"Du", sa han til Foster, "er den dårlegaste Rangers-spilleren som har eksistert". Foster vart augeblikk overraska, men så hevda gamle instinktar seg. Foster svara tilbake. "Kvifor meiner du det er naudsynt å seia det eller at det er ok å seia det?" Spurde Foster. Svaret var at han var ein fan, han betalte pengane sine på kamper, så han hadde rett til å ha meining. "Det kom til det punktet at fordi eg heldt på å utfordra han, merka nokon og sa at vi trengde å få tryggleik fordi eg trakasserte han", seier Foster med eit blik av vantru. "Eg vart fast i det og burde ha gjeve det over, men eg var berre å ta meg av det som var mitt, ikkje å gå rundt med eit stort skilt som sa: 'Eg er den beste.' No, ein time seinare, ler eg av det og tenkjer det er latterleg, men på den tida irriterte det meg. "Han vil kanskje føle seg godt når han fortelj venene sine at han misbruka meg. Det er ikkje fint. Eg elskar Glasgow, eg elskar folket og eg elskar å bu her, men eg vil ikkje alltid vera på vakt". Momentar med kritikk har påført Foster sine karriere, og han innrømmer at han finner det vanskeleg å brysa dei bort. Han er ikkje i stand til å vera flink som nokre fotballspillere, men svaret hans er ikkje fødd av defensivitet heller. Foster er ein av dei som har hatt ein stor framgangsmåte i livet sitt. Han har hatt ei framgangsmåte i livet sitt, som han har følt er å ha tid til familien. "Kva vil du eg skal bli, ein heremitar, og gje tilbake pengane eg har vunne fordi vi vart slått?" seier Foster. "Du skal tape kampane, men det tyder ikkje at eg ikkje prøver eller arbeider hardt; det er av og til du spelar dårleg eller har dårleg tur. "Det var ei gong [som ein Aberdeen-leikar], ein gong då eg sat med foreldra mine og eit par gutar gjekk forbi og kom med ein kommentar, men heldigvis var det berre eg som høyrde det. "Eg er ein sterk troende i at det er min tid med familien min, og om du vil gjere ein kommentar klokka tre på ein lørdag, når du har betalt for å koma på kampen, så lat meg få vita kva du vil. "Det er ikkje berre negativt, folk kjem og spør om signatur og bilete og dei er veldig komplimentære. Men dei som ikkje er det er dei som held seg til deg. Det er ikkje vakkert å bli fortalt korleis du er skitne. "Eg er ganske vond om å gå heim og slå meg sjølv for det, så det siste eg treng er at nokon seier meg kor vond eg var. Men det er ein del av å spela fotball". Foster er ein rask, arbeidskraftig og seriøs spelare, ein vinger i ungdommen som vart omdanna til fullback i dei første dagane i Aberdeen av naud. Han var ein Rangers-fan som bryt gjennom i Pittodrie og bidrog til at laget kom tilbake under Jimmy Calderwood, men ein personlighetskonflikt med Mark McGhee førte til at Foster blei utleent til Rangers i handelen som tok Andrius Velicka til Aberdeen. Foster kom tilbake som ein titelfinner, men omfanget av rivaliteten mellom dei to settene av fans gjorde at hans andre tid ved Aberdeen vart kringset, sjølv om han vart gjort kaptein av Brown og Craig Archie Knox. "Det var vanskeleg å gå tilbake og så bli gjort til kaptein i den første førsesongskampanjen, eit par av Aberdeen-fansane song song og gjorde kommentarer om meg, og dei var åpenbart ikkje så glade for at eg hadde spelt for Rangers", sa Foster. "Eg gjorde ei kommentar medan eg gjekk av banen, og sjølvsagt er fansen 100 meter unna, pressen er to meter unna. Det mumla nesten til meg sjølv, men dei høyrer det og så er det ei historie". Det er ein ærleg, engasjerande kvalitet til Foster. Han har spelt i store Champions League-kamper, vært kaptein for Aberdeen og hatt ei solid profesjonell karriere, men han har òg møtt mange knasande stunder. Etter ein tid i Bristol City, vende han tilbake til Rangers og snart etter signerte han på Twitter, der han omgående vart misbrukt av den første personen som svara på han. "Killen sa at han ville ha stor glede av å sjå meg bli treff av ein buss, døy på gata og han ville ha fest etterpå for å feira", seier Foster. "Det var så absurd at eg lo av meg sjølv, eg kunne ikkje tru eg las dette". Eg skjønar ikkje kva det er som skjer med ein som seier, 'Eg har fem minutt til å puste, eg skal gå på Twitter og sende dette til ein eg aldri har møtt.' Du ser på profilen hans, og han var relativt ung, så då eg var på Aberdeen var han kanskje 13, 14, så har han verkeleg sett meg spela, og kva er motivet hans? "Eg ville ikkje sagt det til den verste fienden min i verda. Når det er kritikk av korleis eg har spelt, kan eg komme over det og ta det på meg, men når det er misbruk - du er skit, den verste spelaren noensinne - er det ein ingenting kommentar, eg kan ikkje gjera noko med det. Det tyder ikkje noko, men du kan ikkje få det ut av hovudet ditt så raskt". Foster bur no livet mellom Elgin og Glasgow, der kjærasten hans, singeren Amy Macdonald, bur. Han er komfortabel med det ulike tempoet i livet som ein Ross County-spiller, og minner med kjærleik om at paret gjekk ut for middag i Inverness medan han enno hadde på seg klubbtrekkpakka sin og ikkje vart stoppet eller nærma seg av nokon. I 30 år er han ung nok til å halda på alvorlege tankar om livet etter pensjon, sjølv om han studerer psykologi ved Open University - "for å prøve å forstå folk". Han er fornøyd med livet sitt, etter å ha gjort mykje av karrieren, og spikiness, uviljen til å stå ned, er berre aspekter av karakteren hans. Dei er i ein viss grad same som Macdonald, som òg har mått utvikla mekanismer for å overleva for å leva i offentleg auge. Dei reagerer med sinne til tider, men kan òg sjå den svarte humoren i oppmerksomheten, som då Foster vart booed av Motherwell-fans tidlegare i sesongen. "Gratten min sa til meg, 'det er ganske morsomt at du har klart å sameinte heile Skottland, alle skal boo deg', " sa Foster. "Det hjelper [at] vi begge er vanne til det. Eg snakka med ho etter at ho hadde kjøpt kjøp, og ho sa at ho var glad ho ikkje var der. "Hun hadde latter av det om det var imot henne, men ho er meir beskyttende med meg. Ho er veldig skarp og veldig rask, så før ho enda med å døy, ville ho hatt det dårleg". Foster fekk rett til å kjenne seg godt i livet og karrieren.
Ricky Foster var på ein handilsreise i Glasgow den siste tida, og han såg ein ung mann gå forbi med venene sine.