Det har vore ei fantastisk opplevelse for meg å ha vore med i Melbourne, og å vinne Australian Women's Grand Final mot Perth Glory er eit anna høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt høgt Det er verkeleg vanskelge mentalt og fysisk, men det er òg verdt å tenke på. Då det siste skottet kom ut i helga var det verdt å tenke på kvar sekund. Eg tenkte, "Eg er ein ven av denne spelemåta, og eg er berre ein leikar". Ho var ein av dei som kom med ei liste over dei som skulle til. Eg sa til ho: "Vel, ho er ein av dei beste jentene i familien min". Og ho svarte: "Eg er ikkje den minste av dei. For meg, på dette stadiet av karrieren min, er dette det beste av begge verda. Eg vil læra å trene og utvikle meg som ein coach, og eg trur eg er på beste plass til det. Men eg er ikkje i nærleiken av å pensjonere meg akkurat no, så eg spelar og elskar fotball. Eg trur at coaching lærer meg å vere ein spelare, så mykje som eg lærer som ein coach dreg meg ut av komfortsonen min. Etter ei fantastisk opplevelse i Melbourne, drar eg heim til Wales for å kjempe mot Cypriot-cupen. Eg skal vere i Wales i ein annan kampanje etter å ha tenkt på å pensjonere meg, og eg er verkeleg opprømt for å komme tilbake og forberede meg på VM-kampanjen vår som byrjar seinare i år. Opplevelsen mi med Melbourne kan hjelpa meg til å kjempe for Wales og den amerikanske klubben min, Seattle Reign. Eg går bare som ein spelare til desse leira, men eg har erfaring med å lede grupper og å vere ein god person som hjelper når dei er i vanskelege situasjonar eller når eg kjem til suksess. Eg vil sjølvsagt halde fram med fotballen utover å spela, men kven veit om det nokon gong vil finnast sjanse til å vera trener i mannlege fotball. Eg trur det vil vere mykje lettere for kvinner å gå inn i den mannlege fotballen i framtida, i det rette miljøet, slik eg gjorde i Melbourne. I Melbourne, trur og støttar kvarandre, og kryssinga mellom mann og kvinne er veldig lik og jevn. I det miljøet kan eg ikkje sjå det som eit problem. Men det miljøet er ikkje kopiert over heile verda. Nokre klubbar ville vore svært mottagelege for ei kvinneleg coach, andre mindre. Men heldigvis er det ikkje noko eg skal bry meg om i eit par år enn!
Eg har hatt betre 24 timar i livet mitt enn å vinne grandefinalen med Melbourne City og deretter bli kåret til Wales-laget til Cypriot-cupen.