For mediane - både i Pakistan og utanlands - er det klart: Det var pakistanske Taliban som gjorde det. Ikkje berre har organisasjonen rekna for angrepene. men etterretningstjenesten ISI har òg registrert meldingar i sanntid frå handleggarane til dei som var i skogen. Dei er ikkje berre redde for represalier, men dei følgjer òg medviten til ein politisk elite som framleis ikkje er viljuge til å nemna og fordøma dei pakistanske Talibanane i ukjempelege termer. sjølv den dagen skulen i Peshawar vart drepen, klarte statsminister Nawaz Sharif ikkje å fordøma Talibanane ved namn. Han omtala berre "terroristar". Det er allereie ein alternativ historie om angrepet på skulene som er i ferd med å koma fram: Ryktene kring sosiale medier og på gatene om at det var eit verk av indiske eller afghanske etterretningsorgan. Det faktum at nokre av angriparane tilsynelatande kom frå Sentral-Asia, gjev vekt til påstanden om at det var ein framandskanda i angrepene. Den framvoksande analysen av skulda som vart drepen i Pakistan, er i samsvar med den som skjedde etter skytinga av Malala Yousafzai. Då ein radikal prest freista å rettferdiggjere angrepet denne uken, samla protesterande seg utanfor moskea hans i Islamabad og ropa mot Taliban. Det er nytt. Men det finst enno ikkje ein stor politikar som er klar til å leia folk med dette synet. Dette er delvis fordi sivil- og militær-elita i Pakistan er så splittet og dysfunksjonelt. Politikarane har ei rekkje grunner til å overlata kampen mot Pakistan Taliban (TTP) til hæren. I privat argumenterer regjeringsministrar at det totale kontrollen over sikkerhetspolitikken til hæren tyder at det er urimeleg at generalane forventar at sivile skal ta ansvar for det hæren bestemmer seg for å gjera. Politikarane er likevel dypt mistrofulle til ei hær som ofte har sett på kupp for å styrta valde regjeringar. Sharif trur at til tross for det overveldande folkelege mandatet hans har hæren aldri akseptert den politiske comebacken hans i 2013 og enn ein gong har samansett å fjerna han frå makta. I tillegg fryktar mange politikarar Taliban. Det einaste partiet som har prøvd å utfordra Taliban i dei siste åra, den pashtunske nasjonalistane ANP, har møtt ubarmhjertige angrep på høge kadrar i partiet. I Pakistan er det ein politisk representant som er ein av dei største representantane i Pakistan, og han er ein av dei største representantane i Pakistan. Ministerar går sjelden til militærhospital for å trøysta soldatar som er skadde i kampen mot Taliban. Det er anslått at så mange som 50.000 pakistanske folk har vorte drepne i politisk vald sidan 11. september. Medlemmar av sikkerhetsstyrkane, inkludert både hæren og politiet, står for rundt 10.000 av desse dødsfallene. Men medan hæren klager over at politikaren ikkje har teke ei klar linje mot Taliban, undrar andre seg om kor klar militærpolitikken er. Det finst no over 30 betydelege militante grupper med nærvær i Pakistan, kvar med ulike leiarskapstrukturar, finansieringsarrangementar, ideologiske grunnlegg og politiske mål. Dei tre mektigaste er Afghan Taliban, TTP og Punjab-baserte Lashkar-e-Taiba som konsentrerer seg om Kashmir og India. Med tanke på omfanget av problemane som Pakistan-armeen står overfor, er det kanskje ikkje overraskende at det har valt å kjempa mot berre dei gruppene som står i direkte strid med det. Det tyder at mange militante i Pakistan er frie til å organisera angrep på mål utanfor Pakistan. Dei hevdar at hæren ikkje berre gjev nokre grupper fri pass, men faktisk kontrollerer dei og nyttar dei til å fremme utenrikspolitiske mål for militæret. Ved å støtta dei afghanske Taliban, for eksempel, sørgar han for at makten til det Pakistan ser som fiendelege elementer som tadjikane, blir halde til eit minimum, eller ved å støtta Lashkar-e-Taiba kan han fremme Pakistan-saken i den omstrida regionen Kashmir. I 2009 hadde TTP ein stor kontroll over 18 administrative einingar i nordvest Pakistan, inkludert nokre heile tribale område. Den militære kampanjen i dei siste månadene dreiv TTP ut av den siste store redoubt i Pakistan; Nord-Waziristan. TTP er no omringd i små lommar av territorium i fjerntliggende område nær den afghanske grensa, og leiarskapet hennar har vorte tvunget til å ta tilflukt i Afghanistan. Kort etter skuldeholdet fór hærsjefen i Pakistan, Raheel Sharif, til Kabul for å kreve handling mot den afghanske leiaren til TTP, Mullah Fazlullah. Han tok avskriftar av samtalene om skuldeholdet som var avgrepa med han. Men anmodinga til general Raheel Sharif er nesten sikker på å møta på ein betydelig hindring. I staden for å gå imot TTP-leiarskapet på jorda, vil Afghanistan venta at Pakistan skal gå imot alle afghanske talebanleiarar som har fått tilflukt i Pakistan. Det er tru at i mange år har høge afghanske talebanleiarar søkt tilflukt i og rundt den pakistanske byen Quetta. Så ein gong til kunne pakistanske regionale mål undergrava kampen for stabilitet i heimen. Ønskan til hæren å vinna meir innverknad i Afghanistan gjennom afghanske talebanar kunne sette sine seigar der heime mot TTP i fare.
Dei fleste pakistane er einaste i sorg for dei skuldebørnene som vart drepne i Peshawar, men mange seier at dei ikkje veit kven som utførte angrepet.