Ein syrisk gutt viser med glede ein modell han har laga av papp - eit fint hus, med eit skinande raudt tak, lysblå vegger og små vinduar som sveimar opp. Det er ei bitre og søt prestasjon. Han har laga drømmehuset sitt ut frå eit minne frå før, for her er det inga vinduar som kan opna. Mykjevis av dette er dekorert med inkongruante reklamer, svart-hvite bilder av menn i solbriller og designerstopp. Den britiske statsministeren David Cameron vil ta flyktningar direkte frå leire som dette i Midtøsten, i staden for å ta dei til seg som har reist til Ungarn, Hellas eller Italia. Logikken er at det vil stoppe folk frå å ta den farlege reisa over Middelhavet. Det gjev mykje meining. Men det kan vera for lite, og altfor sent. Å ta 4000 til menneske i år fram til 2020 vil knapt få problemet til å lukkast. Grensa til Syria er berre nokre kilometer over høgda som stig oppover leiren. Folka her kan fortsatt høyra krigen dei rømde frå, ettersom bombe frå president Bashar al-Assad landar på ein beleiret by. Livet er sikrere på denne sida av grensa. Men det er ikkje komfortabelt. Det finst rotter, drikkevatnet er skitent, og medan det no er kvalmende under september-solen, er snøen 1 meter høg og dei fryser. Ein mann, Mzead al-Ali, fortel meg at han er i ferd med å fylgje dei som har forført den risikable utvandinga, og at han har forlatt kona si og fire born, inkludert to sju månader gamle tvillingar, i leiren for å kunne senda dei pengar. Broren hans drog til Tyrkia for tre dagar sidan. Dei har ikkje høyrt noko nytt frå han sidan han fór, og dei veit ikkje om han er i tryggleiken. Moren hans vil snakke om det, men ho må halde fram med å leggja hendene flate mot andletet for å stoppe tårane. Dette er ikkje, ifølgje regjeringa, ein flyktningleir, men ein midlertidig bosetning, og det finst tusenvis av slike. Libanon er eit land med fire millionar menneske, og det huser no over ein millionar flyktningar frå den krigshemmde, større nabolandet. Ein tredjedel bur i leire som dette, men livet er vanskeleg for andre som har meir konvensjonell bolig. Flyktingane har ein enorm mengd pengar som dei kan tenkja på, og dei har ein enorm mengd pengar som dei kan tenkja på.Flyktingane har ein enorm mengd pengar som dei kan tenkja på.Flyktingane kan ikkje få arbeidsgodkjenning, og dei kan ikkje tenkja på papirane som dei må fornye årleg. Dei må betale leie for leirene sine, og dei får ikkje utvidge leira, sjølv om folketalet stadig auke. Grensene er stengt, så dei kan ikkje gå tilbake og slektningane kan ikkje bli med. Skolane blir finansierte med hjelp frå Storbritannia. Det er ein del av regjeringa si sak at, sjølv om det tek færre flyktningar enn andre land, bruker det mykje meir på å hjelpa folk i Midtøsten. Men det er merkbart at skuleplassen er dekorert med blekkspråk i svart, gul og raud - den tyske flaggen. "Någre gong du kjem, har vi ein britisk flagg", seier Mr. al-Ali, som er litt skammeleg. Han seier at han vil at den tyske kanslaren Angela Merkel skal senda eit stort skip for å ta dei alle til Europa. Denne krisen veker interessante spørsmål om leiarskap. Det siste inngrepet til Tyskland er fascinerande, og det viser ei endring i holdinga som tyder at Tyskland er meir trygg på at det skal gjere utenrikspolitiske gjester som viser leiarskap i Europa, og som viser ei vilje til å forandra verda med andre midlar enn krig. Det er òg ei ny utålmodighet mot andre EU-medlemmar, og ei vilje til å leia med godt eksempel i staden for å venta på ein avtale. Tyskland, der utlendingar har vorte gjort til å kjenna seg uelkjende, vil vise seg som eit open land, ein vellykket og dynamisk økonomi som kan ta inn, ja, treng, ein ny arbeidsstyrke. Men det kan ha uventa konsekvensar. Tidlegare denne uken, var det ein reklame frå den danske regjeringa i den libanesiske morgonblada Daily Star, som varnar om at den har forherda asylreglene sine og skrapa ut tilskudd til migranter. Folk eg møtte i Libanon seier at dei som vil forlate Irak og Afghanistan har høyrt eit budskap - no er det på tide å gå til Europa, før det blir endra stemning og løyvebroen går opp igjen. Så det er ikkje uvanleg at folk i ikkje-statlege organisasjonar (NGO) føler at Cameron kan vera på eit spor - det er fornuftig å foreta folk her, i staden for å lokka dei til ein farlig reise. Dei som er generøse, dei som er kyniske, dei som trur det vil ta ei stund, dei som er kyniske, dei som seier at det berre handlar om hovudskrifta. Med kunngjeringa av migrantkvotane i onsdag var det berre å takle krisen i Europa, men det har ikkje vore ein einaste snakk om ein samordnad europeisk tilnærming som nyttar leir i Midtøsten, som er det som høyrer mest. Det er døden til eit lite barn på ei tyrkisk kyst og synet på tusenvis av menneske som slepp seg gjennom Europa som har fokusert politikarane på denne krisen på kontinentet vårt. Det er eit klart behov for å ta opp desse folka på ein eller anna måte, eller, som nokre kanskje vil seie, å få dei tilbake. Men den mykje større krisen er andre stader, og i sanning, er ho i framtida. Massemigrasjon er ikkje berre ein biprodukt av ein orkelig krig, eller til og med fleire konflikter og vonde regimer, men delvis resultatet av den vaksande etterspurnaden, forståinga og mulighetane som globaliseringen skaper. Den 30. mai 1967 erklærte sjefen for den austlege regionen av Nigeria, oberst Emeka Ojukwu, ensidigt den uavhengige republikken Biafra. Biafran-styrkane vart dregne tilbake etter at dei hadde vunne innledende militære gevinster. Mer enn to år seinare, etter at ei million sivile hadde døydd i kamp og av hungersnød, blei Biafra gjenopptaget i Nigeria. For tretti år sidan produserte den etiopiske hungersnøden Live Aid - det betydde at tusenvis av menneske pakka inn på ein konsertplass i sentrale London i ein dag, ikkje tusenvis av dei flytta som hadde vore i tog og lastbilar i årevis. Når byane og jordbruksmarkane til millionar av menneske forsvinn under bølgene, vil det ikkje vera slik. Når folkeslag kjem til krig for å få vann, vil folkeslag marsjera, ikkje for å protestera, men for å lukka land. Det er verkeleg vanskeleg for politikarar i demokratier å tenke forbi fire års sykluser og overskrifter i dagane som kjem etter. Men kanskje er det på tide at dei tek til.
Dei små borna som heldt på bak oss, sprang fram i spenning og dreiv meg inn i det føreskullet dei hadde laga.