Han var ein av dei som var i Russland i tidlegare tid, og som etter loven måtte gå av som president i 2013, etter å ha fullført to på rad som president i den tidlegare sovjetrepublikken. Men dei år han var i embetet har prega Georgia i mange år. For nokre vil han alltid vera helten til Rose-revolusjonen, som feidde bort korrupsjon på sovjetisk måte og som courted Vesten. For andre er han leiaren som på eit overmotet vis utløste ein farlig krig med Russland. Han vart fødd i 1967 i Tbilisi, Georgia, til ein legefar og ei historikarmor, og gjorde sovjetisk militærtjeneste i Ukraina, der han gjekk vidare til å studera internasjonal lov. Han mottok eit stipend frå det amerikanske utenriksdepartementet, gjekk på juradehuset ved Columbia University og vart rekruttert av eit advokatfirma i New York. I tillegg til den georgiske morsmålet, talar han engelsk, fransk, ukrainske og russisk. Han og hans nederlendske kone, menneskeretsspesialist Sandra Elisabeth Roelofs, har to søner. Etter å ha kome tilbake til Georgia frå utlandet, vart han utnemnt til justisminister i oktober 2000 av den daværende presidenten, Eduard Shevardnadze. Men han gav seg ifrå det neste året, og sa at han såg det som umoralsk å vera medlem av ei regjering som var plaga av korrupsjon og vennskap. Etter å ha skipa eit opposisjonsparti, Nationalrørsla, vart han vald til hovud for byrådet i Tbilisi der han bygde opp ein maktbase. Ufornøyde mot Shevardnadze vaks støðugt, og då parlamentsvalet i november 2003 vart forringt av påstandar om svindel, organiserte Saakashvili daglege protester. "Eg er ikkje pro-amerikansk eller pro-russisk - eg er pro-georgisk", sa den nye presidenten i innviingstale. Men det vart raskt klårt at han meinte å ta Georgia ut av Moskva sin bane, ved å bli med i NATO. I mellomtiden sementerte president Saakashvili omdømet sitt som ein vestleg alliert ved å overføre georgiske troppar til NATO-leide koalisjonane i Afghanistan og Irak. Uføra mellom Tbilisi og Moskva brast ut i ein åpen krig i august 2008, etter at Georgia gjorde eit lynstyrt mot Sør-Osseetia, der Russland hadde ein fredsbevaringsstyrke. Russiske troppar slo raskt tilbake, dreiv ut soldatane til president Saakashvili og pressa inn i Georgia. Russland hadde fornedra den georgiske leiaren, og likevel hadde dei ikkje gjort det før ein fullstendig invasjon og til slutt trekte seg tilbake til Sør-Ossetia. Sjansen til at Georgia skulle få tilbake territoriet sitt såg endå mindre ut, men ambisjonane til Nato vart også særleg skadeleg, sidan det ikkje var noko territorial strid for medlemskap i alliansen. Det har vorte ein politisk oppstand mot regjeringa hans - ein utvikling som kan verta velkomn som eit tegn på at det er eit sunt demokrati som tek røter i Georgia. Men motstandarane til Saakashvili beskylder han for å vise den autoritarianismen han har beskyldt leiarane i Kreml for. Protester som krevde at presidenten skulle gå av, enda i blodbad i 2011, og i 2012 var det store demonstrasjonar i Tbilisi for å protestera mot misbruk av fengsel, og det førte til at innreiministeren til Saakashvili trakk seg. Fange-skandalen var eit særleg sensitivt emne for presidenten, ettersom han har gjort mykje av lov- og orden-politikken sin, og har utryddt mykje av korrupsjonen som brukte å forgjera det daglege livet. Kritikarane beskylder Saakashvili, den økonomiske liberal, for å ha mislyktast å takle fattigdom. I ein ny rapport frå Carnegie Endowment kom det fram at den per capita BNP-en i Georgia har auka nesten to gonger sidan han tok til makta, men den er ein bråkdel av den i Russland eller Estland. Under hans styre har den eksterne gjelden i Georgia auka, medan direkte utanlandsk investering har vore ujevn.
Trass i dei militære fornedringane og den harde kritikk av han for å halda seg til menneske-rettighetene, har Mikheil Saakashvili klart å halde fast ved Georgia.