Under den mislukkelege regjeringa til Rafa Benitez hadde Los Blancos gått bak både Atletico Madrid og Barcelona i La Liga, med punktfall i fire av dei åtte siste kampane og minner som var friske etter ein nedverdigande 4-0-utfallet til Barca. Den 2-0-seien på Espanyol var den 16. seierane i rekkje for Zidane, som enda sist sesong med berre eit poeng bakmeisteren Barca etter å ha vunne dei siste 12 kampane sine. I denne sesongen har dei etablert ein tidleg kontroll over toppplassen med maksimalt poeng frå fire kamper. Så korleis har Zidane gjort det? Ikkje på den måten du kunne venta deg. Lørdag 27. februar 2016 var eit viktig vendepunkt i den 44-årrige Zidane sin tidlege karriere som manager. Fram til då hadde Zidane sett så mange anfallande spelare som mulig i lagene sine for å oppfylle lovnaden om å gje dei den spenning og fridde fotballen som han hadde hatt med seg. Det fungerte ikkje. Zidane visste at noko måtte endra seg - og det var introduksjonen av Casemiro, ein av dei låge brasilianske midfielderane som berre hadde spelt 23 minuttar under hans ledelse. Casemiro, 24, flytta til Bernabeu frå Sao Paulo i februar 2013, og starta under Jose Mourinho i ein 3-1 heimsigring over Real Betis to månader seinare. Carlo Ancelotti sende han til Porto som låneleg i sommaren 2014, men han blei i stor grad sett på benken av Benitez og til å byrja med av Zidane, og begge managerne var under press for å få fram meir flamboyant og angrepande talentar. Real byrja seg med ein seierstrekk med 3-1 i Levante, og hadde fem seier i det når det kom til den kampen som skulle visa seg å vera ein vendepunkt: Clasico i Barcelona den 2. april. I staden viste det seg at det var ein prototyp av framførsla frå det nye laget til Zidane, som ikkje vart skremd av å falle bak etter headeren til Gerard Pique og reisa seg tilbake for å vinne med mål frå Karim Benzema og Cristiano Ronaldo. Det var lite flair i seieren til Real, men spelarane lyde ordre frå Zidane - som blei gjeve etter nederlaget til Atletico - til å "løy meir". I maj gav den franske trenaren det same budskapet i førespelen mot Champions League-finale mot rivalane i byen: "Det vi må gjere er å løpe, løpe, løpe og løpe". Forgletta den spektakulære, angrepande fotballen inspirert av megastjernen Galacticos, Zidane hadde forvandla laget sitt til ein gjeng grafter som var forplikta til å forsvare seg og som var stadig meir sikre på at dei kunne vinna sjølv om dei ikkje spelte bra. Sju av dei siste 19 seierane til Real er sikra gjennom mål på dei siste 10 minuttane - den siste Champions League-triumfet over Sporting Lisbon som fekk Marca til å hylla dei som "Comeback FC" og at Zidane har "återvunne dygdene til aldri å gje opp". Sjølv om den sterkaste XI-en hans meir eller mindre vel seg sjølv, er Zidane forplikta til ei politikk om rotasjon av truppa, og understreker regelmessig viktigheten av gruppementalitet og at kvar einskild spelare er viktig. Alle managerane seier det same, men Zidane er ikkje berre ein tom retorikk, med sitt engasjement for rotasjon støttet av statistikk. Han har sett 21 spelare i dei fire league-kampene til Real i sesongen - og berre målvakta Kiko Casilla (som er representant for Keylor Navas) og Sergio Ramos har starta alle fire. Du kan ikkje få mykje meir "gruppsmentalitet" enn det. Den mest kjende pro-Real-journalisten i Spania, Tomas Roncero frå avisa AS, hilsa på Zidane denne uken med å skriva: "Zidane lei ei skuad av 24 spelare, ikkje 11. "Dette skuaden har ikkje berre ein plan B, men òg ein plan C og ein plan D. Eg har aldri sett ein Madrid så komplett, allsidig og påliteleg". Denne hylla er sjølvinnlysande og utale for Barcelona, som blir skulda for å ha for mykje tillit til Messi-Suarez-Neymar-linjen sin og som for 10 dagar sidan tapte 2-1 på sin eigen tur mot Alaves. Det er ikkje mange som kan la ein spelare stå ute i månader, hente han tilbake til startlinjen, sjå han skora eit rekordgall og så få høyra at han "aldri vil vera min idol". Men Zidane fekk den støtten frå James Rodriguez etter at Colombia-landsmannen, som starta i sesongen, slo til i ein 2-0 seier for Real på Espanyol på søndagen, og det er klårt at Zidane, som vann VM 1998 med Frankrike og blei ein legende for Real med ein strålande voleig i 2002-finale over Bayer Leverkusen, nyttar trugsmålet til å få ein god karriere. Zidane er ein sjølvinnlysande respekt - og auraen hans gjer det lettere for han å halde gode relasjonar med spelarane han lèt unna laget. Det same gjer hans konstante påstand om lagets etikk og forpliktelse til å rotere laget - det er mykje lettere for avgåande spelare å halda motivasjonen når dei veit at dei har ein ekte sjanse til å starta neste uke. Anten det er på kanten, for mediene eller på treningsbanen, ser Zidane avslappet ut og alltid klar til å le. Han held fram med å vera tålmodig og godt humør når ein spør han, som han har gjort utallige gonger i sommar, om han hadde tenkt å selge James. "Lette gruppe. Tredjeplassert i Italia i siste 16 [Roma], åtte i Tyskland i kvartfinalen [Wolfsburg], fjerde i England i semifinale [Man City]. Sjølv om "heldig" argumentet berre fører deg så langt, er det absolutt for tidleg å proklamera Zidane som ein ukvalifisert trenartrunning. Säsongen er ung og det er aldri klokt å stole på for mykje stabilitet i soap operaen som er Real Madrid. Likevel, kan ein Champions League-tittel og 16 på rad seier i ligaen ikkje diskrediteres lett - og ein seier over Villarreal ville vore eit anna skritt framover i Zidane si trenarkarriere, som hittil truer å bli like vellukka som spelerkarrieren hans.
Då Zinedine Zidane blei utnemnd som manager for Real Madrid i januar var det uroleg for den spanske gjestene.