Anten han er på den formelle meny eller ikkje, vil Mr. Snowden sikkert farga samtalen og pressekonferansen som følgjer. Reisa til USA til Merkel er markant forskjellig i tone og substans frå det siste besøket hennar til Washington i juni 2011. På den tida var det ein statsmiddag der Mr. Obama gav henne Frihetsmedailen. Han snakka om eit produktivt partnerskap med Mrs. Merkel, ein av dei få verdsleiderne han har ein varm tilknytning til. Ho omtala han meir enn ein gong som "kjære Barack". Møtet denne uken er mykje kortere og vil berre handle om forretningsdrift. For tre år sidan brukte leiarane mykje tid på å snakka om den arabiske våren i Tunisia, Egypt, Libya og Syria og om G8-forsøkene for å støtta dei demokratiske omgangane. Dei endra viljen til å oppnå forhandlingar som løysar utfordringa med det iranske kjernefysiske programmet. Dei diskuterte den forestående endringa i den militære strategien i Afghanistan og behovet for å overvinna handelsbarriær og akselererere den økonomiske veksten. Tre år seinare er utseendene for politikken vidt forskjellige, men heldigvis ikkje alle dårlege. For eksempel, ikkje berre er det forhandlingar med Iran som går, men det er ein god sjanse for at dei vil lykkes. Krigen i Afghanistan er i ferd med å enda. Det afghanske presidentvalet går overraskende godt. Kven som endrar president Hamid Karzai, vil sannsynlegvis gå med på eit oppfølgingsoppdrag frå NATO der. Den mest nødige regionale omvandlinga er ikkje i Midtøsten, der ein arabisk vår har vorte, med unntak av Tunisia, eit humanitært mareritt, men i Ukraina, der den russiske presidenten Vladimir Putin har oversett omskapa av det europeiske landkortsmapa og kanskje agiterer for meir. Det finst ikkje lenger ein G8, men ein G7, som prøver å samordna sanksjonar som påleggjer Putin kostnader, samtidig som han minimerer påverknada på den europeiske økonomien, noko som ikkje er så lett som nokre tyder. Kostnadene for Putin auke, sjølv om rampa ikkje er så høg som det er meint, og til og med nokre regjeringsfullmenn på denne sida av Atlanterhavet vil helst. I denne uken pålegga USA ei ny runde med sanksjonar mot den russiske høyteknologisektoren, og EU følgde raskt etter. Slikt samordnad er viktig sidan løftingen over tid vil vera mykje tyngre i Europa. Det er rett at Obama er tålmodig og samtidig opprettholder sterkt press på Europa for å gå utover komfortsonen. Merkel er ikkje berre avgjørende for ei meningsfull europeisk handling, ho er den einaste vestlege leiaren med eit reelt potensial til å påverka Putin. Forholdet Obama-Putin har trefft ein mur. Ho kjem til Washington utan tvil stungen av at ein tysk-leida europeisk overvåkingsgruppe er halde i Slovjansk, Ukraina. Ho har all rett til å venta at Russland skal bruka innverknaden sin for å få dei fri. Det faktum at dei ikkje har gjort det, er ein klar indikasjon på at dei vil eskalera krisen vidare. Medan Merkel er i Washington, vil ho òg møta leiaren for Den internasjonale pengefondet, Christine Lagarde. Dette er målet for agitasjon frå Putin, å manipulere omstenda på ein måte som gjev Russland interesse og undergraver Kiev. Vesten treng ein liknande plan for å hjelpa Ukraina til å opprette ei ny regjering som Russland ikkje kan diskreditera. Møtet skal ta opp langsiktsstrategiske konsekvensane av krisen. USA har gjort ein effektiv jobb med å trygge NATO-allierte om dei gjensidige tryggleiksintressane. Tilstedeværda av NATO-styrkar i Polen og dei baltiske statane er ein velkommend manifestasjon av denne forpliktelsen. Obama og Merkel skal diskutera det transatlantiske handels- og investeringspartnerskapet, som står overfor motvind i både Europa og USA. Det ville vore nyttig å gjera energi til eit sentralt element i desse handelsforhandlingane. Fleire europeiske land, inkludert Tyskland, er sterkt avhengige av russisk energi, som gjev Putin ein viktig makt i den noverande krisen. Som den amerikanske utenriksministeren John Kerry sa på ein konferanse i Atlanterhavet denne uken, har USA eit nytt energikort i sitt politiske arsenal. Ukraina-krisen er ein perfekt høve til å diversifisera energikjeldene til Europa i det neste tiåret. Medan Russland og Ukraina vil dominera diskusjonen, kan ikkje Merkel og heller ikkje Obama la seg overse Snowden-spørsmålet. Dette er det første formelle møtet mellom dei to leiarane sidan det blei avslørt at USA sin nasjonale tryggleiksbyrå hadde overvaka mobiltelefonen hennar. Amerikanarar bør ikkje undervurdera påverknada dette problemet har hatt i Europa. Europearar har hilst dei reforma som Obama og kongressen vurderer velkommen. Sjølv om dette problemet har gått vekk frå hovudskrifta, må Washington følgja med. Merkel har sjølv sagt at det vil vera naudsynt meir enn éin møte for å bøta på skaden Edward Snowden har reisa. Dette møtet er eit naudsynt skritt i denne prosessen.
Når Angela Merkel, kansler i Tyskland, sit ned til lunsj med Barack Obama, presidenten i USA, fredag, vil Vladimir Putin og Ukraina vera hovudretten, og Edward Snowden er hovudstykket.