Skotaren hadde allikevel skapt ein vellykket karate-karriær, og hadde tilbrakt seks år på den internasjonale scenen, og kom nært til å vinna ein vinter-olympisk plass i bobsleigh i 2006, før han vann gull i roing ved Paralympics i London i 2012. Men no vil Smith representera Storbritannia i ein fjerde annan idrett - og gå på vegen i Rio 2016 som syklister. Han vart fødd med ein klovfott, og måtte læra å gå i spesielle gips, før han gjennomgjekk ein nødoperasjon på ryggskorpen i 2010, noko som tyder at han måtte læra å gå på nytt før han vann gull på Paralympics i heimen. "Eg vonar det er byrjinga på reisa mi til Rio", sa Smith til BBC Radio Berkshire. "Å vera i Rio i ein annan sport ville vore spesiell, så med dette i tankar er det første løpet mitt på velodromet i Wales som gjestereiar i 1 km og 4 km forfølginga". 35-åringen, som samarbeidde med Pamela Relph, Naomi Riches, James Roe og cox Lily van den Broecke for å vinna fire gull i blanding, trekte seg frå roing etter London 2012 på grunn av dårleg helse. Smith, som er fødd i Dunfermline og no bor i Aviemore, er van til å overvinne motgangar i jakta etter sportsgløm, ettersom han vart fødd med begge føtene vendte bakover, og hadde bein brutt og sett om på nytt om og om for å retta problemet som barn. Men det er nokre biverkningar av å ha ein fot som vart nesten amputert ved fødselen. "Eg tok ut i friidrettsløp og tok til 400m, men på grunn av beina mine kunne eg ikkje renne rundt bøyane og enda med å bryta og ha stressfrakturar gjennom heile høgre foten og opp til høgre beinet og inn i hofta", sa han. Etter å ha blitt fødd med ein klubbfot, tilbrakte Smith dei første tre åra av livet med å bryta beina og gjenstella for å korrigera fotjustering. I 15 år var han i internasjonal konkurranse som ein britisk karate-junior. I 2002 var han bremsmann i bobsleigammet i Storbritannia. Då han blei skadd, tok han seg til roing og var snart i internasjonal konkurranse som ein del av ein "adaptiv" blanding av coxed four-crew. Samstundes med dei sportene som Smith konkurrerte for Storbritannia, vann han òg ein skint junior-skotsk tittul, konkurrerte i Østerrike, Frankrike og New Zealand i skispor og tok til seg eit titul i 400 m-atlettikk i East of Scotland. "Eg var ikkje så langsom, eg sprang i 49 sekunder det første året eg var i idrettslivet, så eg trudde det var berre ein annan draum som hadde gått. "Det var då det slo meg - eg hadde feil og ville verkeleg bli ein olympisk. Eg ville aldri la det gå og det vart ein besettelse". Til tilfellet, ein dag opna han for fjernsynet og såg bobsleighing. Det var inga kurver, han fantast seg å løpe i ein rett linje på isen og gjekk for det. Han var bremsar for den britiske boben som fall ein hundredepart av sekund før han kom til vinter-OL i Turin. Seinare vart han dreven av ei mystisk nakke-skader, ein konstant smerte som han trudde var på grunn av overtrening, og han måtte til slutt gi opp bobsleiden. Han kallar det å skjøna at foten hans hadde rangert han til Paralympiska "gliddør" i livet hans og valde deretter å ta seg av roing. Og det var ikkje berre fordi dette spesielle sports-eventyret byrja med ein verdsmeisterseiar i 2009 og enda på toppen av podiet i Eton Dorney. Det var heller oppdaginga frå lagfisioterapeuten Patrick Dunleavy i 2010 at det ikkje var noko galt med remda hans. Legen undersøkte og fann ut at denne mystiske nakkeverdien faktisk var ein svulma i storleiken av ein tennisball som var inngådd i ryggen hans, bak halsen hans. "Alt eg tenkte på var at eg trengte å vere i London. "Eg fekk aldri ein mann med det [tumoren] i meg. Men då det var ute, var det ingenting som kunne hindra meg i å komme til London", sa Smith. "Det er komplikasjonar med operasjonen av og til, og eg hadde ein blodpropp inne i ryggmarken. Etter den andre operasjonen måtte han læra å gå igjen, men det var ikkje slik at Smith ville la noko som helst stoppe han frå å nå sine paralympiske drømmer. "Eg minner meg berre at eg låg der og tenkte: 'Eg skal framleis vera i London og vinna gull.' Eg meinte det ikkje på ein arrogant måte. Eg ville berre ha det så mykje, og eg ville gjere kva som helst for å komme til startlinjen". Arvevevev frå den livstruande ryggradsoperasjonen - med kirurger som valde å gå gjennom frambei av nakken hans og rundt luftrøret og vokalstrengene for å få tilgang til ryggraden - førte til slutt til at han pensjonerte seg frå å ro og no skaper nye problem. Han har til og med planer om å sykla rundt i verda, men etter å ha vorte invitert til prøve med GB-sykletammet innrømmer han at appetitten hans for konkurranse er langt frå å vera nøydd. "Mitt einaste kjærleik er å trekkje på den GB-toppen og konkurrere - det er det einaste øyeblikket når du konkurrerer og hjertespenning er over 170 og du gir alt", sa han. "Eg veit ikkje verkeleg kva framtida har i vente, eg må gå inn for fleire skanningar for å sjå kva som skjer med arvevevevet, fordi om det held fram å veksa til same storleiken som svulsten, vil det føre til dei same problemane". Intervju av Adrian Williams frå BBC Radio Berkshire.
Operasjonar som truer livet, beinbrot og fleire hindrar har ikkje fått para-mester David Smith til å slutta med å skrita, spretta og glide på vegen til toppen.