Nye Bevan, grunnleggeren av NHS, gav rådgjevarar til å arbeide med kontrakta han hadde avtalt i 1948. Han sa at han hadde "fylt munnen på dei med gull". Dette gullet var muligheten til å fortsette med privatpraksis - noko som eldre leger har halde seg vakte på sidan av. Faktisk, den gjeldende kontrakta hindrar privatpraksis ved å påvisa at ein doktor som arbeider mindre enn 11 skift (førre timar kvar) i uken skal tilby ekstra arbeid til NHS før han aksepterer privat arbeid. Det har truleg hatt ein viss innverknad, men berre ein liten del. Ein heltids-kontrakt er 10 skift, så det binder dei til berre fire timar ekstra i uken før dei kan jobbe i privat sektor. Men etter å ha vore ute av sakene i årevis, ser det ut til at regjeringa vil ta opp dette problemet med ein gong. Det er ikkje eit uttrykk for å koma fram og seie at det vil hindra privatpraksis, men konsekvensane av at NHS England publiserer inntekter er klare: det er ein mistanke om at nokre leger rekker inn pengar, og det påverkar motiva deira når det gjeld NHS - både når det gjeld overtid i helsestyresektoren og kor produktive dei verkeleg vil vera - og ved å publisera detaljene er det håp om at det vil få lækar til å tenke tvis om kor mykje dei gjer. Longere Vaktlister i NHS tyder på meir privat arbeid, fordi folk vil betale for å gå privat eller, og dette er meir vanleg, at NHS må betale for at pasientene skal sjå privat. Det private markedet er verdt 4,6 milliarder pund i året, ifølge markedsanalytikaren Laing Buisson, med ein kvartal som kjem gjennom NHS-referanser. Sjølv om det er i ferd med å gjengjeldes om konsultantkontrakten (samtalene har blitt sakte på grunn av tvisten om den yngste doktoren), kan du forvente at konsulentarane skal hoppa av sinne fordi løna deira er i overskrifter igjen. Det lovar å vera moren til alle kampar. Men om registret for privat arbeid blir publisert, kva vil det vise? Kva er kjent om omfanget av privat arbeid er ganske skifteleg. Ein undersøking frå British Medical Association frå 2009 tyder på at om lag halvparten av lækar i Storbritannia (det er ikkje begrenset til England) gjorde privat arbeid - men dette var ein fall frå seks av ti då det vart gjort fleire år før det. Av dei som gjorde privat arbeid, tjente ein fjerdedel under £10,000 i året, medan ein av seks gjorde over £100,000. Dette inkluderte privat sykehusarbeid, saman med inntekter frå andre kjelder som å gje råd til medisinskapar og vurderingar for forsikringsselskap. Men det må vert sagt at dette var ei sjølvvalgd undersøking - legene var ikkje tvunge til å ta del, så det er vanskeleg å meta om det var verkeleg representativt. Det finst mange spesialiteter der privat arbeid ikkje er så lett å få. Men det finst andre - ortopedisk kirurgi, urologi, oftalmologi og anestesi for å nevne berre fire - der det finst mykje arbeid. Det tyder at for nokre kan inntekter vera ekstremt høge. Men dette går bortover mange måter at leger kan tenkja mykje meir på. Det fins bonusar - kalla kliniske fortreinnsreder - som kan vera verdt titusener av pund per år. Når dei ein gong er tildelt, er det vanskeleg å ta dei frå dei. Og så er det overtidsarbeid. For nokre kan dette vere temmeleg lønnsomt - ein BBC-undersøkelse tidlegare i år fann ut at ein tenkar 375.000 pund per år. Det tyder at det fins konsulentar der ute som tenar meir enn 500 000 pund. Les meir om Nick
Kampen om den private jobben til NHS-konsulantar - og det er nettopp dette problemet - går heilt tilbake til NHS-pensjonen.