Haldet av Cardiff University School of Journalism var eit arrangement som var organisert av Cardiff University. Det blei arrangert då samfunnet var i ferd med å markera 50-årsjubileet for at ein kolvestapp glide over til landsbyen og 18 heimar den 21. oktober 1966. Yvonne Price frå Merthyr Tydfil, som var ein av dei fire første politistene på scena, stod fram og avslørte at ho var under behandling for posttraumatisk stress. Ho sa at dagen katastrofen skjedde, måtte ho klatra gjennom eit vindu inn i skulen, sidan ho var den einaste personen der som var liten nok til å gjera det. Ho sa at ho måtte rydde vegen for dei andre og brukte den første dagen til å hjelpa ofrene å passera gjennom vinduene. Ho var tilbake på åstedet neste morgon, og blei utnemnd som assistent til gravlegaren etter at ho vart beinga om å identifisera fargen på augene til eit barn på liget. Jeff Edwards, som blei til rådsleiar i Merthyr Tydfil, var ein av talarane og sa at han hadde fortalt historia mange gonger i løpet av dei siste 50 åra og at han no kunne snakke om det lettare utan å bli opprørt. "Mange har ikkje vore i stand til å snakke om opplevinga sin i det heile tatt, dei held fram med å klype sinne og frustrasjon inne i seg". Steve Gerlach, ein av tre søsken som overlevde katastrofen, var i publikum og sa at det var første gong han hadde tala offentleg om det som hadde skjedd. Gerlach, som familien hans flytta til Weston-Super-Mare året etter katastrofen, sa: "Eg er den eldste. Broren min, som var eit år yngre, vart fysisk skadd då han vart treff av smolt. "Eg kom ikkje hit med nokon klarte tale, men eg ville snakke om det eg hadde høyrt frå dei andre". Han sa at familien hans ikkje hadde snakka om det i dei første 40 åra og at han vaks opp med ikkje so mykje kunnskap om det som hadde skjedd. "Eg underviser i religionsvitskap og er veldig opptatt av Holocaust-vitskap, eg har møtt overlevingar, tatt med barn til Auschwitz og eg har høyrt folk snakke om behovet for å minne, men det er korleis me minner oss som er viktig. "I nokre tilfelle har minne om Holocaust vorte ein industri, og det er vanskeleg for overlevende å sjå at forteljinga deira blir pakkert og brukt". Tidlegare nyhetsredaktør for BBC, Elwyn Evans, sa til konferansen at han vart sendt til ferdscenen i sitt første jobb på ei aviser. Han sa at han hadde brukt dei siste 50 åra på å freista å gløyma opplevelsen, men valde å snakke om det offentlig for første gong på konferansen. Han var 17 år gamal på den tida og 21 oktober 1966 var den siste dagen han var på Merthyr Express etter å ha teke seks vekers løyseplassarbeid med avisa. "Folk liker å seia at dei var den første journalisten på scena. Eg var ikkje journalist, men eg var der i ein av dei verste fredstidskatastroffane på 1900-talet", sa han. Han la til at katastrofen hadde gjort han følsom for lidinga til andre då han gjekk vidare med å gjera karriere i journalistikk. "Ein eller anna måte etter katastrofen, ettersom kontroversen følgde kontroversen, utvikla ein generell meining om at det overlevde samfunnet synte seg å vera eit problem, kløtt, grådig og gripande uroleggjarar", sa han. Han sa at mediane mislykkast i å avsløra løygene og seia kva dei virkelige problemane var. "Aberfan-samfunnet var offer, ikkje problemet. "Pressa, mediene, har eit evig ansvar for å undersøkja og for å gjennomgå, i Aberfan, som kanskje er den mørkaste tida i Wales på 1900-talet, burde vi ha vore lidenskaplege om å søkja sanninga". Gaynor Madgwick, som overlevde katastrofen men mista to sysken, har skrive ei bok i eit forsøk på å få ein enda. Men ho sa at det finst nokre i samfunnet som ikkje er klare til å snakke om det som skjedde. Ho sa: "No er det folk som kjem til psykolog fordi ho ikkje kan sjå 50-årsjubileet i øynene. Ho veit at det vil opna så mange sår. Ho veit ikkje korleis ho skal takle det. Andre som er i 70--, 80- og 90-åra vil fortelje om historia si fordi enden kjem".
Overlevjarar, redningsmenn og journalistar som var involvert i katastrofen i Aberfan, har talt offentleg om opplevingane sine, mange for første gong på 50 år, på ein konferanse i Cardiff.