Media-afspelte er ikkje støtta på denne enheten. Tenk deg ein augeblink at du er så særs privilegerte til å reise til Monaco og sjå det største løpet i F1 på ein eller anna måte. Kor gjer du det? Står du på ei av dei neoklassiske verandaene i Monte Carlo med utsikt over Casino Square - med champagne i handa? Kanskje du drikk litt hummer og fin vin medan du køyrer bilen din ved ein av dei største restaurantane på banen? Kanskje Paddock Club, for å få ein trøbbesett og ein plass i hamna i Monaco Yacht Club.... eller å bøya seg over den kokande utsugningen frå ein Formel 1-bil medan eg hadde på meg ein kappekostem i 80 graders varme? "Eg måtte ha på meg eige drakt og hjelm i garasjen. Eg ville verkeleg ikkje ha det VIP-saken, så eg var ansvarleg for Eddie Irvins høgre bakdekk", minner Jordan mekanikaren, og den millionversende, bil-tema-songwriteren Chris Rea. "Eg gjorde det ei lita gong, men det einaste som var vanskeleg var i Monaco". Det er Grand Prixen i Monaco i 1995, og Eddie Irvine kjem tilbake til pittene. Han har eit problem med høgre bakhjul. "Hjulet mitt. Som alle andre. Heime, foran TVen. "Det var ein søndag ettermiddag, ein svært liten kringkasting live frå Monte Carlo, og Stirling Moss var å late alle døy, og då Moss kom i stykket, gjekk han ned av fjellet og du såg desse stygge små tingene, og du sa til faren din: 'Kva er dei?' Og han sa: 'Squal', eg er åtteåring. 'Kva er fargen?' Eg seier: "Eg er ein vin, og han seier: 'Blodrød, son, blodrød.' "'Og kven er den sjåføren?' Han er som ein godart Darth Vader med den moderne hjelmen på, og han heiter Wolfgang Alexander von Trips, og han bur i eit slott. Men det var fleire år før Rea forvandla lidenskapen til F1 og Von Trips til ein realitet som han kunne sjå på førstehand. "Når du blir stor... er dette området i livet ditt borte - som om du hadde ein hjertekontur, fordi du ikkje har råd til det". Det var ikkje pengar, eller berøming og den tiltrengda tilgangen som følgde med det som gav Rea ei epifoni som førte til at han fekk sjå dei største øyeblikka i F1 med eigne augene. "Mange år seinare, når du går gjennom Köln på ein fridag, og du ser dette museet for Wolfgang von Trips, rundt hjørnet, så køyrde dei alt dette frå toppen av gólvet, inkludert ein kasse med film i kasser, av alle ferien filmane hans frå 1957 til 1960. Det hadde aldri vore sett før, og dei lét meg ha det, og det var der eg fekk draumideen til gutta". Som ein måte å dela denne tilgangen til arkivet til Von Trips på, og for å feira ein av dei mest ikoniske sjåførane i F1 - som blei drepen på Monza i 1961 saman med 15 tilskuarar i ein av dei mørkaste øyeblikka i idrettslivet - har Rea utskrive dobbeltalbumet og DVD-en La Passione 20 år etter at "for mange menneske vart involvert første gongen". No inkluderer han filma som han fekk i heimstaden til Von Trips, og som tok Rea med på ein F1-odyssey frå eit støvskiten loft i eit museum til Eddie Irvins hvite, varme røykingsrør. I demo-studioet til Rea der heime er veggene krysta med gitarar som var gåve frå Paul McCartney og Johnny Marr frå The Smiths, og det som høyrer ut som hundrevis av hans eigne gitarar - inkludert ein forførande oransje Fender Stratocaster ("det er den eg skreiv Road To Hell på"). Men med verktøyet til ei handverk som har gjort Rea til ein verdsomspennande profil i tiår, hange dei skåne framgangsmåta og dei bemerkelsesverdige mislykkingane i ei racerkarriere - bilder av han som kjører på ulike amatørmøter med Historic Racing Drivers' Club, inkludert ein seier på Donington og bilder av den nåværende bilen han er kjørt av - ein Morris Minor med politi-tema. "Eg trur eg har mist denne evnen til å bremse -- denne evnen til å telle ut kva som skjer med ein enorm fart. Eg hadde det før. Men eg måtte ta meg inn i avgangshallen den andre dagen -- det var våt og eg var i vegen for [dei andre bilane]". Men det er denne intuisjonen og evnene som gjer at motorsport og musikk kolliderer -- at menneske og maskin saman til å produsere noko som aldri kan produseres. Og ofte aldri blir endra. "Eg spelte ein gong på Montreax Jazz Festival og på ein song som heiter It's All Gone - eg måtte gjere det i free-form solo. Det er det beste eg nokon gong har gjort - fordi eg ikkje tenkte på det. Eg har til og med sett det på YouTube og tenkte: 'Eg kan ikkje gjera det.' " Det er som å sjå på ein kvalifiseringsomgang - ting du kom unna med når du var på kanten. Folk seier at eg har gjort det igjen, men eg trur ikkje det. Det skjer alltid på ein våt natt i Dresden. Viss eg visste at nokon filmar det, ville eg falle i bitar". Ein mann som klarte ei kvalifiseringsdekk som han ikkje kunne forklare var Ayrton Senna etter "eksepetiet utan kropp" i 1988. Men, som mange andre store sjåførar, var det då den brasilianske legenden ikkje var i den beste maskinen hans talent skinnte gjennom. Og det er Monaco igjen der Rea tek eit av dei mest kjære minnene til F1. "Vi gjorde ein konsert. Senna vann ein sekund på alle andre på Loews hairpin. Det var i første gir, det var alt mekanisk. Han vann ein sekund på alle andre der. "Det er mitt favoritt McLaren-år, med MP4/8 [den første bilen i åra som mista McLaren sin dyktighet i filen og sporet bak den framvoksande Williams Renaults]. "Eg kom heim med skarp skarp mot mot motet frå Donington i 1993", ein annan ikonisk framføring av Senna i underdrevne maskinar og i torrencelle omstende. "Eg stod der heile løpet. Han skulle kjøre gjennom elver - eg veit ikkje korleis det gjorde det". Sjølv om det kanskje ikkje er overraskende å høyra at ein mann som såg Senna og spelte i F1 på 90-talet, føler seg mindre tilknytt sporten i dag, gjev det meir trugd til argumentet om at noko må endra seg i sporten. "Sjå på Formula 1 no -- det er Scalextric. Det ser ikkje ut til å vera det som gjorde at folk som eg vart vanskeldige -- som såg på det og tenkte: 'Eg kan ikkje gjera det. Gutar utan Armco, men tre, telegrafpålar... Biler som berre var mekaniske. Det gjorde det meir spesielt. To unge gutar spurde meg om ein video på YouTube frå 1996 som hadde Ferrari som gjorde testar. Dei ville ikkje huske det, dei ville vite kva det var, fordi dei kunne ikkje klare å forstå skriket frå bilane som køyrde forbi 16.000 rpm med V12 motorar. "No finst det ikkje. "Eg ville prøva så hardt. Dei ville kome opp med noko fantastisk, men så ville det bryta. Det er så italiensk". Men mange av Ferrari-eigarane er milliardarar i dag. Og du mister litt av desse galne menneska i ein landsby utenfor Modena som prøver å vinne. "Du kan ikkje ha F1 utan Ferrari - du kan ikkje ha det. "Det er ein del av temaet som er den røde bilen, og det har mykje å gjera med fargen. Om eit barn fell for Ferrari i helga, når han til slutt kjøper ein, vil han ha den raud. Og når han blir eldre, vil han ha den metallrød - og han skal ha ein forklædning når han kjører den, så ingen kjenner han igjen". "Eg har gjeve opp Ferrari-i mitt - tanken på å gå gjennom landsbyen min i ein 488... du kan ikkje kjøre dei på engelske vegar". "Eg hadde ein F12, men eg hadde mange problem med det. I over 60 år har paddocken og kvar veranda som langs Monte Carlo Formula 1-banen vore overfylt med dei rike og kjende - tiltrekt av den kjekke champagne, matlaging, bobbingsbåtar og den milde mistral av Cote D'Azur, og kanskje eit par støyande bilar som forstyrra nettverkssamarbeidet. Men eit kjent namn, som har gammal rulle, hjelmar og motordelar i ein skjule, var der for éin ting: racing. Kva for ein F1-fan er Chris Rea? Ein ekte.
Kva slag F1-fan er du?