Etter å ha vorte den første indiske sprinteren som kom til finalen i eit globalt atletisk arrangement i 2013, var den 18 år gamle allerede nasjonalmeisteren på 100m og 200m, og ein bronse medalist ved Asian Games. Men så, mindre enn femten dagar før opninga i Glasgow, "failed" ho ein test som ikkje hadde noko med fitness, form eller doping å gjera, og vart dramatisk trekt ut av landslaget. Som den sør-afrikanske 800-meter sensasjonen Caster Semenya før ho, oppdaga Chand - i djarfe aviser - at dei naturlige nivåane av hormonet testosteron som ho hadde, vanlegvis berre var funne hos menn. Ho har no vorte klar til å løpe etter ein landmarklausing som stiller spørsmålstegn ved gyldigheten av såkalla kjønnstest rundt naturleg høge testosteronnivå i kvinnelege idrettsutøvar. Court of Arbitration for Sport (Cas) har suspendert reglane for "hyperandrogenism" i International Association of Athletics Federations (IAAF) for to år. Reglane skal avskaffes om International Association of Athletics Federations (IAAF) ikkje kan gje nye bevis som støttar dei. Karrieren til Chand har likevel vore på pause i eit år, og det førte til at ho missa både Commonwealth Games og Asian Games etter at ho nekta å undervisa seg den "korrektive" behandlingen (hormonundertrykkingsterapi og til og med operasjon på kjønnsorgan) som var foreskrevet av IAAF, International Olympic Committee (IOC) og andre ledende idrettsorgan. "Eg er den eg er", sa Chand med ein blanding av truga og forferring på den tida. I staden for å vera den sprinteren ho har brukt åre på å trene seg til, vart ho fokus for ei utfordring til sportsreglane om kjønn, ein sak kjend og bevis i ein vitenskapeleg debatt om testosteron. Bekymringar om at menn skal maskerast som kvinner for å vinna medaljer har vore rundt nesten så lenge kvinner har fått lov til å spela sport, noko som er overraskende med tanke på kor sjeldent det er. I 1968 byrja IOC å testa kjønnsverifikasjon, som var å be kvinnlege idrettsutøvar om å sleppa med underbuksene, men til slutt blei det funne ei mindre vanærande metode: å sjekka tvabb av kindvev for kromosom, kvinner som er XX, menn som er XY. Dessverre er ikkje Moder-Naturen så svart-kvit som den vanlige, og det viser seg at det fins fleire sjangser som ein av dei ein gong hadde kalla "hermafrodit", men no er det mindre vanskelge ordet intersex, eller uregelmessigheit i den seksuelle utviklinga. I 1985 vart den spanske hindelspilleren Maria Jose Martinez-Patino fortalt at ho var ein XY-mann, men nekta å gå av eller late som om ho hadde vorte skadd (som det er vanlegvis truet at mange hadde før) og tilbrakte dei neste tre åra med å kjempa mot uvitskap og latterlegheit for å koma i linje med kvinner igjen. Det er dessverre ikkje kjent kva som skjedde med dei 13 kvinnene som "falska" på kjønnstesten ved OL mellom 1972 og 1984. Men idrettsutøvet synte å ha lært noko, hovudsakleg at det ikkje visste nok om desse kompliserte sakene, og på slutten av 1990-talet vart kjønnstesting lagt på hylla, bortsett frå i tilfelle av ekstreme mistankar. I 2008 vart ho den yngste kamperen i 800 m, og i løpet av ni månader slo ho den sørafrikanske rekorden og sette ein verdensrekord. Timar før starten av 800 m-finale i VM i 2009 var det utgjalde at Semenya skulle vinna med ein stor margin. Etter den knusande seieren til Semenya på VM i 2009 sa ein russisk rival: "Sjå på henne". Ei ung jente med ei sjeldne tilstand, og eit enda sjeldnare talent, vart undervist i medisinsk undersøking av mediene. Semenya, som no er 24, kom tilbake til kappløping i 2010, og vann sølvmedaljer på VM 2011 og OL 2012. Men ho har aldri løpt så raskt som ho gjorde som 18-åring. Bruce Kidd, som var medalist i Commonwealth-løpet i 1962 i den imperialistiske versjonen av 10.000 m, seks mil, har tilbrakt det siste halve århundret som ein ledende akademiker på området for fysisk og helsekultur. Kanadiaren er òg ein sjølvkjendt olympisk "av den gamle skulen", ein mester i idretts evne til å sameina. "Kva for ein bemerkjande historie skulle Semenya ha vore", sa Kidd. "Vel, hadde det ikkje vore betre om myndighetene hadde reist handa som ein stor ny mester? I staden trakk dei på den moralske panikkknappen. "Det har vore ei langstreng strømning i moderne idrett at det må vera noko galt med sterke kvinner. I dei siste 20 åra har det vorte ein slags biologisk rasisme". Semenya sitt tilfelle førte til olympiske høve for hand-wringing. Androgen hormonar er naturleg eller syntetisk substans som styrer utviklinga av mannlege karaktertrekk - alt frå danninga av testiklar, til mannleg skalleheit - med den best kjende som er testosteron. Det finst ei del uenighet om det normale spektret av testosteronnivå for menn og kvinner generelt, men alle er samde om at det vanlegvis finst eit gap mellom kjønnene under puberteten. Som vi har sett, er det likevel nokre kvinner med tilstandar som gjev dei mannlege mengder testosteron, noko IAAF-arbeidsgruppen, i samarbeid med IOCs medisinsk kommisjon, vedtok var noko over botten av det mannlege området, 10 nanomolar per liter (nmol/L) blod. I april 2011 kom dei nye reglane i kraft. Dette kunne vera ein klage frå ein rival, eller som eit resultat av eit avvik i eit narkotika-test. Prosessen skulle handsama av ekspertar, og "ein effektiv terapeutisk strategi" skulle bli bjóðað til enhver idrettsutøvar som blei funne med høge nivåer av androgen. Ein del av denne undersøkelsen ville omfatta å finne ut om idrettsutøvaren er til nytte av testosteron. Som det vart sett i Martinez-Patino-tilfellet, betyr androgen-unsensitivitetssyndrom (AIS) at desse høge nivåane av hormonet kan gje eit falskt bilde av kva som eigentleg skjer. Men medan alt dette vert etablert, er idrettsutøvarane ikkje kvalifisert til å konkurrere. Lydt fornuftig... eller kva? Peter Sonksen er professor i endokrinologi (studiet av hormonar) ved St. Thomas' Hospital i London. Det var forskinga hans for IOC som til slutt førte til utviklinga av ein antidopingtest for menneskeveksthormon, men han er langt frå imponert over arbeidet med testosteron. "Dei har misforstått denne idiote regelen", sa Sonksen til meg. "Dei regelen er urettferdig, grov og usantforskande. Det er ein klar diskriminering". Den hovudsaklege innsiglinga Sonksen har mot 10 nmol/l-trekkgrensen er at forskinga han gjorde for HGH-studien hans fann at 16% av dei mannlege idrettsutøvarne hadde lavere enn det som var vonde testosteron, medan 13% av dei kvinnelege idrettsutøvarne hadde høge testosteronnivåer "med fullstendig overlapping mellom kjønnene". Med andre ord, gapet som finst for testosteron mellom menn og kvinner i den generelle folkesetnaden finst ikkje blant elite-idrettsutøvar. Denne forskinga har vorte utbrot av ein vaksande gruppe kampanjerar som stiller spørsmålstegn ved utgangspunktet at testosteron er ein viktig faktor i diskusjonar om skilnad mellom utførslene til kjønnene. For dei er det større høgd, smalare kroppsmassa, smalare hofter og høgare mengder oksygenbærande røde blodlegemer som er meir overtygande enn testosteron. Men det er her vi går inn på omstridd territorium, og ei mengd eksperter reagerte ille på det dei såg som misbruk av Sonksens data om HGH. For dei er det lite tvil om effekten av testosteron, sjølv om dei fleste innrømmer at det er ein del av blandinga, i motsetning til å vera den einaste ingrediensen. David Epstein er ein prisvinnande forfattar for det amerikanske magasinet Sports Illustrated, men han er kanskje best kjent som forfattaren av "The Sports Gene", ein myt-demping-scenario på "natur versus oppdrift". Boka beskriver dei mange fysiske skilnadene mellom menn og kvinner, inkludert testosteron, som, når du legg saman alle, forklarer kvifor unisex-sport er ein non-starter for dei fleste idrettsaktiviteter. Han forklarar at løptidene til elite-menn er omtrent 11% raskare enn dei til kvinner, med endå større skilnad på hoppe og kasta. "Vi har av mange gode grunner valt å ha ei klasse av idrettsutøvar som ikkje er menn", forklarte Epstein. "Men det biologiske kjøtet er ikkje binært. Det betyr at kva linje du trekk mellom menn og kvinner, det vil vera vilkårleg". Epstein er samd med IAAF-ekspertane om at testosteron er den beste linja vi kan teikne, men han vil helst at desse ekspertane i det minste innrømmer at dei gjor ein vitskapleg gjett. Joanna Harper er ein medisinsk fysiker i Oregon som kunne løpe to timar og 23 minuttar maraton som ein ung mann, men er no nasjonalmeister i aldersgruppen som ein gamal dame. Som ein del av kjønnsskiftet i 2004 hadde ho terapi for å undergrava testosteronnivået. For henne finst det ikkje noko reelt argument for effekten av testosteron. "Kvinnesporten er som ein hending som har ein testosteronmangel", sa Harper til meg. "Men du kan ikkje få kvinnesamsetning utan kvinnesport, så du har eit dilemma som ikkje har ein perfekt løysing". Det er to ting alle er samde om: Kvinnene i fråga fortjener å bli behandla med sensitivitet og tillit, og det må vera innlyst om kva som helst som dei vil. Dette er eit tilfelle som vart sett på anonymt, og så vidt nokon veit er det framleis konkurranse. Men det har ført til opprør når det vert bekreftat at unge kvinner blir operert for å følgja reglane i idrettslivet for kva "normale" kvinnelege kjønnsorgan burde sjå ut. Det er ironisk at ho ikkje kunne markera "anonymity-boksen" på testformularen sin, og det frelste Chand frå å bli skunda inn i medisinsk prosedyrer som ei sannsynlegvis traumatisert tenåring ikkje kan venta seg å forstå. Media-attensa ho har motteke har vore påtrengjande til tider, men det har òg gjort interseksuelle kampanjerarar alertert for skaden hennar. Den første personen som kom til hjelp til Chand var Dr. Payoshni Mitra, ein forskar på kjønnsspørsmål, og ho hjalp til med å galvanisera meiningen bak å ta saken til Court of Arbitration for Sport. "Vi klarte å overtyda (Sports Authority of India) at desse reglane er uetiske og må avskaffes", sa Mitra. "Institutionalisert kjønnsorganskneskjerming er berre skremmende". Chand sine krav vart innlevert i CAS i oktober i fjor, med SAI som betalte regningen. Tilhengjarane hennar håpa at ho skulle bli gjeninnført omgående og reglane for IAAF vart rive opp innan seks månader. I slutten av juli 2015 vann Chand saken og fekk lov til å løpe igjen, med IAAF-reglane for "hyperandrogenism" suspendert i to år i avventing av vidare undersøking. Det er umogleg å forska på historia til Chand utan å utvikla ein enorm sympati for den posisjonen ho fann seg i. Livet hennar vart vendt opp og ned. Det er òg klårt at elite idrett alltid har vore om ujevn fordelar, anten det er dei lange beina til Usain Bolt, uforholdsmessig fløytevidde til Michael Phelps eller hjerteskjermen til Sir Bradley Wiggins. Og om testosteron er så irrelevant, korleis kan vi då forklare det faktum at mange av dei beste framførslane som kvinner nokon gong har oppnådd, kom i ei tid då dei var fylte av det som ein del av ein ideologisk kamp mellom Aust og Vest? Her er det ikkje lett å få svar. Som Harper, med si spesielle innsikt i effekten av testosteron, seier: "Ein lik linje er nok umogleg å oppnå, men ein lik linje er verdt å streva etter". Denne artikkelen vart først publisert i oktober 2014 og oppdatert etter at Dutee Chand blei klar til å kappast den 27 juli 2015.
Livet såg ganske bra ut for Dutee Chand i juli.