Harold Jellicoe Percival, som vart kjend som Coe, var ein av dei som var med på å utføra den berømte Dambusters-angrepet i mai 1943 av 617-skvadronen. Percival, som døydde i fjor månad i 99 år, var aldri gift eller hadde born. Andrew Colyer-Worrsall, brorson til Percival, sa at det var "sjåande" tilskuarane. "Han var ein stille mann, ein vanlig mann som gjorde plikta si og tjente i krigen, og å sjå så mange folk koma, er overveldande", sa han. "Eg kan berre sei takk så mykje til alle". "Vi trudde det berre ville vera to eller tre av oss, så det er fantastisk å sjå så mange hundre menneske koma". Percival, som budde i Penge i sør for London før han kom til Bomber Command, døydde i Alistre Lodge Nursing Home i Lytham St Annes i Lancashire. Lorraine Holt, som var leiaren for eit nursing home, sa til BBC News at ho hadde vorte oversvømd av svar frå folk etter at reklamen blei publisert på sosiale medier. "I gjerde kveld fekk vi ein samtale frå ein soldat på ledighet frå Afghanistan som sa at han ville koma. "Då ringte ei 80-åring frå London som var i RAF og sa at ho ville koma. "Responsa har vore absolutt utruleg". Av Steve Becker, som er journalist for BBC Radio Lancashire, var Harold Percival, etter alle vitningar, ein einsam, utan nære slektningar eller vener. Hundravis av menneske kom til Lytham for å gje sin ære, og dette var eit vitnemål om krafta i minne og sosiale nettverk. Med gudstjenesten som skjedde på våpenhviledagen, blei det ein særleg rørdande hending, med personel frå væpna styrkar, veldedighetsorganisasjonar og mange medlemmer av offentligheten. Vi vil aldri vita svaret på spørsmålet frå mange folk på gudstjenesten: kva hadde denne stille mannen gjort av avskjedet? Men dei fleste mistenkte at han hadde vore i løynd og stolt. Standarden til foreningen, Stuart Dagger, sa: "Vi heldt farvel til ein helt". Dambusters-marsjen spelte som kista til Percival vart berga inn i Lytham Park krematorium kl. 11:00 på våpenhviledagen. Ein to-minutts stillhet vart haldne rundt kista for å markera årsdagen for våpenhvile i fyrste verdskrigen før den vart berga inn i krematoriet. Om lag 100 menneske var inne, og 400 andre stod stille utanfor i regnet. Slektningane til Percival takka dei som var til stede og spreidde ordet med orda: "Vi er overvelde. Dette viser kor stor den britiske offentligheten er". "Han arbeidde i Australia i ei mengd år som dekorator og ville vitja England i ferien. "Han reiste rundt i England med berre ryggsekken sin. "Han hadde ikkje ein postadresse - han brukte berre å få alt sendt til mor si adresse og ville gå gjennom det når dei møtte". Frank Richard Carew-Percival, som kontaktte BBC frå Australia, sa at han var brorson til Mr. Percival og var skuffa over at han ikkje kunne koma til gudstjenesten. "Han budde med oss og av i Australia og New Zealand. Han elska cricket og lærte sonen min å spinna skål". Han sa at onkel hans var ein blyg mann som leid ein "nomadisk type" livsstil. "Eg klarte å spora han for seks månader sidan og sende han bilder av han då han budde med oss. "Vi hadde alltid eit rom for Coe der vi budde, for han kunne dukka opp når som helst". Familjen til Mr. Percival sa til BBC at ein nevø, ein oldebror og ein oldebror skulle vera til begravelsen hans.
Hundravis av folk frå heile Storbritannia kom til begravelsen i Lancashire for ein veteran frå andre verdskrigen som dei aldri hadde kjend til.