Kloninga av det første dyret frå ei vaksne celle var ei stor vitenskapeleg bedrift. Det lovde nye behandlingsmetoder for å forandra veksten av sjukdomar. Men det vekte òg frykt for klona menneske, designerbabyar og ein dystopi. 20 år seinare har verken vonar eller frykt blitt oppfylt. Så kva er arven til Dolly? Eg såg henne første gong i 1997 ved Roslin-instituttet like utanfor Edinburgh. Ho stod borte frå dei andre sauane i gjerdet på dette landbruksforskningssenteret. Ho stod stoltare, fleece-fletsa hennar såg ut som ein løveharna og det var ei aura rundt henne. Dollys skapning hadde ekko av den klassiske romanen til Mary Shelley, Frankenstein, der livløysevård blei frambringd til liv ved elektrisitet. Forskarar ved Roslin implanterte embryoet i livmoren til eit sau som vaks til Dolly - ei eksakt genetisk kopi av sauen som hudcellen var teke frå. Det tok 277 forsøk på å klona Dolly og det var mange mislyktingar på vegen. Det var òg ekte bekymring for at det ikkje ville gå lenge før klona menneske ville gå på jorda - folk ville freista å klona seg sjølve for å oppnå ein slags udødelegheit eller dei kunne freista å reisa ein kjær død slektning. TV-kanalane var fulle av samtalar om kva det vil seie å vere menneske, om klona ville vere identiske med menneska som dei blei klona frå, og kva slags verd forskarane no kjempar inn i. Då eg møtte forskarane ved Roslin visste dei berre det var augusti då dei skulle gjere offentligheten mistanke og dei visste at det var viktig å vere ærleg, åpen og tydelig i arbeidet deira. Prof Ian Wilmut, skaparen av Dolly, kunne ikkje vera meir forskjellig frå fiktive vitskapsmenn som Dr Frankenstein eller faktisk Dr Moreau, som utvikla menneskeliknande hybridar i ei historie av HG Wells. Til motsats er Prof Wilmut ein stille mann som hadde som motivasjon å forbetra dyrevelferd og menneskehelsa. Prof. Best var ein tidleg manager for pop-gruppen The Human League i 1980-talet og var ein av pionerane i bioteknologi. Prof. Best visste korleis ein kan selge ei god historie og gjera det med allmod. Mellom dei endra dei raskt forteljinga frå ei mareritt framtida til ein som klonering blei brukt til å behandle mange uheldige sjukdomar. Prof. Wilmut og Dr. Best fremja uttrykket "terapeutisk kloning". Visjonen deira var å utvikla behandlingar for hjertesykdom, Parkinsons sykdom og revmatisme ved å ta celler frå pasienter og bruke kloningsteknologi for å skapa sunne vev som deretter kunne transplantertast for å helsa skadade celler. Dette reiste opp fleire bekymringar frå nokre kyrkjelyd og anti-abortgruppar, som var urolege for at prosessen involverte skaping og deretter ødelegginga av menneskeembryoner. Dei ville ha teknologien forbod, men etter sterk lobbying av den medisinske forskingssamfunnet, tillét parlamentet terapeutisk kloning, men forbod kloning av menneske. Sidan har dei så håpande fordelene av terapeutisk kloning ikkje kome fram. Nokre grupper i Storbritannia kloner vevs frå pasienter for å studere sjukdomar og testa medisinar. Men ingen såkalla celle-ersetjande behandlingar har endå blitt utvikla. Men viktige vitenskapelege gjennombrudd kan - og vanlegvis gjer - ta tid for å ha ein innverknad. Vitskapsmenn kan ikkje ha frami kliniske gevinster enda, men då Dolly vart fødd, endra ho vitskapen for alltid. Det er vanskeleg å sjå korleis denne utrulege biologiske oppdaga ikkje endrar verda på ein grunnleggande måte og på ein måte vi ikkje kan forsto på.
Fødsla av sauen Dolly såg ut til å vera ein av dei augene i forskinga som forandra verda for alltid.