Det sentrale er ei plan om å ta alle flyktningar og migranter som krysser havet til Hellas i smuglarbåtar og returnera dei, direkte, til Tyrkia. EU-offiserar seier at kva som endå blir avtala "skal følgja både europeisk og internasjonal lov". Men i privat, innrømmer nokre at, sjølv om vurderinga frå advokatane deira er "gange lovende", finst det juridiske hindrar som må overvinnast. FN-offiserar har citert den europeiske menneskerettskonvensjonen, som uttrykkelig forbjud utvising av utlendingar. Og dei seier at det i henhold til folkeretten ikkje er ulovleg for nokon som flyg frå forfølging og konflikt å krysse ei grense og be om asyl. Rundt 90% av dei som ankommer på dei greske øyane seier at dei flyg frå konflikt, hovudsakleg frå Syria, Irak eller Afghanistan. I henhold til folkeretten må kvar sin sak høyrast på individuell basis, ikkje som gruppe, fordi dei kan ha svært gode grunner til å søkja om vern. Det andre problemet, som FN-offisarar har sagt, er at sjølv om det kan vera lovleg å sende folk tilbake, kan dei berre bli sendt tilbake til eit land som er trygt, som kan ta vare på dei, som gir dei fullt tilgang til arbeid, utdanning og helsestandard, og som, viktigast av alt, vil ta ansvar for å forhalda asylsøknaden til den enkelte. Fram til no har EU ikkje sendt folk tilbake til Tyrkia. Det har ikkje sett Tyrkia som eit "trygt tredje land". Tyrkia er ikkje fullt medlem av Genève-konvensjonen. Det tilbyr ikkje asyl til syrarar, berre ein mindre form for internasjonal vern. Og andre grupper som irakarar og afghanarar har ikkje ein sjanse for å få tilbake syrarar i Tyrkia. Så medan det er tvilsomt å gje syrarar tilbake, kan det vere endå vanskelegare å gje ikkje-syriske folk tilbake. Sjølv om alle dei juridiske sakene er løyste, vert det likevel eit praktisk problem: Korleis kan Hellas sende alle som går over havet tilbake? Desperate menneske, menn, kvinner og born, må samlast saman, haldast fast og deretter transportert over havet. I bytte for å få mange asylsøkjarar tilbake frå Tyrkia, tilbyr EU å ta imot mange asylsøkjarar. For kvar syrisk som vert sendt tilbake til Tyrkia, vert det ein som er i Tyrkia, som blir sett tilbake i Europa. Men det kan ikkje vere lett å finna EU-land som er viljuge til å ta imot dei nye. I fjor lova EU-land å flytta tusenvis av flyktningar direkte frå Hellas, Italia og Tyrkia og gje dei nye heimar i EU. berre nokre hundre har blitt flytta. Kan land nå oppnå det dei ikkje har klart å få til? Ungarn har gjort det klart at dei ikkje er klare til å ta imot kvota under denne nye planen. Andre land i Sentral- og Aust-Europa er òg imot. For å få dette til å fungere, må ein "koaliasjon av viljuge" - land som er klare til å ta imot syrarar - samlast. Tyskland og Nederland må kanskje leiere her, men dei treng òg støtte frå andre land. Ein av kravene til Tyrkia for å få ei avtale er visumfrie tilføringar til EU for tyrkar, helst i slutten av juni, men det finst betydeleg politisk motstand. Det ville gje meir enn 70 millionar tyrkar lov til å reise (men ikkje arbeide) utan visum i Schengen-sone i Europa. Dette har ikkje skjedd før, fordi nokre EU-land har vore urolege for den politiske motspurnaden heime frå anti-innvandringsparti. Frankrike i særdeleshet har vore motstandar. På det toppmøtet, som var for stengt, var det teikn på at president François Hollande kanskje ville akseptera ein avtale om visum. Men så er det problemet at Tyrkia ikkje anerkjenner den gresk-cypriotiske regjeringa i Nicosia (Kypros er medlem av EU). Det er eit problem å løysa, og det er òg ein stor motstand mot visumtillatingar til Tyrkia i Europaparlamentet, som må godkjende endringa òg. Sjølv om alle desse sakene er løyste, vil EU-land nok halde fram å insistera på at Tyrkia oppfyller alle dei tekniske betingingane for visumfrie tilføringar. Hindane, som Tyrkia som innfør endå meir sofistikerte biometriske pass, er betydelege. Dette er eit anna krav frå Tyrkia. Det kan i stor grad vera symbolsk, ettersom dei fleste EU-land trur at Tyrkia er år borte frå EU-medlemskap, men å gå framover i dette vil vere endå vanskelegare enn i spørsmålet om visum. Motstanden frå Kypros er eit stort tema her. Tyrkia må anerkjende regjeringa i Kypros før nye diskusjonar er opna. Kypros har sagt klart at det har ei klar forståing frå andre EU-land at "Tyrkia ikkje kan bruka sin rolle i flyktningkrisen... for å be om utvekslingar med om EU-medlemskapskurset". Andre land som Italia og Belgia har tvil om å gje etterlatingar i ein tid då det er alvorlige bekymringer for den politiske retningen til Tyrkia, om at det minkar medelfriheitene, og om ein skift mot større autoritarianisme i tyrkisk politikk. Dei fleste av dei som er innvandrar i EU er ikkje-europeiske, men dei er ikkje-europeiske, og dei er ikkje-europeiske, men dei er ikkje-europeiske, og dei er ikkje-europeiske. Angela Merkel treng ein avtale fordi ho er under stort politisk trykk i landet. Og krisen har ført til ein reell kløft mellom leiarane i Tyskland og Østerrike som treng å ordnas. Andre EU-leiarar vil vise veljarane sine at dei kan verna grensene til EU, fordi dei er redde for at anti-innvandrarpartiar vil gripe det politiske initiativet. Og ein avtale som passar Tyrkia. Det vert vert vert til millionar av flyktningar og er under alvorlig press på grunn av kor krigen i Syria har endra seg med russisk involusjon. Trass i vanskelege situasjonar, vil EU og Tyrkia ha nytte av å ha strategiske relasjonar som fungerar, og dei treng støtte frå kvarandre for å klare å takle krisene dei står overfor. Dette inkluderer folk som flyg frå krigsland som Syria som vil få flyktningstatus, og folk som leitar etter arbeid og eit betre liv som styresmakter trur er økonomiske migranter.
Europaleider reknar det nye forslaget sitt for å takle fluktane av flyktningar og migranter som ein "game-changer", men ordninga er ikkje blitt avtala enda, og det finst tvil om om ho er praktisk eller til og med lovleg.