Ein av dei mest sjokkerande aspektane ved regjeringa si beslutning om å bruke £9 millionar på ei kampanje for å promotera det britiske EU-medlemskapet - som dømmes etter reaksjonen på sosiale medier - er at den er basert på flyger. Flyger ser ut til å vera ein utryggare og billig måte å få ut ei melding på i den nettverkssammenhengde verda i dag. Dei fleste av dei vil nok gå rett i søkk, saman med flyer og kredittkorttilbud, seier kritikarar. Men David Cameron må føle at nok menneske vil ta ein kikk på det regjeringa har å seia for å gjera det verdt å sjå. Han har insistert på at kampanjen på 9 millionar pund er "pengar som er brukt godt" - litt for tidleg kanskje, sidan vi ikkje veit utfallet av folkeavstemninga enno. Det som er så kontroversielt er at regjeringa ikkje hadde fått lov til å bruke 9 millionar pund på flyger under kampanjen, på grunn av utgiftarreglene. Så kvifor er alle så desperate etter å fylla landet med ulese flyger? Omtrent ein tredjedel av dei 9 millionar pundene skal tilbrakt til kampanjer på nettet og sosiale medier - men det trykte materialet er framleis der det er, seier Philip Cowley, professor i politikk ved Queen Mary University i London. "Polittiske parti ville ikkje brukt millionar av pund på å publisera dette i kvart val dersom det ikkje hadde funne. "Det er framleis den hovudmekanismen som veljarane høyrer på frå politiske organisasjonar. Det trøymar alle andre former for kontakt". Ein ansikt-til-ansikt-chat på dørtråden var framleis den mest effektive måten å konvertera veljarar til din sak på, sa han til BBC Radio 4s The World at One, men det var tidkrevende, så å senda ut flyer var eit "billeg" og "relativt enkelt" alternativ. Bladbøker når til den stille majoriteten av folk som ikkje er klistra på smarttelefonane sine dag og natt, særleg eldre som plar å stemme i stort antal og som kan få folkeavstemninga til å gå i ein tett kamp. Ein annan stor fordel med postbøllar på sosiale medier er at kravet ditt ikkje blir avskytta og latterleggjord av motstandarane dine. Men når du tek tek teksten frå døra din og ser på innhaldet på den korte vegen til køkkenet, vil ikkje postkassa di begynne å spotta ut falske versjonar av teksten og argur motbevis. Mange av desse vil vere meir interessante enn originalen og mykje morsommare. I motsetning til på sosiale medier. Regjeringa har freist å rettferdiggjere kampanjen sin med å seie at folk er sultne etter fakta om EU-avstemninga. Vi veit frå innboksen vår på BBC kor sant dette er. Omtrent alt i EU-avstemninga er diskutabelt, så snart ein av dei to partane framfører ein "fattigheit", utfordrer den andre partane det med ein motstridende "fattigheit". Dette er fordi ein stor del av det er basert på hypotetiske scenariar. Kva ville skjedd om Storbritannia forlét EU, og kva ville skjedd om det blei stengt? Det er ikkje så rart folk seier at dei er forvirra. Bladet er ein måte for regjeringa å kutte gjennom det. Lova-kampanjerar sender òg ut flyer som fortel "fakta" om Storbritannia og EU, sjølv om dei ikkje skal finansierast av skattelønarane. Den andre grunnlegginga ministrane har brukt til kampanjen sin er at det finst ein forløp for det. Harold Wilson sin Labour-regjering sende òg ut ein flyer til kvar heim som fortel om grunnene til å bli verande i "det felles marked", som EU då var kjent. Argumentane i Wilson sitt dokument, før EU-referendumet i 1975, høyrer dei godt til. Men ein viktig forskjell er at Wilson sjølv er der i brosjyren og gir landet sine personlige anbefalingar. David Cameron er glad når han står for publikum på eit spørsmål og svar. Men det finst ikkje noko å seia om han i den regjeringsbreva.
Har dei ikkje høyrt om Internett?