Etter den skammelege fallen til presidentane Ben Ali i Tunisia og Hosni Mubarak i Egypt, vart det alment bemerket at desse hendingane avviste den 'arabiske unntaket' - den truen, som var haldne fram mot fjell av motstridende bevis, at arabarane ikkje ville ha demokrati. Men den overveldande fokusen på "kravssida" av eit opprør mista noko viktigare: at "markedet for revolusjon" ikkje kan gjera det klårt om hæren er både i stand til og vil til å bruka overveldende makt. Historien er full av tappe gonger då forsyningsstrengsling har kvelt endringa: Europa i 1848, Ungarn i 1956, Prague i 1968, Beijing i 1989 og -- som kanskje endrar seg til den tragiske fotnoten til den arabiske våren -- Bahrain i 2011. Både hæren i Sør-Korea i 1987 og hæren i Egypt i år kunne ha gjort særs motstand mot bevegingane som slo bort dei sittende diktatorane. Kvifor heldt dei eld? Svaret ligg i den sivile-militære dynamikken. Hærar som har sin eigen identitet, som har ei bedriftstilværelse som er skild frå dei politiske herrane sine, veljer ofte å styra den politiske omvandlinga i staden for å berre kvitta med den. Dei ser ei framtid som er utover regimet. I Tyrkia, Pakistan og no Egypt har hæren rekna som at ho kan ha dei økonomiske og politiske privilegiane sine ved å kontrollere omfanget og retninga. Faktisk ville direkte undertrykking forringja den uvurderlege nasjonale legitimasjonen som kvar institusjon har, i stor grad på grunn av det at ho sjølv har laga myter og manipulert. Egittarlaget freista å rydde folket frå Tahrir-plassen, men då det skjøna at det ikkje kunne gjere det utan å spilla blod som kunne få innsidan av institusjonen, skremde det seg. I Syria er 70% av yrkessoldatane og 80% av offiserane frå den regjerande minoriteten Alawite-klanen. Dei som er i gang med undertrykkinga og massakrane, som den fjerde divisjonen som er under kontroll av bror til president Bashar al-Assad, er alle Alawite, og det er det same med nøkkelorganisasjonane og militsane. Desse arméane - som sikkerhetsstyrkane i Bahrain og elitebrigadene i Libya - kan vera disiplinerte og samde, men dei er ikkje profesjonelle. Sidan skjebna deira er bundne til regimane, har dei lite samvit i å kveikja ut vald. Det er denne skilnaden mellom uavhengige og underordna arméar som er ein av dei viktigaste parametrane for å avgjera rørsle i eit opprør. Dette garanterer ikkje ein demokratisk revolusjon - sjå dei synlege steina til Tyrkia på 1980-talet eller Pakistan på 1990-talet - men det gjer det mogleg for ei endring. Hærar med ei særskilt korporativ identitet kan produsera farleg pretoriansk stat - der militæret utøver uførleg innverknad på det politiske regimet - men dei kan òg gjera det mogleg for fredelege omgangar. For desse arméane som veljer vald, er kapasiteten viktig. Det var ei viktig del av den irakiske hæren som var i front, og troppane til denne eininga var frå den nordlege provinsen Shaanxi, som snakka eit anna dialekt enn studentprotesterarane. Bahrain lærte dette leksa godt og brukte åra på å importera sunni-lønnmenn frå Pakistan. Dei har vist seg å vera klare til å skyte mot shiitiske protesterarar. I Syria bruker Assad-regimet kynisk kristne og druse-tropp mot sunni-mål. UAE har gått ein skritt lenger, og har tilgjengele Blackwater-grunnleggjaren Erik Prince til å hjelpa til med å opprette ein all-mercenærstyrke på rundt 800 utlendingar. Etniske skilningar er viktige. Likevel, dei fleste arméar njuter ikkje av Tiananmen-alternativet. Ei svak hær, eller ei som berre har utvalde enheter utstyrte og leia av regimets lojale, vil raskt oppløysast til patchwork-militsar. I Libya skilde dei austlege styrkane seg frå Gaddafi ved utgangspunktet av krigen, og sådde så eit frø til ein borgerkrig. Det som kunne ha vore eit anna Hama-mord - massakren i 1982 som ein av dei tidlegare Assad-regimane i Syria gjorde - blei noko som ikkje var så enkelt. Alt dette for å ikkje forsømme etterspurnaden etter ein revolusjon. Men med den forståelege romantiseringa av rå protester går vi miste om det faktum at massive folkemengder berre er ein ingrediens i ein vellykket regimeskifte. For dei som lurer på desse urolege statane, er dette ei påminning om at kapasitetsbygging utan profesjonalisering berre gir meir effektiv slakting. Storbritannia opplærte og utruste nokre av dei libyske spesialstyrkane som påførte slike ormar i byar som Misrata. Vestlege statar held fram med å trene saudiarabiske styrkar, og dette kan ha hatt ein liknande effekt. For dei som trur dette er usannsynleg, kan vi tenkja på at Bahrain for seks månader sidan vart sett på som eit menneskeleg og liberaliserende land, med parlamentariske institusjonar som heldt på med å unngå behovet for å undergrave situasjonen. Meir umiddelbare lærdomar kan vera: deler av den splittet styrken i Jemen har vist seg å vera fleksibelt nok til å manøvrere frå regimet til Saleh, og kan endå gå i linje med ei overgangsregjering som kjem til. Shashank Joshi er assosiert medar i Royal United Services Institute (RUSI), ein forsvars-tink-tank i London, og ein doktorgradsstudent i internasjonale tilhøyringar ved Harvard University.
I den vaksne protesten mot arabar, blir det lært at arméar er nøkkelen til å lukka revolusjonen.