Han blei sett fri av Norwich City som ein skoleplass, og gjekk inn i semi-profesjonell fotball, og blei sett av King's Lynn og Staines Town, som spelar i Ryman Premier Division. Det var der, i foten av det engelske spelet, at han såg vestover og bestemte seg for å flytta til USA. Å få ein stipend tyder at høgskoleet betaler ein del eller heile skolegjeldet og utgiftene til studenten. "Soccer Icon USA" heldt eit forsøk på treningsstadiet til QPR for å sjå om dei som hadde registrert seg var gode nok til å byrja på høgskolefotball. "Eg trur eg gjorde eit hat-trick på dei første 10 minuttarne", minns Dwyer, som no er 25. "Trenarane tok meg av tidlegare og sa: 'Så - kvar i Amerika vil du gå til?'" Dwyer var to år ved Tyler Junior College i Texas, før han flytta til University of South Florida. Mens han var der, blei han signerd av Major League Soccer-klubben Sporting Kansas City. Han har sidan skora meir enn 30 mål i MLS, vart kalla i All Star-laget i 2014 saman med Thierry Henry og, i 2015, har ein garantert lønn på meir enn 300 000 pund i året. Han er òg gift med Sydney Leroux, som var medlem av USA si VM-vinnande kvinneleim tidlegare i år. "Det er ganske fantastisk", seier Dwyer. "Eg er ein liten gutt frå England, og i fjor var eg i Det hvite hus [etter å ha vunne MLS-cupen i 2013]. "Eg tenkte: 'Kva gjer dei, lat meg komme inn her?'" Dwyer er ikkje den einaste britiske spelaren som har gått frå det amerikanske høgskola til MLS. Matt Watson - som studerte ved University of Maryland, etter å ha vorte sett fri av Wolves som ein ung karl - spelar for Chicago Fire. Otis Earle, son til Robbie Earle, som var midtveimar for Wimbledon, er i FC Dallas, via University of California, Riverside. Preston-fødde Luke Mulholland, som studerte i North Carolina, er i Real Salt Lake, medan Andy Rose, som var ein ung mann i Bristol City, gjekk frå University of California i Los Angeles til Seattle Sounders. Få briter vil etterlikna karrieren deira. Men dei som prøver, er fleire og fleire. I tillegg til at det er blitt sett på at det er ein stor del av den amerikanske utdanna, er det ein stor del av den britiske utdanna som er blitt sett på at det er ein del av den amerikanske utdanna. Han reknar med at meir enn 600 britiske studentar - både menn og kvinner - vil krysse Atlanterhavet for å byrja å få fotbalstipend i år. Cousins meiner at det å auke studentskattar i England er ein faktor, ettersom dei har auka frå 1100 pund i 2003 til ein høgd på 9000 pund i året no. Han meiner òg at sosiale medier har spelt ein rolle. "Når du ser din mak på Twitter eller Facebook som spelar i California eller Florida, gjer det det meir fristande", sa Cousins. College-fotball er absolutt attraktiv: i 2013 hadde meir enn 30 lag gjennomsnittleg deltaking på over 1.000, 10 med meir enn 2.000, med nokre derbies som tiltrakk over 10.000 fans. For å sette det i perspektiv, hadde den siste sesongen English League Two-laget Morecambe og Accrington begge ein gjennomsnitt på under 2.000. Dei største kampane blir vist på nasjonalt TV, og det er ein klar veg til å bli pro: kvart år tek MLS-klubbar ut dei beste college-spelarane sine via superdraft. Men det er òg ein annan grunn til at fleire briter går til amerikanske høgskoler - økningen i selskap, eller mellommenn, som arrangerer fotbalstipendar. Pass4Soccer, som starta i 2003, var ein av dei første. I følge den siste årsrapporten har dei no 40 konkurrentar. "Det ser ut til at dei i dei siste 12 åra har kome opp til venstre, høgre og midten", sa Daniel Gray, ein direktør i selskapet. "Fem år sidan var det 10 eller 15, no er det 40. Studentane betaler ein avgift, og selskapet får dei ein plass på ein amerikansk høgskoler - om dei er gode nok på banen og kan få ein grad. Avgiftane til selskapene varierer. Sports Recruiting USA, ein av dei billigaste, kostar £999; Pass4Soccer er £1,295; andre krev meir enn £2,000. Pass4Soccer, for eksempel, vurderer at 15% av studentane får fulle stipend - det vil seia at college beta for alle studentkostnadene og kostnadene for å leve. Sports Recruiting USA seier at studentane sine, i gjennomsnitt, får 90% av stipendane - og at studentar må betale berre 10%. Når eit år på ein amerikansk college kostar den gjennomsnittlege internasjonale studenten meir enn £20.000, kan det vera ein klok investering å betale £1,000 eller £2,000 til eit firma. Men, som ein QPR-leikar veit, treng ikkje alle ein mellommann. I det same året som han var 18 år gamal, gav han opp. Som ein skoleplassbarn sa Tottenham Hotspur at han var for kort. Watford sa det same, og Northampton Town. Etter ein vekstspurt vart Blackwood, som no er over 6 fot, invitert til ein prøveleik på Barnet i den lågare ligaen. Men dagen for kampen, trenna Paul Fairclough trakk seg og prøva hans skjedde aldri. I staden byrja han å arbeide i baren til far sin i Oakwood, nord i London. "Det var eit forferdeleg år", minns Blackwood. "Eg hadde vener som spelte professionelt, og eg såg dei koma på debut. "Fotball hadde alltid vore planen min, men så skjøna eg at det ikkje skulle skje". Då faren hans oppmuntra han til å byrja karrieren sin på eit amerikansk høgskole, betala dei for eit firma som skulle arrangera ein stipend. "Men tilbodene kom frå dårlege skular i forferdelege delstatar", seier Blackwood. "Eg fekk pengane tilbake og gjorde det sjølv". I 2011 gjekk familien på ferie til Florida, og Blackwood sende ein e-post til fotballtrenaren ved University of Tampa der han spurde om han ville prøve seg på. Universitetet tok imot han, men bute han berre med ein 25%-stipend. "Faren min låna seg pengar, tok lån, for å vere sikker på at han kunne betale resten", seier Blackwood, som no er 24. "Eg sa at han berre skulle betale for det første året, og så ville eg få ein hel stipend. Og det gjorde eg". Han var ein av dei som hadde den beste uteksamen i USA, og han var den beste uteksamen i USA. Han var ein av dei som hadde den beste uteksamen i USA. Han var ein av dei som hadde den beste uteksamen i Europa. Cousins seier at for 10 år sidan var det "distriktsleikarar som fekk dei beste stipendane - no er det folk som vert sett fri frå Chelsea og Manchester City". Men kva har britiske leikarar å tilby som amerikanarar - eller andre nasjonaliteter - ikkje har? "Arbeidsetikk skiller dei ut", seier Steve Clements, som trene Dom Dwyer ved Tyler Junior College i Texas. "Eg må ha hatt 100 britiske leikarar, og dei har alltid vore hardt arbeidande. For eksempel, ingen overarbeidde Dom. "Fantastisk spelare, fantastisk person, og ein god ven. I jul kom eg inn på kontoret mitt og der var han, med eit overraskingsbesøk. "Han sa ikkje ein gong at han kom. Han er ein sånn fyr". Og, seier Clements, britenar får noko anna til laget, og har òg hardt arbeid. "Britenar har fantastisk humor. Dei er sarkastiske, veit du? Og dei kan spela". For dei som ikkje klarer seg profesjonelt, er universitetsgraden ein god trøyst. Dei utdanna frå fotballstipendar går inn i ei rekke yrker: ein av Clements' tidlegare britiske studentar jobbar for Bank of America, ein annan leverer suvenirar til store liga idretter ("Hvis du treng ein nummer ein finger, veit eg kven å kalla", seier han). Joe Prince-Wright gjekk på ein fotballstipend til University of Pittsburgh og kom tilbake med to grader: ein i kommunikasjon og ein i engelsk skriving. "Akkademisk var det ei øyopening", seier han. "Du har berre fokusert på hovudfaget ditt dei siste to åra, så eg gjorde algebra- og astronomi-leksholder, og alt det som du kan. "Vi hadde klasser, trent i tre timar om dagen, og så hadde vi fleire klasser. På fredag kunne du fly tre timar til Tampa og spela der. "On a Saturday, you'd fly four hours to Chicago, train, play on Sunday, fly back, and then start another week of classes. "Det var som å vera ein student og ein profesjonell fotballspiller". Ein mann som verdsetter ei høgskoleutdanning er Dwyer, som blei profesjonell før han fullførte utdanninga i kommunikasjon og psykologi.
For seks år sidan, gjekk karrieren til ingenstans.