Har mediane mista interessen? Er det ein sak om kronisk politisk tretthet? Er ikkje hjernen vår berre koverta til å tenke langsiktig? BBC World Service's The Inquiry høyrer frå fire vitne. Max Boykoff grunnla Media Climate Change Observatory for ti år sidan. "Vi overvåkar 50 kjelder rundt om i verda i 25 land på seks kontinenter. Vi prøver å få fingra på pulsen til ebbs og flows av dekning av klimaendringane over tid, månad til månad. "Det er ikkje ein uttømmande lesing av alle media over heile verda på alle plattformar, men ein måte å få oss til å snakke produktivt på". I 2004 var det relativt låge nivå av dekning. Omkring 2006 og 2007 var det ein oppgang. Det var eit høgt mark i 2009 [på tida for FNs klimakonferanse i København]. "Fra det høge mark til 2014 har dekninga falle: 36% globalt; 26% i USA; og så mykje som 55% i Storbritannia. "I det siste året her i USA, har National Public Radio redusert omklåde-rapporteringsteamet sitt frå tre til ein reporter. "Vi ser døme på dette som skjer ganske regelmessig. Det er visse pressar på nyhetsrommet. Det krympar tida til fristen, det er reduserte ressursar til å dekke komplekse problem som klimaendringane som krev ein viss grad av undersøking, ein viss grad av kjennskap til konturane og nyansane i temaet". Jennifer Morgan er Global Director for klimaendringprogrammet ved World Resources Institute. "Kopenham skulle ha vore det øyeblikket då over 190 land kom saman og kom fram til ein ny lovleg bindande avtale for å takle klimaendringane. Det var ein stor spent og forventing å prøve å få ein global avtale etter Kyoto-åra". Eg husker eg gjekk inn med ein kollega min og sa: "Ok, vi må gjere det. Vi må få dette gjort, slike øyeblikk skjer ikkje så ofte". "Men det vart snart klårt at forhandlingane ikkje var i gong: "I midten av den andre veke, vanlegvis, byrja alternativene å småast, og du kan sjå at pakken dukkar opp. Det var ikkje noko som skjedde, og det var då vi alle byrja å bli svært urolege". Han var i ein av dei siste dagane som var ute av stand til å snakke, og det var i dei første dagane som dei var ute av stand til å snakke, og det var i alle fall i hoppa av dei første dagane at dei første forhandlingane var ute av stand. Det høyrast vanvittig ut, men å tru og prøve å få noko til å skje, trur eg var eit trauma å leggja blod, svette og tårer i det". Rett etter København var det ei kjensle av at det trengde litt av ein tid for dei verdsleiderne. "Selv månader etter, var det nesten som om dei hadde vorte psykologisk brente av dette. "Dette hadde ein reell innverknad på viljen til desse individane å halde seg engasjerte". Miljøpsykologen Robert Gifford forskar på kvifor sjølv dei som aksepterer ein tilknytning mellom menneskeleg atferd og klimaendringane, er motvillege til å gripe til handling. "Hjernen vår har ikkje blitt fysisk utvikla mykje på rundt 30.000 år. På den tida var me mest ute på savanna, og hovudsakene våre var veldig omgående: å finne fødet vårt akkurat no, å tenke på kven som helst som ville ta landet vårt. Vi tenkte på kva som kunne skje om fem, ti eller hundre kilometer. Vel, vi er i stand til å planlegge, men det som er standard er å halde oss til dette øyeblikket, som er ikkje så godt for å tenke på klimaendringane, som er eit problem for mange, som for mange er mer i fremtiden og lenger borte, eller vi trur det er slik. "Og som alle annonsørar veit, hvis du ikkje endrar meldinga din, vil folk ikkje bry seg om det. Så viss regjeringar eller politikarar endrar på det same meldinga for ofte, så slutar folk å lytte etter ei lita stund". Me har òg ein tendens til å slutta når me føler oss hjelpeløse: The Inquiry vert kringkast på BBC World Service på tirsdag klokka 13:05 GMT. Eg har berre ikkje mykje kontroll over dette, så eg vil ikkje gjera mykje med det, for om eg gjorde alt, ville ikkje bidraget mitt gjere mykje forskjell.' "De fleste av oss som prøver å gjere noko med dette, har for eksempel skjønt at metaforen om isbjørnen ikkje er så fin. Ja, vi har ei viss sympati for denne stakkars isbjørnen, men det er ikkje nær nok til livet vårt. Vi har lært i mitt laboratorium frå eksperimentelle bevis at når folk føler seg litt usikre om eit miljøproblem - om framtida temperatur kan variera frå ein halv grads høgkjøkning til ein og ein halv grads høgkjøkning - vil folk seie "vel, det er kanskje berre ein halv grads høgkjøkning, så eg held fram å flyge til eit tropisk sted". "Det er ei naturlig menneskelig tendens til å tolka informasjon på ein måte som passar våre personlige interesser. Joe Smith lærer geografi ved Open University og argumenterer for at forteljinga om klimavitskap må utviklast. "Eg er ikkje sikker på at folk skal engasjere seg i klimaendringane. Det er meir eller mindre uåtrekkbart om du berre beskjer det på nettsida. Det er komplisert, tverrfagleg, funnene droppar ut over tid, og grensa mellom vitskap og politikk og politikk er svært rotete. Det er ein reell utfordring for mediene. "Tanken om at me vil mobilisere fleire menneske med fryktmeldingar er feil. Eg trur vi har banka på dørene til alle som lurer på dette, men du må spørje deg sjølv om det er ein riktig måte å fortelje vitskapen på. Eg trur det er meir respekt for naturen til vitskapen å seia at det er ein av dei mest ambisiøse spørsmålane menneskeheten lurer på. "Det var ei taktisk feil vending å seie at ved å insistere på at debatten er over, kan me gå vidare til handling. Det underbygde på ein måte at vitskapen var fullstendig, og det la sjølvsagt igjen mykje plass til at folk som diskuterer klimaendringane kunne stå i veien for ein ordentlig offentleg samtale om klimaendringane fordi dei kunne plukke opp små detaljer i vitenskapen. "Det er ikkje berre klimavitskapen som er ferdig, det er faktisk uferdig. "Resten av vitskapen - partikkelfysikk, kosmologi - er tillatt å vere ganske tom. Eg vil gjerne komme til den punktet der klimaendringane blir interessant, og til og med like fascinerande som andre naturvitskapar fordi det er eit stort mål, og det er eit engasjert oppdrag. "Hvis du vil snakke med ein forretningsmann, snakk om energisekuritet for den verksemda eller den nasjonale energisekuriteten. Hvis du vil snakke med ein forelder ved skulen, snakk om helsa til barnet ditt, eller om ferda til skulen, ville ikkje han vore lykkelegare om han gjekk på tur eller på sykkel? "Å snakka om klimaendringane må ikkje involvera å snakka om klimaendringane for å få oss til å gjera noko". "Vi treng ikkje ha på oss ein t-skjorte for klimaendringane".
Sidan det er ein samdelag mellom dei fleste vitskapsmenn i verda om at temperaturane auke - mest sannsynleg driven av menneskeleg atferd - kvifor ser det ut til at det ikkje vert noko fokus på klimaendringane?