Vinningen i den kalde krigen gjorde det til hegemonen i ein unipolar verd. Få argumenterte når det 20. århundret vart kalla "det amerikanske århundret", eit uttrykk som først blei funne tidleg på 1940-talet då landet enda var i ferd med å overvinne isolationistiske instinktar. Over dei siste 15 åra har velstanden til Amerika endra seg med svimlende fart. Først kom skjelvet: dotcom-bust og eit omstridd presidentval i 2000. Så kom dei massive kråksløytane: øydelegginga av Twin Towers i 2001 og kollapsen til Lehman Brothers i 2008. Lange krig i Afghanistan og Irak har kravd ein enorm blodprís - livet til 6.852 amerikanske militære personar - for å ikkje nevne enorme finanskostnader, som er anslåtte til så høge som 6 billioner dollar. Det sentrale fengslet i Guantanamo har undergrave amerikanske idealer, akkurat som NSA og Wikileaks-skandale har undergrave den amerikanske diplomatiet. George W. Bush, ein president med ein manichean-verdenssyn, vart generelt sett på som overlysten etter å projisere den militære makta til Amerika, utan å ta i betrakting dei langsiktige konsekvensane. Barack Obama, som i 2008 valde i ein plattform som ville fria Amerika frå dei u populære og utmottage krigene, har fått kritikk for å ha for mykje avvik. Under begge presidentane - den første var ein impulsiv unilateral, den andre var ein instinktivt multilateral og førde av bakover - har den globale posisjonen til Amerika minka. Undersøkingar viser regelmessig at amerikanarar innser at den internasjonale posisjonen til landet deira har minka. Blant dei unge har denne trenda falle kraftig. Bare 15% av dei 18-29-åra som er i alderen 18-29 år, trur at Amerika er det "største landet i verda", ifølge Pew, ned frå 27% i 2011. Det finst ikkje meir appetitt for at Amerika skal spela den langvarige rollen som global politi, sjølv i møte med oppstoda til den gruppen som kallar seg Islamsk Stat. Kostnaden, menneskeleg og økonomisk, vert sett på som for stor. Amerikanarar trur i aukande grad at andre land burde dela byrda. Obama, medan han held fram med å trumf om "amerikansk unntaksutgang", innleder regelmessig innlegg om utanrikspolitikk ved å anerkjende grensene til den amerikanske makta, igjen med lite offentleg protester. Resultatet er at USA ikkje lenger er så ivrige etter å utøve leiarskap i ei stadig meir rotete verd. Ein av grunnane til at verda har vorte så uordensfull er at Amerika ikkje lenger er så aktiv i å innføra orden. I løpet av dette århundret har Washington mista frykta. Veldsleidar i dag ser ut til å vera viljuge til å provosera det kvite huset, trygge på at det aldri vil regna ned over dei. Det forklarer kvifor den syriske presidenten Bashar al-Assad, etter å ha løyst ut kjemiske våpen mot folket sitt, held fram å bombarda dei med fatbom. Kvifor annekterte Vladimir Putin Krim og tilbød han òg eit trygt uppehav for NSA-vitneblåsaren Edward Snowden. Og kvifor tok Benjamin Netanyahu av Obama-administrasjonen ved å ta imot eit innbjudan frå republikanske leiarskap til kongressen for å halda eit samlat foredrag i kongressen, ein plattform han brukte for å kritisera Iran-atomavtalen. Presidenten var ikkje villig til å gjennomføre ei eksplisitt trugsel, i det som var den største utenrikspolitiske nedgangen i presidentskapet hans og òg ein av dei viktigaste i dei siste 50 åra. Sjølv tilhengjarane til Barack Obama trur han gjorde ein dødbringande strategisk feil, fordi det viste endeløs fleksibilitet og mangel på amerikansk resolusjon. Det er ikkje nødvendig å seia at despotar rundt om i verda tok note. Teheran har klart å få fram betydelege inntrengingar, som den pågående kapasiteten til å berika uran, som hittil har vore utelukka av amerikanarar. Det har spelt ein svak hand, fordi det veit at Amerika har det som Thomas Friedman kallar "eit tomt holster". Det er heller ikkje berre fiendane til Amerika som ikkje lenger er redde for Det hvite hus i den grad dei var. Ved å signa til AIIB, støttar dei effektivt Beijing sitt forsøk på å oppretta finansrivaler mot Bretton Woods-institusjonane, Verdensbanken og Internasjonale Valutafonden (IMF), som er dominert av Amerika. Ved å søkja for å betra kommersielle og diplomatiske samband med Kina, er Storbritannia og Australia òg i ferd med å gjere seg trygg. Dei mistenker at Amerika ikkje vil bli den dominerande militærmakt i Stillehavet på ubestemt tid, og heller ikkje den fremste økonomiske mekta i verda. Andre amerikanske allierte ville klaga at "tillitningsfaktoren" òg har gått. Israel føler seg vondt svekken av Obama-administrasjonen over Iran-avtalen, og tilhøvet mellom Benjamin Netanyahu og Barack Obama er giftig. Presidenten har til og med signalisert at administrasjonen hans kan avslutta den tradisjonelle verna for Israel ved FN ved å bruka eit tvetydig språk. Som Israel har Saudi-Arabia vorte rasande over den potensielle kjernefysiske avtalen med Iran. Riyadh veit òg at Amerika ikkje lenger er så avhengig av oljen sin, som har vore hjørnesteinen i tilhøvet sidan slutten av andre verdskrigen. Egypt vart rasande i 2012 då Obama sa at Kairo verken var ein alliert eller fiende. Seinare gav Uttanriksdepartementet ut ei pinlig retting og gjeninnførte Kairo som ein "større alliert utan NATO". Kanskje var det egyptianske feilen til Obama, og det vesle han fortalde, eit freudiansk sving. Han har ikkje investert den same energien i å ta til seg allianser som forgjengjarane hans. Obama er ein av dei som er mest pålitelege til å gje den amerikanske regjeringa ein ny makt, og han er ein av dei som er mest pålitelege til å gje dei ei ny makt. Det har òg vore ein oppvarming av tilhøyrsle mellom Riyadh og Moskva. Og Egypt lanserte luftangrep i februar mot den islamske staten i Libya. Staden til Amerika i Midtøsten har utvilsomt gått ned, saman med kapasiteten til å forme hendingar. Mer overraskende har dette skjedd i Afrika, heimstaden til Obama, og i Asia, der han dreiv fram ei framtredande rolle. I Asia, var mediana for godkjenning i USA i 2014, målt av Gallup, 39%, ein fall på 6% sidan 2011. I Afrika gjekk median-godkjenninga ned til 59 prosent, den lågaste sidan valsamtalen byrja, sjølv om Obama var vert for USA-Afrika-leiarane i Washington i august i fjor. Det gjekk til og med ned i Kenya, fødestaden til faren hans. Amerikansk diplomati har òg vorte komplisert av dysfunksjon og hyperpartisans i Washington. Republikanske lovleggjarar søkte aktivt å spora Irans kjernefysiske avtale ved å senda eit brev til den høge leiaren Ayatollah Ali Khamenei. John Boehner, talsmann i Representanthuset, inviterte Netanyahu til kongressen, fordi han visste at det ville få Det hvite huset til å vera rasande. Demokratar med reservasjonar til frihandel har prøvd å sabotera Trans-Pacific Partnership, den største handelsaftalen sidan Nafta. Det har òg vore sterk motstand i kongressen mot ein av dei største dramaene i den andre mandatperioden til Obama, næringa til Cuba. Skal land høyrast til presidenten eller kongressen? IMF vurderer no at økonomien til Kina er brøkdelvis større. Men det ville vore eit feil å overdrive nedtøkninga av amerikansk innverknad. USA sine militære utgifter held fram å bli små for rivalane sine, og fram til i fjor utgjorde dei meir enn dei neste 10 landa samanlagt. I 2014 brukte Amerika 731 milliarder dollar, samanlikna med Kinas 143 milliarder dollar. Sjølv om Amerika kjem mot oppstoda til resten - Kina, India, Brasil, Tyskland og Russland - har det ikkje vorte overvunne av oppståande rivaler. Ja, det finst utanrikspolitikkarar her som spår at Amerika vil halde fram med å ha overlegenhet i minst 20 år til. Forhåpningane om ei ny verdsorden etter at Sovjetunionen hadde kollapset har gjeve veg for ein utbredd pessimisme om utbredinga, ja til og med smitta, av global uro. Det er borte dei visse tankar frå den kalde krigen i Amerika, då det var kommunismen som styrte den internasjonale handlingen. Det er borte doktrinane som gav den amerikanske utanrikspolitikken ei så stygg ramme gjennom heile den kalde krigen og etter 11. september. No er det bort frå oss at kvar kamp er ein amerikansk kamp, og at det er ein omdefinisjon av det som er i den nasjonale interessen. Barack Obama har i staden forsvara pragmatisme og diplomatisk dyktighet, og han prøver å finne ein vei mellom at USA er over-utvidd og under-utvidd.
Som ein mann på Washington Mall i begynnelsen av det nye årtusen, var det umogleg å ikkje bli imponert over den amerikanske makta og den globale dominansen.