Time magazine, som såg det som naudsynt å publisera den første editorialen sin, trøymde: "Presidenten burde gå av". Utanfor Det kvite huset vifta protesterande med plakatar mot sjåarar som gjekk forbi: "Honk for impeachment". Til og med den mest innflytande kolumnisten i Washington, Stewart Alsop, som normalt støtta presidenten, kalla han ein "ass". Presidenten hadde mista sin moralske autoritet, argumenterte kritikarane hans, og med det, hans evne til å styrje. Landet stod overfor ei konstitusjonell krise. Republikken var i fare. Slik var den febersame reaksjonen på hendingane 20. oktober 1973, ein dato som blei minnt i den nasjonale minnet som "Saturday Night Massacre" - eit viktig øyeblikk i den utvunna Watergate-kontroversen. Med skandalen som omgjev Det hvite hus, bestemte Richard Nixon seg for å sparka Archibald Cox, den spesielle statsadvokaten som var utnemnd for å utrede "alle lovbrot som oppsto etter valet i 1972... som involverte presidenten, personalet i Det hvite hus eller presidentoppnemningar". Advokaten for Nixon, Elliot Richardson, og hans viseadvokaten, William Ruckelshaus, gav seg ifrå i staden for å gjennomføra presidentordren. Til slutt var Solicitor General Robert Bork, som var tredje i styresmakt i Justisdepartementet, klar til å fyrja Cox. Det kvite huset kunngjorde nyheten klokka 8:22 den lørdagskvelden. I går, nesten så snart nyheten om at han hadde vorte avsett som sjef for FBI kom til James Comey i Los Angeles, blei desse to dramatiske episodea skildra som historisk analoge. Presidenten hadde sparka den ledende figuren i ein undersøking av påståtte misbrot av medlemmar av sitt eige team. Nixonsiske parallellar var åpenbare. Roger Stone, ein medarbeidar av Trump som òg arbeidde i 1972 for den beryktede kommisjonen for å gjenvelja presidenten, sa til New York Times: "No er Dick Nixon leiman". Nixon-presidentbiblioteket trolla til og med Det hvite huset på Twitter: "FUN FACT: President Nixon sparka aldri FBI-direktøren #FBIDirector #notNixonian". Demokratane insinuerte at Comey blei fyrd av liknande grunner som Cox, fordi han hadde nært seg sanninga. Det var òg andre likningar. I føresetnad av Saturday Night Massacre, var det hvite huset i Nixon enno i ferd med å kvitta seg med fråtreden til presidentens stabschef, Bob Haldeman, ein sentral person i Watergate-skandalen, medan Trump-administrasjonen framleis er plaga av den kontroversielle sirkelen kring det tvinge avganget til general Michael Flynn, den tidlege nasjonale sikkerhetsrådgivaren hans. Det er mistenkeleg at det fins noko å dykke til i det kvite huset no, som for 40 år sidan. Så er dette verkeleg eit endått utslag av hendingane i 1973? Endrar fortida seg? sjølv etter standardane til Nixon-presidentskapet var høsten 1973 uvanleg kaotisk. Han såg visepresident Spiro Agnew gå av på grunn av svindel, skatteflygting, bestikkingar og utpressing. I mellomøsten var det Yom Kippur-krigen, ein konflikt mellom Israel og arabiske styrkar som var støtta av USA, som trute å bli til ein større konflikt mellom Washington og Moskva. I Washington kjempte Nixon i ein kamp med Archibald Cox og domstolane. Cox, ein professor ved Harvard som hadde vorte utnemnd som spesialdemester i mai det same året, hadde gjeve ut ein formaning til Det hvite hus om å overgje ni bånd med telefonsamtaler og samtalar frå Vestfløyet i samband med Watergate-brotet. Nixon sitt juridiske team hevda at prinsippet om utøvande privilegi skulle gjelde, og at båndene skulle verande private. Den 12. oktober vedtok appelldomstolen i Washington dommen frå ein lavere domstol som gav Cox sin anmodning. I staden for å overholde, bestemte Nixon seg for å sparka den spesielle statsadvokaten, noko som hans statsadvokaten Elliot Richardson hadde lova kongressen aldri skulle henda. Donald Trumps avskjed av FBI-direktøren hans, sjølv om han er svært uvanleg og dypt kontroversiell, er grunnlovleg tillat. Ingen domstolsordrar er blitt bryt. Presidenten, medan han bryter med normen om å la FBI-direktørane tjente ut dei ti åra sine utan hindring, set seg ikkje over lova. Inne i FBI, trur agentane at Trump sparka Comey først og fremst av sinne og misunning på grunn av at han nekta å fria Trump offentlig mot påstandar om samspel med Kreml, og òg fordi Comey nekta å støtta på Trumps ubegrunde påstand om at Barack Obama hadde pålagt å avlyta Trump Tower. Presidenten, justisministeren og vise-justisministeren gjorde det i staden at Comey skulle gå - ikkje på grunn av etterforskinga hans om russisk innblanding i valet i 2016, men på grunn av korleis han hadde handsama undersøkingane om Hillary Clinton-e-postmeldingane. Politikken er òg svært forskjellig. I 1973 kontrolla demokratane både Senatet og Representantane. Det sette etterforskingsmaskineriet i Kongressen i deira hender. Høringane i senatet var i gang, og Saturday Night Massacre gav dei ny impuls. Nixon møtte òg ein syre-dås av kritikk frå republikanarar på Capitol Hill og rundt i landet. "Det er klårt at vi står overfor ei konstitusjonell krise", klagar den republikanske guvernøren i Michigan. Det har vore republikanske kritikarar av Trumps beslutning om å sparka Comey. Men hittil har dei ikkje vore så heftige. Det som er avgjørende er at leiaren for majoriteten i senatet, Mitch McConnell, motstår krav frå demokratane, og nokre i partiet hans, om å støtta oppfordringar til å utnemma ein spesiell rådgjevar for å utreda valet i 2016. Politisk er Donald Trump sterk, på grunn av støtten frå den republikanske leiaren på Capitol Hill og støttarane hans i det amerikanske hjartet. Nixon var politisk svak. Dette vart synleg berre nokre dagar seinare då Det kvite huset gav til kjenning at det ville overgje båndene, som inkluderte ein opptak av den illeberømte samtalen mellom presidenten og Haldeman, og at 18 og ein halv minutts samtale mangla. Nixon vart òg tvungen til å utneine ein ny særsakleg søkjemann. Og til slutt, sjølvsagt, fekk presset på avgangsanstalten eit uhindret slag, og han vart tvungen til å gå av som president. I 1973 skreik demokratane avgang. I 2017 har leiarskapet til kongressen ikkje gjort det eksplosivt offentleg. Det som kanskje liknar mellom no og då er den umådelege stemninga til presidenten. Som vist av Twitter-tiraada sine, slår Donald Trump ut kritikarane sine offentleg, i same grad som Nixon gjorde privat i dei siste månadene av regjeringa si. Politico rapporterer at Trump skrek på TV over den russiske etterforskinga, som igjen har ekko av Nixon sin eksekutiv herredøme. Merkeleg nok såg begge presidentane Florida som eit bolt-hull frå presset frå Washington, Nixon valde Key Biscayne, Trump som regelmessig vitja Mar-A-Lago - men ein nøkkelforskjeller er at Nixon drog seg med alkohol, medan Trump er berømt for å vera teetotal. Men Saturday Night Massacre og Tuesday Night "You're fired" er ikkje direkte samanlikna. Fjerninga av Archibald Cox var ein viktig del av den tvingande avgangen til Nixon frå Det hvite huset. Det vart sett på som eit lovbrot som kunne oppheva han. Fjerninga av James Comey, i seg sjølv, utgjorde ikkje ein slik eksistensiell trussel mot Trump-administrasjonen.
New York Times ropa på at presidenten måtte gå av, og skildra det som "den siste store tenesta" han kunne gjera for landet.