I eit år, då eg var 14 år gamal, leid eg av anoreksie nervosa. Med ein liten mengd vekt, kjøpte eg barnehøy og brukte mindre enn 500 kaloriar om dagen. Anoreksie nervosa er langt frå å vere ein viljestyrjingsstrid for å unngå å eta ein sjokolade. Det er ein alvorleg psykisk sjukdom. Ein besittelse. Som om eg utviklar ein delt personlegheit - meg sjølv og anoreksia. Det er nettopp det som skjedde med meg. Før sjukdomen var eg ei lykkelig jente, og eg hadde eit godt forhold til foreldra mine, men det gjekk dårlegare då eg hadde anorexia. Eg utvikla teknikkar og viljeløysingar for å få det til å sjå slik ut som om eg åt medan eg ikkje gjorde det. Eg avskydde maten på ein måte eg kunne. Eg vart so slepe og desperat, og eg la heile tida, redd for å gå bort frå skulen fordi eg ikkje kunne halda meg hjemme før eg åt. Eg har ete" - teknikkar som inkluderer å spreia ristemunnar på ein tallerken slik at det såg ut som om eg hadde fått toast. Eg ville gjere maten skjul i ein lomme, i ein lomme, i ein bh, i kinnene mine, i kva som helst for å unngå å svelge han. Eg ville vaska opp mjølken frå frokostbeinet mitt med klør. For ei jente som avskydde matematikk meir enn livet i dag, vart eg svært flink til å telle kaloriar. Eg var ei jente som avskyte matematikk meir enn livet no, og eg var svært flink på å telle kaloriar. Og eg visste kor mykje ALT gav meg. Mor mi var med ein gong på taulen når eg byrja å gå sund. Eg pleide å trene tvangsmessig -- bokstaveleg talt alt for å brenne kaloriar. Eg likte kvar sjans å komme vekk frå foreldra mine slik at eg kunne brenne kaloriar ved å trene. Eg husker at eg løpte rundt på lekeplassen på kvelden under Girl Guide-timene fordi det var den einaste tida eg kunne løpe og brenne kaloriar. Patruljen mi må ha trudd at eg var sær. No hadde eg ein normalvekt, men hadde aldri hatt menstruasjon lenger, og eg hadde vore på eit ukelig møte med ein diettar og ein psykolog på ungdomshospitalet. Eg var klinisk depressiv, og dagen vart reint for å bli tvungen til å ete medan eg gråt og gråt som ein bumsj på trusselen om å få to mks. av glass. Eg kunne sjå beinane mine større i speglet etter å ha spist kalorier. Dette var eit illusorisk uttrykk som eg følte meg som viteleg. Eg fekk ei forferdelig kroppsdysmorfi. Eg kunne sjå at ho vart større i speglet etter å ha et kalori. Dette var like ekte som glaset. Eg trur eg lid av denne dysmorfien enno, over ti år seinare, og med ein mye sunnare vekt. Eg minner meg dette augeblinket på ein måte som om anoreksia faktisk innrømde seg å ha tapt. Og fram til i dag, kan eg sjå ei jente i stasjonen og vita at ho kjempar. Eg trur det er i armane. Det er ein her, og eg ser henne i stasjonen akkurat no. Ho lever ut av å beise sine små armane, som ein demon på eit spinncykkel, og ho har berre lite muskler. Alle friske kroppar er vakre i alle former, alle størrelser og alle former. Det handlar ikkje om å forby målestørdar frå pallane, TV-stasjonar og magasin, men om å skapa mangfold i kroppen. Ung jenter treng å sjå modell som går ned på catwalken med friske kroppar som liknar dei vanlege kvinnene. Dei burde ikkje ha vore merket som "plus size", fordi dei er ikkje. Dei er berre kvinner. Merk: BodyPositive har fjerna nokre av dei mest følsomme aspektane i denne historia. Om du vil ha hjelp og råd, kan du gå til legen din og/eller til ein av dei velgjerningsorganane som er oppført nedan.
Advarsel: Denne artikkelen har informasjon som kan vera påtrengande for dei som har etingsforstyrrelser.