Lesbos hadde over 5000 migranter om dagen. Mandag var det berre fire. Men med grensa stengd, er det meir enn 50.000 migranter som ventar på ei avgjøring om framtida si. Angus Crawford besøkte tre stader for å finne ut korleis dei bur. Miracle er å sova. Han kan ikkje fortelje meg noko om omføringane i Moria-leiren. Han er uvitande om lukten av råvatn som henger rundt inngangsporten. Han veit ikkje om stridighetane mellom migrantane som insider seier at dei utbrot regelmessig. Heldigvis kom aldri tårengasen som politiet skutt ut av unge migranter og kastar stein til han. Han treng ikkje stå i kø i timevis for å få mat. Miracle er berre 10 månader gamal, og er bundna til ryggen til mora si. Ho fortel meg at namnet hennar er Blessing. Ho seier at ho er nigerianar, ein kristen frå Kano, og at ho fór fordi dei islamistiske militantane, Boko Haram. Eg har ingen måte å kontrollere historia på sjølv. Men no er ho i Moria, ein transitleir for migranter, der EU har ein avtale med Tyrkia, og det er eit fengselssemner som styres av sentralstyresmaktene. Det er fleire tusen menneske der inne, sjølv om det aldri har vore bygd slik at det kunne trekkjast inn så mange. Det er eit anna tegn på at Hellas ganske enkelt var overveldet av mengda som kom, medan det sjølve er midt i ei økonomisk krise. Dei fleste som kom før 20 mars, då avtalen mellom EU og Tyrkia starta, kan komme og gå fritt, men kan ikkje forlate øya. Dei som kom etter den datoen, er låste inne, og ventar på ei avgjøring om asylsøknadene. Rettinga i Moria, som er krydda med raktråd, og ormene som går opp til olivenhautar. Det omgir ei samling omdannede containarar, store, kvite plastshelter og små telt. Eg møter ein mann som seier: "Her er eg redd for livet mitt". 'Ein helviks Glastonbury' Fem minuttar unna, eit anna leir. Det finst ikkje nokon raktråd, og ingen politi som vakter portane. Det første eg såg var ei elektronisk skjerm. Der stod: "Directoren i leiren ynskjer deg eit hyggeleg og trygt opphold". Det er eit område med hvit telt for flyktningane. Og borna springer opp og ned i vegane mellom dei. Dette er eit område som styres av styresmaktene, for migranter som kom til landet før den 20. desember, og for sårbare grupper som er barnfamiliar, kvinner med barn og funksjonshemma. Dei kan reise ut av leiren, men ikkje Lesbos. Ein av hjálpararbeidarane mi seier at dette er det beste leiren han nokon gong har sett. Ho ligg på toppen av ei høgd, omgitt av Egehavet på tre sider. I avstand ligg ruinane av eit slott. Anleggene er kanskje betre og staden pittoreske, men dei eg møter inne fortel meg at det i praksis er eit ope ventale. Amiyah er 19 år og frå Damaskus. Resten av familien hennar er i Tyskland. Men ho kan ikkje bli med. Abdul, som er 16, klager over maten og seier at alle blir sjuke. Tareq fortel meg at han hadde berre 50 dollar igjen etter å ha betalt ein smugler, men i går vart det òg stulet. Migrantkrisen i sju diagram Plaza er eit åtte etasjer stort hotell ikkje langt frå sentrum av Athen. Det har tre stjerner og meir enn 60 rom. Det er meir enn 140 gjester, men ingen av dei må betale for å bli verande. Hotellet var offer for den økonomiske katastrofen, gjekk konkurs i 2010 og stengde dørene. Mottaket er bemand av frivillige 24 timar i døgnet, og kjøkkenet serverer mat. Det bur over 70 born her. Når vi besøker, høyrer vi latter og song frå lekerommet på første etasje. Og i ein hylle ved inngangen, gulgjorte kart over Aten som ventar på dei turistar som aldri kom.
Det har vore ein dramatisk nedgang i talet på migranter som kjem til Hellas sidan ei avtale mellom Tyrkia og EU kom i kraft.