Karen Gooding Dette er den fulle uttala til etterforskingane frå syster hans, Karen Gooding: "Jimmy", som han insisterte på å bli kalla, vart fødd James Robert Hennessy den 24. september 1959 i Liverpool til foreldra Robert og Margaret Hennessy. Me flytta seinare til St. Saviour's Roman Catholic School i Ellesmere Port, der faren vår hadde byrja eit nytt arbeid. Som barn gledde Jimmy seg til å fiska med faren min og eg med St. Saviour's Freshwater Fishing Club, der faren vår var medlem. Han likte òg å kappseila med far min under det stolte namnet R Hennessy and Son, og saman vann dei mange troféar. Vi brukte å gå på familieferie til Butlins med vår store familie, og Jimmy likte å gå fordi vi hadde kusiner i den same alderen som vi. Religion spelte ein stor rolle i livet vårt. Eg husker at vi brukte å gå til messen og han ville fortelja foreldra våre at han skulle til messen klokka åtte, men gjekk av og leika med venene sine. Dette minnet gjer at eg fortsatt smiler. Jimmy hadde ei stor kjærleik til musikk, og saman hadde me ei mengd LPar, som eg har en del av enno. Vi tilbrakte mange av natta i soverommene til kvarandre og høyrde på musikk. Seinare var det turar til den illeverdige Eric's Club i Liverpool som førte han til å følgja Death School, eit lokalt Liverpool-band som han gjekk på å sjå ganske ofte i London. Det var etter ein av desse turane han kom heim med ein jakke i 60-talet-stil med ei grisekakehat i ei hand og eit eksemplar av The Jam's In the City i den andre, og fortalde at han skulle få ein Lambretta-scooter, og det gjorde han. Han likte å spela fotball og basketball for skuleplassen. Då han byrja å spela basketball, var det ikkje så populært i Storbritannia. Han var ein av lærarane hans som introduserte han for det då han var rundt 13. Han var den første rekrutten til basketballlaget. Eg husker at han plagde mor og far min til vi sende han til Amerika for eit par Converse han trong spela. Han gjekk òg til Anfield for å sjå fotball med far vår. Etter å ha forlate skulen, gjekk han på Carlet Park College for å gjera eit ingeniørkurs, men etter eit år bestemte han seg for at det ikkje var for han. I 17 år byrja han som lærling i gipsing ved Ellesmere Port Borough Council, der han blei gipsing. Han fekk det i hovudet at han ville gjere Artex, som var den nye tingen på den tida, og så gjekk han til London for å gjera eit kurs. Omkring denne tida, kom det ei svart sky over heile familien, då far vår blei diagnostisert med terminal kreft i ryggraden. I mai 1980, då Jimmy var 20 og eg var 21, døydde far vår. Han var ikkje i ekteskapet lenge, men kom heim med ein hund som heitte Spike. Eg husker han sa at det einaste som var godt med ekteskapet var at han fekk dottera si Charlotte, som han elska så mykje. Med tida fekk han to små nevøar, Graeme og Iain, som han var gudfar for og som han fann svært morsomme. Han var ein ordentlig Liverpool-supporter. Han drog til Roma, Paris og Tyskland for å sjå klubben spela. Han pleidde å gjera minst ein fotballrelatert aktivitet ein gong i uken. Han hadde òg glede av å vera kaptein i det lokale billardlaget, men det var ikkje noko han viste fram. Han var ein svært privat person. I puben sette han seg stille på ein frange mellom billardbordet og baren til det var hans tid å spela. Han var veldig forsiktig. Det sa han, han var svært inn i moden sin og hadde uvanlege ting. Han var alltid månder av alle andre og var den fyrste som fekk det siste. Han likte å løpe. Han sprang rundt fem til seks mil kvar dag utan å mislykkast. Han var avhengig av det. Jimmy hadde alt å sjå fram til. Han hadde byrja eit nytt forhold og hadde nettopp starta sin eigen plysj-virksomhet rundt den tida han døydde. Foretakets suksess viste seg, og han fekk på seg to unge gutar som arbeidarar. Han hadde mykje å gjere for seg og eg var stolt av han. Som det vert sagt, var han høg, mørk og vakker. Han hadde flotte gråe auge, og sjølv om han ikkje var ein som smilte, hadde han eit vakkert smil når han valde å dele det med oss. Det er eit smil eg ser i dag i dottera mi, Victoria. Jimmy var ein mann med svært få ord med ein vittig og tørr sans for humor. Han likte å le og plage med familien og venene sine frå Sutton Way. Jimmy hadde ambisjoner. Han likte livet sitt. Han var alltid der når me trong han. Eg husker at etter at far min døydde og eg gifta meg, var det berre han og mamma i huset, og vi var ei svært tett familie. Jimmy var svært nær mamma vår. For henne var han særleg kjekke, ettersom ho hadde mista den fyrste sonen, Stephen, då han var ein baby. Kjærleiken hennar til han er endeløs, og 25 år etter, sørgar ho fortsatt for han med eit knust hjerte som aldri vil bøya seg, og det er fordi han gjekk til å sjå ein fotballkamp. Som nevnt ovenfor, var han ein stille og ekstremt privat person. Eg vil gjerne vita om han vil forstå meg, fordi eg treng å snakke om han fordi, som dykk veit, han var ikkje kroppen min som ein av dei sju. Han var "Jimmy", sonen til ho, broren min. Dette er det fulle svaret mitt frå dottera hans, Charlotte Hennessy: Jimmy Hennessy er far min. Eg hadde berre seks år med han, men det var dei beste åra i livet mitt. Som eg var så ung då han døydde, har mor og tantar hjelpt meg med å utarbeida denne oppgåva. Far var ein vakker mann. Han var stille og avskilde. Ingen hadde eit dårleg ord å seia om han, og han heller ikkje. Han hadde mange vener og var lik av alle som kjende han. Han var ein vakker mann. Han likte klede og hadde alltid det beste av det beste og var så forfynt. Han er velkjend i huset vårt fordi han fiksa håret sitt i speilet kvar gong han gjekk. Far min var ein mod med alle kleda, inkludert ein grønn Lambretta. Han hadde ein stor sans for humor - veldig tørr og veldig morsom. Ordet gargoyle fekk han til å le og han trudde at sløttene var gøy. Han var alltid til å le, sjølv på bekostning av tante mi og stripe sokkane hennar. Mamma og pappa møtte seg gjennom venar i 1979 og byrja å sjå kvarandre i februar 1980. 11 desember 1981 gifta dei seg på Chester Registry Office, og i mai 1982 fekk dei sitt første hus. Far mi var dypt elska av familien min. Mormor og tante mi elska han. Vi var alle svært nære og har gjeve oss dei beste minner om han. Morfar min, Jacquie, var berre 14 år gamal då mamma og pappa byrja å gifta seg, og ho minner om den fantastiske smaken til kledde og misunnelege tingen til far min. Ho perma ho i håret hans ein gong. Dette er eit av mine favorittminnene til tante Jo fordi, då far min kom tilbake frå ein gongs oppdaging, var lockane for stramme og far min hadde eit samanbrot. For å vere hjelpsame, foreslo tante Jo at han skulle blåse det. Goody Two Shoes av Adam Ant var nummer eitt i lista og Jimmy Hennessy, moderen, blei pappa. Han kalla meg Charlotte. Hennes lidenskap var LFC. Han gjekk på kamper i Storbritannia og utanlands. Bill Shankly var hans helt, og sjølvsagt var det King Kenny og Ian Rush. Far min kalla meg "Red, White and Gold", som var farga på skodespelet vårt på den tida. Han var overmåne når eg vart fødd, og eg trur det er rettferdig å seia at Charlotte Hennessy og LFC likna. Far min likte å gå ut med venene sine, Charlie Tigs og Steve. Dei var i eit band, og han ville sjå dei på The Bull's Head med mamma. Han hadde ein yndlingsbok ved Kes, og eg hadde ein yndlingsbok på skulen. Filmene hans var "Quadrophenia". Eg kjenner Jimmy Hennessy frå ein annan side. Eg kjenner han som far, den mannen som eg elskar. Han var ein gamal gamal gamalfar - han bytte bleen min, han gav meg mat og tok meg med i romsbiletet mitt. Han arbeidde hardt for å forsørga meg som ein sjølvstendig pleistrekar, og enno minnar lukten av pleister på far min. Det som venene til far min ikkje veit er at han lét meg leke med håret hans og putte i bobbel! Eg måla neglene hans. Vi lekte i Wendy House og var alltid i parken. Eg var jenta til pappa, og eg har fremdeles vogna han kjøpte meg. Eg minner at far var ein del av livet vårt kvar dag. Eg pleidde å tru at han hadde magiske evner fordi eg sette meg bak sofaen til Nanny Hennessy og piska neven min, og kvar gong han sa: "Stopp piska neven din!" Og eg skjøna aldri korleis han visste det. To veker før far min døydde, gjekk mamma og tanten ut med tanten min Jo som flytta til Jersey. Far mi tok vare på meg. Då eg låg i senga, freiste eg med eit grønt trehalsband som vart flått i håret mitt. Eg vart redd for å bli avvist, og gjekk ned på gøta, banka på døren til stua og sa med mi vesle Scouse-aksent: "Pappa, eg har beina mi fast i håret mitt". Det var ikkje eit problem, men far min sette seg og sa tålmodig og lét meg få klyfta av halsbandet, børsta håret mitt og bar meg tilbake til senga. Det er ein av dei siste minnene mine om han. Eg har ikkje ord til å skildra kor mykje eg savnar han. Når eg var skadd og trong ei kram, var far min der med ein kram, men når far min var skadd og trong ei kram, kunne eg ikkje gje han ein. Til dags dato har me mist 9.145 dagar og ikkje ein einaste dag går då eg ikkje tenkjer på han. Vi har mist 25 juledagar, 25 av bursdagane mine og 25 av hans. - det er mange kramar. I dag er far min også bestefar til dei tre vakre små gutane mine, Liam-James, Joseph og Jacob. I tider då Hillsborough forbrukar meg og gjer hjartet mitt vondt, får dei meg til å skjøna at livet er verdt å leva og at far min lever vidare gjennom oss. Eg fortel alltid guttane mine om bestefaren deira. Dei kallar han 'Special Grandad, den lysaste stjerna på himmelen' og liker å vere den fyrste som ser han. Folk er raske til å seia til meg, 'Du var for liten, du kjente ikkje pappa din', men eg minner meg og eg visste han. Det er som om ein del av meg manglar. Eg er ufullstendig. Me hadde så mykje å gjere saman, så mange minner å gjere, og Hillsborough tok det frå oss. Hillsborough tok far min frå meg som om han var ingenting og ingen, men han var alt for meg. Å mista far min i Hillsborough stal barndomen min og tok bort bestevennen min. Det etterlét meg eit liv av sinne, bitterheit og depresjon. Eg vil ikkje vere i skyggen til Hillsborough lenger, og når alt dette er over, kan far min få hvile i fred. Far min vil alltid vere helten min og eg vil alltid vere dotteren til far min ingen kan ta det frå meg
James Hennessy, som var far til eit av borna i Ellesmere Port, reiste med bussar saman med vekslene, inkludert James Philip Delaney.