Hver kveld, på ein flybase i den saudiske hovudstaden Riyadh, gjev talsmannen for koalisjonen, brigadegeneral Ahmed al-Assiri, ei oppmuntrande vurdering for mediene. Då luftangrepane byrja 25. mars var målet for saudiar og allierte sine enkelt: å få tilbake opprørarane i Jemen og få den legitime presidenten, Abdrabbuh Mansour Hadi, til makten. Ingen av desse to måla har vorte oppfylte, men Hadi sit fast i eit gjestepallas i Saudi-Arabia, i eksil, medan den siste støtten han har fått i Jemen, døyr. Dei dårleg bevæpne men beslutsame sørmennene som prøver å forsvare byen Aden frå houthi-normennene, grumlar at presidenten deira har rømd ut av landet og lat dei stå på eige sida. Houthi-ane, som byrja å ta over Jemen med å overfylla hovudstaden Sanaa i september, har sjølvsagt fått ein kraftig pågang av luftangrepane. Men på bakken har dei halde styr på heile Vest-Jemen der folkesetnaden er konsentrert. Suksessen deira er ikkje så mykje til grunn for ei påstått støtte frå Iran, men for hjelpen dei får frå den forfedrde, tidlegare presidenten Ali Abdullah Saleh, som har støttet dei med republikansk gard og andre militære einingar som enno er lojale til han. Dei veit at dei ikkje kan halde landet i Sør-Korea i all evighet, og vil kunngjere ein strategisk tilbaketrekking når dei veit at dei har klart å gjere seg opp ei oppgåve, som vil seie at dei har overlevd angrepet frå luftvåpen og sine presisjonsraketter. Dei saudiske leiarane veit at dei ikkje har råd til å gå miste om i Jemen, ikkje berre for å veksle frå ein konflikt som kan føre til u-stabilitet på den same grensa, men også for å øydeleggje trugdskapen til dei saudiske folket. Spør Egypterne, Britane og til og med Saudi-Arabia, som alle har vorte offer for underkant. Så, alle terrorangrep frå den Saudi-leierte koalisjonen, er sannsynlegvis eit midlertidig tiltak - som for eksempel å sette ein sanitær kordon rundt Aden - for å sikre seg ein betre forhandlingsposisjon når dei politiske forhandlingane kjem i gang. Iran, som har ei ganske uklare rolle i Jemen, har fleire gonger kalla på ein våpenhvile og beskylde dei regionale rivalane sine, Saudi-Arabia, for å ha begått folkemord der. Mandag foreslo utanriksministeren at det var på tide å velja ein ny regjering, med iransk hjelp. Reaksjonen frå Saudi-Arabia var apopleksig. "Det er ein absolutt non-starter", sa ein saudisk rådgjevar til BBC. "Den nye saudi-arabiske doktrinen er å ha ei arabisk verd fri for all iransk rolle. Det er den typiske vrøvlretorikken som kjem frå Teheran". Så korleis skal denne krigen ende? Kan den ende? Sannsynlegvis er svaret rotete. Tre veker etter det finst det inga klår vinnarar eller taparar, med mindre du teljer Al-Qaeda som vinn på uroen i det austlege landet. Til slutt må det finnast ein politisk avtale, ein kompromiss som er akseptabelt for alle partane, i anna fall vil ein eller den andre av dei berre fortsette å kjempe. "Saudiane har alltid vore viljuge etter ein politisk avtale", seier ein pensjonert vestleg diplomat. "Eg kan forstå kvifor dei ville gjera dette [kampanjen], men dei må definere seieren, og det har ikkje vore gjort. I dag er det houthiane som styrer historia". Men det er Saudi-Arabia som skal ha ein rolle i framtida til Jemen. Hitheld har det vore ein av dei største velgjerarane til landet. Saman med andre arabiske statar i Golfen, vil Saudi-Arabia ikkje at Jemen skal kollapsa og har gøymt inn millionar av dollar i landet.
I nesten tre veker har den saudiske koalisjonen, som for mesteparten er av Gulf Arab Air Forces, slått dei houthi-oppstandarane ned i Yemen.