Det blei funne at born frå minoritetsfamiliar ikkje får nok støtte til å læra kantonesisk - dette har sett dei bak i skulen og ført til langvarige problem på arbeidsmarkedet. "Ein av dei største hindringane for likestilling har vore den de facto rasiske skilnaden mellom studentar frå etniske minoritetsgrupper og kinesiske studentar i det offentlege skulesystemet", seier Puja Kapai, som har utført studien, professor i lov ved University of Hong Kong. Hong Kong er heime for 365.000 etniske minoritetsfolk, som utgjer 6% av den totale folkesetnaden. Samfunn av indianarar, pakistanarar, nepalesarar og filippinarar har budd i Hong Kong i generasjonar. Men byen manglar en læreplan for born som snakkar kinesisk som eit anna språk, som ville gjort det mogleg for dei å læra kantonesisk, eit krav for mange jobbar og universitetsplassar. "Munnleg språkkrav, som hindrar etniske minoritetar i å få like høve til utdanning og arbeidsmarked, kan sjåast som ein indirekte form for diskriminering", seier Raymond Ho, ein høgre medlem av Equal Opportunities Commission i Hong Kong. Men han er trygg på at sidan regjeringa gjorde det ulovleg å diskriminera på grunn av rase i 2009, har det blitt større offentleg bevisstheit om behovene til etniske minoritetar. Mykje historier frå BBC-serien Knowledge Economy som ser på utdanning frå eit globalt perspektiv og korleis ein kan koma i kontakt med andre I fortiden har det vore påstandar om at kinesarar "ikke aksepterer" folk med mørkare hud. Dette var påstanden i ein rapport i 2008 frå Unison, ein gruppe som kjemper for rettane til etniske minoritetar. Dette nivået på akseptering vart funne å vera det lågaste i utdanningsindustrien. Språket er ein stor hindring for etniske minoriteter å få tilgang til utdanning. Det beste plassen å byrja å læra kinesisk og møta folk med andre bakgrunn er i barnehagen, seier Holing Yip frå Unison. Men studien Kindergarten Support Report 2015 frå Unison viste at 62% av barnehagen brukte utelukkende kantonesisk som intervjua. Det blei òg funne at privatleide barnehagar var motvillege til å gje søknadsskjema til ikkje-kinesiske foreldre, og mange bad born om å ha kinesisk talkunnskap innan dei var tre år. Som eit resultat er det ein konsentrasjon av etniske minoriteter i eit lite antal barnehagar. Ho seier at den sameinte høveutstova har "oppfordra barnehage til å vera åpne for etniske minoriteter, men heller ikkje å bruka språklege evner som utveljingskriterium". Det har vore eit mønster av kinesiske studentar som har registrert seg på hovudstrømprinsipal og vidarskoler, der klassan blir undervist på kantonesisk. Etniske minoriteter ville registrera seg på engelskmedium "designerte skular". Men dei designerte skula utgjorde elevane med så lågt nivå av kantonesisk at det ville ha vore vanskeleg for dei å komme seg inn på universitet eller arbeid. "Nå må eg læra å lesa på kantonesisk, og eg skal ikkje gå gjennom det som dei gjorde", seier Yip. Men å få informasjon om korleis ein søkjer seg på kinesisk, er ofte berre på kinesisk. Nokre har motvirka foreldra som er av etniske minoriteter til å søkja. Dei som får plass kan streva, fordi alle klassar er på kantonesisk utan ekstra støtte i klassen, og foreldra kan ikkje hjelpa heime. Mange foreldre er tvunge til å søkja ekstra undervisning for å hjelpa borna med lekser. "Det finst situasjonar der om ein lærar ikkje kan koma ein dag, vil borna ikkje kunne overføre leksane sine og blir straffa. Det er òg ein stor økonomisk byrde", seier Yip. "Eg lærte meir kinesisk på den vanlige skulen der alle venene mine var kinesarar, berre ved å øva det utanfor klassen, enn på den utpekte skulen der eg studerte kantonesisk som språkklasse". Etter trykk frå lokale ikkje-statlege organisasjonar og FN, oppløyste Hongkong-regjeringa utpekte skular i 2013. Men tendensen til å senda barn frå etniske minoriteter til særskilde skular held fram. "I det siste står foreldra overfor ei av avgjerda om borna deira skal lida no i ei kinesisk-medium skule, eller seinare på arbeidsmarkedet. I september 2014 tok regjeringa i Hong Kong eit framskrit "læringsrammeverk" som hadde som mål å hjelpa studentar frå etniske minoritetar til å læra kantonesisk. Avhengig av kor mange studentar som er innskrevne, kan skulane få mellom 800.000 til 1.500.000 dollar for å hjelpa dei. "Det har berre brutt læresetnaden ned i trinn, men ingenting har verkeleg endra seg. Det trengs ein kinesisk som ein andre språk-læreplan for å læra ikkje-mottelandsspråkarar korleis dei skal læra kantonesisk på rett måte", seier ho. "Etniske minoriteter kan fortsatt ha vanskeligheter med fag som matematikk fordi klassen og materialet er på kinesisk", seier Yip Prof Kapai frå Unison. Mangel på kantonesisk språkkunnskap vil føra hindrar i sysselsetting, og føre til auke i fattigdom og vanskelegheit for å få tilgang til helsestøtte. Kantonisk språkkunnskap er eit kjernekrav for nokre jobbar, som den statlege tjenestane. Typiske yrker som etniske minoritetar tek opp er i catering-, bygg- og manuell arbeidskraft. Hong Kongs råd for sosial velferd seier at mange pakistanske, indonesiske og thailandske hushaldar er under fattigdomssatsen i byen. "Eg identifiserer meg som ein hongkongar", seier Nebhwani. Men han er utelukka frå mange jobbar på grunn av begrensningane i språket hans. "Om eg skulle freista å integrera meg fullstendig, ville det vore vanskeleg på grunn av mitt kantonesiske språk". "Regjeringa er forplikta til å oppmuntre og støtte integrasjon av ikkje-kinesisktalende studentar i samfunnet, inkludert å gjera det lettere for dei å tilpasse seg tidleg til skuleutdanninga og å beherske kinesisk", sa ein talsmann for utdanningsdepartementet i Hong Kong.
Ei universitetsstudie seier at etniske minoriteter i Hong Kong er "marginaliserte" av utdanningssystemet.