Reporterane Gavin Sherriff og Darryl Smith arbeidde for Sunday Post i Dundee, som stengde kontoret sitt i London fredag. Fleet Street var i tiår synonymt med dei største aviser i landet. I høgd av sitt høgt, var "Straet av skam" - som det vart kalla av nokre - høgtpunktet i karrieren til journalistar, med nesten alle nasjonale aviser og fleire provinspapir som hadde kontorar innanfor ein halv mils radius. Mr Smith, 43, arbeidde som featurewriter for Sunday Post og var basert på gata i 25 år. Han er rask til å påpeka at adressen til avisa i London er den same som barberverkstaden til Sweeney Todd, der den fiktive karakteren tok ei barberkniv til halsen på kundane sine. Sjølv om journalistismen endeleg er komen hit, seier han at det vart kunngjort altfor tidleg av nokre av turistguiderne i London. "Eg stod ved vinda ein gong for nokre år sidan, og ein turistbuss hadde stoppa utanfor. Eg høyrde guiden fortelja passasjerane at det ikkje lenger var nokon journalistar som arbeidde her på Fleet Street". Gaten var kjend for sine mange barar og pubar, som var konstant okkupert av journalistar som både sosialiserte og søkte etter historier, og Smith fortel ei historie om å ha vore i behov for å snakke med ein kollega i den beryktede El Vino-vinbaren - som i mange år nekta å servera kvinner. Han seier at han ikkje fekk lov til å koma inn før han klypte seg inn i ei dårleg jakke, som vart gjeve av personalet. "Det er så mykje historie her, og å vera ein av dei siste, føler eg meg uverdig for fakta som eg ber". Sherriff, 54, har arbeidd på Fleet Street i 32 år, og blei til hovudreporter for London Post. Han seier at han på den første dagen han kom inn i eit røykfulle nyhetsrom, høyrde lyden av skrivmaskiner som vart slått rundt. "Telefonane fungerte ikkje ein gong, eg ville vore forbløffad om eg ringte nokon og det knytte til fyrste gongen". Han minner seg om gaten i høgdet av den, og det er "å sjå lastbilar med store papirsrullingar streva etter å få seg til trykkestovar og mange pubar, fylte med journalistar og trykkestovar". "No er det eit uendeleg tal sandwichbarar der ute. Utententenkeleg for 30 år sidan". Sherriff skildrar atmosfæren på den tida som "sannsynlegvis levde opp til det bildet du hadde før du kom, men du ville ikkje kunna produsera aviser no på den måten det vart gjort på då". Etter at dei vart sagt opp, vart Smith freelancejournalist, medan Sherriff tok seg tid til å skriva sine memoarararar. Robin Esser hadde ei karriere på Fleet Street som spann i rundt 60 år, og han vart òg utøvande redaktør for Daily Mail. "På høgd av sin tid var Fleet Street svært viktig fordi fjernsynet var i sin tidlege barndom, og det var inga sosiale medier. "Fordra dei to siste journalistane burde merkas, men du må sjå framover, ikkje bakover". Liz Hodgkinson arbeidde på Fleet Street på 1970- og 80-åra, og boka hennar, Ladies Of The Street, dekker historia om kvinner som arbeidde der. "Fleet Street var alltid meir eit konsept enn ein faktisk gate, med avisar som Sunday People, Sun og Mail, alle i små gater faktisk utanfor Fleet Street. "Men dei var alle innan gåavstand og ein del av det som kollektivt vart kjent som Fleet Street. "Når eg var på People hadde vi ein konferanse klokka 11 til kring middag. Då opna redaktøren drikkeapparatet sitt - alle redaktørane på Fleet Street hadde eit". "Då tok vi ein taxi til Savoy eller Claridges for å få meir drikke. Vi kom tilbake kring klokka 16 og gjekk ut og drakk igjen rundt klokka 17". Alkoholen flaug som vatn i Fleet Street. "I People var det fire kvinner i redaksjonen, og 150 menn. I The Sun på slutten av 70-talet og tidleg på 80-talet var det rundt eit dusin kvinnelege reporterar, og vi sat alle saman i eit lite rom som vart kalla Piranha Pool. "Eg jobba undercover ein gong for ei avis, og ringte til ein redaktør frå ein offentlig telefon, for å sjekka med han". Han spurde 'Er du i fare, kjæledyr?' Eg svara 'Ja, eg er.' Til det han svara 'Åh, bra.' Men, som så mange imperier før det, byrja Fleet Street å bryta seg. Media-magnanen Rupert Murdoch flytta aviser - som innebar Sun, News of the World, Times og Sunday Times - til eit særskilt bygde kompleks i Wapping i austlege London i 1986. Dette førte til ein bitter, årlang strid som av og til vart voldelig, men som enda med nederlag for fagforeningane. I 1988 hadde dei fleste nasjonale aviser flytta frå Fleet Street til andre delar av London, og vedtok ny - og billigere - dataprintsteknologi, som bytte ut den misunnelege skriken av varm metallutskrift for det sladderfulle hvisket på tastatur. Som eit resultat, vart bygningane dei etterlét etterkvart forvandla til andre brukar. No har ein del av historien om Fleet Street kome til slutt, og denne illeverdige epoken i den britiske historia har nådd sin siste fristen. "Som ein som alltid har vore journalist, og som har ei sterk kjensle for historie, er det sjølv å sjå bygningene framleis ei glede for meg", seier Smith. "Det får meg til å le, når eg tenkjer på korleis eg no har den plassen i historia".
Dei to siste journalistane som jobba på Fleet Street, dei går frå det som ein gong var sentrum for britisk journalistikk.