T. rex hadde kløytt på kne av den største sauropoden - Argentinosaurus huinculensis. Forskarar ved University of Manchester har no laga ein digital robot for å finne ut korleis dette 80-tonne monstret ville ha flytta den store mengden av seg. Den enorme storleiken til sauropodane - dei langhalsede, trærtrumpe-beine kjendisboksgigantane frå Jurassic-perioden - er eit dilemma for biologar fordi dei trekk bein og muskler til grensa. Det er difor forskarane har sett seg for å svara på nokre av dei store spørsmålene om desse svært store dyrene, blant anna: Korleis støtta og rørte musklane og beina sine kroppen? Korleis forvandlingssystemet deira forarbeidde nok mat? Og kor høgt kunne dei ha nådd med dei utruleg lange nakka sine (mange lengre, proporsjonelt enn ein giraff). "De største elefantane veikar rundt seks eller sju tonn", sa dr Bill Sellers, frå University of Manchester, som leidde den digitale robottforskinga. "Då var Argentinosaurus minst ti gonger større enn den største elefanten. "Når du vert større, aukar vekta din med den terningen av høgda din, men kraften musklane dine kan generera, aukar berre med kvadratet, så styrken din til vekta blir mykje verre". Som med mange dinosaurer, er rekonstruksjonane av denne giganten basert på ein relativt begrenset fossilgjurd pussel. For Argentinosaurus har berre beina og ein del av ryggraden blitt utgravd. Så det har vore kontrovers om det var mogleg for eit dyr å vera så stort og tungt og likevel kunne gå på land. "Når nokon finn ein dinosaur, vil dei at det skal vera den største, mest vondste dinosaurane noensinne, så det kan finnast ein fristing til å gjere ei rekonstruksjon litt større enn den var", sa Dr. Sellers til BBC News. "Vi ville testa om det var ein rimelig rekonstruksjon for eit dyr". For å laga den digitale dinosauren skanna Dr. Sellers og kollegaane hans eit rekonstruert skelett som er verna på Carmen Funes-museet i Argentina. Dei kunne kartlegge musklane og senene på skelettet ved å bruka anatomien til moderne dyr, inkludert reptilar og fuglar, som ein veiledning. "Dyret må læra å røra seg på best mulig måte ved å bruka musklane og skelettet vi har gjeve det", sa han. Dette tok ei stor mengd dataprosaveringskraft, ettersom den simulerte dinosaurroboten tok informasjonen som er programmert i dei virtuelle musklane sine og arbeidde ut korleis han kunne bruka dei til å gå. Den resulterande faste marsjen til denne digitale dinosauren avslørte at for å halda kroppen stabil, måtte rørslene ved leddene vera svært begrensne. "Dette dyret er så stort at det er rett på grensa av det du kunne takle som eit dyr som bur på land", sa Dr. Sellers. "Så ting som å reisa seg opp frå jorda ville ha vore ekstraordinært vanskelege, om ikkje umoglege". Nokre anna desse dyrene ikkje ville ha vore i stand til, etter professor Kent Stevens, ved University of Oregon, ville ha vore å vedta den historiebøklege posen med hovudet oppe. For studien skapte Stevens òg virtuelle dinosaurer - som digitalt rekonstruerte skelettet til Apatosaurus (betre kjent som brontosaurus i fortiden). " [Om vi] set nakksvirvelane til sauropoda saman igjen med dei rette skilnadane, dannar dei ei rett linje". Han seier at beina rett og slett ikkje har de kurvene som ein ser i nakka til giraffer eller nokre fuglar. Ei S-kurve på ryggrygget gjev ei svane ei formfull nakke. Men medan professor Stevens' mindre høgare rekonstruksjon av desse dinosaurane kanskje kan ha punktert barndomsmyter, var dei digitale dinosaurane hans likevel i stand til å gjere imponerande gjerningar, takket være den enorme storleiken. All denne sveipinga og fortåinga var ei fordøyelsesutfordring for desse enorme planteetande dyrene. Dr. Marcus Clauss, som er tilknytt klinikken for dyrepar ved Universitetet i Zürich i Sveits, sette seg for å finna ut korleis fordøyelsessystemet deira klarar seg. "Ein mus kan få nok energi til storleiken sin, og ein elefant kan. Det viktigaste er at [elefanten] et mykje meir". Ein av dei viktigaste faktorane som kan ha gjort det så gigantisk, er at sauropodane sløyk maten utan å tygge. "Så ein av betingingane for at eit dyr skal bli så stort er at det ikkje må tygge". Hemligheten til kor massive desse skapningane var kunne finnast i dei gamle fossiliserte sporveiane. Dr. Tom Schanz, ved Ruhr-universitetet i Tyskland, har lånt ingeniørkunnskapen sin til studiet av dinosaurar ved å utvikla ein teknikk for å estimera vekt på sauropoder frå eit enkelt fotavtrykk. Han er ein ingeniør som studerer eigenskapane til jord for å finne ut nøyaktig korleis bygningar skal buset seg og rørsle på grunnleggene. Laser-skanning av bevarte fotavtrykk kunne produsera dei mest nøyaktige målingane til no av vekta til dinosaurane. For å bevise dette tok teamet til Dr. Schanz med ein elefant på ein gong. Forskarane studerte kvar "dynamisk komponent" av gongen - måla kor fort elefanten sette føtene, og korleis vekta vart fordelt på kvar steg. "Då brukte vi laserskanningsteknikken på fotavtrykka til elefantane og rekna vekta bakover", sa Dr. Schanz. Teamet kunne utregna vekta til ein høgd på 10 prosent. Og sidan sauropodane og elefanta har så liknende anatomi, seier han at den same teknikken kan brukast for å utregna vekta til dei utdøydde dinosaurane. "Det er svært viktig", seier dr. Sellers, "for slike ting går så vanleg galt, og jo betre vi forstår dei, jo betre er sjansane for å fiksa dei".
I ei tid med kjempe, var sauropodane små.