I BBC Sports kolumnen hans, ser Robbie Savage på kvifor Liverpool ser langt unna å gjenta titelen frå forrige sesong, korleis dei skal stå i linje mot Chelsea og den fysiske og mentale kampen Steven Gerrard står overfor for å sikre seg ei langtid framtida med Reds. Det er berre seks månader sidan Steven Gerrards slip hjalp Blues å få ein berømt seier på Merseyside som gjorde Liverpool til ein avvik. Eg trur vi skal sjå kor langt dei er frå å kjempe til ein ny titel. Dei er langt borte frå den nivåen dei treng, og dei må jobbe hardt for å komme inn i topp fire. Dersom dei klarer det, så burde det å lukka seg fire sesongar i Champions League sjåast som ein suksess for Liverpool-boss Brendan Rodgers. Men det er ikkje alle som ser på det. Eg hadde nokre misfornøyde Reds-supporter som ringte meg på 606 på BBC Radio 5 for å gje dei ein manager-stokk. Ein del av problemet til Liverpool er at dei gjorde store framførsler sist sesong, og det har reist forventingane urealistisk. Det er ikkje Rodgers skuld. Der han kan bli ifrågavet er på overføringsmarkedet, særleg på framsida. Mellom dei, Luis Suarez og Daniel Sturridge, som skora 52 av 101 mål i Premier League sist sesong. Med Suarez solgt og Sturridge som berre spelte tre av 10 league-kamper hittil i sesongen på grunn av skade, har Rodgers mista mange mål frå line-upen sin. Men han har hatt pengar å bruke, og eg trur ikkje han har kjøpt dei rette straume for systemet sitt. Om eg ser på valutøva til Rodgers på lørdag, så er Mario Balotelli, Rickie Lambert og Fabio Borini dei tre leige frontmennene hans, og det viktigaste er at dei ikkje er gode nok. Det er ikkje berre at dei ikkje ser ut til å score, det er ein stor skilnad i arbeidsfrekvensen deira samanlikna med det Suarez og Sturridge gav laget. Det tyder at Liverpool ikkje starta kampane med same intensitet som dei gjorde i fjor, eller pressa lag høgt opp på banen for å tvinga dei til feil. Ved å gjera det i 2013-14 skora Liverpool 59 mål i første halvlek, 13 meir enn nokon annan lag, og skora i første halvlek av 34 av 38 league-kamper - igjen det meste i toppklasse. I dei første 10 kampane sine i denne kampanjen, har dei berre klart å få fire mål før halvlek, i tre ulike kamper. I staden for å vera på frontfot, må dei jaga etter kamp. Dei er så gåeige, og det er ikkje berre midten til å skylla. Når eg ser på dei, uansett kva for ein formasjon dei spelar i, ser det ikkje ut til at dei har nokon som går forbi striker frå midten. Igjen, sist sesong, skjedde det heile tida, men eg var på St James' Park i helga for å kommentere nederlaget til Newcastle, og den einaste spelaren som klarte å løpe forbi Balotelli i fyrste omgang var Gerrard, som gjorde det ein gong. Liverpool var dødeleg mot dei i fjor, og skora meir enn nokon annan topplag. Mer enn ein tredjedel av målene i 2013-14 kom frå hjørner eller frikspark, med ein hastighet på nesten ein kamp. Det har falle ned dramatisk. Dessverre for Rodgers, å sjå målene tørka opp, er ikkje det einaste problemet hans. Forsvaret til Liverpool vart sett på som den svakaste lenken sist sesong, og til tross for å ha prøvd fleire ulike kombinasjonar, fekk han det ikkje rett. Rodgers har kasta mykje pengar på problemet, men han prøver framleis å finna ei svar. Dei ser framleis på baksiden. Statistisk sett er dei ikkje dårlegare defensivt enn sist sesong - men dei er heller ikkje betre. Liverpool spelar og fullfører like mange pass som før, og held òg like mykje posisjon. Men med dei ikkje lenger i stand til å overgå motstandaren, er det ikkje overraskende at resultatet deira har vorte påvirket. Det Liverpool manglar på baksiden er ein leiar, og målvakten deira hjelper dei ikkje så mykje der. Simon Mignolet er tydeleg ein utmerkt skotsstoppar, men eg ser han ikkje koma av line nok, eller kommandera boksen hans. Rodgers prøvde tre på baksiden mot Magpies, men eg kan ikkje sjå han gjera det same mot Chelsea. Han vart kritisert for å ha la spelare i fredag mot Real Madrid, men eg var samd med han for å gjera det. Liverpool kan enda kvalifisere seg til Europa om dei vinner dei to siste kampane i gruppe B, og det svekkje laget deira klarte seg betre mot Real i Spania enn dei fullstendige lagene han valde på heime. No må han avgjere kven han skal spille mot Chelsea, men kven han endå veljer, Liverpool må vise ein enorm forbedring i den siste sesongen. For meg er Lovren den store signeringen som gjer vegen, med Kolo Toure som held fram med plassen etter å ha gjort det bra på Bernabeu. Det er eit stort krav å kasta Lovren når Rodgers har brukt så mykje pengar på han, men han har ikkje vore god nok. Det er vanskeleg å sjå Liverpool vinna på lørdag fordi Chelsea er på ein annan planet. Sjølv om han har høgda som Liverpool treng for å forsvare seg mot Chelsea, såg eg han bli mobba av Bobby Zamora då Liverpool spelte mot QPR på Loftus Road. Du må tenke at Diego Costa ville gjort ham til ein liten liten biskot om han var på framsida for Chelsea. For å konkurrere, treng Liverpool ein solid fire i midten, med fullbacks som ser etter å bli med i angrepet. anten det er Glen Johnson på høgre eller Alberto Moreno på venstre, når ein går framover, så burde den andre sitja bak. På den måten vil Liverpool alltid ha fem forsvarsspelare til å verne seg mot motangrep frå Chelsea. Framover treng dei fullbackane sine til å bidra på same måte som dei gjorde i fjor sesong då dei overlappte seg ned på flanka eller brakte fram med fart. Han må arbeide hardt for å halda Chelsea sitt forsvar sysselsett. Sjølv om alt dette funkar, er det likevel vanskeleg å sjå Liverpool vinna på lørdag fordi Chelsea er på ei anna planet enn alle andre Premier League-lag i det øyeblikket. Jose Mourinho har ikkje vore best i dei siste par kampene, men dei har heller ikkje tapt nokon av dei. Blues ser ikkje ut til å ha noko å gå frå, og eg ser at dei går frå Anfield med tre poeng, slik dei gjorde i april. Det er ikkje noko å vinna, men det vil likevel skade hjå heimefansane. Han var den beste spelaren til Liverpool mot Newcastle, og sjølv om det ikkje er sikkert om han får ein ny kontrakt til The Reds på sommaren, ser eg han definitivt som ein del av den langvarige framtida. Han kan halde fram å vera konkurransedyktig i Premier League. Eg kan ikkje sjå han forlate Anfield, men viss han gjer det, vil han ende opp på ein annan toppklubb. Jo eldre du blir, jo vanskelegare må du jobbe, og å utvide karrieren din vil vere både ein mental og ein fysisk kamp. Han er 34 år gamal, og han treng ikkje bevise at han kan pingja ballen 60 meter, eller gje ein flott fri spark eller ein knasande tackle. Det han må vise er at han kan bevege seg godt nok rundt i parken til å gjere alle desse sakene effektivt. For, kva han enn vil eller ikkje vil, kvar gong han spelar dårleg, vil han få skuldinga at "beina hans er borte". Sjølvsagt er han framleis i form og kan løpe. Han er nok ein av dei beste spelarane i Liverpool. I min alder av 36, då eg var i Derby, var eg framleis ein av dei to eller tre beste spillerane når vi gjorde bleep-testene. Det som skjedde mot Chelsea sist, øydeleg nok øydeleggjorde Gerrard på innsiden. Men det er oppvakinga som vil teste han. Når du er på fly, kan du lukke ein, og så leggja til i den neste utfordringa eller situasjonen. Det finst ikkje noko dårlegare enn å vere ein midfieldspiller med mykje energi som veit at du kunne gjort det for to-tre år sidan - og no kan du ikkje. Eg visste det då det skjedde med meg. Eg prøvde å ikkje tenke på det, men du kan ikkje unngå det, og det var forferdeleg. Eg byrja å tvile på meg sjølv og på om nokon ville ha meg til å spela for dei. Det som ikkje hjelper er kva andre folk seier. Manager og spelare sa til meg at eg var ferdig, men eg måtte fortsette å tru på meg sjølv. Eg visste at eg ikkje var den spelaren eg var, men eg følte likevel at eg hadde noko å tilby. For meg har Gerrard utan tvil det òg. Saman med Sterling og Sturridge er han en av dei viktigaste spelarane i Liverpool. Av alle spelarane eg møtte i karrieren min, var han den eg hadde elska å ha spelt med. Han var ein mareritt å spela mot fordi han hadde alt. På toppen av sin karriere var han den beste midtbanespilleren Premier League har sett. Det vil vera eit vanskeleg tilfelle for han fordi det som skjedde mot Chelsea sist, øydelegvis øydeleggde han på innsiden. Han vil sjølvsagt tenke på det før kampen - han må tenke på det heile tida - men han har ikkje latt det stoppe han. Det hadde vore lett for han å gå av etter ei skuffelse som dette, men han held fram som han alltid gjer. Det er den typen lengt som vil halda han i stand til å fortsette utover slutten av denne sesongen.
Chelsea-regjeringa til Anfield på lørdag veker misnøyelege minner for Liverpool, og framtida deira er heller ikkje så lys.