Mange fleire fann at livet deira vart forvandla for alltid av naturkatastrofen. Her, nokre delte sine historier. Louis Cryer var 18 år gamal og i Sri Lanka med mor si Zoe og bror Felix Vi var verande i ein idyllisk strandby som heiter Unawatuna i Galle-distriktet. Det tok berre få sekund for ei vægg av vatn på omtrent 5 fot (1,52 m) i høgd å byrja å koma inn. Det var ein slags bølge som nådde første etasje i hotellet vårt. Zoe Cryer, mor til Louis, Sri Lanka Overlevingsinstinktene trekk totalt inn. Eg trudde at balkongen vår kunne kollapsa. Eg var fyrst og fremst redd for at ho skulle verta borte. 13åringen min, som ikkje kunne svømme så godt, plutseleg tok det vi kunne og gjekk ut av huset så fort som mulig. Den yngste sønnen min, Felix, hadde studert geografi og tsunami. Han var den fyrste som skjøna kva som hadde skjedd. Han såg øyane gå bort. Då vi kom tilbake, var alle bygningar framfor gjestehuset rivne. Vi prøvde å snakke munn til munn, men ho døydde. Eg hadde aldri sett ein lik før. Mange turister hadde høve til å fly ut med ein gong, men eg følte at me måtte vere i fred med det som hadde skjedd - med landet og folket. Vi skulle reise til Sør-India, men vi gjekk heim. Eg tenkte ikkje det var rett å vere der. Det tok ei stund før eg kunne sjå havet og føle meg komfortabel. Det flattgjorde veggar, trær og bygningar rundt oss, før det steig høgare og høgare. Vi prøvde å få folk ut. Ein kvinne vart fast i eit låst rom fordi ho ikkje kunne finna nøkkelen. Ho sa at rommet vart raskt fylt med vatn og ho tok det ho trudde ville vera det siste eit eit hadde å ta. Heldigvis fann ho nøkkelen og opna døra som deretter sprakk i bitar under trykket. Bygningar kollapsar rundt oss. Vi prøvde å ta ut folk som var fast i straumen. Då vatnet endeleg hadde gått ned, sprang vi til eit høgare område og ein tempel som hadde vorte eit trygt flyktingareal. Vi sette opp leir på eit hotell oppe på ei høgkant, og då det var trygt å gjera det, gjekk vi ned for å redde alt vi kunne. Eg husker eg såg rom fulle av leire og fisk. Folk kom opp til tempelet med døde kroppar. Vi bar ei italiensk kvinne med ein mistenkt knuste rygg gjennom ruinane til eit anna hotell for å få medisinsk hjelp. Eg møtte ein mann som hadde surfa, og som vart sveippa nokre mil oppover kysten. Han måtte gå gjennom alt døden og ødelegginga for å finne familien si. Heldigvis fann han dei alle. Det einaste positive som kom ut av dette var menneskelegheten. Det spelte ikkje om nasjonalitet eller religion. Alle kontrolla kvarandre. Nokre dagar seinare, då vegen var klar, sende Høgkommisjonen bussar for å ta oss tilbake til ein flyktningasenter i Colombo. Vi fekk mat, drikke, klede og bilfly heim, men me valde å ikkje gå der med det same. Det viktigaste var skuld. Etter å ha sett øydelegginga, var vi heldige nok til å gå, men mange av dei vart skjemma. Ein gong i Storbritannia, la eg fram ein utstilling av bileta mine, og snakka om det på skulen vår, og samla 3500 pund for å få dei tilbake til landsbyen. Eg fekk ei ny respekt for havet. Eg skjøna aldri krafta hans. Det hindrar meg ikkje frå å dykke ned i vatnet, men eg er mykje meir bevisst på kva det kan gjere. Vi hadde frokost på eit terrass på hotellet, med utsikt over poolen, stranden og Andamanhavet. Min mann Tom la merke til at servitørane alle peika mot havet som gjekk fort tilbake. Det var eit fascinerande syn. Folk fekk kameraene sine og gjekk mot den tørre sjøbunnen. Stranden var full av solbadande turistar. Tom hadde ein ubehageleg kjensle likevel. Han budde i to år på stranden i California og hadde aldri sett eit hav oppføra seg slik. Då klikka det: skjelvet han høyrde tidlegare var eit jordskjelv. Det tilbaketrekne vatnet var innleiinga til ei tidalvåg. Tom tok meg i handa og ropa: "Run!" I det same øyeblikket såg han ei høg vassmur strøma over revet mot oss med ein fart på 40-50 mil i timen. Vi sprang raskt oppover. Vandet var rett bak oss. Lyden var øvrig. Tom såg bak seg og såg at stranden og bassenget var ein køkjande masse vatn. Palmtrær, strandstol og delar av bungalowane snurra rundt, og folk freista desperat å halda på noko. Vi heldt fram mot høgare land, oppover den bratte åsba, inn i djungelen. Vi venta i to timar, avvitande om at berre få menneske ville overlevde angrepet under. Då havet såg stille ut igjen, gjekk vi ned til hotellet, og fann mange alvorleg sårade. Vi hjelpte til med å få dei på baksiden av lastbilar som bar folk til sjukehusa. Då vart vi varne om at ein tsunami var på veg, så vi gjekk opp i jungelen att, der vi venta i tre timar til. Då vi kom ned til vegen, var det biler og lastbilar full av sårade. Ingen visste kva dei skulle gjera eller kvar dei skulle gå. Vi ville ikkje gå ned til den lågare nivåen og sjå alle likene som hadde fylt stranden. Det var ingen elektrisitet, ingen mobiltelefonnettverk eller radio, så vi tilbrakte natta på ein liten restaurant. Gólvet på busstasjonen var dekka av sårte, alle ventar på bussen til Bangkok. Folk gråt nesten over høvet til å bruka mobiltelefonen vår og få vita at dei er i live. Det var vanskeleg å tola skuld. Eg tilgjev meg sjølv aldri for å ikkje gå til sykehuset med dei sårte, men for å koma tilbake uskråka. Ti år seinare ser vi framleis på livet med ein større takknemlighet. Vi føler oss tilknytta til Thailand, og det er difor me held fram med ei Thai-dyrkaritativ. Eg og partneren min hadde vunne ein snorklingtur på julaftan for vår fest, Phi Phi Charlie på Koh Phi Phi. Denne loddra frelste livet vårt. Me hadde snorkla i vatnet då thailandske guide byrja å kalle alle til å komme tilbake til båtene. Vatnet hadde avgått raskt frå kysten, og ingen visste kva det hadde skjedd. Men då det byrja å koma merkelege straumer og bølgene byrja å treffe bukta, såg vi at folk vart sveipne bort. Longtailbåtar som hadde vore nær kysten, brekne og søkkte som greiner. Vi kan ikkje tru kor heldige vi var å koma tilbake på båten, for vi veit ikkje kva som skjedde med dei som hadde vore med og som hadde blitt sveipne bort. Vi trudde det hadde skjedd noko utruleg, men 30 minuttar seinare tok båtguiderne ein telefon samtale frå venene sine som fortalde at Phuket og Phi Phi Don hadde vorte ramma av ein tsunami. Det vart klårt at Koh Phi Phi, der vi hadde vore, hadde vorte øydelagd av bølgene. Det var ikkje før seint ettermiddag at båten tok oss tilbake til Koh Phi Phi Don. Det var då tragedien vart åpenbar. Vi var på eit skip med avfall frå øya som inkluderte TV-ar, kjøleskap, ferienøker og verre. Det var berre forferdeleg. Vi kunne sjå at øya var øydelagd og infrastrukturen var øydelagd. Ein mann om bord hadde ein mobiltelefon. Vi tok alle i tur for å prøve å ringje heim. Til slutt kom eg over til svigerbroren min. Eg har aldri høyrt nokon snakke med så mykje uro og letting. Han fortalde at alle var så urolege og hadde frykta det verste. Vi bestemte oss for å vere på båten den kvelden, der vi hadde lagt båten til sjøen. Båten var for liten til å ha reist oss heilt til Phuket. Det einaste alternativet vi hadde var å venta på at hjelpa skulle koma til morgonen. Det var den lengste natta av livet mitt, og hadde det ikkje vore for kameratskapet til passasjerane om bord og den fantastiske generositeten til thailandarane som eig og bemann båten, hadde det vore uutholdelig. Då sola gjekk opp, tok vi båten til hamna igjen og venta på at dei større båtene skulle koma. Det var berre forferdeleg. Frå vår posisjon på vatnet såg vi hundrevis av menneske som alle var desperate for å koma bort frå øya. Dei var samla på bryggjen i hamna. Vi fekk til slutt ferjebåten til Phuket den morgonen og etter ei lang ventaristekning sette vi oss på eit militærfly tilbake til Bangkok og tok eit fly hjem. Vi hadde mista alle eigedomen våre, men var ikkje bryr oss, vi var så takksom for å ha levd. Det var ei forferdelig situasjon og ei tilfeldig tragedie. Kvifor tok vi båttur den dagen? Kva om vi hadde sovna over? Kvifor skulle vi vere dei som overlevde og ikkje så mange andre som ikkje. Det er meningsløst og tilfeldig og så trist.
Den 26. desember 2004 førte eit jordskjelv med ein magnitud på 9,1 frå kysten av Banda Aceh i Indonesia til ein dødeleg tsunami som drap over 230.000 menneske og gjorde millionar utan heim.