Zhou Youguang var med på å oppfinna Pinyin, eit skrivsystem som omdannar kinesiske karakterar til ord ved hjelp av bokstavar frå det romerske alfabetet. Dette gjer det lettere å læra å uttalte kinesiske ord, og han er rekna for å ha hjelpt til med å heisa lestrarraten i Kina. Han er kritisk mot det parti som styrer Kina - og gammal nok til å ikkje bry seg om kven som høyrer på det han har å seia. "Kva skal dei gjera, koma og ta meg bort?" sa han i eit intervju med BBC i sitt sparsomt møblerte heim i Beijing. Han vart fødd i 1906 i ei velstående familie som klarte å mista pengane tre gonger: først i Qing-dynastiet, så under andre verdskrigen og til slutt under kulturrevolutionen, ein politisk kampanje lansert av Mao Zedong. Han klarte likevel å få ei god utdanning, og studerte økonomi ved St. John's University, ein av dei beste utdanningsinstitusjonane i Shanghai på 1920-talet då han var der. Fleire år av det tidlige livet hans vart brukt på å arbeida i USA for ei kinesisk bank. "Det var på Wall Street nr. 1 - sentrum for imperialismen", sa han, og lo. Mr. Zhou ler mykje, som eit resultat av eit optimistisk syn. "Det finst gode aspekter i sjølv dei vonde tingene", sa han. Det tyder ikkje at alt i livet til den hundreåringen har gått hans veg. Dottera hans døydde av blindtarmssykdom like før ho fylte seks år, og, som mange andre intellektuelle, vart han forfølgd under Kulturrevolutionen. Ein vanlig form for straff på den tida - på slutten av 1960-talet - var å senda utdanna borgarprofesjonelle til landsbygda for å "lær av massane". Zhou brukte fleire år på å arbeide på åker i Ningxia, ein fattig region i vestlege Kina. "Det var eit sløsing av tid og stoppa meg frå å gjera andre ting", sa han, som ikkje kunne stoppe seg med å le igjen. Han bestemte seg for å koma tilbake, saman med mange andre, for å byggja eit nytt land. Han blei først professor i økonomi ved Fudan-universitetet i Shanghai, men i 1955 vart han invitert til å bli med i ein komite i Beijing som såg på å forenkla kinesisk. I utgangspunktet motstod han, og sa at han ikkje hadde nokon yrkeserfaring på dette området. Han vart til slutt overtydd til å bli med i prosjektet av ein ven. Det var ei avgjørelse som nok reddte livet hans. "Alle universitetsprofessorar som hadde kome tilbake frå USA, vart kalla høgre-orienterte". Mange av dei gjorde sjølvmord, inkludert nokre gode vener. Heldigvis missa eg det", sa han. Det var eit av dei få øyeblikka då Zhou ikkje lo. Mørk framtid? Arbeidet han gjorde i komiteen reddet han ikkje berre, det gjorde det mulig for han å gje eit stort bidrag til det kinesiske språket. Då han byrja å utvikla Pinyin, kunne 85% av kinesarane ikkje lese eller skrive. No er det berre ein få prosent. Det har vore forsøk på å romanske kinesiske tegn, men systemet som blei utvikla av Zhou og kollegaane hans er det som meste folket no bruker, og det er internasjonalt anerkjent. "Vi brukte tre år på å utvikla pinyin. Folk gjorde narr av oss, og spelte at det hadde teke lang tid å hantera berre 26 bokstavar", sa han. Etter å ha levd så lenge og gjort så høgt profilerte arbeid, har lingvisten møtt meir enn han har fått av historiske tegn. Ein av historiene han elskar best er om Puyi, den siste keisaren i Kina, som vart ein vanlig borgar under Mao. Mr. Zhou tilhøyrde ein gong eit kinesisk organ som rådgjevar regjeringa, noko som gjorde at han kunne ete på kantinen til organisasjonen i Beijing. Under ein av dei periodiske matmangelane i landet åt han der dagleg, og tok kona med seg. Dette betydde at det var meir mat heime for slektningane til Mr. Zhou. "Ein dag når eg gjekk ut å eta, sat ein gammal mann ved sida av meg. Han var òg der med kona si", sa han. "Det var Puyi - den siste keisaren. Tenk deg, sjølv keisaren måtte eta der fordi han ikkje hadde nok mat". Alderen til Zhou har òg gjeve han eit langt syn på historia. Han trur at det kinesiske kommunistpartiet ikkje alltid vil herska landet. "Kina må frigjøre seg frå kommunismen. Framtida vil vera mørk om det ikkje gjer det", sa Zhou, som gjekk av med pensjon i 85 år, men som framleis skriv bøker. Det er ei fordomsfull kommentar frå ein mann som kom tilbake til Kina fordi han trudde kommunistpartiet når leiarane sa at dei var demokratiske. Kvifor angrar han då? "Vi trudde Mao sine ord. Vi visste ikkje at når han kom til makta, ville han bli den verste diktatoren", sa Zhou. "Men eg angrar ikkje å koma tilbake - det er ikkje meint", la han til, og lo igjen.
Studentar som strevar med å læra kinesisk veit kanskje ikkje om det, men jobben deira er lettare på grunn av arbeidet til ein mann.