Den skotske lengderunnaren hadde allereie eit visst indre stål og liknar seg sjølv til den ikoniske cyborg-skapinga til Arnold Schwarzenegger etter å ha fått litt meir etter ein brutt ankle i januar 2015. "Eg hadde allereie fem skruar i venstre foten min og no har eg to til og ein metallplate i ankelen min", forklarte den 25-åringen frå Dundee. "Det er nesten som ein robotfot - eg forvandlar meg sakte til The Terminator. "Eg set ikkje på skannarane på flyplassen enno, men det blir heilt sikkert slik. Det er berre ein uheldigheit at det alltid har vore mi venstre fot". Ei topp to-finish på søndags 5000-meteren ved det britiske mesterskapet, som doblar som olympiske prøvingar, ville sikre ein plass i det britiske laget på veg til Rio - ein passende belønning for utholdenhet i møte med motgang. McColgan fortel om den lange prosessen med å gjenoppretta seg frå den første fotbruddane, til vidare operasjon i juli, til jogging igjen, til problem med "kompensasjonsskader" og tillegge nervesvård, og det er ikkje vanskeleg å forstå undra hennar over den forma ho tek til Birmingham. Den skotske rekordhevaren på 3000 m steeple hasar har sett av med hindringane og vannhoppa for å verna den sårbare fotbiten sin og har løpt sine personlige bestar i 3000 m og 5000 m - den siste i den første sporutferda i 22 månader - for å oppnå den olympiske kvalifiseringsstandarden. "Det har vore ei absolutt velsignelse å koma tilbake så raskt som eg har gjort", sa ho for BBC 5s Sports Panel nyleg. "Eg trudde ærlegvis at dette året ville handla om å byggja opp ting sakte og berre vera glad for å løpe igjen. "Men formen min har kome tilbake ganske raskt. Eg har lagt mykje arbeid i på cross-trainer og i treningsstadiet og i pool. Eg gjorde alt eg kunne bortsett frå å løpe. "Det er fint å vera tilbake og løpe PB over alle distanser, og eg er klar til å løpe prøvingane no". Steve Cram, utøvarkommentator for BBC Sport, såg på eiga hand kva McColgan gjekk gjennom på ein vintertreningskamp for nokre av brittiske langdistansutøvarar i byrjinga av februar. "Eg har mykje tid til Eilish", sa Cram til BBC Scotland. "Eg var med henne i Kenya og ho kjempte enno. "Men ho gav aldri opp. Alle andre gjekk ut og gjorde sine mil på stiene og Eilish kunne ikkje løpe mykje på det tidspunktet, men ho gjekk inn på treningsstadiet og sprang på maskinane. "Ho kasta seg inn i rehabiliteringa med ein utrolig mengd energi. Motivasjonen hennar vart høy og det er difor ho kom ut i den andre enden av det. "Vi har tre eller fire jenter som gjer det bra på 5K i år, men viss Eilish kan gjere formene sine på prøvingane, forhåpentlegvis vil ho vera i Rio". Fellow-løparane Steph Twell (14:59.00) og Laura Whittle (15:08.58) har begge løpt raskare i år enn 15:09.94 som McColgan hadde lagt ned i California i byrjinga av mai. Men, med tanke på den raske framgangen ho har gjort sidan ho kom tilbake på banen, ville du ikkje satsa mot henne, sjølv om ho innrømmer at belønningen for å få ein olympisk plass medfører meir press. "Å forberede meg på å ta på meg ein GB-vest er heilt anna for meg enn å konkurrere i Diamond League eller eit mindre kappløp", forklarte ho. "Olympiske leikar er toppen av idrett, det er det du bruker åra på å trene og drømme om. "Det er definitivt mykje meir intens og det er mange fleire nerver på startlinjen når du veit at høvet til å bli med på laget er ute for grepet. "Det er som eit anna nivå av konkurranse, men det er ein du har føresett deg til. "Du løper og kappekampar og gjer akkurat det du har trent til. Men heile miljøet er litt meir pressa". McColgan har allereie delteke på ein OL, og gjekk vekk frå finalen på 3000-meters steeplechase i London for fire år sidan. Ho innrømmer at det å bytte til 5000-meteren så nær Rio er "birt skremmende endringar"- særleg i ein slik konkurransedyktig hending. Men, når du vurderer alternativet, vart det klart at det er ein risiko-beløming-beslutning. "Eg kan løpa og komme meg gjennom kvalen i ankel, men konsekvensane av å hoppa i steeple-løpet er for mange risikoar", sa ho. "Det er mi favoritt-event, men om det ville bety at eg måtte sitja på sida i eit år til, trur eg det hadde vore svært, veldig vanskeleg mentalt". "Eg elskar å løpe, og det hadde vore dumt å risikera det for å prøve å bli med i laget for Rio. Eg ville berre ikkje ha vore mentalt trygg". Om McColgan treng meir inspirasjon på vegen til Rio, må ho berre sjå på trenaren sin og moren, Liz McColgan-Nuttall. 1991-verdsmeisteren på 10.000m, to gonger gullmedaljer i Commonwealth og London-maratonvinnaren, som òg vann olympisk sølv, var kjend for sin krigslyst og grusomhet. "Mamma er ein stor inspirasjon for meg", seier dottera. "Mange folk kjem til meg og seier: 'Eg såg mor di løpa for 25 år sidan, det er fantastisk å sjå deg gjera det'. "Ho er en inspirasjon for folk i dag. Det er verkeleg moro å høyra det frå nokon som ikkje berre er din trener, men mor di". "Det er noko heilt anna med personlegdommen hennar. Ho er veldig motiverte og harddrifte. Ho var så dedikert til det ho gjorde. "Det er ein mentalitet. Ho har ein kampmentalitet, og det er det som gjer at folk blir legender i idrett - dei har ei anna mentalitet enn andre menneske". "Du veit ikkje kvifor eller korleis det har skjedd, men det er noko unikt med dei". Og kanskje deira born òg. å ta med seg æraleg metall frå Rio ville vore eit stort slag for McColgan eller nokon annan i Storbritannia i ein dame-event dominert av eit etiopisk-kenya-folkleg styresett men å komme dit ville vore nok til å feira det
'Eg kjem tilbake' kunne ha vore Eilish McColgan si personlige mantra dei siste 18 månadene - sjølv om tvil og vondeleiingar heldt fram å plaga henne.