Dei andre har be om å bli anonym, så dei har berre gjeve opp navna sine. Talet på minuttet gjekk relativt bra fordi vi hadde berre to hendingar. Elevane som var involvert viste seg tilbakeholdige og snakka med borgarlærarane. Skolen var i sentrum av hendingane, nær kontoret til Charlie Hebdo. Ein av studentane mine høyrde skoten frå Kouachi brørne. Mange av studentane våre skateboardet på Place de la Republique. Det betyr mykje for dei. Dei trong skjøna kva som hadde skjedd. Vi diskuterte om det: det var den første krigen i Paris i ei lang tid. Me snakka om karikaturer, om spott, om fridom i tale. Og nokre av dei som snakka med høgtumle og høgtumle sa: "Charlie Hebdo var der for å gjere dette". Me diskuterte det på ein skuleplass, og nokre av dei endra seg til slutt. Det som skjedde var at me snakka med høgtumle. Det var veldig spontant. Dei tok initiativ veldig raskt. Dei gjekk til rektor for å få godkjenning for planen sin. Dei gav eit tal til yngre studentar etter stillingsminutten fredag, og demonstrerte deretter over heile byen, og tok sjølvsagt del i den viktigaste [unionære] demonstrasjonen på søndag. Den første reaksjonen var ein einstemmig motgang blant elevane. Då var det den massive "Je suis Charlie"-demonstrasjonen på helga. Då elevane kom tilbake til skulen på måndagen, byrja forstyrringa. To elevar fann konspirasjonsteoriar på internett: Kouachi-brørne var uskyldige. Eg vart overraska fordi desse to gutane av nordafrikansk opprinning aldri hadde sagt noko slikt. Men dei var upålitelege. Eg presenterte den offisielle utgåva, og dei hadde tilgang til ein hemmeleg sanning. Problemene i skulesystemet er djupe. Kursar i opplysinga kan vera eit problem. På ein klasse i forrige uke gjekk eg gjennom ei artikkel av Voltaire om religiøs fanatisme, som er på den nasjonale læreplanen. Mens eg snakka, lyttet studentane så godt til det at det vart ein stille stund. Plutseleg gjorde to av dei ein økende støyt, og ho støytte, og ho la til slutt stemmen min. Sekularismen er ikkje det einaste vanskelege. Det er òg vanskeleg å undervisa i kolonial krig. Du vert kritisert, og nokre vil klappa i ein vissel eller mumla for å få deg til å tala. Du vil bli kritisert for å ha spreidd propaganda. Eg bemerket ein brått endring i 2001, då eg underviste i ein invandringsby. Studentane mine nekta å halda eit minutts taushet for ofrene for 9/11. Eg var ein ung lærar og visste ikkje kva eg skulle gjera. Disciplin er eit stort problem. Når folk snakkar i klassen og læraren seier at dei skal vera stille, er det vanlege svarene: "Eg snakkar ikkje med deg" - som tyder at du forstyrrar samtalen min. Det som spelar mot meg er at eg er ei kvinne - nokre av elevane vil ikkje respektere meg. Om eg har to eller tre urolege per klasse her, kan eg berre tenke meg kva det må vera for kollegaane mine som har vore i dei fattige forstadane. Å stifta sivilkurs og oppmuntra elevane til å synge Marseillaise (som undervisningsministeren foreslo etter 200 rapporterte hendingar under taushetminuten) går ikkje langt nok til å takle dei underliggende problemane. Då eg høyrde at elevane brukte samspellteoriar etter angrepet på Charlie Hebdo, minna det meg på 9/11. Vi veit ikkje kor mange offer det er, men de har jo ei liste over dei". Alle sa: "Eg er ein idiot". Og då slo eg ned situasjonen slik, at når eg er konfrontert med dette nyttar eg tekster frå Hitler, Stalin, Bin Laden og andre klassiske menneske som er verdsbekjemparar. Og eg viser at slike idear har alvorlige konsekvensar: titalls millionar av menneske døydde i tilfelle nazisme og stalinisme. Det kan vera vanskeleg å undervisa i nokre fag - som for eksempel Holocaust, kolonialkrigen eller Midtøsten - men dette er mest ein problem for lærarutdanning. Når eit barn seier at det er folkemord begått av franskmenn i Algeria eller av israeliar i Gaza, må du sjå på den offisielle definisjonen av folkemord og sjå om det gjeld. Du skal bli utfordra: bakgrunnskunnskap og gode relasjonar til elevane er viktige for å kunne møte den utfordringa. I dag konkurrerer lærarar med andre kjelder til informasjon - særleg sosiale nettverk og Internett. Lærarar er ikkje lenger den ultimate kjelda til kunnskap. Så du må vere ekstremt sterk i læringa for å ha autoritet. Og viss det finst eit emosjonelt bånd med elevane, kan du gje dei kva som helst budskap. Eg snakka med rektoren, som gav meg lov til å heita på eit "Je suis Charlie"-bannert i klasserommet mitt. Men han sa òg noko som overraska meg: Han ville ikkje tvinga lærarane til å gjennomføre ein minutts tausnad (som var erklært av utdanningsministeren) på fredag. Han hadde forventa seg problem - men det hadde eg ikkje. Eg kunne ikkje tru at elevane ikkje ville halde ein minutts tausnad. Eg spurde kva dei tenkte om hendingane den fyrste dagen, utan å gje meg ei eigen reaksjon. Svaret deira slo meg: "Miss, journalistane fekk det dei skulle ha"; "Du burde ikkje håna profeten". Det var berre dei muslimske studentane som snakka - omlag ein tredjedel av klassen. Dei andre sa ikkje eit ord. Då dei såg tårane i andletet mitt, heldte dei seg tilbake: dei ville ikkje plaga meg. I den yngre klassen min var dei endå meir aggressive. "Når du får drapstrådar, må du stoppe det du gjer", sa dei. Fredag heldt dei alle ein minutts taushet, men eg følte det ikkje var av respekt for ofra - men av respekt for meg. Eg trudde at kampen om sekularismen var vunnen, og at dei hadde tatt på seg alt dette etter fleire år på skulen. Men no veit eg at det ikkje er slik. Men eg vil ikkje gi opp. Eg kjem til å fortsette å kjempa for mine overbevisningar. Eg er ein dotter og ein barnebarn til lærarar: sekularismen og verdiane til republikken er i genene mine. Om det var fleire lærarar som eg - fleire lærarar som trur på det dei gjer og ikkje ser bort, ville det ha vore betre.
Her fortel lærarar i Frankrike om kampen dei tok for å få tilbake den tradisjonelle føredraget sitt, ytre ordforståinga og verdsrelatert etter angrepet på Charlie Hebdo.