Ein av dei blei drepen medan han var i eit hengekost på ein bilvask. Ein annan vart slept ut av bilen sin og skoten i nærheten av avisa som han var med til å grunnlegge. Då ein annan vart drepen for å sjå på sonen hennar, etterlét dei seg ei notat: "For din lange tunge". Men sjølv for ein stad som er så van til narkotika- og organisert kriminalitet, har det siste blodbadet vore sjokkerande. Syv journalistar er drepne i landet hittil i år, dei fleste skutt av menn i dagslys. Men nesten alle tilfellane med angrep på pressen enda uløste, og i mange fall er korrupte representantar mistenkte for å ha samarbeidd med kriminelle. I nesten 30 år har ho undersøkt saker der det synest at myndigheter og kriminelle arbeidde hand i hand i den heime delstaten Chihuahua i nordlege Mexico. I fjor rapporterte Miros, som venene hennar kalla henne, for den nasjonale avisa La Jornada om dei påståtte sambandane mellom organisert kriminalitet og kandidatar som stilte opp til lokalvelg i fleire byar i vestra Chihuahua - nokre av dei ligg på lukrative drogruter. "Søster, no er eg verkeleg redd", minner søsteren Rosy seg ei tårande Breach-tale, ettersom trugsmåla hadde auka og ho regelmessig nemnte borna. Breach varde myndighetene, men heldt fram, utan å vita kva anna å gjera. "Hun sa at det ikkje var noko å gjera mot eit vondt nettverk", sa Rosy. Dei lét ein notat med initialen på ein av bandittane ho hadde fordømt og med ei melding: "Por lengua larga", som tyder "for din lange tunge". sidan 2000 har minst 106 journalistar vorte drepne i Mexico, ifølge innhaldsrettferdegruppen Article 19. Det er vanskeleg å få til nøyaktig tall ettersom etterforskingar ofte ikkje får noko resultat, og ulike studier bruker ulike kriterium for å telle dei døde. Då Breach, som var journalist i ei nasjonal avis, vart drepen, vart det ein stor reaksjon i landet, og det smilte biletet hennar vart ein av dei mange symbolane for denne tragedien. Det er eit angrep på samfunnet vårt, og ikkje berre på journalistane. For Oscar Murguía, redaktøren for Norte, i den nordlege byen Ciudad Juárez, som publiserte breach-kolumnen, var det for mykje. Han reagerte slik at han slo avisa etter 27 år. "Det er ei tragedie", sa Murguía til BBC. "Det er eit angrep på samfunnet vårt, ikkje berre på journalistane... Det finst ingen respekt for arbeidet til journalistar. Eg vil helst ha ein journalist utan jobb enn utan liv". I 2010 førte trykket frå aktivistar til opprettinga av eit særskilt kontor til føderal åklagarmyndigheten for forbrytar mot ytringsfriheita, kjent som Feadle, som etterforskar angrep på journalistar. Men myndighetane har ofte sagt at ofra sjølve ikkje er journalistar, eller at hendingane ikkje har noko med arbeidet deira å gjera, som forra månad. Då dei forbrente kroppane til Salvador Adame, leiaren av ein TV-stasjon i den vestlege delstaten Michoacán, vart funne, sa statsadvokatarane at det kunne ha med personlege stridingar å gjera, kanskje ei kjærleiksaffære, som hadde gjort slektningar og aktivistar rasande. I 2012 sette føderale regjeringa opp ein særskild beskyttelsesmekanisme for journalistar og menneskerettedsverkarar som var under trussel. Over 600 menneske har vorte hjelpt av programmet, som kan flytta yrkesverksame og familiane deira, gje dei politibeskyttelse og ein panikkknapp, som sender eit nødsignal til embetsmenn via mobiltelefonnettverk. Velkomne i utgangspunktet, seier mange no at svært lite har funne. Manglene var mange, sa ein rapport i 2015. Dei gjekk frå å ha uransakelege nødapparatar i område med dårleg mobildekning til klagemål om at dei ikkje svara på telefonsamtalene. Regjeringa diskuterte dette og sa i ein uttale til BBC at "framtaksarbeidet" hadde omsett seg til "greine gever" for dei som fekk hjelp. Den prisvinnande journalisten Javier Valdez var kollega til Breach i La Jornada, som korrespondent i den vestlege delstaten Sinaloa, heim for den mektige kartellen som var leiert av Joaquín "El Chapo" Guzmán. "La dei drepa oss alle, om det er dødsdommen for å rapportera om dette helvete", var reaksjonen til Valdez på mordet hennar. Tre tiår med å rapportera om kriminalitet og tilgang til narkobaronar hadde gjort han til ein stor reporter, som var kjær av kollegane sine, både i Mexico og utanfor, og som beundra klarleik og god humør. "Dei ville skremma oss, få oss til å la oss slutte å publisere", sa Valdez til Committee to Protect Journalists (CPJ) i 2011, då han fekk ein International Press Freedom Award. Likevel lova han å halda fram. "Å døy", sa han, "være å slutte å skriva". Vold i Sinaloa auka etter at El Chapo blei utleverd til USA i januar. I februar gav Río Doce ut eit intervju med ein representant for "El Licenciado", som blei sett på som den sannsynlege etterfølgjaren til El Chapo. Bevæpne menn kjøpte kvar utgåve, sa aktivistar, og Valdez såg det som eit forsøk på å skræmma han. (El Licenciado vart arrestert i mai.) Det som kom etter var månader med trugsmål. Dei skytte han 12 gonger, og han døydde på staden. Ingen andre journalistar som vart drepne hadde så høge profil som han. Mange såg det som eit budskap: "Om han kan bli drepen, kan det skje med alle". Dette deilar journalistikk i Mexico "Vit visste sjølvsagt om risikoen", sa Ismael Bojorquez, ein langtidsvenn som med Valdez grunnla Río Doce. "Men kvar gong vi følte oss truga, tenkte vi aldri på å be om vern av mekanismen". Vårt system for vern av journalistar funkar ikkje... Politikken til å verna oss er ein fiasko". Resultatet er at journalistikken sjølv har vorte offer. "Det er berre umuleg å utøve etterforskingsjournalistikk mange stader i Mexico", sa Carlos Luria, seniorprogramkoordinator for Amerika i CPJ. "Det finst inga garantiar, inga vilkår, ingen vern, det finst ikkje noko statleg makt. Dette er å tømma journalistikk i Mexico". I nesten alle tilfellane, seier kampanjerar, blir kriminelle aldri identifisert, funne eller dømde. "Tildomsfriheten er 99,75%", sa Ana Cristina Ruelas, direktør for Mexico og Sentral-Amerika i Article 19. Korrupsjon er utbrent i Mexico, og skurkpolitimenn og politikarar var mistenkte i over halvparten av hendingane mot mediene i dei siste seks åra, sa ho. Det finst ein direkte samband mellom straffrihet og korrupsjon, "som gjer at dei kan fortsette å angripe pressen i det blidde dagen". I maj i år, i nasjonalpalatset, bryt journalistane ein minutts taushet for president Enrique Peña Nieto, som hylla dei drapne journalistane, og ropte: "Rettferdig, ikkje meir tale". Han sa at han delte "ungrøva" og lova å "kjempa straffriheten", og lova å styrke beskyttelsen av journalistar og den spesielle statsadvokaten. Men mange har lite von om ein reell forandring. Blanche Petrich hjalp til med å stifta La Jornada i 1984, og ho kjende både Breach ("numra eitt") og Valdez ("ein av sitt slag"). Med to av sine hovudstjernar borte, er avisa no eit sorgskreds. "Eg har ikkje eit håp", sa ho. "Det er ein myte at kartellane dreper journalistane, det er staten. Eg har ikkje nokon tillit til Nieto. Han har vore svært likegjevn mot problemet". "Någre fungerer ikkje om mordarane er frie og dei som står bak drapene aldri blir stilt for retten. Med denne virkeligheten, er det svært vanskeleg for ein journalist å ha nokon tillit til at desse måra ikkje er ein enkel formalitet". Mistillit vaks endå meir sist månad, etter at New York Times beskylde den meksikanske regjeringa for å hacke på telefonane til fleire av dei beste journalistane, advokatane og menneskerettedefendarane med spionprogram som skulle brukast mot kriminelle og terroristar - eit påstand som presidentskapet i Mexico nekta. "Det er svært vanskeleg å knyta ord frå presidentskapet til handling, fordi vi hittil ikkje har funne ein klar refleksjon av desse orda i handlingar som gjev resultat", sa Ruelas, frå Artikkel 19. Men journalistane seier at dei siste drapene beviser at arbeidet deira er meir presserande enn nokon gong: "Nei til å halda stille".
Alle bileta er opphavsrett.