For å bedømme om dei store entreprenørane, Serco, G4S, Atos og Capita, gjer overdreven fortjeneste i den årlige handel med offentleg sektor på over fire milliarder pund, måtte regjeringens utgiftstilsyn i stor grad stole på opplysingane dei fire gav frivillig, noko som kan verta som eit problem når ein ser at ein stor og aukande del av dei offentlege tenesteveilega våre vert levert av den private sektoren. I tillegg til å ha ein stor andel av den britiske økonomien, er det ein stor del av den britiske økonomien som er verdsatt av å gje ut utleverande offentlige tenester. Men det er berre på nokre av kontraktane som det står "open book", at kunden (som forresten er du, skattelønaren) har rett til å vite kor mykje pengar det private selskapet faktisk tener på ein viss kontrakt. Så kva lærte NAO faktisk om lønnsomheten til dei fire store outsourcing-selskapene frå informasjonen dei gav? Vel, dei fire store seier at i 2012 var driftsmarginalane deira - dei profittane dei vanlegvis gjer som ein prosentandel av salda - på statlege kontrakter lavere enn det driftsmarginalen dei gjennomsnittleg tjener på alle kontrakter. Så på grunnlag av dette, viss tallene er pålitelege, er det vanskeleg å seie at staten blir lurt. Men det er tre ting å gjere: 1. Dei tener alle ein margin på regjeringavtalen på rundt 5%, med Capita og Serco som tilsynelatande genererer ein haug med meir enn Atos og G4S. Men er det noko magisk og passende med dette tallet på 5%? NAO påpekar at nettomarginalen for desse selskapene for alt arbeidet deira - for arbeid i den offentlege sektoren og den privata sektoren - er litt mindre enn gjennomsnittet for FTSE 100-selskap. Men det kan ikkje vera ein nyttig samanlikna. Det finst enorme variasjonar i lønnsomheten til ulike kontrakter, som fører til spørsmål om den gjennomsnittlege avkastningen på 5% er meningsfull. Bruttogjeldsmarginalen (vinsten før tildeling av overkostnader) for Atos på kontrakter varierer mellom 3% og 22%, området er 6-18% for Capita, det er 0-32% for G4S, og 4-13% for Serco. Fyller denne variasjonen på den ulike gradene av risiko for entreprenøren i kvar kontrakt - som ville vore ei trygge forklaring? Eller tyder det på at det finst store skilnader i kompetansen til forhandlarane i den offentlege sektoren - som ville varma opp kråka mindre? Endå ei definitive svar frå NAO. 3. NAO bemerker at frå 1. januar 2006 til 30. september 2013 har verdien av desse selskapene på aksjemarkedet auka mykje meir enn verdien av FTSE 100-selskapene generelt. I den perioden auka FTSE 100-indeksen med 26%, medan aksjekursen til Capita auka med 141% og G4S med 94%. Dette tyder på at investorane ikkje er urolege for at lønnsomheten til statlege kontraktar er for låg. Tvert imot. Det tyder at pålitelegheita til inntektane frå desse kontraktane er det som er viktig, og at fortjenstmarginane derfor er ganske tilfredsstillande. Men, og dette er ganske viktig, forteljinga om tilhøvet mellom leverandørane i den private sektoren og regjeringa er - ahem - utviklande. Siden valene i 2010 har kabinettkontoret prøvd å utøve større sentral kontroll over tildeling av utleiingar. I prosessen har det fått betydelege tilbakebetalingar på eldre avtale og ser ut til å sikre seg betre verdi for pengane på nye transaksjonar. Nyare har Justisdepartementet dumpa Serco og G4S, ved å kalla inn Serious Fraud Office for å utreda påståtte overbelasting for elektronisk tagging av kriminelle. Eller med andre ord, den oppfattande balanse mellom risiko og gevinst på desse utleieste avtaleane endrar seg, til skade for den private sektoren. Det har vore store endringar i ledelsen for Serco og G4S, og aksjekursen til dei har falle med rundt ein sjette siden mai. Så kanskje den mest interessante konklusjonen frå NAO er den som går imot den typiske politiske og offentlege diskusjonen om leverandørane i den private sektoren. NAO varnar kabinettkontoret om at det finst ein grense for den økonomiske pressen som kan leggjast på slike som dei store fire, og at det kanskje ikkje er lenge før det vil vera tap av "innovasjon og investering" som "kan utgjere ein risiko for verdien for pengane på lengre sikt". Og det kan vera eit problem fordi - med så mykje utleie sidan 80-talet - det er ikkje ope at den offentlege sektoren har beholdt kompetansen og evnene til å ta tilbake nokre av desse tjenestene.
Det mest sjokkerande avsløringa i dei to undersøkingane til National Audit Office om korleis private selskap leverer offentlege tenester er kor lite økonomisk informasjon NAO kan kreve for å granska.