I tiår har ei stor mengd haitisarar - mange av dei utan papir - gått til Dominikanske Republikken for å sleppa unna fattigdom og mangel på arbeid i heimallandet. I 2013 dømde den høgaste domstolen i Dominikanske Republikken at born som vart fødd der til urettferdige migranter ikkje var automatisk kvalifiserte for dominikansk statsborgarskap. Som Will Grant frå BBC fann ut, har den katolske kyrkja spelt ein nøkkelrolle i migrankrisa, med nokre prestar som forsvarar rettane til dei som vender tilbake, medan andre har vorte kritiserte for å fremja det aktivistar kallar ein politikk som fører til deling. Om du ser rundt i leiren, ein av dei mange langs grensa til Haiti og Dominikanske republikk, kan du tru at sognehemsfolk har lite å vera takknemmelege for. Det er heilt sikkert ein av dei fattigaste stedane i Latin-Amerika. For eit år sidan kom tusenvis av haitiarar som kom tilbake til Parc Cadeau. I dag er det hundrevis av familjer som er att på den støvefulle ranchen, og lever i hovud som er reist i hast av plastplater, papp og reip, og som er fast i den nesten statsløse limboen. Soinicier Giles er typisk for mange i leiren. Han tilbrakte 22 år som bonde i Den dominikanske republikken, før han blei deportert i fjor. Han tek meg med til ei rotete hytte for å møta kona si Eleny og seks av åtte born deira. Dei to andre vart att då han vart deportert. Forholdet er ekstremt hardt, særleg for den yngste. "Vi sover rett på golvet, og det blir vått inne når det regnar", forklarar Eleny. "Borna er alle fødd i Den dominikanske republikken". Dei viser teikn på underernæring og har utvikla ei hudsykdom sidan dei kom til leiren. "Dei er svært svulte, vi alle, fordi vi kan berre råd til eit måltid om dagen", seier ho på spansk med kreolsk aksent. Med pengar frå Den internasjonale organisasjonen for migrasjon har han hjelpt til med å flytta nokre av dei mest desperate familiane til nærliggende samfunn i Haiti. "Det er ei alvorleg krise, veldig, veldig vond", seier prest Leandre til meg. "Kyrkja er som ei mor for alle og eg har plikt til å hjelpa. Ikkje berre det, paven sa til alle at dei må hjelpa flyktningane, kva dei enn er". Men prest Leandre seier at innstillinga til nokre konservative prestar på den andre sida av grensa, særleg i den dominikanske hovudstaden Santo Domingo, har komplisert arbeidet hans. "Kardinalen i Santo Domingo er personleg svært røyst i støtten til utvisningane. Han støtta på å senda alle haitiarane tilbake til landet deira". "Det er rasisme", klager han, og seier at lova særleg var rettet mot svarte haitiarar, ein anklage som lovleggjarar i Den dominikanske republikken har nekta. Tidlegare denne månaden tok pave Frans imot avskjedet til kardinalen, som alle erkebiskopen er forplikta til å gje etter at dei har fylt 75 år. Men han vil framleis vera ein viktig person i kyrkja og i det offentlige livet i Dominikane. BBC har på fleire gonger be om ein intervju med kardinal Nicolas de Jesus så han kan svara på kritikken mot han, men både han og pressesekretæren hans avviste. På mange måtar har den haitianske migrantkrisen sett større splittingar innanfor den katolske kyrkja på Hispaniola for å sjå kva posisjon den skal ha seg i det 21. århundret. I eit video som vart viral, vart kardinalen filmert i ein rasande diatribe om ein jesuittprest som heiter Mario Serrano som kalla han "skjemsløs" og "venstre". "Han er ikkje så van til å bli konfrontert offentlig", fortel Mario Serrano meg frå den nordlege grenseområdet Dajabon, der han arbeider med urettferdige haitiarar. "Eg sa berre at den typen tale (han) gjorde ikkje var i samsvar med den katolske læra og ikkje for ein prest eller ein kristen". "Eg trur det gjorde han verkeleg gal". Tilhengarar av den nye lov om regulering, som den tidlege dominikanske ambassadøren i USA, Flavio Espinal, nekter at lovgivningen var grusom eller at det var motivert av rasisme. "Nå er ingenting perfekt, og prosessen her har ikkje vore perfekt. Likevel har dette vore eit ekstraordinært skritt framover i retning av å regulere nær 300.000 menneske som var udokumenterte i dette landet. "Det er ikkje ein lett avgjørelse å ta i dag". Om natta, for å unngå å bli oppdaga, glat Soinicier Giles, ein bonde, ut av Parc Cadeau og slepp tilbake til Den dominikanske republikken, grensa markert av Pedernales-elva. Der striper han trea for brennsel for å gjere tre kol, som han sel til dominikanske kjøpmenn for nokre dollar. Han veit at dette gjer vondt på jordens fruktbarheit, men det er den einaste inntektskilda. "Dette er den einaste måten vi kan overleve på", seier han, og han teiknar på familien sin, som er fast i den gløymde migrantkrisen i verda.
Innvandring har lenge vore eit tveksam emne på Hispaniola, den karibiske øya som Haiti og Dominikanske republikk deler.