Om lag to dusin gigantiske objekter vart identifisert, alle med massar som er over hundre gonger dei solens. Fire var kjende før, inkludert den bemerkelsesverdige kolossen som er katalogisert som R136a1, som er 250 gonger så massiv som vår heime stjerne. Men den nye undersøkelsen finn mange fleire av superobjektene i ein tett del av himmelen inne i den store Magellansk sky. "I berre ein liten del av denne satellittgalaksen ser vi kanskje eit par dusin stjerner med meir enn 100 solmassar, av dei ni er i ein tett kjern med berre nokre lysår i diameter", forklarte professor Paul Crowther frå Sheffield University i Storbritannia. "Men det to dusin tallet - det er sannsynlegvis fleire enn det som finst i heile Melkevei-galaksen for denne typen stjerne", sa han til BBC News. Dei bygde på tidlegare arbeid rapportert i 2010 som først skildra R136a1 - den mest massive og lysaste stjerna identifisert til dags dato. Denne studien brukte data samla hovudsakleg av eit jordbasert teleskop i Chile. Denne oppfølgingsforskinga brukte den pin-sharp oppløsinga og ultraviolette følsomheten til det kringsomlande Hubble-teleskopet for å få ut enda meir detalj. I 2010 såg astronomar fire monsterstjernar, inkludert R136a1 i den sentrale kjernen. Takket være Hubble, oppdaga dei fem til. Stjernane er ikkje berre ekstremt massive, men dei er òg ekstremt lyse. Samma samant lyser desse ni stjernene 30 millionar gonger for solen, sa professor Crowther. "Fordi dei er så massive, er dei alle nær den såkalla Eddington-grensen, som er den maksimale lysstyrken ein stjerne kan ha før ho rive seg opp; og dei har difor veldig mektige utstrømningar. Dei kastar masse med ei høge fart på knop", la astronomen til - opp til ein masse jordleg av gasform per månad. Det er ein grunn til at gassen og støvet i området har blitt komprimert ettersom den store magellanske skyen har kringsett kanten av Melkeveien. Ein ting er sikker - ingen av desse monsterstjernane vil vera rundt i meir enn nokre millionar år. "Mange av desse stjerna vil vere i binære system (i par), og når dei døyr vil dei produsera svarte hull, som vil smelte saman på eit tidspunkt i den mørke og fjerne framtida. Og når dei gjer det vil dei produsera gravitasjonsbølger. "Den første oppdaginga av gravitasjonsbølger [rapportert av Advanced LIGO ifjor] var frå smeltinga av eit par svarte hull med 30 solmasse. Dei kom sannsynlegvis frå stjerner med 100 solmasse". Jonathan.Amos-INTERNET@bbc.co.uk og følg meg på Twitter: @BBCAmos
Hubble har undersøkt ein haug av monster stjerner rundt 170.000 lysår unna, på kanten av Melkeveggallaksia vår.