I september flytta pastoren og familien hans frå Chibok etter at dei hadde vore angrepne av militantane. Dei flytta til byen Mubi i nærheten til den neste månaden og bur no i Minna i nordvest. Familien lever no av å selge brenn ved å selge brennsel og, som Mark fortel til Chris Ewokor på BBC, har dei 12 månadene sidan kidnapninga følt seg som "som 10 år". Sidan kidnapninga av Monica og Sarah har vi vore i ei eller anna tilstand, men eg kan ikkje beskrive det. Og ho sa, "Eg er ein kvinne, og ho er ein jente. Eg er ein jente. Eg er ein jente. Eg er ein jente. Eg er ein jente. Eg er ein jente. Eg er ei jente. Eg er ei jente. Den dagen, den 14. april, var det svært farleg. Eg minner at eg høyrde skyting - alle bygningar i Chibok skjelvde. Vi har små fjell der, og dei høyrde etter skytinga. Då me gjekk ut i buska, bad eg dei [kvinnen og borna mine] om å halde fram med å gå, men eg såg kva som skjedde, og såg korleis dei sette ild til nokre bygningar fram til morgonen. Eg klarte å komme tilbake til huset mitt og tok bilen min [motorbike]. Eg gjekk på skule, og det var ingen elever der. Eg spurte etter dei og eg fekk vita at dei hadde teke dei to jentene våre, og dei viste meg vegen dei gjekk på. Me såg at jentene hadde sett skjerfa sine og skoene sine ned på vegen. Så eg brukte det som ei handledning for å finne ut kvar dei skulle. Ein av dei fortalde at dottera mi hoppa ut av bilen, og ho vart skadd, og ikkje kunne gå. Dette oppmuntrade meg til å fortsette å jakta. Eg gjekk til ein av landsbyane dei kidnappa hadde lagt eld på, og gjekk forbi den. Eg gjekk til den neste landsbyen og eg fekk høyra at kidnapparane hadde ei mann og at dei burde gå tilbake. Eg gjekk inn i busken og såg på to jenter, Sarah Lawan og dottera til vaktaren min. Eg tok dei med meg heim til huset. Dei hadde hoppa ut av bilen, og du ville sjå støvet på dei, og du ville ha følt synd over dei. Då eg var i Chibok, var det nokre medlemmar av Boko Haram som blandar seg inn i oss, så vi fekk nokre opplysninger om det, sjølv om det ikkje var frå førstehand, og vi visste ikkje om det var sant eller ikkje. Eg fekk høyra at dottera mi vart steina til døde kort tid etter å ha blitt kidnappa, og eg fekk høyra at dottera mi hadde vore beinen om å ta imot profeten Muhammad som sin frelsar. Ho nekta og eg fekk høyra at dei grova eit hull og gravde henne, og at ho hadde fått hodet att og steina henne til døde. Men [ein representant for regjeringa som forhandlar med Boko Haram] ringte for omtrent tre veker sidan og sa at dei namn på døtrene mine er på lista som dei forventar [å bli sett fri] og det tyder at ho lever, og det er det han seier. Eg har håp. Sjølv om dottera mi er steina til døde, er eg den lykkelege mannen som har oppdratt dottera mi til ei slik tru. Eg trur alltid at viss det hadde vore President Goodluck, forsvarsministeren, eller forsvarsministeren, eller guvernøren i Borno eller dei andre senatorane, som mista ein dotter, korleis hadde dei følt seg? Når eg tenkjer på framtida til borna mine, gråt eg. Eg veit ikkje korleis det skal gå. Sidan kidnapninga, har ikkje noko av borna mine gått på skule. Monica er så fin, og ho er ein gong i livet, og ho er ein gong i bøn. Og ein ting som gjer at eg alltid hugsar henne, er at ho sa: "Papa, eg bed for deg, så du kan hjelpa meg, eg vil verte ein doktor, eg vil hjelpa folket". Det er alle desse tinga eg husker.
Dottera og adoptivdottera til Enoch Mark var blant dei 200 jentene som blei kidnappa tidleg om morgonen frå barnehagen sin av Boko Haram-militantar i nordøstlege Nigeria i fjor.