Det er ikkje eit naturlig område for Labour. Partiet har tapt alle valet sidan 1950. Ved dette års valet, blei dei konservative tilbake med ein majoritet på 18.000. Men folket i Chelmsford i Essex stod i kø for å høyre Jeremy Corbyn. Hadde dette vore ein fotballklubb, hadde det vore ein av dei som selde dei hete steinene. Hadde det vore eit publikum som venta på den siste biograffilmen, hadde det vore popcorn-seljarar. Men det er den 87. marsjen for Corbyn som er leiaren i partiet, og dei blir bruka til å tenke på det. Dette er dei som presenterte framste gongen. Dette er avisene frå parti og fraksjonar på venstre sida av Arbeiderpartiet. "Han er ein frisk luft", seier Helen Davenport, ein lærar som hadde forlate Arbeiderpartiet og gått til dei Grøne. "Eg gav opp håpet", seier ho. "Men no er det eit alternativ. Eg likar ideane hans om å gjennasjonalisera jernbanen, og han har ein meir sympatisk politikk når det gjeld innvandring. Han har visdom som Tony Benn". Sasha McLoughlin er samde: "Det er første gong ein ledar for Arbeiderpartiet har representert meg på mange år. Du veljer Labour fordi det er det du gjer, men det er så spennende å ha ein venstresideleiar, ikkje ein konservativ i forklædning". Derafter var det Gerard Darcy. Han seier at han ikkje var ein naturlig Corbyn-tilhengjar, men fann han som "straight-talking". Han held fram: "Det finst ikkje artiksjon. Ingen spin. Han ser ut som ein sosiologiforelærar frå 70-talet, men folk er no opptatt av temaet, ikkje bildet - ingen bryr seg om korleis han smiler". Han seier at Andy Burnham ville vore "utmerkeleg", men er no hans andre valg. Og fenomenet Corbynmania heldt fram på lokalet. I media som no omgir han overalt der han går, blei han spurt av den finske TV-kanalen om å gje råd til sosialdemokratane, og av Le Monde om å kommentera den franske presidenten Francois Hollande sin røyrsle mot høgre. Han svarer at Hollande "ikke har følt seg tilstrekkeleg i stand til å utfordra nøytringspolitikken". Det er ikkje ein kritikk han vil leggja til seg sjølv. Korleis har ein venstresjonal som hadde lidd på bakbekkene - nokon som den tidlege stabschefen for Ed Miliband, Lucy Powell, innrømmer at ho aldri har snakka med - no blitt noko som er som ein internasjonal kjendis? Han trengte støtten til 35 Labour-parlamentarikarar for å få seg inn på valstrimlan, og han påpeker at han berre fekk nok nominasjonar med ein minut og femti sekunder til fristen. Dette var ikkje ein langvarig venstresidens konspirasjon. Han måtte "maksima" kredittkortet sitt for å få kampanjen i gang, og medan han har motteke donasjonar frå fagforeningar som Unite og kommunikasjonsarbeidarane CWU, så synest han å ha fått ein anti-utterity zeitgeist, med målene sine for "crowdfunding" frå individer overgått. Han er ei generasjon eldre, for å byrja med. 66 år gamal var han ein rådsmann i Haringey på 70- og 80-talet før dei andre konkurrentane enno gjekk på universitet. "Eg har svært få kvalifikasjonar", seier han til meg - han droppa ut frå North London Polytechnic - "men eg har ei fascinasjon for å lesa og lese mykje. Eg brukte mykje tid på biblioteka på skulen og i det lokale biblioteket og eg har den oppfatninga at kvar og ein eg møtte veit noko eg ikkje veit, og vi kan læra frå kvarandre". Han var avvange av sosialistisk litteratur. Dette var Robert Tressells roman om arbeidarklasslivet i Mugsborough - eller Hastings - før fyrste verdskrigen, og filantropane i tittelen er folk som er altfor viljuge til å gjera ryggbrytande arbeid til fordel for sine "bedre". Moren hans, som var matematikklærar, gav han òg dagbøkene til George Orwell. Han grunnla Wrekin Young Socialists - ungdomsfløyen til Labour-partiet - i midten av 60-talet. Han var sekretær for organisasjonen og lokka regelmessig 40 til 50 unge aktivistar til søndagskveldsmøter. Han gav ut eit magasin og organiserte protester mot kjernefysiske våpen og Vietnamkrigen - kanskje den perfekte stamfalen for nokon som skulle gå vidare til å danna Stop krigen-koalisjonen med CND-stårande monsenjor Bruce Kent i 2001 - sjølv om det er verdt å minnast at det i utgangspunktet var ein protest mot inngripen i Afghanistan, ikkje Irak. Han var ikkje i prinsippet imot utplasseringa av britiske troppar, men kan ikkje tenkja seg den nåværende omstendighetene der han ville gjera det. Han kjempte først med suksess for Islington North i setet i 1983, då partiet gjekk ned til eit katastrofale nederlag nasjonalt under Michael Foot-leiarskap på eit plattform for ensidig nedrustning og tilbaketrekking frå EU. Arbeiderpartiet hadde gått avgjørende til venstre i London òg, men med meir suksess. Ken Livingstone var i ledelsen av det daværne Greater London Council, som seinare vart avskaffet av regjeringa til Thatcher. Det hadde vore ein deling for partiet hans, med nokre tidlegare ministerar som hadde delt seg og danna SDP. Samstundes prøvde nokre av dei på venstresida å få avleggje parlamentarikarar som dei såg som for høgre, men som ikkje hadde hoppa skip. Corbyn hadde støttet det mislukkelege forsøket til Tony Benn å bli nestleder i partiet - han blei beseiret av Denis Healey. Så kva hadde han lært av denne delinga? "Det lærte meg at vi i London hadde oppnådd mykje - på transport, på miljøet - men det lærte meg òg at danninga av SDP var katastrofale for val sjansane til Labour. "Den såkalla triumfen til konservative i 1983 skyldte meir å dela opp opposisjonsstemminga enn ein flyting til venstre. Men det lærte meg òg at du må ta lokalsamfunn med deg". Det har vore mykje fokus på Jeremy Corbyn sin uløylighet mot sitt eige parti. Men eg undra meg på kvifor han hadde vore lojal mot Labour i staden for å gå til ein av dei mange dei venstrepartiene, då han hadde kasta av seg nokre av politikkane han heldt nær - om kjernefysiske våpen og gjennasjonalisering? "Eg vil sjå eit meir likverdig og rettferdig samfunn, og Labour har alltid vore kjøretøyet til å oppnå det, særleg med den organiske tilknytinga til fagforeningane. Og dette er dømet hans på valet i 2015: "Ein av grunnene til at me tapte er at me ikkje kunne tilby noko som var tilstrekkeleg forskjellig". Vel, du kan absolutt ikkje beskylla han for å ikkje ønskje å gjera det rett. Han seier til eit takknemleg, om ikkje eit overdreven entusiasme publikum i Essex at velferdsloven til regjeringa "er absolutt brutal" og at han vil motsette seg godtekningstaket. Kostnaden for velferdspolitikken er så høg, seier han, delvis på grunn av høg leie - som i sin tur er eit symptom på at ein ikkje kan byggja tilstrekkeleg mange boligar for til ein overkommelig pris. Han gjorde opprør mot at partiet sitt heldt seg unna velferdsloven, medan Yvette Cooper og Andy Burnham, til trass for tvil, heldt seg til det kollektive skuggekabinettet. Dei ser den episoden som katalysatoren for Corbynmania. Han er mot undervisningsavgift, men er òg imot dei i partiet hans som vil sjå ein graduate skatt. Han sa at "vis" gamle Tony Benn hadde sagt til han: "du burde gjelda folk fordi dei er rike, ikkje fordi dei er utdanna". Han forsvarte politikken sin for å bruke kvantitativ letting - der Bank of England ville auka pengeleveringa i økonomien - til å finansiera infrastrukturprosjekter. Kritikarane hans seier at det ville driva opp inflasjonen og forringja levestandarden. Han svarar: "Om du sa til folk i Tyskland at eg har ein radikal ny ide om ein nasjonal investeringsbank, ville dei berre krympa skuldrane og seie at vi gjer det allereie. Kva er ekstrem i det?" Og når han utfordrar planlegginga om åtstramming, seier han at partiet hans må vera dristigt. Den skuldrekne regjeringa i 1945 - då, etter eit vedvelg, sjølv Chelmsford hadde ein Labour-parlamentar - "svipte ikkje, han investerte". Det er likevel ein kjensle av at om kampanjen hans ikkje er ute av fart, så er han i ein viss grad - klypt i offentlege møter, rallyar og mediasyn. "Det er sosialisme", seier han medan han blir overrakt, utan å spørje, eit glas vatn midt i talet, medan stemmen hans endeleg flau. Han avslutta med å fordøma Irak-krigen og lova "utan om det blir noko med val av leiarskap" at grassrotane i partiet skal få makt. Mandat for endring Og han gjekk vidare og fekk ein stående ovasjon. Men eg spør han korleis han kunne stå i leiren for eit skuggekabinett som er i motsetnad av han på grunnleggende spørsmål - som forlenginga av Trident - eller lei eit parti som har ei politikk som på mange viktige punkter er svært forskjellig frå hans eigen? "Den som vert vald til leiar, skal ha eit svært stort mandat frå medlemmane og Labour-partiet i parlamentet - viktig som det er - eg vonar at dei vil skjøna at det er i det minste eit mandat for ein full debatte innanfor partiet". Andy Burnham har sagt at han ikkje ville vera ein del av ein skuggekabinet som ikkje forplikta seg til å fornye Trident. Jeremy Corbyn ser dette som eit spørsmål om partademokrati: "Eg er sterkt opptatt av kjernefysiske våpen. Vi må ha den debatten ganske snart når regjeringa kan nå ei avgjørelse i 2016". Jeremy Corbyn er den fremste i kampanjen, men kritikarane vil seia at ledelsen hans vil bli dominert av interne debattar innanfor Labour som vil gje han lite tid - sjølv om han har den beste viljen i verda - til å ta kampen til regjeringa. Men Corbyn insisterer på at "det er ei tørst etter å gjera politikk på ein annan måte". Vi skal få vite kor mange som drikk i hans ideer om ei uke.
I den tredje av ei serie med grundige profiler av dei fire kandidatane til leiarskap for Labour, møter Iain Watson Jeremy Corbyn i Essex på den siste kampanjemøten hans.