Målet er å læra meir om atferda til ei art som ekspertar seier kan forårsake millionar av pund skade på avlingar om ho ikkje blir behandlet. Vanlegvis, vil du studere eit dyr, gjer du ein undersøking og tel det. Målet med forskinga er å svare på eit interessant problem bøndene står overfor: Korleis lever slakkane mellom avlingane? Forskarane ved Harper Adams University har ein teori om at slakkane ikkje er jevnlagde over eit felt. I staden trur dei at dei er konsentrerte om å finne store deler av det. Dette er viktig fordi, viss vitskapsmennene kan hjelpe bøndene til å finne desse store flekkane, kan du teikna dei med tiltak for å kontrollere skadedyr. Det ville ha vore billigere og grønnare enn å spreia kjemikalier over eit heilt felt. Slugs er slemme og liker å presse seg inn i tett plassar, så sporarane må plasserast inne i slugsene rett under huden. Slugs blir bedøva før ein liten snitt blir gjort i huden og sporaren sett inn. Själva sporaren er mindre enn eit riskorn. Slugane eg såg, vart implantert for ein månad sidan og synte glate. Det er viktig for forskarane at sporarane ikkje gjer at slugsene oppfører seg annerledes enn slektningane som ikkje er implantert. I laboratoriet ser det ut til at verken slugbeveginga eller appetitten blir påverka. Å spore slugane involverer utstyr som ligner på metalldetektorar. Forskarane går ut om natta når slugane er mest aktive og slepp slugane med sporarane. Det vil vera hundrevis av dei over løpet av eksperimentet. Det er økende press på bøndene for å redusere mengden kjemiske kjemikalier som dei bruker mot slakt og nokre av dei blir fullstendig forbudt. Så viss denne forskinga kjem opp med ein betre måte å kontrollere dei på ved å avdekke meir om oppførselen deira, kan det vera svært nyttig. Midlene til denne forskinga kjem frå Landbruk og hagebrukksutviklingsstyrelsen (AHDB), Potato Council og Cereals and Oilseeds som vurderer at slakt kan forårsake over 100 millionar pund skade på britiske avlinger viss det ikkje blir kontrollert på rett måte. Og til slutt ein tilståelse. Vi tok ein skudd ut av garden og la han ned på jorda for å spore han. Vi klarte å finne han igjen, og signalet frå skytaren hans var sterkt, men vi kunne ikkje sjå han. Det som gjorde at vi ikkje kunne få han att, og han måtte gå bort til kollegaane sine i jorda. Det viste heller korleis skytarane slår tradisjonelle, visuelle skudd. Og snart vil skuddet vårt, som er innplantert med ein skudd, bli fylt av hundrevis av andre. Oppdatering: ein uke seinare, og skuddet vårt vart trygt oppdaga av teamet.
På Harper Adams University har dei laga ein sporingsanlegg for slug.