Dei kjenner han frå før, men for mange er dette ein potensiell ny David Cameron, som er nyvalgt med ein uventa majoritet. Mange leiarar vart ganske irriterte over statsministeren i den lange tida før valget. Dei meinte at han spelte for mykje av euroskeptikken der heime når han var utanlands i EU-saker. Vil denne nye David Cameron vera ein mann dei kan jobbe med, lurer dei på? Med den britiske folkeavstemninga om EU-medlemskap som er i hovudskrifta, vil dei fleste sikre at Storbritannia kjem inn, særleg i Tyskland, som eg fekk vita tidlegare i denne uken under ein tur til Berlin. Det er veldig praktiske grunner til at tyskarar er så ivrige etter å få Storbritannia inn - og ikkje berre fordi dei deler kjærleik til pølser og øl, som ein student eg snakka med foreslo. Tyske forretningsdrif verdsetter den britiske frihandelen, det einaste markedet og byråkratiet. Dei ser på dette som ein motvekst mot dei meir protektionistiske og intervensjonistiske landa i EU. Tyske skattebetalarar er samde i at Storbritannia vil slå ned på velferdsetingsfordrøyme frå migranter. Og Tyskland er veldig ivrig etter å unngå å måtte betale endå meir til EU-budsjettet. Det ville endeleg erstatta hovuddelen av teksta om Storbritannia gjekk vekk. Så det er mykje god vilje, men ingen blank sjekk. Eg spurde den tyske representanten Michael Fuchs, som er medlem av CDU-partiet til Angela Merkel, kor langt vil kanslaren gå for å hjelpa Storbritannia. Ho vil tilby "det ytterste fleksibiliteten", eg vart fortalt, men det vil òg vera raud linjer. Det er lite lyst i Tyskland eller nokon annan stad i Storbritannia for grunnleggende endringar av EU-avtalane (for eksempel å begrensa friheten til EU-borgarar til å bu og arbeide der dei vil i EU). Sjølv om det har vorte gjort i fleire land at når traktatane til slutt vert endra for å gjera det meir harmonisk i euro-sone, då kan Storbritannia ha sine eigne element som endrar traktaten. Men timingane ser feil ut for Storbritannia. Tyske finansminister Wolgang Schaeuble seier at det er lite sannsynleg for at nokon avhandlingar vert endra før Storbritannia held EU-referendumet. Men det er ein allment utbredd hunger etter endring i EU - frå nord blant dei skandinaviske landa til dei sørlege delane av Europa. Styresmaktene skjønar at EU, med nær deflasjon og høg ungdelslepp, særleg i Spania, Frankrike og Italia, ikkje lever opp til ønskene til nesten ein halv milliard borgarar. Spørsmålet for den britiske statsministeren er om endringa som dei europeiske partnerne hans vil ha, samsvarer med endringane David Cameron vil ha. Ikkje alle dei europeiske samstørrane hans er viljuge til å vera så åpne som Angela Merkel når det gjeld ønskene til Storbritannia. Ikkje alle ville vera så vonde som Tyskland om Storbritannia skulle gå ut. David Cameron har kunngjort at han vil byrja å reise til Europa med sine europeiske kollegaar så snart toppmøtet er over, og dei ventar konkrete detaljer om kva Storbritannia vil ha frå EU på det neste toppmøtet i slutten av juni.
EU-leiarane er nysgjerrige på å møta den britiske statsministeren når han deltar på toppmøtet i Riga.