"Dette er der alt skjer", seier stjerna, som har fått fleire nummer ein singlar (sju) enn nokon annan britisk artist i dette tiåret, når han velkomnar BBC til studioet sitt. Det er eit uberørt rom, utan rot og distraksjon, bortsett frå ein PlayStation 4 og fleire år med Fifa-spel. På blandingsbordet sitter det ei bok om arkitekturen til Frank Gehry, medan det fjerne hjørnet er dominert av ein gigantisk beanposse, som tilsynelatande er laga av huden på ein død muppet. Utanfor glidende glassdørene har Tinie ein Lamborghini i barnehøyde, som han har tenkt å bruka i ein framtida video. "Jake Bugg har vore her", seier han. "MNEK har vore her. Sinead Harnett var her den andre dagen. "Lewis Hamilton kom hit ikkje lenge sidan - men ikkje for å gjestevokale". Studioet har vore Tinie sitt andre heim sidan 2008. Han var i over to år besatt av det tredje albumet sitt, Youth. Platen hadde fått fleire forsinkingar ettersom stjerna reviderte og raffinerte låtlista. Ein del av problemet var at han etter fem år med suksess hadde mist kontakten med røtene sine. "Eg har vore på turné litt etter det eg slapp ut Pass Out", seier han. "Eg har vore i mi eiga verd og i mitt eige hovud". "Min ingeniør Ritchie sa: 'Veit du korleis du kan få dette albumet til å lukkast? Flytt tilbake til huset til mor di, og ta alle tinga dine og lev livet ditt frå der". Men sjølvsagt kan du ikkje gjera det. Det ville vore for irriterende. Så eg gjorde det i staden for å vere sikker på at eg møtte alle venene mine og gjorde det eg gjorde før dette skjedde. "Det var kreativiteten bak albumet, å treffe venene mine". Du kan høyra det i musikk. Det finst ein leikefullheit og varme som mangla på det andre albumet til Tinie, Demonstration, som fann rapparen som streva med å koma til åleine med berøming. Han klåde symbolsk øynene sine på forsiden, av frykt for at han hadde vorte for mykje av ein "personlighet". På Youth, trekk han seg tilbake og teljer velsigninga sine. "Det var så rart å vera ein britisk rappar då eg byrja", seier han. "Folk sa: 'Åh, du rappar med ein engelsk aksent? Naaaah.' "No har det endra seg. Sjå på Stormzy og Dave - det er ei mengd britiske rapparar. Det er ein akseptert genre no. Det tyder noko for den britiske kulturen på eit hovudnivå". Tinie vart fødd som Patrick Chukwuemeka Okogwu Jr., og tilbrakte dei første åra i Peckhams berykt grove Aylesbury-egendom. Men då han var 12 år gamal, hadde faren, ein barberar som hadde vorte sosialt arbeidsmann, og mora, ein administrator på NHS, spart opp nok pengar til å flytta familien til dei stille, grøne forstadane til Plumstead. Patrick fekk arbeidsetikken til foreldra sine, og fekk A-nivå i medievitenskap, religiøst arbeid og psykologi - men han vart forført av musikk etter å ha sett So Solid Crew på TV. Rap, skjøna han plutseleg, treng ikkje å koma frå den andre sida av Atlanterhavet. Han tok ein jobb med å selge dobbel glasing for å finansiera dei tidlege opptakene sine, og kom fram som ein del av grime-scenen med spåra som Wifey og Tears. Snart utvikla han sin eigen lyd - ei futuristisk blanding av hip-hop, synth-pop og romalder-dub, kledd med ein ironisert kjensle av rap-klisje. "Eg har så mange klede eg held dei i huset til tante mi", spøkte han på breakout-hiten Pass Out. Han anerkjenner musikalske framgang på ein ny song kalla Not for the Radio. "Åtte år på topp/hip-hop, grime, så gjekk eg inn i pop". Men til trass for alle dei topp-samarbeidane med popstjernar som Ellie Goulding og Jess Glynne, har han ikkje glata røtene sine. "Eg høyrer på grime enno, eg går på arrangement, eg deltar i musikken", seier han. Det som imponerer han mest om den nye generasjonen artistar er sjølvinnlysinga deira - særleg Skepta og Stormzy, som har gjort det store når dei spelte inn og utgjeve songar på eige platesjobb. "Til tross for alle odd, har dei sett opp ein egen infrastruktur, sett ut plater, skapt sin eigen hype og oppnådd ting som du for fem år sidan berre kunne ha oppnådd på eit større plateselskap", undrar rapparen. Tinie held òg fram rettane til musikken hans, medan han lisenserer den til Warner Music-datterselskapet Parlophone. Han seier: "Folk liknar det til punk, men eg føler at det av ein eller annan grunn ikkje vart akseptert. Det vart skuffa til side. "Eg trur det er fundamentalt endra no. Vi får vere oss sjølve og gjere hits, akkurat som alle andre". Han talar om suksessen til genren på eit anna album, Lightwork: "Black boys getting white paper/From the underground, now we're in the skyscraper". Tinie skjøna at det å vera besatt av karrieren hans hadde berga han andre opplevelser. Men det er ein pris han seier var verdt å betala. "Mange av venene mine frå skulen er gifta, nokre av dei har born, nokre har to eller tre", tenkjer han. "Det er rart: Eg kan sitja med ein ven og fortelja om alle dei fantastiske tinga eg har sett på turné. Som: 'Eg spelte på Maldiva i ein undervannsklubb!' eller 'Eg gjorde OL!' Dei vil vere der og seie, 'Wow, eg ville elske å gjere det du gjer.' Men dei kan òg seie, 'Eg gifter meg, fordi du ikkje vil sjå bryllauppet.' Og kona mi er i forventning om det fyrste barnet hennar. 'Og eg trur du lever eit godt liv, og du er verkeleg fornøyd.' Men eg føler meg ikkje som ein som går glipp av noko. Om du spør ein musikar som er verksamt på eit visst nivå, lovar du livet ditt til kunsten din, om det gjev meining. "Så eg vil ikkje plaga nokon som les dette - men det er nesten som at kunsten kjem før alt anna". Albumet til Tinie Tempah, Youth, kjem ut den 14. april. Følg oss på Facebook, Twitter @BBCNewsEnts eller Instagram på bbcnewsents.
I eit ubehageleg leieselskap eit par kilometer frå Cutty Sark, finn me Tinie Tempah, ein av dei største hits i britisk hip-hop.