Vel, for mange var Nick Griffin BNP, og velstanden hans, og partiets, synte seg å vera vekslande. Han var leiaren i 15 år, og i løpet av dei kontroversielege åra heldt han på med å kvitta seg med anklagene om rasehater. For eit augneblink såg han ut til å bli ein framgangsmotter for ein ultra-høyresident. Det var eit utsiktsområde å bli ein britisk Jean-Marie Le Pen. I 2009 blei han og hans daværne kollega Andrew Brons vald til medlem av Europaparlamentet på grunnlag av ein anti-immigrasjons-plattform. Eg var i Manchester Town Hall då resultatet av valet hans til medlem av Europaparlamentet for Nordvest-England vart kunngjort - han var omringd av ein stor følgesvein som gjekk triumffryktig gjennom bygningen medan han blei kritisert frå podiet av kandidatane frå dei andre partiane - inkludert UKIP. Han klandra seinare det partiet for å ha bidratt til at BNP-partiet gjekk ned i val, då det viste seg at 2009 ikkje var eit vendepunkt, men høgt punkt i partiets skjebne. 2014 har ikkje vore eit godt år for Nick Griffin. Han tapte setet sitt i Europaparlamentet, vart erklært konkurs, vart erstatta som partileiar og er no utvisne frå partiet. Han seier at han ikkje "vil gå til BBC-sluttskogen" for å vise klagene sine - medlemane vil ordna det heile, seier han. Men ein politisk comeback ser ut til å vera ei svært tung oppgåve.
Kvifor er det så mykje kvick over det interne samferdet til eit parti som ikkje har noko medlem av parlamentet, noko medlem av parlamentet - og som etter meningsmålingane får støtte frå ein prosent av veljarane?