Lord Carey skriv i Daily Mail at han har droppa motstand mot lovforslaget om assistert døying "i møte med den virkeligheten med unødvendig liding". Men den nåværende ærkebiskopen av Canterbury, Justin Welby, har kalla lovforslaget "misvisande og farlig". To leger skulle sjølvstendig bekrefta at pasienten var dødssyk og hadde teke sin eigen, informerte avgjørelse om å døy. Om lag 110 likemenn er allereie oppført for å tala når House of Lords diskuterer lovforslaget for privatmedlemmar fredag. Ved å strengt overholde livets hellighet kunne kyrkja no faktisk fremme angst og smerte, det motsatte av eit kristent budskap om von". Då Lord Carey var på høve som erkebiskop av Canterbury, var han blant motstandarane av lovforslaget til hjelp til døyande for ein dødssyk, som Lord Joffe hadde framt i Lordshuset i 2006. Dei gamle filosofiske vissheten har kollapsast i møte med den virkeligheten med unødvendig liding". Han sa at det var tilfellet med Tony Nicklinson, som hadde innlåst syndrom og døydde etter å ha vorte nekta den lovlege retten til å døy, som hadde hatt den "dyblaste innverknaden" på beslutninga hans. "Nå skal ingen tvinga ein til å leva med å lida dagleg - livet hans var eit helvete". Det har vore noko av ein sjokkert reaksjon på det som Lord Carey sa. La oss minnast at han er ein tidlegare erkebiskop. Han har en viss innverknad i kyrkja, særleg blant dei meir tradisjonelle anglikanane. Så det han sa vil verkeleg ha nokre konsekvensar. Han vil òg ha ein viss innverknad i House of Lords, etter å ha kringsette i fortiden sterkt mot liknande lovgivningar. Ein av dei mest omstrida tinga til det Lord Carey har sagt, er at han trur ikkje det er "un-kristne" å tillata folk å ta livet av seg sjølv då dei lirar i det siste. Det talar til ein mengde menneske, inkludert dei i den anglikanske kyrkja, som no føler at dei kan omspeklate kva det vil seie å vere ein kristen, å vere anglikanar og korleis ein kan praktisere det i kvardagslivet. Lord Falconer sa til BBC Radio 5 live at Lord Carey "gjev fram at det ikkje er antikristne å støtta endringa i lova som lovforslaget mitt foreslår". "Eg trur det reflekterer synet til nesten alle i debatten at - kva enn syn du tek om sakene - ingen vil at folk som er motiverte av medkjensle skal reknast. Og han set desse argumentane fram med ein utrolig kraft". Den nåværende erkebiskopen av Canterbury, Justin Welby, varde imidlertid om at lovforslaget til lord Falconer ville føre til at eldre og funksjonshemma blir under trykk til å ende livet sitt. "Kva slags samfunn ville vi skapa om vi lét dette Damokles sverdet hengja over hovudet til kvar sårbar, dødssyk person i landet?" skreiv han i Times. "Det ville vore svært naivt å tru at mange av dei eldre som blir misbrukt og forsømd kvart år, og mange alvorleg funksjonshemma, ikkje ville bli under trykk til å avslutta livet sitt om assistert sjølvmord var tillatt i lova. "Det ville vore like naivt å tru, som lovforslaget om assistert sjølvmord tyder, at slike trykk kunne vert anerkjend i alle tilfelle av leger som har fått oppgåva til å vurderje forespørslar om assistert sjølvmord. "Missbruk, tvang og trusle kan vera sakte verktøy i hendene til skrupeløse, og skaper press på sårbare menneske som blir oppfordra til å 'gjere det anständige'". 1961 Suicide Act gjer det til eit lovbrot å oppmuntra eller assistere til sjølvmord eller eit sjølvmordforsøk i England og Wales. Kven som gjer det, kunne stå i for 14 år i fengsel. Loven er nesten identisk i Nord-Irland. Det finst ikkje nokon spesiell lov om assistert sjølvmord i Skottland, som skaper ei viss usikkerhet, men i teori kan ein bli rettsforfølgd under mordlovgivningen. Det har allereie vore fleire forsøk på å legalisera assistert døy, men desse har vorte avvist. Kommisjonen for assistert døy, som er oppretta og finansiert av kampanjerar som har kalla på endringar i lova, kom til den konklusjonen i 2012 at det var eit "stærkt tilfelle" for å tillata assistert sjølvmord for menneske som er dødssykke i England og Wales. Men medisinsk yrke og grupper for funksjonshemma rettar, blant anna, argumenterer for at lova ikkje bør endrast fordi ho er der for å verna dei sårbare i samfunnet. I andre land, som Belgia, Luxemburg og Nederland, har det blitt innført lovverk som tillater assistert døy. Frankrike vurderer ein mulig innføring av liknande lovverk, sjølv om det er motstand frå det medisinske etikkrådet. Kampagnegruppa Dignity in Dying spår at mange fleire land vil følgja. Biskopen av Carlisle, den høgre reverenden James Newcome, sa at kommentarane til Lord Carey ikkje ville påverka ein stemme av biskoper i House of Lords. "Den generelle synoden har diskutert det og kom til ei konklusjon. Det er den stillinga vi held oss til". Men Lord Carey fekk støtte frå Rabbi Jonathan Romain, ein mellomreligiøs leiar for kampanjgruppen Dignity in Dying. Han sa at erfaringa i den amerikanske staten Oregon - der assistert døyring vart lovleg i 1997 - viste at "vel få menneske" ville bruka retten til å få hjelp til å ende livet sitt. I forslaget vart det endå stadfest at kyrkja "støttar den gjeldende lova om assistert sjølvmord som eit middel til å bidra til eit rettferdig og medkjenslegan samfunn der sårbare menneske er beskyttet". Og pastor Rose Hudson-Wilkin, som er kapelanen for talsmannen i Underhuset, sa at det å ha ei lov om assistert sjølvmord ville sanere døden. "Eg trur berre at det ikkje er noko å leke med i livet og døden på den måten. Det finst mange sårbare menneske der ute... du kan ikkje setja ein lov som vil ha ein alvorleg innverknad på ein majoritet av folk". Dr. Peter Saunders, sjef for Christian Medical Fellowship, sa at han var uroleg for at sårbare menneske blir utbygt. "Vi må tenke på at folk som vil føle det som ei plikt å ta livet sitt, så dei ikkje skal vera ei byrde for andre. "Eg er redd for at funksjonshemma, depressive og eldre, som vil bli utsette for denne lovgivningen, som berre har rett til å kvalifisere seg for å arbeide og ikkje å garantere".
Tidlegare erkebiskop av Canterbury, Lord Carey, seier at han vil støtte lovgivningen som gjer det lovleg for dødelege i England og Wales å få hjelp til å avbryta livet sitt.