I det breie skuggen av plasten er det eit anna kjent syn: Mannar som står i køer på plaststol, dei fleste utan jobb. Dei venta og snakkar, og blader gjennom dei tynne bøkene i dei lokale avisane. Victor Lajar er ein av dei. Han er 51 - skjorta med lila striper er perfekt klypt; dei grå bystene hans har skarpe, vertikale rynker. Over ein kopp te med klove-lacer, fortel han meg at han var ein lokal representant for styresmaktene. Han er frå byen Malakal i nord. Han flykta under borgarkrigen. Han har ei familie å forsørga og ingen jobb. Eg spør den første ærlege spørsmålet mitt: "Krigen er over, kvifor kjem du ikkje tilbake?" Mr. Lajar svarar med det same spørsmålet: "Vel, veit du ikkje om Malakal?" Han spør. "Det er aske", seier han. Eg kjem fram til Malakal, på eit lite FN-flyplasseringskamp. Vi får snart sjå sjå sjåarane. Eit kø av store russiske transportfly, utan nakkelege markeringer, tre i løpet av ein time, for å fylle styrkane i styresmaktene, SPLA, som for tiden held styrkja i byen. Før eg drar til Malakal, besøker eg FN-leiren, som er rett mot nordøst. Her bur dei 45 000 gamle borgarane i byen. Hør From Our Own Correspondent for innsikt og analyse frå BBC-journalistar, korrespondentar og forfattarar frå heile verda Sending på Radio 4 på lørdag klokka 11:30 og på BBC World Service Hør programmet Download programmet Eg er heldig - regnsesongen er snart over. Alt eg må kjempa med er den brennande sola og myggane. Når det er vått, er jorda oversvømd av leire og menneskelege avfall. Staden har teikn frå flyktningleiren. Dei nye innkomne, som stod på hylla, med augene høge, i dørene. Hytte og hytter for langtidsforleigarane, som alle samanlikna i eit forykande puslespill, forsøk på å skaffa seg nokre ekstra pengar. Menn som selde klør med rustande klør, barn som selde klør med klørnemunn, kvinner som selde små klør med klør. Og her er historiene frå Malakal, morar og brør som vart skoten, kroppane deira som døydde, og barn som vart fortapt i rotet av flyktingane. Så mange historier, så mykje trauma, at eg på slutten av den fyrste ettermiddagen måtte sjå i bøkene mine for å finne ut kva som skjedde med Nyabed, Teresa, Mary og Nyangit. Om morgonen får eg ein seldre tur på byen, med ein FN-patrulje og ein SPLA-konsort. Det er ulik nokon annan stad eg nokon gong har sett. Malakal er - var - den andre byen i Sør-Sudan. I løpet av tiåra med krig med nord, triv det. No er han tom. Deler av byen er blitt øydelagd i krigshøvet. Men mykje har vorte øydelagd av plyndring og vandalisme, ettersom motstandarstyrkar allierte med motstandar-etniske grupper har sveitt fram og tilbake. Malakal har bytt hender 12 gonger i løpet av denne borgarkrigen. Barnehospitalet vart bygd som ein pris for sjølvstende. No er det ein skalle, brent, taklaus, sakte strøkkd av busken som kjem att. Men eg kunne ikkje sjå noko skuddgruve, inga sprutskjelder. I kontorane til Røde Kors, midt i støvet og øydelegginga og fuktet av avføring, finn eg ein oppbevart notatboks. "Reglar for Røde Kors", har ein nøye hand skrive. På FN-leiren går det stille på planar for å vere klare for å takle 40.000 til, som kanskje endå kan krysse den kvite Nilen for å leita etter tilflukt og mat. Den unekte freden i Sør-Sudan: Fem hindrar for fred i Sør-Sudan Og eg stiller den andre ærlege spørsmålet mitt. Det er rikta mot ein av FN-arbeidarane - han er ein lokal, frå Malakal. Skal han sjå fotball på TV den ettermidda? "Vi var så glade når vi fekk sjølvstende. Eg minner det øyeblikket. Far min - han var ein landbrukssjef, som hadde gått med i kampen, og blei drepen i kampen". Men kva var det for? No, føler eg berre skam. Vi er så mykje verre nå". Abonner deg på nyhetsbrevet til BBC News Magazine for å få artiklar sendt til deg.
Vegane i sentrale Juba, hovudstaden i Sør-Sudan, vitnar om den britiske kolonibyen den ein gong var: Dei er kantane av neem-tre, høge og smale med blad, med frø som er transportert frå India.