Vi har lært mykje om slutten på reisa, slavekamper og massegraver i junglene i Thailand og Malaysia. Det vi ikkje har høyrt mykje om er korleis desse reisa byrjar. Vi reiste til sør for Bangladesh, der mange av migrantane byrja på sine farlege reiser. Det vi har oppdaga gjer at denne historien om dei truelege, desperate menneska som driv denne enorme flyten, blir endå større. Vi møtte ein av menneskesmuglarane på den som bangladesjarane stolt skryter av er den lengste stranden i verda -- ein stor sandstrek som strekker seg over 120 km langs sørkysten. Lat oss kalle han Kamrul Rahman. Han såg ut til å vere i 30-åra. Han sa at han var ein fiskar og byrja å smugle menneske i smugling ettersom forretninga hans gjekk ned. Då surfane kollapsar på stranden ved sida av oss, forklarte han med fred og fred i kjøl korleis forretninga fungerte. Han sa at fangeleirane var ein viktig del av forretningsmodellen og at alle migranta visste om dei. Det ser ut til at dei er ein del av det som tilsvarer eit synde og grovt kynisk markedsføringstriks menneskehandlarar har utvikla: dei tilbyr reisa for nesten ingen kostnad i forveien. Han sa at avtalen var rett og slett forståelig for alle som er involverte. Du betaler berre hovudgebyret - om lag 1.500 kroner når du kjem til sørlege Thailand. Eg vart forblødd. "Så migrantane veit at dei skal halde seg i leiren før dei kjem til Malaysia?" "Før dei går frå her, seier me til dei at om dei ikkje betaler, så blir dei sett i fengsel. Du får ikkje nokon ris, og du døyr av hunger", sa han til meg, utan å vise noko signaler av emosjon. "Hvis du betaler, kan du reise til Malaysia med ære". Vi snakka med mange migranter og slektningar til migranter i sørlege Bangladesh. Alle som me fekk med seg, bekrefte dette. Dei sa at dei visste at migranta ville bli halde i Thailand til dei hadde fått full betaling. Dette tyder at dette fenomenet ikkje er menneskehandel -- der folk blir kjøpt og selt mot viljen deira -- men ein pervers forretningsdrift der dei fleste av migrantane og familiene deira faktisk er ein del av. Dei såkalla "løysingsmigrantane" som er frukta frå leirene i Thailand, seier at kidnapparane sine faktisk er ein del av avtalen dei tek imot når dei tek avgang. Ta deg ein augeblikk og tenk på kva dette fortel oss om menneska som driv på desse reisemåla. Dei er så desperate etter eit betre liv at dei er viljuge til å gå med menneskehandlaren sjølv om dei veit at dei kanskje vil døy av hunger i ein fengselsleire i jungelen. Stina Ljungdell, representanten for FNs flyktningtilsyn i Bangladesh, er samde i at mange migranter veit kva dei går for. Om du tenkjer objektivt, er det som om det er eit sjukt forretningsleg opphav for både menneskehandlaren og kundane. I mellomtiden har smuglarane ein løyve som garanterer at dei får betalt. Modellen har den tillegge fordelen, i det minste frå smuglarane si synsvinkel, at det gjer det mykje lettere å ta avgrepet om å prøve reisa. Det ser ut til at mange unge menn, og det er hovudsakleg unge menn som gjer reisa, blir lokka til den risikable og egoistiske vonen om at familien deira vil finne ein måte å skaffa seg pengane på når dei ankommer til Thailand. Men andre migranter tek avgrepet om å reise saman med familien sin, og dømmer at det er den einaste måten å koma seg ut av fattigdommen på. Vi fekk høyra at ein vellykket migrant kan senda så mykje som 30.000 taka (£260 eller $400) tilbake til familien sin kvar månad. Men mange, mange migranter klarar seg ikkje. Han sa til meg at ein femtedel av dei migranta han tek med seg ikkje når Malaysia. Mange døyr før dei kjem til leirane. "No døyr nokre av lidinga, no døyr nokre av spenningen, no døyr nokre av å freista seg, og no døyr nokre av svolt etter at dei har vorte utan mat". "Alle må dø", sa han, "det er skjebnen".
På dei siste par ukane har verda sett den forferdelige menneskehandelen i Sørøst-Asia.