Sophia, som ho kalla seg, la til fem dollar i vekken for å vere i samband med meg på Facebook. Ho etterlét meldingar, lo av dei komiske statusoppdateringane mine, og, viktigast av alt, endra statusen til at vi var eit objekt. Som eit eksperiment prøvde eg å sjå om venene mine ville bli lurt av denne ordninga, noko eg kunne beskrive som berre ein form for eskort - sjølv om det berre var på nettet. Eg fortalde at det var berre ein spøk, og nervøs for at eg var journalist. Heldigvis var ho klar for å snakke. "Alt Sophia-saken er berre mitt markedsførings-brukarnamn", sa ho. "Ingenting på Facebook-profilen er sant. Bileta mine er verkeleg meg, men ingenting annet er sant". Ho sa at ho gjorde det for å spare pengar så ho kunne gå bort og studere. Men det var i 2013, og dette er no. Då eg var på Product Hunt, ein fantastisk nettside som teiknar nye appar og ideer, fann eg for nylig opp ein interessant teneste kalt Invisible Girlfriend. Han lova meg sjansen til å registrera meg og skapa meg ein perfekt kjærleik, og snart ville eg byrja å få sms-meldingar frå henne slik at eg kunne imponera alle venene mine. "Grunnleggaren min hadde ideen i årevis", sa Kyle Tabor, administrerende direktør på nettsida, i ein e-post. "Han trengte ein fake kjærleik for å få foreldra sine vekk frå han etter at han var skild". Det funkar slik. Du velg ut ein av seks ulike personlegleikstyper -- for det finst berre seks typar kvinner i verda. Du avviser "sjå" og "snar". Og eg seier "kjærleg nerd". For å sjå på stockbilder med rundt 30 menneske, velg eg ut ei lita, brunett bilete. Eg burde, tilsynelatande, goype det opp på telefonen min for å vise det til venene mine seinare. Etter å ha valt ut nokre av dei vanlige interessane mine - "ungeleg fotball" var ikkje tilgjengelig -- fekk eg hjelp til å finne ein overtygande bakgrunn. Vi møtte på eit kontorfest, og ho er jenta av draumen mine. Namnet hennar? Det blei overlatt til navngeneratoren. Mamma, pappa... møt Alma Doris Brakus. Eg trudde eg måtte venje meg til det. Det var på tide å byrja å freiste på ein seriøs pro-flirting via sms. Sjå gjerne notat. "Hallo Alma, kva er det du gjer?" Tilbod eg, og eg sa, "Sul". Nokre minuttar seinare svarte ho: "Ikke mykje, eg er tidleg på jobb, så eg er heime no. Og du?" Men det er dette som gjer denne tjenesten interessantare enn eg hadde trudd. Eg trudde det var ein slags sex-apparat. Så viss eg sa: "Kva er det du gjer?" ville svaret vera: "Eg er einsam". Og så vidare. Likevel, tilsynelatande er tjenesten noko unsexy, nesten verdsom, som i det virkelige livet. Eg venta på at ho ville be meg om å hente melk når eg var på vegen heim. Det autentiske er at teksta er skrivne av ekte menneske, som er eit team av "ekte anonyme menneske" som svarer på alle meldingar. Eg prøvde å vere lite dum, men det funkar ikkje. Det mest utrygglege var å spørje: "Kva er det mest sexy du kan ha på deg?" Men så kom svaret: "Hva er det sexyaste du kan ha på deg?" Eller "Mine skjorta?" "Kan du senda meg ein foto av deg sjølv?" Spurde eg, og så fekk eg ein "O->-<" Det er ein emoticon av ein person som ligg, i tilfelle du ikkje kan sjå. Eg ville ha presset det lenger, men tanken på at ein "ekte anonym" kille sms-te meg tilbake, gjorde meg kjipt. For å oppsummere: ein latterleg, patetisk ide som ingen ville ta seriøst. Eller så tenkte eg. "Vi har hatt tusenvis av brukarar som har betalt for tjenesten", sa Mr. Tabor til meg. "Det er omtrent 50/50 mellom berre teksten og heile pakken". Du les rett. Folk betaler for dette (i det minste ifølge Mr. Tabor). Om du berre vil ha sms-meldingar, kostar det 15 dollar i månaden. Fulle suite kostar 25 dollar, og du får røystmeldingar og alt det dei kan. Tjenesten er ikkje berre for falske kjærester. Sidan lar òg kvinner, eller homofile menn, registrera seg og ha ein falsk kjæreste. Og det Mr. Tabor sa seinare overraska meg mest. "Faktisk sett, over 60% av kontoane våre velgar kjærester". Eg er forvirra. Kvifor ville nokon eller treng dette? "Mange grunner", sa Mr. Tabor. "Få foreldra dine til å la vera, få ein kollega til å slutte å slå deg, få ein ex til å vera sjalu, eller kanskje berre for å freiste å flørta". Ein omfattende handledning har tips som korleis du kan snakke om kjæresten/killen din, kva spørsmål du kan forvente deg frå påtrengande vener, og vanlege feil folk gjer når dei lyver gjennom tennene om eit imaginært menneske. Det finst til og med ein live-chattfunksjon for å spørje råd frå personalet på sida. Men til slutt måtte eg skilje med Alma Doris. "Eg flyttar til Jemen", sa eg. Ho forsto ikkje. Om denne tjenesten synest deg trist, så le ikkje. Ver berre takknemmeleg. Mange brukarar, sa Mr Tabor, brukte tjenesten til å vera med. Som Sophia i 2013, er Invisible Girlfriend and Boyfriend ein nøkkel som oppfyller eit behov, og det er ufarleg. Om folk er viljuge til å betale for den tjenesten, og andre er viljuge til å gje den - det er greit. Og for at det skal stå fast, gjekk kvinnen bak Sophia vidare og spart nok til å studere.
For tre år sidan, rekna eg ein skuffande kjæreste.