"Det var ei emosjonell tid", seier han. "Vi bad ofte libanesarar i den bombaserte sørlandet om å ta hundane sine frå dei, og dei ville berre vera samde om vi tok eit barn". Så, som vaktmann ved den britiske ambassaden i Beirut, synte han å ha funne det han ville - å finna nye heimar for over 300 hundar og katter som blei etterlate av britiske utlendingar. Det var fantastisk at han, saman med eit amerikansk dyreheimtaksforetak, fekk finansiering til å leie eit 747-fly for å ta dei til Amerika, der dei blei overført til nye eigarar. Dette var byrjinga på ein frivillig organisasjon som hadde namnet Beta (Beirut for the Ethical Treatment of Animals). Men no, 10 år seinare, står organisasjonen overfor ei eiga avgrunn - med 500 hundar og over 150 katter. I løpet av dei siste to åra har tradisjonelle støttemenn - hovudsakleg frå USA og Canada - sluppa å senda pengar, og Beta har på grunn av dette møtt ein mulig stengning på grunn av økende gjeld frå matleverantørane. For nyleg har ein kampanje fått over 50.000 dollar, hovudsakleg frå libanesiske sponsorar, men Barrett veit ikkje om Beta kan halde fram, ettersom driftskostnadene er rundt 10.000 dollar per månad. Han meiner at krigen i Syria er hovudsakleg skulda for at det har gått ned i den individuelle midlene frå USA, ettersom folk prioriterer å senda pengar til grupper som støttar syriske flyktningar. Den økonomiske kostnaden av innflytelsen av nesten to millionar flyktningar har også indirekte ført til ei auke i talet på forlate hundar. Uregulert hundehandel - ein vinningsrik bransje - har ført til ein vekst i avelfarm, og hundekampringane har òg auka - eit blomstrande foretak i ein tid med økonomisk usikkerhet. "Det er berre forretningsdrift", seier Barrett med ein vinga i handa. Han er særleg foraktfull mot uansvarlege husdrettsmenn, og han viser til tilfelle der hundar blir kjøpt til barn, men som så vert ein byrde, og nye eigarar ikkje eingong er klar over behovet for å trene valpar på toalett eller ta med hundar på daglege gonger. "Impuls kjøp er eit reelt problem, og libanesarar blir verkeleg påvirka av Paris Hilton og andre kjendisar fordi dei liker å kopiera stjernene. Alle eg kjenner som har hundar, fortel meg at dei kjøpte om frå Sør-Afrika eller Russland. Helena Hesayne, ein arkitekt som er i Beta, vert spent på å få heisa mange av hundane, som ho kjenner ved namn. "Vi har nettopp berga ein hund som var brukt som 'bytte' for å slåss mot hundar i Saida, og som sannsynlegvis må mista beinet", seier ho. "Han er for tynn for no til å operera". "Frem tid skoten ein voksen mann ein hund foran born, men det er ofte så at menn i Libanon tvingar born til å gjera ondskap mot dyr som ein måte å forherda dei på", forklarar ho. "Eit tilfelle, der ein videoklippe viste eit barn som vart påført å skubbe ein kattunge frå eit tak, vart debattert i ein lokal TV-program". Mange av hundane som blir berga, blir sendt til USA, der det er større sjanse for at dei finn nye heimar, seier Hesayne - særleg hundar med tre bein". Den dagen vi møtte henne, var ho i ferd med å ta seks med på eit fly med Air France til eit nytt liv i USA. Då vi gjekk gjennom krogen, minnt ho seg dei mange hjerteskjerande lidingane som hundane hadde opplevd. "Denne har eit bein som manglar, den andre vart torturert, denne vart skoten. "Men vi treng fleire adopterar og meir regelmessige sponsorar. Problemet er at folk trur vi er rike fordi vi har 500 hundar og 150 katter, men det er ikkje tilfelle". Martin Jay er ein journalist som bur i Beirut og som rapporterer for ei rekkje britiske aviser og Deutsche Welle TV.
Israelsk jetplanar gjekk til åtak i Libanon i sommar 2006 i ein krig mot Hizbollah. John Barrett gjekk inn i ei avlate dyrehage for å redde sultne dyr.