Iain Duncan Smith, i det han sa var det første intervjua si om Europa på ti år, sa nettopp til meg at å vere i EU vil gjera oss meir utsette for eit frykteleg angrep, som dei terroriståtakene i Paris, medan statsministeren i morges sa på TV-sova at vi er tryggare i unionen. Dette er den nye, om enn midlertidige virkeligheten: ministrane i regjeringa som er totalt uekte med kvarandre, både på tvers av lista og i offentligheten. Mange skilnadar er på veg inn i offentlegdommen no. Etter mange spøkelser har Boris Johnson nettopp erklært at han vil gå med på kampanjen for at Storbritannia skal skiljast ut av EU. Men mange lurer framleis på motivasjonane bak beslutninga si. Dersom du ikkje er interessert i makiavellistiske intriger dypt inne i det konservative partiet, bør du nok ikkje lesa meir. Men tru meg, på lange dagar i Westminster, er dette den typen hypotese som angår politikarar og teamene deira. Klar? Samspell ein - avgjørelsen om å gå med i kampanjen for å "lyke" var ei sikring på at George Osborne, som er kansler, skal bli utfordra til å bli leiaren for Tory-partiet av ein som er ein venn av han, som ser på han positivt, men som vil komme inn på den siste avstemninga (som avgjørende nok berre har to kandidatar) som ein som kan hevda til medlemmane i partiet, som generelt sett er euroskeptiske, at dei kjempte for å skiljast frå EU, sjølv om dei seinare vart miserabel nederlag. Det er derfor, som Conspiracy One seier, at beslutningen til Mr. Gove å gå med i Vote Leave ikkje har imponert noen som verkeleg er glade i saken, og i alle fall kan det ikkje vera til nytte for dei. Conspiracy Two - Runda inne i nummer 10 og nummer 11 (kanselærens bolig) så teorien går, er at Boris er villig til å bli "The Man Who Tried". Dette gjorde at han kunne skape ein perfekt plattform for ambisjonar som leiarskap - kampanjen for å gå ut av EU, bli verande i EU, vann, men Boris klarte å treffe valmøtet som den som gav mest i livet, gjorde ikkje heilt det, men kunne skaffa seg mange stemmer frå dei lidenskaplege Toryane som var desperate for å tape, men som var klare for å gå over toppen av kampen for å få ein helt som dei ikkje kunne klare å leve opp til. Om du har kome så langt, og du føler deg opplyst av det, så er det fantastisk. Om det ser fantasifullt ut, så seier ikkje at eg ikkje hadde advart deg. Men med statsministeren som har kunngjort at han vil gå frå jobben før det neste valet, kan du ikkje unnslippe det faktum at framtida til Tory-ledarane er ein faktor i begge kampane.
Tilgjev meg om du ikkje er ein fan av politisk konspirasjonar. Og i ein dag som denne treng du ikkje sjå langt på enorme ideologiske kløftar sjølv om dei ikkje er like sannsynlege.