I skuggen av eit lite telt dekorert med farga på det regjerande partiet sit to menn og ei kvinne, og framtida til landet held i hendene deira. I midten står mannen som har leidd Zimbabwe sidan kampen for å få sjølvstende enda i 1980. President Robert Mugabe er 91 år gamal, har vore ved makta i 35 år, men han strålar fram med energi og lidenskap når han talar til dei som vil ha han og folket sitt i over ein time under middagssonen. På venstre sida er Grace Mugabe, som er den andre kona hans og førstedamen i landet; på høgre sida er han representert av Emmerson Mnangagwa, som kunne ha vore kongen. Joice Mujuru var visepresidenten - den som sat ved sida hans under teltet under den forrige Heltedagen. Ho var ein etterfølgjar som tilsynelatande vart for mykje av ei trussel. Hennes fall var i sanning eit fall frå Grace ettersom den politiske reinsetinga gjennomført av Mrs Mugabe kasta visepresidenten og den enorme støtten ho hadde frå Zanu-PF-partiet. "Nåme krokodillen er svært passende for Mnangagwa, sidan han har dette ryktet om å lurja like under overflaten og berre slå når det er høfleg", sa Derek Matyszak, ein seniorforskar ved Research and Advocacy Unit i Harare. "Faktet at han tok imot... visepresidentskapet ville få nokre til å tenke: Vel, han meiner at dette er den rette tida å vera der". Men kva med Grace? "Grace har freista å auka den politiske kapitalen sin på sin eigen måte, kanskje som ein forsvarsmekanisme for når Mugabe skal gå bort", sa han. "Det, meiner eg, har blitt misforstått i ein viss grad for å tyder på at ho har ambisjonar som president". Etter ein vekstperiode under ei regjering med nasjonalt einskap, fortsetter økonomien i Zimbabwe, som har ein valuta som er knytt til dollaren, å falle, ettersom investorane skyver seg bort. Mer enn 80% av budsjettet til regjeringa vert brukt på lønn til offentlege tjenestar, og selskapene løype arbeidarar etter at ein dom frå domstolen løyst kravet om å betale ut løypa. President Mugabe er offentleg imot beslutningen og brukte talet sitt til å lova parlamentariske tiltak for å få dette til rette, men folketets parti veit at utgiftene til offentlege tjenestar er uholdbare og det er fristande å ta nytte av det. I sentrale Harare er handelsplassane fullte med secondhand-kjøk og sko. Mellom dei er ein tidleg bankiar, som berre prøver å få endane til å møta. "Det held meg framme", seier ho. "Måtte bransjer stengjer seg for tida, så leilesa er litt høg, men viss dei opna opp industrie, er eg sikker på at ting vil gå bra". Og ein datasplassstudent var optimistisk om at ho ville finne arbeid når ho blei ferdig. "Du må vere kreativ nok", sa ho. "Som no, å selge desse tinga - det er å vera entreprenør - så for meg er det kjekt". Styresmaktene har truga med å forby bruk av secondhandhandhandler, og nokre handlarar vart tvinga til å gå bort til boder utanfor byen for nokre veker sidan. Dei har vorte kalla "eyesore", eller "ungiføldige", men den uformelle økonomien genererer ikkje skattekvitteringar for styresmaktene, og med pengekort, bruker folk ikkje i butikkane. "Det er hardt, min ven. Ekonomia... det går ikkje nokon stad, det stagnerer", seier ein taxi-tott i ein amerikansk fotballskjorte. "Eg er ein kvalifisert regnskapsførar, men det finst ikkje noko arbeid, du finn ikkje arbeid nokon stad, så eg veit ikkje kva du skal gjera". I talet til nasjonen innrømde president Mugabe: "Vi kjem framleis med oppgåva til å omdanne økonomien vår", men han freista å forsikre folket om at det var på rette veg. Det var visseleg mange turistar til Victoria Falls og Hwange National Park forrige uke, og Zimbabwe sit framleis på ædelmetaller og diamanter, men utanlandsk investering er nøkkelen og tillit er låg. Dei økonomiske ideane til Emmerson Mnangagwa og finansministeren hans, Patrick Chinamasa, imponerer allereie på vestlege institusjonar og dei som er for nervøse for å investere, medan den gamle mannen held fram. Ambisjonane hans for åpent demokrati er kanskje ikkje så avanserte, men han er ein som det internasjonale samfunnet kan gjere forretningar med. Men president Mugabe, som leitar på forelesningstallet sitt, er ein vanskeleg mann å lese. Etter alle desse åra er det vanskeleg å sjå han finna ein etterfølgjar og overgje makta, så ikkje om han tenkjer på familien hans og den politiske eksponeringa dei kunne stå overfor om han døydde i embetet. Dei er kanskje endå meir spelte og ulust til å utfordra makten, etter å ha tapt urettferdige val og då ikkje fått noko ifrå ei samlingsregjering. Personlighetskultet vinner stemmer i Zimbabwe, noko som forklarar kvifor Morgan Tsvangirai framleis leier Rørsla for demokratisk endring og håpar på å ein dag bli president. "Vi har alltid gjort det vi trur alle kampane burde gjort - du mobiliserer folket, du energiiserar basen. Du held fram å gje folk håp om at eit demokratisk alternativ er mogleg". Men styrken til dei som står på scenen, saman med den enorme gullstenen av frigjeringshelte, held framtida til dette landet i hendene deira.
Den enorme gullstenen av tre frigjeringssoldatar - to menn og ei kvinne - er hovudstenen i Heroes' Acre, monumentet til dei falne i Zimbabwe.