"Er det Hillary Clinton?" Daniel Aston, 20 år, lurer på ei bilete av ei kvinne som er ein stor del av historia i heimbyen sin. "Det er Margaret noko", seier den 19 år gamle Andrew Jones. "Det er berre Liam Foster-Jones, av dei tre ledige venene, som ser ut til å vera sikker på kven det imperiøse ansiktsuttrykket og den svette hårhelmen kan tilhøyra". "Det er Margaret Thatcher", seier han. Namnet ser ikkje ut til å tyda dei mykje. Det hadde vore ei anna historie for 36 år sidan, då Thatcher-regjeringa stengde Consett sitt stålverk, med tap av 3.700 jobbar. Forderva som blei påført denne avgrensa byen høgt på kanten av Pennine-fjella, der leilesa steg til 36%, blei den nasjonale nyheten og blei ein symbol for den harde medisinen Thatcher-regjeringa trudde han måtte gje til den britiske tungindustrien. Det så så så eit frø for den utslettinga av valstrålar som konservative ville oppleve i store deler av Nord-England og Skottland, som dei framleis prøver å koma seg over. Thatcher og "Tories" er fortsatt skitne ord for dei tidlegare stålarbeidarane i Consett, men få unge som eg snakka med kunne gjenkjenne henne og dei som gjorde kunne sjå på henne som ei fjern historisk figur. "Eg har ikkje noko meining [om henne], men far min likte henne ikkje fordi ho stengde stålverket", sa den 20-årige Adam Stokoe. "Så far min har sterke meiningar om det. Eg er ikkje frå den tidsperioden, så eg tenkjer ikkje på det på den måten. Eg tenk berre på no. Det er ein av dei største folkeleg-politiske folkeleg-politiske folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege folkelege fol Theresa May prøvar å endra det den 8. juni og har oppfordra tradisjonelle Labour-tilhengarar til å "låna" henne atinga si. Ho vil ha opplevd på eiga hand kor vanskeleg det er å bryta valvaner i denne delen av verda då ho stilte opp til val i North West Durham i 1992. (Av eit merkeleg samanheng stod også den liberale demokratiske leiaren Tim Farron fram til parlamentet for første gong det året i same valkrets). Dei minner framleis Mrs May i Consett Working Men's Club - fordi, hevdar barmannen, dei ikkje ville la henne koma gjennom døra. Det hadde ingenting å gjera med politikken hennar, la han til, det er berre at klubben er ein av ein liten handfull av dei som ikkje godtek kvinner i Storbritannia. "Kvinna di kan ikkje jaga deg her", seier ein av dei, som ser opp frå kappløypskjemaet. Han vil ikkje snakke om politikk. May vann 28% av stemmene i North West Durham - ein avkastning som ikkje har vorte slått av ein konservativ kandidat der sidan - men sjølv om ein lokal meningsmåling har sett partiet med ein sjanse for å vinna den 8. juni, er det ikkje høgt på mållista. Det var visslegvis lite entusiasm for konservatismen til May i Steel Club i byen, sjølv om dei livslange Labour-veljarane eg snakka med var like kritiske om det tradisjonelle partiet dei hadde valt. "Eg likar ikkje Jeremy Corbyn. Han har ikkje noko for ein hjerne, for meg", sa Christopher Bell, ein 69-åring som er pensjonert stålarbeidar og klubbdirektør. Han og venen hans, Linda, stemde for Brexit på folkeavstemninga i fjor, og er urolege for den påtrengda dei seier er på lokale tjenestene til innvandrarar frå Aust-Europa. Linda, som stemde for UKIP i 2015, sa at ho ikkje ville koma tilbake til Labour før partiet var leidd av "no som ein som kjem til å stå opp for det engelske folket, arbeidarklassen - fordi konservative liker dei rike og dei vil halde dei rike". Tretti mil sør i Darlington, ein valkrets med ein smalare Labour-meirleik på litt over 3000, synte folk ut til å vera meir mottagelege for det konservative budskapet. Byen har hatt ein Tory-parlamentar før - forsvarsminister Michael Fallon på 1980-talet - og partiet har von om å ta setet att den 8. juni. "Eg skal røysta for Theresa May. Ikkje nødvendigvis fordi ho er ein konservativ, men eg trur ho er den einaste personen for jobben. Med tanke på andre alternativ, seier Alex Blackham, eigar av ein kafé i innendørsmarkedet i byen. "Hadde ho vore arbeidskrafta eller ein uavhengig, så hadde eg røysta for henne som person. Eg trur det er det som kjem ned til politikk av og til". Clive Hinson, ein 59-åring som jobbar på ein av samlingslinjene og som skulle ha ein engelsk frokost, klandrar Thatcher for å ha stengt fabrikken han arbeidde i på 1980-talet. Men han legg til: "Det er moro nok, eg kjem til å stemme for konservative. Fordi eg trur Corbyn er eit sløsing med tid. "Han kan ikkje gje eit definitivt svar på forsvarsspørsmålet. Han har alle desse planane for å bruke mykje pengar, men tallene høyrer ikkje saman....slik mykje at eg ikkje vil stemme konservativt, det er slik eg stemmar". Han seier at Nordaust har "forgjeve men ikkje glemt" Thatcher, og samanliknar forsoningsprosessen med det som skjedde i Nord-Irland eller Sør-Afrika. Dei fleste av dei eldre arbeidarane eg snakka med - den tradisjonelle grunnlaget for Labour-støtten i området - trengte ikkje å kritisera det dei såg som mangel på leiaregje og karisma til Jeremy Corbyn. Han synte seg å gå langt betre med yngre, meir kosmopolitiske veljarar. "Eg ville røysta Corbyn heile dagen, kvar dag", sa Stephen Lock, som held ein tegneseriebutikk på det overdekte markedet med kona June. "Han er ein sånn mann av folket etter utseendet. Han bryr seg om det generelle arbeidande folket. Han ser ut til å ha flotte idear. Dei er kanskje litt utdaterte i dag, men han er ikkje den personen dei teiknar han for å vera. Dei prøver å gjera han ut som ein svak mann, og eg trur ikkje han er det". Dei to kom tilbake frå 13 år i Frankrike, der dei hadde eit hagebesøk, etter at dei stemde om Brexit. "Vi tenkte at vi burde koma tilbake og gjera noko anna her. Det har påverka oss ganske sterkt", sa Stephen. Dei er rive mellom Labour-parti og Liberal-demokratar - og er ikkje imponerte over det dei ser som illojaliteten til Labour-parlamentarikarar som openleg kritiserer leiaren sin. "Lobbypartiet skyt seg sjølv i foten ved å ikkje opptre og stå som eit", sa June. "Du har karrierepolitikarar som er meir opptatt av sine eigne personlege interesser enn veljarane sine". Det syntes òg å vera ekte entusiasm for Corbyn blant studentbefolkningen i Darlington, som klandrar mediene for å skildra han i eit negativt lys. "Du ser ikkje så mange positive ting om han", sa den 18 år gamle Emily Frewin. "Men når du verkeleg ser på det, er han ein fin person". Theresa May held seg unna å snakke med veljarane, la ho til, men "han ser ut til å vilja snakke med alle, ikkje berre med dei rike". "Han vert nok ofte spotta", er det det 20 år gamle programvareutviklingsstudenten Josh Walker som er samde i, "når han prøver å kjempa for oss". Thatcher-faktoren var ein av dei største hindringane for at Tory-kandidatane skulle få ny makt i Nord-East, men det har utgått med tida.Taksikken til å fjerne Theresa May frå den konservative merken - den var på den bussen som ho reiste i nord-east - ser ut til å ha funne til med nokre veljarar som kanskje føler seg litt kvalme over å setja krossen sin ved sida av ein Tory-kandidat. Nokre sa at dei hadde flirta med ein konservativ stemme, men berre for å få ein god kjensle av det - Mrs May si støtte til ein fri stemme på røvarjakt, som ikkje er eit tema som har dominert kring kring kring kring, blei nemnt av mange som ein grunn til å ikkje bytte til konservative. Og det vil alltid vera nokre som aldri glemmer eller tilgir. Som kvinnen i Darlington som hilsa på Theresa May med eit skrik av forferding: "Ho er ei anna Maggie Thatcher!" Men på grunnlag av denne svært unscientific samplen er Thatcher ikkje lenger den skremmende figuren ho var, og Labour kan ikkje lenger stole på lojaliteten til den tradisjonelle støtten.
Konservative håpar å vinna seter i Nord-East England den 8. juni - har partiet endeleg kome seg ut av skuggen til Margaret Thatcher som gjorde store deler av regionen til eit no-go-område for dei?