Ho var klar til å innrømme dei misgjerningane sine og be om unnskylding til folket som hadde vore der, akkurat som ho hadde gjort til kabinettet eit par timar sidan. Det var ho som bestemte seg for å avlegge valet, og leiaren i kampanjen som ikkje hadde funne det, og som blei kalla den mest humane framførsla dei hadde sett på ei tid, sa Theresa May: "Eg beklager". "Vi såg mennesket, ikkje Mayboten"; "det var første gong på sju veker ho ikkje sa sterk og stabil"; meir påfallande for dei konservative parlamentarikarane som sympatiserte med kvarandre, "hvis ho hadde gjort valkampanjen slik, hadde vi vunne". Dei vart glade, men lettade seg kanskje over at ho hadde klart å kome seg ut av dette kvelden, og viste at ho angra for katastrofen som landet hadde ført til, og de vart lettedøve for at ho klarte å gå til dette høvet som tilsynelatande ville få dei til å slappe av for å unngå at partiet skulle gå under i eit nytt val for leiarskap og dermed miste valget. Ein av dei sa at ho ikkje fekk vanskelege spørsmål, men tok seg tid til å stille alle dei, og som eit uttrykk for viljuge viljer, "har ho hatt ein strategi som går ut på å stille så mange spørsmål som dei kan". Det er som i West Wing, der Vinick, som var presidentkandidat, hadde store problemer, og han stilte dei endeløse spørsmål til pressen vart lei av dei og gjekk heim. I offentleg høve er det i kveld ein fullgjord sak for Tories å vera fullgjord på oppgåvene og lovprisa statsministeren, men privat er det vanskeleg å finna ein einaste representant som trur at ho vil ta partiet inn i det neste parlamentsvalet. Ein tidlegare minister sa til meg at "å ha ein konservativ statsminister er mykje viktigare enn å slite sårene våre". Ein annan minister sa til meg at på mellomlang sikt er det "vårt å sjå korleis" statsministeren kan bli verande. Theresa May har overlevd den første kampen om å halde styr på regjeringa. Valen har endra balansen, ikkje berre mellom dei to hovudpartiene, men mellom leiaren for konservativa og partiet hennar. Og statsministeren veit det, og i høgste grad seier han til parlamentsmedlemane sine i kveld: "Eg vil tjene så lenge de vil". Det er ikkje eit dristigt utslag frå ein leiar som føler at han har styringa, men at andre skal avgjere når tida kjem.
I den litt svette komitepasjonen utanfor Tory-parlamentarikarane i kveld, stod det representantar i kø for å prise statsministeren.