Sidan han sette Wladimir Klitschko på trona i Dusseldorf i november sist år, har han vore som ein røykjevogn. Han har krossa vegblokker og røykjelys, skjelvet gjennom velmenande folk, vifta med varselskildrar og berre treit ned til han skriker uanstande ord og triller i hornet, jo høgare er det jo betre. Men det kan skje når du er tossed, og du ikkje veit kva det er: du kan vere i sjåarsetet, men hendene dine er ikkje på rattet, føtene dine er oppe på instrumentbrettet, og det er ein stein på gaspedalen. Ein annan måte å sjå det på, er at ulykken skjedde den skjebnesglede kvelden i Tyskland, og han har røkt i ei røykestunde. Morgonen etter den engelske boksaren hadde fått Klitschko til å vera forfekte og han hadde vunne belte i WBA, IBF og WBO, innrømde han at han kunne ha hatt vanskelegheit å takle seg. Men ikkje ein einaste av dei næraste kunne ha forventa kor sant det ville vera. Etter å ha slått dei ulike boksemyndighetene og frågått belta før han blei avbanning, stripp eller begge deler, er det ingen som veit når - om nokon gong - han får nykjene tilbake og motoren i gang igjen. Fury har snakka om sinnsveina sine i årevis, med oppriktigheit som er ufarleg og ofte ufarleg. Så det han sa like etter sigeren over Klitschko og nyleg meldinga om at han ville trilla seg frå den planlagde rematchen på grunn av depresjon, var ikkje eit sjokk. Då eg intervjuerte han i 2013, skildra han seg som "ein mann som driv med alt han gjer. Om eg skal ut og eta kinesisk, så går eg til ein all-you-can-eat-kinesisk. Om eg et kake, så et eg heile kakan. Eg veit ikkje kva du kallar meg. Ein idiot, kanskje?" Det er ikkje uvanleg, så, at etter å ha oppfylt dromen om å vinne verdskransen i tungvekt, ville Fury miste fokus. Dei fleste som hadde falle i ein full eller et ei hel kake, ville halde seg unna alkohol og Battenberg i ei stund. Men Fury er ikkje dei fleste. Fury er ikkje den første boksaren som mista motivasjonen etter å ha nått toppen av idretten, og han vil absolutt ikkje vera den siste. Dei gonger han hevdar at mediene minkar på seieren hans, og at dei har hatt ei agenda mot han frå start, er vanviteleg. Etter å ha vunne ein av dei største sjokkane i idrettshistorien, med ein seier over den tilsynelatande uovervinnelege Mike Tyson i 1990, trente Buster Douglas ikkje mykje, men han vart fitt og mista hovudtjansen til evander Holyfield i det fyrste forsvaret. Den amerikanske utløysaren pensjonerte seg raskt, vart nesten dobbelt så stor, og døydde nesten etter å ha falle i diabetisk koma før han blei slått ned av depresjon. Samme gammal, same gammal. Seieren til Jess Willard over den store Jack Johnson i 1915 var nesten like usannsynleg som Douglas sin opprør mot Tyson, og hans regjeringstid var endå mer skamfull. Willard hadde klårt ikkje lyst til å kjempa mykje, og forsvarte verdskronen i tungvekt ein gong i fire år før han blei slått opp av den store Jack Dempsey. I ein intervju med Rolling Stone denne månaden beskylde Fury dei britiske mediane for å halda på med ein "heksejakt" mot han og det britiske folket for rasisme. Det er viktig å skilja mellom ulike lenkar i Fury sine tidlegare tankar. Før og etter sigeren over Klitschko diskuterte idrettsforfattarar åpent om Fury skulle redast frå seg sjølv. Så på grunn av dette, er det påhaldande påstandane frå Fury om at han vann, at han blei nedgradert av dei britiske mediane, og at dei hadde eit plan frå start til slutt, berre illusjonar. Nesten alle boksingskrivarane i boksing har kalla Fury for ein av dei beste boksarane som nokon gong har vunne ein britisk boxing kamp, og dei har rett. Men problemet med å besette ein er at du gløymer på kva som skjer utanfor borga, kven som er dine virkelige vener, og då byr paranoia på. Då Fury trugta med vald mot ein journalist og seinare tok til mål biseksuelle, transseksuelle og jødiske menneske, var det internetvloggarar - som han hadde gjeve intime tilgang til - som gav plattformen. Alt anna er PR". Kor mange gonger har Fury vorte frelst av journalistisk sjølvcensur? Ved å truga den journalisten, Oliver Holt frå Mail on Sunday, for å ha rapportert at han hadde samanlikna homofili med pedofili, svik han rettelen til å ha rett til det - ikkje berre på grunn av det han gjorde i ringen, men på grunn av den religiøse truen. Om du gjer tvilande uttala om homofile, jødar eller kvinner, vil mediene koma på deg, om du er ein fin boksar, ein djupt religiøs mann, ein fin fyr, ikkje noko av det ovennevnte eller alle. Fury sin Traveller-arv kjem ikkje inn i det, i det minste så langt som mesteparten av mediene er opptatt. "Eg kjenner Tyson personleg og han er ein veldig fin fyr", seier Ricky Hatton, ein av Fury sine medborgarar i Manchuria og ein annan boksar som har kjempt med depresjon. "Men av og til legg han munnen i gear før hjernen og når nokon set ein kamera framfor han, føler han at han må seia noko skandaløst". Fans av Fury hevdar ofte at Anthony Joshua får fortrinnsbehandling av mediene, men dette er fordi IBF-hvelvmeisteren - Fury vart berga av beltet kort tid etter å ha vunne det fordi han ikkje ville møta den obligatoriske utfordraven til føderasjonen - i stor grad oppfører seg som ein gentleman. I tillegg til å ha ein kjensle av at han er ein av dei mest kjempende politikarane i USA, har han òg hatt ein del av den mest kjempande politikaren i USA, og han har hatt ein del av den største politikaren i USA. I onsdag møtte det britiske boksingstyringsorganet (BBBofC) for å diskutera kva som skulle gjerast med Fury, og har suspendert lisensen hans, i avventing av eit møte med han. Det kunne knapt gjere noko anna. Det same gjorde det med Hatton i 2010, òg etter påstandar om kokainbruk, og som generalsekretæren i BBBofC, Robert Smith, har påpekte, "kokain er imot lovene i landet". Det var òg den påståtte bruken av framførselsforbetrande narkotika til Fury og eit etterfølgende forbod som skulle vurderast (Fury har ein appellhøring som er planlagt i november), og påstanden om at han nekta å ta ein narkotika-test (ein misbrot som kan føre til fire år med forbod) og argumentet om at ein mann med alvorlige psykiske problemer ikkje burde vera i nærheten av ein boksekring. Det er òg verdt å hugse på at BBBofC har bøta Fury to gonger for misbruk og at det er på boksing å tenke på - så gal som det høyrer ut. sjølv om Fury ikkje frivillig hadde gjeve seg beltane sine, ville WBA og WBO ha teke dei frå han. Det kan verka kenseløst, men sanktjonsorganane er næringslivet, og tungvektbelta er dei som får dei mest pengar, og det er rett og slett rett at andre boksarar skal få lov til å kjempa for dei. Det spelar ingen rolle om ein boksar har meningitt, eit brutt bein eller psykisk helseproblemer, sporten må gå vidare. Som WBO-sjefen Jose Izquierdo sa: "Vi kan ikkje la eit belt halda oss som gissel". Ein kan berre håpa at Fury, i løpet av fraværet frå ringen, får den hjelpen han treng så desperat og kjem tilbake fitare og mer fokusert. "Han lever av buksene sine og for no kan dette vera slutten på han", var den grimme vurderinga til Hatton. "Han likar ikkje boksing og finn treninga vanskeleg. Det ser ikkje bra ut. "Men eg var på eit mørkt sted, og bryr meg ikkje om eg levde eller døydde. Eg gjorde det veldig godt i boksing, men nær nok til alt som var galt i livet. Den einaste måten eg kom ut av det var ved å be om hjelp. Eg kjempte gjennom det og eg vonar at Tyson kan gjera det same". Finger krysst at Fury vil bli huska for den flotte framførselen han hadde mot Klitschko i Düsseldorf - og mange andre framleis - i staden for å vere eit vrak som kastar røyk utover vegen med lys.
For ein mann som ofte blir skildra som kapricis, var Tyson Fury sin kaotiske regjeringstid som verdensmester i tungvekt, på ein særs forutsigbar måte.