Men det er mange ulike slektsverdier av tap. Det er den silvrevige typen, som seier "Eg kjem i gang med dette". Og så er det den middlegaste typen av overgivelse, som seier "Eg kjem i gang med dette". Så, frå nesten første til verste, her er korleis menn (og kvinne) som kom opp kort rangering i termer av den relative katastrofale naturen av nederlag. Texanan kom inn i løpet som ikkje vart lik av kollegaane sine i Washington. Han gjekk ut av det... likevel ikkje likte, men med støtte frå over sju millionar primærveljarar. Det er lite tvil om at Texas-senatoren skal stille opp til president i 2020 igjen, og medan han vart rekna som ein langskots-dra i år, vil han sannsynlegvis vera ein av frontløparane neste gong. Cruz har no eit nasjonalt nettverk for å samla inn pengar, solid namnkunnskap og, takket vere han den siste realistiske kandidaten som ikkje er Trump, støtten frå Jeb Bush, Wisconsin-guvernøren Scott Walker og South Carolina-guvernøren Nikki Haley, blant mange andre. Sjølv om dei ikkje vil støtta han neste gong, vil det vera mykje vanskelegare for dei å teikna han som ein farlig ekstremist. Ein mann med energinivået til ein koala med eukalyptus i seg klarte å halde seg nær toppen av presidentvalget i fleire månader i fjor. Han var ein mektig ressurssamleigar og har no ei liste med små donorar som andre kandidatar og konservative vil ha lyst på. Carson har kasta sin lot med Trump og er i dag ambassadør for New Yorker for republikanarar og er involvert i søk etter ein visepresidentkandidat. Ikkje så vondt for ein pensjonert nevrokirurg utan nokon politisk erfaring. For eit år sidan var Fiorina berre kjend for eit spektakulært mislyktande søk om senatet, ein klassisk demon-fars-politisk reklamekamp og den stormfulle stillinga som leiar for datagiganten Hewlett-Packard. sidan var ho stjerna i den første underkortdebatta, den einaste som møtte Trump i den andre store debata og generelt godt motteken ved utallege republikanske presidentvalskall under primarsesongen. Sjølv om kampanjen mislykkast då det viste seg at ho var ein populær kandidat som ingen ville stemme på, blei ho ein effektiv Cruz-surrogat og blei til og med vald til å bli hans visepresidentkandidat i ein uke. Han kom tredje etter Trump og Cruz i den totale folkelege valet, men det var berre fordi han vann i Ohio, heimbyen hans, og det faktum at han heldt på med den kjosotiske valet til president i lengre tid enn nokon annan som ikkje heitte Donald Trump. (Han enda faktisk også bak Marco Rubio, som droppa ut meir enn ein månad før han, i delegatane.) Han hadde ei kampanje som var sentrert mot New Hampshire, og det var god nok til at han kom på toplassen i delstaten og fekk eit lengre liv som kandidat, men det som verkeleg gjorde det var å få Rubio til å fyljge på med alt, og til ein viss grad også Jeb Bush (som ikkje trengde mykje hjelp i kampanjeavdelingen). I motsetning til mange av hans tidlegare motstandarar, har han ein heltidsjobb som ein populær guvernør. Han vil landa på føtene sine. Ryktene om at Chris Christie har ein replika av hovudet til Rubio montert på veggen i studiet hans er grunnlause, men Christie som kandidat vil i stor grad bli minnst for hans tid som ein køl-eyed mordar, og knivhug Rubio på debattscenen få dagar før New Hampshire-dommen. Om han endar som ein stor tapar eller ein slags vinnar når alt dette er over, vil sannsynlegvis avhenge av kva som skjer med Trump-stjernen han henta vognen til etter at han droppa ut av løpet. Og det er ein av dei største kjenslene til at Trump er den som seier i det hvite huset i november, og Christie, som er ein av dei første passasjerane på Trumps tog, seier at han er lojal. Han kom aldri fram på høgteslagstadiet, men sjansane for å imponera - eller implodera - var få. Til trass for den lange ferda som ein populær guvernør i ein stor stat, var Perry ein ettertanke på valkampanjen. Han gav opp spøket med ein blomstring, og kalla Donald Trump ein "kreft på konservatismen", og han har sidan berre av og til kome opp igjen - for å støtta Cruz og så Mr. Cancer sjølv, Trump. "Eg har høyrt nokre seia at eg burde gå til side og venta på min tur", sa den 43-årige senatoren som var i første runde, då han starta presidentvalget i april i fjor. "Men eg kan ikkje". Kanskje han burde ha høyrt. Rubio vart salven sist høst som det store håpet til den republikanske etablissementen og synte seg klar for suksess etter ein overraskende tett tredjeplass i Iowa-valen, men han kom ikkje til å klare seg med det kort tid etter (med ei liten hjelp frå den førnemnde Christie). Etter at Trump byrja å vinna i mars, tok Rubio den miserabla og etteråt angra avgjera om å etterlikna den som var i frontløpet, hans som var ungdomslik og hånar. Det gjekk feil, og han droppa ut etter å ha tapt heimestaten Florida. Sjølv om han kunne ha hatt ei lang politisk karriere framfor seg, etter dette året vil han ikkje lenger vere i senatet. Han kunne stilt opp til guvernør i Florida i 2018, men takket vere at han tapte i primærvalen og fekk tilnavnet "Lille Marco", har Trump redusert sitt sjarm som ein framvoksande stjerne i det republikanske partiet. Når du ikkje har noko å risikera for, har du ingenting å tape, ikkje sant? Det var ei handfull av kandidatar i løpet denne gongen som startar med null sjansar og ikkje gjekk vekk. Dei tok ein del tid i debatten under under kortet - og Mike Huckabee kom til å stå på den store scenen mange gonger - men dei enda stort sett der dei byrja, eller litt verre. Huckabee og Rick Santorum var begge tidingsvinnarar i Iowa, men dei gjekk ut av lagd i kornfeltane denne gongen. Tidlegare guvernør Jim Gilmore, som enda med færre atkvoter enn spøkkandidaten Vermin Supreme i New Hampshire, kunne ikkje eingong vinna ein plass som delegat i Virginia til den republikanske nasjonalkongressen. Lindsey Graham vert mest minnst for sine folklike, humoristiske framføringar under debatta. George Pataki vert ikkje minst. Alle desse fem mennene betala innløpsgebyret på $40.000 for å få på primærstemma i South Carolina. Ingen av dei var enno i løpet då den tredje-i-nasjonen konkurransen gjekk rundt i slutten av februar. Republikanske partiet i South Carolina er takknemmeleg for støtten deira. "Flammen som brenn to gonger lysare brenn halvparten så lenge", som det heiter. Og i ein kort stund i fjor vår, brann presidentflamma til Walker lysare. Det viser seg likevel at brenna kom frå millionar av dollar som vart brent på ein oppblåst kampanjeinfrastruktur som var uholdbar når dårlege debattframføringar og den plutselege oppstole av Trump tørka opp pengesamlinga til Walker. Men det er ei god nyheit: Han måtte ikkje lida det blodbadet i løpet av dei neste månadane. Han kunne tilbringa dei neste fire åra med å prøve å fiksa dei mest klår feilane sine, som den manglande kunnskapen om utenrikspolitikk, og vinna ei ny runde i 2020. Han var ein av dei som var mest konservative i det republikanske partiet, og faren hans hadde hatt ein overraskande vellukka kampanje i 2012. Det "liberalistiske øyeblikket" til partiet viste seg å vera eit mirage, og Paul blei latt vandra i øydemarka. Mange trudde det var ei mulighet i 2016 for ein utanforstående å blomstra, og Paul var den mest sannsynlege kandidaten til å utnytte det. Bare den første delen viste seg å vera sann. Han vart sitjande i Louisiana i energibustbudsjettproblemet og vart djupt upopulær i heimstaten sin. Kanskje han forsto at eit problemfokusert presidentvalsvalg ikkje skulle lukkast i 2016, og tilbrakte mesteparten av kampanjen med å reklamera for dei sosiale konservative karakterane sine, men det gjekk ikkje. No er han utan offentleg stilling, utan ope valgkrets og med få sjanse for å koma inn i Louisiana-politikken. Han kan håpa på ein stilling i Trump-administrasjonen, men den siste luke støtten til den sannsynlege kandidaten høyrast litt tom etter at han for åra seinare dømde mannen for å vera ein narcissist og egomane som "synest som om han har eit ekornet på hovudet". Det er over hundre millionar grunner til at Jeb Bush er den største taparen av den republikanske presidentvalet i 2016. ein for kvar dollar han og dei tilsluttne super-PAC-ane samla in, for å vinne nominasjonen gjennom "sjokk og ærefrykt". Det viser seg at republikanske veljarar reagerte skeptisk og "ååååå". Det er lett å seie at det katastrofale utfallet til Bush som den republikanske presidenten skyldes trampen, men sjølv om New Yorker ikkje alltid har trengt på å trilla og kritisere dei som har det same namnet som han, burde det ha vore ope. Han var ofte likeglass, og under opptredenen av applaus og tale utan entusiasme. Han var utelukkeleg i takt med den konservative grunnleggjande gruppa om spørsmål som imigrasi og utdanning. Mange av kandidatane på denne lista er unge og har tid til å gjenoppfinna sine politiske karriere, men Jeb er 63 år gamal, og det er sannsynleg at han er ferdig. USA vil ikkje ha Bush-familien til å sparka rundt i - i det minste ikkje før George P lanserer sitt presidentval i 2032.
Løpet om republikansk nominasjon er over, med ein vinnar - Donald Trump - og 16 taparar.