Kenya går farleg nær den "massgruva" det gravde seg sjølv i 2008, etter det omstride valet i 2007. Det politiske og etniske valdelege angrepet som følgde krevde livet til over 1.000 kenyane og tvinga hundrevis av tusen til å flykta. "Vi mista nesten Kenya", var orda som Kofi Annan, tidlegare FN-generalsekretær og mellommann i krisen i Kenya, brukte for å skildra kaoset som kom etter at det endelige valet vart kunngjort i desember 2007. Nesten ni år seinare, og med alt som er hent av den 59-dagare lange volden, er Kenyanarne på nytt i ferd med å leggja landet ned til jorda, og med ein bensindose i ei hand og ein tjukkeste med tjukkeste i den andre. Eg er ein uroleg journalist som har deltaks opp i Kenya og Afrika sidan 1989. I det siste året har sosiale medier halde fram å lyse opp med hatespåstand. Kommentarar og innlegg blir screened og svara på gjennom etniske linser. I eit samtale fylt med etnisk vitriol, kommenterte ein medarbeidar: "Dette bekrefter det faktum at det finst gjemt fiendskap i Kenya, og ein dag vil 2007/2008-våld utstå som eit barnsleg leikk. Vi vil bli verre enn det som skjedde i Rwanda, Bosnia og Kosovo samanlagt". Joseph Warungu: "Måndagar blir no kalla'machozi Monday' - Swahili for 'tørrgass Monday'" Åtte valde politikarar vart for nylig arrestert og haldt i politistinget i tre dagar på skuld av hatedrag. Ein er skulda for å ha kalla på utsetting av eit samfunn frå Nakuru-regionen i Rift-dalen, medan ein annan handla om drapet på opposisjonsleiaren Raila Odinga. I løpet av dei siste ukane har måndagen vorte ein dag for politiske protester. Opposisjonen har kalla til støttespåvarar sine på gatene for å presse på for reforma ved å marsjera til kontoret til valkommisjonen. Og svaret frå politiet har forutselegvis vore ei sunn dose tåregass, i eit forsøk på å bryta opp demonstrasjonane. Fyra menneske har døydd hittil i samstonder mellom politiet og demonstrantane. Og området rundt kontoret til valkommisjonen er no døypt "shisha corner" på grunn av den tunge tåregasset som fyller lufta. Så kven er dei viktigaste aktørane i dette politiske dramaet, og kva vil dei? Eg har valt ut sju av dei viktigaste aktørane: Han vil fortsette å ta bolig i det han kjende frå barndomen, då faren hans, Jomo Kenyatta, var president - det vil seie at han vil bli gjenvalgt til president i fem år ved det neste valget. Han har vorte tvungen til å akseptera at han må forhandle om ein måte å koma seg ut av den tomme veien med opposisjonen på. Men han vil at denne dialogen skal føres gjennom ein parlamentarisk prosess, fordi han "swor at han vil halde fast ved og forsvare grunnloven". Det han ikkje vil er ei gateløsing. Han såg kva den arabiske våren gjorde med dei som held makta. Han har lova å slå ned hatespåstand og regjeringa hans har ikkje laust ledarar som blir anklaget for å spreia etnisk hat. Myndighetane har gjort dei åtte medlemmane til eit døme ved å nekta dei borgen og tvinga dei til å lida i dei kalde og elendige politisteljene i tre net. Posterjungen til opposisjonen, han leier Koalisjonen for reformer og demokrati (Cord), ein paraplygruppe av fleire politiske parti. Han trur at det som er til nå, er ikkje trugeleg og kan ikkje overvåka ein trugeleg valprosess i 2017. Han vil ikkje ha reformer gjennom ein parlamentarisk prosess. Han veit godt at den nåværende regjeringa har nok tal i huset til å frustrera innsatsane hans. Han er parlamentsmedlem for Gatundu South, ein valkrets i sentralkenia som har produsert to presidentar - Jomo Kenyatta og Uhuru Kenyatta. Han er Kenyas Donald Trump (minus milliardane og presidentambisjonen): Rett og rett, uforutsigleg og ukontrollerbar. Han vil at opposisjonen skal riste i støvlane når dei forbereder seg på dialog. For ei og ein tiande gong er Kuria i vanskeligheter og står overfor alvorlige skuldingar for hatedrag. Mange kenyansarar ser han som regjeringens kamikaze - ein sjølvdestruksjonskraft som også høvt avtrekker seg oppmerksomheten frå den regjerande etablissasjonen. Han er senator for Machakos County og ein framtredande opposisjons røyst. Han er rik, høy og djarf. Han vil seia det usagelege og gjer ofte regjeringa ganske ubehageleg. Muthama er ein av åtte lovleggjarar som vart arrestert for hatpropaganda. Han er formann og ansikt i den uavhengige val- og grenserkommisjonen (IEBC). Han vil ikkje heim - i det minste ikkje enno. Han vil at både regjeringa og opposisjonen skal la han og teamet hans vera i fred for å fortsette å forberede seg på val i neste år, med den argumentasjonen at ein veksling av vakta no vil ha ein negativ innverknad på valene i 2017. Det er eit ikkje-dødeleg kjemisk våpen som irriterer auga, munnen, lungene og huden. I Kenya vert det personifisert av kabinetssekretæren som har ansvar for indre tryggleik, Joseph Nkaissery. Den tidlegare militæren talar og gjer harde ting. I midten av mai forbaud han opposisjonsprotesterande: "La dei få vite at eg har nok tåregass - som eg snart ikkje skal gå tom for - til å røykje dei ut av kontorane til IEBC om dei prøver å tvinga seg der". I løpet av historia til Kenya, i mangel på samtaler for å løysa politiske tvister, har det vore samtaler om tåregass. Eg har ein personlig erfaring med dette, som student og journalist - frå å ha vore på gatene i Nairobi under ein voldelig militæroperasjon for å undertrykke eit forsøk på å kuppera president Daniel arap Moi i august 1982, til å ha deltaks i demonstrasjonane over heile landet for å få slutt på einpartistyret i juli 1990. Men mwananchi er ikkje til stede i dei pågående samtalane om å reformera den sentrale institusjonen som skal døma i valet og forma framtida. Mange wananchi (swahili plural for borgarar) bemerket to slående fotografi som påminner dei om den sanne plassen deira. Det andre bildet var av ein nyleg hending og viste president Uhuru og Odinga i eit jubelfullt øyeblikk i State House, medan livet på gatene vart forstyrret etter samtalsstrid mellom sikkerhetsstyrkar og protesterar som tok seg av dei to. Men det er denne same mwananchi som skal avgjera kva for ein mann som går inn i leiefrie overnatting i State House ved valget i neste år.
I denne serien av brev frå Afrika nyttar journalist og medieutdannar Joseph Warungu den midlertidige stevda i bruken av tåregass for å undersøka det vanskelege politiske klimaet i Kenya.