"You're not wanted anymore" ringte rundt Cherry Red Records Stadium i Kingston då dei heime støttespillarane sette sin eigen twist på beslutningen til Gerrard om å avvisa ein ny Liverpool-kontrakt og flytta til USA neste sommar. Liverpool-sjeparane var berre altfor glade for å tilby den motstridende synen - og ikkje overraskende etter at 34-åringen, kaptein, ein gong til, sleipte dei ut av farleg terreng til tryggleiken nesten ensleg med begge mål i denne 2-1 triumf i FA Cup tredje runde. Gerrard hadde ei viktig oppgåve, og det var ein viktig del av livet hans, og han var ein av dei som hadde hatt ein stor framtid for Liverpool. Det ser ut til at Gerrard ikkje vil, eller i sanning fortjener, å avslutta den praktfulle karrieren sin med ein langvarig langgang på benken. Det er freistande å bruka kvar viktig inngrep til å klandra Liverpool for å ikkje ha gjort nok for å halda han - og til og med denne flotte framførsla må setjast i samanheng med at det var med eit middelleg League Two-lag i motstand. Og kunne han halde fram med denne nivået av prestasjon og energi, særleg i ein meir avansert rolle, på ein ukentlig basis i Premier League i neste sesong? Sjølv om han er ein av dei største lagmannane i Liverpool, har han ikkje fått noko håp, som han gjorde mot FC Basel med ein fri spark den kvelden dei gjekk ut av Champions League, eller mot AFC Wimbledon, der han spelte igjen i det vanskelege. Jordan Henderson er etterfølgjaren til Gerrard som kaptein i Liverpool, men han er ikkje i slekt med den aktuelle kapteinens innverknad på eller utanfor banen. Han er en framvinningskritisk spiller og personlighet, så det er verkeleg vanskeleg å sammenligne, men korleis kan han, eller nokon annan, følgja Gerrard som ein leiar i kampen, ein person som gjer at ein får respekt (kanskje til og med frykt for motstandarane) utanfor banen, eller som eit symbol for fansen? om Liverpool vil eller ikkje, vil denne debatten fortsette til den dagen Gerrard går ut av Anfield for siste gongen og kanskje endå lenger - det var heilt klart på mandagskvelden. Foreldra til Gerrard i Liverpool, Jamie Carragher, som er lei av at midtveimaren på ein eller annan måte har fått lov til å flytta frå Anfield, twitrar på kontoen sin @Carra23: "Hadde Gerrard vore ein av dei nye tilsettane på 24 år, ville vi vore begeistre for han, men vi dømmer han på 34 mot seg sjølv i toppspektrumet". Carragher hadde tidlegare twittra: "Liverpool har slitt med å få mål i sesongen. Sjåføren til QPR, Charlie Austin, twittrade: "Korleis kan Liverpool la denne mannen gå?" Liverpool-treneren Brendan Rodgers blei lovprisa i Gerrards avgangstalen, og spelaren sa at han ønskte å ha arbeidd under manageren for ti år sidan, men det er ingen tvil om at det vil vera spørsmål til eiarane og styresmaktene i klubben kvar gong han påverkar hendingar som han gjorde mot AFC Wimbledon. Den tidlege lagkamerat og romkamar til Gerrard, Danny Murphy, sa til BBC Sport: "Liverpool er svært heldig at dei har Steven Gerrard, fordi dei to bitane av kvaliteten hans har vore skilnaden mellom dei to lagene og ikkje så mykje anna". Og Alan Shearer la til: "Det var ein fyr som sleipte Liverpool gjennom ved nakken. Kor mange gonger har vi sagt dette gjennom åra? Det var framførslene hans, måla hans, arbeidsfrekvensen hans, anstrengingane hans". Shearer teikna parallel med beslutningen til Chelsea om å la Frank Lampard gå, men så han dukka opp i Manchester City som ein fare for Premier League-chansen til den gamle klubben. Gerrard har gjort det klart at han aldri vil spela mot Liverpool, men Shearer la til: "Eg lurer berre på om Chelsea ser på situasjonen til Frank Lampard og berre ønskjer at dei ikkje hadde latt han gå. Eg lurer på om Liverpool vil gjera det same". Det som underleg er er at uansett kor mykje Liverpool ser på framtida, er spelaren og inspirasjonen dei enno er avhengig av, Steven Gerrard. For den totale påverkan på leikar, kollegaane og klubben hans, vil han ikkje bli erstatta. Etter at Gerrard hadde sett Liverpool i føregang på det 12. minuttet, var det ein periode med relativt ro då Neil Ardleys lag vart underlagd og Premier League-gjigantane såg ut til å ha kontroll. Sean Rigg hadde allereie mista ein god sjanse før han tvinga ein frelsing frå Simon Mignolet og det var alarmerande å sjå korleis eit rutinekick frå AFC Wimbledon-målmannen James Shea skapte ulike gradar av panikk og ein sjanse som Matt Tubbs sløyt bort. Mignolet flappte håplaust i hjørnet til George Francomb under press, Mamadou Sakho bundla ballen mot baren sin og midt i blodbadet reagerte Akinfenwa først. Mignolet, som berre kom tilbake i mål på grunn av ein skade på hans representant Brad Jones, vart håna gjennom av AFC Wimbledon-fans som var godt kjend i problemane hans med ballen ved føtene hans. Om Liverpool kunne få ei målvakt av god kvalitet som langtids erstatning for Mignolet denne månaden, vil dei sikkert få det, men det kan vera lettere sagt enn gjort. Mignolet må kanskje gjere det for denne sesongen, men ikkje lenger. Rodgers arbeider med forsvarsanlegg og er absolutt for dyktig og trygg som trener til å ta inn ein utvendig for å hjelpa med forsvaret, men sårbarheita må vera ein bekymring. Som han peikte ut då Arsenal skora på Anfield nyleg, er det ikkje eit spørsmål om trenarskap eller organisasjon når tre ein-mot-ein-headers går tapt i Liverpool sitt eige strafferom. Mykje er gjort av minnene til den opprinnelege FA Cup-finalen til Wimbledon FC mot Liverpool på Wembley i 1988 som underplott til denne høvet - og det var rett at to av dei virkelige helte på den tida og den gamle "Crazy Gang" var til stede for denne slipen i form av målvakten og kaptein Dave Beasant og målskytaren Lawrie Sanchez. Dette er ein annan tid og ei anna æra - og ein annan klubb for dei som har hjelpt til med å gjenføra AFC Wimbledon etter at dei starta på den lange vegen tilbake i Combined Counties League i 2002 før dei gjekk gjennom fem oppgåver og ein comeback i Football League i 2011. Og denne FA Cup-kvelden var ein hyllest til måten denne klubben har blitt omforma og lidenskapen til dei lojale fansen. Neil Ardley sitt lag var ærleg, forplikta og gjorde seg sjølv og AFC Wimbledon stolt på den store kvelden. Det finst en del framleis for AFC Wimbledon å ta, kanskje til og med tilbake til det gamle Plough Lane, men for no er dette ei god nyhet for alle som er involvert. FA Cup gjev historier å fortelje for alle som er involvert - ikkje berre for klubbane men for media som følgjer framgangen til denne vakre konkurransen. Klippe til Cherry Red Records Stadium ein kort gong frå Norbiton Station 24 timar seinare og heime var ein spesielt bygd overfløymessboks i eit hjørne av stadionet, tilgangen fekk han ved å klatra på ei ganske skjelvsame stige. Sjungane "Du veit ikkje kva du gjer" var ikkje heilt unekte, men dei var givne (og teke) i stor del. Den tredje omgangen av FA Cup er en av dei største datoane i den engelske fotballkalendaren - og nokon som vil argumentera mot det, kunne ikkje ha vore til stede på Yeovil eller AFC Wimbledon.
Då Steven Gerrard fekk ein sjelden feil midt i den siste mesterklassen sin, kasta fansen på AFC Wimbledon temaet som vil dominera Liverpool sitt program frå no til han tek fradagsforlovet.