Men den totale landsvisa bilda for GCSE- karakterer er svært lik fjoråret. Andelen som fekk A*- og C- karakterar har auka frå 68,8% til 69%. Dette er ein forbedring for over 10.000 eksamensinnlegg. Men det generelle budskapet - og den endå mindre nedgangen i andelen av A*- og A- karakterar - er at det er "stabilitet". Dette er ikkje eit tilfeldigheit. Det er meir som å sette opp centralvarme på eit avtala nivå og deretter halda eit termometer for å sjå om temperaturen er den same som han burde. Vel, kanskje er det ikkje ein fullstendig analogi, men dei nasjonale eksamenstatistikkane, med den flotte likskapen til fjoråret, er eit designverk i staden for naturen. Den store årlege utfordringa for eksamensystemet er å balansere mellom ein haug med krav. Det må finnast plass til nokre små opp- og nedgangar, men det må ikkje finnast gradinflasjon, standardane må haldast i stand over tid og - i kjernen av prosessen - det må vera ein rettferdig belønning for det harde arbeidet til individuelle elevar. Legg til denne komplekse likninga behovet for å justera karakterar mellom ulike eksamen. Han har advart om "flyktigheit", med hovud som ikkje kan forklare plutselege fall og høgare høgar, problem som forblir uvitande frå eit nasjonalt perspektiv. "Det er ødeleggande for ein student som har vore på veg til ein viss karakter å missa det han skulle oppnå, og det er mystisk for lærarane sine", sa Lightman. Er det vinnarar og taparar i nokre fag og i nokre karakterar? Ofqual har alltid hevda at rettferd for individuelle studentar ikkje blir kompromittert av kravet til det breiare resultatsystemet. Men det er ei enorm komplisert utfordring for eksamenstyresett og regulator - som blir endå vanskelegare av den motstridende arven til tidlegare karaktersystem. No er det eit system som held fram mot endring, men som klarer å halda ting same. Ein annan faktor som blir oversett i overskrifter, er at resultatet kan endrast av kven som tek eksamen. Årets oppskyting i passfrekvensen har kome saman med ei eldre kohort. Det er færre 14 og 15 år gamlar som tek GCSEs tidlegare, fordi league tabellane no berre anerkjenner det første forsøket. Og ein annan endring i regjeringspolitikken tyder at elevane som ikkje fekk GCSE-eksamen i matematikk og engelsk i fjor, må stå på eksamen igjen i år. Dette tyder at meir enn 300.000 eksamensinnlegg kom frå 17 år gamlar. Men viss endringane på det totale nivået blir målt i brøkdel av ein prosentpoeng, er det nokre svært slående skilnader mellom England, Nord-Irland og Wales. Det veker spørsmålet om korleis slike resultat kan oppnås når berre 66% får karakter i Wales. I Nord-Irland er tallet langt framfor England, og det er framfor den delen av England som har det høgaste resultatet, som var London med 72%. I England er det 5,2% av dei som går på A-nivå og 7,9% av dei som går på kvinnelege høgskole som får A-nivå. Dette er ein mønster for A-nivå og universitetsinntekter, med nordirske kvinner som har størst sjanse for å få universitetsplassar i Storbritannia. Fordi om eit par år vil engelskt GCSE verta gradert frå 9 til 1 i staden for A til G, og det vil ende med det same systemet som Wales og Nord-Irland. Ein annan interessant ting er at mange av studentane som tok GCSE i England ikkje tok SAT-test for fem år sidan, på grunn av ein boykot frå grunnskulærar.
Resultatet har vorte publisert for over fem millionar utfall frå GCSE -- som vil vere fem millionar ulike historier om eksamen drømmer, drama og katastrofer.