I 70 år har far min levd med skammen av det som skjedde med skipet hans, HMS Hebe, i juni 1940. Under evakueringa av Dunkirk var han sjefmaskinarbeider på Hebe, eit minesveip som var utstasjonert i Dover som ein kontrollskip. "Det var brennande, farleg og nervesårande med lange tyske luftangrep heile dagen", seier Harold Biles, som feira sin 28e bursdag under høgtet på bombingen. "Hebe låg ca. 200 meter frå stranden i Dunkirk, og det var berre ein kvitande masse soldatar. Alt vi visste var at vi var på vatnet, dei var på stranden og prøvde å koma til oss. "Det var konstant bombing og granatbrann. Vi venta berre på at det skulle vakna når det var avslapping, og då kunne vi kanskje få ein liten søvn". Tidleg tid 29. mai 1940 sende kaptein av HMS Hebe ein gong til stranden i Dunkirk for å hente lord John Gort, sjefkommandanten for den britiske ekspedisjonsstyrken, og ta han med til England. "Som vi skunda tilbake til Dover, minner eg meg at eg såg lord Gort stå i midjen på skipet og halda på verndrailen for å motverka veksten og svinginga av bølgjene. Han var strålande i den røde uniformen sin, men han var stille, med hovudet sin ned til brystet". "Det var ikkje han som skulle få all ros for å ha evakuert 330.000 menn og frelst dei frå nazist-fangeleiar. I hans auge var det berre nederlag. Han hadde mista ei hær". Den tyske bombingen, det traumatiske og trøttet tok toll på mannskapet på HMS Hebe, og utan tvil andre skip som var involvert i evakueringa. Far min fortel korleis han den fyrste morgonen den 1. juni såg dei første teikna for det vi no kjenner som posttraumatisk stress, men som på den tida vart kalla "mangel på moralsk fiber". "Vi bar inn fleire lager og ammunisjon i Dover. "Slik var det i dag, at det blei gjeve ut ein ordre, forbausande og dårleg dømd. Alle som følgde stress frå den siste uken, vart beordra til å forlate skipet og samla seg på dokken i førebekning for å gå til sjukehusa". Om lag 20 menn forlét skipet, og eg kan fortsatt sjå grinene deira då dei troppte over gangvegen. Kaptenen på Hebe sende bud om Harold Biles som sjefingenjör og coxswain. "Vi måtte begge fortelja han at skipet var så utmattet av mannskap at det var umogleg å segla vidare. Så vi vart verande der medan andre skip gjorde reisa, og nokre aldri kom att". Til min fars forferring spelte HMS Hebe ikkje lenger noko med i Operasjon Dynamo. "Dette var det største slaget eg følgde til denne dag", seier han, på kvelden før 98-årsdagen sin.
Korrespondenten for BBC, Peter Biles, har snakka med faren hans, Harold, om minnene til evakueringa frå Dunkirk.