So mange har endra seg sidan All Saints kom på scena i 1997, då Tony Blair vant valet, Oasis var nummer eitt med "Be Here Now", og nettsida vår var full av dansande hamster. Popmusikken var på sitt siste, dette var året med Barbie Girl og Gary Barlow sin soloalbum, så Shaznay Lewis, Melanie Blatt og søstrane Natalie og Nicole Appleton var ein velkommende pust i frisk luft. Dei var posisjonerte som eit trugeleg alternativ til Spice Girls, dei skreiv sitt eige materiale, klede seg i gatekläder og skilde seg frå den kvittige koreografien til andre jenteband (dette var ei signaturtrekk som var å skjemma skuldra). Det var vonde at popstjernar skulle kle seg provoserende - ein avslørende fotoshoot for FHM var ein overgangsrite - og All Saints, som aldri med vitande hadde eit smil, vart ofte avvist som "vanskeleg" eller "sult". Det var urettferdig og sexistisk, protesterer Melanie. "Mange Britpop-band på den tida ville opptre veldig arrogant og veldig skumle, men det vart aldri sett på som noko negativt", seier ho. "Vi var ikkje halv så dårlege - men viss vi ikkje ville le, eller ikkje var verkeleg interessert i å ta ein intervju, ville vi bli kalla skjorte". Sexismen spreidde seg over TV-framførslene deira, og bandet skjelv då dei minnt seg ein traumatisk opptak av "Top of the Pops". "Dei filma bilete av oss som bakgrunn", seier Shaznay, "og dei ville at vi skulle ta av oss skjorta". Produsentane, forklarte dei, ville filma bandet frå skuldra oppover, og det skulle synast som om dei spelte nakne. "Våre visjon var at vi såg nakne ut, og vi ville ikkje ha den visjonen", legg Natalie til. "Men fordi det var så stort, vart vi sagt: 'Om du ikkje gjer det, får du ikkje gå på programmet,'" seier Melanie. "Jenta som arbeidde med oss, gråt fordi ho prøvde å kjempa for å få oss i ein høve", fortsetter Natalie. "Vi måtte til slutt kompromissa med produsentane. Vi la toppane ned her [og viste på armhjelpa] så det såg ut som om vi var topless". "Vi gjorde det, men vi var skumle", seier Nicole. "Og så vart vi kalla vanskelege". Ein talsmann for BBC sa: "Vi kan ikkje kommentere noko som hevdar å ha skjedd for nesten 20 år sidan, men i dag vil vi sørge for at alle som arbeider for BBC, gjer det i eit miljø der dei er komfortable". 19 år seinare, presset saman på ein sofa i Vest-London, er bandet alt annet enn skumelt. Dei snublar over orda til kvarandre, byttar vitsar og låser bandkameratane sine ut av hotellromme som ein måte å overleve ein lang dag med pressintervjuar på. Det er ei overrasking at dei er i lag. Etter to multi-platinum-album, slo bandet seg opp i 2001 over den omstridde eigarskapet til ein kampjakke. "Å vere i ei gruppe er som å vere i eit ekteskap, og akkurat no går vi gjennom ein veldig tøff tid", sa Nicole kort før skilnaden. Dei tidlegare skolegruene snakka ikkje i årevis, men brygger blei bygd under ein kort gjenforening i 2006, og styrkt på ein nostalgi-turné med Backstreet Boys for tre år sidan. "Men vi får framleis spørsmål om jakken kvar dag", ler Nicole. "Shaz vart nominert til å skrive albumet", seier Natalie, "men det var ingen masterplan, ingen som sa til oss, 'dette er visjonen vi har for deg.' Det var ingen press. Og ho drog ut ein fantastisk plate". Etter eit år i studio, vart All Saints' comeback kunngjort på nyårsaga via Twitter, men reaksjonen var meir ein av nysgjerrigheit enn entusiasme til bandet avdekte den nye singelen sin på Radio 2 Breakfast show til Chris Evans. One Strike minner om den drømmefulle, velsigna lyden av den første hiten sin, Pure Shores, med dei silkeharmoniske harmonin til kvartetten som utløysar ein nostalgi for 90-talet. "Det var ei naturlig første singel", seier Shaznay. "Vi trengte ikkje å diskutera det så mykje. Det var den første songen vi spelade inn saman igjen. Det er berre ein fin start". Sjølv om det var Shaznay som skreiv teksten, blei teksten utløyst av skilsmissen til Nicole frå Liam Gallagher. Paret skilde seg i 2013 etter at Oasis-stjernen ringte kona si på ferie og tilstod at ho hadde fødd eit barn med ei anna kvinne. One Strike refererer til det telefonsamtalen og " korleis livet ditt kan endra seg på eit augneblink". "Som alle har sett og høyrt [i pressen], var eg borte då det gjekk ned", seier Nicole. "Eg måtte vere i stand til å gjere meg ferdig, fordi eg hadde familien min og borna rundt meg, men etter eit par dagar med å la det synke inn, sa eg til Shaz på telefon, og han fortalde korleis eg kom meg gjennom det. og plutseleg fall centet, og eg tenkte: "Å gud, det er telefonon!" "Eg har handt på alt med verdighet, med støtte frå jentene og familien. Eg trur dette songen er ein fantastisk representasjon. Eg føler meg ikkje trist når eg høyrer det, eg føler meg berre fri. Det er ein veldig positiv song. Eg er berre så glad, eg fangar øyeblikket". 40 år gammal er ho det yngste medlemmet i bandet - men dei andre ser på ho som leiaren; ho er den dei vender seg til for å få råd til og, som Nicole seier, "ein stor lytter". "Ho skriv poesi", seier Natalie. "No og då, når eg byrjar å tenke på det ho har skrive, blir det meg i hug". I det tiåra mellom album har Shaznay halde fram å arbeide som songwriter, og har samarbeidet med gruppar som Little Mix og Sugababes - så korleis kan ho flytte All Saints-lyden som var kjennemerket? "Eg kan ikkje forklare det", seier ho. "Eg trur at ein av dei viktigaste komponentane til lyden er at vi høyrer på kvarandre, og det er som om det er på plass igjen". Men, seier ho, har røysta til alle endra seg i løpet av dei år som har gått, og det vil seia at arrangementane må skrivast om for den kommende turneen. "Eg pleide å spille høgt, men no spelar eg lågt", forklarar Melanie. "Eg har ikkje hatt nok ball". Det er ikkje første gongen bandet glatar av latter, men det er lykkvisst at det ikkje er påkrevd av medietreninga som dikterar dei fleste moderne intervjuar. "Artistar har tendens til å vera meir forsiktige med det dei seier no, fordi det kan flytta seg inn i stratosfæren så raskt", seier Shaznay. "Men sjølv om det er forståeleg, meiner eg det er synd - fordi du mister kjernen i kven ein artist er. Du får ikkje ein ekte kjensle for nokon, så alle blir generiske". Kanskje det er det som er kjernen til All Saints - dei er ikkje karikaturar, men ekte kvinner som omfamnar styrkane og manglane sine. Så, er denne reengåinga byrjinga på eit nytt kapittel? "Når vi hadde fullført dette albumet kunne vi lett halde fram fordi, når vi kom til enden, hadde vi byrja å utforske ulike lyder", seier Shaznay. "Eg trur at om vi høyrer meir materiale som vi er inspirerte av, vil vi definitivt skriva meir". "Men vi har ikkje brått", advarer Melanie. "Vi tek oss tid". Men dei vil vel ikkje vente i 10 år til? "Det vil ta så lang tid", seier Nicole, "for meg å koma av sofaen". Albumet til All Saints, Red Flag, er ute no på London Records.
Den reformerte popgruppa All Saints diskuterer det nye albumet deira og minnast den sexismen dei møtte i den første flåten av berøming.