kan vera ein av dei største artane av menneske i Asia. For å gje deg ei kjensle av kor mange menneske som lever, er det å gje deg ei kjensle av kor mange menneske som lever, og du kan ikkje vere sikker på at du vil få deg ein kjensle av kor mange menneske som lever, og du vil ikkje vere sikker på at du vil få deg ein kjensle av kor mange menneske som lever, og du vil ikkje vere sikker på at du vil få deg ein kjensle av kor mange menneske som lever, og du vil ikkje vere sikker på at du vil få deg ein kjensle av kor mange menneske som lever, og du vil ikkje vere sikker på at du vil få deg ein kjensle av kor mange menneske som lever, og du vil ikkje vere sikker på at du vil få deg en kjensle av kor mange menneske som lever, og du vil ikkje bli involvert i dette. Det er fem få år til å byggja ikkje berre ein stor ny flyplass, men òg ein seks-banes motorvei og ein imponerande høg-teknologisk bro som skal knyta anlegget til sentrum av byen. Tenk deg Amerika, eller Europa for den saks skuld, som kan fullføra noko stort på så kort tid. Politiske skilnadar i den amerikanske kongressen gjer at Amerika ikkje kan einast om eit nytt infrastrukturprosjekt, og heller ikkje noko i den grad. Og eg kan fortelje deg, når du flyg frå hovudstaden til Vietnam til hovudstaden til den største storvelden i verda, skjønar du at det er flyplassen i Washington som treng ein oppgradering. samanlikna med dei fem reine, moderne asiatiske flyplassane eg besøkte på reisa mi - i Kambodsja, Vietnam og Sør-Korea - var det Dulles som følgde som om det var i utviklingslandet. med so mykje bygging i Sørøst-Asia, ville du tru at vestlege firma ville skunda seg til å investere. Men den nye flyplassen i Hanoi - som den nye tunnelbanean i Ho Chi Minh City - er bygd med japanske pengar. Av det eg ser er at den asiatiske økonomien kjem frå den asiatiske økonomien. Viss eg hadde eit byggeselskap, ein hotellkjede, ein flyselskap, eller noko som helst anna som hadde med reise- eller turisme å gjera, så hadde eg parkert meg på aust. Ta ein tur på Angkor Wat i Kambodsja etter 9:00, og sjå kor mange kinesiske turistar det er, som imponerande som dei gamle Khmer-ruinene sjølve. For ti år sidan hadde det vore berre ei handfull urolege kinesiske besøkande, underkant av vestmenn, men i dag er det millionar. Og sjølvsagt, talet på dei vil fortsette å auke. Det nye andletet til global turisme er asiatisk, og alle gjestfrihetsselskap som ikkje serverer asiatiske turistar, manglar eit lønnsomt trick. Eg likte dei to vekene mine i Asia. Det var første gong eg var tilbake for lenge. Sjølv om dei vart slepe rundt i ein endel ikkje-endlande by ved daggry, så elska borna mine det og vart velkomne så godt som eg minnest då eg bodde i Japan. Eg var der i ferie, ikkje på jobb, så intruderingane mine er berre det, impressionistiske, men eg kom bort frå to klare observasjonar - ein kjensle av kor raskt ting går der ute i forhold til her og kor lite Vesten ser ut til å gjere seg i denne eksplosjonen.
Det er blitt ein tru truism at dette vil bli eit asiatisk århundre, ikkje eit amerikansk århundre - men det finst ikkje noko som er likt å sjå dei to kontinentane for å forstå kvifor.