Det har vore framleis snigande frå ministrane om reservene til høgskuldeinstitusjonar. Sjølv finansminister Jane Hutt kunne ikkje motstå å få ein snig på dei hundrevis av millionar pund i kassa, før ho fortalde Good Morning Wales kvifor ho rullar tilbake på dei foreslåtte kuttane på grunn av bekymringar for deltidsundervisning og vitenskapeleg forsking. Det er likevel ein klar sterk kjensle i regjeringa at ikkje berre universitetane kan løysta det, men at tida er komen for dei å ta ein hit etter at høgskole for vidareutdanning tok ein i fjor. Universitetane insisterer på at reservene er naudsynt for at investeringa skal halda fram og for at sektoren i Wales skal halda seg internasjonalt konkurransedyktig. Opposisjonspartiene var frustrerte over at mange av leiarane i høgskulen preserte sterkt for dei, men ikkje offentligt, med unntak av professor Colin Riordan, vise-direktør for Cardiff University. Men likevel var det klårt at universitetane ikkje var glade, og det auka den kvilande misnøya som var utvikla over styresmaktens politikk for studentsgebyrer. I det heile tatt blei det redusert og politikken for studiepengene blei omsett fordi den walisiske regjeringa hadde argumentert for at ein stor del av nedskjeringa i kontanter faktisk blei verande i systemet fordi pengane vart omdirigert til subsidie, i staden for å gå direkte til institusjonane. Som vi går inn på valkampanjen, er det eit argument for at det hadde vore ein enorm distraksjon, men det er òg ein potensialeg mulighet for den walisiske regjeringa å visa at ho ikkje var redd for å ta upopulære avgjøringar. Arbeidarane vil at hovudskrifta i den siste budsjettet deira skal handla om ekstra pengane som går til NHS, og ikkje om å kjempe om finansiering for vitenskapeleg forsking. Det fungerte ikkje i går, men det er ein dag, i staden for ein langvarig kontrovers som varte i fleire veker.
Om Labour held fram med styresettinga etter valet, får eg det inntrykk at dei vil ha noko å gjera med universitet.