Men det som verkeleg slår deg, særleg i dei første utviklingsstadiene, er kor kjend desse forma er. "Dette er noko du ser om og om igjen hos vertebratar, ikkje berre hos pattedyr", seier Richard Sabin, ein av dei beste hvalekspertane ved Naturhistoriska museet. "Du ser desse liknadane i dei tidlege utviklingsstadiene, og det er først etter halvveis i svangerskapet - som for ein humpback-hval er rundt 11 månader - at du byrjar å sjå dei tinga som gjer at fosteret er karakteristisk for arten det er". Richard har ei bemerkjande rekkje sju humpback-fetus som han skal setja på utstilling for NHM sin største sommerutstilling om hval. Dei går frå ein ball av celler som kanskje er berre ein få veker gamal til eit specimene som ser ut til å vere ein perfekt humleback i miniatyr. Dette er eit større foster, rundt ein halv meter langt, som er sju til åtte månader i svangerskapet. Det har alt du kunne venta deg å sjå i ein humleback, inkludert dei lange, uklare brystflaterne og dei edle tuberkulane. Specimene vart samla på byrjinga av 1900-talet av vitskapsmenn som var utsende til Antarktis for å innhente data om aktivitetane til hvalfangstflåta. Det var oppgåva deira å forstå biologien, bevegelsen og økologien til hval -- å forstå standarden til haugane, slik at det kommersielle resultatet kunne bli størst mulig. Det er ei ubehageleg kjensle av å vite at fostrane vart hent frå horna, gravide humpebakkar. Du må trøysta deg med at det var data som fekk slutt på den blodige industrien. "Det finst ei historie med kvar eksemplar, og det er kanskje ikkje ei svært komfortabel historie, men det er noko vi må innrømma", seier Richard. "Det vi må minnast på er at data vi får frå desse eksemplarane, vi nyttar aktivt for å verna hav". Nettopp denne siste uken brukte eit sveitsisk-leide team gamle data om hvalfangst for å visa korleis arten hadde krympt i storleiken i dei 40 åra før bestanden kollapsade. Dette trenden, sa teamet, kunne bli brukt til å varna om overhengande katastrofe i andre dyreargrupper som blir jagd. Kva har vi lært av foster, spesielt? Det høyrer mykje på evolusjonsbiologi. "Eit av det vi ser i desse humpbacks er utviklinga av tannknoppar rundt fire til fem månader i svangerskapet. Dei blir deretter reabsorberte for å la baleen byrja å utvikla seg", forklarar Richard. Baleen er keratinplaten som heng frå overkjeve og filtrerer bytet til humpbacks. "Vi veit frå studiet av desse fostrane, frå eit utviklingsperspektiv, at det var ei tid då alle hvaldyr hadde tenn, og at baleen er ein relativt ny utvikling. Og vi har berre funne fossil som støttar det". Utstykket av hval skal opna den 14. juli, dagen etter at NHM opna frambeita. Hintze Hall har vorte omgjord. Den emblematiske diplodocus-dinosaurusen blir erstatta med eit blåhvalskelett som skal hengja oppå taket (Spoiler: Eg har hatt ein sneak peek allereie og det ser spektakulært ut). Utstillinga vil imponera på besøkarane med den enorme mangfaldet av hval, delfinar og marsvin. Det vil fortelja om den relativt korte evolusjonsreisa deira, frå å vera landdyr for 50 millionar år sidan til å bli dei godt tilpassa havbefolka som vi kjenner i dag. Og det vil skildra korleis dei flyttar seg, korleis dei puster, og korleis nokre ekolokerer for å finna bytet sitt. "Vi vil at folk skal skjøna at dei ikkje berre er pattedyr som oss, men dei har òg ein kompleks kultur som oss", seier Richard. "Dette er eit veldig nytt område av forsking som har gått på bane i løpet av dei siste 10 åra gjennom observasjonar, gjennom genetisk informasjon og data frå museumspesimene". Jonathan.Amos-INTERNET@bbc.co.uk og følg meg på Twitter: @BBCAmos
Det er ei merkeleg ting å sjå ei gruppe små hvalfetus nærre seg -- å sjå på dyr som er så små som har potensialet til å bli så store.