Kvalifiseringa til Frankrike såg lite meir ut enn ein formalitet frå ein gunstig gruppe som gav England og manager Roy Hodgson den perfekte rehabiliteringsperioden etter den pinlege, tidlege tilbaketrukken frå Sør-Amerika i gruppeet. Det var ein seier som viste kløftene i England og dei gode kvalitetane dei kunne tilby i angrepet. Den kaotiske seier i England, som innebar dei dei beste leikepassene, var det perfekte motgift mot dei som trudde dei kunne fungere under Hodgson - men det meste av det var feil spenning, særleg i forsvaret. Så kor langt har England kome sidan VM og det nederlaget mot Italia i Manaus for eit år sidan? Og kan dei få ein alvorleg innverknad på Frankrike? England og Hodgson er over kritikk - så det er vrøvl å leggje til ein rytter i ein perfekt kvalifiseringskamp som er utan feil og ein sesong der dei har vore uvitra for første gong sidan 1990-91. Hodgson vil med rette hevde at England berre kan slå det dei står for, noko dei gjer, men ingen av kampane i kvarvallet vil gje dei ein kjensle av kor dei klarar seg når dei kjem imot ein makt av elit i ein konkurransemiddel. Og sjølvsagt er det ei lita seier å vere i kvarvallet til VM i sommar, når England utelukket etter to kamp. Hodgson har rett til å spørje kva England kunne ha gjort meir - men det kan vera at vennskaplege kamper som er arrangerte mellom no og Euro 2016 vil faktisk fortelje oss meir enn kvalifiseringa. Det finst ikkje noko bedre plusspoeng enn ein perfekt rekord på seks av seks - og det finst andre faktorar Hodgson kan peika på når han genererer von og optimisme fram til Euro 2016. Hodgson snakkar ofte om at laget hans er ungt, og det er sant. Det finst eit yngre, friskare utseende på det engelske laget, delvis på grunn av pensjonering av slike som Steven Gerrard og Frank Lampard og beslutningen om å flytte bort frå erfarne spelare som Glen Johnson. Dette føljer seg som ei ny generasjon. Joe Hart er framleis ein av dei beste målvakta i verda, og Hodgson vil sjå på å utvikla unge spelare i og rundt laget i dei neste 12 månadene - med eit auge på talenter som kjem fram under under 21 Euroen seinare i denne månaden. Trass i at kontrakta hans er fastleg i Liverpool, vil 20-åringen Raheem Sterling sikkert vera ein av stjernene i England i framtida, og det er store vonar kvar for Everton-spilleren Ross Barkley, eit fantastisk talent som må byggja opp igjen etter eit skuffande 12 månader. Jack Wilshere har vore eit stort håp for England dei siste par sesongane. Han var ikkje berre den sterke, kreative Wilshere som var kjær av supportrar av Arsenal, han var ein kontrollør på tider med vanskeligheter og produserte to spektakulære strik, den første for England på hans 28. utseende. I Gareth Southgates under-21-landslag finst det spelare som er skrudd for å utvikla seg så raskt at dei kan få eit markant framgang i Frankrike, særleg Tottenham-strikaren Harry Kane, Everton-forsvararen John Stones og framforsvararen Saido Berahino. Hodgson vonar òg at Danny Ings skal flytta til Liverpool for å få framgang. Legg dette til den kvaliteten og erfaringa som er gjeve av lagmann Wayne Rooney og håpar på at Daniel Sturridge frå Liverpool kan halde seg i form (det er ein lang vei) og Hodgson vil føle at han kan gå inn i Euroen med godt hjerte. England mangla forsvarleg leiarskap, organisasjon, mangla ein leiar som, ifølgje Martin Keown, som er ein av sine tidlegare Arsenal-kapteinar, er ein forsvarar som tek inntrenging av eit mål personleg. Det som bekymrar Hodgson er at dette er eit gammalt problem som ikkje er løyst. Før han drog av for VM, vart forsvaret til England sett på som eit område med potensiell trøbbel, ein feil som kunne bli avdekka av spelare av høgaste klasse. Og det viste seg - ikkje så mykje i nederlaget mot Italia, men i det avgjørende tapet mot Uruguay, der Luis Suarez, sjølv om han ikkje var fullt i stand til å vera, plaga sentralforsvaret til Gary Cahill og Phil Jagielka for å få to mål. Dei spørsmålet er kvar om England sin forsvarskvalitet, der Manchester United-paret Phil Jones og Chris Smalling har mislyktast å overtypa og Jagielka, til trass for ei flott privat sesong i Everton, er usannsynleg å vera svaret i Frankrike. Stones er ikkje testet på det høgaste nivået for alt talenta hans, medan fullback-plassane er opp for grep, med Southampton-spiller Nathaniel Clyne og Everton-spiller Leighton Baines (som led dårleg på VM) som sannsynlegvis skal koma opp i pole posisjon. England sitt midtbanegrupp kan sjå seg ut frå dei lågare rangane i den internasjonale pecking-ordren, men er ballretensjonen god nok mot dei beste? Det var absolutt ikkje på VM og igjen har denne kvalifiseringskampen ikkje bjóðt ei fast løysing. Og for alle dei som sniper, er England framleis sterkt avhengige av målene, inspirasjonen og leiarskapen til kaptein Rooney - for avhengig med tanke på at Gerrard og Lampard har gått av. Rooney vil vera 30, og sikkert England sin rekordgjaldsskytar, når Euro 2016 byrjar. Han har ikkje hatt noko vesentleg innverknad på ein stor turnering sidan han brast på scenen som ein 18-åring frå Everton i Euro 2004, og likevel ser det ut til at han framleis skal bera den tyngste byrda av ansvar. For alle som har ifrågavet plassen hans i fortiden, har England aldri, aldri sett seg bedre ut utan han. Det er kanskje eit teikn på mangel på utvikling i England at ingen har kome fram for å lette på belastinga på ein spelar og personlighet som er så desperat etter å gjere det bra for England. Nei - prøv å stille eit anna spørsmål. Kan England ha ein innverknad på Euro 2016? Ja... viss alle dei beste spelarane skyt. Det krev for mykje fantasi for å sjå England plaga Tyskland og Spania, men dei vil gje mange andre ein løype for pengane sine om Hodgson på ein eller annan måte kan få alle beina til å passa og bevise at han kan inspirere, og knyta til, denne yngre gruppa av spelare. I blikk, sjølv om det er tillatt mot ein Slovenia-lag som er rangert som 48 i verda, viste dei at dei har kvalitet i å angripe. Det er andre stader der feilane finst. Det finst talent i laget som kan få eit resultat på ein viss dag, men når det gjeld store turneringar har England ikkje nok dagar. Det er ikkje så stor ei oppgåve som VM, men England vil sikkert overleve i gruppen, men det er spørsmål om kor langt lenger dei ville driva inn i turneringa. Vanskeleg å vurdere. Hodgson er fornøyd med framgangen England har gjort, og han seier: "Vi starta med ei ny gruppe og vi visste ikkje kvar det ville føra, men eg er ganske fornøyd med det dei har gjort hittil". Han la til: "Grauing er eit for sterkt ord, men det finst ein prosess. Du må gje deg sjølv tid til å komme tilbake i ein viss balanse, men eg er fornøyd med at vi klarte å komme over det og å få ein god start i gruppen i september og vi held det framleis. "Det skal ikkje glemast. Du gløymer ikkje dårlige øyeblikk i livet ditt, ikkje meir enn du gløymer dei gode. Det er ein del av livet ditt og ein del av livet ditt i fotball. Alle i fotball må utvikle den mentale styrken til å takle det, og vi har taklet det". England har gjort framgang, men det er ikkje realistisk kor langt dei har kome før dei møter den første alvorlege motstandaren på Euro.
England er eit år unna World Cup-kampen i Brasil og eit år etter Euro 2016 i Frankrike - midtpunktet i ein viktig oppvakingsprosess.