Det var like godt som å spara. England måtte slå av dagen, og hadde alle 10 wicketane i handa til lunsj og var 103-0 kort tid etter. At dei enda med 207 all out, tapte med ein inning og 75 løyper, var kvalmende. Det gjorde alt snakk om kamp, ånd og karakter som vi har høyrt innanfor leiren, verdlaust. Var det skuld til Alastair Cook at England tapte på den måten? Absolutt ikkje. Han slo verkeleg fint for å få England gjennom morgonsesjonen, men blei skuffa av dei fleste av laget. Men når du har stått for noko så katastrofale i idrett som det, så er det berre naturlig at både Cook og dei mektige i engelsk cricket kanskje tenkjer annerledes om framtida som kaptein enn dei tenkte i startingen av kampen. Cook og rektor for cricket Andrew Strauss møtast til debriefings i slutten av kvar serie. Kapteinskapet blir regelmessig vurdert. Men Cook sine ærlege kommentarer fekk meir oppmerksomhet fordi det var ganske allment kjend at han var nærare slutten av tenesta si enn byrjinga. Før denne siste nederlaget i Test, var det ganske sannsynleg at framtida til Cook var i stort sett i hans eigne hender. Eg trur en del av det engelske styresmaktene vil at han skal halda fram til Ashes-serien neste vinter, men det kan òg vera at Strauss og resten av leiarlaget trur dei må trekkje av grensa no. Når det gjeld Cook, så kan han ikkje lenger. Han innser kanskje at kapteinskapet ikkje er i hans hender som han trudde. Det er ein grunn til at alle som er involvert, kan konkludere at det er rett tid for ei endring, slik at ny energi, fokus og retning blir brakt til jobben. Det er fornuftig. Dersom Cook antingen trekkjer seg, eller blir fyrd, må spelarane i laget dele ansvaret. Eg har sagt tidlegare at sjølv om England skulle tape denne serien, ville vi sjå at det gjekk opp til å bedre dei individuelle spelarane som gjekk av med nye evner som gjorde reisa verd. I den forbindelse vil Moeen Ali, som eit døme, få fingeren peika på han for eit forferdeleg slag som starta England sitt endelege fall. Med ein av dei ikkje ein gong i likninga, hoppa han ut av banen på Ravindra Jadeja og blei grepet midt på. Det var fullstendig uforsiktig, og for meg å forklare kva han prøvde å oppnå. Dette er ikkje eit personleg angrep på Moeen, men berre eit døme som viser at England ikkje berre har mislykkast å ta sjansane sine, men dei har faktisk gjeve dei bort. Vi visste kor vanskeleg denne oppgåva ville vera. Sju på rad testar i Bangladesh og India er den vanskelegaste turnen England nokon gong har hatt; det har vore ubarmhjertig. Vi visste òg at England sannsynligvis ville tape, hovudsakleg fordi spinnarane deira ikkje er av same kvalitet som India. Men det unnskyld ikkje den kjende slagskrapen eller dei vanlege mista sjansane på banen. Igjen, det er ikkje så at alle kan klandras på Cook. Tre ein-dagars- og tre tjue-tveinar etter jul, men dei vil ikkje gjere attaret av spøkelsene om den største jobben i engelsk cricket. Om Cook går, er Joe Root den naturlige kandidaten til å erstatta han. Eg tviler på at det ville vore vanskeleg for han å koma tilbake til ranger. England vil vere glade i at han skal score mange mål i dei neste par åra, og eg trur det er akkurat det han gjer.
England sitt kollaps på det siste ettermiddagen av den femte testen er ein av dei verste eg har sett - og eg har sett nokre.