Men viss vanlige grekar held fram med å tru på demokratiet - det er berre at dei får atkvøta, som ein kaffi-eiar som kjem i kamp og eg møtte i Thessaloniki, sa - så mister dei raskt tilliten til Europa. For mange er EU ein ein-vegs gata, som ein annan mann sa. Men for nokre yngre grekar i Thessaloniki, hovudstaden til ein region med 30% arbeidsledighet, er det ei tiltalende ide å gå ut, eller i det minste å avstå frå den hata euroen. "Du kan ikkje setja ein løve og ein katt i same bur", sa ein ung, arbeidsledig ung mann til meg på gata, og skildra korleis han ser på tilhøvet mellom Hellas og dei økonomiske gjigande i nord. Endringane kan ta ei generasjon, om dei endrar seg, med tanke på den pågåande støtten til dei finanskrisen, Ny demokrati og Pasok, og tvilen om viljen til den radikale venstresida i form av Syriza til å gjennomføre endringar. Samstundes er det ei kold sinne for den ubarmhjertige fattigdomen til ei nasjon på kanten av Europa. Han har ei gjeld på 50.000 euro, men etter ei operasjon for å fjerna ein sjeldn svulst i nakken, skylder han 3000 euro i medisinsk regning. No treng han meir behandling. Mr. Dimoulas sa ikkje kven han ville stemme på, men han uttrykte utryggleik for korleis Pasok og Ny demokratisk regjering styrte saman etter tiår på motsatte sider. Han ser at framtida til Hellas utanfor euro-sone og EU er fullstopp, og at det lukrar med kontroll over ressursane og valutaen sin. Han er ein positiv politikar, forelsket i Hellas, men han har ikkje noko med det nasjonalistiske hatet å vere i samband med det høgre-krampartiet Golden Dawn å gjere. Eg møtte nokre av dei som støtta på Golden Dawn. Ikkje dei aggressive mennene eg var van til å sjå i TV-reportar, men to eldre pensjonistar som drakk seg full av alkohol ved eit kafébord, og ein forsvinnande middelårig bonde som var rasande over den lave prisen på mjølk som blei båret til han. Ingen av dei tala med meg. Det var venene deira i nærheten som informerte meg om stillinga si. Eg gjorde det til mitt oppdrag å intervjua arbeidsløse eller økonomisk utsette grekar, som alle sit der ute på veggene eller på planten i Thessaloniki fordi dei ikkje hadde råd til ein kopp kaffe lenger, og som alltid møtte folk som kunne stemme på venstresidenspartiar. I 2012 fekk ein av kandidatane til EU-valet, Foteini Rizou, ein av dei dei dei ikkje hadde sett, og eg møtte henne på eit hostel der ho jobba som resepsjonist for å finansiera utdanna si som arkitektstudent i Thessaloniki. "Pasok er ikkje noko anna enn Ny demokrati", sa den athenske studenten. "Vinstreina burde vere samde, men Syriza meiner at det er godt å vera i EU. Vi meiner at det å bli i EU er dårleg for arbeidarane og dårleg for alle i EU". Ein mann som verkeleg kunne gjort det rett med ei endring til det betre, er Ilias, den arbeidsledige matematikaren som gav likninga til løva og katten. Han kan ikkje kreve hjelp, og han lever av dei minkande besparingane sine, og han kan ikkje tenkja seg å starta ei familie fordi "utan jobb kan du ikkje gifta deg". Han ville stemme, sa han, men om dei politiske synene sine ville han berre bemerke at han aldri hadde kvitta seg med eit parti som kom til regjering. "Dette må endra seg", sa han til meg, og skjelvde i skyggen av triumfbuen frå den romerske tida. "Hadde eg hatt løysinga klar, ville eg ikkje vore her og gje deg intervjua. Vi burde gå ut av euroen. Dei vil berre ha pengar i dei fattige landa". Nokre hundre meter unna, nede på sjøpromenaden, høyrde eg på ein annan arbeidsledig veljar, nesten 10 år yngre, fast antifascistisk og sterkt patriotisk, som uttrykte eit strengare syn. "Eg trur at den einaste løsningen er ei radikal, kva det endar med", sa George Basilos. "Vi må rette sinne mot noko, i staden for å brenne. "Eg trur at eldre generasjonar trekk oss ned. Vi ventar berre på at dei skal døy ut. Nokre sinn kan du ikkje forandra". Venninnen hans, ingeniørstudenten Sokrates Lambadas, som gjer underbetalt deltidsarbeid som mange andre studentar, beundrar Europa for den sosiale framgangen og trur at grekarar er fast i fortida. "Eg trur at mange grekarar ikkje vil ta ansvar for den situasjonen vi er i i dag", sa han til meg. "Om 30 til 40 år vil ting vera betre, og folk vil ikkje berre tolerere endring, men sjå fram til det. Vi må endra oss". For no er det fortsatt fattigdom, og etter Dimoulas si meining kan Hellas "ha enda meir å falla". Du kan også fylgje Patrick Jacksons melding om arbeidsleiken i den sørlege euro-sone på Tumblr eller få oppdateringar på Twitter.
Champions of the European Union kan trøysta seg på at i by-Greskistan, folk som er nedbøyde av fattigdom, tek valene den 25. mai alvorleg.