Kva med £54,000? Om det høyrast høgt ut for ein treåring, er det kor mykje ein tenketank har berekna at ein student kunne betale tilbake med renter. Og det ville ikkje vera heile skuldsaldra. Det kan vera til og med £40,000 som står på skulda når avskrivinga av låneavgifter etter 30 år. Når avgifter byrja å auke i høvet i år, vil det seie at du må låne ca. £28,600 i tre år, og at mengda så kjem til å auke med inflasjonen kvart år. Men medan studentar har kjempt i årevis for å få dei til å betale for den høge prisen på £9.000 og no er det £9.250, så sa Intergenerational Foundation at dei manglar det store bildet av kva det vil koste å betale. Og dei vil publisere resultatet i ein rapport kalla The Packhorse Generation. Disse ekstra kostnadene byrjar å auke medan studenten er på universitetet, fordi rente blir belast over så snart studenten byrja å studere, og til slutt vil det gå tusenvis av dollar til gjelden før studenten enda har fullført. Studentar byrjar å betale tilbake gjelden sin når dei tenar meir enn £21,000 per år - og jo meir dei tenar, jo meir betala dei kvar månad, til gjelden, pluss renten, er rydd. Dette tyder at det totale gjelden kan variera mykje. Og tenkstanken gjev eit døme på at viss ein startar med 22.000 pund og så stig til 41.000 over fleire år med forventinga om at ein betaler tilbake rundt 31.000 pund og ikkje får betalt for ytterligere 69.000 pund. Dette er ikkje nødvendigvis dårleg avtale for studentar, dersom det hjelper dei til med å få ein god karriere. Men Estelle Clarke, ein tidlegare advokat på rådgivareutvalget til Intergenerational Foundation, seier at vi ikkje forstår skuldens "strengsel" som vi er i ferd med å bygge opp for unge menneske. Ho varnar òg for at vi bør sjå på det store omfanget av avskrivingar i det gjeldende systemet. I dag løypar skattbetalaren ut kontantlåna etter 30 år, og det gjer det mulig for kandidatar å gå bort frå titusener av pund i gjeld og renter. "Taxbetalarane endar opp med å betala for dette systemet to gonger. "Og for det andre, dei ber byrda av å ikkje betale tilbake dei fleste låna på grunn av den utsugna, høge renten til tross for regelmessige betalingar". Men regjeringa har lenge tenkt på å selge meir av låneboken til den private finanssektoren. Ville ein privat operatør, som hungrar etter å få tilbake månedlege lån frå millionar av utdanna, ønskja seg meir gunstige vilkår og ein større del av den utbetalte gjelden? Clarke varnar for at det ikkje finst nok vern for studentar mot framtidige endringar i avlønningsarrangement for å "uttrekke enda meir pengar frå lomma til kandidatane". "Inge annan låneform har så lite vern", seier ho. I denne månaden kunngjorde guvernøren i New York ein plan om å avskaffa studentsgebyr på statlege universitet og høgskoler for familier som tenar opptil 125.000 dollar per år, noko som ville hjelpa 80% av husholdningane. Det reflekterte dype kjelda i mellomklassen angster om studentgjelde - særleg for familier som ikkje er rike nok til å betale gebyr og ikkje fattige nok til å få økonomisk støtte. Dette kan verkeleg vera ei levetid av gjeld, med varslingar denne måneden om aggressive taktikkar frå lånarar som prøver å få tilbake studielån frå pensjonistar, med dei som er over 60 år i USA som framleis skuldar 55 milliarder pund i studielån. Under Obama-administrasjonen hadde det vore økende innsats for å takle studielån. Men med val av president Trump har framtida av studielån, som no målt i billionar, vorte mykje mindre forutsigbar. Utdanningsdepartementet argumenterer for at systemet i England er altfor lett tilgjengelig, fordi det ikkje er nokon forskudskostnader for nokon student. I staden blir kostnadene lønna etter at kandidatar har byrja å arbeide. Og sidan kandidatarane sannsynlegvis vil tenkja meir, kan dei løyva kostnaden for tilbakebetalingar, som i sin tur støttar den neste generasjonen av studentar. "Det engelske systemet for studentfinansiering er bærekraftig, og er anerkjent som slikt av OECD", sa ein talsmann for Utdanningsdepartementet. "Kritisk sett fjernar systemet vårt økonomiske hindrar for alle som håpar å studere - med rekordantal unge frå dårleg bakgrunn som går på universitet i fjor". Men dette er eit vendepunkt - med gebyrer og gjeld som snart vil gå oppover. Og varsla frå Intergenerational Foundation kastar eit kaldt lys over skala av økende kostnader. Er dette neste etapet i eit sofistikert, sjølvfinansiert, fritt-tilgjevent, rimeleg universitetssystem, eller er dette føregjerd mot ein økonomisk søkk?
Kva kostar det å ha ein grad i England når undervisingsgebyrane auke til £9.250 om hausten?