Det var eit fantastisk, fantastisk, fascinerande og eksplosivt arrangement med enorme fartesvingar og einastande framførsler på alle tre testane. Eg trudde på forhånd at dersom dei tapte den første testen, ville Lions tape serien 3-0, så eg må gje den sterkaste Lions-laget etter 2001, eller kanskje til og med 1997, merksemd for måten dei kjempet tilbake på. Kvaliteten skinner gjennom både i spelarane og i treninga. Etter den første uken eller så døydde debatten om mangel på forbereding -- det er ein som administratorane skal ordne bak lukka dører. Men tenk kva dei kunne ha gjort med 10 dagar meir tid til å vera klare -- dei kunne til og med ha vore favorittane mot verdsmeisterane. Dette blir ein tur som vert minna for Sean O'Brien sin prøve i den første testen. Sjølv om det kanskje var det mest einaste øyeblikket, var det verkeleg ei finurlegheit. Det meste einaste øyeblikket var då Sonny Bill Williams fekk eit raudt kort i andre Test. Du veit ikkje kva resultatet ville ha vore om han ikkje hadde blitt utskrive, men det er meir enn sannsynlig at New Zealand hadde vunne. Det var to viktige øyeblikk - skulderen hans kom i gong med Anthony Watson og det øyeblikket då dommaren Jerome Garces rett og slett bestemte seg for at det var eit rettvistsbrot. Det var eit stort slag i både kampen og serien, men det såg ikkje så umiddelbart ut fordi Lions gav bort mange straff og gjekk ni poeng bakover, før dei endeleg byrja å tru på seg sjølve og skora to flotte forsøk då dei kjempte seg tilbake for å vinne. Warren Gatland sine tre baksponsorar Liam Williams, Watson og Elliot Daly i andre Test var noko av ein overrasking, men som før med trenarens avgjørelse, gjekk det bra. Og så er det straffa som då ikkje var i den siste Testen. Sam Warburton grovd djupt inn i arven til Lions og sine eigne mentale reserver for å hindre New Zealand i å gjere det dei ville med ballen. Men det som er mest respektert er at Romain Poite respekterte han, og at dommaren endra avgjørelsen sin med å gje New Zealand ein scrum, i staden for ein enkel straff, rett etter at det var slut. Det var eit stort slag, for viss eg ikkje tar feil i reglane, var det ein straff, fordi ballen kunne ha vore unngått for Ken Owens, medan scrummen sa at det var eit tilfeldig berøringstiltak. Han tok ballen, og sjølv om det kanskje var ein refleks handling, tyder det på at han kunne ha unngått det. Eg må seie at Gud velsigne Kiwis, fordi på banen aksepterte dei det. Dei snakkar med dommaren etter kampen, men under kampene blir dei berre til. Dei la til normar. Jonathan Davies var veldig god og var "Mannen i serien" for Lions, men for meg var den beste spelaren i raudt skjorte Taulupe Faletau. Han er ein fantastisk idrettsmann med ein fantastisk motor som gjer at han alltid kan spela i 80 minuttar både i forsvar og angrep. Eg ville likevel likt å sjå han halda i dei breiare kanalane, men han var min mann av serie. Rugby er ein slik skuad-spel det er synd du må velja individer men Taulupe er ein lite ukjent helt og hans arbeidshøytheit og evne til å meina han gjorde eit stort bidrag. Han gjorde mange store brytingar, han var solid i forsvaret utan å bli høgt sett, han tok på seg rollen som "bear til gainline" i andre og tredje Test, kom opp med eit par gode lettare spark og spelte godt i alle runder. Maro Itoje viste sin vaksande modenhet ved måten han skuvde grensene på - han var medvitende ute og gjorde det av ein grunn, som er stor når du kom unna med det. Han var fantastisk i tredje Test og på eit tidspunkt gjorde fire taklar på ca 45 sekunder. Owen Farrells mentale evne til å ta seg tilbake og sparka avgjørende straff, særleg etter at han hadde missa eit par spark tidleg på turneen, viser hans evne til å zone seg fullstendig når han må - noko Beauden Barrett frå New Zealand, til tross for alle dei andre evnene hans, ikkje ser ut til å kunne gjera. O'Brien var òg ein stor framspeldar på flank og sørgde for at Lions var på frambei både i angrep og forsvar, og han hadde ein lagkamerat som var veldig god på basen, som kunne hjelpa til med å halda kampen. Eg vonar at denne serien blir eit springbrett for heimasamskipningane til å tru at det kan vera ein maktendring når det gjeld verdsrangeringar og ein regelmessigare slå av lagene på sørhvelvet. La oss bli fittere og verkeleg teste oss sjølve. Eg trur ikkje mange av heimasambandene kan konkurrera på dyktighet i framspørre med New Zealand, men baktreen dei tre løyvene var nok mer dyktig og eventyrrik enn den til vertane, som viser at mulighetane er der. Det var noko snakk om framtida til løyvene var ein gong til under trussel og det interessante er at poseringen kjem frå klubbane. Eg vil gjerne sjå dei vera kloke nok til å gå inn og forhandle bak kulissane no fordi dei må forstå kor trygg framtida til Lions er Spyr ein leikar, ein coach eller ein supporter om dei trur at Lions er her for å bli og det vil vera eit sterkt ja Det seier alt som trengs å vert sagt Jerry snakka med James Standley frå BBC Sport
Vi har nettopp sett ein fantastisk løyseserie.