Den første sesongen til italienskaren som var sjef, etter ein utnemning som vart møtt med ein bølge av likegyldigheit, endte med ein suksess som trudde på historia, logikken, oddsen og den naturlege finansordninga i spelet, då han gjorde eit Leicester-lag som knapt hadde unngått nedgang til mester. Den dagen Ranieri, på eit stadion med stormskyer, men med emotivt driv, førte den blinde tenoren Andrea Bocelli til midten for å starta tittelsongsfeira, såg ut til å vera ei tid sidan, då Leicester brutalt sparka mannen som gav klubben det beste øyeblikket. Det er nesten den tanken som ikkje vågar å seie namnet sitt midt i ei bølge av sjokk, forargelse og motgang for beslutningen til Leicester å rårelust avskilja den populære 65-åringen, som vann hjartet til alle tilhengjarane sine med sitt gode humør, klasse og verdighet, som han førte til at Foxes vann tippet. Gary Lineker, som var framforskar for Leicester og England, twittrar: "Etter alt Claudio Ranieri har gjort for Leicester City, er det uforklarleg, uforglemmeleg og kvalmende trist å kasta han ut". Lineker gjentar tankar til dei fleste som har sagt det offentleg - men er det i det mange ser på galskapen til dei thailandske eiarane av klubben, ein metode? Ein seier for Sunderland, Crystal Palace og Hull City i helga ville sett Foxes i avgangsplassen. Vinner for alle tre og dei ville vera nederste når dei møtte Liverpool på det som no vil vera ein svært laden anledning på King Power på måndag. Etter 26 kamper i fjor var dei på toppen med 53 poeng, to framfor Spurs. Denne sesongen er dei 17th etter 25 kamper, med berre 21 poeng. Dei fekk berre 36 i heile sesongen 2015-16. Skillinga er stor og, i eigne mening, farlig. Den klare og nåværende faren var trusselen om nedgang, som vart sagt av viseformann Aiyawatt Srivaddhanaprabha då han sa: "Det var aldri vår forventing at dei ekstraordinære prestasjonane i forrige sesong skulle gjengjeldast denne sesongen. Overlevande i Premier League var vårt første og einaste mål ved start av kampanjen". Ville Leicester-fans ha takksa styreskapet for å ha vore sentimentale heile vegen inn i Championship? Skjer vekk romantikken, sentimentala og minnene til forrige sesong og dei vil føle at denne avgjøringa er teke for å avverga det mest dramatiske fallet til nokon Premier League-meister. Det vil likevel vera svært vanskeleg å selje, med tanke på den historiske innsatsen til Ranieri i forrige sesong. Ingen manager kan aldri vera utrygg - men Ranieri sin kredittreserve var så nær grenseløs som det kan vera etter å ha gjort eit sportsleg mirakel for å vinne tittelen i forrige sesong. Det er andre sesongen i røynda at ein Premier League-vinnar-trener ikkje har overlevd den neste kampanjen. Jose Mourinho blei sparken av Chelsea etter at han var mester i 2015. Mourinho var likevel i ein klubb med ein høg omsetning av managerar som hadde hatt store suksesser - han hadde ikkje trekt langtidsstrengjande leikarar frå nær botnen til toppen av bordet på eit augneblikk. Plenty vil sjå på behandlingen av Ranieri av Leicester som ein halsbrotnad frå ei eigarskap som burde våkne opp og takka han kvar dag for å gje dei ein suksess og ei historie som dei ville ha sett på som fantasi då dei utnevnte han. Ranieri tok Leicester frå 14th til første med ein stil som byggjer på solid forsvar, sterk organisasjon og ein spennende motangrep stil basert rundt Jamie Vardy og Riyad Mahrez. Han var den beste mann-manageren, tok alt trykket og lét spelarane flyge. Det er ingen tvil om at det er noko som gjer Leicester-fans urolege når Ranieri blir sett av, og korleis det reflekterer seg mot bildet av klubben som er så sterkt støttet av nøytrale - og nesten alle andre klubbar som ikkje klarte å vinne tittelen - sist sesong. På den måten Ranieri har vorte vist på lokalet har det stått spørsmål om grunnleggjande lojalitet og anstendighet i fotball, og korleis ein manager som gjorde Leicester til ein verdsomspennande sportshistorie kan bli behandlet på den måten. Og viss han klarte det i fjor, viste han at han kunne halde Leicester i Premier League? Ranieri er erfaren, klar for kamp og hadde ein reservoar av god vilje i fjor. Forklaringa av tillit blir alltid sett på som "frykt" - men Leicester for Ranieri kan bli kjent som notorisk. Det var 7. februar, 16 dagar før øksen fall, og etter ein 3-0 tap på heime mot Manchester United, at dei kunngjorde "unwarrant støtte" til den italienske, og understrekte lojaliteten til styresmakten vidare ved å legge til "den førno ikkje-sette suksessen som er oppnådd i dei siste sesongane, har vore basert på stabilitet, samhold og besluttsomhet til å overvinna sjølv dei største utfordringane". Leicester vann Derby i ein fjerde runde av FA Cup den neste dagen, men gjorde eit forferdeleg opptreden og tapte 2-0 mot Swansea, før dei gjekk ut av FA Cupen med eit understyrkelag i League One, Millwall. Det som er klårt er at noko har endra seg dramatisk, og det er det uheldige utsiktet for å gå frå mesterskap til mesterskap om 12 månader. Spillerne i Leicester hadde gjort det rett å unngå sosiale medier etter at nyheten om at Ranieri var blitt avslagd. Det var allment sympati for manageren og hård kritikk for spelarane som har gått ned i gulvet. Det har vore noko galt frå den første dagen i sesongen etter ein sommer med store nye kontrakter for titelfrytarane og ein svært viktig avgang. Jamie Vardy, som var den beste skytaren med 24 mål i fjor, avviste ein overføring til Arsenal for 22 millionar pund i sommar for å signera ein lukrativ ny fireårskontrakt. Gunners kan sjå dette som ein skudd som er sleppt, ettersom han har skora berre fem mål i ligaen i sesongen, inkludert eit hattrick i seieren 4-2 mot Manchester City. PFA-speler av året Riyad Mahrez, som er ettertrakt i Europa, signerte ein fireårskontrakt, medan målvakten Kasper Schmeichel, som Everton ville ha, signerte ein femårskontrakt saman med midtveimar Danny Drinkwater. Mahrez skora 17 mål i liga sist sesong, men har berre tre i sesongen, medan Drinkwater ikkje har klart å gjere den formen som gav han ein England-kallelse. Spillerne til Leicester ser ut til å ha mist hungeren, og det elementet av overrasking som gjorde at dei kunne klatra fjellet sist sesong. Og i nokre tilfeller, som kaptein Wes Morgan og Robert Huth, har dei berre gått tilbake til dei arbeidsdaglege sentralforsvararane i Premier League som dei var før dei vart båret med eit ustoppeleg fart i forrige sesong. Det har òg vore snigelskyting bak kulissane som ikkje har hjelpt Ranieri, med hvisking frå innsida av leiren som tyder at han har vorte distansert frå bakromperspersonalen hans midt i økende uro frå leiarlaget og spelarane hans. Han blei òg utsatt for ein offentlig angrep frå framspeldaren Leonardo Ulloa, som beskylde Ranieri for svik ettersom ein flytta til Sunderland var fallande. Om desse spelarane har brukt Ranieri som ein skjold for sine eigne manglar, så er dette fjerna. Dei har no inga unnskyldningar eller syndebukk. Og likevel kan den største faktoren av alle vera ein spelare som ikkje lenger er i Leicester. N'Golo Kante, Football Writers' Association's Footballer of the Year i fjor, tok sin ubarmhjertige takling, arbeidshøyde og lure til Chelsea i sommar i ein avtale på 32 millionar pund. Han vil bli minnst som ein mann av si mannskap og verdighet, men med eit stål bak smilet som gjorde det mogleg for han å leia Foxes til kanskje den mest usannsynlege triumf i britisk idrett. Ranieri vil òg bli minnst av mange som ein som vart behandla dårleg og utan takknemlighet på slutten - eit døme på korleis sentimenter aldri vil eksistere i fotball. Det må truast at eiarane av Leicester har ein ny mann i tankar for å gjere ei slik jordskjelvjande gong som å sparka Ranieri. Nigel Pearson, som var fyrste manager for Leicester, var til og med knytt til ein tilbakevending, men ein levande utfordrar ser ut til å vera Roberto Mancini, landsmann til Ranieri. Uansett kven som er neste, er tryggleiken vår hovudprioritet i staden for å kopiera Ranieris titelausare.
Då Claudio Ranieri - omringd av den triumferande Leicester City-klassen hans - løfte Premier League-trofeet på King Power Stadium 7. mai i fjor, var det kanskje den største historia i den britiske idrett.