Det er sentralt, men uheldig - mellom hurtigmatbutikkar på den skraupe enden av Nemanjina-gaten, nært synleg til hovudstasjonen i byen. Hvirvelet rundt døren og skilte i vinduet, handskrivne i arabisk skrift, tyder på at innkommane frå Midtøsten framleis kjem til hovudstaden i Serbia. I innere er det organisert kaos. Dei som sit framfor maskinane, legg på høyresett og samtalar på Skype. På toppen er atmosfæren heilt annan. Familiar som ser forvirra ut, samlar seg i eit kvalt "tryggare rom" som blir dreven av Save The Children. Foreldra leitar borna sine fram til ein bunke leker, medan ein liten gutt gråter utrøstande. "Dei er yazidi-folket frå Irak", seier Marjan, ein tolk som strevar med å finna eit felles språk med dei nykomne. Det er meir enn to dusin menneske i denne store familien. Dei følgde ikkje den klassiske ruten til Serbia via Hellas og Makedonia, men kom over den austlege grensa til landet med Bulgaria. "Det er alltid folk i Belgrad", seier han. "Omkring 400-500 ein dag". Vladimir seier at dei økende restriktjonane som land langs Balkanrutten har sett på, og at den til slutt har blitt stengd (trass i grensa har hundrevis av menneske funne ein vei gjennom grenseforseglet for å krysse frå Hellas til Makedonia), ikkje har hindra folk i å leita etter ein vei til Vest-Europa. "Å komme inn gjennom Bulgaria - det er ei gamal smuglerrutte og det skal brukast meir. Afghanane seier: 'Det er billigere å koma på den måten [ enn å ta sjøveien frå Tyrkia til Hellas] og likevel kan vi ikkje svømme.'" Før stenginga hadde land langs ruten samordna transport slik at folk kunne bli teke frå Makedonia til grensa til Slovenia med Østerrike på offisielt tilgjengelege tog og bussar. Det var ein relativt glatt prosess som reduserte sannsynet for at flyktningar skulle falla i hendene på menneskesmuglarar. Men no må folk som er desperate eller fast beslutte å nå Vest-Europa, gjere seg opp med skrupeløse element. "Reisa gjennom Bulgaria er full av misbruk", seier Vladimir. "Folk lid av mafiaen og menneskesmuglarane - og dei får ikkje vern frå systemet. Dei har sett hundar på flyktningar - vi har sett menneske med hundbitar som har vorte slått alvorleg av mafia eller politiet". Nokre av menneska på Asyl-informasjonssenteret har lært på den harde måten at menneskehandlarane og til og med styresmaktene kanskje ikkje har dei beste interesser i tankar. Ali Hashem Zade, ein 27-åring frå Teheran, hadde håpa han kunne finne arbeid i Europa for å hjelpa dei to små døtrene sine. Men då Makedonia blokkerte innreisa til iranar, sette han tillit til ein menneskehandlar frå Pakistan. "Smuglarar var det einaste håpet vårt etter at dei stengde grensa for iranarane. Han tok 250 kroner frå meg - men han hadde eit anna pris for kvar. Han la til nokre menneske 1400 kroner - men han røykte faktisk, og eg enda opp med å vandra langs grensa i to dagar - eg måtte brenne nokre av kleda mine for å starte ein brann", seier han. Ali seier at han fann vegen over grensa ved å bruka GPS-systemet til telefonen - men den same metoden fungerte ikkje då han prøvde å krysse frå Serbia til Kroatia. Han hevdar at grensepolitiet i Kroatia slo han og venene hans når dei fangst dei. Han vil likevel prøve igjen. "Eg har ikkje pengar - så eg vil lita på Guds vilje. Det er betre å lita på Gud enn smuglarar". Andre folk ved Asylinformasjonssenteret tek av dei å bli verande i Serbia - i det minste for no. Taxiar kjem for å ta familien til eit anna asylsenter i Krnjaca, i forstadstaden til Belgrad. I den jugoslaviske epoken var dette ein øydeleg fasilitet som hadde kjensla som ein militærbarakk, og som var eit arbeidaromsreise for ei fabrikk som låg i nærheten. I dag er det einetasje blokkar som huser asylsøkjarar som ventar på at søknadene deira skal behandles. Dei deler fasiliteten med ein handfull flyktningar som vart flytta i Balkankonflikta på 1990-talet. Ivan Miskovic frå flyktningkommisariatet for regjeringa forklarar at folk som vart strøymde når Balkanruten vart stengd, har ei rekkje alternativ. I tillegg til asyl i Serbia inkluderer dei repatriering, omsetjing i eit tredje land eller søknad om å bli gjenforenta med familiemedlemmar som allereie har kome til Vest-Europa. "Eg trur vi gjorde jobben vår ved å tilby dei alle mulighetene", seier han. "Men vår tidlegare erfaring fortel oss at Serbia ikkje er bestemmingslandet deira, men transitlandet deira". Serbia har konsekvent teke ein pragmatisk tilnærming til flyktningkrisen - både når det har vore å hjelpa folk på vegen deira då grensa var opne, og i det siste, ved å spegla innreiseforstraff frå naboland. No er det ein kjensle av realisme når det gjeld kva som kan koma i løpet av dei kommende vekene. "Grensane er ikkje hermetisk stengde", seier Ivan Miskovic. "Det er uunngåeleg at fleire folk kjem inn. Sjølv om dei kjem på ein uregelmessig måte, må dei registrerast - og vi kan hjelpa dei til å vere mindre sårbare. "Men sjølv om dei byrjar å søkja om asyl [for å bli verande i Serbia], så gjer dei berre det dei kan for å gje seg tid til å reise når dei finn ein passende tilknyting". Med andre ord går Balkanruten vidare.
Balkanruten er kanskje offisielt stengt, men Asylinformasjonssenteret i Belgrad er øygeleg åpent - og det går eit stort slag.