Du kan ikkje knyta akademisk analyse til eit foredrag ute i lufta eller eit atmosfærisk innendørs arrangement under stearinlys, men Shakespeare's Globe på Bankside i London er eit levende laboratorium med eit team av akademikarar, forskarar og rådgivere. Alt frå den fysiske utforminga av teateret til individuelle framførslane er informert av innsikt og forskingsarbeid frå akademikarar. På området ved Thames har Globe no to teater, med opninga av eit innendørs jakobisk teater saman med det eksisterende, strømsdekkte, utendørs teateret. Bygginga av dette mykje mindre, lukka teateret, kalla Sam Wanamaker Playhouse, var ei akademisk utfordring i seg sjølv. Farah Karim-Cooper, ein av studiepersonane i Globe, seier at det ikkje er ein kopi av eit spesifikt teater av den tida, men ein bygning som er samla frå ulike arkitektoniske bevis og samtida. Designet, ein kammare av tre som er lyst på stein av steinar, med nokre av publikummen praktisk talt på scenen, er resultatet av "informasjon, streng spekulasjon, basert på alle tilgjengelige bevis". Men dette tyder ikkje på ein obsessiv interesse for å gjenoppretta "autentisitet", seier Dr Karim-Cooper. Byggingane, som framførslene, handlar om eit levende, pustande engasjement med moderne publikum. "Vi er ikkje interessert i å gjere ting på nytt", seier ho. Men ho ser på teateret som eit eksperiment for å sjå korleis ting fungerer i praksis. Det var noko som skjedde regelmessig på Shakespeare sine dagar, med stykket frå utendørs til innendørs, som Blackfriars, bygd i ruinene av eit kloster på den andre sida av Themsen. Det må ha vore som eit rockband som bytte frå eit festivalstadium til ein nattklubb. Globe-teamet forskar på ulike typar steinar, med bivakk som blei valt framfor talg for varmen av lyset. Og når det gjeld lyseffekter, har innendørsteatret steinar som blir drevne av pulle - eller så held aktørane sjølv steinar. Lys og mørkt var nesten karakterar i seg sjølve i stykket i denne før-elektriske epoken. "Myrket var ei skremmende nærvær", seier dr Karim-Cooper. "Myrket var greie, noko som folk synte kunne berra på, det var så tynt. Det var i stor grad tilknytt alle dei skumle fantasiforestillingane, djevelen, demonane, heksebrudd - den mørke, mørke verda dei følte var der ute". Ho seier at om elisabethanarar eller jakobane reiste i tid til det moderne London "dette hadde brent netthinsene deira om dei såg våre lysnivå". Ein annan stor skilnad er at publikummet til Shakespeare hadde vore på same lysnivå som skodespelarane på scenen. Den moderne opplevelsen av eit publikum som sit i mørkret medan scenen er opplyst - ein konvensjon som blir ført inn i biografen - hadde vore fullstendig ukjent. I innendørs teater betalte publikum høge priser for å sjå og bli sett. Dei som brukte mykje pengar kunne sitja på setene ved sida av scenen, der dei venta å vera like stor del av skandalen som skodespelarane. Og ein av dei mest særege kjenslene ved stykket på den rekonstruerte Globe er at det er umogleg å ikkje sjå publikum så mykje som stykket. "Det var ein svært sosial anledning", seier dr. Karim-Cooper, som skildrar Shakespeare-teateret som ein lang dag ute, med lite nøyaktig tid og mykje kommentar om kven som var i mengden og dei fine kleda dei hadde på. "Nåværende skildringar handlar meir om publikum og kven som var der og kva som skjedde - meir enn det eigentlege stykket", seier ho. I ein mørk hall kunne moderne publikum sjå på at desse klassiske tale er ein form for introspektiv, indre monolog. Når publikum og skodespelarar ser i auga på kvarandre, blir det eit anna øyeblikk. Det finst andre store endringar mellom eit moderne og eit Shakespeareskt teaterbesøk. Det hadde lukta heilt anna, seier Dr Karim-Cooper. Ho seier at det hadde vore ei heivisk blanding av parfymer som var svært verdsette, saman med den jordiske lukten av tusenvis av menneske som hadde vore samla. "Ein annan sansarisk forskjell hadde vore det "lydsamle landskapet", seier ho. Det hadde vore ein mykje mykare lyd, sidan elisabethansk London ikkje hadde motorar eller høge maskinar eller forsterka musikk. "I termer av kor høge ting kan bli, hadde dei ikkje nokon ide", seier ho. "Det er meldingar om at folk vart freist når publikum klappa i eit teater, og lyden var så overveldande. Dei høyrde aldri eit fly ta av". Språket ville ha høyrt uvanleg ut. Rollen til forskarlaget i teatret er ikkje å vera trainspotters i historisk nøyaktighet, men å gje praktiske råd til aktørar og regissørar. "Det finst ikkje noko verre enn ein akademiker som aldri har vore på ein scene, og som seier at dette er det du burde gjera. Det ville ikkje funka", seier Dr. Karim-Cooper. I staden snakkar dei med utøvarane om stykket og kan forska etter detaljerte spørsmål. Dei stolter seg på ein rask omvending, går til originale kjelder og leverer ein autoritativ rapport på nokre dagar. "Vi vil koma bortom Wikipedia", seier ho. Ho er medredaktør av Moving Shakespeare Indoors, ein samling essays om innendørs jakobiske teater, og utdanning er ein viktig del av arbeidet til Globe. Det finst eit forskarutdanningskurs i Shakespeare Studies med King's College, London. Det finst utøvingsprojekt med lokale skular og opplæringstiltak for lærarar. Det har vore ein stor suksess, med mange som kom for å sjå Shakespeares stykker som aldri har vore inne i eit teater før. Dr Karim-Cooper seier at dei vil utvide ideen om teater som eit laboratorium. "Vi vil bli ein forskningshub. Vi vil at studentar skal vera her". "Den unike blandinga" vil vera den dramatiske eksperimentasjonen saman med "litterære strengheita". "Vi skil ikkje det praktiske frå det akademiske".
Når du tenkjer på eit laboratorium, tenkjer du ikkje på menneskeslopp eller skodespelarar i kostymer.