Eit svensk par adopterte henne då ho var to og ein halv år gamal og gav henne eit nytt liv. 42 år seinare fann ho opp moren hennar og hadde eit emosjonelt gjenforening med kvinna ho hadde undra seg over heile livet. Ho hadde vore gift med far min, ein bonde, i tre år, då han ein dag kom heim etter ein krangle med nokon. Han var veldig sint. Han drap seg sjølv. Han hadde konsumert plantevern, "sa Purve-Jorendal. Mor hennar gjekk til foreldra hennar som ville at ho skulle gifta seg att og byrja livet sitt att. "Men ho var gravid, og ho visste ikkje eingong", seier Purve-Jorendal. Då familien skjøna at ho var gravid, tok dei henne til eit veldedighetsorgan i Pune der ho fødde ei jente i september 1973. "Eg har høyrt at ho vart i eit par månader i senteret, og ho fekk meg å amme og ta vare på meg". Då Purve-Jorendal var to og ein halv år, vart ho adoptert av eit par i Sverige som gav henne eit nytt hjem og eit nytt liv. "Men eg undra meg alltid over mor mi i India. Kven var ho? Korleis var ho? Kvifor forlét ho meg? Eg visste at eg måtte finna henne sidan eg var ein del av henne. Eg ville få svar på alle spørsmålene mine". Dei adopterte foreldra hennar støtta henne i søken etter å få henne til å kvitta seg med fortida, men andre kunne ikkje skjøna kvifor ho ville ha det. "Du har eit godt liv her. Lat henne vera", rådde dei henne. Purve-Jorendal byrja å leita etter mor si i 1998 og nesten to tiår seinare enda søket i ein liten landsby i Maharashtra. "Eg skjøna kor vanskeleg det var å finne ein i eit land med 1,2 milliarder innbyggjarar. Det er som å leita etter ei nål i ein høystap. Du må ha dei rette tilknytningane, vite korleis du trykkar på dei rette knapparne". I 2014 kontaktte ho Against Child Trafficking (ACT), ein frivillig organisasjon som har sitt sete i Belgia. Her var ei person eg hadde lengta etter heile livet mitt, og så såg eg bileta hennar. Det var overbyggeleg. Det var eit mirakel". Nokre dagar før fødselsdagen hennar i september, fløy ho over heile verda for å møte kvinna som hadde fødd henne. "Og plutseleg var eg der. Utanfor huset hennar, utanfor døra hennar. Ein sosialt arbeidsmann hadde vore i kontakt med henne, så ho venta på meg. Ho sette seg ned og reiste seg når ho såg meg. Eg hadde eit blackout, eg reagerte ikkje. Ho var òg sjokkert". Moren til Purve-Jorendal har to born - ein son og ei dotter - frå den andre mannen som døydde for nokre år sidan. I dag bur ho saman med sonen, kona hans og borna deira. Ho har halde det første barnet sitt i løynd, og med dottera og barnebarna som såg på, "så slukte ho tårane. Og eg måtte gjera det same. Eg fekk høyra at eg ikkje kunne gråta". Purve-Jorendal vart introdusert for broren som ein kusine, og familien veit ikkje om det. For å kunne ha ein samtale med mor si, inviterte ho henne til hotellet sitt. "I taxien fann vi hendene på kvarandre. Og i den to timelage reisa heldt vi i hendene. "Hun sa at ho ikkje ville forlate meg. Ho ville ta meg med seg, men ho hadde ikkje noko valg. Ho visste ikkje at eg var i Sverige. Ho hadde ingen ide om kvar eg var. Ho sa at ho trudde at ho aldri skulle sjå meg igjen". Purve-Jorendal seier at ho vart "opptrengt" av den "påfallande likskapen" ho hadde med mor si. "Familien min i India har eit ord for det, dei seier at eg er som ei karbonkopi av ho. Å vokse opp i ei familie der "alle andre var like, medan eg var annerledes, var ikkje lett", seier Purve-Jorendal, og tilfører at "det var som å vere på ei anna planet". No, seier ho, vil ho ikkje lenger bu borte frå mor si. "Hun har vore med denne store byrda mesteparten av livet, av å ikkje kunne fortelje det til nokon. Eg vil vere der for henne, ho er mor mi, eg vil vere nær henne, så eg skal prøve å bu i India i det minste ein del av året. "Ho er mitt blod, mine sanne røter". Purve-Jorendal var i landsbyen i to dagar, og då tida kom til å gå, var det eit augneblikk ho aldri vil glemme. "På det siste møtet ville eg ikkje forlate henne. Eg gråt. Ho sat ved sida av meg, og då tårane rulla nedover kinnene mine, tørka ho dei med ein hjørne av sarien sin og sa: 'Gråt ikkje, mitt barn.' "I det øyeblikket visste eg at ho elska meg".
Elisabet Purve-Jorendal vart fødd i India og vart gjeve bort til adopsjon i 1973 då ho var mindre enn seks månader gamal.