Stranden der Seifeddine Rezgui stod fredag, drog ut ein Kalashnikov frå parasollen sin og lét ut det verste terrorangrepet i Tunisia, har allereie opna. Kamerautstyret tok ein titt på staden, og dei som gjekk forbi, pausa for eit augneblikk. Men dei emosjonelle skadarne av tragedien som skjedde, vil leva vidare i ei generasjon. For 57-åringen, Sabi, er dei framleis rå. Han held båtklubbet på stranden, som hovudsakleg blir brukt av kundane til Hotel Imperial, som blei målrettet den dagen. Han peikar på det der skytaren opna eld, og synte seg først for å gjera ein telefonsamtale, før han kasta mobilen sin i havet og byrja å drepe. "Folk rundt meg fall", minner han seg, "og eg greip så mange kundar eg kunne og sprang". Dei gjekk gjennom ein personaldørp til ei kjeller på hotellet - men Sabi kom tilbake for å få fleire til tryggheit. "Eg såg seks av dei lojale kundane våre døy, folk som alltid kom til dette hotellet. Dei var som brør for meg. Men det er øygt". Sabi stansar, og ser på rekkene med tomme solstolar. "Vi kjem til å kjempa", seier han, med leppene som skjelver, tårene som fyller. "Vi kan i det minste le". Tunisia er ein nasjon i sjokk - og turistlivslinjen hennar er under alvorlig trussel. Tusenvis av feriegjester har allereie reist med nødfly som er skipa av reisemannane. Dei fleste var for traumatiserte til å snakke. Men i hotellane ved sida av Imperial, bur dusinvis. "Eg ville gå tidlegare", seier Isabelle Campbell frå Gateshead, "men mannen min sa: Om vi går, vinner dei. Eg er ikkje avslappd, men eg er nervøs for å gå til stranden". Mannen hennar, Bob Taylor, seier at dei vågde seg ned tidlegare og såg ein fartbåt som manøvrerte i vatnet og sette motorane sine mot dei. "Å gud, noko skal skje igjen. Vi brukte å gå til Egypt, men endra til Tunisia på grunn av trugsmålet der", tilfører han. "No veit vi ikkje kva som skal skje her". Ein av ti tunisarar arbeider i turistindustrien. Det tok ein kraftig del etter angrepet på Bardo-museet i mars - og det er no forventast at det skal falle. Fødestaden til den arabiske våren, som vart hylla for den stort sett fredelege omvandlinga til demokrati, har no fleire folk som kjemper i Syria og Irak enn i nokon annan land: Det er truleg 3.000 tunisarar der, mange av dei er redde for å ha gått med i den såkalla Islamske staten (IS). Det er ein stor utfordring for den nye koalisjonsregjeringa i Tunisia, som har skunda seg til å kunngjøre ein sikkerhetsforstopping, inkludert stenginga av 80 moskeer som er mistenkte for å vera føderasje for radikal islam. Kritikarane seier at reaksjonen er for sent. "Disse folka vil øydeleggja Tunisia", seier Dorra Brahem, ein lokal student, som går på stranden med syster Aisha og veninna Fatma. "Dei har misforstått islam. Det skjer noko alvorleg her". Er gleda av revolusjonen i Tunisia død, spør eg? "Ja", seier Dorra. "No kan vi i det minste ha på oss hovudskarpe og gå til moske - med den gamle diktatoren, var det ikkje slik. Men vi savnar noko. Vi savnar freden". 6,1 millionar det totale talet på turister til Tunisia i 2014 15,2% det totale bidraget til BNP for reise og turisme 473.000 antal jobbar støttet av reise og turisme (13,8% av det totale sysselsetting) Vi leitar etter historier om angrepene i Tunisia. Legg til eit telefonnummer om du vil snakke med ein journalist på BBC.
Det er lite spor av skremdet - berre ein solstole drapet av blomster.