Litt etter at ferja hadde forlate hamna, vart ferja omstoppd. 193 menneske vart drepne i tragedien. Mannen i Belfast, Bill McCrea, var meir enn 1500 miles unna i Kent, då skipet byrja sin siste reise. "Vi hadde tre menn frå Herald i sentrum den kvelden som vi måtte freista og trøysta". Når Bill talar, er det med ein myk, umiddelbart kjennleg Belfast-aksent - ei røyst som tilsynelatande ikkje har endra seg etter tiår på Donegall Road i byen, og før han kom inn i tenesta, oppdaga han ei tidleg kjærleik til havet. "Eg brukte å gå ned til Belfast-dåka med brørne og systrane mine for å sjå skipene", sa han. "Eg sa til dei: 'Sjå, ser du det skipet? Ein dag skal eg òg bli kaptein.' " Til slutt tok han seg til sjøen som kaptein då han tok imot rollen i Seafarers' Society i 1969, ein stilling han heldt fram til han pensjonerte seg i 2006. I den 37-åra perioden vart Zeebrugge-katastrofen "den mest traumatiserende tragedien som nokon gong har hendt i livet mitt". Katastrofen var byrjinga til månader med felles sorg og år med oppvaking, som det er synliggjort ved den årlege minnestunden som held fram med 30-årsjubileet i denne uken. Etter hendinga reiste Bill til Dover der han tilbrakte to veker i sjømannesenteret til sjømannaskapet, og gav støtte til både sjømenn og familiar. Bill reiste ofte for å vitja dei som var i sorg for det som hadde hendt, og han heldt òg begravelsen til fire offer. "Desen katastrofe og vekene som følgde var ein sjokk for mitt system. Eg har handt om tap av liv med sjømannesfamiliar gjennom åra, men det var den enorme situasjonen - så mange menneske mista livet det kvelden". Ein begravelse som kapelanen presiderte var for ein ung mann som han kjende frå trenings- og utdanna senteret - Herald of Free Enterprise var hans første oppgåve som sjømann. "Det var hans første oppdrag og han kom ikkje tilbake. Eg vitja familien hans og dei var knuste. "Han hadde nettopp fullført høgskolekurset to veker før. Eg kjende han godt". Han heldt fram: "Den første månaden eller så (etter katastrofen) var vanskeleg. "Det kan vera vanskeleg fordi familiane alltid reagerer på nærværet ditt på ein eller annan måte. Somme er glade for å ha deg, andre vil svikta, andre vil vera irriterte, og andre vil vera mot Gud". "I mitt tilfelle trengde dei fleste familiar hjelp - ikkje så mykje snakk, berre å vere der". "Tragedien lét folk liggja på kne. Området i Dover vart øydelagd, men samfunnet kom saman i stor støtte. "Eg trur det var det som hjalp med vitjane mine. Eg kunne be med familiane, og ingen av dei nekta ein bønn". Blant sorg og sorg var det usannsynlege historier om heltemot. "Eg vitja kona til ein mann som døydde, ho følte seg veldig skuldfull, og det var på toppen av alt anna". "Hun hadde overtala mannen sin til reisa. Då båten vende om, vart dei fangne. Det var faktisk utruleg vanskeleg å flykta, særleg med redningsvest, fordi du var fangen på bunnen av ein båt som var på sida. "Hun var fangen der og hypotermi kom inn, men det var ein lastbilførar ved sida hennar. Han heldt henne i live ved å klappa henne i andletet og knekke henne, for å sikre at ho ikkje sovna. "Det var ein mareritt". Han sa at overlevende mannlegdommar deltok i begravelser som ein del av "den delte sorg". Eit år etter katastrofen leidde Bill ei minnesgjerd på anmodning frå familiane til ofrene. Dette starta ein årleg gudstjeneste som Sjømannasskapet har halde fram med kvar år sidan. "Ett år har vi halde gudstjenesten og familiane har kome. For ti år sidan vart det spurt om gudstjenesten skulle enda, men familien ville at det skulle halda fram. "Dei har aldri fått det overt. Eg har aldri fått det overt".
Den 6. mars 1987 drog fergen for passasjerar Herald of Free Enterprise ut av bryggja i den belgiske hamna Zeebrugge med 459 passasjerar og 80 mannskap.