The Miscarriage Association, som kom opp med tallet, vil at folk skal opna seg for å mista barnet for å bryta det dei kallar "det siste tabuet". Ei mor har gått ein skritt lenger og filmte etterfølginga av misbruket sitt til ein dokumentarfilm, for å utfordra det hemmelege som omgjev det. Lisa Francesca Nand, frå Greenwich, har hatt fem misbruk totalt, inkludert éin dagen før ho tok 12-ukers skanningen. "Ein minutt var eg gravid, og me planla for framtida og tenkte på å bli mamma og pappa. "Eg vart sendt heim for å gje henne den døde barnet. Det tok ei veke å gå rundt med det døde barnet i meg før det kom ut. Og eg blødde i seks veker etterpå. Ingen snakkar om den fysiske smerten, så eg forventar det ikkje. "Eg byrja å filma ein videodagbok fordi ingen snakkar om det. Eg vil at folk skal skjøna at dei ikkje er åleine", tilfører Lisa, som sidan har fått to friske gutar. "Så kvifor er misbruk framleis omgjevd i mysterium?" Ruth Bender Atik, nasjonaldirektør for Misbrukssamfunnet, meiner at det er på grunn av "regelen" at kvinner ikkje skal kunngjera graviditeten før den første skanningen. "De fleste misbruk skjer i dei første tre månadane. Om du ikkje fortel folk at du er gravid, får du dessverre ikkje den støtten du treng når du er i sorg. Det er ikkje rett for alle å snakke om graviditeten før skanningen, men det kan hjelpa. "Vi fortel ikkje folk om det, men det kan styrkja tanken på at du bør halda det i løyndom om du misbrukar", sa Bender Atik. "De fleste kvinner finn aldri ut grunnen til at det er dei som er skuldige, og dette er ein svært farlig vei å gå". Familje og vener veit kanskje ikkje korleis dei skal reagera, og kan gjera ting verre med ubehagelege kommentarer, ifølge Bender Atik. "Vi vil at folk skal seia ting som 'Eg er så lei meg for tapet ditt' og 'vil du snakke om det?' i staden for 'ikke bekymra deg, du vil snart bli gravid igjen,'" la ho til. Eg la merke til ei lett blødning og vart sendt til Colchester Hospital for å få ein skanning. Eg og mannen min var overlyse for glede når vi fekk første blikket på den lille babyen vår, med ein kraftig hjertespans som flau av veg på skjermen. berre nokre få vener og slektningar visste at eg var gravid, og vi skyndte oss rundt for å visa dei bileta til den vakre babyen vår. Men 24 timar seinare sat vi på same stolen og fekk vita at den dyrebare babyen vår var borte. Eg gråt og sa at det einaste han ville var å vere far, og eg følte at eg hadde svekket han. Vi hadde tenkt å fortelje foreldra hans det same kvelden på middagen, så vi heldt på med turen norrut og reservasjonen vår på restauranten. Vi sat i skumle stillhet mesteparten av reisa, og spelte songar som eg ikkje har kunne lytte til sidan. Det var endå vanskelegare å fortelje dei at eg hadde fått ein abort, fordi dei aldri hadde kjend gleden av graviditeten min. Det må ha vore den tunge kameraen eg hadde kjøpt på jobb, eller kanskje det var romet eg drakk på ein all-inclusive ferie før eg visste eg var gravid. Eg sa til meg sjølv at eg ville ta meg ein tatovering, fordi eg følte at eg ikkje hadde noko å seie for å vere gravid. Ein av vennene mine sa til meg at ho var gravid, og at barnet skulle føde samstundes, og eg avskydde meg sjølv for å ikkje vere så glad for det. "Eg er verkeleg flau for at eg ikkje trengte å operere, fordi nokre av dei går vekk, og det er verre", heldt eg fram til venene og familien. For å få dei til å føle seg betre. Men innsiden av meg følte eg meg som den uheldigaste personen i verda. Eg gjekk rett tilbake til jobben mi fordi kollegaane min ikkje visste det, og på den fyrste dagen måtte eg sjå ein undersøkelse av ein død baby. Men dette er heilt normalt, sa eg til meg sjølv. Eg meiner, ingen snakkar om abort. For det første at menn kan lide like mykje som kvinner når dei går til abort, og om noko, så har denne erfaringa gjort ekteskapet vårt sterkere. For det andre og kanskje det viktigaste, at det ikkje var mitt feil. Og for det tredje at det å miste barnet var så mykje vanlegare enn eg hadde trudd. Eg byrja å fortelje folk det sakte og vart overraska over kor mange som innrømma at dei også hadde opplevd dette skjebna i løynd. Eg posta ein melding på Facebook som seier at eg skreiv denne artikkelen, og venene som eg hadde kjend i årevis kom på tal, og aldri hadde delt om tap før. Ein av dei sa at ho hadde fått ein abort på jobben, men følte at ho måtte gjemje seg fordi ho ikkje ville fortelje sjefen hennes. Det gjekk ikkje ein eneste dag før ein annan av venene mine tenkte på kva barnet hennar ville blitt. Ein av venene mi sende meg ei melding om at ho var i ferd med å få ei andre abort akkurat no. Ein annan sa at ho ikkje kunne fortelje det til nokon fordi ho var flau, som om ho hadde mislyktast det eine tinget kvinner burde vere i stand til å gjere. Ingen burde føle seg slik etter ein abort. Om det følgde deg rett, prøv å dela med deg av historia di - du kan bli overraska over reaksjonen.
Det er truleg at ein av fire graviditeter endar med eit misfall, men likevel snakkar dei fleste aldri om det.