Uansett kva perspektiv eller personlege syn på kva Aamer er, var eller representerer, vart han møtt med eit samleggande sukk av letting i Whitehall. Dei 5017 dagane han vart arrestert var ikkje berre eit reelt spenningspunkt i det kritiske transatlantiske sambandet; dei gjorde òg regjeringa urint og kompromitterte dei forsøkane å nå ut til nokre av dei vanskelegast tilgjengelege muslimske samfunn. Han vil endeleg få møta sonen som vart fødd den dagen han kom til Guantanamo. Men for nokre er det ein risiko å få Aamer tilbake. Davis Lewin, som er medlem av Henry Jackson Society, ein tenketank for sikkerhet og utanlandsk samband, har oppfordra Storbritannia til å tenke svært nøye over korleis han blir administrert og overvåka no han er tilbake. Om MI5 tek beslutningen om å overvåka han, vil han kanskje aldri vita med sikkerhet at det skjer - slik er naturen til den typen arbeid. Det finst større spørsmål for Storbritannia, spørsmål om arven og lærdomar som skal læres. Kritikarar argumenterer for at etter 9/11 var ikkje USA det einaste landet som mista sitt juridiske kart og sitt moralske kompass. London syntes ikkje å vilja fortelje Washington at Guantanamo var ei dårleg ide - og det insisterte ikkje på at nokon britiske menn som var i Afghanistan skulle bringast tilbake til Storbritannia. Det, seier kritikarar, var eit forsømd av langvarige britiske prinsipp om rettferd. "Menneskerettar og rettferd og rettsstyre er for alle", seier Andrew Mitchell, ein tidleg konservativ minister i regjeringa, og medlem av den tverrpartielle gruppa som lobba på Washington for å gje Aamer fri. "Han har ikkje fått det. Det er ikkje berre forferdeleg for han, men vi må bli betre enn det om vi vil slå terror og terrorismens plage. "Vi må stå over dette og halde oss til rettsstaten, og godta at menneskerettane høyrer alle til". Nokre amerikanske avhør involverte etterretningsmateriale frå Storbritannia - og det kunne utgjere seg som medskyldighet i tortur. "Hvis han vart torturert, og om det var nokon involusjon av Storbritannia, må me finne ut av det, ikkje berre fordi det er feil om det er gjort i vårt namn, men fordi me må forsikre oss om at slike omstende ikkje skjer med nokon andre". Men kvifor har ikkje svaren kommet ut enno? Regjeringa kjempet ein enorm rettskamp for å hindre at domstolane avslører det fulle omfanget av kva ministrar og embetsmenn visste om overføringa av menn til Guantanamo. Men i det siste godteke dei ei avtale på mange millionar pund - det vil seie at regjeringa aldri måtte avsløra kva som skjedde. Parlamentet vedtok så lov om rettferd og tryggleik som tillater ministrane å søkja om å høyra sakar i løynd - og stengde døren for godt. Forkampanjerarane håpa framleis at fakta ville koma fram i ein fullstendig etterforskning ledd av dommarar om samdelaktighet i utleveringa. Tidlegare denne uken sa den nye formannen i komiteen, Dominic Grieve, at han ville byrja. Den siste fange med ei tilknyting til Storbritannia har ein lang og komplisert veg framfor seg. Han må læra å slutte å vere fange 239 i Guantanamo Bay og bli Shaker Aamer, far til fire, frå sørvest London. Juristane hans seier at han ikkje vil forfølgja dei som misbruka han - og i eit brev til BBC den siste tida, snakka han om den "kontrakten" han trur han må oppfylle med det britiske folket for å få støtte.
Då jetten som bar Shaker Aamer landa på Biggin Hill flyplassen, var det berre å byrja å stille spørsmål om framtida hans.