Performancekunstnaren tilbringar 512 timar med å samhandle med publikum på showet, som blir halde i tre tomme rom. Telefonar, kamera og til og med klokker er forbodde, og Abramovic tek folk i handa og oppfordrar dei til å bruke tid på å fokusera på dei nakne, kvite veggene. "Ta deg stilla", hviskte ho til ein. "Ver berre til stades". Etter ein halv time var galleria full av menneskefigurar, som blei sett i stilling av den belagda kunstnaren og timen hennar av seks "vakter", alle kledde i svart. Deltakarane lukka augo og riste på hælene, nokre tok meditative posisjonar, medan andre følgde Abramovic rundt i von om eit personleg samspil. "Eg ville verkeleg knyta samband med henne, så eg sa ei liten bønn", sa Sophie, ein student i skulptur frå London. "Å knyta samband med nærværet hennar var verkeleg spesiell. "Bli her så lenge du vil, ta eit djupt åndedrag, ver til". "Det var perfekt, verkeleg". Inngangen til utstillinga, som varer i 10 veker, er gratis, men berre 160 menneske kan bli innlemma om gongen. Alle kan bli så lenge dei vil, og galleriet innfører ein "one in - one out" politikk. Abramovic opna dørane til galleriet klokka 10:00 BST - som ho vil til kvar dag - og på det tidspunktet var det allereie hundrevis av kunstelskarar og kunstelskarar som stod i kø i Kensington Gardens. Geraldine, ein kunstprofessor frå Kensington, var komen klokka 06:30 BST for å vera blant dei første som såg framføringa. "Det var som å vera på ein veldig vakker fest der ingen snakkar", sa ho til BBC. "Det kan dykke meg til å meditere, som er truleg veldig bra for meg, så det endra livet mitt på ein veldig positiv måte". "Å sitja og gå tapt i tankar, meiner eg er veldig avslappande", sa Andrew, ein psykiater som vitjar Storbritannia frå San Francisco. "Og viss noko folk gret, så kanskje det vekker nokre tankar som ein trekk ned frå det normale livet". Utstillinga heiter 512 timar, etter den tid Abramovic skal tilbringe i galleriet. Det er det første framføringsarbeidet hennar sidan The Artist is Present, på Museum of Modern Art i New York, der ho sat rørslelaus, seks dagar i uken, og såg rett på den som sette seg i ein stol som var sett overfor henne. I begge skapar skåresongane manglar ho det skremmende dramatikken som før, inkludert ein som ho systematisk stikk seg i handa med knivar. I ein annan piska ho seg sjølv, før ho skar ei fempunktsstjerne i magen med eit rakblad og låg på eit kors av is. Ein gong døydde ho nesten etter å ha liggje midt i eit brennande kors av bensin-dempt sågstøv. I ein annan gong lét ho eit publikummet å halda ein laden pistol mot hovudet. Ho sa likevel til BBC at den siste utstillinga hennar "verdileg skremmer meg". "Eg er uroleg for det britiske publikum", sa ho, og la til at kynismen i offentligheten kan koma i vegen for å skapa "ein reint emosjonell tilknytning". "Mitt einaste sjans med det britiske publikum er å vere sårbar", sa ho til Radio 4s Front Row. "Publikken er nokon som fullfører verket". Før utstillinga blei den 67-åringste anklaget for å ikkje anerkjende andre kunstnarar som engasjerer seg i "kunsten til ingenting". For to veker sidan skreiv ein gruppe amerikanske kunsthistorikarar og kuratorar til Serpentine, der dei ba om å få anerkjende Mary Ellen Carroll, ein konseptkunstnar som har arbeidd med eit prosjekt kalla "Nothing" sidan 2006, då ho reiste til Argentina med berre passet sitt. Men Abramovic avviste beskyldingane og sa til BBC: "Det finst ikkje noko på veggene i galleriet, ingen verk. Men eg arbeider åtte timar om dagen med offentleg energi". I den første timen på den første dagen av framføringa hennar, syntes det som om Abramovic spelte eit stort kosmiskt yogisk skak, med publikum som dei små stykkane, som ho hadde plassert forsiktig i heile galleria. Det var noko uhyggeleg ved å gå inn i eit rom fullt av kroppar som var frosne i rommet, men når dei ein gong var veglede inn i posisjonen, rapporterte dei fleste av besøkarane at dei hadde følt seg overveldande vel. "Eg byrja å sjå himmelen - skyene på himmelen - i det kvite på veggen", sa Chester, ein TV-produsent som hadde hoppa over jobben for å vera til oppkjøpsmøtet. "Det var ei religiøs opplevelse. Eg trur du må oppsummere det som det". Abramovic seier at framføringa vil utviklast over 10 veker. "Kanskje det er total stillhet, kanskje vi alle skrik saman, kanskje vi alle ligg på golvet. "Alt er der, i moglegheit. Vi treng publikum, vi treng meg, og vi treng kjemi". 512 Hours løper på Serpentine Gallery i London til 25. august.
Publikum vart rørd til tårar ved opninga av den nye utstillinga til Marina Abramovic i Serpentine Gallery i London.