Ein av dei gruppene er den evangeliske gruppa, ein av dei mest konservative gruppa som spelar ein viktig rolle i Iowa, som er den første staten som går til valg i februar neste år, og som difor er uproporsjonalt viktig. Så du skal seie noko som dette kristne samfunnet i midten av Vestlege Amerika vil høyre. Du skal seie noko som ikkje er so slette. Du kan til og med seie noko som er litt samde om dei. Donald Trump gjekk på scenen i helgen med ein bibel han hadde fått frå mor hans. Det var eit nytt instrument som han brukte. Det er politikk. Du gjer det du må. Men det finst linear du ikkje kan krysse. Og i løpet av dei siste to dagane, to av dei republikanske kandidatane, ser ut til å ha gjort det -- ein snublet over linear, den andre hoppa over med ein så stor overrasking at det skaper ein enorm lyd. Trump, som var under beskyting, svara at det ikkje var opp til han -- han hadde ingen moralsk ansvar for å stå opp for presidenten. Ok, men du kan rettlegge det som var ein rettvis løgn. Nei? Det som gjorde ein Olympiske lengdsprungarar stolt av det var den milde, framleis Mr. Nice i dette løpet, Dr. Ben Carson. Han blei spurt på Meet the Press om truen hans burde ha betydning. Om du ikkje har høyrt det, vil eg skrive om heile samtalen med Chuck Todd, så du kan sjå at kommentarane ikkje er ute av kontekst. TODD: Skal ein president ha si tru? Eg vil ikkje seie at me skal setja ein muslim i stand til å styra denne nasjonen. Eg er absolutt ikkje samd i det. Og for å kunne behandle det vesentlege problemet som Dr. Carson stiller, la oss ta ein augeblikk over kva som er grunnlovsmessig og kva som ikkje er. Artikkel 6 er berre ei så klar forklaring som du nokon gong vil finne: Ingen religionsprøve blir ein krav som kvalifisering for eit embete eller eit offentlig ansvar i USA. Eg veit ikkje om det Carson sa vil styrke posisjonen hans i folket etter den litt skumle framførslua han hadde i den republikanske debatten i Ronald Reagan-biblioteket i forrige uke -- men kva med følelsene til dei tre millionane muslimar som bur i Amerika? Korleis kan det føles å ha ein seriøs politisk person som ønskjer å lede denne nasjonen, som i det store og heile seier at det å vere muslim er ikkje-amerikansk? Barn som lovar lydighet på skulen om morgonen og går til moskeen, eller kyrkja, eller synagogen om kvelden på helga? Er det ikkje det Amerika handlar om? Kva for ein nasjon under Gud, odelbar, med frihet og rettferd for alle? Kor forskjellig er dr. Carson si kommentar frå tidligere generasjonar av fanatikarar, rasister og apologetar som ville sagt at det aldri kunne vera ein afro-amerikansk president, eller ein katolik, eller nokon annan minoritetsperson som du kan identifisera. Det er verdt å sjå tilbake på det store arbeidet som republikansk leiarskap tok på seg etter partis nederlag i 2012 og grunnene til at folk hadde sluppet av med det. Ein av konklusjonane i denne store forskinga, kalla Growth and Opportunity Project, var: "Public perception of the Party is at record lows. Young voters are increasingly rolling their eyes at what the Party represents, and many minorities mistakenly think that Republicans don't like them or want them in the country. Når nokon vender augene mot oss, vil dei sikkert ikkje lytte". Eg var i California den andre Republican Debatten i forrige uke, og for å vera ærleg, tenkte eg at Dr. Ben Carson hadde sett han på eit tomt skip. Eg kunne ikkje huske noko av det han hadde sagt. Vel, vi ser at det er noko i det skipet, bortsett frå han sjølv. Og det er ikkje så hyggeleg. Det blir interessant å sjå kor mykje press det blir for han til å gå på planka, eller ta ein særleg ny kurs.
Eg er ikkje ein total naiv. Eg veit at kampen om republikansk nominasjon vil kreve støtte frå dine ulike klanar som vil avgjøre kven som blir den kandidaten.