På bord var det 200 menn og kvinner frå USA som ville byggja ei koloni på den karibiske øya. Dei håpa at dersom nok av landsmennene deira følgde føredraget deira, ville Cuba til slutt bli annektert av USA. Lokalt folklore fortel at etter dagar med å kjempa for ein veg gjennom sumpen, var dei første bosetjarane så glade for å nå ein stad som ikkje var kne-dyp i leire eller tjukk av myggesvarmar at dei proklamerte det for å vera "herlegdomen". La Gloria City vart fødd. Dei hadde kjøpt tomter i ein by som berre eksisterte i utkastet til Cuba Land and Steamship Company i New York. Då dei skjøna det, skar mange av tapene sine og gjekk heim. Dei modne vart verande og blei sitrusbrukarar, sukkerrørbrukarar og kvegbrukarar. Den svetteleg fuktigheita er framleis den same som på dei dagane. Men alt som er att av desse pionerane på tidleg 2000-tal er gravsteinar på den lokale kirkegården i dag. Dei inkluderte ein butikseigar som heitte William Stokes, som var ein baby då foreldra hans valde å ta reisa til Cuba. Han gifta seg, fekk ei familie og vart verande i det sovne samfunnet resten av livet, sjølv etter at borna hans hadde forlate og verksemda hans hadde gått i konkurs. "Det er viktig for meg å halde dette stedet i stand", seier gravgravaren Jorge Gallardo, som fører meg til grava til Willy Stokes, som han kallar han. "Det er vårt evige heim - for meg og borna mine og for dei nordamerikanske grunnleggarane våre", forklarar han. "Ein av dei eldste innbyggarane i La Gloria minner seg då byen var meir amerikansk enn cubansk". I slutten av 80-talet vart Jeanny Martinez fostert av foreldra til William Stokes og ho talar enklare engelsk. "La Gloria var all amerikansk. Vakre, amerikanske hus. Metodistkyrkja var der og den episkopalske var der", seier ho, og peker frå verandaen til det lille huset hennar som er laga av tenn og tre. Som mange kubane av generasjonen hennar, talar Martinez om ungdommen før revolusjonen i 1959 med ein blanding av romantikk og nostalgi. "Eg må forsvare amerikanarar fordi mange var sultne, og dei gav dei arbeid og mat i apelsin- og mandarinlundene", seier ho. "No er La Gloria ikkje god til noko". Det er ikkje ein syn som blir delt av dei som arbeider ved den lokale jordbrukskooperasjonen som er oppkalla etter revolusjonærhelten Camilo Cienfuegos. "Yucca, bananar, avokadoar, squash, tomater...," Elida Diaz listar opp dei ting som dyrkjer på jorda som ho dyrkar med familien si. Diaz bestemmer tanken på at byen har stagnert over åra og at regionen har utvikla seg betydeleg. "Når eg kom hit i 20 år, var det ingen elektrisitet, ingenting", fortel ho seg. "I dag har vi kollektivt transport, vi er på elnettet, vi har kjøleapparat. Det har vore ein fullstendig forandring". Men på marka bak henne, bruker mennane mest same verktøy som innbyggarane: hox, machete, med bare hender. Ei lojal revolusjonær, Diaz, er motvilleg til å kritisera, men innrømmer at det trengs meir om det fjerne samfunnet skal trivas og gå inn i det 21. århundret. "Ein ny traktor ville la oss bearbeide jorda betre, nye verktøy, støvlar for arbeidarane, traktordekk, reservedeler, brensel"..., seier ho, og vert varm til temaet. Men ho er rask til å identifisera Washington og det tiår gamle handelsembargoet som kjelda til problemet. "Det første amerikanarar må gjera er å heva embargoen på oss. Då kan vi forsyne dei med sitrus og dei kan sende oss produktane vi treng. Det ville vore fantastisk". I 1932 sveipte ein stor orkan gjennom Camaguey, som øydelagde sitrus- og sukkerskolen og øydelagde draumen til dei tusen eller så kolonistane i La Gloria City. Dei fleste selde seg og gjekk. Mellom vrakene var den protestantiske kyrkja i byen. Mer enn 80 år seinare, er grunnlaget for ei ny kyrkje først i gang. Bygt på den opprinnelege plassen med finansiering frå Jacksonville, Florida, ser kyrkjelydarane i La Gloria det som ein passende arv til dette unike amerikanske hjørnet av den kubanske landsbygda.
4. januar 1900, ikkje to år etter at Cuba hadde reist seg ut av den spanske kolonialgrepet, kom dampskipet Yarmouth over horisonten utenfor kysten av Nuevitas, på den nordlege kysten av Cuba.