Mormor hans gav han eit fat med druer, men ho minner ikkje om Faizan hadde det. Sonen til ein bonde la seg då på sin pheran, det ullkape-liknande plagget Kashmiris brukar, og gjekk stille av stad til søndagslektsleia. Han bar ei pakke med keks og kom heim ein lys, snøgg morgon då han møtte ei mengd lokale folk som protesterte mot indisk styre nær skulen, der det var ein val for et parlamentarisk vedvalg. Faizan stoppet kanskje for å finne ut kva det var som skjedde, og blei skoten. To naboar sprang opp til han for å fortelje han nyheten. Moren hans hadde sprint ned til lekeplassen, krama han i kroken og la andre ta han til sjukehusa. "Eg visste at han var borte", sa Zarifa til meg. Ein hjerteskjermande video som ein landsbygar tok inn på mobiltelefonen minutt etter drapet, viser ein sørgjande mann som krymper den døde ungen, blodet strøymer nedover det knuste andletet hans, i ein fullpakka bil som fører han til det næraste sykehuset. Der erklærte lækarane han død. I slutten av ettermiddagen vart kroppen hans sett ned i grava nær landsbyen hans, Dalwan. Faizan var blant dei åtte som vart drepne søndag då paramilitære soldatar skyte med skoter og haglebillar mot protesterande mot indisk herredøme ved valsentrane i nærheten av Srinagar, sommarhovedstaden. Valmyndighetane seier at rundt 170 menneske, inkludert 100 sikkerhetspersonell, vart skadde i rundt 200 hendingar med steinkasting og voldelige protester den dagen. Valmøtet på søndagsvalet var eit avskyeleg fall på 7,1% - det lavaste i tiår - og var eit stort bakslag for dei hovudstrømme i regionen. Soldatane var komne frå andre stater for å sikre valstasjonane og kan ha vore uoppbehagelege for å takle "protester og provokasjonar" i ein kompleks konfliktson som Kashmir, sa ein høgare representant til meg. Separatistgrupper hadde avvist valet og oppfordra veljarane til å boikotta valet på søndagen, som skjedde etter at ein politikar gav seg av på grunn av det han skildra som "antifolk" agendaen til den indiske regjeringa. Desillusionerande veljarar - sjølv i relativt fredelege stader som Dalwan der folk viste seg å kasta røysta med entusiasme i tidlegare val - heldt seg generelt borte. I ein rapport om protesterar mot valhuset, som vart fullført i november, vart det sagt at han ikkje kasta stein eller spotta soldatane. Ei bilete han tok med mobiltelefonen sin under vinterferien deira, viser den skjemmelege gutten - "han var ofte topp i klassen, og han var svært kunnskapsrik om verda", sa venen - kledd i ei ullkappe og ein kårejakke, og stirte ubehageleg inn i kameraet. "Han var stille og studiøs, han gjorde det bra på skulen. Han spelte cricket, og telde [tidlegare indisk kaptein] MS Dhoni som favoritt-krickespilleren sin. "Han ville bli lege", sa ein kusine til meg då eg kom til familien. "Sorg er den prisen ein betaler for kjærleik". Sorg om den døde sonen hennar fylte den stille lufta inne i eit telt utanfor heimen deira, der lokale kvinner hadde samla seg for å syrgja. "Son min, son min, kvar finn eg deg no?" gråt ho, om og om igjen. Han sat der, stoisk og døv, omringd av sørgjerarar, og stirra tomt på dei pastellrosa veggene. Rommet hadde ein raud teppe og røde gardiner. "Blodet til ein martyr går aldri til spill", sa Fayaz Ahmad Dar. "Ein dag vil blodet til uskyldige hjelpa oss til å vinna fridom [frå indisk herredøme]". Ein kort stans følgde. Zarifa bryt det og sørgde over tapet av sonen sin. "Eg ser på bøkene dykkar, eg ser på skulebåka dykkar. Korleis skal eg røre bøkene dine igjen, son min? Alle snakka om intelligensen din, korleis du ville svara på kvar spurnad". Utanfor høgskulen - Enter to learn, Leave to serve, mottoet, er gravert på veggene - ein gruppe unge menn samla seg seinare på dagen. Auga deira kvitta av sinne. Dei snakka om frustrasjon, alienasjon, desperasjon, ydmyking og håpløshet. Dei sa at dei hadde mista frykta for livet. Dei insisterte på at dei hjelpte opprørarane fordi "dei er brørne våre og drep ikkje sivile" og "kjem for fridomen". Over halvparten av dei løyste hendene når dei vart spurt om dei hadde kasta stein mot indiske styrkar. "Vi er ikkje trygge i heimane våre, vi er ikkje trygge på gatene. Dei dreper små gutar no. Livet er usikkert", sa Feroze Ali, ein skoleklar. Sikkerhetsstyrkane har beskyldt sivile for å hjelpa opprørarane til å flykta. Arméen seier at dei har prøvd å nå ut og engasjere seg med sivile gjennom 29 skular, ungdomsklubb og kriketturneringar. Nyleg søkte rundt 19.000 Kashmiri-ungdomar om nokre hundre ledige stillingar i hæren. "Provosasjon og panikk kan føre til ulykkar. Sikkerhetsstyrkane skyt ofte når dei står i livsfarleg situasjon. Men å verna sivile er vår første prioritet i denne situasjonen. I regionen har det vore økte spenning og økte uro sidan juli då ein innflytande militant, Burhan Wani, vart drepen av indiske styrkar. Over 100 sivile mista livet i samstøytar med protesterar under ein fire-månedars stengning, inkludert ein 55-dagars gjerningsforbod, i den urolege muslimske valleien. Kashmir, tilsynelatande, er på grensa til ein åpen folkeleg opprør mot indisk styre. Mange seier at den føderale regjeringa har ein nesten fullstendig mangel på engasjement og dialog med lokale interessentar og Pakistan, ein fullstendig mistillit til den lokale regjeringa og mangel på utvikling og arbeid har forlatt dei fleste nervøse og avvikne. Men unge kashmyrer - over 60% av mennene i dalen er under 30 år, og over 40% av mennene i Kashmir er jobblose - er urolege og sinnefulle. Dei lokale politiske partia risikerar å "verda irrelevant", som ein leiar i eit opposisjonsparti sa til meg. "Dette er den verste situasjonen eg har sett. Tidlegare var det ei beveging leidd av militantarane. No blir det leidd av folket", seier Feroze Ali, 35, ein lærar. "India må vera uroleg, veldig uroleg for dette".
Den dagen 12-åringen Faizan Fayaz Dar døydde, vakna han opp på morgonsonsonsdagen i huset sitt på toppen av ein bakke i Budgam i det indiske Kashmir, drakk ein kopp salt te, sa Koranen og gjekk på kryss over i kjøkkenet der mor hans laga frokost for familien.