Med England-kampen 2016 fullført, er kaptein Heather Knight på veg til Australia, og ein annan sesong med Hobart Hurricanes i Women's Big Bash League. For 12 månader sidan har det skjedd mykje, og for å vera ærleg, har det vore eit ganske galårt år! Etter å ha teke over som kaptein for England i juni, har dei siste fem månadene vore dei mest moro og givende i England. Det er ingen tvil om at det har vore utfordrande på vegen, men eg liker verkeleg å leia dette laget. Som ein gruppe føler me at vi har kome langt det siste året og det er ein del av æren som vert vunnen til vår hovudtrener Mark Robinson og den assisterande trenaren Ali Maiden. Foruten å ha hatt England som kaptein, har eg også hatt Hobart Hurricanes, Western Storm og Berkshire dei siste 12 månadene, så eg har sjølvsagt hatt å gjere med ei mengd forskjellige menneske - frå landsleikarar som aldri har spelt for ein anstendig publikum før, til etablerte utlendingar, og England sine lagkamper som har vunne meir enn 100 kamper. Det er ofte ein av dei vanskelegaste sakene som ein kan gjere som kaptein -- å vite kva ein skal seie og når, å prøve å få det beste ut av dei ulike karakterane på banen. Det er ikkje eit eksakt fag, men eg føler meg som ein som alltid lærer og utviklar seg som ein leiar. Eg veit at så snart eg slutar å prøve, kjem eg til å ha problemer, og eg kjem alltid til å finne måtar å bli bedre. Det er ein holdning eg alltid har hatt til cricket, så eg ser ikkje kvifor kapteinskapet burde vera annerledes. I den andre ein-dagsmatchen mot Sri Lanka tidlegare denne månaden, tok eg litt av eit svikt medan eg spelte, og det forverra ei gamal hamstring-sår, som dessverre tvingte meg til å sitte på baksiden av tredje kampen. Sjølv om eg generelt er ein dårleg sjåar, og alltid vil vera med, gjorde jentene ein strålande jobb, og i mitt fravær blei dei skipt til ein komfortabel seier av Danielle Hazell. Eg vart ganske overraska over å få vita at eg, ved slutten av ICC Women's Championship i forrige uke, hadde enda som den nest høyeste wicket-takeren i konkurransen. Eg trur at mange av dei wicketane kanskje har gått ned til bøllarane på den andre enden, men eg er stolt av eit godt par år med ballen. Eg trur eg alltid vil sjå meg sjølv som ein batter som bøllar nokre tweakers, men det er deileg å kunne bidra til laget på ein annan måte. Eg er definitivt glad for at eg bestemte meg for å gå ned spinner-rutten etter at eg vart skadd, og med ein liten oppmuntring frå vår tidlege spinntrener Carl Crowe. Etter rundt 10 dagar heime, skal eg til Australia for Women's Big Bash League - saman med ei mengd av England-lagskamegner - og vere med på Hobart Hurricanes. Som et engelsk lag kan vi no sjå fram til ICC Women's World Cup sommaren neste. Eg trur ikkje det er noko mer spennende enn å få sjansen til å spela i ein VM på heimeplassen. Eg held fram å seia det, men det er sant, vi har dei beste kvinnene i verden, så forhåpentlegvis får vi sjangse for lidenskaplege heimefans gjennom hele turneringa neste år. Som ein West Country-jente er det flott at to av dei største stadene i gruppa, Taunton og Bristol, er i denne delen av landet. Vi gleder oss til å spela i Derby og Leicester, og med litt flaks og gode framføringar, i finalen på Lord's 23. juli!
Etter eit år med så mange endringar og mange første gonger for oss som team, følgde det ut til å vera sært riktig at det siste internasjonale utfaret vårt i 2016 endte med ein annan første gong for oss alle - ein ein-dagarslandskamp som var spreidd over to dagar i Colombo på grunn av regn, som vi vann for å sikre ein 4-0 seier i serien mot Sri Lanka.