Media playback vert ikkje støtta på denne enheten, og Annemiek van Vleuten minner ikkje resten: Cykelvogna som ristar i skogen, ein bråkande stille følgd av røystar som går i panik, konkurrentar som går forbi ein etter ein, det er ein måte å slette minne om ein krossad olympisk drøm på. "Eg minner meg at eg hadde eit gap i konkurrentane mine og tenkte: 'Ok, det er ikkje naudsynt å gå gal på å gå nedover', " fortel den 33-årige nederlendaren, som var leiar i vegløpet i Rio då krasjen skjedde, til BBC Sport. "Då byrja det å regna litt, så eg var faktisk ekstra forsiktig. Men kurven overraska meg og eg tok det ikkje ordentleg. Det neste eg minner meg var at eg var våken i ein sykehusbein og mamma mi var på telefonen". I Nederland hadde den fattige fru Van Vleuten sett på løpet på fødselsdagen hennar. Det var ei sorg dei elite idrettsutøvarane måtte gå gjennom for foreldra sine. Og så, kva med oss som såg på TVen - det var ikkje det vi venta på då vi skilde på TVen og venta på eit sunt sportsleg underhald. Og kva med dei stakkarste lagkameratane hennar - då Anna van der Breggen kom i kurven, trudde ho at Van Vleuten kunne ha døytt. Dette var Olympiske landslag, og Van der Breggen tenkte ikkje på å stoppe, men reide på for å vinne gull i staden. Men dette intervjua skjedde ikkje frå det same sykehuset, eller ein annan sykehus i Nederland. To veker etter at krasjen vart høyrt over heile verda, var Van Vleuten på sykkelen igjen. Sjå bort frå dei tre bruddane på ryggen, det alvorlige hjertekonksjonen, den urolege moren, det var andre løp å vinne. "Den første uken streva eg verkeleg med tanken på at eg skulle vinna gull og gjorde det dumme, dumme feil. Men så skjøna eg at det å tenke slik ville ikkje hjelpa meg til å føle meg betre. Så eg byrja å sette meg nokre nye mål. "Tre vertebrer vart ikkje brutt på eit farlig sted i ryggen min, berre på sida, og eg hadde aldri hatt alvorlege symptomer på hjerneslag. Og som syklister er du van til å bryta minst ein eller to gonger i året, det er ein del av jobben". Nesten ein månad til dagen etter at ho hadde vunne den første olympiske håpa, vann Van Vleuten den første etappen, prologen til Belgia Tour. Tre dagar seinare vann Van Vleuten den totale tittelen med ein rørsle solo i den siste etappen. "Det er noko som eit mirakel, men eg forventar det", sa Van der Breggen, som tilsynelatande er ei vanskeleg kvinne å røre. "Hun er verkeleg tøff. Det er Annemiek". Ei tøff talsmann òg. Spurd om korleis ho følt seg då ho høyrde at den britiske Lizzie Deignan (nee Armitstead) hadde vorte klar til å konkurrere i det olympiske vegløpet, etter å ha missa tre narkotika-test på eit år, går Van Vleuten for å slå i knytelvev. "Eg var sint over det fordi reglane er for alle og du kan ikkje gjera unntak. Det er ein del av jobben, du må ta det seriøst. Det er veldig spesiell å missa tre testar på eit år, ein verkeleg stor prestasjon. Kanskje fordi ho er verdsmeisteren gjorde dei ei unntak for henne, men eg trur ikkje det er rettferdig". Van Vleuten er like uttala om spørsmålet om ulikleik i sykling, og går inn for at kvar mannleg kappløp skal ha eit kvinneleg motsvar. "Det som ville hjelpt er om vi hadde meir tid på TV. Det ville hjelpa til med å få fleire sponsorar og fleire menneske til å sjå og nyta den. [Kvinnene] i Rio var eit godt døme på det, det var på same nivå som mennene". I den nåværende takt, vil likskap komme i syklisturen lenge etter at Van Vleuten har trekt siste pedalen og hengd syklistane opp. Kvinnene som sykler, tenar ein bråkdel av det som mannlege syklarar tenar, og sjansen til å ta ein dag i Tour de France er lite meir enn ein pattersklapp på hovudet frå syklistutstjenestene. Men liksom Van Vleuten ikkje liker å sjå over skuldra, så likar ho ikkje å sjå for langt fram. Det er rett og slett fornuftig, med tanke på det som skjedde i Rio. "Etter OL i London tenkte eg ikkje berre på Rio. Cykling har mange flotte løp, som Tour of Flanders [som Van Vleuten vann i 2011 og Armitstead i år], som er eit super-vackert løp å vinne. Eg ser berre ting ein dag i senn og år for år". Neste for Van Vleuten er VM i Qatar, som går frå denne søndagen, og der ho kjem til å konkurrere saman med Van der Breggen i timekavel og vegløpet. Forventet å konkurrere mot klokken i temperaturar som går opp mot 40 grader, er det godt at ho kan sjå på den lyse sida. "Det er vanskeleg for meg å gjera intervjuar som alltid vil snakke om krasjen fordi det er noko eg har akseptert og eg vil ikkje sjå tilbake på det. "Eg vil helst tenke på den delen før, den delen då eg gjekk opp på bakke og reidde så bra, betre enn nokon gong. Det var moro å sjå den delen tilbake. Eg er stolt av det eg gjorde, den dagen i Rio var verkeleg spesiell".
Viss du ikkje kjem i hug namnet, la meg minna deg på slaget. Bakre ruten går opp, som bakbeina på ein rumpeball. Rytaren gjer ein halv-dreimsking. Rytaren landar på skuldra, glider ut av vegen og snur på frambeina. Rytaren heng på køyen som ein dukke av klør kastad ut av vinduet.