Ein giftig blanding av høgare inflasjon, stagnant lønnvekst og fallande forbrukertillit tyder at 2017 og 2018 kan sjå at økonomien er i mørkt og kaldt vatn, og ikkje fungerer for mange. Regjeringa skal ventes å vera klar med redningsbåtar. Redningsbåtar som mange trur er på den lille sida og kanskje fulle av hull. Storbritannia har framleis betydelege gjeld, kjører underskudd og har eit produktivitetsproblem - som tyder at økonomien ikkje produserer nok økonomisk rikdom til å auka generell inntekt. I dag har den britiske økonomien gjort det godt, sjølv om det har vorte motsigeleg at ein avstemning om å skiljast frå EU ville ha ein umiddelbar og negativ innverknad på den økonomiske utførslua. Forbrukarane har ignorert Cassandra-fiskene som står på stranden og som varnar for at det er hajfeste hav framfor dei, og dei har likevel gått på bad. I dag har vi sett det første beviset på at ein av desse haiane - inflasjonen - er byrja å niffa i tærne på badet. Inflaasjonen har stige til det høgaste nivået sitt på to år og kan knyttes direkte til verdien av pundet, som har falle med 16 prosent i år, hovudsakleg etter folkeavstemninga. Medan pundet fall i verdi, stig importkostnadene til grunnvarar som mat og brensel. Det byrjar å føda gjennom til prisane som forbrukarane betaler. Selvfølgelig er inflasjonen framleis på historisk låge nivåer - og ingen spår ein spike i 1970-talet. Samstundes oppmuntrar ein svakare pund til eksport, fordi det er billigere å selge britiske produkter i utlandet. Men mange argumenterer for at der klesprisar på klede og drivstoff går opp i dag - samanlikna med for eit år sidan - vil mat sannsynlegvis følgja, og det vil ta ned på folkets allereie strenge finansar. For no, supermarkadar og leverandørane deira (minns du Marmite-røya?) suger opp mesteparten av dei høgare importkostnadene ved å redusere vinningsmarginane sine. Ein del argumenterer for at denne forsiktigheita ikkje vil vare lenge fram til nyttår. Dersom inflasjonen held fram på oppover, må Bank of England tenkja på kor renteprisane kan ta seg. Høyare inflasjon blir vanlegvis kontrollert av høgare rente, men det reduserer utgiftekraft for næringslivet og forbrukaren fordi kostnaden for å låna pengar auke. Mindre utgift i økonomien har tendens til å vera deflasjonær. Så om renteaukar, så er det til og med "livskostnadsdebatten". Ei debatt som statsministeren veit at ho vil dominera tida hennar på Downing Street.
Spør høgare representantar i nummer 10 kva som er det viktigaste problemet for veljarane, og det går ikkje lenge før dei påpeker at ein økonomi som "arbeider for alle" er meir enn berre eit slagord.