Det er klårt at det ikkje er resultatet. Dei slår Skottland på Twickenham på lørdag og dei vil ha motgått New Zealands alltidsrekord for påfølgende seier. Det er ikkje måten dei avsluttar kampene på; under Eddie Jones, har dei fått 102 poeng til saman i den siste kvartalen av kampene enn motstandarane. Det er det som har skjedd på den andre enden av kampane som har reist øybrør blant kritikarar og håpar blant motstandarane. Dei enda ikkje med ein mål på heimen mot Italia etter 20 minuttar, men dei prøvde å få ein skudd frå handa og gav bort ein straff; dei gjekk 9-3 til Frankrike, med ein mann i syndbunken; dei gjekk 10-0 til Australia sist haustopp etter 17 minuttar, med 97% av området og 87% av posisjonen. To forsøk vart tillate i dei første 20 minuttarne i den tredje av sommartestene mot Wallabies, 10-0 ned etter 15 minuttar av den første. Du kan seia det er ikkje viktig. Alle desse kampane vart vunne. Mot Wales i Cardiff England førte 8-3 etter det første kvartal, med 74% av besittinga. Kor kan nokon klaga når England har vunne dei siste 10 Six Nations-kampene sine, og er i ferd med å ta imot eit lag som ikkje har vunne i sørvest-London på 34 år? Jones, som har vore internasjonal coach i fire år med fire ulike nasjonar som vrumla bort i hovudet hans, trur det er annleis. Ein del av det handlar om standarder. Dette er eit lag han vil vinne neste VM i 2019. "Om eg visste, ville eg laga det", sa Jones då han vart spurt om han hadde funne ut kva som gjekk galt i dei oppstartsskiftane. "Og eg har ikkje vore i stand til å laga det, så eg veit ikkje". "Det er noko vi har snakka om dei siste ukane", sa Jack Nowell til BBC Sport. "Vi har kome oss ut av fengselet nokre gonger no - det handlar om å byrja raskt, og setja spelet vårt på dei først". England sine erstatningsmenn - finisherane, som Jones elskar å kalla dei - har gjort det til ein perfekt bryting av fengsel. Ifølgje Opta har mennene frå benken skapt fleire forsøk enn dei i andre nasjonar (tre skora, to assisterte), gjort fleire kar, motteke dei minste omsetningane og sendt berre éin straff (Skotland sine erstatningsmenn har motteke seks, Frankrike sju). Med ein benk på lørdag som inkluderer begge Vunipola-brørne, Jamie George, den tilbakevendande Anthony Watson og den tordrande Ben Te'o, kan det vera avgjørende igjen denne viken. Det betyr ikkje at startarane ikkje kan venta seg å oppfylle dei same standardane. Grave eit hull ofte nok, og ein dag kan du ikkje bli i stand til å klata ut av det. "Det blir ein sak av, rider du på lukka din?" seier Paul Grayson, den tidlegare flyvehalvspilleren frå England som er ein del av BBC Radio 5 sitt kommentatorteam på Twickenham i helgen. "Italien var ein dårleg start kvartal som vi har sett frå eit engelsk lag under Jones - og det hadde ingenting med 'ruckgate' å gjera (når italienske taktikk om å ikkje forplikta seg til rucks forvirra England). Om England ikkje er heilt der mentalt, ser dei vanlige ut, og på eit tidspunkt vil dei snart tape". "England må byrja raskt", sa den tidlegare vingaren til British and Irish Lions, Ugo Monye, til 5 live's Rugby Union Weekly podcast denne uken. "Dei må få publikum på sin sida - tre poeng, seks, ni, få ein prøve, stenge ut Skottland, og sette eit sår av tvil i sinnet deira. "Skotland kjem hit ned med fanfaren sin og bagpipa og tilliten sin, og alle er klar over trugdomen, og om det er ein tett kamp, kan du få publikum til å venda på spelarar". Jones har vore i ein forferdig form denne viken, rasande på mediekonferansane sine, hardnose med spelarane sine på treningsbanene i Pennyhill Park. "Vi berjer oss til å starta godt", sa han irritert då han kunngjorde utveljinga si. "Vi berjer oss ikkje til å ikkje starta godt. "Det er ein 80-minutts kamp. Vi må vere på framsida i 80-minuttrekk, og det er det vi vil vera mot Skottland". Det er som å starta eit 100-meterskap. Du kan vera på framsida i 10-metersmark, men du må vere på framsida i 100-metersmark. " Jones, ein sjølvbekjent cricket-nut, kunne ha glede av ei anna analogi: eit par av oppstarts-battingmenn som spelar og manglar den første morgonen av ein testkamp, den motstandarens raske bowler skyt og den nye ballen seaming og bouncing forbi den ytre kanten. Kva er det som spelar rolle om dei er 80-3 ved lunsj, om ved avslutningen har dei lagt på 300 for å mista berre eit wicket til? "Ian McGeechan, som var leiar for Northampton og fortalde oss korleis han ville at vi skulle spela, tok opp eit døme på det vellykkede rugbylaget til Wigan", minner Grayson. "Alle lag som spelte mot Wigan ville slå dei. Dei ville vera heilt klare for det, og dei ville gå fram mot dei. Dei kom til halvtime, og det ville vera 10-8, eller 6-6, eller dei ville berre ha fire poeng bak. "Då dei kom inn i andre halvlekk, og då dei var trøtte og svake, slo dei seg og Wigan fekk 40 poeng. "Eg tenkte: kva er det ein kamp ser ut som etter 20 minuttar? viss eg kan få poeng på bordet, stort; viss dei har kasta nokre slag og vi måtte verne ei stund og dei ikkje har fått mykje ut av det, ikkje noko problem, vi ser dykk i dei siste 10 minutta i første halvlekk og dei siste 15 minutta i kampen. "Motstanden er alltid mest oppblåst og mest opp til det i den perioden. Likevel, med unntak av Wales-kampen, har England ikkje hatt for mykje flyt i angrepet i den tidlege delen av kampane sine. Det er alltid vanskeleg, men om du er den beste sida i verda, gjer du det. All Blacks klarer alltid å koma ut av blokkene". Sånn har innverknaden av England sin erstatning vært at inntrykket er at Jones har misunneleg styrke i dybden. Han gjer det - på prop og hooker, på scrum-halv, på vingane. Med førsteveldet lokk George Kruis ut skadd og favorittparten Maro Itoje skifta til seks, har stand-in andre radane Joe Launchbury og Courtney Lawes sikkert vore dei mest effektive spelarane i England. Men det er ikkje sant i heile laget. England sitt testkrikettlag finn seg ofte tidleg wicket ned fordi dei har slitt å erstatta Andrew Strauss saman med Alastair Cook. Dei kan streva med å snurre på bakspell fordi ingen som har kome inn i laget har kunna møta innverket til spinnaren Graeme Swann. "Nathan Hughes ser ut som Billy Vunipola frå for tre år sidan", seier Grayson. "Han held nok ut 50 minuttar eller 30 minuttar frå benken, gjer to eller tre gode ting, men forsvinn òg for ei stund". Og det gjer ein stor skilnad. Ta Lawrence Dallaglio ut av England sin VM-vinnande lag og set inn ein annan nummer åtte, og korleis ser dei ut? Dei er berre ikkje like store, mektige, dominerande eller vokale. "Når Dallaglio ikkje spelte, var England ikkje like. Og eg trur Vunipola er i det skodeset. Han er ein 80-minutts-leikar som går til verdsklasse. Og dei har ikkje fått det for å ha det til. "Billy har vore ute, og med Chris Robshaw ute, er det to tredeler av fyrstevalet ditt på bakre rad. Det er eit stort tap for England, fordi dei har ikkje så mange flotte bakre radsspelare".
Det høyrer kanskje til å vera komplisert, men det er eit problem for England i rugby.