Og ein av dei tre gongene - då det vart kjøpt 250 millionar sjokoladeboksar frå Woolworths etter at selskapet kollapsade - var eit forsett freist for å lokke kundane til butikkane. Dette er ei historie som reflekterer korleis Poundland, til tross for det billege og glade bildet, er ein nøye styrt bedrift. Poundland kan sjå ut som ein ganske enkelt fyrstegang, men det er eit avansert selskap med store planer om å utvide seg. Og veksten er ein del av ein større suksesshistorie i Storbritannia: den uhindrede oppgangen til rabatthandlarane. Dette samanliknar med den sakte 34 prosent-utbygginga av dei fire store supermarkedskedjene - Tesco, Morrisons, Asda og Sainsbury - i den same perioden. Faktisk vaks rabattbutikkane det siste året dobbelt så raskt som dei fire store supermarkane, med kvar kjede som opna i gjennomsnitt 33 butikkar samanlikna med dei 16 som vart opna av kvar av dei største aktørane. Denne veksten i ein mykje betre økonomi kan virke overraskende, men analytikarar trur at nedgangen har byrja ein mykje meir fundamentalt skift. Maureen Hinton, global forskardirektør for detaljhandelen Conlumino, seier at vaner som først var av naudsynt, no har vorte fastfeste, og folk skjønar at dei ikkje treng å betala mykje for å få gode kvaliteter. Ho tilskriver seg òg den enkle, daglege prisstrategien til diskonto-handlarane, samanlikna med dei "opauke" kostnadene til dei større konkurrentane for den pågående populariteten. "Det finst ein ekte ærlegheit i pundbutikkar. Folk har oppdaga at det finst høve til å kjøpa gode ting til låge priser, så kvifor skal dei betale meir?" seier ho. Kundedata frå Poundland støttar dette. Langt frå å vera ein butikk for folk som kjempar for å få til, hevdar han at han har konvertert mellomklassen med ein fjerdedel av kundane sine som no er frå "AB"-demografiska - den rikare delen av folkesetnaden. Diskontradarane nyttar òg på ein bakreaksjon mot dei større rivalane: dei vert sett på som ein velkomne utavverste, seier Dimitrios Tsivrikos, ein forbrukar- og forretningspsykolog ved University College London. "Det billege miljøet, det lave bemanningskapa og den grunnlege butikktilleggenheten hjelper. Folk trur det ikkje er nokon fare her, og la seg veksla", seier han. Og omvendt, fordi kundane trur at det ikkje finst nokon løynde agenda, bruker dei meir. "Messiget "vi sparar pengar her" - ingen triks, ingen friks - tyder at folk kjøper mykje meir fordi ingen prøver å overtala dei til å gjera det", tilsetter han. Han seier at folk faktisk overvurderer evne til å forstå priset, og at den låge priset skaper "ett nivå av eufori og spenning" som hindrar rasjonell avgjerd, og at "handelen" med teikn bidrar til å skapa ei kjensle av nøye. "Vi er bundne til å føle oss meir euforiske, og det som driv oss til å kjøpa er å missa det vi treng, i staden for å skaffa det vi treng". For å utnytte dette, har dei fleste av diskonterte butikkar ei mindre og stadig endrande sortiment på toppen av standardvarene. Chris Edwards, sjefen for Poundworld, seier at bestseljande produktane er "vardagseigartiklar", inkludert babyskupa, chips og sjokolade. Men han seier at kjeden, som har 280 butikkar over heile landet, kvart veke endrar 500 av dei 5000 varene som er på lager for å "halda med trender", som eit utvalg av Minions-produkter for å knyta til den kommende filmutgjevingen, og gje kundane "nye og spennende tilbud". Kjedena har også nyleg lansert ein nettbutikk, med sikte på å utvide reisa si. Poundland, som har eit "reasonleg godt framstegang" med liknande planar, men som òg har som mål å utvide den fysiske nærværen sin raskt, bruker pengane frå ein flåte på 750 m pund på London-børs i fjor til å opna fleire butikkar med eit bullisk langtidsmål om å opna 1.000 butikkar i Storbritannia, opp mot det nåværende nettverket med over 500 butikkar i Storbritannia og Irland. Ein avtale på 55 millionar pund om å kjøpa mindre rival 99p Stores og omgjera butikkane til Poundlands, som for tida vert vurdert av Konkurransen og Marketautoriteten (CMA), ville dramatisk førdre veksten. Og i motsetning til det du kunne venta deg, seier McCarthy at dei "gode tidane" faktisk er mykje betre for salget. "Vi har vore i 25 år og sett to nedgangar. I gode tider føler folk seg tryggare og går på fleire handlekur som tyder at vi får meir forretningsdrift". Han er like optimistisk om utseendene for veksten til selskapet, og pekar på den suksessfulle diskonteringskjeden Dollar Tree i USA, som har vore i eit halvt århundre, som bevis på den potensielle langleivdnaden til Poundland. Men andre er mindre sikre, og varnar for at veksten til diskonteringsbutikkane har ein åpenbar grense. "Om det finst fem pund-butikker på hovudgaten, vil folk ikkje bruke fem gonger så mykje. Dei er i fare for å nå eit topp", advarer Hinton. Likevel er det vanskeleg å stå imot å bli lokka av handelen. McCarthy innrømmer at sjølv han ikkje er immun mot sjarmen i butikken - han skildrar den som ein "Pandoras kasse skatt". Han kjøper telefonkarter, Toblerone-sjokolade og biografiar. "Det er svært vanskeleg å ikkje bli tvungen til å kjøpa", seier han.
I dei ni åra han var leiar i Poundland, seier sjef Jim McCarthy, at rabattkjeden har selt eit produkt med tap berre tre gonger.