Det er eit første olympisk gull i dykk, eit første olympisk gull i gymnastikk, og ein ny, frå den same mannen, ein haug etter det. Mange Formel 1-monn, og Lion-krigene. Ho var den fyrste kvinna i historien som vann olympisk gull i boksing, og ho var den fyrste som beholdt det. Og no kjem ein ny arv, frå ein mann som allerede har stått så langt. Ein engelsk tennisspiller som nummer eitt i verda, er eit absurd uttrykk for minne, som alle andre på den tida, men med Andy Murray, burde vi ikkje vere overraska lenger. Murray er den gåva som held fram til ei nasjon som systematisk ikkje kan produsera tennissjeparar til trass for økonomi og fasiliteter på elitnivå for å skjemma andre og seg sjølv. For berre 26 mann har hatt denne einaste rangeringa sidan utregninga vart datamasjinert for 43 år sidan. Det er ikkje eit trick, eller ein markedsføringsøvelse, eller ein belønning i seg sjølv, men ein definerande målestokk. Du kan ikkje flau det eller bli heldig med ein dommarpaneil. Det er fortjent. Det er definitivt. "Å vere nummer eitt er toppen av ambisjonane til alle spelare", sa Novak Djokovic, mannen som nettopp vart avsett, då han starta sitt lange styre for tre år sidan. "Dette er drømmen". Det har ikkje gjort alle spelare glade. Det einaste som er sikkert om å vere nummer eitt i verda, er at det kjem ein dag då du ikkje lenger er nummer eitt i verda. Andre Agassi har skildra kor elendig det gjorde han, korleis det syntes å legitimerast farens grusomme ambisjonar og besetningar i staden for hans eige. John McEnroe, som tilbrakte 170 veker på toppen av toppen, fann det å vera åleine på toppen av den utsette toppen. "Du er der ute på din eigen øy", sa han ein gong. "Og du føler deg som om du er avskilt, ikkje berre frå resten av verda, men frå resten av konkurrentane dine, som er vener". Mediautspelinga er ikkje støtta på denne enheten. England-rugbylaget som vann VM i 2003, som hadde vunne Grand Slam-turneringa og hadde ein uvitra heimadgang på 22 kamper og fire år, enda tredje i dei neste seks nasjonane og fjerde i dei neste to. "I ein kamp blir det teke tusenvis av avgjøringar, men det trengs berre nokre få for å vera dei feil for at lykta til laget skal venda", seier Matt Dawson, skrum-halvleikaren i laget. "Når det går, går det raskt". Det var det same med England, som gjekk opp til nummer eitt i Test-rangeringar etter å ha slått India om sommaren i 2011: dei blei kvitte i den neste Test-serien, mot Pakistan i UAE, og dei blei så avskaffa på heimaplassen i Sør-Afrika neste sommar, der dei mista kaptein Andrew Strauss og, i ei stund, den stjerne batsmannen Kevin Pietersen. Sjå til at du er ein av dei som er mest i stand til å gå nedover, er det kanskje ein grunn til at du ikkje kan gå nedover. Den nye posisjonen til 29-åringen reflekterer både den bemerkelsesverdige konsistensen hans i løpet av dei siste 12 månadane og dei personlige og fysiske problemane som har fortrengda Djokovic, men det er òg eit vitnemål for ei lyst til å forbedre seg sjølv som berre av og til finst hos idrettsmenn i hans alder. Han gjekk ned til sjetteplass i 2014 etter å ha vorte operert i ryggen og så vart han ein gong stygg på topstillinga det siste året då 12-gangers Grand Slam-mester Djokovic gjekk gjennom høgtet av regjeringa si. Trua og det harde arbeidet gjekk aldri av. Etter å ha tapt Kei Nishikori i kvartsfinalen av US Open i september og Juan Martin del Potro i Davis Cup semifinalen kort tid etter, så han ut som fysisk utmattet - men så kom han ut av det siste i to månader på denne berømte turneringa over Øst-Asia og Vest-Europa. Og det er eit bevis på at han er sjølvinnlysande -- at han i ein tid med tre av dei beste spelarane nok, kan bli kalla den beste; at sju år og to månader etter at han først kom på topset, kan han likevel ta det siste skrittet. Mange som har fått det er vel i Murrays skugge: Pat Rafter, Carlos Moya, Marcelo Rios; definitivt Yevgeny Kafelnikov og Thomas Muster; det er fullt mogleg at Marat Safin og Andy Roddick, Ilie Nastase, Gustavo Kuerten og Lleyton Hewitt òg. Angelique Kerber kan sitja over Serena Williams i rangeringane for tennisspill for kvinner, men med Williams som har vunne fem av dei siste seks møtene og sju gonger så mange titlar i karrieren, ville debatten om kven som er den beste spelaren vera kort. Triatlon-verdensrangeringane, basert berre på World Series-resultatene i året, har spansk Mario Mola som nummer eitt i verda, medan kvar dommar i sporten ville definera dobbel olympisk mester Alistair Brownlee som den beste i verda. Få kunne bestrida påstanden til Nick Faldo om å vera den beste golfspilleren i verda då han toppte golfrangeringane. Få dagar etter at han hadde vunne nummer eitt, ville Ian Woosnam vinna Masters. Luke Donalds oppgang i 2011 var fortjent - han var den første spelaren i historia som vann pengetittelen på både European og PGA-turneringar i same sesong - men fordi han aldri hadde enda som runner-up i ein major, og heller ikkje vunne ein, var det dei som diskuterte nøyaktigheten til algoritmen. Og så med Lee Westwood, som var nummer ein det same året, og som framleis ikkje har vunne ein major fem år på rad. Tallet for seg kan vere mindre viktig enn auraen ein spiller gir til det. Etter eit ulikt 12 månader - den Davis Cup-triumfen, å vinne BBC Sports Personality for andre gong, å nå sin første French Open-finale, å vinne sin andre Wimbledon, å ta olympiske singel-guld igjen - har Murray det òg. Etter fem tap i Australian Open-finale, vil Murray aldri ha ein større sjanse til å vinne enn denne januar, Federer og Nadal gjekk vekk, og Djokovic - som var hamnesveinen i fire av dei siste fempela - gjekk vekk. Den franske open-tittelen kunne truleg vore den neste utrulege prisen. Og så Wimbledon igjen, og kvifor ikkje, etter alt som hadde skjedd før? Det er drømmende, fantasifulle grev. Men det har vore Murrays motiv: å rive opp precedens, å gjera det umoglege virkeleg.
Dette har vore ei æra då den britiske sporten har velsigna dei lojale fylgjesveinane sine som aldri før: fjerde, tredje og andreplassar i den olympiske medaljetavla; Tour de France-gul trøya vann fire av dei siste fem åra; undra om den første Wimbledon-meisteren i 77 år, eit under som vart gjentatt tre år etter; Davis Cupen vann for første gong sidan tennis blei spelt i bukser og med tråde-tråde jumper.