Dette er ein av dei største solskytene i verden. I dag er det ein stor sol som er i ferd med å bryta av. Dette er ein av dei største solskytene i verden. Og så ofte kjem det fram ein intens stråleutbrot som blir kalla solflare når magnetisk energi - lagra i atmosfæren til stjerna vår - plutseleg blir frigjort. Solflare er av og til knytt til utstole av høge energidelar i rommet - utbrot som er kjende som koronalmasseutstole (CMEs), men desse kan òg oppstå på sin eigen måte. Når desse partiklane kolliderer med jorda, kan dei forårsake ein geomagnetisk storm - ein forstyrring i det magnetiske skjeldet (eller magnetosfæren) som omgir planeten vår, og vernar innbyggjarane frå dei verste effektane av kosmiske strålar. Mange av effektane av ladde partiklar som treff magnetosfæren på jorda er godart, som polarlys - Aurora borealis og australis. Men dei forstyrrar òg teknologi på jorda, som kommunikasjonssystem - inkludert dei som blir brukt av fly, satellittnavigasjonssignal og elektriske kraftnett. Som slike kan dei skapa langvarig kaos i kommunikasjons- og kraftinfrastruktur over heile verda. I tillegg til å ha ein stor og sterk aktivitet, er det også eit stort behov for å sjå på solskytinga. Forutsignarar ved Space Weather Prediction Center ved National Oceanic and Atmospheric Administration i USA overvåkar aktiviteten ved hjelp av data frå eit nettverk av sensorar, inkludert dei på satellittar, og instrument frå US Geological Survey som oppdaga magnetfelt (magnetometrar). Dette tyder at vi kan forvente fleire solflare og meir koronal masseutstopp i løpet av dei neste få åra. Den solcyklusen vi er i no har vore relativt stille i samanlikna med dei tidlege. Men det tyder ikkje at det ikkje kan vera ein stor hending i oppbygginga til den neste "solmaksimalen". Ja. I 1994 førte ein solstorm til store feil på to kommunikasjonssatelliter, og forstyrra fjernsyns- og radiotjenester over heile Canada. I mars 1989 førte ein annan hending til at kraftnettet til Hydro-Quebec i Canada gjekk ned i over ni timar. Det som blei hent var ein stor solstorm den 1.-2 september 1859. Denne forstyrringa fekk telegraftrådar til å brenna, og det vart brann i Nord-Amerika og Europa, og det vart høge aurorae på Cuba og Hawaii. I 1859 var vår teknologiske infrastruktur i nyungestadiet, men ein storm med storleiken til den såkalla Carrington-eventen ville ha vore mykje meir skadeleg i dag. Paul.Rincon-INTERNET@bbc.co.uk
Solstormar er naturlege hendingar som er forårsakte av høge-energiske partiklar som treff jorda.