For å ta eit enkelt døme, sa ein person på Twitter om forsiden til Times: "Han er kvit, så lat oss understreka det faktum at han er jobbig, ein einsam ulv og lid frå psykiske lidingar". Times var absolutt ikkje åleine om å få slik vanvære. Eg twitja om denne kampen her. Men det som verkeleg interesserar meg er at Facebook og Google har hamna på skuld for å ikkje ha gjort meir for å fjerne høgre-ekstrem materiale på nettet som hyllar angrepet. Dei siste månadene har det vore mykje meir politisk press på dei to teknologisjeparane og dei andre små selskapene for å sikre at Internett ikkje vert ein "trygg plass" for terroristar. På ein nyleg pressekonferanse lova Theresa May og Emmanuel Macron seg ikkje berre å arbeide saman om dette problemet, men å innføra bøter om selskap ikkje handla raskare for å fjerna hatefullt materiale. Det er interessant at dette politiske trykket har vorte brukt på nytt i lys av eit angrep frå ein kvit mann på muslimar. Det tyder på at omfanget av materiale på nettet som kan møta folkeleg misnøye er stort. Vil eit antisemittisk angrep kreve at Facebook og Google skal gripe til handling mot antisemittisme? Kan det vera ein økning i sektarsetnad i India som gjer at det blir krevd at innhald som er hinduistisk skal fjernast? Kanskje. Så dette er eit godt tidspunkt å minne deg om kor komplisert dette problemet er, og eg er ikkje ein som instinktvis går på sida av dei mektigaste selskapene i verda, men det er viktig å forstå konsekvensane av å venda vår vrede mot dei. Men viss du undergraver denne beskyttelsen ved å laga ein såkalt bakdør til kryptering, er det ein invitasjon til alle slags usla -- frå utanlandske makter til nettkriminelle -- å utnytte det. Når det gjeld kva du skal gjera med hatefull materiale, så er det fleire problem å få slutt på det, både praktiske og filosofiske. I praksis er det umogleg å kontrollere mengden med innhald, til og med med kunstig intelligens. Cirka 350 millionar bilder blir lasta opp på Facebook kvar dag, og 400 timar med videoar blir lasta opp på YouTube kvar minutt. For det meste er det på mange ulike land som innhaldet på nettet finst. Men viss eg downloader den og del den til skolegrenna mine i Tooting, London, er det eit spørsmål som gjeld britiske myndigheter? Internett-selskaper er òg i stor grad beskyttet av Communications Decency Act, ein amerikansk lov frå 1996, som seier at brukarane av sosiale medier, i staden for plattformar, er ansvarlege for innhaldet. Denne lovgivningen var utformad for å verna om frihet til informasjon. Som eg har skrive tidlegare, er selskapene i Silicon Valley redde for lovgivningen, og dei har eit tankesett som fremjar teknologiske løsninger i staden for å regulere sosiale problem. I dette er dei forskjellige frå mange europearar. Og dette tyder på eit filosofisk problem om å be om hjelp frå Google og Facebook til å overvåke Internett. Vil vi verkeleg at private selskap - som har det kritikarane seier er eit globalt monopol - skal sensurere livet vårt meir? Å ha omfunne offentleg domene våre på svært kort tid, å be teknologigigantane om å gjere meir for å takle ekstremisme, moslemsk eller anti-muslimsk eller kva det no er, gjev dei ei sosial rolle som vi ikkje vil ha dei konsekvensane av når vi tenkjer på det. Men av den praktiske og filosofiske grunnen eg no skal nevne, er det å gjere noko med hat på innhaldet ein politisk nødvendighet.
Angrepet på muslimar på Finsbury Park-moskeen har ført til ein debatt om om mediane har innehavlege fordomar, og har ført til ein stor kråke i britiske aviser.