Viss du tenkjer på at det er 34 år sidan Storbritannia kom så langt, er det ei stor suksess å slå eit lag som Frankrike og nå fram til ein halvleg, og Roger Federer er ein av dei beste speldarane som noensinne har spelt dette spillet, og det tok han til i fjor å vinne Davis Cup. Han spelte kanskje ikkje på alle høve, men han trong Stan Wawrinka til å styrke spelet sitt dei siste par åra for å få han dit. Eg trur at vår framgang gjennom dei ulike Davis Cup-zonane har vore den raskaste av alle, men framgangen vår har likevel vore bygd opp over eit par år, og eg trur ikkje at nokon i det britiske laget har gått ned. Alle har produsert når det er viktig. Vi har hatt flotte framføringar frå Dan Evans og James Ward, Colin Fleming og Ross Hutchins, som har vunne mange dobbel kamper, Dom Inglot vann ikkje i Glasgow, men han spelte ein fantastisk kamp mot brørne Bryan. Eg tenkte Jamie spelte ein fin kamp på lørdag; han klarte det verkeleg, verkeleg godt etter at eg starta dobbel litt sakte. Etter å ha vunne så langt, ville eg sjølvsagt likt å vinne, men Australia blir ekstremt vanskeleg i september og alle må spille sin rolle igjen. Som eg sa, kan du ikkje vinne denne eventen som ein-mannslag. Ein av dei beste tinga med Davis Cup er at når du kjempar, kan du kalle på publikum for å hjelpe deg. Eg var verkeleg uroleg når eg var i set og ein break ned mot Gilles Simon fordi eg følte meg litt flatt og han kom ut med ein svært god speling. Eg visste ikkje om eg ville bli i stand til å endra det. Heldigvis, på rett tid fann eg litt ekstra og fekk fart på sida min. I den første og andre kampen hadde eg verkeleg gjort meg til ein punkt å involvera publikum og det hjalp mykje, men for å vera ærleg, på søndagen brukte eg ikkje publikum like mykje, eller å feira så ofte, fordi eg var så sliten! Eg måtte spare meg på energien. Å feira med all min frimodighet etter å ha vunne eit stort poeng er overveldande når du er frisk, men det brukte òg energi. Eg prøvde å spille med kvar einaste poeng på ein gong, sjølv om eg vart so frustrert og følelsesmessig. Han er ein lidenskapleg fyr, og han har vore ein del av laget i fem eller seks år, og eg har kjend han i mykje lengre tid. Han er flink til jobben sin, først og fremst, men han bryr seg om den britiske tennissen og støttar laget veldig godt. Kaptein Leon Smith har kome med ein flott gruppe med ein haug av gutar som gir alt til målet. Det er ikkje lett å spela tre slike store kamper på tre dagar, det er eit problem, og no må eg vere sikker på at eg styrer kroppen min godt, høyrer på laget mitt og får meg så mykje hvil som mulig. Det har vore ei lang sesong i år. Eg trur ikkje eg har spelt så mykje tennis før i heile mitt liv, og det har vore hardt. På ulike tidspunkter har kroppen min ikkje følt seg så fin, men eg har klart å få ut det meste av det. Eg vil ikkje alltid spille 30 kamper på 80 dagar, men eg trur ikkje det er så fint på lang sikt. Eg veit ikkje når eg skal byrja å slå igjen, men eg kjem nok til å reise til Washington for neste turnering om 10 dagar eller så. Eg har ikkje tid til å gå til Miami og forberede meg i år, så eg vil nok vere i minst ein uke, og så byrja å freiste og reise til USA for å gjere meg klar. Før det, skal eg på ferie og til stranden. Eg har ikkje tenkt å gjera mykje, eg vil berre slappe av og ta meg vekk frå tennis for å lade opp. Davis Cup-massene på Queen's Club og i Glasgow i år har vore utrolege, den typen opplevelser eg aldri vil glemme. Dei spelte ein stor rolle i begge kampene, og heile laget er utrolig takknemmeleg for støtten. Vi ser dykk alle i september. Andy Murray snakka med Piers Newbery frå BBC Sport. Du kan følgja Murray på Twitter, Facebook og Instagram.
Du kan ikkje vinne Davis Cup på ein gong. Og å nå halvfinalen var eit timekost.