Den søndaga, den 27. november 1994, venta Celtic, men dei hadde òg ei kjensle om at ei lag som var samla av ungdomsleikarar og reisende, kunne oppnå noko bemerkelsesverdig. Då laget steig på lagbussen, vart ingen tillatt å sitja ved det første bordet på høgre sida av gangen. "Det er der vi skal setja koppen på vegen tilbake", sa kaptein Gordon Dalziel til lagkameratane sine. Det var ingen spott. Dette var eit ukonvensjonelt lag, men det var ein uvanleg natur som var avgjørende for suksess. Tjue år seinare, er det ikkje mindre viktig. Media-spilling er ikkje støtta på denne enheten Raith Rovers, eit lag frå den andre nivåen av skotsk fotball som aldri hadde vunne ein stor knockout-konkurranse og hadde vorte sett saman med 215.000 pund i overføringsgebyrer, mot Celtic, ein av dei mest berømte og vellykkade klubbane i britisk fotball, eit lag som vart bygd for å oppnå ære, til ein kostnad på 5,17 millioner pund. Detalane om Raiths seier på straffbonar er no ein del av stoffet i skotsk fotball. Dei underlegge skora først, Celtic tok seg tilbake og førte med seks minutt til det blei til, men Dalziel likna då han sende ballen inn i nettet frå nært avstand med nesen. Medan mellandspilleren i Celtic gjekk framover, vende Nicholl seg til assistenten sin, Martin Harvey, og sa at Raith Rovers var eit spark unna europeisk fotball. McStay var ein idol, smidig og i stand til å stige opp over rotet i så mange skotske fotballkamper. Han var òg kaptein, og dette var trofeet som vart vonde å signalisera at ombygginga i Fergus McCann-era hadde vore verdt det. "Utententenseleg, viss eg", sa Jock Brown, TV-kommentatoren, "for skiparen å missa". Spottet hans vart frelst av målvakten Scott Thomson, og det skapte triumfscenar. "Efterverda var kaotisk, Thommo gjorde redningen og vi sprang i alle retningar, mot fansen, mot kvarandre, mot gafferen", minnt Stephen McAnespie, høgrebakten til Raith Rovers. Under førsesongtreningleir i Nord-Irland, ville Nicholl ofte la spelarane sine ha kvelder ut og sosialisere, og kanner med Guinness blei av og til brakt ut på lagbussen etter vennskaplige førsesongkamper. Nicholl var ikkje slapp, han skjøna berre at han hadde trekt saman ei gruppe hardt arbeidande spelare som han kunne stole på å vera fullt engasjerte i trening og i kamper - og at lagbinding òg var viktig for å maksimere potensialet deira. "Vi vann mange gode ting i den perioden, vann den [gamle første divisjonen], kom inn i Europa, vann koppen", sa McAnespie. "Vi var teknisk sett ein god lag, vi spelte ballen på golvet, vi var eit aggressivt, angrepsorientert lag. "Vi hadde ei stor blanding av ungdom og erfaring midt på parken med [Steve] Crawford, [Colin] Cameron, [Jason] Dair, [Danny] Lennon og [Gordon] Dalziel og [Ally] Graham framfor. "Fåsamenskapen var stor for oss. Vi blandet mykje utanfor omklædningsrommet, om det var golf eller ein natt ute etter ein kamp, vi hadde mange gode karakterar og Jimmy Nic hadde mykje å gjera med det. Han visste kva verdi det er å ha eit tett omklædningsrom og var ein stor del av skandalen, men han visste òg når det var rett tid å få seg inn i og konsentrere seg. Det var kanskje fordi vi hadde nokre unge kar som var litt fryktlose og litt naive når det gjeld storleiken av høvet, og det fungerte tydeleg for oss". Raith tilbrakte natta før kampen på eit hotell i Erskine, der Nicholl fortalde spelarane kva startgruppa ville vera og deretter lét dei få ei lita stund til å slappa av. Dei var likevel uovervinne, og busstraumen til Ibrox enda med at spelarane - mange av dei Celtic-fans - høgt song Tina Turners "Simply The Best", ein song som vart regelmessig spelt på Ibrox. I omkjøpsrommet fann spelarane òg ein pose med studs som var rett for overflaten, etterlate av Rangers-utstyrsmannen. I tunnelen ved Ibrox før start, spelte Raith-spelarane rundt medan Celtic-spelarane såg grimme avsiktelege ut. Klubben hadde ikkje vunne noko stort trofé på fem år, og manageren, Tommy Burns, var under press for å gje han troféet. Etter straffeløysinga, då spelarna av Celtic freista å overtydja nederlaget, kom det nokre gjester til Raith-laget. "De to første som stod bak oss var John Greig og Ally McCoist", sa McAnespie. "Dei gav oss kassar med rangers-sampagne. Eg greip to flaskar og gjekk rett fram til inngangen, fortsatt i kjøretøy og støvlar, og familien min stod der. Eg gav far min flaska og gav dei ein klem, og så vart eg slept inn av vaktene. "Eg trudde at folket ville presse på døra. Vi gjekk tilbake til hotellet i Kirkcaldy, der vi blei møtt av tusenvis av Raith-fans på hotellet med pipar, noko vi aldri hadde venta oss. "Vi feira ei stund, [men] mange av karane var så fysisk og emosjonelt utmatt at mange av oss endte opp på senga tidlegare, knuste. Vel, litt drukne og knuste". Då Nicholl kom til Raith som manager, den 27. november 1990, var laget for det meste deltid og spelarane vaska utbytte sine. Etter sigeren i League Cup og den etterfølgende utforsingen i Europa som enda med ein likning mot Bayern München, kunne Raith byggja to stande på Stark's Park. "Det er deilig å gjenoppleve alt", sa McAnespie, som no er ein coach i New Orleans, "særleg med dei andre spelarane, fordi av og til vil vi minna kvarandre på noko som vi hadde gløymt om etter 20 år".
Det var ikkje noko å tvile på når Raith Rovers-spelarane gjekk til finalen i League Cupen i Ibrox.