Men for den gjennomsnittlege backbench-parlamentarikaren kan sjansen til å laga lovverk verka som ei fjern sjanse. Den beste sjansen kjem ein gong i året, i form av ein tilfeldig avstemning. Prisen? Sjansen for parlamentarikarar til å promotera sitt kjæreste prosjekt i Underhuset ved å innføre det som ein privat medlemslov. Privatmedlemslovforslag kan innlevertast på tre ulike måtar. Den tredje og mest sannsynlege utgåva til lovboken er "Ballot Bills", som blir kalla fordi parlamentarikarar deltar i ein tilfeldig lodding for å avgjera kven som får føra fram ei lovforslag i underhuset. Det høyrer alt til å vera alt for tilfeldig", seier John Nicolson. Om dette høyrer forvirrande ut, er det kanskje fordi det er det. I ein rapport om Private Members' Bills kalla Prosedyre Committee i Commons prosessen "ugjennomtrengeleg" og "enorm skadeleg for omdømet til huset og til lovleggjende prosessen". "Ein ting du må gjera i dette huset er å akseptera mislykking, men du må ha ein rettferdig krakk på mislykking, og eg trur ikkje at dei fleste i backbench har ein rettferdig krakk på mislykking". Sjølv om ein parlamentar har lukke nok til å føre fram ei lov om privatmedlemskap til underhuset, er det langt frå garantert at den skal bli lov. Opposisjonelle parlamentarikarar kan stoppa denne typen lovforslag frå å gå fram ved å "filibuster" eller "prate om" dei i løpet av debattane som blir halde på 13 fredagar gjennom året - ein prosess som i rapporten til Prosedyreutvalget blir skildra som "å tala for langt på lovforslaget for å sikre at debatten ikkje kan avsluttas" før den fastsette tidsgrensa. Det var rop om "skamma" og "skamma" frå nokre av parlamentarikarane då justisminister Sam Gyimah heldt talet som førte til at debatten blei avslutta. Om ein minister ikkje diskuterer ei lovforslag, gjer det ofte ein hard kjerne av obstruksionistiske parlamentarikarar, som snakkar usannsynleg i lange periodar til den tida tildela for lovforslaget er over". Gyimah forsvarte seg mot lovforslaget til Nicolson og sa: "Eg forstår og støttar intensjonane bak lovforslaget til Nicolson, men eg er uroleg over at han ikkje har tenkt gjennom konsekvensane". I ein tale til bevisutvalget i Prosedyreutvalget sa han: "Eg støttar ei lovforslag ved å ikkje snakke i det heile, og hindrar eit dårleg lovforslag frå å gå framover ved å gå tom for tid. "Om det er målet med at eg bidrar til debatten å freista lovforslag som eg meiner er dårlege, er dette mekanismen eg må bruka, etter reglane", heldt han fram. "Om det var ein annan mekanisme for å blokkera dei som ikkje involverte meg i debatten, er det sannsynleg at eg ville nytta den mekanismen og difor ikkje høyrde nokon annan synspunkt. Du høyrde berre ein side". Davies konkluderte: "Når vi har ein debatt, om folk liker utfallet eller ikkje, får folk i det minste høyra at det er ei annan meining om eit visst lovforslag". Caroline Lucas, medleiar i Green Party, hadde ei liknande oppleving med eit lovforslag som blei diskutert i 2015. Hennes lovforslag om "NHS-reinstitusjon" vart utsolgt etter at parlamentarikarar hadde brukt fire og ein halv time på å diskutere lovforslaget om utlendingar som har vore lovbrotbrot (utstøyting frå Storbritannia) med to klausul. Det som verkeleg drev offentligheten bort frå politikk er å sjå på den barnslege måten som nokre av parlamentarikarane talar på i ein lang tid for å "prate ut" lovforslag og hindre at dei vert avfatt og stemme ned". I sine anbefalingar om endringar i prosessen med lovforslaget til privatmedlemmar, foreslo prosedyreutvalget at talsmannen og hans vise som overser debatter om dei, burde bruka meir av den funne kapasiteten sin til å innføre tidsbegrensningar på tal. Problemet er at for å gjera det må 100 parlamentarikarar vera til stede i salen - eit krav kommisjonsrapporten kallar ein "en formidabel hindring" å overvinne på fredag, då mange parlamentarikarar allereie har kome tilbake til valkromane sine. "Jo fleire reglar det er, jo større er høve til å bruka dei", sa den.
Når dei foreslår nye lovverk, kan ministrane fylle ut statuttbøker frå den relative tryggleiken til posisjonane sine i regjeringa.