Ingen demonstrasjon på gatene i Athen - sjølv om regjeringa til Syriza er klar til å samde seg og gjennomføre endå fleire åtstrammings- og liberaliseringstiltak, påkrevde av kreditorar, og av den typen som fram til i det siste vart karakterisert som hat. Og feriebyane i Hellas er fulle av folk: Athen-flyplassen ventar 25 millionar ankomster i år, opp frå 21 millionar; dei tilleggande 4 millionane er ikkje alle euro-sone- og IMF-offisarar som er viljuge til å gjera landet til eit protektorat som vert styrt av Brussel, Frankfurt og Washington (heim for IMF). Kanskje hadde feriegjeslene von på å få sjå euroen bryta opp, eller kanskje ser Grekland ut som eit vakkert sted å ta borna med seg, samanlikna med feriestader som er nærare territori som er kontrollert av den såkalla Islamske staten. Men kvifor er ikkje grekararne i barrikadene for å protestera mot den smertefulle veksten av momsen og pensjonskortingane som er kunngjorde, og i forventning om kor kraftigare reduseringar i subsidjonar til jordbruket, kontrovers privatiseringar og å opna yrkesplassar og industrier for den harde konkurransen? Vel, det kan vera den roen før det blir avslørt seinare denne uken kor mykje Alexis Tsipras har gjeve til å få 86 milliarder i ny kreditt frå euro-sone og (vel kanskje) IMF, i den tredje utløysinga av dette utbrotande landet. Det som kanskje er forklaringa er at den nærdødelege opplevelsen i Hellas i juli - stenginga av bankane og kollapsen i den økonomiske aktiviteten - gjorde Syriza til ein etterfølgjar av TINA ("det finst ikkje noko anna alternativ"). Det som er slående er sjølvsagt at Tsipras framleis er ein bemerkelsesverdig populær person, sjølv om han på ein påfallande måte har mislykkast å få slutt på den finanspolitiske (skatt- og utgifts) nøye utstenginga. For å gje dei ein god kjensle for å gjere dette, må dei ikkje forlate seg til å arbeide i den økonomiske sektoren, men dei må gjere seg opp til å gje dei den økonomiske tryggleiken dei treng. Grekland lid ein ond økonomisk nedgang som utan tvil vil forfatta det greske folket endå meir. Trass i alle dei lettingane i euro-sone som Syriza endeleg har fått, vil den nye hjelpen berre halda ved at Tsipras kan gje håp om betre tider framleis. Mange vil seia at god økonomi og politikk krev at kreditorane lettar byrda på den uholdbare skulden til Hellas med mellom ein tredjedel og ein halv. Så om denne nye utløysingsuttala skal bli den ekstraordinære tingen, ein vei til ekte gjenoppretting, må Brussel og - spesielt - Berlin unngå triumfalisme og openberre skuldsforlating i møte med Athen sin kapitteljon.
Eg har ikkje vore i Hellas på tre veker, men eg har høyrt at det er utruleg stille og - med tanke på turisme - overraskende travlt.