"Har du laga opp dette?" spurde eiaren av Salford City Reds, Dr. Marwan Koukash, ved opphavet til rugby-ligaen i denne uken. Etter å ha gjort mange hovudfulle bod om å signera Sam Tomkins og Adrian Morley, har Koukash lova å gjera Super League-krigarane til den største rugbykluben i landet om tre-fire år. Langt borte frå å vera ein stikkfull stemning i studioen, synte det å vera ein ekte varme mellom den ekstroverte racerhestsinnehavaren, mannen han vil trene klubben sin - Brian Noble, og rugbylegenden han vil signa frå Warrington - Adrian Morley. "Jo meir Marwan er den glade, desto betre", sa Noble, den tidlegare trenen til Great Britain og Bradford Bulls som enno ventar på den rette høve til å koma tilbake til sporten. "Du treng berre lidenskaplege menneske med noko substans bak seg for å driva spillet framover. Han er ein av dei som er mest tilgjengelege i Europa, og han er ein av dei som er mest tilgjengelege i Europa. Han er ein av dei som er mest tilgjengelege i Europa. Eg skjønar at Noble er ivrig etter å samarbeide med Koukash, men berre om han er overbevist om at drømmen til denne forretningsmannen, som RFL-sjefen Nigel Wood freista til å bli en realitet, kan bli virkeleg. Lykken til drømmen til "Good Doctor" - han vart kalla "Mad Doctor" under dei første framgangsmåta hans om at han var ein av dei beste kappløyparane - er kampanjen han gjorde for å heita løna på 1,8 millionar pund. Han argumenterer med at dette ikkje berre vil gjera rugby-ligaen til eit attraktivt forslag for dei beste spelarane i Australia og stoppe talentutflykta til rugbyunion, men til og med endra prosessen og freista union-spelaarane til liga. Noble er samd om at kappa kan ha behov for å endå tenkjast på - den vart innført for å stoppe klubbane å overutgje. Men den einaste mannen som har trent ein klubb til tre Super League Grand Final-seier, trur vi kanskje treng ein gulrøtt for å få inn dei største namnene for å heva profilen til sporten. Dette er ein tid då sporten ikkje eingong kan tiltrekke seg ein tittelsponsor for Super League - ein situasjon som er brandert som uakseptabel av St Helens-formannen Eamonn McManus, som siterer avtalen til kluben sin med te-makarane Typhoo som bevis på at sporten kan trekkja inn dei blå-chip-merka. Morley foreslår at det skal finnast eit løypebrudd der to eller tre "stjernanomm"-spelare skal få betalt så mykje du vil utanfor lønnstaket. Koukash la til: "Det burde finnast ein mekanisme i sporten som lar visse scenariar, klubbar eller situasjonar gå og bruke over taket". Mannen som gjorde millionane sine med kappløypeste, meiner tydeleg at han ikkje vil kunna tiltrekke seg dei fullbrode i rugby-liga til Salford under dei gjeldende retningslinjene. Slikt argument er ikkje sannsynleg for å bli møtt med ein enorm godkjenning frå likesom Leeds-sjef Gary Hetherington som har bygd opp sin eigen vellykkje forretningsmodell på ein streng glidende lønnsskala ved Super League-meister. Det større spørsmålet er sjølvsagt den om profilen til sporten i VM-året. McManus seier at dette er "den største økonomiske svakheita" i rugby-liga. Dette er ikkje eit spørsmål om å la Salford signerere så mange spelare som dei vil. Det handlar om å maksimera eksponeringa av idretten til verda og høste den økonomiske lønnen. McManus seier at styringsorganet for spelet må ta ansvar. "Inge sponsor er akseptabelt. anten frå klubbens perspektiv eller frå styringsorganets", sa han. "No må nokon stå til ansvar for det. Det er noko ingen av oss er glade i, og nokon må stå til ansvar". McManus meiner at dersom desse svakheita i måten spelet blir markedsført på er "lange å identifisera og hantera" så har spelet aldri vore i ein sterkare posisjon til å trive og veksa.
Tenk deg ein scene i BBC 5 i beineste kring: ein millionær som eig ein klubb i Super League som ikkje har ein sjef, ein særs raving coach som ikkje har ein jobb, som vil tilbake til idrettslivet, og ein ikonisk spelare frå ein av dei konkurrentane, som eigaren vil signere.