E-Delicious er eit produkt som er bygd på ein boks som er på størrelse med ein stor skrivar, og som innehar sensorar og ein del datakring som fungerer som ein elektronisk tunge og ein næse. Det blei utvikla av Thailands nasjonale innovasjonsbyrå, til ein total kostnad på ein million dollar, etter at den fyrste statsministeren Yingluck Shinwatra klagde på dei dårlege versjonane av den thailandske maten som ho fekk på sine turar i utlandet. Det blei oppretta ein Thai Delicious-komité - litt som den franske Appellation d'Origine Contrôlée for mat og vin - og rundt 200 menneske vart inviterte til å smaka ulike versjonar av klassiske thailandske retter som tom yum gung (sur kreppasuppe) og kaeng khiao wan (grønn curry). Kvar versjon som vart den konsensusvinnande vart sett som standard, sjølv om designarane innrømmer at sidan samplingane vart gjort i Bangkok, er standardane deira uunngåeleg Bangkok-versjonar. E-Delicious har ni sensorar som måler balanse mellom seks thailandske smaker - søt, sur, bitter, salt, saltig og kryddig - og aromen til maten. Det finst òg ein sensor som kan måle den visuelle presentasjonen av maten, som alltid er svært viktig i thailandsk matlaging. Men kan den faktisk fortelje deg om maten er god? "Maskinen kan ikkje fortelje deg om noko er deilig eller ikkje", seier Nakah Thawichawatt, ein entreprenør som har den store tittelen Innovasjonsambassadør. "Sensorar avdekker smaken slik at vi kan forstå det. Så om me liker ein viss smak, men ikkje kan forklare kva smaken er for nokon andre, vil maskinen kunne avklara det og registrera data som ein standard for andre matvarer". Vi bestemte oss for å teste e-delicious. Vi hadde sett den prøve billige versjonar av oppskriftene i databasen sin - berre tre for no, men snart til 10 - og fann at alle var ute etter. Men korleis kunne han stå imot tom yum gung, som mange i Bangkok reknar som den beste i byen? Du finn ikkje det i ein deilig restaurant i dei luksuriøse kvartala i Bangkok, der italiensk eller japansk mat er populær. Jay Fai, ei formidabel kvinne i ein beanie-hat og ein slash av leppestift frå ein brannmaskin, blir av og til kalla Mozart Wok, for lynets fart og det instinktive flair som ho har med dette mest essensielle verktøyet for austasiatisk matlaging. Pad kee mao, eller drikkede nudlar, er kjend for: tykke stryker av kvit risnudlar som blir steikt på få sekund over ein brennande kolsove, kjøtet, sjømaten, grønnsakene og chilifrukta som er brent, glasera og røykande. Men det er tom yum gung dei står i kø for, trass i at prisen på ein stor skål er $50 (£32). Jay Fai fortel at ho lærte oppskriften frå dei gamle kvinnene som kokte for samfunnet i landsbyen der ho vaks opp. Ho er omhyggeleg med ingrediensane, og søkjer etter dei ferskaste jumbo-krever, dei mest duftende urtene - og Tom yum gung er avhengig av galangal, sitrongress og limeblader som smakset det, saman med den fermente fiskesåsen, tamarind, limejuice, chili og raudløg. Og likevel, etter eit par minuttar produserer ho ei supppe med ein utsøkt, overveldande smak og arome. Ein gong et, blir ho aldri gløymd, og for denne resensenten, aldri ein like stor. I Thai Delicious lab så la me nokre av Jay Fays supppe i to glassbeikar - ei for smak, ei for lukt - og sleip dei inn i e-Delicious maskinen. Etter eit minutt med prosessering, gav den seg sin eigen dom; for smak, 90 prosent. For aroma, 100 prosent - den høgaste scoren av alle tom gung yum som ho hadde vurdert. Så kanskje kan ein maskin dømme om eg kan laga ein god mat. For å få ein siste innblikk ringte eg kokken på den første thailandske restauranter som nokon gong vann ei Michelin-stjerne: David Thompson, ein sann global kulinarisk kjendis. "Det finst standarder, men kunsten å laga mat er eit symbol på menneskelegheit, med skilnadar i smak, krydder og teknikk som uttrykker karakteren til kokken". Og kva med ein smaksrobot? "Det er eit triks, ei dårleg ide", sa han. "Enhver kokk, ein lydpraktiser eller ein håndverkar veit at ein robot aldri kan analysera eit produkt av menneskehand". Utviklarane av e-Delicious-maskinen er ikkje skremde. Trass i den høge kostnaden - minst 18 000 dollar per einaste - vonar dei å selge eit par eksemplarar til kvar land der thailandsk mat har fått stor popularitet, for å gje dei ein konsistent standard der dei kan sjå dei thailandske restaurantane dømma dei klassiske matene.
I eit lite laboratorium i ein forstad til Bangkok har ei gruppe vitskapsmenn funne ut det dei vonar er svaret på eit gamal gåte: korleis ein finn ut om ein thailandsk maträtt er ekte eller ikkje.