Det er ikkje mykje som er blitt kunngjort om avtalen mellom Russland og USA. Det har faktisk vore ein nedgang i krigshandlingane, men det har ikkje vore noko som tyder på at det er blitt fullført ein fred. Varen skulle opna vegen for hjelpetilførsler i Syria, følgd av at Moskva og Washington har sett i gang ein samordnad militær kampanje mot mål for den såkalla Islamske staten (IS) og andre grupper som har samband med al-Qaida. I praksis ser det ut til at dei siste angrepane på hjelpekonvoien og sykehuset har ført til at ting har kome tilbake til det normale. Det er ein stor del av den amerikanske hæren som har sett seg i fare for å få ein av dei til å gå til krig. Det er ein del av den amerikanske hæren som har sett seg i fare for å få ein av dei til å gå til krig. I motsetning til dette nekter russarar for skuld; dei seier at flyene deira ikkje var i området og at øydelegginga av konvoien var eit resultat av aksjonar på jorda - det er ein innføring frå opprørarane. For det første vart våpenhvileforhandla ikkje mellom dei stridande partane på jorda, men mellom to av dei - USA og Russland - som begge er involvert i konflikten på ulike måtar og med svært ulike mål. Regjeringa i Syria og dei ulike opprørste fraksjonane var ikkje involvert. For det andre kunne verken russarar eller amerikanarar overtale allierte sine til å akseptera avtalen. Dei amerikanske styresmaktene klarte å overtala nokre av opprørargruppa til å støtta avtalen - men mange andre gjorde ikkje. Ja, mange av dei har ikkje noko særleg forhold til amerikanarar. Dessutan gjorde den komplekse og uordna naturen til den syriske slagmarken med fleire lokale konflikter som går på i heile landet, og som blir forfølgde av ulike aktørar, tanken på ein våpenhvile vanskeleg frå første stund. Ideen om at våpenet skal ta seg i ei krig - mellom Assad-regjeringa og ulike opprørsgrupper - medan USA og Russland legg føtene på akseleratoren i ein annan kamp mot IS er litt bisarr. Ein hamring av IS ville skapa lokale vakuum der ein eller annan aktør, regjeringa eller opprørarane, kunne trilla. I alle fall var mange i Pentagon (og kanskje ein kunne tenkja seg nokre inne i det russiske forsvarsdepartementet) langt frå begeistrade for den foreslåtte felles militære kampanjen mot IS. Om det ikkje var nok tillit i utgangspunktet, så har angrepet på hjelpekonvoien og omklagda mellom Washington og Moskva no berre gjort det verre. Konflikten ser ut til å gå mot ein brutal dødvande stad ettersom stridighetene held fram. Assad-regimet er for svak til å ta alle områda i landet tilbake. Opposisjonen til opprørarane er for svak til å seriøst utfordra det utover dei områda det allereie har. Kurdarane og det tyrkiske innfartet i Syria legg til eit ekstra nivå av kompleksitet til problemet. Og som sagt, vil dei kontinuerlege angrepane på IS endre den strategiske kartet i Syria, uansett kva som skjer noko anna.
Mens den amerikanske utenriksministeren John Kerry ikkje gir opp ideen om ein våpenhvile i Syria, er det svært vanskeleg å sjå at det han gjer ber frukt.