"Mitt første instinkt var å opna utgangen og slepa ut med så mange passasjerar som eg kunne, men eg skjøna at dette ville gjera resten av passasjerane sårbare", sa flygestjæraren Nupoor Abrol til BBC News. Sikkerhetsstyrkane sette flyet til New York i omstette i 16 timar på Karachi-flyplassen etter at jetten vart overtatt av palestinske militantar 5. september 1986. Det sjokkerte verda, og er eit emne for ein nyleg utgjeven film, men dei overlevde mannskapen har fram til no halde seg stille. Sjølv om dei forkynte hendingane til eit privat FBI-møte ein uke etter kapreisa, og til ein prøveløslating for hovudkaparen i 2005, er dette den første gongen dei har delt detaljer med mediene. Dei kasta også lys på dei siste timane til Neerja Bhanot, kollegaen deira som døydde i angrepet og er emne for den nye filmen. Dei seier at dei bryt denne tausinga no fordi dei vil æra og anerkjende den viktige rollen som alle ombord, som dei fleste ikkje er kjende for offentligheten, har spelt. "Fravaret er langt frå over for meg og kollega mine. Nokre av oss, passasjerar og mannskap, kjem framleis med skelettet av fortida, og prøver å fiksa puslespillen av hendingar, sekvensar, menneske som var involvert i hendingane", seier Nupoor. "Sagan kan vera forskjellig, men ånda er den same". Det var like før 06:00 og Pan Am Flight 73, på eit stopp i Karachi frå Mumbai, var planlagt å fortsette til Frankfurt, på veg til New York. Det var 14 flygestjenter ombord, 12 av dei var i gang med å tilbereda seg for take-off. Utanfor hadde fire skytter skunda seg på asfalten i ein varebil som var forkludd til lufthavnstryggleik. Mennene gjekk inn i Boeing 747, skytte skoter i lufta. Nupoor såg dei skyte nær føtene til ein kollega, og ropa på henne for å låsa døren. Flygtjenaren Sherene Pavan, som var utanfor synet til militantane, høyrde omstyret, nådde til interkom og trykka på nødnummeret til cockpitet. Piloten tok på andre forsøk og ho sende over kaprekoden. Samtjenaren Sunshine Vesuwala såg ein av kaprarane ta ei kollega, Neerja Bhanot, og setja ein pistol mot hovudet hennar. Og så ein annan militant, med AK-47 og granatar i godt syn, gav Sunshine påbod om å ta han med til kaptein. "Eg la merke til at rømingsapparatane i cockpiten hadde vorte sett i verk. Eg la merke til at evakueringslucka på taket av cockpiten var open, men eg late som om eg ikkje gjorde det. Eg ville gje pilotane tid til å røm i tilfelle dei enda var i ferd med å klatra ned av reipane utanfor flyet. "Mange har kritisert pilotane for å ha forlatt resten av mannskapet, men eg vart lettvisande då eg såg at pilotane var borte, sidan vi alle var tryggare på jorda enn i lufta. Og i alle fall var i det minste tre pilotane trygge. Tre liv ville bli frelste". Dilip Bidichandani, ein annan steward, er fast på at fluktene til pilotane faktisk frelste fleire liv. "Pilotane som evakuerte flyet...meinte at vi ikkje var overgivne til terroristar, som kunne ha beordra flyet til å fly i ein bygning, eller til og med sprengja det medan det var i fly". Planen til dei skytande var å tvinga pilotane til å fly til Kypros og Israel, der andre medlemmar av den militante gruppa deira vart fengsla for terror. Han fortalde fire mennene at lufthavnstjenestene leita etter pilotar som kunne fly dei dit dei måtte. I mellomtiden, inne i flyet, vart den 29 år gamle amerikanske passasjeren Rajesh Kumar trekt ut av setet sitt og tvinga til å knei seg framfor ein av dei opne dørane, med ein pistol mot hovudet. Om lag fire timar etter at flykaparane hadde sett seg inn i flyet, byrja dei å identifisera amerikanararne ombord. Abu Nidal-organisasjonen (ANO), som dei var medlemmar i, var motsetter mot amerikansk og israeliansk politikk i Midtøsten. Sunshine, Madhvi Bahuguna og ein annan flygestjende byrja å samla pass, og i stille unngjev å samla inn pass som var amerikanske. Dei gjekk deretter gjennom posene med pass som dei hadde samla, og i løynd sikta ut dei resterande amerikanske passene og sette dei under setene eller skjulte dei i kleda. Mike Thexton, ein passasjer på flyet, skildrar handlingen i boka si What Happened to The Hippy Man? som "ekstremt modig, uselvisk og klår". "Eg kan vera partisk, men eg føler at den dagen viste at flygestandane ombord var av dei beste i bransjen". Etter å ha ikkje funne ein amerikanar, nøyde militantarane seg med ein briter. Bortsett frå eit skarpt spark, seier han, vart han ikkje mishandla fysisk og slapp til slutt unna med andre i det seinare kaoset. Sherene og Sunshine var kabinecreua som brukte mesteparten av tida med hovudkaperaren Zaid Hassan Abd Latif Safarini. "I ein tid ville han ta meg i håret, tvinga meg til vinduet og spørja kva eg kunne sjå på asfalten". Han sa at han leita etter amerikanske stridsfly", seier Sherene. Meherjee Kharas, ein 28 år gamal Pan Am-mekanikar ombord, vart tvungen til å få radiokontakt med forhandlarane utanfor. Han spotta og flirta, inviterte henne til å gå med han til Kypros, og lova å læra henne å symja. Sunshine vart vaken. På eit tidspunkt såg ho lengsleg på nødhjelpaksjen i ein glasboks i cockpiten. Safarini, midt i spotta, fanga henne og peika med pistol mot hovudet hennar. "Dersom ein pilot ikkje hadde materialisert seg, ville ein passasjer skytes kvart femti minutts tid". Til slutt trug militantane at dei ville skyte ein passasjer. Nupoor prøvde å trøysta passasjerane rundt henne medan kollega Dilip Bidichandani tok sandwich og Neerja delte vatn. "Denne dagen, med eller utan vitande, kom vi saman som eit team og spelte våre roller så godt vi kunne", seier Massey Casper, ein annan steward. Med kvelden byrja strømforsyninga om bord å avta, lysene vart dimmere og den kalde lufta slutta å sirkulere. Meherjee, mekanikaren, sa til Safarini at nødstrømmen ville vare i 15 minuttar eller så før flyet skulle dyppa i mørkret. Sherene seier at ho visste då at tida var på eit nært slutt. Då lysene sløste, var alle flygestande og passasjerar i midten av hytta, mange sat på jorda i gangane og nær dørene. "Dei hadde mista tolleiken. Dei lét ut ein krigskrik", seier Sunshine, "og byrja å skyte inn i folkemengda. Det var store lysstrålar som bryt mørkret. Og skrik". Sherene såg at mekanikaren Meherjee var drepen. I kaoset og mørkret var minst tre døyrer opna, men det er ikkje greitt av kven. Døren nærmest vingen var opna manuelt, som tyder at nødskjermen ikkje vart utpeke. Det var eit kort hopp for å nå vingen av flyet. Mange gjekk for det. Nupoor og Madhvi glide av kanten av vingen, og brekke bein då dei slo på landingsbanen rundt 20 fot (6 meter) nedan. Sunshine og Dilip var òg på vingen, men i mørkret kunne ikkje måle avstanden til fallet. Dei såg at ei anna dør hadde vorte utplassert i automatisk, som tyder at nødskliden var oppblåst. Dei gjekk inn gjennom døren og var der, saman med Sherene og ein annan kollega, og hjelpte til med å leia passasjerane ned til den oppblåste gliddingen. Massey hadde gått ut av gliddingen ein augneblink tidlegare, med tre barn der han var. Då alle passasjerane var borte, gjorde besetningen noko bemerkelsesverdig. Dei høyrde ikkje att skytinga lenger, men dei visste ikkje kvar skytarane var, og så gjekk dei tilbake til det mørke flyet for å sjå om det var nokon som overlevde. Neerja hadde vorte skoten i hofta og blødde sterkt, men var vidvit. Sunshine kalla Dilip over for å hjelpa, og dei to bar Neerja til nødslideen. Dei skubbe henne ned først, og hoppa deretter ut. Sherene og ein annan kollega Ranee Vaswani var dei to siste gisslane som forlét flyet. Tre av kidnapparane flykta frå flyplassen då dei blei fanga av lufthavnstryggheita. Safarini var enno ombord då pakistanske sikkerhetsstyrkar kom inn i flyet. Kollegaane til Neerja seier at ho var i live då ho kom til Jinnah-sykehuset i Karachi. "Det var kaotisk, som ein krigsson, der inne. Neerja kunne ha vore i live om ho hadde vorte særskilt, " seier Sunshine. "Eg såg ikkje medisinsk fasilitet på flyplassen, bortsett frå mindre førstehjelp. "Livet til Neerja kunne ha vorte frelst om omstenda på sykehuset var betre". Etter ei kort pause vende alle mannskapen til Pan Am i minst nokre år. I intervjua sine med BBC la dei fram at det ikkje var ein einaste helt den dagen, at dei ikkje var intervjute, og at dei ville at overlevingar av terrorangrep som 9/11 og Paris skulle vita at livet held fram. Dei ville òg at folk skulle vita at dei savna kollegaane sine, Neerja Bhanot og Meherjee Kharas. "Opplevingar [av slike grovskap] lever kvar dag med minnene", seier Madhvi. Ho vonar at ved å snakke ut, "kan me alle knyta til gjennom våre omstendige historier og forme ei kjensle av makt og styrke i framtida".
Nesten 30 år etter at Pan Am Flight 73 blei kidnappa ved Karachi-flyplassen, har seks av mannskapen i flyet for første gong snakka med mediene.