Dei som etterfølgjer dei røde gardane i det 21. århundret er ikkje fysisk tilgjengelege. Etter kaoset i kulturrevolutionen og tragedien i Beijing-massakren i 1989, er det ikkje tillatt ungmenn å demonstrera i Kina. Men nokre jager no fiendane sine på nettet. Den underliggende rasen er påminnende. Instinkt for trusle er det same. Trass i alle styrkane og all engasjementet i verda, er Kina ein gong til offer for politisk grupptank og frykt. Den siste utløysaren er ein tale frå ein kinesisk student på ein amerikansk campus. Den 21. mai, ved ein offisiell hending, roste Shuping Yang den friske lufta og ytre ordfritleiken ho hadde funne ved University of Maryland. Videoklippet med talet hennar vart raskt viral og utløste ei kollaps av sinne frå kinesiske studentar i USA og kritikarar heime. Shuping Yang ba om unnskylding, bad om tilgjeving og sa at ho ikkje hadde nokon meining om å nedvurda landet sitt. Men det var ikkje nok til å stoppe floden av "Eg er stolt av Kina" - innlegg som beskylde henne for løygar og bedrag, eller "menneskeleg kjensle søk" på nettet for å grave opp belastande informasjon om henne og familien hennar. All dag viser dei vanlege kinesarane den energien, talentet og det harde arbeidet som medborgarane sine burde vera stolte av. Men å vera stolte av Kina tyder ikkje at ein nekter ein annan kinesisk borgar rett til å ha ei meining. Det har òg vist ein konflikt mellom forpliktinga til ytre ord i vestlege land som vert vert vert for store grupper kinesiske studentar og den vaksande viljen til den kinesiske regjeringa og nokre av borna til å begrense ytre ord når det gjeld å snakka om Kina, sjølv utanfor kinesiske grenser. ytre ord er ein tilbakemeldingsløype i eit samfunn. Det tyder nettopp fridom til å seia kva som er annleis eller kva som kan støyta. Men viss ytre ordforsyning i Kina ikkje går lenger enn å parodiere leiaren og angripe dei som vågar å snakke frå eit anna språk, så lurer åndet i skuggan av Mao-tida. Dette fører oss til leiarforset Xi og leiarskapstilen hans. På engelsk blir Xi ofte kalla for president Xi. Men makta hans kjem frå at han er leiar i kommunistpartiet, og sidan han tok den rollen for fem år sidan, har han reist skilnaden mellom parti og regjering og redusert ytre ordforsyning. All offentleg debatt, anten i media, akademisk sektor, i lovlivet eller på nettet, er ein skugge av det som var i 2012. Det er no off-limits å diskutere universelle verdiar eller liberal demokrati. I staden må Kina høgt samla seg rundt leiarskapet til kommunistpartiet og "forkynna Kinas historie med tillit". Tillit er forståeleg. I den første femårsperioden til Xi Jinping har Kina vorte den nest største økonomien i verda og ein stadig mektigare militærmakt. Men når sjefen Xi oppfordrar journalistar, tenketankar og diplomatar til å "forkynna Kinas historie med tillit", meiner han ikkje at dei skal fortelje det som dei vil og med sin eigen nyans. Studentar i utlandet er ei særleg viktig røyst i dette koret. Det er den kinesiske regjeringspolitikken som seier at "å samla det store antallet studentar i utlandet som ein positiv patriotisk energi". Då California University San Diego kunngjorde at det ville ha eit tal av den åndelege leiaren til Tibet, Dalai Lama, neste månad, samla den lokale kinesiske student- og vitskapsarbeidinga seg med diplomatar og truga med "toffe tiltak for å motstå den urimelege oppførsla som skulen hadde". På Durham University i Storbritannia, forsøkte den kinesiske student- og vitskapsarbeidinga, igjen med støtte frå den kinesiske ambassaden, å hindre ein som kritiserte den religiøse politikken og historia til Kinas menneskerettar, i å halda fram med debatten. Mobilisasjonen mot Shuping Yang, som er fullført med kommentarer i dei fremste statlege mediane, er ein del av denne "positive patriotiske energien". Alt dette skaper litt forvirring på dei aktuelle universitetene. Studentar frå land med tradisjon for fritt tale kan kjenne seg irriterte når nokon kritiserer heimatlandet sitt i eit offentleg tal, men instinktet deira er som regel å kvitta seg med det eller å gjera ein vits. På same måte når kinesiske statsmedia sender ut studenter frå vestlege land som lovprisar Kina og politikkar, blir ikkje slike individer hatfigurar for opprørte studentforeningar eller nasjonale aviser. Det er fordi liberale samfunn tek forskjellar i meining for gitt. I USA, Europa og Australia, kritiserer borgarar regelmessig regjeringa si og lovprisar andre land i media og på satiriske TV- og radioshow. Dei organiserer òg protester mot leiarane sine. Det er viktig for Beijing at desse vaner ikkje skal rista seg av. Under president Xi sin tid gjekk talet på kinesiske studentar som studerte i utlandet opp, men toleransa deira mot ulike syn på Kina gjekk ned. På ein måte er dette forvirrande. Med store kostnader har unge kinesarar valt å flytta frå grensa til det strengt kontrollert utdanningssystemet i Kina til "frisk lufta" på universitet som held på med toleranse og som tilbyr alle dei verktøyane til å utforske ein rekke ulike skildringar av kvar sin plass i verda gjennom lesing og debatter. Men det er ikkje så rart om du tek med den ideologiske utdanninga til desse studentane, trykket på dei for å oppnå akademisk framgang, og det alltid nærværende og vakre augo til den kinesiske staten. spenning er sannsynleg at det vil veksa mellom dei liberale verdiane på vestlege universitet og den "positive patriotiske energien" til det vaksande talet på kinesiske studentar på desse universitetene. Men sjølve styrken i reaksjonen på fredspråket til Shuping Yang sørgar for at orda hennar vil fortsette å echo. Det er fast forankra i det historiske minnet til Kina. Respekt resonerer gjennom århundra for offiserar og soldatar i den imperialistiske og den nyare kommunistiske epoken som trudde seg utestengt eller døydd for å våge å seia sanninga til makta. Så ver #proudofChina med alle meiningar, men gå ikkje tilbake til galskapen i den rødde gardetiden, og hugs at i alle store sivilisasjonar er dei patriotar som har minne til å overleve, ofte dei som elskar landet deira nok til å påpeka feilane.
For eit halvt århundre sidan samla millionar av dei rødde gardane til Mao på Tiananmen-plassen for å heisa med slagord og teikne sitatane frå dei rødde bøkene sine, i eit løfte om lojalitet til ideane til den store remsmannen.