Den 51-årige borgmesteren i London har tilbrakt meir enn ti år med å kombinera den alvorlege rollen hans med ein ukompleks, humoristisk personlighet som sjeldan er sett i det moderne offentlege livet. statsminister David Cameron uttrykte sin glede då Johnson kunngjorde at han ville stille opp til parlamentet igjen i 2015, med orda: "Eg vil at stjernespelerane mine skal stå på banen". Men no har den representante for Uxbridge og South Ruislip sagt at han vil kampanje mot statsministeren i EU-fullmotsetjinga, og at tilhøvet mellom dei to kan bli meir spent. Det store spørsmålet er om den blonde gamle etonianaren vil berre spela for laget eller vera kaptein. Han har kanskje den høgaste profilen av nokon konservative bortsett frå Cameron og er av mange anteken for å ha ambisjon om å bli statsminister. Hoopla rundt Johnson brast ut igjen då han avslutta månader med spekulasjonar ved å bekrefta at han ville prøve å koma tilbake til underhuset som parlamentarikar for Uxbridge og South Ruislip. Han sveipte inn i den trygge konservative London-setet i 2015-velkinga, og tok ein plass ved kabinettbordet som minister utan portefølje. Men det som er avgjørende er at han ikkje er bunden av kollektivt ansvar i regjeringa, og det gjev han friheten til å oppretta seg mot kontroversielle avgjøringar utan å måtte gå av. Sjølv om han er hylla av aktivistar i konservatori for sine vitige tal, euroskepsis og mangel på PR-polish, har det politiske livet til Johnson ikkje vore flekkfritt. I 2004 måtte han koma til Liverpool for å be om unnskylding for ei artikkel i Spectator-magasinet, som han deretter redigerte. Han skapte mediehysteri på konservatørpartikonferansen i 2006 då han angrep sunne kosttilråder som kokken Jamie Oliver fortalde. Han sa at han ville "fjern seg av [han] og fortelje folk å eta det dei vil". Seinare provoserte han sinne ved å skildra Portsmouth som "for full av narkotika, fedme, underprestasjon og Labour-parlamentarikarar" og knyta Papua Ny Guinea til "orgiar av kannibalisme og hovuddrap". Livet til London-borgarmester har vore like eksotisk som språket hans. Han var son til ein diplomat og konservativ medlem av Europaparlamentet, og fekk utdanning ved Eton College, der han var eldre enn Cameron. Det er sagt at det er ei kjensle av misnøye på Johnson for å bli overvunnen av den yngre rivalen. Han vart fyrd frå Times for å ha gjort opp eit sitat, og arbeidde deretter for Wolverhampton Express og Star før han kom til Daily Telegraph, der han arbeidde som korrespondent og assisterande redaktør i Brussel. I dei sju åra han var parlamentarikar for den ultra-tryggare konservative setet i Henley frå 2001 kom han ikkje inn i skuggekabinettet, og blei viseformann i partiet og hadde roller som junior talsmann for utdanning og kultur. I løpet av kampanjen gjorde han likevel ein medviten innsats for å unngå å gje grunn til anklager om eksentrisitet. Dei fleste londoner synte å godta, ettersom han slo Livingstone med 54% mot 47%. Sir Ian Blair var den som gav seg av som kommissær for Metropolitan Police, men det var ikkje den som fekk mest kontrovers. Sir Ian sa at han gjekk av pga mangel på støtte frå Johnson. Han var i overtaking då uroar slo til i hovudstaden sommaren 2011. Johnson representerte byen òg då byen fekk den største publisiteten sin på tiår, under OL 2012. Talane hans vart godt motteke, men han vart litt skammeleg då han på eit reklameevent vart fanga på en zipwire, til glede for fotografane. I 2011 sa han til BBCs Newsnight at han ikkje forventade å gjera "ein annan stor jobb i politikk" etter å ha forlate borgmesterskapet. Johnson har vist seg å ha stiftet spekulasjonar om ambisjonane sine ved å halde fram med å halda tal om tema som er utanfor hans oppgåve i London, særleg Europa.
Beslutet til Boris Johnson om å gå med på kampanjen for å få Storbritannia ut av EU vert sett på som eit stort løft for kampanjen for å koma ut.