I Kenya er opprøret no sett på som eit av dei viktigaste skrittane mot eit Kenya fritt frå britisk herredøme. Mau Mau-kjemprarane var hovudsakleg av den største etniske gruppa i Kenya, Kikuyu. Mer enn ei million mann, ved byrjinga av 1950-talet hadde Kikuyu blitt økende økonomisk marginalisert ettersom år med vit ekspansion av kolonistar hadde ete bort jordet deira. Sidan 1945 hadde nasjonalistar som Jomo Kenyatta frå Kenya African Union (KAU) presset den britiske regjeringa for å få fram politiske rettar og landreformer, med verdifulle eigarskap i dei kallare høgdstrendene som skulle fordeles til afrikanske eigarar. Men radikale aktivistar innanfor KAU sette opp ein splittingsgruppe og organiserte ein meir militant form for nasjonalisme. I 1952 gjekk Kikuyu-krigarane, saman med nokre Embu- og Meru-rekrutter, på politiske motstandarar og raida på hvite bosetjarfarm og øydeleggje av husdyr. I oktober 1952 erklærte britane undragodsettstilstand og byrja å flytta hærforsterkingar inn i Kenya. Så byrja ein aggressivt kjempt mot-uppror, som vard til 1960 då undragodsettstilstanden vart avslutta. Men uoffisielle tal tyder på at det var mykje større antal som vart drepne i kampanjen mot opprøret. Menneskerettane i Kenya har sagt at 90.000 kenyantar vart avretta, torturert eller lemleggjorde under undergrepet, og 160.000 vart fengsla under forferdelige omstende. David Anderson, professor i afrikansk politikk ved Oxford University, seier at han anslår at talet på døde i konflikten har vore så høgt som 25.000. Han sa: "Alt som kunne ha skjedd, skjedde. Påstandar om pisking og vald var utbreidde. I utgangspunktet kunne du sleppa unna med drap. Det var systematisk". Den afrikanske heimgardet, rekruttert av britane, brukte undertrykkende vald som eit middel til å kontrollere folkesetnaden, tilråder professor Anderson. "Britane væpna militsane, belønna dei, gav dei insentiv, og lét dei plyndra eigedomane til nasjonalistane". "Mau Mau-familiane blei plyndra av naboane sine. Folk gjekk rett og slett til gården og gjekk bort med ting". I tillegg til søk- og øydeleggingsmisjonar mot Mau Mau-krigsgreinar som opererte i skogane, omsettte britane også strategisk Kikuyu i landsbyar. Dei hadde òg fengsla rundt 100.000 Kikuyu utan rettssak, ofte i mellom tre og sju år. "Dei vart sett i leire der dei vart utsatt for harde tortur, underernæring, og slåting. Kvinnene vart seksuelt overgrepa. To av mennene vart kastrerte. Den mest grove og gruselege torturane du kan tenke deg. "Mange av offiserane som var involvert var kvite, dei kontrolla vald mot Mau Mau. Det var ikkje berre einskilde offiserar. Det var systematisk. Det heile målet var å bryta Mau Mau". Storbritannia seier at kravet er ikkje gyldig på grunn av kor lenge det er gått sidan misbruket, og at ansvaret høyrer til den kenyanske myndighetene etter å ha vorte uavhengig i 1963. Men Leigh Day & Co seier at saken er ein "mulighet for den britiske regjeringa å koma til ei avtale med fortida og be om unnskyldning til ofrene og det kenyanske folket for denne alvorlige historiske uretten". "Før meg er det eit uutholdeleg avgåe frå ansvar som det britiske styresmakt forsøker å gje Kenya ansvar for dei britiske torturane", sa han. "Britansk insistering på at internasjonale menneskerettighetsstandarder skal respektert av regjeringar rundt om i verda, vil høyrast stadig meir tomt om døren blir stengt for desse kjende offerene for britiske tortur". Men det er klårt at det vart utbrent brutal vald på begge sider. Det blei ein borgarkrig - endå denne ideen er framleis svært u populær i Kenya i dag". Eit døme var Mau Mau-angrepet på den "lojale" landsbyen Lari, der dei fleste mennene var borte og kjempte med den britiske heimgardet. Rebellane drap meir enn 70, hovudsakleg kvinner og born. Tim Simmonds, som slutta seg til den kenyanske politireserven som sporarmann kort tid etter han hadde buset seg i Kenya i 1954, seier at Mau Mau-krigarane "gjekk på raseri", slakta tusenvis av menneske, og etterlét han så skremd at han sov under senga si i eit år. Han har ikkje noko å angre på for å ha slått seg mot opprørarane i busken. "Dei fekk det dei fortjente. Eg er ganske streng i dette. Hadde eg hatt sjansen att i den same situasjonen, dei drep folk, ville eg då dra ut og drepa dei att som eg gjorde? Ja, sir, eg ville". Det har lenge vore sagt at undertrykkinga av Mau Mau var meir brutal enn handlingane mot andre kolonialupprør i det britiske imperiet. Nokre historikarar har sett fram at det kan ha vore på grunn av trykket frå hvite kolonistar på den britiske regjeringa og karakteriseringa av Mau Mau-krigarane som eit symbol på villskap. Kikuyu-folket var splittet, med "haves" som ofte stod på brett med britane mot Mau Mau "have-nots" og mange som var glade for å ta den konfiskerte jorda til landsbyborna sine. Det vart lagt ein del oppmerksomhet på påstandar om grovskapar på den tida, med spørsmål frå parlamentet om 11 afrikanarar som vart slått til døde i ein britisk leir ved Hola. Mellom dei som tala var Labour-parlamentarikaren Barbara Castle og den konservative Enoch Powell, som no er best kjend for "river av blod" tal. Han foreslo på den tida at dersom slike drap skulle gå strafflaus, hadde Storbritannia ikkje fortjent eit imperium. "Eg vil seia at det er ei frykteleg doktrin, som må gå tilbake på hovudet til dei som uttalar den, å dømma eit medmenneske og seia: 'Fordi han var slik og slik, skal konsekvensane som ellers ville ha vore av hans død ikkje strøyma.' " Sjølv om Mau Mau vart grundig overvunne i 1960, var det akkurat dei reformane nasjonalistane hadde presset etter før opprøret byrja, og i 1963 var Kenya sjølvstendig.
Rettssaker mot den britiske regjeringa for å få erstatning for fire kenyanske folk som vart torturerte under Mau Mau-upprøret vil kasta lys på ein av dei blodigaste konfliktane i Imperiet.