I den siste utgåva av MOTD2 ser Alan Shearer på grunnen til at Chelsea vann Premier League med så overbevisande margin og forklarar kvifor det vil vera vanskeleg å stoppe dei frå å oppnå meir suksess. Alle delane av laget deira gjorde sin del, men den største grunnen til suksessen deira er ein mann, Jose Mourinho. Eg godtek ikkje det kjedelege, kjedelege Chelsea-slaget som laget hans har møtt i det siste. Eg trur det er vrøvl. Det er ikkje problemet til Chelsea om lag ikkje kan slå dei, og det er ganske pinlig om dei kallar dei kjedelege. Det einaste merket Blues fortjener er "verdfulle meister", fordi det er det dei er. Alle andre har mykje å gjere for å nå opp til. Ein av dei største grunna til at Chelsea vann tittelen er at, i motsetning til motstandarane, identifiserte Mourinho kva han trong sist sommar, og gjekk ut og fekk det. Eg er sikker på at han vart såret av det som skjedde med Chelsea sist sesong, hans første bak på Stamford Bridge sidan han var der sist i 2007. Trass i at han ikkje hadde ein toppklasse sentrum-forsvarar, gjekk han veldig nært til å vinne tittelen. Nærme-missar tyder ikkje noko for Mourinho, likevel. Han løyste hovudspurna ved å halda seg tilbake ved å signera Diego Costa, som har skora dei timane som mangla. Chelsea mangla òg litt list i midten, og Cesc Fabregas har gjeve ekstra kreativitet der. Han har ein stor interesse for å gjere det, og det er det som gjer at Chelsea er den beste laget i Europa. Dei var i same topp med Manchester City i byrjinga av januar, men sidan dei sparkte den første ballen sin i kampanjen, har den einaste gongen dei ikkje vore på toppen vore etter den andre runden av kampane. Spelarane hadde karakteren til å takle det. Frå august og framover har dei vore det beste laget til å slå og det beste full-stop. Dette understreker konsistensen deira i løpet av dei siste ni månadene, og viser den nesten totale kontrollen dei har hatt på tittelsporet. Det var ein av dei få dårlige dagane dei hadde, som er uunngåelege over ein lang sesong, men dei har aldri hatt ein langvarig nedgang. Dei har aldri hatt til å ta seg opp i tittelsettinga, og dei er ikkje vanne til å gjere det i individuelle kamper heller. Og dei har vanlegvis kontroll. Dei har skora det første målet i 27 av dei 35 league-kamperna sine, og det er sjølvinnlysande viktig for alle lag, men særleg for Chelsea. Når du har ein forsvar som dei, er dei sjelden festde tilbake når dei kjem foran. Eg høyrer heile tida at spelare treng å vera avslappne og roterte, men Chelsea gjer ikkje det, og måten dei gjer det på ser ut til å ha hjelpt i staden for å hindra. I staden bruker Mourinho ein kjernegruppe av spelare som startar når dei er ledige. Dette inkluderer Eden Hazard, som nesten aldri blir avkasta, noko som er sjeldent for ein angripande spelare. På baksiden har John Terry vore fantastisk og han har spelt kvar einaste minutt av kvar einaste league-kamp. Media-spilling er ikkje støtta på denne enheten Resten av bakfåra - Gary Cahill, Branislav Ivanovic og Cesar Azpilicueta - spelar kvar gong dei er i form. Samanlikna med, til dømes, Manchester City som huggjer og endrar forsvaret sitt mykje, kan du sjå fordelen av ein fast enhet som arbeider ubarmhjertig saman. Chelsea har hatt 17 reine skjald av 35 league-kamper, og dei har berre gått inn over to mål to gonger. Dei var ganske gode på baksiden i den første halvdelen av sesongen då dei skora mål fritt. Fram til 17 januar hadde berre Southampton gått inn for færre mål. Men i dei siste ukane, då dei har vore meir pragmatiske i måten dei har fått resultat på, har dei vore endå betre på baksiden. Frå august til januar spelte Chelsea ein strålande fotball og du må berre sjå på statistikkane sine for å sjå at dei var alt annet enn kjedelege. Så dei har vunne retten til å spela slik dei har gjort dei siste ukane, då dei har verna seg på toppen av taulen. Eg set denne endringa i tilnærminga til form og fitness av nokre av spelarane sine, med fraværet til Costa som det ope dømet. Det som er viktig er at Chelsea vann, og det har dei gjort. Ingen av motstandarane deira har klart å oppnå det i løpet av sesongen, og eg vil oppsummere dette kampanjen med at Chelsea har vore briljant, og resten av ligaen har ikkje vore god nok - med ein ganske stor margin. City, Arsenal, Manchester United og Liverpool har alle vore skuffande, særleg når du ser på pengane dei har brukt, fordi dei er lenger borte frå Chelsea enn dei har vore i ei stund. Chelsea har gjort det jobben dei hadde tenkt seg til å gjere i start av sesongen, som er å vinne tittelen. Dei har den beste forsvarsakta i Premier League, og berre City har vunne fleire mål. Dei har òg den beste spelaren, Hazard. Lat oss sjå på det heile saman, og eg kan ikkje akseptere at dei er kjedelege. Dei har ikkje fått den anerkjenninga dei fortjener, men eg trur ikkje det forstyrrar Mourinho ein skrå. Media-afspilling blir ikkje støtta på denne enheten. Det einaste som betyr noko for han, er å vinne Premier League, og han har gjort det enkelt. Han har fått si tredje titel i engelsk fotball, og no vil han ha meir. Han kan få det med dette Chelsea-laget, som absolutt ikkje treng mykje arbeid til over sommaren. Eg er ganske sikker på at ein senterforsvarsleikar vil vere høgt på Mourinho si kjøpesett fordi vi har sett kor mykje dei har mista Costa når han har vore ute. I dag er Didier Drogba 37 år gamal, og eg veit ikkje om han kan halde fram med dette. Men det viktigaste for Chelsea er at Mourinho ikkje går nokon stad - så lenge han er der, er det fleire trofear som kjem.
Eg gav Chelsea vinkjengele for tittelen i august og det var ikkje eit einaste øyeblikk på heile sesongen som eg ikkje trudde dei skulle enda som meistarar.