Han står overfor ei rekkje skuldingar. Han trekte seg først frå ei langplanlagd tur til Moskva etter det at USA raketa ein syrisk flyplass. Det vart avtala at den amerikanske utanriksministeren Rex Tillerson skulle gå i staden. Poodle, ropte kritikarane hans. Italiensk utanriksminister Angelino Alfano sa at det ikkje var konsensus om at nye sanktioner ville hjelpa og argumenterte for at dei kunne presse Russland inn i ein hjørne. Johnson si syn på den syriske konflikten ser ut til å ha svingja rundt som ein handlekur sidan han blei hovuddiplomat i Storbritannia i juli. Då han gav bevis for ein komité i House of Lords i byrjinga av 2017, signaliserte han eit skifte i den britiske politikken mot Syria. Johnson sa at "mantra" om å kalla på president Assad til å gå hadde ikkje funnert og det militære romsrommet hadde vorte opna for Russland å fylle. Utrikesministeren sa til samstammane sine at president Assad burde få lov til å stilla opp som ein del av ein "demokratisk løysing" av borgarkrigen. No trur Johnson likevel at den syriske leiaren må gå. Kor mykje av dette er rettferdig? Og kva kan episoden seia om Boris Johnson å stå i regjeringa til Theresa May? Reisa til Moskva til Johnson (som hadde vore den første reisa til Russland for ein britisk utanriksminister på fem år) var langplanlagt og raskt gjennomført. Eg skjønar at Mrs May sa til Mr Johnson at det var hans oppfordring om han ville gå eller ikkje. Etter å ha snakka med Rex Tillerson, kom Mr Johnson og den amerikanske representanten hans til å vere samde om at det var best om ein mann skulle bera eit enkelt budskap til Moskva. Mr Johnson brukte ein helg på å ringja til andre G7-land for å få ein einstemd stilling før møtet i Lucca. I den siste meldinga sin var det G7 som samde om at Assad-regimet måtte enda. Men vidare sanksjonar - ein ide som var støtta av Nummer 10 - kom ikkje til noko. Det var klårt å snubbe Johnson, sjølv om regjeringskjelder insisterer på at sanksjonar ikkje er teke frå bordet. I helga vart eg fortalt av Boris at han var lett avslappnad over dei siste dagane med å bli kritisert for å ha vore til å gjere seg opp med. Og Johnson har provosert mykje sidan han vart utenriksminister, hovudsakleg på grunn av det han har brukt som ikkje-diplomatisk språk. Han vart kritisert av ein svensk medlem av Europaparlamentet i februar for å ha kalla Brexit ein "befriing". Guy Verhofstadt, som talar for Europaparlamentet om Brexit, kallar desse kommentarane "avskyfaste og djupt uheldige". Det var fleire dagar etter at president Trump vart vald at Boris Johnson sa at det var på tide at kritikarane av Trump kom over "whinge-o-rama" - ein kommentar som eg veit at nokre embetsmenn i Brussel vart opprømt for. Men sjølv Mrs May har vist seg å vera irritert. På konferansen til det konservative partiet i fjor høst sa statsministeren: "Har me ei plan for Brexit? Me har ein. Er me klare for den anstrenginga det vil ta for å få det til? Me er. Kan Boris Johnson halde på med meldinga i fire dagar? I desember beskrev May Boris Johnson som ein FFS - og sa at i dette tilfellet stod det for ein fin utanriksminister (og ikkje den punktande forkortinga for eit uttrykk for forargelse). Theresa May er glad for å klippa av seg framanfor, men ho treng òg Boris Johnson til å stå på bordet når ho tek seg ut på Brexit.
Det er, for å ta til orde Boris Johnson, ein "whinge-o-rama" som herjar blant dei politiske motstandarane til utanriksministeren og i deler av pressen om korleis han har gjort i den nåværende krisen i Syria.