Men inspirasjonen til dette programmet for å forbedre helsestøytetilsynet i Zambia starta i svært lave og uheldige omstende. Huw Jones, som jobba i Zambia som safari guide, køyrde ein Land Rover langs ein veg i ein avleggande del av landet. Han såg eit spor av blod på vegen, og hans første reaksjon var at det kunne ha vore eit dyr som var drepen av ein løve. Men han støytte på eit par på ein sykkel - ein mann som red og ei kvinne som bar styremålet. Ho var gravid og blødde sterkt, og dei hadde sykla i timevis med målet om å nå det nærmaste sykehuset, nesten 60 mil unna. Kvinnen hadde store smerter og mannen hennar såg ut til å vera i sjokk, seier Jones. "I hetta og på det terrenget var dei desperate", seier han. Mr Jones stoppa for å henta dei og kjøre dei. Men kvinna var allereie svak og døydde på baksiden av Land Roveren før dei kunne nå nokon som kunne gje dei medisinsk hjelp. "Det rørte meg djupt. Eg undra meg om eg kunne gjera noko", seier Jones. Det var eit forferdeleg døme på mangel på medisinsk forsyning til landsbygemeintene i Afrika sør for Sahara - og han seier at han har møtt for mange dødsfall som kunne ha vorte unngått med betre omsorg. Zambia har rundt 1.600 leger for ein befolkning på 14 millionar, og to tredjedeleg av desse arbeider i byar og byar, medan mesteparten av folkesetnaden i landet er på landsbygda. Det tyder at tilgang til god helsetilsyn ofte er vanskeleg om ikkje umuleg. Då Jones kom tilbake til Storbritannia, byrja han å utvikla eit prosjekt for å fylla nokre av desse tomma. Han sette opp Virtual Doctors, ei veldedighetsorganisasjon som har sitt sete i Brighton, som nyttar kompetansen til frivillige leger i Storbritannia for å gje direkte og individuell støtte til helsestøvarar i Zambia. For mange samfunn er det ikkje praktisk å venta at sjuke og veike skal gå eller sykla i time til sykehus. Familiar er derfor avhengige av helsestasjonar på landsbygda, som har helsestøvarar, men ingen kvalifiserte leger. Helsepersonell og kliniske offiser på bakken brukar ein app på ein smartphone eller nettbrett-datamaskin for å ta notater av symptom og fotografi av ein pasient. Denne informasjonen blir sendt til ein frivillig lege i Storbritannia som hjelper med diagnose og anbefaler behandling. Legen i Storbritannia vil ha ei liste over medisinar og utstyr som vert halde i helsestasjonen i Zambia, og kan foreslå behandling eller vidare test basert på kva som er praktisk og tilgjengeleg. "For eksempel er det ikkje verdt å kalla på ein MR-skanning", seier Mr Jones. Virtual Doctors støttar no 19 helsestasjoner på landsbygda, som vanlegvis tek seg av problem som malaria, tuberkulose, HIV/AIDS og svangerskapsrelaterte tilstandar. Det finst òg to distriktssykeplassar som deltar i prosjektet. Han seier at sjølv der det finst fasiliteter som røntgenmaskiner, kan det finnast mangel på radiologar som kan sjå på bevisene. Virtuelle lækar i Storbritannia har vore i stand til å hjelpa til med røntgenbilder av bröstet til pasienter i Zambia, seier han. Det er snakk om å samarbeida med andre land i Afrika sør for Sahara, inkludert Tanzania og Uganda. Mobiltelefonnettverk er under utvikling, og det kan innebera at ein skal gå over til ein meir direkte, realtids-kommunikasjonsmåte, som for eksempel videokonferanse. Men Mr Jones seier at vektlegginga må leggjast på eit system som er robust, enkelt, påliteleg og kan stole på for å fungere. Den tidlegare utdanningsministeren Charles Clarke, som støttar prosjektet, skildrar det som eit "brilliant initiativ som samlar frivillig kompetanse og desperat behov". Virtuell doktor-systemet er støttet av den zambianske regjeringa. Muyeba Chikonde, høge kommisjonæren for Zambia i Storbritannia, sa at han var svært fornøyd med den hjelpen som blei gjeve. Han sa at det var i ånd av "ubuntu" - eit ord som blir brukt i Sør-Afrika for å foreslå ein filosofi om å dela og visa "mennesklighet mot andre".
Ideen om eit "virtuelt doktor" - prosjekt høyrast kanskje framleis ut.