The Lucky Country av Donald Horne, som kom ut i 1964, har vorte ein kultklassikar, og har til og med sett dette landet på eit heilt misbrukt kallnamn. Då eg kom til Australia for litt over eit år sidan, var det den første boka eg las etter å ha motteke ein anbefaling frå forgjengaren min. "Det høyrer oppbevatt ut", tenkte eg, og lette etter inspirasjon for mitt nye liv under. Det er likevel ei grundig deprimerende lesing. "Ein bøte med kaldt saltvatn som vert tømd på magen til ein som drømmer om å solbade", var det ein kritikar som omgreip det på den tida. Orda i det siste kapittelet oppsummerer oppgåva til boka: "Australia er eit lykkelig land som hovudsakleg blir styrt av andre klasser som deler lykken med det. Det lever på ideane til andre, og, sjølv om det vanlege folket er tilpassa, manglar dei fleste av leiarane (i alle felt) så mykje nysgjerrigheit for hendingane som omgir dei at dei ofte blir teke med i overrasking". Horne teikna eit bilde av eit djupt konservativt og ubemotivt land som hadde fått det han var på av held og lykke, og ikkje av fortjeneste, men av det historiske båndet til Storbritannia. "I den heldige stilen har vi aldri'verna' demokratiet vårt. Vi gjekk berre med i nokre britiske vaner", skreiv Horne i oppfølginga si, Death of a Lucky Country, i 1976. Det faktum at tittelen på boka var ironisk og at dei fleste refererer til Australia i dag som The Lucky Country i eit positivt lys, dreiv Horne rundt i ein kurve. "Eg har mått sitja gjennom det mest forferdelige søppel, ettersom påfølgende generasjonar misbruka denne setninga", sa Horne seinare. I dag er det den sjette utgåva. Den australske statsministeren Tony Abbott har for nylig skildra utgjerda av boka som eit av dei avgjørende øyeblikka i Australias historie. Når verdsleiarane kjem til Brisbane om nokre veker for G20-toppmøtet, med ein agenda som inkluderer å freista å lyfta meir av den globale folkesetnaden ut av fattigdom, vil dei gjera det frå femstjernar-komforten i eit utrolig velstående samfunn. I ein undersøking gjort av Economist Intelligence Unit, vart Australia sett på listen som det nest beste landet i verda for å bli fødd, ettersom det berre var dei svissarar som hadde den beste leivnaden. Australianske byar har regelmessig sett seg inn i topp ti for å vere dei beste byane å bu i. Melbourne, Sydney, Perth og Adelaide har alle vorte i den siste undersøkinga av The Economist om leivbarleik. Og før resten av verda blir for grønn av misunning, er desse byane òg blant dei dyraste byane å byggja ei heim i. Som i dei fleste velstående land, finst det likevel lommar av ekstrem fattigdom her. Indigenbefolkningen i Australia har særleg dårleg utgang. Leveforhåpinga, ein viktig økonomisk indikator, for den aboriginske og Torres Strait Islander-befolkningen er meir enn 10 år mindre enn for den ikkje-indigenbefolkningen. Ei ny studie av Australian Council of Social Service viste at ein av sju australiarar lever under fattigdomsgrensen. Men fattigdomsgrensen er Australia, som blir sett på til 350 dollar i uken for ein enkle voksen og 740 dollar i uken for eit par med to born. Det er ikkje mykje pengar å leve på i Australia, men det er ganske godt samanlikna med andre rike land i verda, og heller ikkje med dei fattige. I Australia var gjennomsnittleg lønn før skatt i mai 2014 51,383 dollar i året og 69,413 dollar for heltidsarbeidar. I 2013 var gjennomsnittleg lønn for ein amerikansk person berre 43,041 dollar, og gjennomsnittleg lønn var berre 28,031 dollar. Ein ven av meg frå Australia spøkte med meg den andre dagen: "Glem klaget poms, vi er blitt ein nasjon av klaget Aussies". Han foreslo at folk i Sydney ser på A$100.000 (US$88,0000) som ein normal lønn for ein relativt vellykket person. Australia har hatt 23 år med påfølgende økonomisk vekst. Det har vore ein av få utvikla økonomiar i verda som har unngått den globale finanskrisen. Nokre kan seia at Australia er eit lykkelig land på grunn av den mineralrike økonomien. Det er ikkje innovasjon som gjer det rik, men velvild som gjer det rik. Det er kol, jernmalm, kopar og uran som er på grunn av den. Det vil ikkje seie at mange andre land ikkje har vunne på den same lykken. Saudi-Arabia må absolutt vera det lykkeligaste av alle. Men i innovasjonshandelene, går det ikkje så bra for Australia. I The Economist's Economic Innovation Index har Australia rangert 22a, langt bak Japan, USA, Tyskland og Sverige. På same måte på magasinets Technological Readiness Index, klarar Australia ikkje å koma inn i topp 20 - og det er det same som Portugal, Belgia, Israel og Island. Kvar og ein som har opplevd den sjokkande slapp Internett-tilkoblinga i Australia kan vitna om den særs lave scoren. Australia har lenge lova å omfavne "det asiatiske århundret". Landet møtte ein gong "tyranniet av avstand" når det gjeld europeiske eksportmarkadar, men no er det praktisk talt på drumsida til dei raskt veksande økonomiane i Aust-Asia. Likevel har påfølgende regjeringar framleis ikkje klart å oppfylle lovnadene sine om å auka undervisinga i asiatiske språk på skolane i Australia. Donald Horne døydde i 2005 då Australia gjekk inn i høgtet på velstanden sin. Vi veit aldri om han framleis ville sjå heimatlandet sitt som det lukkelege landet. Alt dette vil ikkje seie at Australia ikkje er eit vakkert stad å bu i. Eg kan garantera for at Sydney er ein av dei flottaste byane i verda og eg er glad eg er her og om eg kom hit på grunn av merit, det er opp til andre å dømme
50 år sidan ein av dei mest ikonelege bøkene i Australia blei publisert.