Republican Party er for dårleg delt. Retorikken hans er for brennande. Republican voters may be "idiots", but the general public is wiser. Det amerikanske valkortet, som legg høgt på å vinna viktige "swing" statar med høg folkesetnad, er inkjeld mot Republican Party. Dei statane - som utgjev 67 valkvoter - gjekk alle til demokraten Barack Obama i 2008 og 2012. Legg til dei statane som republikanaren Mitt Romney tok i 2012, og det er 273 valkvoter -- tre til dei 270 som er naudsynt for å vinne presidentvalet. Legg til ein nasjonal undersøkingskanning som vart publisert onsdag, og som viser at Donald Trump er nærmest Hillary Clinton, og det er ein oppskrift på akutt hyperventilasjon frå demokratane. Reuters/Ipsos-undersøkelsen, som har Clinton 41 prosent framfor Trump med 40 prosent og 19 prosent ubestemt, vart gjennomført på nettet. Denne kvinnen i Quinnipiac-svingstaten hadde ein oversampling av kvitmenn - ei demografisk gruppe som er meir tilbøyeleg for republikanarar. Nyheten fekk valgurunen Nate Silver til å gå ut med ein Twitter-tirade, der han hevdar at det er altfor tidleg å byrja å spille ut valkortet stat for stat basert på meningsmålingar. "Valet skal gå gjennom mange vendingar, og meningsmålingane er støytige", skriv han. "Sved ikkje etter individuelle meningsmålingar eller kortsiktige svingningar". Men det er det amerikanske ekspertane og kommentatorane gjer. Og i det minste burde teikn på at Trump er i nærheten av Clinton sette tvil på dei tidlege spådomane om at demokratane vil vinna i høsten med historiske, Goldwater-liknande marginar. Mr. Trump har ein vei til presidentskapet. Han kjem kanskje ikkje dit. Det er ikkje det mest sannsynlege utfallet. Men det er ekte. Sjølv om Florida, på grunn av den raskt aukande latinske folkesetnaden, går til Clinton, kan Trump vinna om han sveipar over desse statane. Det er ein strategi som Trump ser ut til å forstå. "Vi vil vinna stader som mange folk seier at du ikkje kan vinna, at du som republikanar ikkje kan vinna", sa Trump på ein marsjong i Indiana i april. "Michigan er eit godt døme; ingen andre vil gå til Michigan. Vi skal slå leir i Michigan fordi eg trur eg kan vinna det". Utfordringa for Trump er at Midtvest, særleg Wisconsin og Michigan, har vore ein demokratisk brannmur som republikanarane ikkje har vore i stand til å trenge gjennom sidan 1988. "Disse statane har alltid vore til å fortrengja republikanske presidentstrategiar fordi demokratiske fordelar i dei i stor grad er avhengige av ein politisk levitasjon: evnen til å vinna ein litt større andel av arbeidarklassen her enn nesten kvar andre stad", skrivar Ronald Brownstein i Atlantic. Om Trump skal ha suksess, må han vel vinna over denne hovudhjarta delen av midtvest-veljarane, eller kanskje sette kraft i det Sean Trende frå RealClear Politics kallar "de manglande hvite veljarane". Trende pekar på ein nasjonal nedgang på over 3,5 millionar hvite veljarar frå valene i 2008 til 2012, då befolkningsveksten burde ha ført til ei auke på 1,5 millionar. Dette var ei teori han hadde, at desse veljarane i stor grad var hvite arbeidarar som hadde støttet ikonoklastar som Ross Perot, den uavhengige kandidaten for fratredd i 1992. Det er den typen veljar som Trump, med sitt populistiske økonomiske slag, har gjort seg til i dei republikanske primarane. I 2012 vann Obama Romney med omtrent 5 millionar stemmer. Om Clinton ikkje kan få den rekord-motta avstemningsavtalet blant unge og minoritetsveljarar som Obama fekk, minkar skilnaden endå meir. Det er ein mengde "om", sjølvsagt. Unge og minoritetsveljarar - særleg spansktalande - kan framleis gå til stemmene i stort antal, om endå for å kasta stemmer mot Trump. Det er allereie indikasjonar på at det er rekordmotta av hispanisk val i stadar som California. Det er òg ein risiko for at Trumps pålitnad på populistisk retorikk og kontroversielle syn på innvandring kan få valdarane til å gå til Clinton. For kvar misnøyeleg medlem av arbeiderklassen han får inn, kan han mista ein forstadsmor eller ein collegeutdanna forretningsmann. Sjølv om vi gjev Trump den fordelen å tvile, og ser på den siste valutsavlinga som ein trend og ikkje ein blip, finst det endå fleire valsscenariar som fører til at Clinton kjem til Det hvite huset i 2017. For Trump må dei politiske stjernebilda gå på ein annan måte. For Clinton er det sannsynleg at det vil gå over i alle fall.
I den same uken som Donald Trump vann den republikanske presidentkandidaten, har ein haug med blekksprengs- og utsendingstida vore brukt på å forklare kvifor han ikkje vil få den neste presidentvalget til høsten.