Alex McKechnie, som då var 16 år, var med i publikum under den første konserten og blei ein fast medlem av klubben: "Eg såg The Beatles nokre gonger i den nordlege delen av Liverpool og arbeidde i sentrum av byen som budbrør på ein trykkeri då eg høyrde at dei hadde ein lunsj-sesjon i Cavern. "Cavern var i kjelleren til eit tre- eller fireetasje lager. "På slutten av ei av dei lange buarane var det eit lite lite, lite stadium. Det var der Beatles spelte 292 gonger. "Eg husker at det var veldig spent. Musikken høyrde til og med meir spennende [ enn dei tidlegare konsertane] fordi The Cavern var ein liten trykk plass, så musikken høyrde litt høgare, litt meir spennende og litt meir vital. Cirka 20 til 30 menneske var der". Beatles var det komplette pakket - dei hadde ikkje berre ein stor songar, dei hadde to store songar. Dei spelte alltid harmoniske songar frå første gong eg såg dei. "Dei kunne nok berre råd til to mikrofonar, og då ein spelte i front så stod dei to andre i front av ein annan på mikrofonen, og det var ganske karismatisk, det var dei som hadde ein kameratskap". Eg hadde aldri høyrt dei synge ein av songane sine, fordi dei var berre eit straight cover-band på den tida, som alle andre i Liverpool. "De standard songane dei song - dei og dei andre bandene i Liverpool - var av Chuck Berry, Little Richard, Everly Brothers, Buddy Holly. Lyden som eg husker veldig godt er ein Chuck Berry-riff". I tillegg til å gjere standard sangane, var Beatles litt annerledes fordi dei var bedre til å spela kompliserte akkorder. Beatles var litt meir eventyrlyst. "Det var ikkje berre musikken og songen, det var mangelen på respekt for publikum. I Cavern var dei ganske respektlause mot publikum og andre. Dei var den første punkbanden. Beatles var ein lov for seg sjølv på scenen. "Dette gjorde dei òg når dei kom til Amerika - om nokon spurde dei ei spurnad, gav dei ikkje eit seriøst svar, og det var slik dei oppførte seg på scenen i Cavern, og det er difor eg trur dei likte det i Cavern. "Dei var eit symbol på opprør i Liverpool fordi dei freista ikkje å etterlikna Cliff Richard og The Shadows som gjorde lite i tid. Dei dansar med vilje". Det var det dei ville gjera i livet - å forstyrra eplevogna. Dei var så frekk og så underhuse rundt. Dei var litt som ei røyst for oss mot autoritet. Eg trur dei var opprørarar. Vi var mini-opprørarar som støtta dei. "Eg kunne ikkje halde meg å arbeide". "Eg gjekk tilbake til jobben min og såg ut av vinduet og tenkte på Beatles og jentene på Cavern. Eg kunne ikkje halde meg til å arbeide". "I løpet av nokre få veker hadde dei fått ein større fanbase. Då ordet gjekk rundt, vaks folkemengda og folk heldt på å koma tilbake. Når du hadde sett dei, var det ikkje mange som ikkje gjekk til å sjå dei igjen. "Dei hadde store lange køer, langs heile gata og til og med rundt hjørnet i bunnen. Men på det tidspunktet hadde eg dumpa dei. "Dei byrja å snakka om å gå til London og laga plater og slikt. Forræderi. "Eg var ikkje den einaste. Eg trur at dei som trudde dei hadde oppdaga dei var ei lita klikk og gav verkeleg opp når massane fann dei. Det var berre då eg høyrde Love Me Do på radioen at eg byrja å interessera meg for dei igjen. Kona mi kjøpte alle LP-ane, men den første epoken med The Beatles var over for meg". Alex McKechnie snakka med BBC News-reporter Ian Youngs. Cavern festar årganga med ei serie av hyllesesangar onsdag.
Det er 50 år sidan The Beatles spelte for første gong i Cavern Club i Liverpool, stad som gav bandet sitt rykte og fekk namnet "Beatlemania".