Denne artikkelen har ord som nokre lesarar kan finna støtande. "Dette viken er det Robert E. Lee", sa han tirsdag, om monumentet til generalen som var ein brannpunkt for den valdelege demonstrasjonen i Virginia sist lørdag. "Eg lurer på om det er George Washington neste uke", spurde han til journalistane i Trump Tower. "Og er det Thomas Jefferson uken etter?" Lat oss leggje til side ironien om at Lee kanskje støtta planane til Charlottesville for å fjerna hans bronsebilde, sidan han oppfordra landet til å "slettje sporene til borgerkrig" og avstå frå å reisa slike monument. Som president Trump påpekte, var George Washington ein slaveeiar. Washington innrømmet at systemet med menneskeleg slaveri som støtta økonomien i det 18. århundret var ein "ond, grusom og unaturleg handel". Han var den einaste grunnleggeren og hovudkommandanten som frigjorde slavarne sine - han eigde over 300 - då han døydde. Men som Ron Chernow i sin mektige biografi Washington: A Life gjer det klårt, medan han levde, uttrakk den første presidenten i landet sitt pund av kjøt frå dei han foretrekke å kalla "tjenarane" eller "familien". Washington såg seg sjølv som ein velvilleg herre, men han tolererte ikkje mistanke om at det var folk som skulle gå på gjengjeld på gården hans, sjølv om dei var gravide, eldre eller lamme. Han har ein gong skremt ein slave som sa at han ikkje kunne arbeide fordi armen hans var i ein sling. Som Chernow skriv, tok Washington opp ein rake og viste korleis han kunne bruka den med éin arm. "Om du bruker handa til å eta", sa han, "kvifor kan du ikkje bruka den til å arbeide?" Han var ikkje motvillig mot å sende eldfasta slavar til Vestindia, som ein mann som heitte Waggoner Jack, der det tropiske klimaet og den ubarmhjertige jobben med å bråka sukkerrør hadde tendens til å forkorta levetida. "Det er få negerar som vil arbeida om det ikkje er eit konstant auge på dei", sa Washington til ein tilsynsmann, og advarte om "lidskap og svik" om dei ikkje blei behandlet strengt. "Dei som du gjorde med Charlotte var svært rett", skreiv Washington, "og om ho eller nokon annan av tenarane ikkje vil gjera jobben sin med rettferdige måtar, eller er frekk, må du få korrigering (som det einaste alternativet). " Washington badgered Whitting for å halda ein annan slave, Gunner, hardt i arbeid for å "fortsette å kasta opp murstein jord". Gunner var 83 år gammal. Med sin Mount Vernon-plantage som kråka under økonomisk trykk på grunn av hans lange fravær til teneste for landet, ville Washington skyte ut arga brev til overvaktarane sine som insisterte på større avlingseffektivitet. I byrjinga av 1788 frøs Potomac-elva over i fem veker, men sjølv om det var ni inkar med snø på jorda, skåna Washington dei ikkje frå utmotta arbeid utendørs. Han sende slavekvinnene for å grave opp trestumper frå ein frosen sump. Under denne arktiske snøen våga Washington å rida ut og inspeksjonere gårdene sine, men han bemerket i dagboken at "eg fann kalden ubehageleg og kom tilbake". Då nokre av slavane hans flykta under den revolusjonære krigen for å finna vern - for han var det ein fornedrande ting - hos fienden, la Washington ikkje opp i å rekva det han såg som eigedom. Eit internt britisk notat skildrar han etter seieren som ein som krev at dei som flykta skulle verta tilbake "med all grovskap og grovskap som ein kaptein av bandittar". Britane nekta. I ein av dei løypa tilmeldingane Washington la ut i ei avis, skreiv han at ein slave som heitte Cæsar hadde rømt "utan noko som helst grunn". Det synte ikkje som om han kunne tenkja at desse slava kunne tørsta etter fridom, eller til og med høve til å læra å lesa og skriva. Professor Joseph Ellis, forfattaren av American Sphinx: The Character of Thomas Jefferson, seier om grunnleggjarane: "Dei kunne tenkja seg ei republikk på nasjonalt høgt, noko ingen andre hadde gjort før. Dei kunne tenkja seg ein regjering basert på veksler og balanse som forbyr alle former for diktatur på presidentnivå. Ingen hadde gjort det før. Dei kunne tenkja seg ein makt som flaug oppover frå folket, i staden for å gå nedover frå Gud. Alle dei utrulege handlingane til fantasi. Den mest kreative politiske gruppa i amerikansk historie. Me vil aldri gjere det att. Men dei kunne ikkje tenkja seg eit samfunn med to rase. Jefferson, som kvar amerikansk skolegutt veit, var den tredje presidenten i landet, og ein geniell politisk teoretikar som skreiv dei fem viktigaste orda i moderne historie - "alle menneske er skapt like" - i 1776-deklarasjonen om sjølvstende. Han eigde òg opptil 140 slavar. Jefferson, som levde i luksus i ein palass i Virginia, visste at den opprinnelege synda i Amerika var "depravasjon", som han sjølv beskrev det. Men det han sa om svarte er sjelden lært i klasserom i dag. Her er nokre sitat frå Jefferson som besøkende ikkje vil finna på minnesmerket hans, eit romersk-pantheon-stil tempel for fridom der det gravla av bildet til den vise av Monticello held vakt over tidalbassenget i Washington DC. Til vennen sin, den franske sosialreformeraren Duc de La Rochefoucauld-Liancourt, gav Jefferson tillit til at han hadde tenkt å "eksportera heile den svarte rasen til ein avstand". Hertugen skreiv: "Han [Jefferson] baserer si meining på den visse faren... å sjå blod blanda seg utan å ha noko middel til å forhindra det". Og likevel, seier historikarar, fekk Jefferson opptil seks born av ein av dei blanda slaveane sine, Sally Hemings. I boka si Notes on the State of Virginia, spådde han ein rasekrig i Amerika og "konvulsjonar som nok aldri vil ende med noko anna enn utryddinga av den eine eller den andre rasen". Jefferson meinte òg i dette arbeidet at den "ulykkelege skilnaden i farge" mellom svarte gjorde dei mindre vakre enn kvite. "Dei er meir ivrige etter den kvinnelege", heldt han fram, "men kjærleik ser ut til å vera meir eit ivrig lengt enn ei ømfinde og delikat blanding av kjensle og sansing. "Sorgene deira er forgjengelege... i grunn som er mykje dårlegare". Og så vidare. Professor Ellis meiner at det bør leggjast opp ei plakett ved Jefferson Memorial for å retta oppgåva og innrømma nokre av dei mindre smakfulle uttalelsene til forfattaren av Deklarasjonen. "Jefferson vert forkrøpt i den innehavlege motsetninga, ei slags sjølvbedrag, som sameksisterer i oss òg", sa biografen. "Gjev vi sambandet med Hemings, vil han ikkje ta ei leiarskapsposisjon for å få slutt på slaveriet på grunn av frykta for blanding, og det gjer hyckleriet hans endå meir dramatisk". "Han har slavar som er borna hans som serverer han til middagen. Men han synest ikkje det er uroleg. Det er forbløffande". "Rassismen er eit kromosom i DNA-en til USA", la professor Ellis til. "Det er som kreft. Det blir aldri kurert". Skal amerikanarar avvisa desse grunnleggande fedrane som skurk og nasjonal skam, eller akseptere dei som menn av sin tid, halvgudar med leire føter, som bar med seg dei ufullkomne, sjølv om dei prøvde å styra landet sitt bortan dei? Kva er egentlig skilnaden mellom monument til grunnleggande fedrane og leiarane i konføderasjonen? Clarence Jones - den afroamerikanske talskrivaren som hjalp til med å laga "I Have a Dream", eit tal frå 1963 som gav form til det moderne Amerika - forklarar: "George Washington og Thomas Jefferson eigde sjølvsagt slavar. "Det var ingen tvil om at dei var moralske kompromissar i å leggja saman dette nye landet, ei republikk, basert på dei prinsippane og forskriftane som er nedlagde i uavhengighetserklæringa. "Men ingen av desse to personane førte nasjonen i eit svikande opprør for å styrta regjeringa dei hadde danna for å bevare slaveriet. " Tvert imot, dei viet livet sitt til å berga og grunnleggja dette landet". Han seier at det er like feil å minne seg om tapperheten til Konføderasjonen som å hylla soldatane i Tredje riket. "Det som Charlottesville fortel oss er at det ikkje lenger er mogleg for USA å ignorera dette uløste spørsmålet om forsoning over slaveri", sa dr. Jones. "Trump missto ei ekstraordinær høve - og han har det enno - til å utøve leiarskap som forsonar og healer-i-hovud for nasjonen i dag". Washington og Jefferson er ikkje dei einaste amerikanske historiske titane som kan synast reduserte når dei vert sett gjennom linsen til dagens verdiar. Abraham Lincoln, den store frigjeraren og borgerkrigen som øydela slavarådet i Sør-Amerika. Han er frambringa i ein annan neoklassisk tempel på National Mall. Men som Alan Singer, historieprofessor ved Hofstra University, påpeker, var den 16. presidenten i USA i takt med at han utvikla den politiske sjelen, rasistisk. Han er sitert som sa til applaus under ein debatt i Charleston, Illinois, under ein valkampanje til senatet i 1858: "Det finst ei fysisk skilnad mellom den kvite og den svarte rasen som eg trur for alltid vil forby dei to rasene å leve saman i termer av sosial og politisk likskap". Den republikanske leiaren er òg oppført som å ha freista å overtala ei svart delegasjon i 1862 om at afroamerikanarar skulle avvisa seg og kolonisere seg i ein stad som Sentral-Amerika, med argumentet at det ville vera "utåleg egoistisk" om dei nekta. "USA treng ei generell evaluering av kven vi er som nasjon, så vi kan koma til å forstå vår nåtid ved å forstå fortida vår", seier professor Singer. "Nasjonane treng heltar som kan definere kven vi er, som kan hjelpa oss til å sjå oss sjølve i eit betre lys. "Og USA har heltar. Men vi har en tendens til å ikkje sjå for å få oss til å sjå. "Vi har en tendens til å strøma ut dei delane vi ikkje vil sjå. Og dette er ein tid då vi må sjå". Av og til kan det vera vanskeleg å sjå. President Lyndon Baines Johnson er ein av dei største lovgivningsforløpa i USA, og han underskriver Civil Rights Act frå 1964, som forbød diskriminering. Men LBJ er òg kjend for å ha ofte kasta rasistiske smugningar rundt garderobane i Senatet, ifølge hans biografi Robert Caro. Johnson kalla ein tidlegare iterasjon av den landmarklege lovgivningen som han er kjend for som "the n***** bill". I minner om Capitol Hill i svart og kvit, fortel den afroamerikanske sjåføren Robert Parker om eit forstyrrande samspelt medan han kjørte for texanaren. Johnson, han minner seg, spurde han om han hadde noko imot å bli kalla "n*****". Då Parker svara at han helst ville bli kalla med sitt eige namn, skulle Johnson svara: "Så lenge du er svart, og du skal vera svart til den dagen du døyr, kjem ingen til å kalle deg med ditt forbaudne namn. "Så uansett kva du kallar deg, n*****, lat det rulla av deg som vatn, og du kjem til å klare det. Lat som om du er eit jævla møbel". Men Dr. Jones trur at LBJ, til trass for alle hans manglar, skjøna at plikten hans som sjefmagistrat i USA var å leia landet hans mot ein sunnig fjellkveld av ein mer perfekt union, for å oppnå det ufullkomne lyftet om grunnlegginga. Professoren ved University of San Francisco er i liten tvil om kva den gamle venen hans, Dr. Martin Luther King Jr., ville sagt til den som no sit i Det hvite hus. "Eg har inga tvil", seier Dr. Jones, "at den framtredande apostelen for kjærleik og ikkje-vold i det 20. århundret ville minna president Trump på at han har ansvar for å fortelja nasjonen kva som er rett og kva som er feil. "Eg trur President Trump er framme i det han vert utvald, at han kan nå høge høgda til å bli president".
Argumentet til president Donald Trump om at fjerna av Confederate-statue er ein avvik for å endra historia har ført til at den årlege debatten om den kjempande rase arven i USA har kome i gang.