Dette er den fulle uttala til etterforskinga frå niesen hans, Natalie Tennant, på vegne av broren hans, Peter Copoc: Stephen Paul Copoc vart fødd den 1. august 1968, og var 20 år gamal då han døydde i Hillsborough. Stephen var barnet i familien vår, og eit av dei beste i familien vår. Familjen vår bestod av mamma og pappa, eg, Peter, syster Angela og så Stephen. Eg var 10 år gamal då Stephen vart fødd. Angela var berre sju år gamal. Mamma og pappa sa at Angela og eg kunne nemna han, og det gjorde vi. Finansielt hadde vi lite, men foreldra våre, Agnes og Harold, sørgde for at det var mykje kjærleik i huset vårt. Stephen var ei slik glede for oss alle. Mamma og pappa fekk berre gode rapporter frå skulen til Stephen om framføringa hans og bruken han gjorde i leksjonane. Profil av alle dei som døydde var at personlegheten til Stephen var slik at folk varmet seg til han med ein gong, ettersom han hadde ein lett måte å ha med han. Han var populær blant lærarar og fekk venner, og hadde òg evne til å halda venner. Dei venene han fekk som liten var framleis nære vener hans då han døydde den same fryktelege dagen. Då vi flytta frå Garston til det nye huset vårt i Speke, hadde Stephen inga problem med å tilpasse seg det nye miljøet, læra å kjenne dei nye naboane våre og gjere seg veksle på ein enkel og enkel måte. Eg byrja å jobbe i 17 år. Det var ein butikk i Garston som heitte Smiths som selde alt. Han er borte no. Eg kjøpte ein togset då eg fekk løn. Han var ni år gamal då og ville ha ein. Som Angela og eg var så mykje eldre enn han, så kjempade vi om han, han var så kjærleg. Eg minner meg korleis vi alle sette opp toget og gleda som Stephen hadde med det. Han var så forsiktig med leketøyene sine. Når han var ferdig med å spela med toget, sette han dei på plass. Han var forsiktig med leketøyene sine. Han følgde etter Angela overalt, sjølv om ho skulle ut til ventar ville han følgje henne og ho ville klage til mamma og pappa om at dei måtte ta med han. Men ein dag sa nokon til Angela at det hadde vore ein ulykke på vegen og at Stephen hadde vorte skadd. Angela sprang gråtende nedover askeleien nær heimen vår mot skulen. Då ho kom dit, vart ho fortalt at han ikkje hadde venta på ljosekjernen og fekk ein bump frå ein bil. Han var fysisk okay, men Angela gråt og var så uroleg over tanken på at Stephen hadde vorte skadd. Angela var så god mot Stephen og tenkte på han heile barndomen. Alle venene hennar kjende han godt fordi han var som skuggan hennar. Stephen byrja å interessera seg for fuglar då han var rundt 12 år gamal. Han byrja å studere dei og kunne fortelje deg namnet på dei fleste fuglane og eggene deira. Det var òg i denne tida han byrja å interessera seg for å fiska. Vi hadde kusiner som var ivrige fiskarar, og dei tok han med til Speke Hall, som er ein landsby i National Trust-domen midt i Liverpool. Han likte å fiska der og visste alt om fiskene som bur i vatnet der. Han tok sjelden, om nokon gong, med fisk heim til mamma og pappa. Det var ein spøk i huset vårt om at Stephen skulle fiska, men han foretrekke å setja fisken tilbake i vatnet. Vi trur det var fuglane og fisket som starta Stephen. Han ville jobbe utendørs. Han likte å vere ute i lufta. Han enda på skule 16 år gamal og studerte for City og Guilds i botanikk og hagebruk. Han kunne nemna kva blomst og plante som helst og var perfekt i lag med naturen. Han søkte og fekk ein jobb ved Liverpool Parks and Gardens som har sitt botanikk i Calderstones Park. Han var ei gartnar i Sudley Hall i Mossley Hill. Han elska jobben sin, dei han arbeidde med, han likte å møta alle besøkande og fortelje dei om hagane. Då Stephen var ca 15 år gamal, møtte han kjæresta si Jackie. Dei var svært forelskte i hverandre og var forlovde når han døydde. Stephen visste kva han ville ha frå livet. Han var svært nær mamma vår og hovudambisjonen hans i livet var å spare nok pengar til å kjøpa foreldra våre eit hus. Han ville ikkje at dei skulle bu i leie. Han var moden og fornuftig for å leve. Han tok seg forsikring i tilfelle noko skulle henda han, for han ville at foreldra våre skulle ha nokre pengar. Han var svært omsynleg med niene og nevnene sine. Då ekteskapet til Angela brytte, og ho var åleine med to borna, Sean og Carla, ville Stephen med kjæresta si Jackie babysitte og leike med borna, og halda dei underholdt i timevis. Han kunne ha vore ute med venene sine, men visste at Angela trengde tid å vera åleine og familien hans kom alltid først. Stephen, sjølvsagt, likte fotball. Han hadde ei kjærleik til fotball og Liverpool frå far vår. Hele familien reiste rundt for å sjå på kampane, men ikkje sidan 1989. Etter 1989 gav vi sesongbiljetta tilbake og vi gjekk aldri til ein fotballkamp igjen. Stephen likte å spela fotball. Han var ikkje den beste av spelarane, men han var som ein opphavsmann når det gjaldt alt om fotball generelt. Stephen var ein stor musikkfan. Han spelte alltid Pink Floyd og, i særdeleshet, "Shine on you Crazy Diamond". Han elska alltid Marillion og gjekk på konsertar med fire nære vener. Foreldra våre fekk aldri over Stephen sin død og måten han døydde på. Broren vår Stephen var ein av dei beste karane i livet. Stephen var berre 20 år gamal, men han hadde mogd og ei omsorgsfull holdning til andre og hadde til og med eit givarkort frå han var ung. Vi savnar Stephen frå familien vår og tenk på kva som kunne ha vore for oss alle som familie om Stephen ikkje hadde døydd den fryktelege dagen. Takk.
Stephen Paul Copoc, ein gartnar frå Liverpool, reiste til kampen med ein coach saman med Anthony Smith og Anthony Burrows, som begge overlevde.