"Det var uvanleg å ha funne deg sjølv som eit symbol for ytringsfriheit, men av feil grunn", seier den 73-årige Bogdanov til BBC World Service sitt Witness-program på 30-årsdagen etter han blei dømt. Han seier òg at han følte seg "veldig vred" over at den private saksakssakninga som moralske kampanjeraren Mary Whitehouse hadde gjeve lov til å skje. Mrs Whitehouse, seier han, "blanda saman virkeligheten med ei illusjon" på scenen. Med livleg bilde, sterkt språk og vald søkte stykket å teikna grafiske paralleller mellom romersk invasjon av Britiske øyane og nærværet på den tida av britiske soldatar på gatene i Nord-Irland. Men det var ein kort scene som involverte forsøket på å voldta ein ung druid som heitte Marban av ein romersk soldat ("ein metafor for voldtekten av ein kultur av ein annan", ifølge regissøren), som til slutt fekk Bogdanov til å koma i retten. Då han først fekk stykket i handa av den tidlege kunstneriske direktøren for National, Sir Peter Hall, sa Bogdanov at han trudde det inneholdt det beste av dei nye skriftskriva han hadde lese. Men sjølv om nakenhet ikkje var uvanleg på scenen - og Bogdanov var forsiktig med at det ikkje vart gjort nokon seksuell kontakt mellom skodespelarane (romaren brukte hans bunte opp knytne og tommeltomme som erstatning for hans reiste penis) - var Sir Peter tydeleg uroleg. Han bad Bogdanov om å tenkja om å flytta scenen oppå scenen, i halvlys. Regissøren stod fast, og argumenterte for den kunstneriske verdien av scenen. Sir Peter gav til slutt til, men ikkje før han varde om at det kunne vera problemer framand. Sjåande for eit fylt publikum, fekk nakenheten og det sterke språket i stykket stor medietilsyn. Men det kom raskt fram til Mrs Whitehouse, som då var leiaren for National Viewers and Listeners' Association. Ho nekta å koma til ein framføring i person, men i desember 1980 sende advokaten sin til å sjå stykket for å samla bevis. Etter å ha freista og mislyktast å tvinga statsadvokaten til å openberre rettssak mot National, byrja moralen sin egen rettssak etter lov om seksuelle lovbrot frå 1956, der ho beskylde Bogdanov for å ha vore "svinet" som skulle ha skaffa seg handlingen på scenen. Han og kollegaane hans hadde i utgangspunktet avvist muligheten for å bli ført for retten, fordi dei trudde at den dramatiske forsvarsaga deira ville vera nok til å motverka ein søk. Men ein dommar og så ein dommar ved Old Bailey dømde at saka skulle høyrast. Anonyme brev kom til familien, medan borna hans blei gjenstand for uønsket oppmerksomhet på skulen. "Eit tidspunkt var eg det einaste som stod på forsiden". Kollapset av rettssaken mot Bogdanov tre dagar etter at den hadde byrja var ein annan handling i det langvarige dramaet The Romans in Britain. "Runne på baksiden", kom svaret - til all forundring. "Kvifor seier eg ikkje at det du ser er ein penis, men ein tommeltand?" sa lord Hutchinson, hovudforsvararen. "Han heldt på med å knyta femtene og tommelen under kjolen, og trekte dei til side for å visa handa til vitna og juryen". Bogdanov, som såg på frå loka, seier at medlemmar av juryen sprang ut av latter, medan påklagaren ble blek og omgående krevde ein utsette. Han er ein av dei som har gjort det vanskelegast for meg å sjå på teateret. "The Romans in Britain", seier han, er berre ein av dei mange teaterproduksjonane som har ført til kontroversar gjennom åra. "Det som gjev meg mest glede er at teateret fortsatt har makt til å sjoke", seier han.
Tretti år etter at han vart dømt i Old Bailey i London for å ha sett på scene eit synlig mannleg kjønn i stykket The Romans in Britain, seier den kjende britiske teaterregissøren Michael Bogdanov at han er stolt av å ha vore "mellom dei som vil stå fram og bli rekna".