Media playback er ikkje støtta på denne enheten Så ser du på statistikkane, og ein meir komplisert bild kjem fram: ein 30-poeng seiermarginal, men mindre besitting enn Italia, mindre territorium, fleire tap og færre line breaks. Det er problemet med spenningssjårande vinningar som denne i Cardiff: dei oppblåser forventingane, overbeviser dei kjendelseshinda at eit lag ikkje berre er på oppstigande fot, men utan problemer. England starta sakte, igjen, og var igjen bak med ein kvart av kampen borte. Dei tok kontroll over i ein halv time, spelte med tempo og fantasi og stor entusiasme, og var ute av syne då Italia sette i gang den seinaste og umåtelege kampen sin. Det vil vera nok for nokre. I den tilsvarande kampen for to år sidan heldt Stuart Lancasters menn seg utan forsøk. I Jonathan Joseph hadde dei ikkje berre den framtredande framføraren på lørdag, men ein ung dansar og dasher som skremmer forsvararar og gleder tilhengjarane kvar gong han får ballen. Han er ein av dei som er mest framtredande i Europa, og han er ein av dei som er mest framtredande i Europa. I den 21 år gamle fly-halvspilleren har han i den nyfødde testkarrieren hans mått takle ein uorganisert Samoa, ein australsk flokk som går bakover i tempo og ein gigantisk walisisk baklinje som er fast bestemt på å øydeleggje både tillit og kropp. Han byrja godt, og tok av seg den svakare foten etter at Ben Youngs hadde skrapt av tid og plass. Eit minutt seinare la han ein soningskutt dypt inn i italiensk territorium, og ein annan i 22. Det var hans presisjon på langdistansstraffet som gjorde England til ein startprøve gjennom line-out-drive til Billy Vunipola, og hans evne til å spille flat til gain-line som skapte alternativ for løparane og ball-carriers som song i støtte. Andre gonger vart han ein statisk, og passerte ballen stilt i staden for å renne til forsvaret for å forføra og forvirra forsvararane. Men i visjonen og hendene hans har han det som engelskfans lengta etter frå nummer 10: kreativitet, litt spinning, den raske hugen og foten til å gjere det til å telja mot ein veltrent forsvar. Twelvetrees timma passet sitt bak Luther Burrell, og så arbeidde Ford med magiken sin - han fann Anthony Watson som teikna ein forsvarar, som lånte ein rask pass ut til Joseph og så forlengde det med ein bråkdel som dekkeren forplikta seg, før han poppa opp ein pass for lagkameraten sin i Bath for å koma på fullt tempo. Etter omvandlinga var han borte, og blei endå endå endå endå erstatta av eit anna kreativt sinn i Danny Cipriani. Men læringskurva held fram, og hans tidlege talentar er ein stadig viktigare del av planane til Lancaster. Det er så mykje som finst, og i ei så ung alder, at få tviler på at framgangen vil fortsette. Det er karakteren, overnaturleg men synleg frå det øyeblikket han byrja å spela i England-lag i aldersgruppen før tida si. Det er dei små detaljene, som korleis han nærmest ubevisst skiftar vekta sin i kontakt for å rida ut eller rulla store tacklar. Og det er ambisjon: dette er ikkje nok, eg må gjere meir. Det er òg ein tilknytning til nøkkelmenn utanfor han. Joseph gjorde fleire meter (123) enn nokon annan, slo fem menn i sju kar, gjorde to clean breaks. Det var Ford sin pass som sette han vekk begge gongene. Saman med soliditeten til England sitt set-piece, effekten av erstatningane og formen i andre nøkkelposisjonar som Chris Robshaw og Ben Youngs, tyder det at England er klar over to ting: dei må strekke seg til å bli enda betre, men dei har verktøy for å nå dit.
Etter den uventa gleden for engelskmenn etter den kommande seier over Wales, ser det ut til å vera ein forutsigbar glede å vinna 47-17 over Italia på lørdag: seks forsøk, eit glitterande løype, ein 21a seier i 21 kamper mellom dei to.