Tallene er grove - for første gong i den nyare historia til India, var det ikkje berre ein nedgang i arbeidsdeltagande for kvinner, men òg ein minking i det totale talet på kvinner i arbeidsstyrka. Ved å bruka data samla frå påfølgende runder av National Sample Survey Organisation og folketeljinga har eit team av forskarar frå Verdensbanken freista å finne ut kvifor dette skjer. "Dette er viktige saker som er av uroleg bekymring. Då India berjer seg til å auka økonomisk vekst og fremme utvikling, er det naudsynt å sikre at arbeidsstyrka blir fullt inkludert av kvinner", seier studien, som er forfattar av Luis A. Andres, Basab Dasgupta, George Joseph, Vinoj Abraham og Maria Correia. Forutseelege sosiale normer blir tilskrive at kvinner slutta arbeid i India: ekteskap, morskap, kvifte kjønnsrelationer og fordomar og patriarkat. Men dei kan ikkje vera dei einaste grunnene. Det er viktig at økende ambisjonar og relativt velstand kan vera årsaken til at ein stor gruppe kvinner i India ikkje har arbeid. Etter å ha rekna ut arbeidsfrekvensen og utdanna (ung kvinner i skule) trur forskarane at ein plausibel forklaring på fallet i arbeidsfrekvensen blant landsbybyar jenter og kvinner i alderen 15-24 er den nylege utbygginga av vidarutdanninga og raskt endra sosiale normar som fører til at "flere unge kvinner i arbeidsledige alder veljer å halda fram med utdanna i staden for å gå tidleg inn i arbeidslivet". Også utilgjengelege arbeidarar - hovudsakleg kvinner - dropper ut av arbeidsstyrka når løna for dei som har fast lønn - hovudsakleg menn - aukar, og dette fører til at inntekta til familien stabiliserer seg. "Bedre stabilitet i inntekta til familien kan forståast som ein motstøtt for kvinnelege hushaldsmenn til å gå inn i arbeidsstyrka", seier studien. "Dette resonerer i stor grad med den eksisterende litteraturen, som tyder på at med økende inntektsnivå i hushaldet, trekkjer kvinner seg bort frå lønnet arbeid og tek seg til å produsera status heime". Men å droppa eller velja å gå ut av arbeidsstyrka for å gå på skule og få ei utdanning kan ikkje garantera at desse kvinnene til slutt vil gå på arbeid. Etter å ha studert sambandet med arbeidsdeltarateilen og nivået på utdanningsprestasjonar for kvinner, fann forskarane at det å ha ei utdanning på høgskolsnivå "ikke var ein insentiv for kvinner" til å arbeide. Den lågaste deltakinga er blant dei som hadde sikra seg skoleg og høgskolsutdanning i byar og byar. Og talet er faktisk høgast blant analfabeter og høgskolegradert. Men det har vore ein generell nedgang i talet i dei siste åra, og det tyder på at uavhengig av utdanna, "insentiva for kvinner å delta i arbeidsstyrka har falle over denne perioden". Det er sikkert at India har ein dårleg rekord for kvinneleg deltaking i arbeidsstyrka: Den internasjonale arbeidsorganisasjonen hadde rangert landet 121 av 131 land i 2013, ein av dei lågaste i verda. Mellom 2004 og 2012 gjekk deltakinga av kvinner i arbeidsstyrka i Kina ned frå 68% til 64%, men deltakinga er framleis svært høg samanlikna med India. I nabolandet Sri Lanka, til dømes, har deltakinga gått ned, men berre med 2%. "India skiller seg ut på grunn av ein så kraftig nedgang på så kort tid. I nivå, er det svært låg i internasjonale rangeringar no", sa forskarane. Studien frå Verdensbanken tyder på at ingen vil oppnå gevinster om ikkje sosiale normer rundt kvinneleg - og mannleg - arbeid endrar seg òg: "Strateger for å kommunisere viktigheten av kvinneleg arbeid bør ta med i betyingane til kvinner, ektemenn og sviger". Og som ein annan studie seier, har den "fortsette nedgangen i tilgjengeligheten av arbeid på gårda ført til at kvinner har fokus på økonomiske aktivitetar i hushemda sine". Skal heimarbeidarane då reknast som arbeidskraft?
Kvifor droppar millionar av kvinner jobben i India?