Trea sveiv, regnet skjelv på taket av hovudkvarteret, og med tanke på det han hadde sagt til afrikanske leiarar på sin eigen stol, kunne det ha vore åndene til diktatorane som hadde vore her før, som hadde rista på rullebana. Han snakka om demokrati og "kreft i korrupsjon", men orda som gjekk tilbake på kontinentet var ein avskyting av dei som "nektar å gå vekk når styresmaktene deira strøymer". Publikumet jubla, men det var ikkje overraskende at setene til forsamlinga ikkje var fylte av presidentane på kontinentet. I staden var det kommisjonen til AU han tala til - sekretariatet. Det var alltid planen etter Det hvite huset. Journalistar og kommentatorar hadde spytt på utseendet om at den første svarte presidenten i Amerika skulle møta den eldste i Afrika. Robert Mugabe, som er 91, er AU-formannen, og talet ville ha rista rafflene på innsiden om statsleiarane hadde vore til stede. "Eg elskar jobben min, men under vår grunnlov kan eg ikkje stille opp att", sa president Obama. "Eg trur eg er ein ganske god president - eg trur at eg kan vinna om eg stiller opp att". Det er kanskje ikkje sant - med tanke på at han berre er halv så populær i USA som han er i Kenya, det første steget på ein tur som vart hylla som ein heimevinning. "Eg skjønar ikkje kvifor folk vil bli verande så lenge, særleg når dei har mykje pengar", spottar han, til det høgaste jublet på dagen. Treåringspolitikken er ein annan form for politikkar. Han er endå tilbake i Burundi, han har fått regjeringa til å kollapsa i Burkina Faso, og han er på lista i Rwanda, Den demokratiske republikken Kongo og Kongo. Tre av dei eldste statsmennene i AU har vore med i styresmakt i hundre år. Presidentane Teodoro Obiang i Ekvatorialguinea (36), Mugabe i Zimbabwe (35) og Paul Biya i Kamerun (33) er dei som har vore med i styresmakt i Afrika i minst ein tiår. "No og då kan du høyra ein leiar seia: 'Eg er den einaste som kan halda nasjonen saman.' Om det er sant, har han ikkje klart å bygge nasjonen opp", sa president Obama i den siste talen han gjorde på reisa til Afrika, og det er kanskje den beste han har gjort. Han understrekte dei viktigaste temaene i reisa: viktigheten av tryggleik, særleg kampen mot ekstremisme; handelen erstatter hjelpen; viktigheten av ungdom og kvinner, menneskerettar og demokrati; og kampen mot korrupsjon. Dette er noko du kunne merke deg ved å ha spreidd frå han først tok til i Kenya, der han opna det globale granskingsmøtet for granskingsprosjekter for næringsliv og handel med eit løfte om investering. Han var med amerikanske forretningsmenn og minst ein milliardær på reisa. Han var sikker på å besøke vellykkede oppstartsselskaper, blant dei er ein som utviklar solbelysingssystemer for å gje elektrisitet til dei fjernaste landsbyane. Power Africa er eit av hans hovudprogram, men han har ikkje klart å oppnå mykje lenger. Presidentane Clinton og Bush la store summar i Afrika for å takle aids og malaria - massive helseutfordringar som trong dollar. Kina er no den største einaste investoren i Afrika og sparar AU ein forelesning, men President Obama vonar at han kan skapa langvarig forandring - som han sa, "ikke fisken, men fiskestangen". Tilhengjarane hans seier at det kan ta tid å byggja opp ei afrikansk arv, men det vil bera frukt, og det er sjølvinnlysande at han vil bruke meir tid på kontinentet når han er ferdig. "Eg skal vera ærleg med dykk", sa han til AU. "Eg gleder meg til livet etter å ha vore president. Eg vil ikkje ha denne store sikkerhetsdeilen heile tida... og eg kan besøke Afrika meir ofte". Han gjekk ut av flyplassen til Nairobi, og videoane han spelte på ved State Dinner viste ei sterk lidenskap for "heime" hans. Og det var eit stort PR-tiltak for Kenya. Obama tok til å ta til seg Afrika seinare i presidentskapet sitt, ved å samla dei afrikanske leiarane i Washington i fjor, på grunnlag av anklager om at han ville ha hamna opp med Kina. Det er ikkje sannsynleg at det vil gå over til Amerika å løysa krisen i Sør-Sudan på kort sikt, ettersom det vert vanskelegare og vanskelegare å løysa. Men det er det lange spelet der President Obama, som han kallar seg, blir best dømt.
Då president Obama hadde avslutta talet sitt for Den afrikanske unionen i Addis Abeba den siste månaden og gjekk av scena, vart det eit stormbølgje utanfor.