Dei sit på golvet og leine seg mot kvar vegg, dei seier ikkje mykje. I staden gråter dei, tørker tårane og krammar kvarandre for å dela smerte. 18 år gamle sonen til Ayse Aygun, Salih, hadde reist over grensa til Syria for å slutte seg til den kurdiske YPG-styrken og kjempe mot den islamske staten. Han vart drepen for to veker sidan i ein samkund i byen Sirrin. Familien og venene til Ayse prøver å vera der for henne i desse vanskelege stundane. Det er meir enn å mista eit barn for Ayse. Tyrkiske myndigheter vil ikkje la kroppen til sonen hennar koma tilbake til landet for å bli gravlagd. "Sonen min kjempte ikkje mot den tyrkiske hæren", seier ho. "Han kjempte mot IS. IS halshugsa folk. Dei drap dei eldre. Kvifor får dei ikkje sonen min tilbake? Dette er ein fornærming". Over 4.000 menneske frå Tyrkia, hovudsakleg kurdar, har gått til kamp mot IS sidan angrepet på Kobani byrja seinast i fjor. Over 200 av YPG-krigarane er gravlagde i Tyrkia hittil. Men no er kroppane til 23 av dei stoppa ved grensa. Salih si tante Islim seier at dei snakka med den lokale guvernøren for å hjelpa dei med å få kroppen hans til Tyrkia. "Han sa at det var over han. Han sa at det var eit ministervert dekret. Han sa at han ikkje kunne gjera noko", seier ho. "Men vi vil at broren vår skal gravleggjast på jorda vår. Vi kan gå på grava hans, og be. Han burde vera nær oss". Familiane mistenker at alt dette er ein del av ei tiltak for å halda freda i grensebyen Suruc. Her drepte ei angrep av gruppen som kallar seg Islamsk Stat 32 menneske i fjor. Kulturhuset der bombeinfarten vart sprengt, har enno vart bearbeidd. Billeda til dei døde unge aktivistane, saman med ulike leker for born som dei hadde tenkt å ta med seg til Kobane, er lagde ut i hagen - på det eksakte stedet der angrepet skjedde. Men på gatene i Suruc er livet tilbake til det normale. Det er sjølvsagt sikkerhetsstyrkar som er til stede, men dette har vore ein del av det daglege livet i ei tid, på grunn av nærleiken til den syriske grensa. Det som skjedde i denne overvelde kurdebyen på den andre sida av grensa til Kobane endra Tyrkia og tryggleikslandskapet dramatisk. Etter angrepet, lanserte den tyrkiske regjeringa det som han kalla "ein synkronisert krig mot terror" på fleire framstig. Operasjonar mot IS blei følgt opp av ein undertrykking av den kurdiske militante gruppa PKK og andre radikale venstreorienterte grupper. I byrjinga av denne uken skjedde det mest valdelege angrepet sidan undertrykkinga, som hevn på den økende militære operasjonen mot PKK. Ettersom den ein gong solide våpenhvile er i ferd med å gå i rot, er mange redde for at fred er noko som er gått for tida, og det er meir uro framand. Ayse hadde 11 søner. Ein av dei er død i Syria. Ein annan er ein soldat i den tyrkiske hæren. Og ein annan er ein politimann. Ho seier at ho vil ha fred så morar ikkje treng å gje bort fleire tårar. Men sonen til soldaten, som snakkar under betinging om anonymitet, er meir pessimistisk. "Vi var meir enn brør, Salih og eg. Vi var bestevenner. Eg er ein soldat. Han døydde i Kobane. Vi vil ha fred. Men korleis kan fred oppnås når dei ikkje berre lèt oss begrava dei døde?" spør han.
Det er eit rom fullt av kvinner som har gråt i timevis, om ikkje dagar.