Jean-Marc Bosman har ikkje sett på seg nokon dyktigheit, skora beromlege late vinnarar eller ført lagene sine til suksess, men han var god nok til å vinna 20 ungdomskapp for Belgia og bryta seg inn i det første laget til ein av dei beste klubbane i landet sitt i 18 år. Det er likevel ikkje det som gjer han ein plass ved sida av Charlemagne, Audrey Hepburn og Hercule Poirot i ei liste over beromlege belgarar. For 20 år sidan, på tirsdag, kom Bosman ut av EU-domstolen med ein seier som gjorde dei største ligaene i Europa til eit herleg uttrykk for flerkulturalisme og la til eit nytt substantiv i idrettslexikonet: Bosman. Frå det øyeblikket kunne spelare som var i utgangspunktet av kontraktene sine - David Beckham, Sol Campbell, Steve McManaman og mange andre - flytta utan transfersavgift. Men for denne milde 51-åringen var det eit tilfelle som nesten øydela han. "Det har vore virkelige problem, men eg føler meg mykje betre no", sa Bosman då eg spurde han korleis han hadde det etter ein tid i fengsel, konkurs og ein lang kamp med alkoholisme. "Eg har fått medisinsk og psykologisk omsorg og har òg fått blodprøver regelmessig. "Det har vore vanskeligheter og den økonomiske situasjonen min er ikkje enkel, men livet har byrja på nytt. "Det har ikkje vore lett å finna arbeid etter dommen, men eg klager ikkje. Tunnelen nærmar seg slutten". Han gjekk inn i denne tunnelen i 1990 då kontrakta hans med RFC Liege utging. Med klubben i økonomiske vanskeligheter ville dei at midtbanespilleren skulle signera ein ny avtale på ein fjerdedel av den tidlege løna si. "Det var ulogisk", sa Bosman, og forklarte det øyeblikket han bestemte seg for å bli ein "fridomskämper". Advokaten hans trudde det ville ta to veker. Det tok fem år; ein periode som burde ha vore dei beste åra i ei anstendig karriere. Banned i Belgia, flytta Bosman til ein andre divisjonsklubb i Frankrike, berre for at dei skulle gå i konkurs. Andre klubbar sa til han at dei ville signera han, men kunne ikkje fordi dei allereie hadde tre utlendingar. Han hadde ei kort opphold på øya Reunion og ein annan gong i den belgiske ligaen, men det er eit understreke å seia at beslutta si om å ta fotballs forretningsmodell til retten gjorde han mindre attraktiv for klubbformannane. Broken, trøtt og ut av form, tok han imot 350.000 sveitsiske franc i erstatning for den rettslege seieren og byrja eit liv etter fotballen som han framleis prøver å arbeide ut. Han hadde ein katastrofale investering i ein t-skjorte-selskap (han hadde håpa at takknemmelege fotballspillarar ville kjøpa ein, men det gjorde berre sonen til advokaten hans) og problem med skattemannen. I 2011 vart han dømt for overgrep etter at han hadde vore involvert i eit krangel med kjæresten sin etter at han hadde spurt dottera si om å få han til å drikka. Då kom det inn Fifpro, den internasjonale fagforeningen for fotballspillarar. Stjernene han hadde hjelpt til med å bli millionærar, hadde kanskje gløymt han, men ikkje fagforeningen hans. "Eg var ung og vakker då, og no er eg blitt gamal", forklarte han. "De fleste av spelarane vil ikkje kunne gjenkjenne meg, men det er framleis snakk om saken min - eg trur det er positivt. "Eg er kanskje ikkje her om 20 år, men dei vil framleis snakka om det, og viss nokon minner meg, vil eg gje dei bankopplysingane mine. Alle fekk nytte av Bosman-dommen bortsett frå meg!" Eg snakkar med han på hovudkvarteret til Fifpro i ein forstad til Amsterdam. Bosman har vorte talsmann for organisasjonen sin kampanje for å få det han byrja på ferdig: å avskaffa transfersavgiftene fullstendig. Det europeiske kommisjonen gjorde ein avtale med UEFA og FIFA, som styringsorganene for fotball, for å stoppa det klubba hevda var ein "spelermakt". Denne avtalen vart innskrenkt i FIFA si regelverk om status og overføring av spelare i 2001. Fem år seinare, ein diskusjon om den skotske forsvararen Andy Websters flytta frå Hearts til Wigan Athletic såg at pendelen svingde tilbake. Detaljene i saka er flise, men den endelige dommen synte å fastsette kva kompensasjon ein spelaur/ny arbeidsgiver skulle betale den gamle arbeidsgivaren for å bryta kontrakta utanfor den beskyttede perioden. Dette kunne ha vore revolusjonsrikt, men to år seinare endra Court of Arbitration for Sport kompensasjonsekvasjonen ved å leggje til pro rata-slice av den opphavlege overførselsgebyret og ein estimat av kostnaden for å erstatta spelaren. Spelaarar som Andrea Pirlo eller Robert Lewandowski kunne likevel la kontraktene sine utgå for å få Bosman til nye lag og større lønn. Men klubbar som vil signera spelare som enno er under kontrakt, sjølv utanfor den beskyttede perioden, ville måtte hosta opp noko kompensasjon, som Manchester City gjorde med Raheem Sterling i sommar. Det er rett og slett det vanlege svaret på dette kompromisset mellom retten til ein spelare å utøve yrket sitt, og retten til stabilitet og konkurranseverdet i ligaen. Everton-trener Roberto Martinez, den første spanske spelaren som fekk ein Bosman til England, har kritisert overføringa, men vil ikkje avskaffa kompensasjonane. "Bosman-dommen var ein stor sjokk på den tida, men eg brukte den og no ser det ut til å vera ein normal måte å bevege seg fritt på", sa Martinez i forrige uke. "Fotballen har nytta den multikulturelle innføringa frå spelarane, og det ser normalt ut no. "Men det ville ikkje vore rett å avskaffa transfersavgiftene. Verdien av ein fotballspiller er viktig og verdien av å utvikla spelare er viktig". Men Van Seggelen frå Fifpro seier at denne oppfatninga er basert på ein misforståelse av posisjonen til spelarane, og at den ikkje har noko grunnlag i sanninga. Dr. Stefan Szymanski, forfattar av bestselgeren Soccernomics og professor i idrettsleding ved University of Michigan, gjorde ein forsking for Fifpro tidlegare i år som viste at systemet ikkje klarte å oppfylle lova si i 2001. Han forklarte òg korleis dei same klubbane og ligaene held fram med å vinna, medan dei same typane av klubbar og ligaer held fram med å mislykkast, og som etter seg, seier han, gjer seg sårbare for match-fixing, eigarskap av tredjepart og handel med mindreårige. "Vi trudde at overføringssystemet var ferdig den 15. desember 1995, men det er sjølvsagt ikkje det", forklarte Van Seggelen. "Situasjonen er faktisk endå verre enn før. Eg seier ofte til folk: 'Hvordan ville du følt deg om du måtte venta tre månader på lønnen din?' "Du har òg spelare som ventar på rettferd gjennom rettsapparatet, og sjølv om han får ei positiv avgjørelse, finst det ikkje noko system for håndheving". Det kan vinna nokre valtarar til på terrassene, men det vil likevel finnast mange i "Bosman ruined football"-leiren som trur at dette er berre ein fagforening som kjemper for meir pengar for medlemmane sine, og i dette tilfellet er medlemmane belast. "Berre 1% av medlemmane våre er økonomisk uavhengige, så ikkje alle spelare tenar den typen pengar", sa Van Seggelen. "Vi prøver ikkje å gjera dei rikare. I ei ideell verd ville alle spelare spela på det nivået dei høyrer til". "Eg veit ikkje kvifor klubbane er så nervøse. Vi prøver ikkje å drepa dei beste klubbane eller ligaene". "Sporten er uvanleg, men det må vera fornuftig. Det er ein økonomisk aktivitet, ein forretningsdrift, så det må respektera lova". På dette tidspunktet er Bosman ute og røyker. Trass i at han kom for seint og såg ut som om han ikkje kunne venta på at intervjua skulle enda, var han godt selskap. Han ser ikkje så mykje fotball i dag, og han har ikkje råd til å betale for TV-abonnement, men det han ser, elskar han. Han er hovudsakleg opptatt av å ta vare på dei to unge gutane sine og å vere ein betre far for den vaksne dottera han har frå eit tidlegare forhold. "Martin og Samuel er for unge til å vita om saka mi, eg vil ikkje gjera livet deira vanskelegare, dei har nettopp gått ut av barnehagen", sa han. "Men eg trur at seinare, når dei blir større, kan dei finne ut om kva faren deira har gjort for profesjonelle spelare på internett, og dei vil sjå at faren deira har gjort noko godt".Då selde klubbane høns, hestar, muldyr og grisar, men ikkje menneske. "Spelaarane burde reknast som arbeidarar, full stop, det er det! Dette er Bosman-dommen, og vi burde gå tilbake til det".
Ein Cruyff-tur, ein Fergie-time, ein Matthews-finale: Ikonane i fotball har ofte vorte sett på språket i denne spelet, men kan nokon av desse mogarane seie at dei har endra spelet så mykje som den nervøse, middelaldrende belgaren som står foran meg?