Han hadde omdømt den til Sevagram eller ein by for teneste. Han bygde eit ashram, ein kommune som var heime for "mange skjebnesvangre avgjøringar som hadde påverka skjebnen til India". Gandhi hadde flytta inn saman med kona si, Kasturba, og nokre etterfølgjarar. Det var òg ein stadig strøm av gjester. Kanu Gandhi, ein ung mann i 20-åra og ein oldebarn av Mahatma, var òg der. Bevædd med ein Rolleiflex-kamera, tok han bileta av leiaren. Han hadde ynskt å bli lege, men foreldra hans hadde gøydd han til å bli med i Gandhi sitt personlege personale og gjera kontorarbeid, sjå etter regnskap og skriva brev på ashramen. Kanu Gandhi hadde utvikla interesse for fotografi, men Gandhi hadde sagt at han ikkje hadde pengar til å kjøpa han ein kamera. Han tok fram ein av dei største bildene i den indiske framtida, og han var ein av dei største fotografane i framtida. Han var ein av dei største fotografane i India. I fleire tiår vart dei ukjente, før ein tysk forskar kom opp og byrja å samla og selge dei. No er 92 av dei sjeldne biografane av Gandhi i det siste tiåret av livet hans publiserte i ein vakker klesdyrbundnad monografi av Delhi-baserte Nazar Foundation, ein ikkje-profittpensjonsfond som vart stifta av to av dei best kjende fotografane i India, Prashant Panjiar og Dinesh Khanna. Dette er kanskje mitt favorittbilde frå boka. Her står Gandhi på ein vekting ved Birla House i Bombay (som no er Mumbai) i 1945. For ein mann som under fredsrørsla tok over eit dusin faste som ein del av sine ikkje-voldelige protester - for å få fred, kreve muslimske rettar eller å skjemma opprørsholme - er biletet ei forteljing. "Dette er eit bilete av ein mann som heldt auga på vekta si, og prøvde seg sjølv heile tida. Det fortel deg mykje om mannen", seier den ledende fotograf Sanjeev Saith som gjekk gjennom over 1000 bilete og bidrog til å kurere monografien. Her er Gandhi sett framfor kontorhutta hans på Sevagram ashram i 1940. "Selv om han hadde ein fantastisk tilgang til ikonet, blir vi alltid slått av måten Kanu, kanskje fordi han var i ærefrykt for Gandhi og alltid heldt ein respektfull avstand, og likevel klarte han å gje ei kjensle av intimitet og nærleik, "seg Panjiar. "Og fordi han heldt ein viss avstand, fann Kanu intuitivt eit meir moderne språk for fotografi enn det som var utbrent på den tida i India, og innramma mange av bildene sine med ein interessant og ukonvensjonell bruk av forgrunnen, og bryt mange av dei aksepterte reglane for komposisjon". Kanu Gandhi reiste langt med leiaren. Her er bileta hans av ein varebuss som bar Gandhi, som vart skudd av pathanar og kongresstjenarar over eit grovt område i nordvestlege grensprovinsen i oktober 1938. Dette er bileta til Gandhi og kona hans Kasturba i Abottabad i november 1938. Det finst bilete av Gandhi i mange humør - tankar, gøy, tankar, sorg - og med dei som støttar han. Her blir han massert av ein slektning og syster Raliatbehn under ein tre dagars faste i Rajkot i Gujarat i mars 1939. "Disse bileta er kanskje gamle, men dei er ikkje gammaldags. Dei er ikkje enkle, vakre og nøye ramma, rydde bileta som var populære då", seier Panjiar. "Det kan ha hjelpt at Kanu ikkje var ein utdanna fotograf fordi mange av bildene hans hadde vorte avviste av samtida hans på grunn av at dei var uskarpe, litt ute av fokus eller dobbelt utsette. Men desse finn stolthet i staden, kjærleg klistra av eigne hender i album". Gandhi og kona hans Kasturba er sett her ved eit bryllaup mellom ein kristen mann og ei uberørbar kvinne i Sevagram ashram, 1940. Sanjeev Saith seier at biletet med ein døende Kasturba Gandhi som ligg på ein seng i Aga Khan-palasset i Pune i 1944, nokre månader før ho døydde, telst blant dei favorittene hans. I bakgrunnen teiknar Kasturba Gandhi sarien si og ser i avstand. Dette var høgt middagen i det politiske livet til Bose: han var vald til president i kongresspartiet. Gandhi hadde overrullate innvendingar frå uavhengighetsheltaren Sardar Vallabhbhai Patel, som hadde motsett utnevninga til Bose. Bose er ung, kerubisk, og ser nesten på Gandhi med beundring. Gandhi har eit sjarmelt, tennerløst smil". Her er Gandhi og Nobelprisvinnaren Rabindranath Tagore i Shantiniketan i Vest-Bengal i februar 1940, ein studie av to store menneske i meditasjon. "Sjå på bunden av bileta. Det er eit tilfeldig dobbelt eksponering [ein teknikk som kombinerer to ulike bileter til eit enkelt bilete]. Gandhi Kanu visste at det var eit godt bilete, og han kasta ikkje bort negativet", seier Saith. Det finst ei rekkje bilder av Gandhi som samlar in donasjonar til ein fond for urørlege under ein tre-månedars lang togreise som tok han til Bengal, Assam og sørlege India i 1945-46. I nokre av dei strek han armen frå ein vogn for pengar; i andre er han omringd av menneske og samlar i ein smal kurv. "Han er ein gammal mann, men han ser smidig ut. Han er nesten tiggande om almisse, og han er seriøs om å samla opp kvart bit pengar til ein god sak. Han forstår pengar, "seg Saith. "Eg er ein bania og det finst ikkje noko grense for grådigheten min", sa Gandhi ein gong, med ein allusion til den indiske kasten hans som hovudsakleg består av pengelare. Neven hans fekk likevel lov til å filma dette biletet av leiaren, som var drapa i ein sjal, og såg på Kasturba etter at ho døydde i februar 1944. Ifølge fleire rekningar heldt Gandhi vakenhet i timevis, sit ved sida hennar og bad. "Etter seksti år med konstant samvær", sa han seinare den kvelden. "Eg kan ikkje sjå for meg livet utan henne". For ein mann som følgde Gandhi som ein skugge, var Kanu Gandhi borte i Noakhali i austbengal då leiaren hans blei drepen i 1948. "Døden til Gandhi hadde ei djup innverknad på Kanu og kona hans, Abha. For Kanu var fotografi ikkje lenger så viktig som behovet for å føra budskapet til leiaren sin", seier Panjiar.
Her er ein uroleg Mahatma Gandhi som på eit tidspunkt ringte frå kontoret sitt i Sevagram i den vestlege delstaten Maharashtra i 1938.