Dei trur kanskje ikkje dei har data som er verdt å stela, men sjølv det minste selskapet kan vera vernar av informasjon som er hardt penger til kriminelle gjenger: kredittkortopplysningar, namn og adressar til kundar, eller design som er vitleg for ein nyskapande oppstart - alle har eit klart kriminelt marked. Det finst stadig fleire bevis på at små bedrifter kan vera vår akilleshæl når det gjeld nett-tryggleik. Og det er desse små bedriftane som er grunnleggjande grunnleggjande for økonomien vår: destabiliserer dei og alt anna kollapser. Når du skjønar at sjølv grunnleggjande sikkerhetsforsyningar vil føre til at dei fleste angrep "bøllar av", byrjar du å forstå at dei må ha vore ganske dårleg forberedde for at hackarane skal bli så vellukka. Det er ikkje heilt overraskende at små bedrifter er ganske så dårleg forsvare. Ein som held ei lita bedrift, vil ikkje nødvendigvis ha tryggleik som hovudprioritet. Dei er typisk entreprenørar og ikkje sikkerhetsekspertar. Pengar er alltid knuste og det finst ei naturleg dynamisk spenning mellom behov og kostnad. Du kan sjå på det som tenderer når du les om at nesten 20% av små bedrifter berre bryr seg om nett-tryggleik etter at eit brudd er gjort. Og endå meir uroleg er det at ein rapport viser at 10% av små bedrifter ikkje kunne vite om dei hadde vorte angrepne. Det er ein sanning, som alltid, at den svakaste delen av ei kjede er der du skal angripe. Og forsyningskedjene i vår globale, hyper-tilknytte økonomi er svært lang, og for større internasjonale selskap kan du ha over 5000 til 10000 mindre leverandører som leverer produkter og tjenester til deg. Dette er ein mengd potensielle bakdører. For å gje deg ein ide om korleis du kan selge tryggleiksoftware, er det som å selge forsikring. Det er trist at ein tenkar at det "aldri vil skje med meg", og dei små forretningsdrifta set det som dei ser som ein stor utgift på avvegg for det dei ser som ein svært fjern sannsynsrekning. Det er til og med ein påstand i nokre undersøkingar at mindre bedrifter er fristet til å bruka ikkje-licenserte sikkerhetsprogram, eller, verre, den som dei blir tilbød "gratis". Dessverre er slik programvare langt frå å vera ein vern, men er til tider eit kjøretøy for å føra skadeleg programvare inn i systemane til selskapene. Du bør berre bruka "gratis" programvare om du er sikker på at det er frå eit velrenommerte selskap, og at selskapet som har bygd det, leverer det direkte. Ettersom mindre bedrifter matar dei større, vert dei større selskapene særs klar over at potensielt verdifulle eigedomar kan vera i fare noko nede i forsyningskjeden. Ta til dømes ein bilprodusent som utarbeider eit banebrytande forlykke design. Dei framleier ikkje lysene sjølve, men overfører designane til ein mindre produsent som i sin tur kan underleverandera elementer av produksjonen. Denne banebrytande designen, som er verd betydelege summar i immaterielle eiendommar, kan ende opp med å vera ei relativt liten bedrift og blir deretter verna ved hjelp av berre sikkerheten til dei, ikkje den til den store bilprodusenten. Ein framvoksande trend er at dei som spreider verdifull immateriell eigedom til store distribuerte forsyningskjeder for å spore og revidera kven som har tilgang til kva data. Om den mindre verksemda viser seg å vera ein kilde til eit lekkasje, vil dei ikkje vera i denne forsyningskjeden for mykje lenger, vil eg foreslå. Små verksemder kan ikkje utsette å tenkja på nett-tryggleik lenger. Om du ikkje gjer det, vil du i siste instans mislykkast, antin gjennom direkte tap frå eit angrep, eller fordi kundane dine ikkje vil ha dei, fordi dei føler at data deira ikkje er tilstrekkeleg verna. Alan Woodward er ein gästprofessor ved University of Surrey sin avdeling for databehandling. Han har arbeidd for den britiske regjeringa og rådgjever om saker som nett-tryggleik, hemmeleg kommunikasjon og rettsmedisinsk databehandling.
Små bedrifter - som har nokre hundre menneske eller mindre - blir i aukande grad mål for hackarar.