Aldersoldne veteranar frå andre verdskrigen leier folkemengda. Og mange av deltakarane held blomster for å leggja til Frihetsmyntet, symbolet på den nasjonale sjølvstende i Latvia. Dei er komne hit for å minne om dei som døydde medan dei forsvarte Latvia mot Sovjetunionen i krigen. Men med russiske troppar i nærleiken av Ukraina, er mange i Baltikum urolege for at historia kan vera i ferd med å endra seg. "Om Ukraina fell, vil ikkje russiske ambisjonar stoppe med dette. Eg trur vi skal vera den neste i lista over aksjonar Russland skal gjera", sa ein ung mann som kom for å delta i procesjonen. "Det viser den holdning Russland har - korleis det går veldig lett inn i eit anna land og gjer på ein aggressiv måte", sa ein annan. I andre verdskrigen, etter å ha lidd hard undertrykking under Stalin, såg mange lettarar på Hitler-styrkane som det minste av to vonde - den einaste sjansen til at Latvia ikkje skulle glida tilbake til den stalinistiske undertrykking. Men veteranane og dei som støtta dei, blir beskyldde for å sympatisere med nazistane - særleg av det store russisktalande samfunnet i Latvia. Om lag 1000 russiskalande har samla seg bak politibarrikader nær monumentet for å protestera. "Fascistar går heim!" ropar nokre. "Skam! Skam!" ropar andre. I år er det særleg strengt med politimannar, fordi det er frykt for at uroen i Ukraina kan knytta til etniske spenningar. Det er ein liknande dynamikk i Ukraina: russisktalande folk frå Moskva beskylder vestmanleg nasjonalistar for å vera høgre-ekstremister. Og som i Ukraina, seier nokre russiskalande folk at dei blir diskriminerte av det vanlige samfunnet. "Eg føler meg som ein person av andre klasse", seier Aleksandr Gaponenko, ein russisktalande som flytta til Sovjet-tidens Latvia med foreldra sine for 59 år sidan, då han var ein år gammal. "Vi vil ha like rettar for språka våre, og vi vil ha like sosiale og økonomiske rettar". Latvia Landprofil I løpet av det 20. århundret vart folk frå andre stadar i Sovjet-unionen sett på nytt i Baltikum som ein medviten sovjetisk politikk for å vannsjuke den baltiske kulturen og øydeleggja den lokale nasjonale kjensla. Og framleis i dag blir russisktalande av og til kalla "okkupantar". Så då Sovjetunionen kollapsar i 1991, fekk ikkje Gaponenko, som mange andre russarar, automatisk lettisk statsborgarskap, og han mista jobben i byrådet i Riga. I dag er han klassifisert som ein "ikke-borgar" - som tyder at han framleis ikkje har lov til å arbeide for staten og ikkje har rett til å stemme. Rundt 300.000 russiskalande, eller 13% av befolkningen i Latvia, er såkalla "ikke-borgarar". Dei bur i eit EU-land og ein NATO-land. For å bli lettar må dei bevise kjennskapen til lettisk språk og kultur i ein statsborgarskapstest - sjølv om dei er fødd her. Nokre russisktalande, som Gaponenko, nekter å ta testen og seier at landet dei har levd i heile livet i, burde gje dei statsborgarskap automatisk. Andre, særleg eldre, seier at dei ikkje kan latisk nok til å stå på testen. Men den lettiske regjeringa seier at ho oppfordrar alle innbyggjarar i Latvia til å bli borgarar. Og det beskylder Kreml for å bruka problemet for å vekke misnøye blant den lokale russisktalande folkesetnaden og skapa politisk ustabilitet. "Det er massive propaganda, ja, til og med ein informasjonskrig - ikkje berre her, og ikkje berre ved hjelp av russisktalande medier, men òg ved hjelp av andre kanaler", seier lettisk utanriksminister Edgars Rinkevics. Russiskalande lever ofte eit liv som er heilt atskilt frå dei lettiske naboane sine, dei bur i ulike kvarter, og dei samlast ofte på ulike stader. I sentrum av Riga kan ein bar vera full av lokale russisktalende, og i nabolaget er det fullt av etniske lettarar. Skatt på mengda russisktalende varierer. I henhold til den lettiske velgjeraren SKDS, utgjer russisktalende 42% av folkesetnaden i Latvia, med 58% som er skildra som etniske lettar. Denne splittinga i samfunnet vert forverra av det politiske systemet. Harmony Centre, som er ein part som hovudsakleg blir vald av russisktalende, er fast i opposisjonen - sjølv om dei vann fleire atkvoter enn nokon annan part ved det siste parlamentsvalet i 2011. Det mest problematiske, seier politisk analist og meningsmålar Arnis Kaktins, er at russisktalende ofte tek seg all nyheten frå medier som er produserte i Moskva, medan lettarar av etniske opprinningar i stor grad får nyheten frå lettiske eller vestlege nyhetsbyrder. "Når så mange menneske er avhengig av russiske nyhetskilder, tyder det at Russland har eit instrument som kan få dei til å endra seg om dei vil", seier Kaktins. Det er frykt for at Kreml kan oppmuntra dei overvelde russisktalande grenseområda i Latvia til å følgja dømet i Krim og bryta seg frå Latvia og bli med Russland. Alle tre baltiske statane er i NATO, og det er derfor usannsynleg at Kreml vil senda inn soldater og starta ein konflikt som Vesten vil føle seg forplikta til å svara militært på. Den virkelige bekymra er at krisen kan auka skilnadane i det lettiske samfunnet. sidan uavhengigheten i 1991 har dei to samfunn i Latvia levd side om side i fred. Men viss konflikten i Ukraina vert verre, kan kløfta auka mellom russisktalande som støttar den russiske presidenten Vladimir Putin, og etniske lettarar som støttar Vesten.
Ein sorgfull procesjon med om lag 1.500 lettarar heldt fram gjennom Gamla byen i Riga i midten av århundra, og dei song tradisjonelle lettiske songar.