I 2009 vann den britiske idrettsutøvarane 65 medaljer, inkludert 29 gull. Dette var det beste tilsamla sidan 1908 og langt framfor det minimumsmålet på 48 medaljer. Men bort frå det totale bildet, vart kvar idrettsgrense òg gjeve eit mål, og dette er viktig for framtida tildelingar frå UK Sport. Larry Godfrey og mannlaget kom til siste 16, og det same gjorde kvinnene, men ingen gjekk til kvartfinalen. I virkeligheten er det ikkje langt frå forventingane. I spelet er andre nasjonar, mest Sør-Korea, dominert, og ein britisk medalje vart ikkje sett på som sannsynleg. Styringsorganet kan vera litt skuffa over at ingen kom nærare, men det er ikkje ein stor underprestasjon. "Larry var ein pilskutt frå å få dei siste åtte", la fram framførslustyraren Sara Symington. Britiske idrettsutøvarar vann seks medaljer, innanfor målet mellom fem og åtte som var sett av finansieringsorganet UK Sport, sjølv om hovudtrenaren Charles van Commenee alltid hadde publisert åtte som sitt eige mål. Det var nokre høgt profilerte tap: verdsmester Dai Greene kom fjerde i 400-m-hindringane, medan trippeljumperen Phillips Idowu ikkje klarte å nå finalen etter ein oppbygging som var mykje publisert for sin forbløffande hemmelighet. Men kvalitet kompenserte for mengden. I ein blendande gulltime på natta til lørdag den 4. august, heptathlete Jessica Ennis, langjumper Greg Rutherford og avstandsløparen Mo Farah tok alle olympiske titlar, den seinaste gjekk på å fullføra ein dobbel distanse seinare i Games. Christine Ohuruogu blir begeist med 400-m silver og Robbie Grabarz like godt fornøyd med bronse i høgspring. Van Commenee har tidlegare sagt at han ville gå av om laget ikkje oppfylte målet sitt - spørsmålet er om dei fire gullmedaljene er nok til å motverda dei to medaljene som manglar i rekningen han hadde håpat å sjå. Med ein så stor skoddu er det mange andre ting å snakka om. Det er verdt å ta i betrakting framveksten til Adam Gemili, Katarina Johnson-Thompson, Andrew Pozzi og Andrew Osagie, og den no tradisjonelle batonkatastrofen i 4x100m-relaiset for menn. Ingen av dei fire britiske badmintonkonkurrentane kom forbi gruppesetongen, eit nytt format som førte til kontroversar seinare i turneringa då nokre deltakarar synte ut å konstruera eigne nederlag for å få ein betre trekning for knockout-etappen. Rajiv Ouseph og Susan Egelstaff gjekk ut av singellaget for menn og kvinner etter to kamper, medan Chris Adcock og Imogen Bankier spelte tre blandede dobbelskamper før dei gjorde utgangen. Adcock og Bankier vann verdsvers medaljer i fjor, men vart sett på som eit langt skot for å gjeta det i London. "Vi skjuler oss ikkje", sa Badminton England-sjef Adrian Christy. "Vi visste at det ville komme ei mengd pensjonar som ville tyda at vi hadde eit lag med olympiske spelaar i London om Nathan Robertson [sølvmedaljar i Athen 2004] ikkje blei valt ut, og det var akkurat slik det gjekk. "Eg veit at medlemane våre, offentligheten og mediane ville elska badminton for å gje dei den suksess som andre idretter har, men det vil ta tid". Det var ein stor utfordring for det britiske styringsorganet å overtyde arrangørane om å la lagene konkurrere i speltasten. Kvinnene tapte fem gruppsspel, men mennene såg ut til å gå på den same vegen, men fekk ein velkommende og historisk første olympiske seier sidan 1948 då dei slo Kina 90-58. Sjølv om London 2012 var vertastaten, krevde det å gå inn i London 2012 ein allmektig oppgang, og lagene må ha gjort betydelege forbedringar i dei neste fire åra. "Vi har sett kvinnekor på kartet", sa Temi Fagbenle frå Storbritannia. "Eg vonar at alle såg kor hardt vi kjempar, og korleis vi ikkje gir opp. Vi vil aldri gje opp, eg vonar at dei ser det. Rio? Eg kan ikkje vente". Fimm medaljer frå eit 10-personslag er ein sterk konverteringsrate for Rob McCracken og laget hans. Nicola Adams gjorde historie som den første olympiske boksjemponen for kvinner, medan Anthony Joshua vann den siste gullmedaljen til Storbritannia ved OL i London 2012, i ein arena i ExCeL som vart kjend for det utrolege støynivået. Seira for Adams sementerte statusen og suksessen til kvinnekokk i Storbritannia, som er eit stort steg framover for sporten, medan suksess har òg vorte oppretthaldt i hornet til menn. Rør for å endra måten olympisk boksing fungerer på i framtida, inkludert forslag om å tillata eit meir profesjonelt element til sporten på lekane, kan ha ein innverknad på formen og kjensla av den britiske innstillinga til 2016. Tim Baillie og Etienne Stott stanste dei kjende lagkameratane Richard Hounslow og David Florence i C2-tvåmanns-kanoslalom-eventen, og førte den uventa britiske ein-to-turen som gjorde opp for tidligere skuffelser då britane kjempte for å nå individuelle finalen på Lee Valley-banen. Etter ei liknande vekesløype på flatvatnskurset i Eton Dorney vann Ed McKeever gull på 200m-distansa, følgd av bronse for Liam Heath og Jon Schofield i to-mannløpet. "Vi har aldri hatt så mange medaljer, så det er ein fantastisk løft", sa McKeever. "Om vi held fram og utviklar oss, trur eg vi kan bli den ledende kano-nasjonen i verda. "Vi kan få mykje oppmuntring frå desse spelet, og eg trur laget vil vera veldig sterkt om fire år". British Cycling overgjekk det som var det mest krevjande målet for medaljer for eit GB-lag i London 2012, ledet av ein glitterande repetisjon av velodromdominansen i Beijing fire år tidlegare. Laura Trott etablerte seg som ein ny leiarlys innanfor laget, og gjorde den nylege suksessen på verds- og europeisk nivå til to olympiske titlar i utholdenhetshettar for kvinner, medan Sir Chris Hoy blei den mest dekorerte britiske olympiske idrettsmannen av alle tider. Performance-direktøren Dave Brailsford har spådd ein nedgang i britiske sporresultat i den fireårige olympiske syklusen som kjem. "Du kan ikkje halda på dette nivået i fire år", sa han, før han la til: "[Men] jobben vår er å tru at det er mogleg å gjere endå betre. Du må gå dit og tenkja: 'La oss vinna alle ti.'" På vegen blei det mislykkinga av vegløpsteamet å gje Mark Cavendish gull kompensert av seieren til Bradley Wiggins i tidstrøyt. Fjellcykling følgde seg igjen som eit lite forhold i samanlikna med dei andre tre disciplinane, men oppstoen av den åttande plasserte Annie Last, som leid damekurset i ei tid, tyder på at ho kunne bli ein viktig aktør i Rio. Tom Daleys emosjonelle bronse gjorde at laget nådde målet sitt med medaljer for London 2012. Monique Gladding og Stacie Powell var begge overraskande tap i 10m-plattformforløp for kvinner. Men bronset i Devon-ungdomslaget den før siste kvelden av lekene gjev dykking ein plass på medaljebordet og ein tilbakegang til å ta til finansbordet seinare i år. Det eventelaget slo seg til sølv, men showjumperane i GB vann eit lite uventa teamgull og missa på ein individuell medalje då Nick Skelton slo ein hegn i finalen. Dressage var stjerna, likevel, for vertane. Carl Hester, Laura Bechtolsheimer og Charlotte Dujardin bekreftet sin meteoriske stigning i verdsoppgåva dei siste par åra ved å vinna både teamgull og deretter individuelt gull, med høflighet av Dujardin. Trikset for den britiske rittsporten er å få dei rette hestane til å gjera jobben i dei neste fire åra. Nokre, som Dujardin's Valegro og Hester's Uthopia, ser ut til å vera på veg ut i ei verd der topphestar har store summar og ikkje mange rytter eig hestane dei konkurrerer på. Nokre vil trene sine eigne stjerne-ryter for 2016, andre vil sjå andre stader for å importera fersk talent. Scott Brash, som tok opp Hello Sanctos frå Ukraina sist jul, er eit døme på ein britisk rytter som gjekk på talent-scouting og vann gull i sommar som eit resultat. Det siste dagen i foltelaget til menn har likevel gjeve det britiske laget ein liten grunn til optimisme, særleg potensialet som James Davis har vist, som spelte ein stor rolle då GB tok Italia som nummer eitt i verda til trane i den siste åtte-konkurransen. Statsformann David Teasdale seier at sporten no skal gjennomgå ein "robust, grundig men rask gjennomgang, med nødvendige beslutninger om framtida". Fotball er ikkje sett som mål som ein del av denne prosessen fordi laget ikkje mottar direkte UK Sport-finansiering. Men det er ikkje å nekta at både menn og kvinner ville ha ynskt meir av London 2012. Mennene toppte gruppa si, men gjekk uunngåeleg ut på straff i kvartfinalen, medan kvinnene tapte å skipa Kanada på same stadium. Hope Powell, som trene den britiske kvinneloka i London i 2012, sa: "Eg er ikkje den som tek avgjøringa, men svaret mitt er at om vi hadde høvet til å gå på OL - berre kvinner - ville eg ta det". "Vi har reist bevissthet over heile Storbritannia. Folk er no klar over at kvinnefotball finst og at det er eit fantastisk produkt". I år som kjem, kan dette bli minne om som det gjennombrotste spelet for britisk gymnastikk. Medan Louis Smith sin bronse medalje ved Beijing 2008 sette ballen i gang og var viktig i seg sjølv, er det teambronse for mennene i London og fire medaljer totalt - med individuelle bidrag frå Smith, Max Whitlock og Beth Tweddle - som gjer det klårt at idretten no kan kjempe på fleire fronter ved OL. Dette er eit steget for gymnastikk i Storbritannia, og ettersom superstjernen Tweddle forlater sporten, ser det ut til at det blir en kontinuitet for dette talentet, særleg på mennasida, der juniorar har vunne dei siste tre europeiske titlane. "[Team bronze] kom på ein stille dag, rundt tetid med eit stort publikum på TV", minner framføringsdirektøren Tim Jones. "Vi kunne aldri ha planlagt det, men det gav oss stor publisitet. Det har verkeleg katapultert sporten framover". Fraværet av ein briter i trampolinfinalen kan bli sett på som ei liten skuffelse, medan British Gymnastics no må avgjera korleis dei skal halda fram med sitt rytmiske gymnastikkprogram etter å ha sett sin første gruppe på eit OL på grunn av vertsnasjonsstatus. Dette er ikkje overraskende - eit program i spedbarnskap samanlikna med verdensleiande lag frå kontinental Europa, og ingen av lagene hadde kome nært til å kvalifisera seg for OL utan å få plass i vertlandet. Copper Box, som var heime for alle gruppespillene i handball, har absolutt vore ein av suksesshistoriane til London 2012, og det er her British Handball vil leggja vekt. "Mengda i Copper Box har vore fantastisk, og det ser ut til at handballen har fått stor popularitet i Storbritannia", lesa ein melding på nettsida British Handball. "Dette var eit av hovudmålene til det britiske laget som skulle til OL, å visa Storbritannia nøyaktig kvifor handball er ein så stor idrett". No må dei vise UK Sport nøyaktig kvifor handball fortjener finansiering for å halde fram med Rio 2016. Midlene kan visa seg å vera eit tøffare publikum. Dei kvinnelege lagene slo seg ut i semisfinalen, og blei godt slått av Argentina, men medan mennene tapte 3-1 mot Australia i bronse play-off, vann dei kvinnene mot New Zealand for den første olympiske medaljen på to tiår. Det tyder at målene er nådde. I større grad, ein større kamp er no i gang for britisk hokkey: å lokka meir folk til idretten. Initiativ som Back To Hockey har vore i gang i åra, men organisasjonen veit at perioden umiddelbart etter ein heime-OL, særleg med eit medaljevinnande lag, er den mest avgjørende for framtida. "Eg er lett", sa sjef Sally Munday etter at kvinnene vann bronse. "Det er så viktig for heile hokkefamilien. Dette er ein løn, ikkje berre for dei som er direkte involvert, men for hokkeklubbane og alle som er involvert i idretten. Landet har verkeleg kome bak oss og har blitt emosjonelt involvert med oss". Judo var ein overraskande suksess på London 2012, og truga fordommar om fordom og død etter ein 18-månedars periode som var skrapt av underprestasjon og indre omskiftingar i forløpet til OS. Sjølv om få vil gløyma Euan Burton sin gråtande sjølvkritikk på live-tv etter at han vart utslett berre få sekund etter den første kampen, var det andre halvparten av han, Gemma Gibbons, som gledde nasjonen med ein flott sølvmedalje, som Karina Bryant seinare la til brons. Colin Oates kom også til kvartfinalen. Scott McCarthy, sjef for idretten, gjorde ikkje eit forsøk på å skjule lettinga si, då han sa: "Denne suksessen markerer byrjinga av ei ny æra for britisk judo og vi må alle forplikta oss til å fortsette å gå framover og sikre at vi vinner fleire medaljer ved alle framtidige verdsbegjær". Samantha Murray vann sølv i feministpenatlon, det siste eventen til London-OL, for å verna den flotte rekorden til det britiske laget i denne sporten. Mhairi Spence, verdsmeister, fekk håpa sine øydelagd av ein uregelmessig hest i springelementet, men den andre plassen til lagkamerat Murray tyder at femistoltarar frå Storbritannia har vunne minst eit medalj i kvar av dei fire olympiske lekane sidan kvinnekampen vart innført i Sydney i 2000. Murray sin sølv- og Spence sin verdstitel vil gjere pentatlon ein sterk posisjon som kan argumentera for å få finansiering til Rio 2016. Ingen andre idrettar har overgått målet sitt med å ro i avstand, og vann ni medaljer mot seks som vart kravd av dei. Fire av desse medaljene var gull med to sølv og tre bronse. David Tanner, sjef for roing, som oppsummerte den olympiske regatta, peika på at det var den beste noensinne for eit britisk lag. "Samant har vi vore så sterke og så mykje sterkare enn nokon andre nasjon, som er ei kjelde til stor stolthet og glede", sa han. Seglingmedaljen som var mest ettertrakt av britiske fans var ein fjerde gull for Ben Ainslie, og han leverte ordentleg. Det kan finnast ei viss frustrasjon i idrettslivet at meir ikkje kunne omgjøres til gull, medan skade hindra håpa til Paul Goodison, som kom på sjuandeplass. "Å ha kome bort med medaljer i 50% av evnene, må vi vera verkeleg glade for det", sa seglleiaren Stephen Park. "Eg trur vi er òg klar over at det var høve som glide bort frå oss då vi kappast om gull. "Det har vore fantastisk å ha ein blanding av dei mest erfarne sjømenn og nokre av dei nykomne. Det er ein veldig god bodskap for framtida [og vi skal] halde fram å streva etter å vera endå meir konkurransedyktige i 2016". Peter Wilson sin olympiske gullmedalje i dobbelfelle hadde vore den beste innsatsen til å gå inn i lekane. Wilson drog det ut, og vann ein fantastisk olympisk tittel 12 år etter at lagkamerat Richard Faulds gjorde det same i Sydney 2000, men ingen av lagkameratane hans i GB kunne nå finalen. I tillegg til å ha ein framgangsmåte, er det viktig at ein kan finne på ein måte som kan få framgang utanfor dobbeltroppdisciplinen, men det vil bli styrkt av den eksponeringa skytinga har fått på nasjonalt TV etter at Wilson har gjort det. "Skyting er verkeleg ein sport for alle. Eg kan ikkje understreke nok kor lett det er å komme inn i det", sa Wilson. "Vare det tjukk eller tynn, høg eller kort, du kan skyte, så kvifor ikkje bli involvert? "For seks år sidan ville eg byrja å skyte, så eg skrivte i Google skyting med leire duv og fann mitt næraste område. Eg er ein olympisk gullmedalje-vinnar". Svømming var den største skuffinga for det britiske laget i London 2012. Etter positive resultatene i Beijing med den då tenåringsdamen Rebecca Adlington sin dobbel triumf, var det store forventingar om at minst ein av desse titlane ville bli forsvart med suksess midt i ei mengd med andre medaljer frå namn som Fran Halsall, Hannah Miley, Ellen Gandy og Keri-Anne Payne. Berre Adlington og den imponerande sølvmedaljeren Michael Jamieson kom opp på podiet, og det førte til at prestasjonsdirektøren Michael Scott byrja å granska kva som gjekk galt. "Etter den kollektive skuffinga vår over at vi ikkje oppfylte dei høye forventingane våre ved desse Olympiske lekane, vil vi gjennomføre ein grundig prestasjonsgransking", sa Scott. "I den olympiske syklusen til London har det britiske svømmelaget oppnådd dei beste resultatane noensinne på verds-, fellesskaps- og europeisk nivå, men i London klarte vi ikkje å halda denne trenden fram, og vi må forstå grunnen til det". Det britiske laget fekk 25 millionar pund i finansiering for London 2012, som er samanliknande med sykling, roing og segling, som alle nådde eller overgikk måla sine. Britiske synkroniserte symtar oppfylte forventingane i både duett- og lag-eventene. Jenna Randall, som deltok i begge, sa om duetten: "I Beijing kom vi ikkje til finalen, så det var flott å vera ein del av det på heime i år". "Håp at vi skal stå høgare i neste OL". Paul Drinkhall slo Singapore-mannen Yang Zi i singel-klassen for å nå tredje runda og oppfylle dei besette forventingane til sporten sin. Joanna Parker kom til andre runden i singel-klassen for kvinner, men Storbritannia gjekk ut av begge lagene ved første høve. Bordtennis er ein av dei største idrettsgrenane som London 2012 har hatt, og Drinkhall sa: "Sjå på folkemengda, det ser ikkje ut som ein bordtennis-hall. Det er fantastisk å vera på TV over heile landet, over heile verda". Twitter er blitt gal, det er fantastisk å vera ein del av det. Det er stort for meg og resten av bordtennis, og forhåpentlegvis er det ein god show". Medaljer for to av dei fire britiske idrettsutøvarane som kjem med i olympiske taekwondo, inkludert eit strålande gull for Jade Jones, representerer eit sterkt sett med resultat for GB Taekwondo. Men spørsmålstegn er framleis for nokre over utveljinga av Lutalo Muhammad over verdens nummer eitt Aaron Cook. Kor langt Muhammad sitt bronsemedalje stammar, er det en debatte som vert sett. "Eg trur det ikkje handlar om kven som vart utvald. "Han har nettopp vist det som den første britiske olympiske medaljisten, og vi har hatt den første kvinnelege olympiske mesteren. To medaljer er ein fantastisk lek for oss". Tennis kom inn i UK Sport-rammeverket i oppbygginga til London 2012, då den søkte om råd og støtte frå finansieringsorganet. Andy Murray vann gull og sølv i blandet dobbel med Laura Robson, og nådde den øvre enden av målet om å få to medaljer. Tennis er sjølvsagt ikkje avhengig av OL på same måte som mange andre idretter for å få eksponering. "Våre oppgåve er no å utnytte det, og aldri har vi vore i ein bedre posisjon for å sikre at dei som vil involvera seg i sporten vår, har alle høve til å gjera det". Yorkshire tok seg av triatlon-medalje målet for London 2012, Alistair Brownlee som vann gull og yngre bror Jonny som tok bronse i det same løpet. Helen Jenkins arbeidde fast gjennom damekampen etter at ein kneetjursur hadde øydelagt oppbygginga, og heldt seg fast på femsteplassen etter å ha vorte droppa av leiarane mot slutten av løpet. Men ei utveljingspolis som var gjord for å favorisera domestiques (som har til oppgåve å hjelpa dei store namnene) i staden for allround triathletes, førte til sorg i den elite idrett og det kan ta tid å slå seg ned. Britiske innendørs volleyball-team, som kom til lekene med ingenting som den internasjonale stamfarten til mange av rivalane, vart stilt utfordra til å vinna ein kamp. Kvinnene vann over Algeria for å nå det målet, den einaste seieren som begge lag fekk ettersom dei bøygde seg ut i gruppeet. Mannleg beach volleyball-paring frå GB kom ikkje ut av den foreløpande runda, men kvinnelege duoet Zara Dampney og Shauna Mullen kvalifiserte seg i det minste for ein "lukkelig tapar" repchage, og gjekk til Østerrike. Jizhong Wei, president for det verdsregerande organet for volleyball, hylla etterpå "det vesentlege framgangen" til innendørs-teamene og inviterte British Volleyball til å senda inn ein søknad om pengar frå ein utviklingsfond. Ingen av dei britiske vannpolo-teamane vann ein kamp i London 2012. Dette var halvvent, fordi programmet, som mange andre britiske lagsportar ved OL, hadde kome til liv med eit olympisk hjemland i tankar og hadde lite tid til å nå nivået til verdens vannpollomaktane. "Det er det vi har arbeidd for dei siste få åra, vi er berre så skuffa over at resultatet ikkje gjekk som vi ynskte", sa GB-målmann Rosie Morris. "Eg vonar det held fram etter dette, [olympiske leiga] har vore så mykje betre enn vi trudde det ville vera. Eg har fått så mange meldingar frå folk som vil prøve". Jack Oliver var den britiske vektlyfta som var nærmest målet om å enda i topp åtte, og kom på tiendeplass, medan Zoe Smith - plakatjenta i idrettsutøvet i løpet av lekene - kom på tolvteplass. Vektløfting, som innrømmer at Storbritannia har hatt ein "begrensd rekord" på internasjonalt nivå hittil, må no vente til han set seg ned med UK Sport og planlegger for Rio-spelen. Den britiske einsame wrestlaren, Ukraina-fødde Olga Butkevych, tapte i oppstarten. Det er ikkje sannsynleg for å vera godt budskap for sporten, som blei oppbygd i London av spørsmål om nasjonalitet til nokre britiske wrestlar og tilhøyrande indre strid. På grassrotsnivå har British Wrestling lansert nye prosjekter som har som mål å utvikla og støtte klubbar i Storbritannia. Men framtida finansiering avhenger av å overtyda UK Sport og andre om at sporten vil tilby betre utsikter og ein mindre stormrik tur til Rio 2016.
Har britiske idretter vore i fokus i London 2012?