Dei fortalde positivitet og harmoni - som blei uttrykt gjennom funk. "Sida eg var ung, hadde eg alltid følt visse affiniteter med tanken på å vera ein forkynnar", sa bandleder Maurice White, som har døytt 74 år gamal. "Å vera gøy og positiv var det heile målet for gruppa vår. Målet vårt var å nå alle menneske og å halda på med ein universell stemning. Dei har blanda jazz, latin og soul med ein smittsom rytmisk puls, Earth Wind & Fire, og har selt over 90 millionar album rundt om i verda. Fleire av plattene deira har vorte multi-platinum, og låtar som September, Fantasy og After The Love Has Gone er fortsatt gullplatert diskoteksklassikarar. Dei brukte til og med fyroteknikk, lyseffekter og magiske triks (flytande piano, forsvinnande framføringar) i setet sitt. "Vi spelte svært sofistikert musikk, og vi måtte finna på ein måte å halda auga på folket på scenen", minnt White seg. "Eg tenkte at om folk høyrde på noko dei ikkje hadde høyrt før, måtte vi gjera spennende ting". White vart fødd i New York i 1928, og etter å ha gått i skole, blei han fødd i New York i 1928. Døden til White berga bandet ikkje berre grunnleggande medlemmen, men drivkraften til bandet - ein musikar som styrte bandet gjennom fleire skiftingar i line-up, og finstyrte lyden deira for å få ein overlapp. Maurice White vart fødd i Memphis den 19. desember 1941, og var son til ein lege og barnebarn til ein pianist i New Orleans. Han flytta til Chicago med familien sin og song gospel frå ung, men lærte ikkje å lesa musikk før han var 18 år gamal, då han gjekk på Chicago Conservatory of Music som perkusjonsstudent. Etter uteksaminering vann han seg merkar som session-trommer ved Chess Records, og spelte for Etta James, Muddy Waters og Fontella Bass, før han gjekk til den populære jazzgruppen The Ramsey Lewis Trio, der han lærte å spela Kalimba - eit afrikansk tommelfingerpiano som seinare kom med på fleire Earth Wind & Fire-hitar. "Ramsey hjalp til med å forma den musikalske visjonen min utover berre musikken", minnt White seg seinare. "Eg lærte om framføringar og scenisering". I 1969 slo han ut på egen hand, og starta songwriting-partnerskap med keyboardisten Don Whitehead og songaren Wade Flemons, som utvikla seg til eit band som heitte Salty Peppers. Gruppa fekk ein lokal hit med det effervescente festlåtet La La Time, men då ein oppfølging mislykkast, tok han bandkameratane sine til Los Angeles, og la til songaren Sherry Scott for å skipa den første versjonen av Earth Wind & Fire, og heitte gruppa etter elementane på hans astrologiske diagram. Kritikarane fann dei to første albumane sine for interessante men deriverte - mange av dei la merke til at dei hadde ei tung skuld til Sly & The Family Stone. "Det som manglar dei, er Sly sin sans for hån og ironi", sa Rolling Stone i sin omtale av den sjølvbetitte debuten. "Lekstrene, som er trykte utan visdom, er like forkynnande og kjærleiks-fredelege som noko Motown har gjort nyleg". White blei sett i gang med å opprette eit nytt band, som var basert på yngre musikarar, som i særdeleshet var perkusjonisten Philip Bailey, rekrutert frå ein R&B-band i Denver som heitte Friends & Love. Det var byrjinga på den imperialistiske fasen til gruppa. 1973's Head to the Sky fekk nye publikum, medan oppfølginga Open Our Eyes i 1974 var den første ekte hitsongen. Songen kom til White då han tok ein nattlig tur i det landlege Colorado, der bandet hadde spelt inn albumet sitt That's the Way of the World i 1975. Overvelda av den vakre klarleiken av nattehimmelen, kom han opp med reinsanget "Shining star for you to see / What your life can really be" - og brakte det til resten av bandet. Dei brukte dagar på å fullføra spåret, med White og Bailey som lagar vokal over vokal for å skapa det skarpe a capella-fade til slutten av songen. I ein intervju med MixOnline i 2004 sa bandet at dei var fast beslutte om å få ein crossover-hit. "Dette var eit viktig album - eit som signala om vi ville gå vidare og bli ein hovudstrømsgruppe eller berre vera ein R&B-akt", sa Verdine White. "Dei gongen, kryssa dei ikkje mange svarte artistar over til hovudstrømradia. Vi hadde allereie to gullalbum, men likevel visste ikkje kven vi var". Suksessen med songen fekk bandet ein Grammy-nominering for beste R&B-vokalutføringa - men bandet var ikkje forelsket i seremonien. "Deges tid fekk ikkje afroamerikanarar Grammy-prisene sine på TV, så vi gjekk ikkje", sa White. "Vi tenkte ikkje for mykje på prisane. Vi vart berre fokuserte på musikken". I slutten av tiåret var bandet regelmessig til stades på poplistane, med melodiske hits som After The Love Has Gone og Boogie Wonderland (i samarbeid med The Emotions). 1978-albumet The Best of Earth, Wind & Fire, Vol. 1 selde fem millionar eksemplar i USA, og var den første top 10-platen i Storbritannia - delvis takket være eit cover av The Beatles' Got to Get You into My Life. "Nei, vi handlar ikkje med narkotika på nokon måte", sa han i 1975. "Det er ikkje nødvendig om du er klar i sinnet og har eit positivt oppdrag. Ja, det er sant at mange underhaldningsartistar ikkje følgjer slike retningslinjer - og det er ofte fordi dei er med i det av feil grunn". Etter å ha overvunne den tynnt slørde rasismen i den amerikanske "Disco Sucks"-rørsla, heldt Earth Wind & Fire fram med å få hits på 1980-talet, og vedtok ein ny, elektronisk kant for å halda tråden med den herleggjende musikalske trenden. Men Electric Universe frå 1983 var ein uventa flop, og Philip Bailey byrja på ein solo-karriær - han fekk ein globalt hit med Easy Lover, duetten med Phil Collins. Dette bøygde på ein ubalans i bandet, som lét dei reformi seg på ein meir likvård fot i 1987. "Vi var litt avskrekkte frå å seia noko av frykt for å bryta egot til Maurice", sa Bailey til LA Times. "Han var følsom for det faktum at vi vaks opp [musikalsk] og at vi var misfornøyde med visse ting. Men han var framleis i sjåarsetet for å ta avgjørelser. Det skapte ein mengd spenning". Det smale bandet fekk enda ein nummer ein R&B-singel i 1987, System of Survival, og held fram å turnera og utgje album til denne dagen. White hadde kjempt mot Parkinsons sykdom sidan 1992, og han kunngjorde diagnosen sin i 2000, same året bandet vart innlemma i Rock and Roll Hall of Fame. Men han forble ein lidenskapleg fortaler for bandet sitt og det kosmiske budskapet deira. "Det er viktig å leggja vekt på det positive", sa han til Chicago Tribune. "Eg har lært at musikk hjelper mange menneske å overleve, og dei vil ha songar som kan gje dei noko - eg trur du kan kalla det håp".
For å forstå Earth Wind & Fire treng du berre å sjå på titlarne på låtane deira: "Mighty Mighty, Happy Feelin'", "Boogie Wonderland".