Det som raskt vart synleg var det felles temaet i kjernen av dei varme orda, historiene og anekdotane: "Våre" Blowers er unike. Spesielle kringkastarar som Henry kan ikkje skapast eller trent - dei skjer naturleg. Han er, som alle veit, ein større karakter enn livet som bidrog til å skapa ei arv som markerer TMS som misunning for kringkastingsverdenen - både innanfor og utanfor idrettsbransjen. Eg traff han den fyrste morgonen av den fyrste Testen min som kriketkorrespondent for BBC. Rådet hans var enkelt: Ver deg sjølv. Det er absolutt det han er på lufta. Media-spelingsfunksjonen på denne enheten er ikkje støtta. Henry gjer at kvar ball høyrast som ein hending, og han skildrar det med så mykje energi, liv og ein fantastisk bruk av språket. Han skjønar òg kor viktig det er å gå utover det smale perspektivet på det som skjer i midten, og å gje PG Wodehouse-smaken til oppgåvene. Eg kan alltid sjå når Henry er spent på å spela, fordi høgre beina hans hoppar opp og ned som ein kols. Han gjer det litt pussig og spenningi i kommentarsekken, der kvar og ein har si rolle. Eg veit når eg sit ved Henry at det fargarfulle, eksentriske og tilfeldige er tatt vare på. Han er ein av dei få menneska - Brian Johnston, John Arlott, Christopher Martin-Jenkins, Fred Trueman, Trevor Bailey og Peter Baxter - som gjorde TMS til det det er i dag. Alle stader eg går, vil folk alltid snakke med meg om Henry. Folk er berre fascinerte av han. Og han har endra seg i nokre av sakene. Han brukte å kle seg ganske tradisjonelt med ein jakke og ein slips. Du kunne aldri seie at han var smart - men alltid tradisjonell. Så gifta han seg med ei italiensk dame som heitte Valeria og plutseleg, denne strålande skapningen ville dukka opp på morgonen etter kampen med nokre sjokkerande fargar - gul, lila, blå, grønn. Ein ting som aldri har endra seg, er hans umettelege appetitt for arbeidet sitt - om det er teaterframføringar, bøkeskrifter, offentlege tal eller skriving for aviser. Det er kanskje først no at han til slutt har tatt eit skritt tilbake og sett på ting. Det var eit toalett i heile kommentarskiven, og eg flaug inn i rommet, og såg Henry som leverte ein utførleg melding over telefonen til ein radiostasjon. Eg hadde ikkje noko valg - eg måtte gå på toalettet, sjølv om Henry var i fulla røyrsle. sjølv om eg trekte på kjeden, gjekk han ikkje etter. Det var typisk Henry. Han var den utrulege mannen han er, og han heldt fram. Eg må tilstå at vi ofte likte å leke med Henry som eit barn. Eg minner meg ein gong eg sende han ein fax frå laptopen min på baksiden av kommentarsekken. Eg rivde av faxen og gav han til Henry. På brevet for eit teppe-selskap som ikkje eksisterte, skreiv eg noko i linje med: "Kære Mr. Blofeld, vi meiner du er den beste kommentaren på radioen, vi høyrer alltid på deg på verkstadsgolvet og om du nemner oss på flyten, vil vi sende deg ein gratis teppe". Henry las med entusiasme ut meldinga og sette avisa i lomma på jakka si, glad for at han utan tvil skulle få ein ny teppet. Ei halv time seinare sende eg eit anna fax frå Smith's Carpets sin like fiktive rival, Jones' Carpets: "Kære Mr. Blofeld... vi liker ikkje at du på ein så åpenbar måte støyter opp motstandarane våre. Gjev oss like stor eksponering eller vi skriv til sjefdirektøren". Andletet hans var eit bilde. Og han fekk aldri den gratis teppet. Jonathan Agnew snakka med Marc Higginson frå BBC Sport.
Det var fantastisk å lese og lytte til alle dei flotte ideane som kom, når kollega mi Henry Blofeld kunngjorde at han skulle leggja opp mikrofonen til Test Match Special i slutten av sommaren.