Starten på Gailes-banen kalla på Monty for å ta seg til våpen for den andre runden. Den første gjekk bra, særs bra. Den åtte gonger europeiske nummer ein rullar tilbake å kartlegge fem under par 66. Eg er sikker på at eg vil sjå Monty i ein siste Open-opptrekking på Royal Troon. Han enda på første runde med ein skudd frå start og tre plasser i avgangshøva. Eg er ikkje overraska over at Monty, som ein dyktig sjåar av meg, er "sød og ljos". Den tidlegare Ryder Cup-kaptenen blir følgd i det tiande steget av Sam Robinson frå Market Raisen og John Henry frå Clydebank. Men, bortsett frå ei gruppe av slektninger og vener til dei to yngre mennene, er spelarane her for å sjå om Monty kan. Det må vera minst 150 som er klare til å følgja den store mannen rundt. "Det kan ikkje bli mykje betre enn dette", seier ein ung golfentusiast til meg. "Du kan gå rett bak han på fairways, utan reim eller noko slikt, og spelarane snakkar til og med med med deg". Det er ein slags 10-yard ekskludert sone rundt Monty som han stjeler på skogen med flause skritt. Sjølvsagt, du vil ikkje vere for nær, for enhver tilfelle. Monty startar godt, finn grøntet med det andre slaget og gjer ein 12-meters putt for birdie. "Han er i fin form, snakkar", ein eldre herre fortel meg før ein annan observatør, òg av modne år, snur inn: "Nei, han er ikkje". Du kunne ikkje sagt at det er mykje kjærleik i lufta for Monty. Snarere ei djup beundring og respekt for ein av våre største golfkarar og, ja, ei lita frykt. "Stå stille, takk", ber han til ein par golffans som går i vegen hans medan han ber seg på å avfyra. Dei fryser, dei er litt flåte, til det øyeblikket går. Aah, den andre runden er ikkje den same fuglefesten som han gjorde på morgonen. Puttane går ikkje ned som før lunsj, men han kjem for kvar einaste slag. Dette tyder meir for han enn nokon andre på området - ein siste sjanse til å kvalifisera seg til Open på heimebane. Tenk på det, om han misnar her, kjem han likevel inn i topp fire på Scottish Open! Monty klarar berre éi birdie til i den andre runden og eit par bogeys, begge på par tre, som tyder at han endar på nivå par. Men det finst glimtar av geni, særleg på den 15., der han overvinn ein forferdig løgn for å redde par. Og det finst ikkje noko av det "unraveling" som ein doom monger forutsa. Då Monty kjem til den 18. greinen, er det eit par hundre åsyningsfolk som ser på. "Vil fem under nok? Er den unge svensken enno ti under?" "Kva med den siste gjengen?" Ser du, av å sjå på demografien til mine andre reisarar rundt 18 hull i Gailes, vil dei ikkje at reisa skal slutt. Dei har følgt med på triumfane og lidenskapane til Monty i årevis, og til ein viss grad har dei delt i dei - ikkje sant? Då han kom ut av skytesplassen, signerte han autografer til eit par unge fans og tala til journalistane: "Eg vonar og be om at eg har gjort nok. Vi må berre vente og sjå". Han enda med dette lovnaden: "Om eg klarer det, kjem eg tilbake og snakkar med deg". Han klarte det faktisk, og gjekk rett framfor landsmannen Jack Doherty (ikke TV-komikaren) med eit slag og kom på tredjeplass, etter Oskar Arvidsson frå Sverige og Scott Fernandez frå Spania.
Dagen min med Monty - og 200 andre menneske - byrja med desse orda: "Spill nummer 10, på tee frå Royal Troon, Colin Montgomerie".