Han var ein medlem av "Remain Campaign" som lobba mot at USA skulle trekkja seg ut av Paris-avtalen. Så president Trumps "Climate Brexit" var eit slag for han - i ein ironiserende twist støttar fossile brenselfirmaet han var leiar av avtalen, medan regjeringa han representerer no ikkje. Det var òg eit slag for utanriksdepartementet og diplomatiet. Tjente fire timar etter at han kom med avgrepet, var den einaste kommentaren han gjorde, ein sidestengd i ein fotomøte. Han erklærte at USA ville halda fram med å redusere utslippet av drivhusgasser og ba partnerane om å halda ting "i perspektiv". Tillerson hadde tidlegare sagt at USA burde "beina seg ved bordet" i internasjonale klimaforhandlingar, ein fornuftig posisjon for den øverste diplomaten i landet og ein han etter sigt heldt fram i debatta i Det hvite hus om Paris-avtalen. Men offentleg viste han ikkje den lidenskapen som hans forgjengjar, John Kerry, som styrte forhandlingane om avtalen. Det ser ut til at dottera til presidenten, Ivanka, tok ledelsen i kampen for å få "Remainers" til å fortsette. Og rollen som ein super-engagerte samrøvar, gjekk tilsynelatande til den klimaskeptikaren i administrasjonen, Scott Pruitt, som var leiaren for Miljøvernstjenesten, som tok ordet ved seremonien i Rose Garden. Ein representant i Uttarsdepartementet sa berre at han var på kontoret sitt og "heldt fast på tidsplanen sin, og gjorde forberedingar for reisa til Australia og New Zealand i dag". Det er ingen tvil om at Pruitt (og hans allierte, rådgjevaren til Det kvite huset, Steve Bannon) hadde ei lettere oppgåve enn Tillerson, sidan han forkynte for ein president som hadde sympati for hans økonomiske og nasjonalistiske argument. Og son-in-law-en til presidenten, Jared Kushner, som har dårlegare diplomatisk erfaring enn han, har laga ein parallelt utenrikspolitikk frå Det hvite hus. Det er klårt at at Paris-trekkinga var eit dårleg budskap for utanriksdepartementet, som enda ikkje har gjeve ut en uttalelse. Der det ei gong var framsida for globale klimaforhandlingar, er det no borte. USA er fortsatt medlem av FN-ramma for klimaendringane, UNFCCC, men møtene har hovudsakleg vore om Paris-avtalen. Det er ein avvising av ein monumental diplomatisk innsats frå over 190 land i fleire år for å få alle dei nødvendige balansane. "Vi har no klappa alle land i verda i andletet", seier Todd Stern, den amerikanske spesialutsending for klimaendringane i Obama-administrasjonen. "Vi har sagt at vi veit at dette er viktig for dykk, vi veit at dette er eit stort og potensielt episk problem for verda, vi veit at nokre av dykk er særleg sårbare, men vi droppar ut. Det er den dårlegaste måten du kan behandle andre land på". For å vera ærleg, dette er ikkje eit heilt uforsynt område - tenk på beslutningen George W. Bush om å ikkje godkjende Kyoto-avtalen i 1997. Men det er ein meir isoleiserande måte å gjere ting på, og dette er ein annan Washington. I privatprat klager internasjonale diplomatar over heile verda over at dei vanlege kanalane for å få og avdekke informasjon på Statsdepartementet og i Det hvite hus ikkje har noko personel. Dei strevar etter å finne folk som kan lytte til dei og fortelje dei kva som skjer. Så sjølv om dette ikkje vil bryta alliansen, kan det vere vanskelegare å samla dei saman og seie at me kan vere vennar.
Sist månad, då Rex Tillerson prøvde å omsetje "America First" til utenlandsk politikk for eit uvitande publikum av folk frå Uttanriksdepartementet, forsto han ikkje at det ville endra seg til "America Alone".