I brevet til Theresa May som openberrar artikkel 50 i Lissabontraktaten, seier ho: "Vi trur det er naudsynt å samde om vilkårene for det framtidige partnerskapet vårt saman med vilkårene for å trekkja oss ut av EU". Men Donald Tusk svara i dag: "Å starta parallelle samtaler om alle spørsmålane samstundes, som nokre i Storbritannia foreslår, vil ikkje skje". Det vil rett og slett vera nødvendig å avregna skiljeforslaget før handelstransaksjonane kan byrja. Dette var alltid sannsynleg, og svaret frå Downing Street var moderat - i realiteten, å minna oss på at vi berre var i byrjinga av forhandlingane. Så ingen flammar fanst, men det kan ikkje vare lenge før Theresa May kjennar hetta. For å sjå fram til ein delt Arbeiderparti i valmøtene, kan ho vera på toppen av den politiske populariteten. Fordi no er det tilsynelatande eininga til partiet hennar, som skal prøvast. Om nokre av parlamentsmedlemane hennar ikkje liknar storleiken på ein finansiell avtale, kan dei ikkje berre foreslå at det er betre å gå utan avtale, men dei kan freiste å leggja undertrykk på det. Dette kan føre til at dei som er mest sjølvoppfyllande i Remain-partiet i rektane hennar, finn røysta si. Og det er fleire tidsmål i utkastet til Tusk-guidelines. Så UKIP vil sannsynlegvis hevda ved neste val at vi er "halv-in, halv-ut". Og med EU som nekter å gjera ein endelig handelsavtale før Storbritannia har forlatt, kan det vera vanskeleg for henne å visa fram fordelen av å forlate - slik at dei liberale demokratane kan hevda at vi aldri burde ha kasta av med ein ein-marsmarkedsmedlemskap i det første. Det er eit gamal politisk ordtak, men det er eit ordtak som Theresa May vil vere kjend med: "Du kan ikkje alltid vera tilfreds med alle". Men det kan vera ei utfordring for henne å behage nokre av folket, til og med i partiet hennar.
Ei historie av to setningar, ordla i to ulike hovudstadar, viser det klare blå vatnet mellom London og Brussel.