Ein uavhengig rapport som var bestilla av Helsedepartementet, anslo at desse gruppene kostar NHS 2 milliarder pund i året. Ministerane sa at noko av utgiftene var uunngåelege, men at det ville vera realistisk å spara ein kvart. Besparingar ville koma frå å avskrekka den såkalla helseturismen, å få inn pengane som andre land skuldar og ei avgift på ikkje-europeiske midlertidige beboar. Ein seniorlege lege ifråfråga statlege tall og sa at leger ikkje burde måtte bruke tid på å "veksle kvalifisitet" av pasientar. Helseminister Jeremy Hunt sa at han ikkje ville "omskapa lege til grensevakter" og ingen ville bli nekta noedbehandling, men utanlandske besøkande må gjere eit "rimeleg bidrag". Hunt sa at han skjøna at NHS-tilsynet må "overgå" finanskrisene, men å samla inn 500 mkr ekstra per år kunne betale for 4000 ekstra leger. "Vi har eit av dei mest generøse systemane i verda når det gjeld helsestøtte for utlendingar, men det er på tide å gripe til handling for å sikre at NHS er ein nasjonal helsestøtte - ikkje ein internasjonal", la han til. Av Nick TriggleHealth korrespondent Det er komplisert kva utlendingar har rett til behandling og kva ikkje. Det første som skal vert sagt er at viss nokon treng nødhelsestøyt - til dømes dersom dei får ein ulykke - vil NHS behandle dei uansett kvar dei kjem frå. I tillegg har Storbritannia gjensidige avtaler med dei fleste europeiske land og 28 andre land, inkludert land som Canada og Australia. Det tyder at dersom dei som bur her treng omsorg medan dei er her midlertidig - enten på ferie eller på jobb - vil dei bli sett og NHS vil deretter kreve kostnaden for den omsorgen tilbake frå det andre landet. I mellomtiden er det ikkje tillatt å reise til Storbritannia med vilje for å få helsebehandling - såkalla helse turisme. Reglane er mindre klare i andre tilfelle, som ekspatriatar og asylsøkjarar. Den siste forskinga er publisert i to separate rapporter av fyretapa Prederi og Creative Research. Regjeringa har vorte kritisert for å ha brukt økonomiske estimater frå Prederi-rapporten, men Hunt sa at det var "den mest grundige forskinga som har vore" på dette området. Rapporten sjølv bemerker at han er basert på "ufullstendige data, av ulike kvalitet, og mange forhåpningar", men han seier at estimatane er "det beste som kan gjerast for tida", og Hunt sa at forskarane har vore "helt ærlege om kva dei veit og ikkje veit". Regjeringa er i ferd med å samråda om måtane dei skal ta for å takle dette problemet. Han har allereie kunngjort ein avgift på 200 pund per år for migranter utanfor EØS som bur mellom seks månader og fem år, og Hunt sa at dette kunne samla 200 millionar pund per år. I mellomtiden er "bevisst helseturisme" - der folk reiser til Storbritannia for å få NHS-omsorg - vurdert av Prederi til å kosta mellom 60 og 80 millionar pund i året. Forfattarane av rapporten innrømmer at dette tallet er "usikkert" og at "plausibel varianten" av kostnaden er mellom 20 og 100 millionar pund. Regjeringa godtek at det ikkje kan få tilbake alle desse pengane og stoppe helseturismen fullstendig, og har difor lagt fram det "konservative" tallet på 500 millionar pund. For å oppnå dette, sa han at det trengst eit betre system for å identifisera når besøkende og migranter fekk behandling. Meire detaljer om kva dette vil innebera skal avsløres i kommende veker. Gratis NHS-omsorg blir bjóðt til alle som bur i Storbritannia og som har midlertidig eller permanent tillating til å gjera det. Asylsøkjarar, ikkje-EØS-borgarar som ikkje har lov til å bu i Storbritannia, britiske utlendingar og besøkende må vanlegvis betale for behandling. Storbritannia har gjensidige avtaler med dei fleste europeiske nasjonar og 28 andre land, og under desse besøkarane får dei gratis NHS-omsorg. NHS burde krevja desse kostnadene tilbake frå dei aktuelle regjeringane - men forskinga tyder på at berre 73 millionar pund i året blir gjeninntekne av over 460 millionar pund i dag. Dette er fordi det finst eit perverst incitament i systemet der dersom dei erklærer at dei har behandlet ein utanlandsk statsborgar, er det opp til det individuelle sykehuset å jaga opp heimlandet for pengane, medan dei ikkje erklærer det, får dei pengar frå NHS-systemet for å sjå ein pasient som har rett til omsorg. Han la til at tallene var basert på "mange forhåpningar" og var meir om "spinn enn substans". Dr. Chaand Nagpaul, formann for British Medical Association's GPs-komite, sa at statens besparingar på 500 millionar pund var "overdreve", delvis fordi han ikkje tok høve til kostnadene for å gjennomføra planane. Han sa at migranter som betaler den foreslåtte 200-pund-avgiften per år kunne ha meir sannsyn for å bruka NHS for å "få pengane sine til å kosta", og han sa at kostnaden for ein enkelt ambulant avtale på sykehus ville vera meir enn 200 pund. Dr. Nagpaul sa at leger ikkje burde bli avvega frå arbeidet sitt for å sjekka om pasientene er kvalifiserte for behandlingar. Dr. Clare Gerada, formann for Royal College of GPs, sa at det var viktig at generaldirektørane ikkje hadde oppgåva til å vera eit "ny grenseorgan" for å overvåka NHS. "Riskane for folkehelse som kjem av desse forslagane er òg svært reelle. Dei vil hindre folk i å søkja medisinsk hjelp i det tidlige stadiet av sjukdomen, når dei kan tas imot kostnadseffektivt og effektivt i primærhjelp, i staden for å kreve dyr spesialistvård og auke innlegg på akuttmotordyr", sa ho. Jonathan Portes, frå Institute of Economic and Social Research, sa at forskinga avslørte at omfanget av bevisst helseturisme var "veldig overvurdert" og var i realiteten "vonst liten del av NHS-utgiftene".
Opp til 500 millionar pund kan tenkast frå overseasvisitarar og migranter som nyttar NHS kvart år, trur ministrane.