Sanksjonane fokuserer på leverandørane til det iranske rakettprogrammet og gruppene som hjelper til med å våpne det Washington ser som terrororganisasjonar i regionen. Det er vanskeleg å sjå kva praktisk innverknad desse sanksjonane vil ha, sidan få av desse organisasjonane eller individane sannsynlegvis gjer forretningar i USA. Men sanksjonane sender ein klar varsel til Teheran at vakta har endra seg i Washington. Obama-administrasjonen såg forholdet til Iran i stor grad gjennom prisma av behovet for å forhandle om ein avtale for å begrensa Teheran sitt kjernefysiske program. Iran sine regionale aktivitetar - støtten til Hamas og Hezbollah, den militære støtten til Assad-regimet, støtten til Houthi-folket i Jemen og den vaksande innverknaden i Irak - blei alle nedspelte for å sikre at kjernefysiska avtalen kunne gå i gong. For Obama-teamet var det å stryka Irans kjernefysiske aktivitet det overordna målet. Dette vart sett på som eit mål i seg sjølv, eit mål som kunne avverga militærhandlingar, men òg eit skritt som over tid kunne leia Iran bort frå den relative økonomiske isolasjonen sin mot eit betre forhold til Vesten. Meninga var djupt delt om kjernefysisk avtalen. USA og dei største vestlege allierte sine, saman med Russland, såg verdien i kjernefysisk avtalen som effektivt "knoa kaninen nedover vegen", og utsette enhver konfrontasjon med Teheran over kjernefysisk program. Men regionale allierte til Washington - land som Israel, Saudi-Arabia og andre Gulfstatar, som har sett Teheran stiga med alarm - var mykje mindre imponerte. Og mange av dei kunne godt ha håpa at Trump-teamet - som inkluderer fleire kjekke motstandarar av Teheran - kunne freista å rive avtalen. Ting er litt meir komplekse enn det. På ein nylig tur til den store årlege sikkerhetskonferansen i Israel i forrige uke, var det mange eksperter og embetsmenn der som meinte at ein dårlig avtale, viss ho vert gjennomført på rett måte, kunne ha vore betre enn ingen avtale i det heile tatt. Det som uroar israelane er at Iran no er i ferd med å bli ein viktig aktør i regionen. Støtten til Assad-regimet i Syria og utplasseringa av allierte - Hizbollah og ulike shiitiske militsar, støtta av offiserar frå revolusjonsgardet - har gjeve Teheran høve til å etablera seg som allierte på ei lang grense med Israel frå Middelhavet gjennom Libanon og Syria - heilt til jordanske grenser. Ironien med alt dette er at det i stor grad var den amerikanske militærkraften som skapte dei betingingane for at Iran skulle få ein regional framgang. Ved å avstyrkja Saddam Hussein, den store fienden, og redusere Irak til ein mindre militær aktør med mange andre sikkerhetsproblemer på bordet, opna Washington døra for å utvide iransk innflytelse i regionen. Obama-administrasjonen klarte ikkje å tolerera tvinga Assad-presidenten til å flytta seg frå Syria, og dei inkompetente og halvhjertede innsatsane til å rusta og trena sunni-styrkar der, gav igjen den framvoksande shiitiske aksen fordel. Så Trump-administrasjonen kom til regjeringa med ei ønskje om å fundamentalt endra stillinga til Washington mot Teheran. Disse sanksjonane er berre det første skrittet. Ei erklæring om at Iran no er "på varsel", med orda til nasjonaltryggingsrådgivaren Michael Flynn, høyrer kanskje godt til, men det er ikkje noko politikk. Kva for ein sanning har Trump-teamet i tankar? Er det klar til å støtta - om enn motvilje - på kjernefysisk avtala medan det strengt overvåkar atferda til Iran? Kva for ein breiare internasjonal støtte kan USA samla for strengare handling mot Teheran sitt raketeprogram - som det insisterer på at det er rett å føra fram? På det ytre kan USA ha ein poeng. FNs sikkerhetsråd sin resolusjon 2231 kallar på Iran å ikkje gjennomføre nokon aktivitet som er relatert til ballistiske raketter som er konstruerte for å kunne levere eit kjernefysisk våpen. Ein samtale med USA sitt nasjonale sikkerhetsråd tidlegare denne uken viste at ballistiske raketer som er konstruerte for å kunne levere ei nyttelast på minst 500 kg til ein avstand på 300 km, er i naturleg grad i stand til å levere kjernefysisk våpen. "Det burde ikkje vera nokon tvil", blei det vidare sagt, "at USA er forplikta til å rekna Iran til ansvar for å halde seg til rakettbegrensingane og til å stå til ansvar for atferda i regionen som vi meiner er destabiliserende". Men kva meinar Trump-administrasjonen med uttrykk som "å rekna Iran til ansvar"? Dette er to land som har krigsskip som kan komme i nærleiken av kvar dag i Golfen. Spenningar kan kjenne til ein stor konfrontasjon. Er Washington på kollisjonskurs med Teheran? Retorikken tyder på det. Men det er handlingane til president Trump - og sjølvsagt Iran si eigen reaksjon - som vil avgjera kva som skjer etter dette.
Få dagar etter ein iransk rakettprøve og ein advarsel frå Trump-administrasjonen, har USA innført ein ny runde med økonomiske sanksjonar.