Korrespondentarane hans var David Lloyd George, William Gladstone, Rudyard Kipling, George Bernard Shaw og Arthur Conan Doyle. Og då han døydde for 100 år sidan, var nekrologane strømmende i lovprisinga, og kalla han den siste av dei store viktorianske vitjarane. Du ville vore tilgjevd for at namnet Charles Darwin poppa opp i hovudet ditt - men du ville ha feil. Men medan Darwin i dag er eit heimbel som er synonymt med teorien, strevar Wallace med å få nærare anerkjenning for vennen sin. Dette illustrerer ein apelet i år om å skaffa pengar til ei bronsestaty i livsgreiing for å æra Wallace - den nådde berre halvparten av målet sitt på £50.000. Wallace-ekspert Dr. George Beccaloni, som er kurator ved Naturhistorisk museum der statuen skulle stå, sa: "Vi har nok pengar til å betale for ein torso og armer i øyeblikket. "Det finst hundrevis av Darwin-statuar og buster, men det finst ikkje einaste busten til Wallace. "Det finst ein sideprofil på veggen i Westminster Abbey - ikkje langt frå grav til Darwin. Det finst ikkje mykje anna". Det er interessant at Wallace ikkje vart oversett i løpet av livet og blei tildelt Meritordenen, den høgaste æra som kunne gjevast av den britiske monarken til ein sivil. Korrespondentane hans inkluderte nokre av dei viktigaste politikarane i nyktig britisk historie, og berømt forfattarar og diktarar. "Han var ekstremt kjend og kanskje den mest kjende vitskapsmannen og ein av dei mest kjende menneska i verda då han døydde (i 1913)," sa dr. Beccaloni. "Det var svært lange, gløysande nekrologar i alle aviser i verda frå Bombay til Boston som sa at han var den siste av dei store viktorianske borgarane. "Ein av aviserne sa at berre ein stor herskar ville ha hatt den grad av nekrologkjenning som Wallace". Han sa at Darwin var mer kjend, men døydde mange år før Wallace forlét Wallace og blei "den mest kjende levande biologen i Storbritannia". Så kva gjekk galt med ryktet til Wallace? Prof Jim Costa, direktør for ei biologisk forskingsstasjon i North Carolina, USA, og ein ekspert på begge menn, seier at ein del av problemet synes å vera at Wallace ikkje forfremde sin rolle i å formulera teorien like effektivt som Darwin. I augusti 1858 publiserte dei teorien om evolusjon ved naturleg seleksjon, men det var Darwin sin bok "On the Origin of Species" det same året som verkeleg tok i hug forfinninga til offentligheten. Det synte ut som om ein av bøkene til Wallace sjølv hadde overført merken til oppdaginga. Han heitte "Darwinism: An Exposition of the Theory of Natural Selection with Some of Its Applications"! Då det blei gjenoppliva på 1930-talet var ingen mann i verda, og verda var ein svært forskjellig stad. "Eg trur at då denne ideen blei gjenopplivd i 1930 var det ei ny generasjon som hadde Darwin i tankar", sa professor Costa. "Wallace, meiner eg, hadde ei rolle i dette - boka hans 'Darwinism' til dømes. Han hadde en tendens til å nedvurdera rollen sin i offentlege fora, og det tjente han ikkje godt. "Når det [naturleg seleksjon] vart gjenopplivd, var det alltid tilknytt Darwin". Han sa at då evolusjonsbiologi tok av i 1940-talet, hadde historia til oppdaginga i stor grad vorte gløymd. Ein Darwin- "industri" utvikla seg og, sa professor Costa, såg på Darwin som "den store visionaren". I dag er det ein stor del av den amerikanske skodespelaren Wallace som er til stede i den britiske kongressen i London. Det er ein utstilling i Swansea, ein forelesning i Berlin og ein to-dagars konferanse i Malaysia. "Eg trur at i den populære fantasien ville det vore svært, svært vanskeleg. Det er uletteleg Darwin og apene", sa professor Costa. "Eg trur ikkje det er mykje vi kan gjera for det, men eg trur at han vil koma ut av relativ formørking av Darwin, sikkert i den brede akademiske verda og verda av naturforskarane. "Han bidrog så mykje".
Han var med på å utgje teorien om evolusjon gjennom naturlig val, og han var i samsvar med det som var godt for samfunnet. Han mottok den høgaste heva som ein britisk monark kunne gje han.