"Eg går frå ei institusjon som har potensialet til å nå ein stor publikum både i Storbritannia og utanlands, gjennom egne program, partnerskap og på nettet". Det er ordet "potensialet" som skiller seg ut. Han snakkar om ein institusjon som har utvikla seg -- under hans leiing -- frå eit anerkjent, men svært lite besøkt galleri i Pimlico til eit internasjonalt kunstmegamerk med det mest besøkte museet for moderne kunst i verda (Tate Modern), to svært populære regionale gallerier, eit landsomfatande nettverk av samarbeidspartnarar og eit låneprogram som viser at Tate sitt kunstnerdomslag er framleidd i større museer frå Beijing til Boston. Men det er klårt at han ikkje ser det slik, som er målet på mannen og ein innsikt i kvifor han har gjort tida sin til ein så suksessfull periode. Han er ikkje sjølvinnlysande. Kommentaren hans om "potensialet" reflekterer tre aspekter av karakteren hans: ei forutseiing til å ikkje blåse i trommen, ein ubarmhjertig drivkraft og ein utfordring. Han vil ikkje at den neste sittende skal sjå at han eller ho har ein lett tur: det er arbeid å gjere. Han kan vera i ferd med å gå, men han er i ferd med å sette opp dagsordenen før han går. Og kven er det som kom inn og forsto potensialet til Tate? Forhandaren, trur eg, er Maria Balshaw, som har gjort ein fantastisk jobb som leiar av Whitworth i Manchester, ei rolle ho spelte i tillegg til å lede det kulturelle programmet i byen. Og så er det Iwona Blazwick, som var direktør for Whitechapel Gallery i East London for mange år, og som var med på å utvikle Tate Modern-filosofien når ho jobbet for galleria på slutten av 90-talet. Ho har lenge vore sett på som etterfølgjar til Serota, og vegen frå Whitechapel til Tate er den han tok. Av de interne kandidatane er den mest åpenbare Frances Morris, men ho har berre no teke på jobben som direktør for Tate Modern. Den nyleg avgåande Jessica Morgan kunne òg vera ein kandidat, men igjen, ho har knapt sett seg inn i rollen som sjef ved DIA Art Foundation. Klaus Biesenbach frå MoMA PS1 kan få eit samtale, og det kan superkurator Carolyn Christov-Bakargiev, og Michael Govan frå Los Angeles County Museum. Til slutt, Tim Marlow frå Royal Academy og Matthew Slotover, medgrunnleggjaren av Frieze, er to bemerkelsesverdige personar som kan bringe noko nytt til festen.
Det er ein setning i pressaukta som fortel at Nicholas Serota skal avgå frå Tate som skiller seg ut.