Dei byrja tredje dagen med 75 løyper bak, med fem første-innings-vikettar i handa. Det er ikkje heilt uvanleg, men absolutt svært uvanleg, særleg i tidsalderen til dekke felt. På lunsjtid var Sør-Afrika i det store og heile lik med alle ti vikettane intakte. Det var ein sjanse for dei å slå England ut av kampen. I staden, mindre enn to sesjonar seinare, vart dei slått. Det var utruleg. Katalysatoren for alt var Stuart Broad. Så snart han byrjar å lyfta knéa og løypa hardt inn, er det vanskeleg for batteristane. Media-spilling blir ikkje støtta på denne enheten. 5-1 i 31 ball er den sjuande gongen han har ta fem viksar i ein einaste spell av bowling. Det er ein vinnande framføring. Han fekk hjelp av omstenda - skya som hang rundt, lyslyset som var på heile dagen, den nye ballen var giftig og brutal. Men bowlaren må framleis setja ballen på rett stad og, i desse omstenda, er Broad ein formidabel mann å møta. Det var ikkje berre dei som tok wicketane som var farlege - nokre flygde forbi nesen, andre slo i kjøtet. Sør-Afrika vil ikkje berre lida vondt av nederlag, men òg med skinnblås. Disse spellene som Broad vann - The Oval i 2009, Chester-le-Street i 2013, Trent Bridge i 2015 og no her - er symptomatiske for karakteren hans. Han bruker all sin 6ft 6in til å få ballen til å hoppa, men han sving og heve ballen også. Han er nøyaktig, så han byggjer opp trykk. I tillegg elskar han å komme i andletet ditt og under huden din. Broad er likevel berre ein av spelarane som kan slå ein test for England. Eg er villig til å strikke nekta mi og seia at det er uvanleg for England å ha så mange vinnarar. Broad, Ben Stokes og Joe Root kan alle slå fart på ein sesjon. Vi veit kva ein fullt fit James Anderson er kapabel til, og Steven Finn viste under Ashes at han kan kasta ein magisk spell. Denne evnen til å venda ein test frå ein posisjon med fare byrja for England på sommaren. På den første morgonen mot New Zealand på Lord's, fann England seg til 30-4, berre for Root og Stokes å gjere motangrep. I åra hadde England gjort det mot dei - tenk på øydelegginga som Australia sin Adam Gilchrist pleidde å forårsake. Dei er eit framtredande lag, og eg hadde lyst å slå Sør-Afrika, men dei er ein lag i nedgang. Proteas starta kanskje som nummer eitt, men vi visste at dei ikkje var det beste laget i verda lenger. Ja, dei har vorte berga av Dale Steyn og Vernon Philander - og det er synd at England ikkje hadde sjansen til å slå ein full styrk Sør-Afrika - men det kunne ikkje ha gjort noko. Sør-Afrika hadde ikkje sjansen til å overvinna sitt ydmykje i India og derfor bar ar i denne serien. England hadde høvet til å teikna ei linje under nederlaget sitt mot Pakistan i UAE, ein serie der dei langt frå skamfeste seg sjølve. Dei går til Bangladesh, som vil vera ei god forbereding for ein formidabel tur til India, dei nye nummer einane i verda. Og England vann den siste gongen dei var der.
England si seier i den tredje testen mot Sør-Afrika i Johannesburg var ganske bemerkelsesverdig.