Materialet, som kan kjenne på trykk like følsomt og raskt som menneskehud, har blitt skilt ut av to grupper som rapporterar i Nature Materials. Skinnene er arrayar av små trykksensorer som omdannar små endringer i trykk til elektriske signal. Arrayane er bygd inn i eller under fleksible gummiplater som kan strekkjast til ulike former. Materialet kan brukast til å omsette kunstige lemmer eller til å skapa robotar som kan plukke opp og halda skjøre objekt. Dei kan òg brukast til å forbetra verktøy for minimalt-invasiv kirurgi. I ein tilnærming bygde Ali Javey ved University of California, Berkeley, og kollegaane hans lag av kryssete nanometerskala-tråd som er kryssa opp med eit tynt gummiplatt. Saman fungerar stacken som ein tynnfilmtransistor, eller TFT, med eit trykkfølsom lag på toppen. Teamet viste fleksibiliteten til TFT-stala sine ved å bøya dei til ein radius mindre enn ein blyant utan å endra utførslene til huden. "Javey sitt arbeid er ein fin demonstrasjon av evne til å laga ei stor mengd av TFT-nanotrådar", sa Zhenan Bao frå Stanford University, som hadde den andre tilnærminga. Hjertet av apparatane til professor Bao er mikro-strukturerte gummiplater i midten av TFT - som effektivt gjentar funksjonaliteten til skinnene til Berkeley-gruppen med færre lag. "I staden for å laminera eit trykkfølsom motstandsarray på toppen av ein nano-tråd TFT-array, gjorde vi transistorar våre trykkfølsomme", forklarte professor Bao til BBC News. "Mikrostrukturerte gummi kan studsa tilbake til den opprinnelege forma mykje raskare og gjera det mulig å ha ei høgare følsomhet", la ho til. Det ser ut til at hudene til Stanford-gruppen er mindre fleksible, og professor Bao innrømmer at det trengs betre ledande gummi for å utvida framgangsmåten til gruppa si. Likevel viser begge gruppene at hudene deira kan registrera eit trykk på ein tiendedel av ein sekund, over eit stort område - frå fem gram per kvadrat centimeter til 40 gonger så høgt. John Boland, ein nanoteknolog frå Trinity College i Dublin, roste dei to tilnærmingane i ein kritikk for Nature Materials. "Kanskje det mest bemerkelsesverdige ved desse studiene er korleis dei elegant viser at det er mogleg å utnytte vel etablerte prosesseringsteknologiar for å utforma innovative løysingar til viktige tekniske problem på låg kostnad", skreiv han. Han bemerker likevel at det framleis er "betydelege høve for vidare innovasjon", som å redusere avstanden mellom sensorane i arrayane for å maksimera detaljene dei kan "føla", og for å gjera store-areal arrays moglege og rimelege.
"Kunstgjorte hud" som kan gje ein sensitiv berøring til robotar og proteser, har vorte vist fram.