På eit av tankar var Pham Xuan Do, som på bildet over er stolt kledd i uniformen sin frå den tida. Biletet vart tatt under eit prosjekt leidd av Raul Roman, medgrunnleggjaren av UBELONG, og Lonnie Schlein, ein tidlegare fotoreporter frå New York Times som tok med seg ein gruppe på 14 menneske til Vietnam i mai, med sikte på å fånga historiene til dei som kjempte for den nordvietnamesiske hæren (NVA) eller Viet Cong. Do tjente i NVA som løytnantkaptein frå 1965 til 1975. Han sa at han saknar ein del av spenningen i krigen, men no som tida har gått, føler han seg "forgjeven". Prosjektet har som mål å sjå krigen frå perspektivet til nordvietnamesiske veteranar, og markera 20 år sidan den daværende amerikanske presidenten Bill Clinton normaliserte diplomatiske samband mellom dei to landa, den 11. juli 1995. "Det er eit verkeleg viktig arbeid fordi verda må minne på at den mørke skuggen av Vietnamkriget framleis er i landet", seier Roman. "Dette arbeidet er verkeleg spesielt fordi det er eit internasjonalt sivil initiativ frå vanlige borgarar, ein slags fredsmisjon som er utformad for å bringe folk saman". Gruppa gjennomførte meir enn to dusin grundige intervjuar med veteranar, som reiste til Hanoi og landsbylege stader som vart bombasert under krigen. Mange av desse områda vart utsette for bruk av eit giftig kjemisk middel Agent Orange, eit avfoliant som blei spreidd over jungelområda for å øydeleggja fiendens dekning. Her er eit utvalg av historiene dei fann ut. Le Ba Bon, 63, var frå ei risbønderfamilie og drog frå skulen i 1972 for å gå inn i den nordvietnamesiske hæren. Han sa: "Å byrja livet etter krigen var skremmende for meg. Med mitt skadede leg, kunne eg ikkje fortsette utdanninga eller finne ein jobb. Men eg har sleppt av med mitt vondt og smerte. Det er på tide å sjå til framtida og byrja å samarbeida". Pham An Thic (venstre) tjente i ein artilleri-enhet frå 1965 til 1977 og var den einaste sonen i familien som overlevde krigen. Moren hans, Dau (høyre), som no er nesten blind, minns at ho mottok brev frå regjeringa som forkynte at dei andre fire sønene hennar hadde vorte drepne. "Eg visste ikkje korleis dei hadde døytt", sa ho. "Eg visste ikkje kva dei gjorde då dei døydde. Eg visste berre at dei var borte. Å mista eit barn er den største sorg". Kona til Thic (i midten) venta på han i 12 år. "Eg visste ikkje om han var død eller levande", sa ho. "Det einaste eg kunne gjera var å ta vare på borna mine og arbeida hardt for å få mat til dei. "Eg var ikkje spesiell. Eg var ein av tusenvis av vietnamesiske koner og mødre som måtte overleve utan menn under krigen". Ho minns den dagen mannen hennar kom heim. "Eg sprang heilt heim", sa ho. "Eg var så glad for å sjå han etter så lang tid". (Foto av Raul Roman) Tran Thi Thon var i den nordvietnamesiske hæren frå 1965 til 1975, og leverte forsyningar frå nord til sør. "Den dagen eg minner meg best var den dagen vi fann ein nedstøytt amerikansk pilot", sa ho. "Eg såg at han hadde mist skoen sin, så eg tok av meg skoen og la han på foten. "Så tok eg ut lommet mitt og tørka blodet frå andletet hans. "Eg følte meg veldig medføljande fordi han var berre eit menneske og han ville ikkje vera i denne krigen akkurat som eg". "Pilotten sa så til besetningen min å gjemme seg, for ein redningshelikopter var på vegen og dei ville skyte oss. "Men helikopteret kom aldri og piloten vart fanga av soldatane våre". Då ho leverte, såg ho ei gul væske som dekte jungelen. Ho tok eit par år etter at ho hadde vore fødd, og ho vart fødd i ein by som hadde eit stort samfunn med einaregje. Ho var ein av dei tre beste ungdommene i Europa. (Bild av Lonnie Schlein) Luong Ngoc Lam blei fotografert i Friendship Village, eit tilflukt for veteranar og born som var ramma av Agent Orange. Han var en feldsoldat i NVA frå 1966 til 1975. Det som gjorde han mest stolt var å ha delteke i å ta Saigon. "Når krigen enda, hadde eg ikkje sett kona mi på 10 år", sa han. "Eg kom heim og fekk vita at ho hadde halde 10 begravelser i løpet av den perioden, inkludert ei for den yngre broren min". (Bild av Joey Rosa) Luong Duc Pho var sjåfør, og transporterte soldatar i jeepen sin og bygde og rydde vegar for å lette transporten av våpen og mat. Pho venta i 15 år på at kroppen til broren hans som var død i krigen, skulle bli gjenoppdaget. "Den unge generasjonen veit ikkje noko om vanskar i krigen", sa han. "Dei har aldri opplevd dette. Dei veit ikkje kva det vil seie å vere svangre". "Det er viktig at dei lærer meir for å forstå kva vi har lidd og kvifor vi gjorde det". (Foto: Raul Roman) Tran Van Van og kona hans, Pham Thi Sang, er fotografert i heimen sin i Binh Giang. Van tjente i den nordvietnamesiske hæren frå 1965 til 1972 og var stasjonert på grensa til Kambodsja på Ho Chi Minh-stien, med oppgåva å verna vegen mot bombefly. "Vi vart så ofte bombet, og så mange døydde på slagmarken", sa han. "De alvorleg sårte vart brakt til hjelpesenteret, men eg gravde dei døde venene mine på slagmarken. Eg savnar dei mykje". Han blei til slutt utskrive etter å ha vorte skadd i ein bombing. Han gjenopplever ofte denne hendinga i mareritt. Medan Van kjempte, arbeidde kona hans som risbønder for å få familien til å overleve. "Vi var veldig fattige og var alltid svampe fordi det ikkje var nok ris til meg og beina mine", sa ho. "Eit av dei vanskelegaste stunder i livet mitt var då eg måtte gå ut på åker etter at beina mi var fødd, men eg hadde ikkje noko valg. "Eg ville ikkje fortelja Van, så eg skreiv brev som oppmuntrar han til å bli og kjempe i krigen". I løpet av dei sju åra i hæren såg Van berre familien sin ein gong, i 10 dagar i 1968. I løpet av den tida vart han og kona hans gravide på eit barn, Tran Van Tin, no 46, som vart fødd med alvorlige helseproblemer som er truleg på grunn av eksposjonen til Agent Orange. (Bild av John DeSanto) Vu Thanh Lan kjempte med Viet Cong i Quang Nam og Quang Ngai i over ti år. "Eg tillét ikkje barnebarna mine spørje om krigen, fordi eg ikkje vil forurosa synet deira på USA og verda", sa han. (Bild av John DeSanto) Nguyen Van Vuong byrja som soldat i den nordvietnamesiske hæren i 1966 og avslutta tenesta i 1971 etter å ha fått malaria. I slaget ved Quang Tri, under Tet-offensiven i 1968, vart eininga hans av 100 menn øydelagd. Han var ein av 20 som overlevde. Seinare mista han det meste av høyret sitt under eit bombingangrep. Det var ikkje lett å koma heim etter krigen. "Villagen min vart øydelagd, og statleg hjelp kunne ikkje støtte meg", sa han. "Drømmen min var å grunda ei familie, men det var ikkje til å bli". Tran Van Thinh gjekk inn i krig som 19 år gamal og enda tenesta med ein høg rang og fleire æresmedaljer. I slaget ved Quang Tri i 1968 vart han treffd av ei bombe som sprengde ein del av venstre armen hans og knuste høgre beinet hans. Han var gift i 30 år med ein son og to barnebarn, men mista to brør i krigen. "Eg var veldig ung. Det einaste eg visste på den tida var at eg måtte kjempa mot amerikanarar for å gjenforenta landet mitt", sa han. "Mitt mest urovekkende minne var å drepa to amerikanske soldatar". (Foto: Joey Rosa) Alle fotografiar © UBELONG. Andre stykker som kan vera av interesse er: Kor fotografi fortel historia om Vietnamkrigen Søk etter sanninga om mor mi Fotografiar av den amerikanske skytten Charlie Haughey som tjenestegjorde i Vietnam frå mars 1968 til mai året etter Guide til Vietnamkrigen Mai Nam, ein fotograf med den nordvietnamesiske hæren For dei som er i Storbritannia Storyville: Last Days of Vietnam kan sjåast på BBC 4 klokka 22:00 på måndag 13 juli 2015.
Konflikten i Vietnam enda for 40 år sidan, med kaotiske skenar i Saigon, no Ho Chi Minh-by, då den nordvietnamesiske hæren nærma seg hovudmaktens sentrum, då tankar strøymde gjennom porta til det sørvietnamesiske presidentpalatset den 30. april 1975.