"Rodrigo dreiv om å bli ein profesjonell fotballspiller. Han var fødd med eit ekte talent, og alle i familien og samfunnet visste at han var veldig god på fotball". Den tenåringsjungen som Antonio Carlos da Silva skildra kunne vera ein av dei fotbal-madunge ungdomane i Brasil. Rodrigo var ein av dei tusen bornne i den nordøstlege delstaten Ceara, der over 133.000 menneske lever på mindre enn 70 reais ($30; £18,50) i månaden. Men etter at Silva, den utøvararbeidar som først møtte Rodrigo på gaten og overtala han til å flytta til eit vernarom i 2009, sa at han var på grensa til å endra livet sitt. "Han håpa han ville bli profesjonell, så han kunne hjelpa mor si med å få behandling for narkotikaavhenging og kjøpa ei hus", fortel Silva. Det er den andre turneringa som vert halden i Rio, og som sameinar lag av gatebørn frå 19 land, fire år etter den første konkurransen i Durban. Bernardo Rosemeyer er grunnleggeren av O Pequeno Nazareno, ein ikkje-statleg organisasjon som dreiv heimen der Rodrigo flytta til då han var ni år gamal. Han seier at utsikten til å konkurrere i Street Child World Cup har innbygd disiplin i livet til Rodrigo. "Han hadde slutta å ta narkotika og gjekk på skule som ein del av betinginga for å kunna spela i turneringa", forklarar Rosemeyer. "Å vera i laget var eit lys i livet hans. Han kom til og med bedre overens med mor si som kom til alle treningssessionane". Men det som skjedde med den beste angriparen til Team Brazil kort før han skulle delta i cupen, reflekterer den bitre virkeligheten for born på botten av det brasilianske samfunnet. Han likte ei jente der og avviste varslinga frå sosialarbeidarane om risikoen for å vende tilbake til det farlege kvartalet. Då han forlét heimen dagen han fylte 14 år med bror sin, Raphael, blei brørne skutt av medlemmar av ein narkotikabanda som hevn på eit påstått røyveri fleire år sidan. Rodrigo vart drepen og Raphael overlevde berre fordi pistolen hadde jamma. Nyheten slo lagkamperne hans hardt. "Eg fortalde spelarane om dødsfallet hans då vi alle møtte opp for å ta bussen til treninga", minner Silva seg. "Først trudde dei ikkje på meg og trudde eg la. Så byrja dei alle å gråta og tenke på korleis dei skulle overleve i samfunnet der dei bur". Ved begravelsen til Rodrigo var det lagkameratane hans som bar kista hans. Dagen før den første kampen samla dei seg i ein liten kapell for å minnast tenåringen som ikkje kunne ta reisa med dei frå gatene i Fortaleza til Rio for å representera landet. Goalkeeperen Pedro Levi, ein 15-åring som òg budde på gatene i Fortaleza før han flytta til eit verndaskap, seier at Rodrigo har gjeve laget eit stort hull: "Han var ein stor spelar. Det beste med han var leiarskapen hans, han ville ha heile laget saman. Pedro seier at laget er fast beslutte å få tropen heim "for Rodrigo". Før den første kampen mot Egypt, heldt spelarane eit minutts taushet i ære av Rodrigo. Diego Rocha, 14 år, heldt eit portrett av Rodrigo medan erkebiskopen i Rio, Dom Orani Tempesta, og ein tidlegare kaptein for brasiliansk landslag, Gilberto Silva, såg på. Rodrigo sitt lag vann på Egypt 4-0. Men seieren deira følt seg bittersøt. "Vi dedikerer denne kampen til minne om Rodrigo", sa Diego. Men realiteten for dei 23.000 gatubørnene i Brasil er alt annet enn rosen. Band- og narkotikamisbruk er endemisk i fattige samfunn. I den heimlege delstaten Ceara, der Rodrigo bur, var det 4.462 mord i 2013. Så håpet hans for den tidlege lagskamannen hans er enkelt: "Eg vonar Gud har han på eit godt sted".
Det brutale drapet på ein lovende tenårings-fotballsleikar har gjort Brasil til eit høgt fokus på VM i sommar.