Samstundes som kampane om Mosul har gått frå aust til vest i løpet av mange månader, bevegar seg det irakiske militæret no mot vest mot den syriske grensa. Trass i at Tal Afar er mykje mindre, har han vore ein fast base for den såkalla Islamske staten (IS) som den jihadistiske gruppa har brukt som ein strategisk "base" sidan 2014. Før den fall til IS var folkesetnaden i byen på 200.000 overhøvet av etniske turkmenar, eit tyrkisk folk som har sitt eige språk og si si eiga skikke. Slaget om Tal Afar kan òg eskalera spenningane mellom Irak, den etniske kurdiske minoriteten, Tyrkia og Syria. Tyrkia nekter å stengja eller flytta militærbasen sin nær Mosul, og hevdar at det kan vera naudsynt for å verna irakiske turkmenar og den tyrkiske grensa. Kurdiske leiarar i Irbil held òg øynene opne - dei jonglerar med dei virkelige eller oppfattande trugsmane frå sunniarabiske opprørarar, tyrkiske styrkar og eit stadig aukande tal av shiitiske militsmenn. Tal Afar er to timar unna den tyrkiske grensa, og hovudvegen frå Mosul til Syria går gjennom byen. På mange måtar er det den perfekte plassen - og tida - for ein perfekt storm. Om lag 40.000 soldatar deltar i kampane - tre aviser frå Irakiska hæren, personel frå Irak og den USA-leiande koalisjonen, og "regjeringsstøtta" paramilitære kjemper frå folkemobilisasjonen (Hashd al-Shaabi). Folkemobilisasjonen er ein paraplyorganisasjon som har under sitt flagg militsar som Kataib Hezbollah (Hezbollah Brigades), Moqtada al-Sadr's Saraya al-Salam - den nåværende inkarnasjonen av Mehdi-arméen - og Badr-organisasjonen. Fraksjonane i folkemobilisasjonen er overvelda av shiitane, og mange av dei er støtta og finansierte av Iran. Når du snakkar med dei, prøver mange av dei å ikkje skjule den djupe forakten dei har for den sunni-befolkningen i Irak. Etter at Tal Afar er omtapt, vil denne styrken stå overfor ein vanskelegare operasjon på ein større skala som kan vare i fleire månader. Det kan vert sagt at mengda landtropp som er til stades for å delta i den, vil vera like viktig som våpen og luftstøtte. Dei er kjent som "al-Qaim", og dei er knytte saman av Eufrat til det siste IS-forstærket i Syria - provinsen Deir al-Zour. Deir al-Zour er no hjertet av "kalifatet" som IS proklamerte for tre år sidan. Det er vanskeleg å få nøyaktige tall, men det er omtrent 15.000 til 20.000 IS-krigarar på irakiske og syriske sida av Eufrat-dalen. Ein løysing kan vera å la Folkemobilisasjonen sitja i området som ein erstatning for politiet, fordi den har nok menneskeleg makt og treng ei ny oppgåve, og fordi den irakiske statsministeren Haider al-Abadi har sagt seg ikkje godtråk for å oppløysa dei. I dette scenariet vil grenseverna til Irak vert administrert av styrkar som er tett tilknytning til Iran, men som likevel blir støtta av regjeringa i Baghdad - som i sin tur blir støtta av den amerikanske regjeringa og andre maktverkar. Irakiske regulære styrkar, som arbeider seg tilbake til Baghdad, vil ha eit anna problem å takle; ein stor del av IS-territoriet midt i landet som i tre år har vore under kontroll av kurdiske peshmerga-styrkar. Det kan vera ein dødsakleg kamp om byen Hawija, som er eit avskåret ormehus. IS-krigarane som held det, har verkeleg ingen einaste stad å flykte til, om dei freistar det.
Tal Afar, ca. 55 km vest for Mosul, var alltid den neste på listen over gjerningar for irakiske styrkar.