Tapet på Usain Bolt av Justin Gatlin i den siste 100 meter-løpet han nokon gong har løpt på har vist fleire ting: at idrettsutøvet har mindre tid til happy end enn manusdrama; at tida kjem til å ta seg opp, sjølv om nokon som har gjort det til sin oppgåve å flykte; og at sjølv den største festen kan bli skiten om du lèt dei feil karakterane koma inn. Han har vore ein anti-plakat-jungen for atrekks- og felttruppen - utan ope samvit, med ein ydmykhet som er tillate for andre, ein ofte hovrande påminning om at svindlarar kan framgå om det legale laget deira finn den rette vinkelen til å arbeida. Gatlin vart støytt kvar gong han kom til blokkene, frå kampen fredag morgon til semifinalen på lørdag kveld og så til finalen. Så det var då han stoppet over målstreken like etter 21.45 BST - nesten uvitande på bane åtte, utanfor det perifere synet til Bolt i fjerde og den unge amerikanske Christian Coleman i femte - ein bølge av sjokk rulla rundt dei fylte støttespladene, vendt til vantru, til ikkje å akseptera det som hadde skjedd, til å håpa at noko plutseleg kunne bli avslørt for å gjera det rett. Han slo på bremsene, hoppa til merksemd og sette ein einaste, tilmotskande finger på leppene, og freista publikum til å late han sjå. hevnd, såg det ut til, var hans - for skandalen i dei to siste dagane, for dei som trudde han var skoten i 35åringen, for rotet Bolt har gjort med medaljene sine på verds- og olympiske medaljar sidan han kom tilbake til konkurransane som ein eldre og uforsonleg mann i 2010. "Usain Bolt! Usain Bolt! Usain Bolt!" Dette var triumfen hans: ikkje kjend, ikkje ønskte han, først håna han, og så bli han håna. Heve furstehanden? Han gjekk til Bolt. Han som var fyrste til å sjå på scenen. Han som alle hadde sprung ned til skogen for å ta på han og ta bilder av. Bolt. Ein seier, men ein enorm seier. Gatlin var ein av dei som hadde vunne den siste VM-kriget i Beijing i 2015, og som hadde vunne den siste, men som hadde vunne den siste, i ein kamp mot Bolt. Han hadde gått i topp 15 meter, men han hadde overgått med ein triumf og la kongen klynge seg til krona. Bolt tok det som han hadde tenkt å gjera, og det var det som var mest forfekte i løpet. Han var i ei alder der han hadde gått ut av skytesplassen, og han sprang gjennom linjen som om ingenting kunne røre han. Bolt hadde den langsamaste reaksjonen på pistolen i løpet. Fem hundrede prosent av sekundet gav han til Gatlin før han hadde løpt ein meter, og ein hundrede prosent til Coleman. Då jaget kom, var den usynlege bungee-strengten av tidlegare erstatta av eit rep. Det var akselerasjon, men ingen økning. Gatlin enda i 9,92 sekund, Coleman i 9,94, Bolt i 9,95. Aldrig før hadde den 30 år gamle jamaicanen løpt så sakte i ein stor finalen. På same stadion, for fem gullsomrar sidan, hadde han løpt 9,63. Du kan ikkje halde på å stoppe klokken. Ein dag vil han stoppe deg. Media-spilleavspilling er ikkje støtta på denne enheten. Daegu 2011: diskvalifisert for feil start, hans største skuffande. Beijing 2015: nederlaget frå ingenstans mot Gatlin, som kanskje var det største miraklet han nokon gong gjorde. Dette skulle ha vore den store slutten. At historia vart kidnappa av ein mørkare del av historia vil etterlate ei kjensle av sorg for nokon som såg boxaren Muhammad Ali slått i 10 melankolege runder av Trevor Berbick i den siste kampen. Men til tider kan det vera vanskeleg å forstå sjølv om det kan sjå så lett ut. I nederlag kan vi sjå tilbake på alle dei herlegdomane i dei siste ni åra og sjå at ingen av dei var forutbestemt og alle hadde fått dei gjennom ein mengd av latent talent og utelatt arbeid. Bolt har gjort så mykje på banen som ingen andre menneske nokon gong har klart. At det siste individuelle løpet hans avslørte at han hadde nokre dødelege feil, ettersom det ikkje burde undergrava statusen hans. Han snakka om å vere minnt som Ali, som Pele. Han vil bli. Gatlin har verdstitel - men han vil aldri vinna same kjærleik eller respekt.
Og slik endar ei perfekt karriere på ein ufullstendig måte.