Han er fødd i Malaysia, av indisk opphav, og kom hit med familien sin for 22 år sidan, 13 år gamal, og er no ein framvekkjande presentator på nyhetskanalen ABC, News 24. Han er ein av dei framvekkjande stjernene i den nasjonale kringkastaren. Fernandez var på ein buss i innerstaden på Sydney då ei liten jente byrja å klistra og flippa på den toåring dottera si. For å verna han mot det han trudde var eit ganske harmløst barnaspel, la han armen om dottera si, men dottera heldt fram og byrja å flippa han. "Det var armen min", sa han til barnet, og då la moren hennes rasistiske ord gå. "Ho byrja å kasta misbruk og beskylla meg for å ha reist bak setene våre og rørt dottera si", minnt han seg seinare. "Eg hadde sjølvsagt ikkje gjort noko slikt". Så kom det rasistiske angrepet, som han skildra som "de lengste 15 minutta i livet mitt". Toåringen hans høyrde kvar einaste ord av det han sa, som kulminerte med han tok eit skumelt ord. Då han steig av bussen, fortalde han sjåføren kva som hadde skjedd. "Det er din skuld, ven". svara sjåføren. "Du kunne ha flytta deg". I den same veka amerikanarar feira 100-årsjubileet for fødselen til ein av dei store helteine i kampen for svart likskap, skildra Fernandez det som sitt eige "Rosa Parks-moment". Etter å ha sett dottera si på dagstovet gråt han. Jeremy Fernandez delte episoden med følgjarane sine på Twitter, og det vart snart viral. "Den som seier at rasismen døyr, han tek feil", skreiv han, som del av ei rekkje tweeta. "Det er trist når ein fargete mann i 2013 må vise barnet sitt korleis han skal halda seg fria mot rasistiske hån". Samtalen hadde byrja. "De fleste snakkar ikkje om dette", seier Fernandez. "Det er difor eg trur det har røra ein nerve. Eg tenkte ærlegvis at det ville skapa ei diskusjon i eit par timar. Eg hadde ikkje nokon ide om at det ville ta av". sidan fredag, har han fått kontakt med rundt 6000 menneske. Rasismen har vore ein del av den australske historia sidan vitasettinga i 1788. Under gullrushen på slutten av 1800-talet, var frykta for at ei overveldende kvit nasjon kunne bli overvunne av ikkje-kvitar grense til paranoide. Straust etter andre verdskrigen var over 90% av dei 7,5 millionar australane av anglo-keltsk stam. Sidan har folkesetnaden tredoblast, og nesten 45% av folkesetnaden har minst ein forelder fødd i eit framland. No vert det snakka over 260 språk i Australia, og landet består av folk med 270 ulike forfedrar. Ein del av grunnen til at Cronulla-upprøret i 2005 var så skumle, var til dømes at slike rasistiske utbrot var så eksepsjonelle. Oppstolet i midten av 1990-talet av Pauline Hanson og One Nation-partiet hennar skyt òg på begge sider. Det finst ikkje noko tilsvarende som National Front, English Defence League eller andre europeiske høgre-gruppar. Racial misbruk og ufølsomhet er likevel utbreidd, og det kan til ein viss grad forklara kvifor landet ofte blir sett på som ein "redneck-nation" - ikkje minst av australiarane sjølve. Komikaren Barry Humphries, som kanskje er meir kjent som Dame Edna Everage, slo på ein akkord då han bemerket: "Xenofobia er kjærleik til Australia". Men i ei viktig ny bok, "Don't Go Back to Where You Came From: why Multiculturalism Works", argumenterer akademiken Tim Soutphommasane for at Australia no er i motsetning til Canada som det mest vellykkede flerkulturelle landet i verda. Australia er eit av dei få OECD-land der borna til innvandrarar "utgjer ein høgare andel av folk i høgt kvalifiserte yrker enn borna til innfødde". Soutphommasane beklagar underrepresentasjonen av innvandrarar i styresmakter, seniorleiarskap, militæret og parlamentet, som har berre tre lovleggjarar med ikkje-europeisk bakgrunn, og legg vekt på problemet med diskriminering på arbeidsplassen. Som innvandrar - foreldra hans var flyktarar frå Laos - har han òg vorte offer for misbruk og vanvold, som han skildrar med liv i boka si. Han argumenterer likevel: "Australia har gjort det godt med flerkulturalisme". "Episoder som Jeremy hender kvar dag", seier han, "men dei er ikkje heilt representativt for det australske samfunnet". "Det er viktig å motstå freistinga til å klandra seg sjølv med rasisme", tilfører han. "Vi har en tendens til å tenkja oss sjølve som dei verste i verda, og det er vi ikkje. Nokre av oss kan av og til ikkje sjå på det store bildet, endå desse tilfellane understreker kor bråkelege det er vi har oppnådd". Jeremy Fernandez er samde i at "Australia ikkje er eit rasistisk land", men at slike stygge episoder er nedslående. "Selv om det skjer éi gong i månaden", seier han, "er det eit liv som det skjer 12 gonger i året". Likevel har den enorme reaksjonen frå offentligheten, både på nettet og i person, styrkt han. "Det har vore ein overveldende melding om god vilje", seier han. "Det må tala like høgt som hendinga sjølv".
Jeremy Fernandez kunne ha vore andletet til det nye Australia, eit framgangsbilde av immigranter.