Det er økende uro for at ein maktkamp kan oppstå i Addis Abeba, og det kan føre til ein kjedereaksjon i heile regionen. For mange av dei allierte i Etiopia ved Horn, har dødsfallet kome i eit ubehageleg øyeblikk, ikkje minst fordi den vanskelege politiske omstillinga i Somalia er ufullstendig og under alvorlig pågang, og ein konflikt mellom Sør-Sudan og Sudan risikerer å dra regionen inn i ein ny væpnet konflikt. Det har gjennom åra vokst ein mystikk rundt personlegheten og politikken hans, som gjer det vanskeleg og svært vanskeleg å meta objektivt om arven hans. For å bruka ei Churchillian-uttale var mannen eit gåte og eit mysterium inne i eit gåte, og i tillegg var det den hemmelege staten han presiderte. Men han var den einaste afrikanske leiaren som var umogleg å ignorera. Den lille eks-guerillaleiaren var ein høgtstående person som hadde ei streng, u-smiljande og undervurderte offentleg personlighet som ofte var i strid med hans store innverknad og karisma. Han var den mest framtredande og mest utstede aktøren i Horn-regionen sidan 1991 - ein formidabel strateg som framleis var uomstenleg i den regionale innsatsen for å løysa dødelege konflikter og dytta militante islam. Innad i landet er arven hans omstridd. For sine ivrige fans var han ein sann revolusjonær som var dreven av ei stor misjon for å styrta dei resterande feudale og stalinistiske strukturane i det gamle regimet. Han var den utlendinge som med sitt geni førte til å styrta eit fast forankra og djupt avskyande diktatur. Hans budskap om sosial rettferd og modernisering fekk høflege motgang i heimen, særleg for dei marginaliserte "loddarane" i Oromia og Ogadenia. Konsepten hans om revolusjonær demokrati og etnisk føderalisme lovte å skapa ein rettferdig og inkluderende orden. Det så mykje omtala ambisiøse økonomiske moderniserings- og liberaliseringsprogrammet har skapt ei ny mellomklasse, tiltrekt enorme utanlandske investeringar, skapt massive infrastrukturprosjekter, stimulet økonomisk vekst og generelt omskapa skyline i dei største byane som Addis Abeba og Mekele. Men det har ikkje løyst dei djupe strukturelle og systemiske problemane og ineffektivitetane som har hindra reell vekst. Det stalinistiske jordforetakssystemet og det komplekse byråkratiske systemet er framleis intakt, og det store flertalet er framleis fanga i fattigdom. Demokratiserings- og politiske reformer, som Meles sjølv kalla "arbeid i gong", har lenge stått stille. Sidan dei omstride valmøtene i mai 2005 har regimet vorte stadig meir intolerant og autokratisk, og har brukt ei rekkje nye lovverk for å kväve og kriminalisera andre og låse opp motstandarar. Det nye politikken med å engasjere seg og å gje fredsavtaler til få utvalde har for tida berre vunne seg over problemet og kjøpt regimet meir tid. Han organiserte ein diskret rensing av den regjerande etiopiske folkerevolutionære demokratiske fronten (EPRDF) og administrasjonen, der han demoterte, sidelinjerte eller omdeilte viktige potensielle motstandarar og motstandarar. Opposisjonen kan teoretisk sett utnytte roten i det regjerande partiet for å få målene sine oppfylte og presse for ein tidlig val, men det ser vanskeleg ut med tanke på den smale fraktionalismen og uorganisasjonen i røtene, for å ikkje nevne det faktum at dei fleste einverande opposisjonspersonane er i eksil eller fengsla. Meles har halde fram å få god presse i regionen og i mykje av Afrika, sjølv om han har minka i innlandet. Han er i stor beundring, og mange ser ut til å vera viljuge til å overse dei personlige svakhetane hans og tilgje leiarskapsfeilene hans av ein enkelt grunn: Ingen andre afrikanske leiarar har på tida brukt så mykje intellektuell energi og eldkraft og brukt sitt diplomatiske talent og innflytelse på å formidle hovudprioritetane og kravene til kontinentet på globale fora. Han sette Afrika på kartet, og som ein dyktig og effektiv forhandlar og talsmann tvinga han dei utvikla landa til å lytte, men om dette gjer han i sanning til å vere ein av dei største visionærane på kontinentet, som Kwame Nkrumah og Nelson Mandela, er ikkje avgjørt. Det er ikkje i strid med det faktum at den avdøde statsministeren - nesten einsam - forvandla Etiopia frå ein dypt konfliktrik og krigshærd perifert stat på Afrika-hornet til ein særs sjølvoppfatte afrikansk diplomatisk og militær makt. Frå midten av 1990-talet og fram til 2005, var Etiopia ein viktig avgang for høgnivådigitalisarar frå Vest som vitja kontinentet, og Meles den afrikanske leiaren som ein må sjå og få råd. Mange omfamna han som ein reformator og eit elitemedlem av den såkalla "nye generasjonen" afrikanske leiarar. Den etiopiske leiaren dyrka den nye venskapen og brukte den til å skapa strategiske partnerskap for å heva profilen til landet sitt og fremme det geopolitiske og strategiske nasjonale interessene. Han bygde raskt om og moderniserte hæren, først i eit forsøk på å oppnå paritet med Sudan og forhandle om avslapping frå ein styrkeposisjon, men seinare for å "tjemma" det krigsførde Eritrea, som hadde byrja å forverra seg dramatisk nokre år etter å ha vorte uavhengig i 1991. Ein fredsavtale og ein grensevtale som blei forhandla av internasjonale meklarar, klarte ikkje å få slutt på konflikta på ein varig måte, delvis fordi Addis Abeba nekta å overholde vilkårene i avtalen og gje tilbake det lille, urige landet som var tildelagt Eritrea. Fiendtligheter har halde fram å koge i det heile tida, og periodiske oppbrot er vanlege langs den ustabile grensa. Det er truleg at døden til Meles kan - langt frå å skapa høve for dialog - stila Eritrea til å eskalera spenningen. Det ville vore ein katastrofale og risikabel satsing som Eritrea må avverga seg frå. Det er usannsynleg at dette er ein handlingsskjema som vil hjelpa landet til å sikre dei lovlege rettane sine, og heller ikkje vinna det vennar i regionen og utanfor. I Somalia har den militære tilværda til Etiopia det siste året vore med på å leggja trykk på militante gruppa al-Shabab. Tusenvis av etiopiske soldatar kontrollerer no ei rekkje viktige strategiske område i sør-sentral Somalia. Døden til Meles har vekst ny uro blant dei regionale allierte med truppar i Somalia. Det er økende frykt for at ein destabiliserande strid om etterfølginga og maktstrid i Addis kan gjera det vanskelegare og sette heile misjonen i fare. Men det er òg håp om at landet har nådd eit mogleghetsnivå og at det har dei institusjonelle mekanismane og den strukturelle motstandsdyktigheita til å tåle den nåværende stormen og sikre ein smidig omlegging som gjev mulighet for politisk kontinuitet i Somalia.
Døden til etiopiske statsminister Meles Zenawi har ført den folkrike Afrika-giganten inn i ei periode av djup usikkerhet og skapt eit alvorleg ledarskapsvakum i regionen med store geopolitiske konsekvensar.