Denne revolusjonen er resultatet av at nokon sendte ei invitasjon på Facebook til mange. Eg fekk det som andre i nettet vårt. Og etterkvart vart det skapt ein enorm kjensle av media på ulike sosiale medier. Eg var her 25. januar då politiet tvinga oss ut og 28. januar vart vi tilbake og følgde voldsutviklingane. Eg har sovna her mesteparten av tida sidan. Vårt sosiale nettverk blei opprettet i 2005, då det var eit demokratisk opnæring kring presidentvalet. Felle med ulike bakgrunn møtte seg gjennom blogging og håpa på å bruke teknologien til å gjera sosial forandring. Det tyder at vi alle har fått gode kontakter, erfaring og starke nettverk. Eg liker å tru at sosiale nettverk er folket sjølve. Ting som Facebook, Twitter, SMS og telefoner er berre sosiale verktøy. Då dei blokkerte Facebook og sløste ned teknologien, fungerte nettverket vårt likevel fordi det handlar om menneske. Internettaktivistar er òg menneske, og ein stor del av organiseringa vår, sosialt arbeid og slektskap utviklar vi offline. Dette er noko som folk har drømt om, men ikkje forventa kunne skje i virkeligheten. Det har ein kulmen som er denne kritiske massen av menneske som du ser på torget. For no har eg ikkje fått mykje internett. Eg prøver å ikkje tømma batteriet på telefonen. Vi nyttar han for å spreia videoar som folk flyttar til oss og som vi har sortert gjennom. Eg håpar at Internett vil halde fram å spille ein komplementær rolle i aktivismen. For no er vi fysisk tilstede i sentrum av Kairo, og eg håpar at når vi er ferdig med denne sit-in-protesten, vil vi ha vunne retten til å organisere oss utanfor Internett. Twitter: Amr Gharbeia Eg var involvert i denne revolusjonen frå fyrste dagen, den 25. januar, og eg har no vore her i ei stund. I dei siste fem åra har eg vore veldig aktiv på nettet, blogga og tweeta. Me lever under ein undrekningslov i Egypt, og det har vore vanskeleg å møta eller kommunisere utan på nettet. Eg hadde aldri vore med i ein demonstrasjon på jorda. Eg kom hit den 25. desember fordi eg følte at det var mitt ansvar som borgar og eg kunne ikkje tru det endra seg til noko anna enn det vi hadde sett tidlegare. Eg gjekk rundt i folket og grette. No tweetar eg av og til for å gje folk ny informasjon om det som skjer, eller for å kalla på ein millionar-demonstrasjon eller ein dag for å minne dei vitne martirane våre. Eg er kjend blant bloggarar for mine lange artiklar og konstante tweet, men då eg var her slutta eg å kommunisere på denne måten. Eg følte det var totalt anna å ha ekte frihet enn hypotetisk frihet eller internettfriheit. Blogging og tweeting har vore viktig når me bygde opp meintene våre. Dette regimet hindra oss i å gjera det. Vi hadde dårleg utdanning og inga nasjonale kulturprogram. Eg er så stolt no, spesielt når eg tenkjer på dei unge martyrane våre. I Egypt har me lidd mykje og det er på tide at vi byrjar å leva som ekte menneske. Twitter: Nawara Negm Eg skriv ikkje bloggen min akkurat no. Vi brukar Twitter fordi det er lett og fleksibelt å gjera det frå mobilen vår. Viss det er mykje aktivitet her, kan eg legge til 20 eller 30 tweet per dag. Vi brukar Bambuser for å streyma på nett. Internett har gjeve oss styrken vår, men det er ikkje på grunn av Facebook dette skjedde. Det var styrken frå politiet som fekk alle til å vere samla. Hadde dei latt oss gå fredeleg ut den 25. januar, hadde dette aldri skjedd. Det vart verre med valden den 28.: Skytinga, tåregasen, drapene, brutale gjerningane. Då dei skar av på Internett og mobiltelefonsida, auka dette raseriet. På torget har vi organisert livet vårt godt. Vi har ein koordinasjonskomite som fortel oss kvar det har vore angrep og ein gruppe som gjer reinsing. Vi har nokre som synger og nokre som ber. Vi har kristne, muslimar, agnostikarar, venstrester og høgre, og vi lever alle godt saman. Vi er ein by i ein by. Vi er kjernen til revolusjonen. Bloggen: MaLek X (på arabisk) Revolusjonen vart publisert på nettet. Spyrna var Facebook. Folk var skeptiske når det gjeldte å gje dei ein revolusjon der dei ikkje trudde det var mulig å få ein dato, men no ser eg på omlag og er verkeleg stolt av det egyptiske folket og initiativet. Eg er sikker på at dei som gav meg denne datoen, ikkje trudde det ville gå så langt. For å byrja med, var det overvelda ungdomar i alle klassar som på ein eller annan måte brukte Internett. Det finst internetkaféar i dei fattigaste områda i Egypt, så endå mindre utdanna folk har tilgang til Facebook. Etter den store utflukta vår på det første tirsdagen, heldt demonstrasjonane fram i to dagar, og vi publiserte på nettet at vi skulle gjere eit nytt tiltak fredag. På den dagen skar dei av kommunikasjonen vår og tok kameraene våre, så vi hadde ein blackout av informasjon og volden var uløseleg. Mange døydde. Likevel var terskelen for frykt og smerte brutt, og vi har halde fram med å ta fart sidan. Dei eldste kjem til oss når me samlar i rusk eller kva som helst på torget og dei seier: "Vi er verkeleg stolte av deg... du gjorde det vi ikkje har kunnet for 60 år sidan". Folk kallar dette "Facebook-revolusjonen", fordi det gav oss ei måte å uttrykke oss på, sjølv om folk var for redde for å snakke i store grupper om politiske spørsmål. Vi hadde laga Facebook-sider for menneske som vart torturerte til døde. Vi fann ut at det var ein måte å snakke på utan å bli følgd. Eg har budd her sidan den 29. januar med titusenvis av menneske. Eg legger hovudet ned og veit ikkje kven som sover rundt meg. Eg har eit fantastisk samtale med menneske frå heile Egypt som eg normalt aldri ville snakka med. Me kjenner til ein annan.
Internettaktivistar i Egypt har spelt ein nøkkelrolle i protestar for demokrati frå starten, men dei fortel BBC at kampanjene på nettet endrar seg etter det de gjer i røynda livet på Tahrir-plassen.