"Det er mykje som skjer no", seier songaren. Og ho tar ikkje feil. Fortsetningen til den Mercury-nominerte debuten, 2013's Sing To The Moon, er over. To albuma The Dreaming Room er til Juni, og det siste låten hennar, Phenomenal Woman, har nettopp debutert som den mest populære platen til Annie Mac på BBC Radio 1. "Og så har vi kanskje det viktigaste levande øyeblikket på TV i landet i dag", tilsetter ho. "Det er alt som er potensielt ekstremt spennende - og det tyder berre at eg er naturleg redd". Sängaren kjemper mot scenefeir og angst. Det er godt dokumentert og live-tv er ein særleg frykt. Så, det er kanskje overraskende at songaren lét oss fylgje med då ho starta den nye serien av Later... med Jools Holland. Men det ser ut til at BBC Two sitt anerkjente musikkprogram har ein spesiell plass i hjartet hennar. "I musikkverden, seier du 'Jools Holland' og plutseleg får du enorm respekt - det er som å seie at du har Glastonbury". "Han ringte meg denne ettermiddagen for å fortelje at han hadde høyrt på den nye platen min, og han ville fortelje meg nøyaktig kva song og kva del og kvifor". "Eg seier deg, i TV-verda er det ikkje ein plass der det er plass til slike ekte samhandlingar, fordi alle er under so mykje press. Det er veldig spesielt". Her er dagboken til Laura. Laura sin assistent Mariama er full av popcorn og mat, og vi hopar inn i den silversulde Mercedes-vanen som går til studioen i Kent. Sängaren tek litt av meg bak skyggen, trygg i vitskapen om at det skal bli ein lang dag. "Eg er så sær for å vera i nærheten før noko stort", innrømmer ho. "Eg kan ikkje snakka, så laget mitt har tendens til å la meg vera til det, men eg løype. "No vil eg hoppa opp, men du vil ikkje feira før hovudarringen, så eg prøver å vere så avslappnad som eg kan". Vi kjem til lydene til Kano og hans brass-sektion. Han er på lista saman med Paul Simon, The Coral, Jason Isbell og Lake Street Dive. Laura har æren av å opna og stenge både dei levande og dei forhåndsregistrerte skodda, noko ho seier at ho er "glad du finn det berre på dagen". "Eg er i gang med å gjera "Fenomenal Woman", "Kiss My Feet", som Jools-teamet hadde be om, og "Overcome", den første singelen med Nile Rogers. "Eg ville eksplodere tilbake på scena med noko som var fengslende på ein mykje grovare og mørkare måte. Det er di det er så mykje dans og rørsle denne gongen, og di det er så visuelt album". Bakteinen er bandet delt i to omklædningsrom - eit for gutane og eit for jentene, der vi blir raskt motteke når dei diskuterer kva av dei mange svarte kledingane dei har med seg. "Vi er ni - det er stort i pop-termer, men eg nekta å gå på kompromiss", seier Laura. "I Sing To The Moon prøvde seks av oss å høyrast som eit orkester og eit kor. "Søster mi Dionne gjekk frå fiolin til gitar - ho lærte bokstaveleg talt gitar [og] drep den - broren min spelar cello. Det føltes mykje meir som eit band enn eg som prøver å gjere det som soloartist. Vi følt oss som ein veldig solid familie". Endå i fur-lined støvlar og denimkjole frå reisa, går Laura og bandet til kameraprøva. Jools kjem og gjev Laura ein klem, og vantar hei til produksjonsteamet. Laura springer gjennom kvart av låtene to gonger og set opp ny keytar i staden for pianot. "Lady Mariama var oppe til klokka fire og freista å gjera keytaren min kvit. Eg meinar kva i helvete det er?" ler ho. "I utgangspunktet var det ein spøk, eg freistte å jamma med det, men det gav så mykje meining. Eg sit ikkje fast bak noko på ein statisk måte lenger, eg kan bevege meg og sjå folk. Viss eg vil snu og kjenne bandet kan eg gjera det. Vi har så fin tid no". Tid for litt næring. Laget ("det er som millionar av dei... som gjer det fungerar") får lommepengar til kantinen, medan Laura trekkjer seg tilbake til omklædningsrommet sitt. I tillegg til smink, garderobe og å roe nerva, har ho òg eit TV-intervju for å passa inn. "Eg brukte ikkje å eta, eg kunne ikkje eta. Men eg har lært, så du dropper ikkje etter ein song. Eg har kjøttbullar og søte potet. Og ein balanse av vatn og raudvin". "Alex Noble har laga mange av kleda mine i det siste", seier Laura. "Han er berre på ein annan planet. Han sende meg ei melding i går, og eg gråt med emojiar fordi kleda er berre... Eg meinar med skodespelet i kveld. Stylistar eller folk på plateselskapet, kvar og ein kan ta boka og sei: 'Åh ja, eg høyrer og ser.' "Det tyder at eg får snakka mindre. Det er kanskje overraskende for nokre, fordi eg elskar å trilla! Men det hjelper". Nokre minuttar før stykket, er designeren og assistenten til Laura framleis kringsette i eit av omklæringsromme med eit nål og eit garn og den fantastiske drakten til songaren i hendene. Ho skal til ein intervju ved Jools' berømte piano, men det lilla korset ho skal ha på seg (med dei samstende superflare-buksane) er for tett til å sitja i. Med publikum på plass og opplært på korleis ein skal heita og klappa på ein riktig måte, er Laura den fyrste som åpnar showet med ein forutspelt song inspirert av Maya Angelou, "Phenomenal Woman". "Om du er den første som kjem ut av blokkene, er du den som lagar den første lyden. Eg har vore andre og tredje før, og alle puster når lyden er laga", seier Laura. Det er lett panikk når lysbordet fryser etter at The Coral har framført, men etter eit par minutt med forvirring, rullar dei igjen. Seinare fall ein respektfull stillhet då Paul Simon framfører Sounds Of Silence i midten av studioet. "Han fekk meg til å gråta så mykje", seier Laura. "Eg heldt på å tenke, 'kvifor tok eg ikkje med mamma til denne konserten?' Ho vart oppdra på Simon og Garfunkel. "Eg enda opp med å tenke på heile livet mitt, mitt kreative liv... kva handlar det om? Her står eg bokstaveleg talt foran Mr. Paul Simon". Med alle stjernene i stykket (og det kortaste av toalettpauser) går den andre utstillinga live på BBC Two. "Det er ei fantastisk kjensle fordi du veit at det skjer no og alle er tiltrengde, men samtidig - frykta og redsla. Du kan ikkje fiksa noko, så kva som helst som kjem ut, er det". Laura avsluttar utstillinga med ein høgt med Phenomenal Woman. "Det var for meg overraskende vakkert, fordi live-tv, bokstaveleg talt - det finst ikkje noko som eg er meir redd for! Og live-framføringa var betre enn føroppteksta - kva?!" Det er over. Publikumet flyttar ut og setet blir demontert medan artistane og teamet deira pakkar inn utstyret sitt og skundar seg til å gratulera kvarandre. "Eg gløymer alltid kor følelsesmessig utmattande det er", seier Laura. "Mengda eg investerer i ein framføring er alltid ein kølle av svette eller spenning som ikkje vert frigjort før eg er i det øyeblikket". "Det er det unike med ei framføring som Jools - du får den konsentrerte framføringa". Og kva med no? "Alt latter meg fordi eg bokstaveleg talt legg meg ned for senga etter. Eg et sikkert igjen seinare fordi eg alltid har ein enorm apetit, som er grunnen til at eg har dette problemet [graver magen], som aldri går vekk. "Men, ja, eg er berre lei meg. Viss eg tenkjer på noko, blir eg gal, fordi du nettopp har sett noko vekk. Eg meinar, eg har ikkje hatt ein barn, men eg tenkjer - som når du har ein baby - at det er der ute. Eg kan ikkje pusse det tilbake". Du kan sjå Later... med Jools Holland på BBC Two fredag 22. april klokka 23:15 BST eller sjå på live-episoden på iPlayer på tirsdag kveld.
Me går bak kulissane med songaren Laura Mvula som forbereder seg på å presentera det nye albumet sitt og byrjer på den 48. sesongen av Later... med Jools Holland.