Det var blant dei initiativane som fekk henne mykje støtte å gje folk rett til å kjøpa hus og aksjer i før nasjonaliserte selskap som British Telecom og British Gas. Men nokre trur at andre endringar, som dei som gjorde boliglån og kreditt mykje lettere å få, så så sået frøet til framtidige kriser som framleis berører mange i dag. Her ser BBC-reportrar på nokre av endringane som, for godt eller dårleg, har endra økonomien vår for alltid. Retten til å kjøpa hus for rådhus var ein av dei mest populære politikkane til Margaret Thatcher. Det blei innskrenkt i boligloven i 1980, og det var ein av dei første store lovgivningstiltektane etter at ho kom til makten i 1979. Salgsprisen var basert på markedsvurdering, men inkluderte betydelege rabattar, avhengig av kor lenge ein leigar hadde budd der. Då Labour kom til makta i 1997, reduserte han verdien av slike rabattar i område der rådsorganene var ute av boligbevaring. Kritikarane sa at politikken resulterte i at spekulantar kjøpte opp verdifulle boligbevaring for billig. Rett til kjøp-ordningen vart utvidd i budsjettet til mars 2013, då regjeringa lovde å auka salget ein gong til. Før Thatcher kom til No. 10, hadde britiske pass ei spesiell side for å registrera mengda som kontanterreisende tok ut av landet. Sidan var ein av dei første som blei avskaffa av den nye regjeringa, ettersom Tories flytta for å avskaffa vekselkontroller. På skattesidan vart grunnskattesatsen redusert med 3 til 30 pence per pund, medan den høgaste satsen gjekk ned frå 83 til 60 pence. Men Thatcher-kanslerane haldt ikkje berre ned inntektsskatt, men endra òg måten vi betaler skatt på. For å finansiera lavere inntektsskatt, gjekk skatt på mesteparten av det kjøpte kjøparane opp. Med pengar frå skatteskatte i lomma, byrja kjøparane å oppdaga "feelgood-faktoren". Dei vart oppmuntret meir ettersom kreditt blei løyst. Avgrensar på leie- og kjøptilbud vart avslapp, butikkar gav kreditt, kredittkort gjekk opp. Forbrukarlån tredobla seg på 1980-talet. Og, sjølvsagt, var det lettere å få boliglån. Den gamle tommelfingerregelen at du berre låner to og ein halv gonger løn vart kasta ut av vinduet. Bank of England hadde ikkje kontroll over utbygginga av kreditt, og det er nokre som ser roten til den gjeldende finanskrisen i kredittboommet i Thatcher-åra. Thatcher ville ha sjølvinnlasting, ikkje tillit til staten. Det var tenkemålet bak lanseringen av personpension i 1988. Advokatane gjekk til byen og oppmuntra spararar til å bytte ut av solide tradisjonelle ordningar til risikabere personlege pensjonar. Kompensering av ofrene kostar pensjonsindustrien 11 milliarder pund. Mer vellukka var personlege egenkapitalplanar eller Peps, som var utformade for å oppmuntra spararar til å salta bort opptil 6.000 pund i året i aksjer, i bytte for ein skatteløsing. Peps og Tessas vart seinare omdanna til individuelle sparekontoar, eller Isas, der britane har 390 milliarder pund salta bort. av John Moylan, sysselsettingskorespondent, BBC News Få høge fagforeningspersonar har kommentert døden til baronessa Thatcher. I 1979 var det meir enn 29 millionar arbeidsdag som vart mista til streikaksaksaksjonar. I dag er det i stor grad under ein million. Strejken til gruvarbeinarane i 1984-85 kom til å symbolisera kampen til regjeringa mot fagforeningane. Den år lange striden om gropsløsning førte til gjentatte skandaler av vald då gruvarbeinarane i streik kom i strid med politiet. Til slutt gjekk gruvarbeinarane tilbake til arbeidet. Makta i industrirelasjonane hadde skift for alltid. Ein av dei første handlingane til Labour-regjeringa i 1997 var å oppheva forbodet på fagforeningar ved GCHQ - kommunikasjonssenteret til regjeringa - som var innført under Tories. Men under New Labour, vart dei viktigaste reformane under Thatcher-åra ikkje endra. Av Kevin Peachey, privat finansreporter, BBC News Ei politikk for å privatisera store britske forsyningsselskap revolusjonerte aksjeeierskapet i Storbritannia, og som slikt var det svært populært blant mange, sjølv om initiativene òg hadde sine kritikarar. Recesjonen tidleg på 1980-talet skapte det miljøet som gjorde det mogleg for konservativa å driva fram tanken på å flytta nasjonaliserte industriar til privat eigarskap. Ved slutten av det første mandatet hadde dei allereie privatisert British Aerospace og Cable & Wireless. British Telecom, British Airways, British Steel, og vann- og elektrisitetsfirma var blant dei som blei privatiserte seinare. Dette førte til ei ny bølge av førstegangsaktionærar i Storbritannia. Ein av dei første privatiseringane og kanskje den mest minneverdige - gjennom ein berømt reklamekampanje - var selja av aksjer i British Gas i 1986. Det var ei stor del av den britiske økonomien som var i bruk i løpet av 1980-talet, men det var ein stor del av den britiske økonomien som var i bruk i løpet av 1980-talet. I 1981 var 28% eide av britiske privatpersoner. Dette hadde falle til 20% ved slutten av Thatcher-perioden i 1990. Den såkalla "Big Bangen", innført 27. oktober 1986, gjorde det langt enklare å handla med aksjer på London Stock Exchange. Den mest synlege reformen var at handelsmenn ikkje lenger stalka golvet på børsen, og animert handla med kvarandre ansikt til ansikt. Big Bang flytta dei på eit slag frå det til skjermbasert og telefonhandel. Det bryt òg det som mange såg som ein gentleman's club, styrt av restriktive praksiser. (Det er verdt å merke seg at det nesten ikkje var kvinner og at gentlemenna som er skildra kom frå ein langt breiare klassebase enn frasa tyder.) Før Big Bang, vart aksjehandelen gjort gjennom ein aksjemeglar, som rådgjevde kundane om handlar. Transaksjonar vart utført av jobbers, som gjorde markeder i aksjer - fysisk søk etter andre som kunne handla med på Børsgolvet. I det beste var det ein sjølvregulert klubb, der grenser lett kunne oppdaga, men i det verste var det denne kluben som fremja insiderhandel og høgt pris. Big Bang såg mange av dei historiske namnene til City forsvinna i ein frenesi av overtakingar då bankane strekte seg for å kjøpa jobbers og stockbroker for å bli one-stop shops. Dette, i sin tur, lét opp med ei rekkje overtakingar av endå større organisasjonar, dei gigantiske amerikanske finanshusane. Big Bang bidrog til å gjera det lettere å privatisere, ved å fjerne mystiska handelen som mange vanlige folk hadde funne som eit hinder, slik at folk kunne gå inn i bankane og bestille aksjer. Men sjølv om det gjorde det lettere å foreta handel og investere, banebøygde det vegen for stor finansinstitusjonar, der storleiken av finansinstitusjonar gjorde det vanskelegare for dei å få økonomien til å fungere.
Margaret Thatcher var statsminister i Storbritannia og fekk ei revolusjon i økonomien.