Ei jente vart tapt i skogen medan familien var ute etter villgrønt. Men så endra historia - han vart tapt fordi han hadde vorte forlatt av foreldra sine og ikkje berre ein gong, men to gonger på ein svært kort tid. Sidan nyheten om forsvinninga hans kom fram tidleg søndag og så den dramatiske innnemma av foreldra hans innan 24 timar at dei faktisk hadde forlatt han i skogen som ein straff, har den japanske offentligheten kollektivt vore uroleg for Yamato Tanooka, og prøvde å forstå situasjonen. Misbruk? Monsterforeldrar? Hansel og Gretel? Eller var det berre dårleg oppdraging, foreldra som vart skuffa over kanten av ein aktiv sjuåring? Aktiv nok, og ressursrik nok som det viser seg, til å vandra seg over ca 5 km og finna tilflukt i ein barak under eit tak med madrasser. Ordet han brukte var "sekentei" - bokstaveleg talt, korleis ein blir sett av samfunnet. Fornemma av samfunnsleg skam som han fortalde, i tillegg til bekymra for sonen sin, var kanskje litt for "japansk" for mange her. Naoki Ogi, ein TV-person og pedagogekspert, som er kjend som "Ogi-mama", fordømde foreldra direkte og sa at dette var forsøming og misbruk. Han bemerket og kritiserte òg kor mange foreldre i Japan har tendens til å sjå borna sine som sine personlige eigedomar. Men så byrja meiningar å variera og det kom fleire nyanserte og sympatiske syn. "Å auke barn er vanskeleg" synte ut til å vera det kollektive suktet som høyrst kring sosiale medier, TV-talkshow og ordspråklege vannkjøler. Ein kjend morgonshow-presentør, Tomoaki Ogura, sympatiserte med foreldra på måndagen i Fuji TV-programmet sitt "Tokudane". Og Ogura sa: "Å seia: 'Om du er så vond, kan vi ikkje ta deg med, bli her' er ein gyldig måte å skremma eit barn på". Mange minnt seg korleis dei òg vart stengt ut av heimane som born, vart forlate til å kasta eit tantrum på golvet i leketøybutikken eller blei stengt i ein mørk kåpe. Yumi Toyozaki, ein kjent litteraturkritiker, twittrar tirsdag: "Eg var eit uroleg, umunsomt, kvickert barn, og eg har medføyringar med den faren som lét barnet sitja i skogen for ein stund for å straffe han. Eg vonar at folk held opp med å fordømma han". Mange har delt barndomsminn om korleis foreldra låtsast å forlata dei eller syskena sine for å ikkje lytte. Foreldra skreiv òg at dei visste altfor godt at når små born bestemmer seg for å rømma, kan dei forsvinne i ein blikk - det er tider då dei rett og slett er på slutten av bandet. Tomoko Miyakoda, mor til ein fireåring, sa at du må vere særs forsiktig for å unngå det verste. Men ho understreker òg at det rett og slett ikkje er normalt å forlata eit barn nokon stad, og at det var umogleg å forstå kvifor foreldra forlét sonen sin i skogen på den måten. Men dommen var klar, du må ikkje la barnet gå vekk frå auga ditt, og ikkje minst i ein bjørnbygd skog. Så den japanske offentligheten har brukt den siste uken til å diskutere kva som er godt og vondt ved å vera mor, kva som er god straff og kva som er misbruk. Det er langt borte frå den tida då det var heilt greit for ein forelder å slå barnet, og mange argumenterer for at dette ikkje var eit enkelt tilfelle av misbruk, som dessverre er for vanleg.
Det var ei merkeleg historie frå byrjinga.