Regjeringa til president Omar al-Bashir held på med media og kulturinstitusjonane i Sudan, med statsstøttede konkurransar og publikasjonar som prøver å erstatta den tidlege poetisk scenen. Ein kraftig politistøydnad i hovudstaden har motvirka dei spontane poetiske utbrotane som ein gong var vanlege på gatene i Khartoum eller på dei treinstrekkelege stiene på den historiske universitetscampusen. Intim samlingar og nettforum har sprunget ut som roser. NWN er ein gruppe som har funne ein plass. For fem år sidan blei dette ordet brukt til å snakke, og det har vore ein måte å gje høve for å flykta frå sensur og politistyring. Det har vore ei luksus i den sterkt vakte byen, og tilstanden har overlevd raid, trugsmål og granskning frå National Intelligence and Security Services (NISS), som reserverer seg retten til å oppløysa offentlege samkomster. Lyret, som var eit svar på ein sudanesisk professor som på TV sa at han var misfornøyd med dei utilfredsstillande skjønnhetsnivået til kvinnene i landet, gav frisk luft i den gamle offentlege arenaen for diskusjon og uttrykk. "Vi er tilsynelatande berre... vakre andlar som vert utsette, kjøpte og selt, og som seinare blir lagra som ettertanke. "Ein av dei største novelle som har vorte til i dag er at dei har vorte til i dag, og dei har vorte til i dag, og dei har vorte til i dag, og dei har vorte til i dag, og dei har vorte til i dag, og dei har vorte til i dag". Det var ein stor del av den sudanesiske poesien, og det var ein del av den sudanesiske poesien som var i krig. I andre verdskrigen tok den kjende diktaren og lovsangaren Aisha Al-Falatiya til slagmarken for å støtte sudanesiske soldatar som kjempte mot aksestyrkane under britisk styre, motiverte av utsikten til uavhengighet. Poesi er ein del av den arabiske kulturen. I Sudan har han vore ein av dei største poetane i Sudan. I Sudan har han hatt ein framgangsmåte som har ført til at han har blitt sett på som ein av dei største poetane i landet. Han bur no i London og er ein av dei beste samtidaforskrifterane i Afrika. Den prisvinnande sudanesisk-amerikanske diktaren Safia Elhillo turnerer USA, der ho inviterer publikum til å tenkja på det komplekse konseptet om "heime", og tek bilder av huset til besteforeldra hennar i Khartoum med barndomsheimen i Maryland på både arabisk og engelsk. I 2015 vann den Darfur-fødde Yale-diktaren Emitihal Mahmoud den individuelle verdsliktsslamen med eit dikt kalla "Mama". Ein hyllest til mor hennar og ei imponerande skildring av korleis ho førte dei bort frå ein brennande landsby i Sudan. I 1920-talet vart Al-Haqeeba oppdratt av revolusjonar mot britiske kolonialmaktar og var soundtracket til folkelege opprør og kulturell motstand i hovudstaden. I det som berre kan skildrast som ein moderne renessanse, har Haqeeba-låtar nyleg blitt remixte av ein ung sudanesisk produsent, Sammany. Samlinga, kalla Briefcase, har vorte spelte meir enn 250.000 gonger på Soundcloud. Han samlar klassiske songar som lånar tekster frå kjærleikstjålar eller dikt om nasjonal stolthet. Samlinga blandar reggae, electro og house med sudanesisk musikk på ein måte som illustrerer kor mange unge i landet føler seg: tilknytt den rike kulturen til landet, men også globale trender, lyder og smaker.
I denne serien av brev frå afrikanske journalistar, ser Yousra Elbagir på korleis unge sudanesiske diktarar endurvitjar den tradisjonelle, lyriske motstandstransporten frå Sudan.