Kepler-452b kringsar på ei svært liknende avstand frå stjerna si, men har ein 60% større radius. Forskarar på misjonen sa at dei trudde det var den mest jordliknande planeten til no. Slike verdar er av interesse for astronomar fordi dei kan vera små og kalde nok til å huse flytande vatn på overflaten sin - og kan difor vera gjestfrie for livet. Jon Jenkins, leiar for Kepler-dataanalyse ved NASAs Ames Research Center i California, la til: "Det er eit stort privilegium å kunne gje dykk dette nyheita i dag. Det er eit nytt barn i kvarteret som nettopp har flytta inn i nabolaget". Den nye verda kjem saman med andre eksoplanetar som Kepler-186f som på mange måtar er like jordleg. Kepler-186f, som vart kunngjort i 2014, er mindre enn den nye planeten, men kringsomgår om ei rauddvergstjerne som er betydeleg kaldare enn vår. Kepler-452b, kringsomgår om ei morstjerne som høyrer til den same klassen som sola: det er berre 4% meir massiv og 10% lysare. Kepler-452b treng 385 dagar for å fullføra ein full sirkel av denne stjerna, så omdøra er 5% lengre enn jorda. Massa til Kepler-452b kan ikkje målast enno, og astronomar må derfor stole på modeller for å estimera ein rekke mulige massar, med den mest sannsynlege å vera fem gonger så store som jorda. Om det er steinrart, ville verda truleg ha aktiv vulkanisme og tyngdsheten kunne vera omtrent to gonger så stor som på vår eigen planet. Tolv av dei nye kandidatane er mindre enn to gonger i diameter enn jorda, og kringsomgår i den såkalla beboelege sonen rundt stjerna si. Denne sonen refererer til ein rekke avstandar der energien som strålar ut av stjerna ville tillata at vatn kan eksistere som ein væske på overflata til planeten om visse andre vilkår òg er oppfylt. Av desse 500 kandidatane er Kepler-452b den første som blir bekreftet som ein planet. Dr. Suzanne Aigrain, frå Oxford University, som ikkje var involvert i studien, sa til BBC News: "Eg trur dei eigenskapane som er skildra for Kepler-452b er dei mest jordliknande eg har møtt for ein bekreftet planet til dags dato". Det som synes meir viktig for meg er talet på planetar i den beboelege sonen til vertastjernene med radius under to jordradius; 12 er ganske få samanlikna med den førtil eksisterande planetkatalogen til Kepler. "Det er eit godt budskap for forsøka deira på å gje ein meir robust måling av forekomsten av jordliknande planetar, som er det høge målet for Kepler-misjonen". Sjølv om den er lik sola i storleik og lysbarhet, er Kepler-452b sin vertestjar 1,5 milliard år eldre enn vår. Vitskapsmenn som arbeider med misjonen trur derfor at det kan peika på ei mogleg framtid for jorda. "Om Kepler-452b verkeleg er ein steinplanet, kan plasseringa hans i forhold til stjerna hans tyda at han akkurat er på veg inn i ei drivhusfase i klimakvartalet sitt", forklarte Dr. Doug Caldwell, ein vitskapsmann ved Seti-instituttet som arbeider med Kepler-misjonen. "Den økende energien frå den aldrande sola kan vera å oppvarma overflaten og fordampa alle hav. Vanndampen ville gå tapt frå planeten for alltid". "Kepler-452b kan ha det som jorda skal oppleve om meir enn ein milliard år, ettersom sola aldar og vert lysare". Dr. Don Pollacco, frå Warwick University i Storbritannia, som ikkje var involvert i den siste analysen, sa til BBC: "Kepler-data gjev deg høve til å estimera den relative storleiken til ein planet i forhold til hovudstjernen, så viss du veit storleiken på hovudstjernen, presto, du veit storleiken på planeten. "Men for å gå lenger - det vil seia, er det steinrikt? - inneber å måle massen til planetane, og dette er mykje vanskelegare å gjera sidan stjerne er for langt unna for å kunne måle (som er utruleg vanskeleg). "Så i realiteten har dei ingen ide om kva denne planeten er laga av: Det kan vera stein, men det kan vera ei liten gasskkule eller noko meir eksotisk kanskje". Dr. Chris Watson, frå Queen's University Belfast, Storbritannia, kommenterte: "Andre planetar i Kepler-børnezonen kan vel vera meir jordliknande i denne forstand. For eksempel er Kepler-186f omtrent 1,17 jordradius, og Kepler-438b er omtrent 1,12 jordradius. "Eikens, med 1,6 jordradius, ville dette plassera Kepler-452b i ein kategori av planet som blir kalla ein'super-jord' - vårt solsystem har ikkje noko av desse type planetar i det! Super-jordar er svært interessante av denne grunnen, men ein kan då seia, vel, er det verkeleg 'jordliknande' med tanke på alt dette?" Han la til: "Når vi ser på den typen stjerne som Kepler-452b omløper, så ser det ut til å vera ei stjerne som ikkje er for forskjellig frå sola vår... Dei andre planetane i den beboelege sonen som har vorte oppdaga hittil, har en tendens til å omløpa M-dvergar - stjerner som er mykje kallare enn sola vår, og derfor må planetane omløpa mykje tættare for å få same nivå av oppvarming. "Så det kan vera ein potensielt steinrik superjorden i ei jordliknande omløp (i termer av verstjerne og omløpsdistanse). Det er denne kombinasjonen av verststesta og bane som skiller den frå andre". Resultatet vart akseptert for å bli publisert i The Astronomical Journal.
Ein rekke planetar frå Kepler-teleskopet til NASA inndek ein verd som deler mange egenskaper med jorda.