Det byrja då han for fem år sidan forlét ein glamourøs Manhattan-livsstil og forflytta seg til det underlege og øydelege Sierra Leone. Det enda då han går innom hovuddøren til familien i Lisburn, Belfast, på jul, etter å ha levd gjennom ein utrolig tid i den moderne historia. "Å sei farvel til Sierra Leone var veldig emosjonelt, svært vanskeleg. Eg held ikkje avstand frå ting; eg investerer emosjonelt. Landet har vorte ein del av meg". Etter å ha vore akademi-trener for New York Red Bulls, vart McKinstry utnemnt til teknisk direktør for Craig Bellamy-akademiet i Sierra Leone i en alder av 24 år. Ved 27, var han manager for landslaget. For to månader sidan blei han sett av via e-post, då utbrotet av Ebola fekk fart. "Vi trudde at vi hadde kjemi, samhold og ånd til å oppnå noko. Men utbrotet av Ebola endra alt. Omstenda gjorde at det til slutt var eit umogleg jobb". McKinstry steig av eit fly fire timar før vi møtte på eit hotell i London. Han hadde ikkje sovna i mesteparten av to dagar. Reisa til Freetown Airport måtte gjordast med båt for å unngå nokre av dei områda som var mest ramma av Ebola. Ein natt på ein flyplass, eit fly til Marokko, eit til London, følgd av ein medisinsk kontroll av tollmenn, er ikkje noko vanleg forberedelse til ein intervju. Men for ein mann som har brukt mesteparten av dei siste seks månadene i ein låsning, er det ei velkomna endring å vera midt i gjengjeldet igjen. "Du kunne sjå ei ambulanse køyrast forbi og sjølv sjåføren hadde full bio-hazard-utstyr". "Når du ser at det verkeleg får deg til å skjøna kor alvorleg situasjonen er". McKinstry vart bjóðt ein utvei, ein trygg veg heim i juli, men nekta det. Mange av spelarane i akademiet var frå ramma område, og han følte at han hadde ei plikt til å passe på å ikkje gå bort og senda dei unge fotballarane i fare. "Når utbruddet byrja, sprang mange til gjerde", sa han. "Men Ebola er ein smittesykdom, og viss du fjernar kontakta, fjernar du risikoen. Så det var det vi gjorde. Vi flytta alle som var utanfor, bak veggene. Vi hadde generatorar for strøm, bore hull for fersk vatn, hadde sovesaler, klasserom og ein fotballbane". I Nord-Irland vart familien hans stadig meir uroleg over situasjonen. Dei ville vite kva som skjedde, at eg var trygg, at guttane på akademiet var trygg", sa han. Det er ikkje sensasjonelt å seia at Ebola-viruset kostar McKinstry jobben som hovudtrener. Men før han forklarte korleis det kom til slutt, tok han opp spørsmålet om korleis alt byrja. "Når det gjeld fotball, har ikkje tillit vore noko eg har mangla", sa McKinstry med eit smil. "Det finst eit ordtak i Newcastle: 'Sjæle bjørn får ikkje', om du ikkje spør, får du ikkje. "Det var min holdning til jobben i Sierra Leone. Eg veit at eg var 27 år gamal, men om dei sa nei, var ingenting tapt. Om dei sa ja, ville det vera byrjinga på eit nytt spennende kapittel". McKinstry hadde sett kvar kamp på heime i Sierra Leone, kvar utlandskamp på TV, han hadde sett dei trene, studerte spelarane deira. "Eg trudde at eg var den beste mannen for jobben", la han til. "Eg gjekk inn i rommet med dei som tek avgjøringa, og eg gjekk gjennom dei to siste kampane til Sierra Leone med ein fin tandkjem og dei to siste til Tunisia, som ville bli våre neste motstandarar". Eg skisserte over korleis eg skulle slå Tunisia, korleis eg såg framtida. McKinstry gjorde ein imponerande start, og tapte berre ein av dei seks første kampane sine og førte Sierra Leone inn i topp 50 i FIFA-rangeringane, over Nord-Irland, Republikken, Kamerun og Senegal. Så kom Ebola-utbruddet, og fotballen vart ein sidekamp. "Vi såg på kva lite vi kunne gjera som idrettsheltar, kunne vi setja smil på andletet til nasjonen?" sa McKinstry. "Fotball er ei andre religion i Sierra Leone. "Så når landslaget vinner, blir den nasjonale psyken styrkt, alle går ein eller to centimeter høgare. Vi forplikta oss til å halde fram med å vinne for å prøve å kvalifisera oss til Afrika-cupen, så folk i landet kunne føle seg litt betre. Dessverre var det ikkje slik det gjekk". Den afrikanske fotballkonfederasjonen dømde at Sierra Leone ikkje kunne spela på heimeplassen. I Afrika vinner heimelaget 65 eller 70% av gongene", forklarte McKinstry. Det var ikkje den einaste komplikasjonen. "I den siste kampen min, mot DR Congo, hadde vi 17 000 fans som berre skante 'Ebola, Ebola, Ebola' mot oss. Det var opprørende for spelarane våre. Atmosfære var vanskeleg. Det gjorde at spelarane vart rasande fordi folk spotta situasjonen i heimallandet deira", sa han. Sierra Leone-spelerane fann motstandarar som ikkje ville skjelva hendene, hotell som ikkje ville sjekka dei inn, og regjeringar som var usikre om å gje dei inn. "Folk er redde for ting dei ikkje veit", sa han. "Hotelarrangementane vart overvåka kvar vi gjekk, det var daglege medisinsk kontroller for spelarane mine, og sjølv om det ikkje er overdreven vanskeleg, kan det ha ein innverknad på den mentale tilstanden til spelarane". Den første gruppespelet til Sierra Leone då dei freista å kvalifisera seg til Afrikansk Nationscup var i Ivory Coast i byrjinga av september. Andre kom dagen før kampen. Sierra Leone hadde leiing i ein time, men tapte med 2-1. Etter kravet i tidsplanen deira gjekk laget av stad klokka 11 om kvelden for å fly til DR Kongo for ein "hjem" kvalifiseringskamp som skulle spelet på stadionet til utlandslaget. Eg var på veg heim over ein fjellpassasje, og telefonen min ringte med ei e-post frå ein av dei eg hadde snakka med, ikkje to timar før. Det stod at dei hadde avslutta kontrakta mine. Eg var skuffet. Eg hadde stått på kontoret deira nokre timar før. "Men eg trur på ein viss måte å gjere ting på. Så eg snudde bilen rundt, gjekk rett tilbake til FA, ikkje for å kringa med dei, men berre for å ta i hendene og seie, 'heldigvis for framtida, og det har vore moro de siste 18 månadene.'" McKinstry har ei grådig appetitt for fotball og for å læra, han lever og andas det og sansen for eventyr tyder at det ikkje er lett å forutse neste flytet hans. I det nye året har han ei rekkje møter i Asia. Dette er ikkje ein mann som gjer ting etter boka. Etter å ha vore ein coach frå 15 år, har McKinstry allereie mange mil på klokken. "Någet ville ikkje gjort meg stoltare, hjartet mitt ville slå ut av brystet mitt for dei to sjansane i ein eller annan stad i karrieren min". Sjå heile intervjua med Johnny McKinstry - Football Focus, BBC One på lørdag 20 desember kl. 12.
Johnny McKinstry er på slutten av ei fantastisk reise.