I valkampanjen sin for ein andre valgperiode lovde han eit moderat, moderne og utadvendt Iran, i sterk kontrast til visjonen til hovudrivaren hans, Ebrahim Raisi, ein hardlinjefull, høgt rangert prest og domar. Han varna iranarane for at ei einaste feil avgjørelse av den fremtidige presidenten kunne føre til krig. Dette var ein referanse til Raisi, som ikkje er for imponert over den kjernefysiske avtalen som president Rouhani fekk med verdshærskapane - ein avtale som fjernte ei alvorleg trussel om krig over landet. President Rouhani er ivrig etter å se at atomavtalen overleve - sjølv om Donald Trump, presidenten i USA, og motstandarane til avtalen i kongressen, leitar etter måtar å leggja meir press på Iran, eller til og med å avskaffa avtalen. Rouhani lovar òg å gjenoppliva den sløge økonomien, utvide individuelle og politiske friheita, styra landet bort frå de ekstreme ideane til hardlinerne, sikre likskap mellom menn og kvinner, utvide tilgjenge til Internett og generelt arbeide for ein moderat og utåtraksjonert Iran. Han var ein viktig aktør i det politiske livet i Iran sidan revolusjonen i 1979. Han var ein innflytande person i forsvaret i Iran under krigen mellom Iran og Irak i 1980-88 og hadde seinare fleire viktige poster. Frå 1989 til 2005 var Rouhani sekretær for Det høge nasjonale sikkerhetsrådet (SNSC), det høge beslutningsorganet i Iran, utnemnt av og ansvarleg for den høge leiaren. Han var visepræsident i parlamentet mellom 1996 og 2000 (motsvarande han fullførte ein avhandling om sharia - islamsk lov - som doktorgradsstudent ved Glasgow Caledonian University) og i 1997 vart han medlem av Expediency Council, det høge voldgiftsorganet i lovfrågar. Rouhani var sjef for atomforhandlarane i Iran frå 2003 til 2005, og han fekk tilnavnet "diplomat-sjeiken" då han slo seg til å avstå frå å berika uran. Han trakk seg frå SNSC og frå rollen som leiar i atomsamtalene berre få veker etter at den kampfulle Mahmoud Ahmadinejad vart vald, midt i store skilnader med den nye presidenten. Han var ein av dei som var mest innflytande i den iranske regjeringa, og han var ein av dei som var mest innflytande i den iranske regjeringa. Han var ein av dei som var mest innflytande i den iranske regjeringa. Men Khamenei støtta Rouhani, som såg at han kunne gje ein måte å avslutta den kjernefysiske konfrontasjonen med dei store verdsherrane utan å destabilisera heile systemet. Rouhani fekk den høge leiaren til å la utanriksdepartementet, i staden for SNSC, ta over atomforhandlingane med Vesten, og han utnevnte Mohammad Javad Zarif, utanriksministeren, til å leia samtalane. Rouhani hadde frå start advart om at det ikkje ville vera "noaktig løsning" på dei mange problemane til Iran. Nuklearavtalen sikra at mange sanksjonar mot Iran blei løyst, men fordelene med dette har vore langsomme for mange iranarar. Vanlege iranarar seier at dei ikkje har følt det i sitt daglege liv. Rouhani lovde å hjelpa til med å frige dei reformistiske opposisjonsleiarane, som har vore fengsla utan rettssak sidan 2011, men dei har stått fast og er i husarrest. Han lovde òg å innleija ei æra med meir fridom i eit land der brotsverk mot menneskerettighetene er utbrotande. Tilsynsla i media har ikkje bøytt seg under Rouhani, sjølv om han i eit av sine hovudtala som president sa til statsmedia-leiarane at islam kan tolerera mykje meir enn den statlege TV-en tillat.
For ein president som starta sin første periode midt i det islamske politiske spekteret, har Hassan Fereydoun Rouhani, 68, gått fast til venstre og plassert seg på rad av reformistane.