Det kan høyrast at det er tiltalende for skotar, walisarar og nordirlandarar å ha større innverknad på den økonomiske skjebna si, men det ville visstnok vore mindre ønskeleg om dei på eit slag vart fattigare. Så desse konstitusjonelle reforma vil vera vanskelege, om ikkje farlege - om eit stykke av det som bind Storbritannia saman no, er omfordeling av ressursane frå England til resten av verda, og dette stykket blir fjernet gradvis. Å vere britisk no tyder i ein viss grad at offentlege tjenester og levestandarder ikkje er så langt unna hverandre i mengd og kvalitet, uansett kvar du bur. Men kva om endringen av den britiske budsjett- eller finansloven gjer at det vert litt meir av det. Vel, utgiftene til offentlege tjenester per innbyggjar er høgaste i Nordirland, 10.900 pund, og dei er lavaste i England, 8.500 pund. Tallene for Skotland - som er mottakar av den berømte eller illeverdige Barnett-formelen, som formaliserer ein inntektsoverføring frå England til Skotland - er 10.200 pund. Så utgiftene til offentlege tjenester i Skotland er ein femtedel høgare per innbyggjar enn sør for grensa, og dei er 28% høgare i Nordirland. I Wales er tillegga på utgiftene til offentleg teneste 14 prosent - som velsholderane ofte har klaga på er for lite, samanlikna med overføringa av inntekter til Skottland. Ein måte å sjå på storleiken på overføringa på, er å sjå på mengda inntekter - eller det som er kjent som bruttonlagd verd - som er generert i kvart land. Engelskarar har utgiftar til offentlege tenester som er lik med under 40% av inntekta dei genererer, medan utgiftane til offentlege tenester i Wales er lik med over 60% av den nasjonale inntekta per innbyggjar. I Storbritannia med ei betydelig sosial og kulturell solidaritet som var herjande i mesteparten av det tjuende århundret, var desse ulike skilnadane mellom inntekter og utgiftar mellom nasjonane relativt ukompetitive: dei fangar ideen om at alle britiske borgarar er i det saman, så å seia det. Men i dag er det nesten uunngåeleg at i den dristige nye verda til David Cameron med større nasjonal finanspolitisk sjølvbestemming, kan nokre engelske nasjonalistiske parlamentarikarar på høgre sida av spektret i aukande grad sjå Wales - og Skottland og Nord-Irland - som de facto sosialistiske paradis som er overdreivt forføyra av engelskmenn. Inntekta og andre direkte skattar per innbyggar i Wales høyrer opp til £5,564, betydeleg mindre enn det britiske gjennomsnittet på £7,360, og ikkje nær nok til å dekka utgiftene til offentlege tenester. Det finst ein liknande mismatch mellom direkte inntektsskatt og offentlege utgiftar i heile Storbritannia. Dette tyder at det kan vera interessant og gi makt i Wales, Nord-Irland og Skottland å velja sjølv om skatt og utgift, men det kan òg vera litt nervesurrende (eller verre) om det gir Westminster dekning for å redusere inntekta som blir overført til dei frå engelske skattebetalarar.
Det store spørsmålet om planane til statsministeren for å gje dei fire nasjonane meir kontroll over skatt, utgift og velferd er i kva grad dette vil ende subsidien til Skotland, Wales og Nord-Irland av England, og spesielt av London og Sør-Østen.