Det var meir letting enn jubel. Det enkle var at den kombinerte kandidatlista under statsminister Benjamin Netanyahu hadde hatt ein skuffande utgang. Men politikk handlar om forventingar. På eit tidspunkt var det eit rykte som fekk publikum til å tenke at han hadde mista meir enn ein tredjedel av setene til alliansen sin i Knesset - til slutt sa exit pollane at det ville vera meir som ein kvartal. Om du legg til dei naturlege allierte til Netanyahu blant dei religiøse partia og resten av høgre sida - og gjev for å rekna som at han vil kunne tiltrekke seg minst eitt parti frå senteret eller til og med venstre - då burde han kunne skipa ei regjering igjen. Senior Likud-personen Danny Danon var rask til å fortelja meg at det einaste som ville ha vore minnt frå denne kvelden var det faktum at sjefen hans hadde vunne ein tredje periode som statsminister. "Det er berre ein statsminister som er mogleg for Israel ut frå desse resultatane. Og det er Benjamin Netanyahu. "Eg seier til venene mine her på venstre sida at dei ikkje burde opna champagne etter desse resultatane". Alle champagne som Netanyahu kan freista å opna vil likevel vera litt flate. Han kjem ut av desse valane som ein ganske redusert figur, som kan få sine førekomster og handlingsferdigheter på alvor på prøve når han tek til å byggja ei ny koalisjon. "Eg skal søkja meg ein så brei regjering som mogleg", sa han. "Eg skal søkja meg mange partnere". Det var kanskje hans måte å innrømma at det samla resultatet av kvelden var merkelig tvetydig. Til venstre for Netanyahu tok Labour seter, men til høgre for han gjorde Habayit Hayehudi (Jewish Home-partiet) under ledelse av den tidlegare stabschefen Naftali Bennett. Det er eit fantastisk debut. Partiet kan vel koma til å bli den nest største gruppa i det nye Knesset og burde ha ein plass i ein koalisjon leidd av Netanyahu. Fordi Lapid er ein nykomar i politikken, er det vanskeleg å seia kva pris han kan freiste å få i retur for støtten. Men du kan venta ein høgare profil for det plage spørsmålet om om det ultraortodokse samfunnet i Israel burde bli pålagt å fullføra sin del av den nasjonale tenesta (det er for tida unntatt). Sanninga er at det er altfor tidleg å avge slike konklusjonar, som vil gjere at styrkjevlinga i ein framtida koalisjon vil avhenge av resultatet av folkevalutten. Men den plutselege og avgjørende svingja til høgre som mange har forutsei, har ikkje skjedd. Nokre politiske journalistar ved Likud-hovudkvarteret argumenterte om at resultatet sende eit så forvirrande signal om det politiske stemnet i Israel at dei gjorde eit nytt val sannsynlegvis om eit år. Vi skal sjå. Etter å ha sagt at dette er eit straffande resultat for Benjamin Netanyahu er det berre rettferdig å notera at det har vore ein tankeprovoserande for nokon som gjer politiske spådomar her, òg. Mr. Netanyahu skulle ha vunne lett - og det gjorde han absolutt ikkje. Og kampanjen skulle ha mislyktast å fånga den israelske fantasien - og deltakinga var bemerkelsesverdig høg. Det vert sagt at det vil ta i gjennomsnitt over ein månad å skipa ei koalisjonsregjering etter valdagen her - og det er ingen grunn til å gå ut frå at det vil vera raskare enn gjennomsnittet denne gongen. Dei første kontaktane mellom partileiarane var sannsynlegvis i gang før festene ved Likud Hq hadde døytt. Israel og det breiare Midtøsten må no vente og sjå kva slags regjering det til slutt vil komme ut av.
Då dei store TV-skjerma ved Likud-valien omsider viste fram resultatet av den nasjonale undersøkinga, vart det ein kraftig lydbølge.