Skeptikarane insisterer på at veksten har vore stort sett arbeidsledig og fordjuppa ulikdomen i eit allerede hierarkisk samfunn. Optimistikarane motsetter denne dystre tesen og trur at den stigande tidevannet har løft alle båtar. Som døme pekar dei på framveksten av ei liten men aukande klasse av Dalit (tidlegare kjend som untouchables, den lågaste i den elendige kasthierarkien i India) millionærar. Så mykje at Dalit-aktivistar som Chandra Bhan Prasad liker å kalla det ein "guldtid" for Dalitar der "materielle markørar erstatter sosiale markørar". Studier har òg vist at lønnshøytinga mellom Dalitar og andre kastar har minka og statusen deira har blitt betre. Det finst til og med ein Dalit Indian Chamber of Commerce and Industry. Men ny forsking av Lakshmi Iyer, Tarun Khanna og Ashustosh Varshney teiknar eit mindre rosande bilete. Ved å dykke ned i sambandet mellom kasta og entreprenørskap, har forskarane funne at skjemte kastar og stammar, dei mest utsette gruppene i hinduismens hierarki, eigde svært få bedrifter trass i eit tiår med sterk økonomisk vekst og ei lang historie med positive handlingar. OBC-e eigar berre 3,7% av ikkje-jordbruksbedriftene, sjølv om dei er 7,7% av folkesetnaden. Men eigarskap til næringslivet blant OBC-e - ein forkorting for Andre bakovergjekkaste kastar eller "midde kastar" som "ikke lider av den ekstreme sosiale og økonomiske diskrimineringen til de oppskrevne kastane, og heller ikkje nyter dei sosiale privilegiene til dei øvre kastane" - har auka. Medlemmarane deira eigde 43,5% av alle verksemda i 2005, og utgjorde 40% av ikkje-jordbruksarbeid. Dette er ein bemerkjeleg prestasjon når ein tenkjer at positive tiltak for denne gruppa vart brått innført berre på 1990-talet. Mønsteret med dyster låg eigarskap av verksemder blant dei mest utsette gruppene, funne forskarane, er ikkje spesifikk for nokon einaste region eller stat i India. Sjølv i delstatar som Kerala, Andhra Pradesh, Tamil Nadu og Maharashtra, som var blant dei første som hadde sosiale rørsler for å få slutt på kastdiskriminering, er eigarskap til bedrifter lavt. Stater med mykje folkestad av dei vanskynte gruppene viser òg at dei er underrepresenterte i eigarskap til bedrifter. Forskarane seier at det kan vera ei mengd årsaker - kastdiskriminering sjølv (medlemmar av andre kastar nekter å arbeida med dei lågaste kastane), mangel på kunnskap, analfabetisme og problem med å skaffa seg finansiering. "Alle desse faktorane", seier dei, "kan hindre at skedelege kastar går inn i bransjer som har betydelege skalaøkonomiar". Vekstmulighetene er avgrensa av skilnadane i storleiken på arbeidarnettverk - eiarar av skedelege kastar finn det lettere å arbeide med arbeidarar av skedelege kastar. Eg spurte Dr. Varshney, som underviser ved Brown University i USA, om funnene verkeleg kom som ei overrasking, sidan dypere sosiale endringar i samfunn som India tok mykje tid. Han sa at det var ikkje det. "Eg må likevel leggja til at historia om oppstoda til Dalit-millionærane ikkje er liten heller. Sjølv om den er talmessig ubetydelig, er ho politisk, økonomisk og sosialt svært viktig", fortalde han meg. Over tid, trur han, kan oppstoda til Dalitane "vel bli samanlikna" med oppstoda til Nadarane - ei kast frå sør - i Tamil Nadu. I dag er dei ein leiarverksemda i staten og finst i alle klassar. Eg spurde Dr Varshney om at økta representasjon i politikk hadde noko å gjera med høgare eigarskap til næringsliv for ulike kastegrupper. Eg citerte dømet på den økende innflytande OBC-leide politikken i landet. "Om det skjer er ikkje heilt klårt. Korrelationen finst utelukkelig, men årsakane er framleis å finna ut", sa han. Eg undra meg òg på kvifor tiår med positive tiltak og meir enn to tiår med økonomisk liberalisering ikkje har freista opp entreprenørskapsinergien blant dei mest utsette. "Slike omvandlingar kan ta lang tid", sa han. "Uppstoda til nadarane, til dømes, tok nesten åtte til tiår, avhengig av korleis ein definerer oppstoda".
Historien om den økonomiske veksten i India er dominert av to ulike, motstridende teoriar.