Som forsvarskorrespondent for Daily Express vann han sine rivaler til ei rekkje scoopar. Ein av hans store styrkar var evnen til å minnast små detaljer utan å måtte ta ein einaste notat. Etter at han gjekk av arbeid, publiserte han ei rekkje bøker som hevda at dei britiske tryggleiksstyrkane hadde vorte trenge inn av spionar på toppnivå. Harry Chapman Pincher, son til ein offiser i hæren, vart fødd i India den 29. mars 1914. Ironisant nok prøvde nokre av studentane å få han til å gå inn i den sovjetiske saken. "Eg sa til ein: 'Om det skulle gå ein suksessfull revolusjon, korleis skulle det nye England styrast?' " Han sa: 'For å byrja med, ville det styrast frå Moskva.' "Så eg sa: 'Vel, forlat det.'" Pincher arbeidde som lærar før han kom til Royal Armoured Corps i 1940. Ein av dei beste kontaktane hans, sjefsvitskaparen ved forsvarsdepartementet på 1950-talet, var ivrig etter å fortelja han så mykje som mulig om det britiske atomvåpenprogrammet. Han ville forklare offentligheten kvifor landet brukte så store summar pengar på det. "Eg kan bruka meg når som helst", sa han. "Om nokon vil koma og fortelja meg nokre nyheter som ingen andre veit om og eg gjer ei fin scoop av det, kom, bruk meg!" Han var ein av dei største politikarane i den franske fraktindustrien, og han var ein av dei største politikarane i den britiske fraktindustrien. Han var ein av dei største politikarane i den franske fraktindustrien, og han var ein av dei største politikarane i den franske fraktindustrien. "MI5 høyrde på kvar samtale eg hadde, og dei gjorde ikkje noko med det", sa han. "Alt dei gjorde var å leggja det inn i arkivet. MI5 likar ikkje å ta nokon handling; dei vil gjerne vita. "'Det er i arkivet: om vi tek handling, vil dei vita at vi veit.' Det er den attityden. Det er absolutt gal". Pincher kultiverte kontaktar ikkje berre ved lunsjbordet, men på landsbygda. I 1950-talet tok han opp med å skyte og møtte mange nyttige kjelder medan han slo bort i plus-foar på fasan og grus. Lord Mountbatten, som var avskild og unærmeleg som første sjøherre og sjef for forsvarsstaben, viste seg å vera mykje vennlegare då Pincher møtte han med å skyte. "Han inviterte meg til å skyte på Broadlands og dikterte til og med ei historie til meg ein gong då eg reiste i Land Roveren sin, som gjekk rett inn i avisa... men under mitt namn, ikkje hans". I 1964 kom han ut med skandalen om vinninga på fem millionar pund som Ferranti hadde fått av Bloodhound-rakettene, som var det hovudvåpenet i det britiske luftforsvaret. Dette var ein kolossal sum på den tida, og ein etterfølgende etterforskning såg at selskapet tilbakebeta meir enn fire millionar pund til finansdepartementet. I 1971 avslørte Pincher korleis talet på personel på den sovjetiske ambassaden hadde auka betydeleg og hevda at dei fleste diplomatane, sjåførane og hagebøndene var spionar. Dette fekk regjeringa til å utvisa 105 av dei, noko som alvorleg skadde spionasjeevna til Sovjetunionen. Etter at han gjekk av arbeid, kom den mest kontroversielle boka til å vera "Their Trade is Treachery". Dette avslørte at hovudmannen for MI5 fram til 1965, Sir Roger Hollis, hadde vorte etterforska som ein mistenkt sovjetisk spion. I åra etter har Pincher forherda lineen sin om Hollis, og heldt fram med å forska på emnet og blei overbevist om at Hollis faktisk var ein sovjetisk muldvarp. ikkje alle er samde. Christopher Andrew, den offisielle historikaren til MI5, meiner det er nonsens å seie at Hollis var ein forræder. Rupert Allason, som skriv om spionasje under pseudonymet Nigel West, er mer nyansert. "No er det nokre som ikkje trur det var noko fiendtleg inntrenging av tryggleiksstyret. "Personleg har eg sett bevis: eg veit at det var innbrudd fram til i det minste september 1963. "Deg eg skil meg frå Harry er på spørsmålet om kandidatar. Han trur det var Sir Roger Hollis, eg er ikkje overbevist om det; men eg er overtydd om at det var ein mol". Ein av dei viktigaste kjelda til Pincher sin bok var den tidlegare MI5-agenten Peter Wright, som hadde ei lang rettssak for å forsøka å hindra publisering av boka Spycatcher. Margaret Thatcher-regjeringa vart rasande over at dei var svikande, men det var ikkje nytt for Pincher å vera arg på statsministrar. I mai 1959 skreiv den konservative statsministeren Harold Macmillan eit personleg minut, merka som "hemmeleg", til forsvarsministeren sin. "Eg skjønar ikkje", skreiv han, " korleis Express, som er det einaste av alle aviser, har fått den nøyaktige avgjøringa som vi kom fram til på kabinettet sist torsdag om rom. Kan noko ikkje bli gjort for å undertrykka eller kvitta seg med Mr. Chapman Pincher? "Eg blir veldig uroleg over kor godt informert han alltid ser ut til å vera i forsvarsmål". Og Labour-premiærin Harold Wilson bidrog til det som kanskje var Pinchers beste øyeblikk i 1967. Det som blei kjent som "D-avtalen" byrja med ein "walk-in", ein medlem av offentligheten som dukkar opp ved hovuddøren til ei avis med ein mulig scoop. Før han publiserte historien, kontrolla Pincher med ein kontakt som heitte oberst Sammy Lohan, sekretær for D-varslingskomiteen. D-varslingssystemet er frivillig, og er utforma for å varsla nyhetsmedia om historier som kan skada nasjonal tryggleik om dei vert publisert. Lohan fortalde Pincher at hans historie ikkje var dekka av D-varslingar, og Express gjekk vidare og preste scoopen. Wilson var rasande og sette opp ein etterforskning for å visa at D-varslingar faktisk hadde vorte brutt. I hans Who's Who-innlegg oppga Pincher å freista i Whitehall og å bølta politikarar som to av rekreasjonane hans. Han sa at han ikkje angra ein einaste ting han hadde funne ut og trykket. "Eg prøvde alltid å møta alle toppfolka fordi det var der historiene låg", sa han. "Når du har tilgang til folk, har du tilgang til fakta, vanlegvis hemmelege fakta".
Chapman Pincher var kjend som "den einsame ulven på Fleet Street".