Men det er eit land som, sjølv om det hadde den dårlegaste prestasjonen sitt noensinne ved OL i Rio i fjor, vart ein verdsomspektig makt når Paralympics byrja - Ukraina. Sjette i Athen i 2004, dei enda på fjerdeplass både i Beijing 2008 og London 2012. No er dei klare til å gå ein step lenger, med ein komfortabel tredjeplass i medaljetabellen i Rio. Men Rio-prestasjonen er særleg forbløffande med tanke på den nyare historia til landet, med ein økonomisk krise, krig i aust og tap av hovudtreningssenteret i Krim etter at regionen vart overtatt av Russland. Presidenten i landet, Petro Porosjenko, har skildra framførsla til ukrainske paralympiske atlete som "unglause", og la til at idrettsutøvarane viser at "det umoglege er mogleg". Den ukrainske paralympiske sjefen, Valeriy Sushkevych, er mannen som er tilskrevd mykje av suksessen, særleg eit program han utvikla kalla Invasport. "I Ukraina har vi sett opp det beste systemet for fysisk utdanning, idrett og rehabilitering for funksjonshemma", sa Sushkevych til BBC. "Det finst infrastruktur i alle regioner i Ukraina, med skular for funksjonshemma born. Dette systemet fungerer og gjev resultat. "Men systemet kan ikkje fungere utan menneske... menneske som tåler alle desse problemane: mangel på pengar, politisk krise, krig og alle andre vanskeligheter. Og desse menneska er svært dedikerte". Sushkevych, som sjølv hadde polio som barn og har brukt rullestol for å kunne reise seg, seier at systemet legg vekt på rehabilitering for alle handikappar som går inn i det - men lovar mykje meir for dei som ser lovende ut i idrett. "Vi inviterer folk til rehabilitering, og blant dei 100 som kjem, finn vi kanskje fem som er gode på å svømme, eller fotball eller friidrett", forklarar han. "Vi må gje dei høve til å realisera sitt eige potensial". Slik Invasport fungerer, tyder det at fasilitetane og rekrutteringa er spreidde utover heile landet, i staden for å vere konsentrert i eit område. Som Sushkevych sa til BBC, betydde dette at paralympiske Ukraina kunne koma sjølv om den hovudtreningane, på Yevpatoria i Krim, blei overteke av Russland i 2014. "Vi måtte finne andre alternativ for idrettsutøvarane å trene på - og eg må seia at det ikkje var dei beste vilkårene", sa han. "Men vi måtte tilpassa oss til desse omstenda, og måtte til og med trene i gamle etter-sovjetiske anlegg. Erfaring, kunnskap og stor profesjonalisme til laget gjorde dette resultatet mogleg". Utbetalinga har vore eit ekstraordinært tall på 72 medaljer på tidspunktet for skriving - rundt 42 av dei er i bassenget. Powerlifteren Lidiya Solovyova, som har vunne ein gullmedalje, seier at hovudmotivasjonen hennar til å lykkes er det faktum at Ukraina ikkje tilbyr mange høve for funksjonshemma utanfor idrett. For mange er det ganske bokstaveleg synk eller svømme. "Dette er hovudjobben min", forklarar ho. "I landet vårt er det svært vanskeleg å finna ein jobb for funksjonshemma.... Paralympisk idrett er hovudinntekten min. Eg lever av det". Etter at Yevpatoria-leiren vart tapt, har ho trent på hotellet hennar - noko ho innrømmer kan ha påverka nokre av lagkameratene hennar og hindra dei i å oppnå endå meir. "Leiren var særleg utformen for idrettsutøvar med funksjonshemming, alle fasilitetane", seier Solovyova, som har dverg. "Vi følte oss som heime der, og på hotellet var vi som gjester. For meg var det ok, eg veit ikkje om andre". Sushkevych seier at han er samd i at - ikkje minst på grunn av krigen - var førebarelaget "ikke det høgaste som var mogleg". "Verden ser den vellykkede sida av laget mitt, kva som har vorte oppnådd - men ingen ser det som ikkje er oppnådd", seier han. "Eg kan absolutt fortelje deg at vi kunne ha gjort det betre om det ikkje hadde vore krig i Ukraina. Målet mitt er å vise fram det beste som er mogleg, for det er så viktig for landet mitt".
Når det gjeld OL og Paralympics, er Kina, USA, Russland og Storbritannia (i dag) vanlegvis nær toppen av begge medaljetabelene.