Han er ein av dei største finanskonsulane i HSBC og ein kinesisk ekspert. Han skreiv om den økonomiske nedbrotningen i landet i 2012, og han sa: "Kinas skuld-fåtte ekspansjon var aldri sannsynleg at den skulle bli bærekraftig". Ljuset kom tilbake i morges då ratingbyrået Moody's haldt ned kredittreningane til Kina, som er ein av dei viktigaste indikatorane for at landet skal kunne analysere den økonomiske situasjonen. Problemet er ikkje den direkte gjeldsskulden til staten, som er mindre enn 40% av BNP, eller det utmerkelege 3%-underskuddet (renten som skuldane veker med), men skuldene til selskapene i landet, eller meir spesifikt til "statleg eigd selskap" (SOE), som er motorane til den kinesiske økonomien, som ofte er overmoderne. Og skuldane til kommunane i landet - som, i eit land som er like stort som Kina, er litt større enn dei til eit engelsk bystyre, til dømes. Her er bildet anna. Statsforetakskuld er 115% av BNP, og det er ein tall som stadig auksjonar, og det er langt høyere enn, til dømes, tilsvarende tall for Japan og Sør-Korea (der det er omtrent 30% av gjeldene). Moody's anslår at det ville kosta meir enn 400 milliarder dollar å få ned innflytelsen til desse selskapene til eit meir forvalt nivå. Samstundes har Kinas finansdepartement advart om at nokre lokale styresmakter strevar med å dekke dei daglege driftskostnadane, ettersom dei finn seg i mellom å støtta ofte ineffektive lokale bedrifter - som for eksempel stålproduksjon - eller å finansiera den ulønne skulda og kostnadene for arbeidsledighet som er forbundet med å stengja eller reformera hovudstøttene i den regionale økonomien. Det er ein stor del av den økonomiske situasjonen i Kina. Det er ein stor del av den globale økonomien. Det er ein del av den globale økonomien som er blitt forvandla til ein del av den globale økonomien. I 2010 hova den gjennomsnittlege kingavikset rundt 10 prosent. No er det mellom 6 og 7 prosent. Det er meir overkommeleg enn dei vanskelege dagane for sju år sidan, men det er frykt for at den økonomiske reformen ikkje vil få veksten ned til 5 prosent når president Xi Jinping balanserer tenesta for ein meir effektiv økonomi (med alle dei utstødande omleggingar og dei sannsynlege tapene av arbeidskraft som kan oppstå) med behovet for å halda den politiske spenningen på eit minimum. Og nedgradering av Moody's er berre eit slag i vinden. Asiatiske aksjemarknader heldt ikkje på å puste då det vart kunngjort tidlegare i morges, og varslinga om ein "hard landing" for den kinesiske økonomien har ofte vore forutseande og ikkje blitt realisert. Men, kinesiske bondrendimentar går opp ettersom investorar krev ein høgare risikopremie for å finansiera skuldane til regjeringa. Det er ikkje nødvendig å rush etter redningsbåtar enno. Men det er kanskje verdt å vita kvar dei er.
I den nye boka Grave New World, som Stephen King har skrive, seier han: "Til det beste eller det dårlegaste, er Kina for stort til å bli ignorert".