Etter endå ein rekke økonomiske tal som er sterkere enn forventet, er denne økonomiske vonden avskaffa, eller er han berre utsett? På dette sentrale spørsmålet hviler skjebnen til den økonomiske politikken til regjeringa. Dersom han blir avskaffa, vil det føre til betre realinntekter for veljarane. Det vil føre til høgare skattar til regjeringa, lavere lånenivå og meir sving for å bruke pengar på offentlege tenester. Og sjølvsagt, tillit tenderer til å føda tillit. For næringslivet er det ikkje så mykje forskjellig. Larry Fink, leiaren for verdens største kapitalforvaltar, BlackRock, gjorde eit interessant spørsmål på World Economic Forum i Davos i forrige uke. Når han vart spurt om kvifor forbrukertilliten ikkje hadde kollapset etter folkeavstemninga - eller i det minste hadde kome seg sterkt opp etter den første usikkerheten - svarte Fink at for mange som stemde for Brexit eller som stemde for Donald Trump, var ikkje seier ein negativ hending. "Dei vann", sa han, "føla seg berre godt og heldt på å bruke. "Selginga av bilar gjekk opp". For den britiske økonomien er det verdt å tenkja på to punkter. For det første var dei dystre prognosene før folkeavstemninga om dei mulige konsekvensane av at ein veljer seg ut av EU basert på artikkel 50, mekanismen for å skiljast ut av EU, som blei utløyst like etter at avstemninga som David Cameron lova. Det kunne ha ført til ein kaotisk avgang frå EU og ville visslegvis ha skapt større økonomisk utsetning. For det andre kutta Bank of England renten og auka den finansielle støtten til næringslivet og bankane, og det kalmerte markedsfeira. Dette er ikkje nok til å forklare den totale motstandsdyktigheita i økonomien, men det går noko på. I intervjua mi med kanslaren innrømde han at han no var "optimistert" om prosessen med å forlate EU og det einaste markedet. Han sa at dei europeiske leiarane ikkje lenger var i å straffe Brexit, som hadde gått. Men, og sjølvsagt må det vera eit men når du vurderer korleis ein økonomi skal fungere -- ein grunnsetnad på korleis millionar av ulike beslutninger blir sett. Og det er dette som er målet. Inflasjonsraten aukar samstundes med at verdien av pundet fall. Dette vil påvirke den reelle inntekta til folket. Arbeidsplassar flyttar ut av Storbritannia og til kontinentet i sektorar som bank- og finansindustrien som gjer at økonomien klarar seg for Brexit. Investeringar har vorte forsinket. Storbritannia har sjølvsagt ikkje forlatt EU enno, og no opplever han stimuliet frå å ha ein enorm einmarkeder med ei mykje svakare valuta. Dette "guldlokks"-tilstanden vil ikkje vare lenge og kansleren fortalde meg om bekymringane han har for forretningsinvesteringa. Det var den østerrikiske økonomen Joseph Schumpeter som hevda at ein økonomi kan stimuleres av støyt. "Kreativ ødeleggelse" er kanskje litt sterkt for å skildra Brexit-stemninga, men innovasjon kan strøyma når det gjeld usikkerheit. Etter at Storbritannia gjekk ut av valutakursmekanismen, forløparen til den same valutaen, spurde mange at inflasjonen ville stiga og den økonomiske veksten ville stumpa. Faktisk reboundte den britiske økonomien, inflasjonen blei i stand og pundet steig - etter eit første fall. Det vil ikkje seie at alle "dynamiske" sjokk har ei slik effekt. Finanskrisen i 2008-09 har påverka den økonomiske veksten negativt i langt lengre tid enn det som vart forventet, ettersom finanssektoren har krympt raskt, likviditeten har forsvunne og næringslivet og forbrukarane har betalt ned gjeld. Det er difor for tidleg for å seia definitivt om den robuste økonomien i Storbritannia i dag tyder at prognosene for økonomisk vondt som vart laga før avstemninga om Brexit, no kan ignorerast.
Det er det store spørsmålet som rører rundt oss alle.