"Og på måndagen var det ingen der. Det var ein fullstendig stille, det var uvanleg", seier Haynes, som før arbeidde på London Stock Exchange, og som no er sjef for Aquis Exchange. Skiftet til London i 1986 frå tradisjonell handling med aksje til elektronisk handel hjalp det til å overgå dei europeiske konkurrentane sine og bli ein magnet for internasjonale banker. Sjølv om London no mister tilgang til det einaste markedet, meiner mange at arven frå Big Bang er ein finansinfrastruktur med grunnlegg for djupe til å rørsle. Men mange seier òg at det var den som sådde frøet til finanskrisen i 2008. Det var tre nøkkelelement i Big Bang-revolusjonen: Ved å avslutta faste provisionar tillét Big Bang meir konkurranse; ved å avslutta skilnaden mellom forhandlarar og rådgivere tillét han fusjonar og overtakingar; og ved å tillata utlendingar å opna markedet i London for internasjonale banker. I begynnelsen av 1980-talet truga konkurransemyndighetene med å ta børsen til Restriktive Practices Court. Nicholas Goodison, dåvelsjaren til Børs, trudde det var betre å gå forut advokatane og unngå å bli tvinga til å rive opp reglene. "Og det var andre utviklingar", seier David Buik, som no er markedskommentator for Panmure Gordon. "Du må minnast at LIFFE (London International Financial Futures and Options Exchange) hadde oppstått i 1982 og alt hadde tiltrekt dei store amerikanske og japanske bankane - for å ikkje nevne privatiseringane av British Gas, British Airways og så vidare". Til slutt var det Mr Goodison, handels- og industri-sekretær Cecil Parkinson og kansler Nigel Lawson som overtala Mrs Thatcher til å gå tilbake til reforma som forandre byen for alltid. City-handlarane vart då strengt delt i to; jobbers og meglarar. Mekanarar kontaktar kundar og gav deretter ordre til jobbers som gjorde den faktiske handelen, ansikt til ansikt i "open protest", på utvekslingsgolvet. Fram til 1967 blei handelen gjort på den gamle Capel Court-utvekslinga, kjent som The House, der "veglarar" skulle vanna golvene med vanndisker for å halda støvet ned. I dag har før-Big Bang-byen eit bowlerhat-image, der ein god lunsj og lange venskap var viktigare enn fortjeneste. Men det var ikkje alt slik, ifølge Brian Winterflood, seinare grunnleggaren av Winterflood Securities, som hadde vore ein jobbmann i Greener Dreyfus sidan 1950-talet. "Vi hadde lunsj, men vi slutta aldri å handla", sa han i eit intervju i 1990. "Om vi var for opptekne til lunsj, ville vi ikkje gå til lunsj, og du ville gripa ein halv time av og til". Det var avgjørende for den seinare utviklinga av London som eit internasjonalt finanssenter at Big Bang gav eit gratis-for-alle-system, då meglarar, jobbers og dei tradisjonelle handelsbankar i byen fusjonerte. Nokre vart kjøpte av britiske clearingbankar, men mange fleire blei kjøpte opp av mykje større amerikanske, europeiske og japanske banker. Dei 300 medlemsfirmaene til børsen hadde alle vore innenlandske - men innan eit år var 75 i utlending. Med dette kom elektronisk handel, som skremde kostnadene ettersom konkurransen auka. Jobbers forsvann og handelsplassen vart øydelagd. Alt dette førte til at handelsvolumet som flaug gjennom dei nye terminalane, steig til ein gjennomsnittleg høgd av over 7,4 milliarder dollar per uke etter Big Bang samanlikna med 4,5 milliarder dollar i uken før. Og kostnadene gjekk ned. "Når eg starta, kostar det ei formue å handla, og skilnaden mellom kjøp og salg var stor. No kan du handla på mobiltelefonen din for fem dollar", seier Haynes. Det vert sagt at Big Bang skapte 1.500 millionarar. Om lag 95% av firmaene var eige av partnerskap, og blend av dei massive summene som blei bjóðt, mange selde opp og pensjonerte seg. Det endra òg geografien i London. Fram til då hadde Bank of England insistert på at alle bankane i London måtte vera innanfor 10 minuttar til gonger frå guvernørkontoret, så det blei sagt at i ei krise kunne han kalla finansherrane til salongen sin med ein halv time varsel. Men Verdipapir- og investeringsstyret (sjølv om det seinare blei sett på som Financial Services Authority) erstatta bankens reguleringsrolle. På dagen for Big Bang lova ein annons i Financial Times eit nytt finanssenter, tre mil aust for byen ved Canary Wharf, som ville "føla som Venedig og arbeida som New York". I dei følgjande åra slo dei ned ærlege firma som Vickers da Costa, Scrimgeour Kemp-Gee, Fielding Newson-Smith, Wood Mackenzie; namn som no berre finst i historiebøker og på botnen av CV-ane til senior finansmenn. I 1992 vart Canary Wharf tvinga til konkurs då det streva etter å finna leigarar. Men på 1990- og 2000-talet gjekk fortjenesten, løna og bonusane opp. Resultatet var ein finanssektor som mange trur er Brexit-bevis. "Bankane bygde ei stor infrastruktur på tøkni, transport, utdanning og telekommunikasjon, og denne infrastrukturen er einastandande", seier Haynes. "Folk som seier at vi skal flytta til Paris eller Frankfurt skjønar ikkje at du ikkje kan byggja ei slik infrastruktur over natten. Den kan ikkje byggjast om raskt, berre nokon stad i verda". Men med rikdommen kom noko meir tvetydig og farlig - ei endring i holdinga. "Det vart ein meir hund-eater-hund-miljø", seier David Buik. "I gamle dagar hadde du vore svært forsiktig med å ta vare på klienten din, du hadde eit forhold. Men det vart ein konkurranse om pris og pris. Og inntektane vart kolossale". Mykje av dette var basert på ein bonuskultur som belønte den beste avtalen, medan kortsiktige overvann langsiktige. David Willetts, som då arbeidde i den politiske eininga No 10, men som seinare blei ein konservativ minister, var medforfatter av eit papir for Thatcher om sannsynlege konsekvensane av Big Bang. Han uttrykte bekymring for "unetisk oppførsel" og at finansdelegalisering kunne føre til "boom og bust". Men han konkluderte med at medan det kan vera "individuelle finansfeller" forventade han ikkje "et systemisk problem". På dette var han feil. Det førte til ein ny regelverk, som trekkte ned nokre av borgarnes friheter. Men ingen, bortsett frå den rare, eldre makaren, som no sov i huset sitt i Surrey, ville drømme om å vende tilbake til tida då servitørane vaska gulvet i Capel Court.
"Eg var van til å sjå dei som låg på golvet, og det var fullt av gjengjelding", seier Alasdair Haynes.