"Industriell styrke" ekstremistane kan ikkje takles med "bare med våpenkraft", sa han i eit sjeldent intervju. Under Irakkrigen utforma Petraeus ein strategi som førte til ein "økning" i antal amerikanske troppar og sikra seg støtte frå sunni-stammar mot al-Qaida. Irakiske arméen som er støtta av USA, kjem no for å ta tilbake territorium som var gripen av IS. "Det er verkeleg ei konvensjonell hær som òg har insurgens og terrorisme som element", sa han. Men då han vart spurt om å samanlikna IS med forgjengaren, al-Qaeda i Irak - som general Petraeus var med på å slå ned - sa han at denne sistnevnte "hava mykje større røter i Irak og mange fleire enn IS". Den pensjonerte generalen karakteriserte den nyare tapen av Ramadi, hovudstaden i provinsen Anbar, som "et strategisk tap i den forstand at forteljinga om at IS held på forsvarsveiten - om å tape - viste seg å vera noko av eit tomt ord". "Eg trur at Ramadi vil bli tapt om nokre veker eller mindre", la han til. "Men dette var eit stort bakslag. I slike tilfelle må ein sjå på strategien, dei må forandra, dei må økja, og eg veit at det er det som skjer no. 1974: Uteksaminert frå West Point, USA, og kom til hæren 2007: Leider den amerikanske tropputbygginga under Irakkonflikten 2008: Hovud for US Central Command 2010: NATO-kommandant i Afghanistan Mellom-2011: Flyktar frå militæret for å bli CIA-direktør november 2012: Trekkjer seg frå etter å ha kommando over internasjonale troppar i Irak og Afghanistan, General Petraeus vart leiaren for CIA, men vart tvungen til å gå av i 2012, etter at det blei avslørt at han hadde eit utromsjingsforhold. Etterpå kom det fram at han hadde gjeve klassifisert informasjon til kjærasten sin medan han var CIA-direktør, og dette førte til at han påkrev seg skuldig for eit misbrot. Men til trass for den urolege privatlivet hans, forblir general Petraeus ein av helte i dei kontroversielle militære operasjonane i USA dei siste åra. Han var arkitekten av "surgen" i Irak som sette ut fleire amerikanske troppar, men like viktig, fekk dei ut av dei forsvarte kompleksane sine for å skapa tryggleik på lokalt nivå. Han utvidar òg Anbar Awakening, mobiliseringen av sunni-stammenn for å kjempa mot al-Qaida. Det er ikkje overraskende at etter den siste tilbakeslagsa i Irak, blir synene hans utfordra av Det kvite huset, Pentagon og Capitol Hill. "Du må òg ha den politiske komponenten". Politiske endringar må byrja på toppen. Framfor alt, seier general Petraeus, "må sunniarabarane få insentiv til å støtta den nye Irak i staden for å motsette seg den". Når det gjeld den grunnleggende spørsmålet - kan den irakiske hæren faktisk vinna mot Islamsk Stat? - så har han få tvil. "I løpet av oppstolet og i åra etter oppstolet, kjempte og døydde irakiske styrkar for landet sitt i langt større mengd enn dei amerikanske og koalisjonsstyrkane. "Vi veit at dei kan kjempa", insisterer han. "Vi veit at dei kjemper. Men dei kjem berre om dei har ein god leiarskap, og støtten og vitskapen om at nokon vil ha ryggen til dei om dei kjem inn i ein tøff kamp". Det ser ut til å kreve større involusjon frå USA nærare frontlinjen. "Trenger det å økja utstyret til å trene og utstyre dei? Kan me akselererer levering av noko av utstyret som Irak treng så desperat?" Det høyrer ut som elementene i ein plan for ein fornyande amerikansk innsats. Men så er det igjen - typisk Petraeus - den politiske dimensjonen. "Ger vi alt vi kan for å styrke og støtte dei irakiske leiarane, med start med statsminister Haider al-Abadi, som anerkjenner behovet for å få den sunni-arabiske folkesetnaden tilbake i det irakiske samfunnet? Og viktigast av alt: Støtter dei militære elementane og strukturane våre den politiske komponenten nok, og omvendt?" Til svar på kommentaren min om at alt dette kunne ha vore sagt for eit år sidan, svarte general Petraeus at han verkeleg sa det for eit år sidan. Det handlar ikkje om å oppfinna ruten att. "Vi må sjå dei same elementane i denne (tidlegare) allmenne sivile-militære mot-oppstandskampanjen, endå i dag med irakarar som speler nøkkelrollen, som er muliggjort av amerikanarar". Genraeus innser vanskelighetene med å takle forferda i Syria, men insisterer på at den einaste måten å gå fram på er å trena og utrusta moderate opposisjonselement. Han seier at fleire slike kjemper vil dukka opp når programmet kjem i gang. Og han er svært forsiktig med ei iransk rolle i kampen mot IS. Han insisterer på at Iran framleis er ein revolusjonær makt i regionen. "Dette er eit land som har gjort framgang på grunn av kaos. Han seier at han både har nytta av kaos og har framkalla kaos for å freista å oppnå regional hegemoni. Så han trur at "sidan det kan finnast nokre samantydingar mellom USA, koalisjonsallierte i regionen og Iran når det gjeld å slå IS (...) er den allmennaste konteksten ein som gjev deg grunn til å ha stor forsiktighet i korleis du går framover i samband med Iran". Og sjølv om han ikkje var i uniformen og hadde ein fast sivil karriere som rådgjevar, forblir han den mannen som oppnådde ein viss suksess i Irak. Det er eit råvarupåtak som er knapt til i dag for amerikanarar og irakiske myndigheter. Dette gjer at Petraeus-tilnærminga er ei attraktiv modell. Men spørsmålet er: Kan det gå like bra med det irakiske militæret som spelar den amerikanske rollen?
Den tidlege CIA-direktøren, David Petraeus, sa til BBC at islamske staten kan berre bli slått ned med ein politisk og militær kamp.