Han sa at ein rugby-spiller har mange måtar å få ein trykk, men den ruten han så ofte valde var den kortaste: "Straight over a fella. Sometimes you need to run at people rather than around them - you need to put a little manners on them". Foley - eller Axel til medleikane hans - døydde brått søndag i Paris og kampen i Irland, og vidare, vil ta ei stund å freiste å forstå dette skandaløse tapet. Du tenkte på alle dei som var i hans kjære Shannon RFC, der alt byrja for han. Du tenkte på hans legion av fans i Munster, som heldt han opp som ein av dei største og mest innverkande sonane sine. Tallene i karrieren hans er imponerande - 201 opptredenar for Munster og 62 testar for landet hans, 86 europapriser, tre europafinale, tre semifinale. Ingen liste over prestasjonane hans ville vore fullstendig utan å katalogisera dei fem All Ireland League-titlane han vann med Shannon. Hard rugby spelte for lidenskaplege rugbyfolk Det var då Foley var mest lykkelig Det var det Foley var fødd for Men likevel, tallet som springte ut over deg denne dulle dagen var 42 -- alderen hans. Han hadde teke dei første trenna i Munster - han var hovudtrener og i Paris for opnarkampen til Champions Cup mot Racing 92 - og sjølv om han hadde mykje å læra, sa historia om spelarkarrieren hans at ein dag ville han læra alt og oppnå storleik som trener òg. Det var tider i karrieren min då eg kunne ha sagt opp og gått og gjort andre ting - men det var alltid eit mål der, alltid noko å oppnå. "Når det er noko å forfølge, vil eg forfølge det". Foley undervurderte evnene sine. Sjølvsagt var han ein hovudfast bak-range-forar, ein nummer åtte som aldri ville ta eit baktrekk for nokon. Men han var intelligent. Lessinga hans av rugby-kamper var ekstraordinær til tider. "Den kløraste rugbyspilleren eg nokon gong har hatt æra til å spela med eller mot", sa Keith Wood, den tidlegare irske kapteinen og Foley sin barndomsven. Det var lett å sjå kvar Foley fekk det frå. Han vart fødd i ei rugbyfamilie - eller meir spesielt, ei Shannon-familie. Shannon-folket vil fortelje deg at det er ein forskjell. Dei seier at ingen rugbyfamilie er som ei rugbyfamilie i Shannon - og det er det som er det vakre med rugby i Limerick, fordi unge Munster-folk seier det same om seg sjølve, som dei i Garryowen, Old Crescent, Bohemians og mange andre klubbar i denne rugby-gjårande byen. Brendan Foley hadde ikkje mykje som barn, men det han hadde var ei hengivenheit til spelet, ei hunger etter å bli god på det og ei evne til å gje det videre til sonen og dottera hans, Rosie, som vann 39 landslagskampe for irlandsk kvinneleim. "Som ein liten gutt vart eg sendt til kampar med han", minnt Foley seg. "Eg bar veska hans inn i omkjøpstua på Thomond Park [heimeplassen til Shannon og Munster] og eg var veldig oppmerksom på det stedet han pleidde å gå ut - eg var veldig vernefull". Då Foley byrja å spela for Munster i oktober 1994, sat han på same plassen som faren hans. Han utmerka seg. Han var aldri den raskaste eller mest atletiske bakruten - langt borte - men han hadde, i Wood sine ord, "ein sjette sans, ein utruleg evne til å vere på rett stad i rett tid". Han fløy inn og ut av Irlandslaget gjennom åra, og ein rekke coachar som ikkje sette pris på kvalitatane hans. I Munster, elska dei han betingelslaust. Ledarskapet hans var legendarisk. Når Munster leid til ein tilbakestå, sa han til lagkameratane sine at dei skulle stikke minne om tapet inn i det han kalla "bitteressbanken". Han brukte bittert på ein stor måte. Dei brukar det framleis i Thomond Park. I byrjinga av EM i 1995 var Munster ein irrelevant lag. Formen deira i bjørggraven mitt i Limerick hadde tendens til å vera tordonar og mange store seier, men det var ingen konsistens, ingen tilsynelatande von om at dei skulle oppnå noko. Foley og Mick Galweys og Peter Clohessys - munster-totemane - dreiv laget framover. Foley innskjelde prinsippene sine i den nye bølgen - Alan Quinlan, David Wallace, Ronan O'Gara, Peter Stringer, John Hayes, Paul O'Connell, Donncha O'Callaghan. Munster kom til finalen i Heineken Cup i 2000 og 2002, og tapte begge. Dei kom til semifinalen i 2001, 2003 og 2004, men tapte dei òg. Folket i provinsen undra seg om dei nokon gong skulle nå sitt ytterste mål. Foley undra seg aldri eller hadde aldri tenkt på å overgje seg. Han kjørte fram, like ærleg og grov som alltid. I 2006 hadde han som kaptein vunnet Heineken Cup-finalen mot Biarritz på Millennium Stadium i Cardiff og skreiv namnet sitt inn i Munster-historien, akkurat som faren hans gjorde då han spelte i laget som slo All Blacks på Thomond Park 28 år tidlegare i den mest berømte irske rugby-kampen av alle.
Anthony Foley ein gong skildra rugby som "ein gata som kjempar med ein ball".