"Sjå på korleis vi gjorde ein snitt i treet, samla oljen og blokkerte så såret kunne heljast". Då Dedel gjekk gjennom den frodige Amazonasskogen, peika han på trea, inkludert andiroban, brasiliansk nøtt og cupuacu, som samfunnet hans utvinner olje frå. Dedel og familien hans, som mange andre som budde i denne regionen, trakk seg til Amazonas-regionen frå den tørke-trengde nord-øst-brasilien. Dei kom for å leita etter land og fekk til slutt eit tomt under eit ambisiøst regjeringsprogram for å buseta tusenvis av familiar langs Transamazon-veien. På 1990-talet praktiserte dei slash-and-burn-landbruk for å plante livsnødvendige avlinger og beite for storfe. Men nokre familiar i bosetnaden til Dedel, som heiter Rio Trairao, byrja å skjøna at denne typen jordbruk var å utslette jorda. Bosetjarane byrja å tenkja på ein ny type økonomisk aktivitet. Idéen var ikkje å stoppe sine gamle jordbrukspraksis over natten, men å kombinera dei med bærekraftig utvinning av olje frå andiroba-treet. Med støtte frå ei energisk romersk-katolsk nonne, søster Angela Sauzen, blei prosjektet "Seeds of the Forest" opprettet. Overgangen har ikkje vore lett. Dei komne i landet måtte venda seg til eldre samfunn i regionen for å læra å utvinna olje. Dei måtte gå gjennom den komplekse byråkratiske prosessen med å opprette eit selskap, som vart endå vanskelegare fordi landbruksreforminstituttet, Incra, framleis ikkje har anerkjent retten til jorda deira. Dei måtte òg følgja høge tekniske standarder for å selge oljene sine til krevjande produsentar av skjønnhetsprodukter. Men det viktigaste problemet til dei bosetjarane har vore den umotige motstanden frå store jordeigarar og tømmerverkselskap som hevdar på jorda deira. Dette sjølv om regjeringa i 1971 bestemte at eit 100 km strekk land på begge sider av Transamazon-veien skulle okkuperast av småbønder under landbruksreformprogrammet. Dette er delvis fordi det er vanskeleg å oppfylle alle byråkratiske krav til aktiviteten deira under den brasilianske lovgivningen. Adair Abel Vargas, ein av dei største tømmerbrukarane i regionen, sa: "Incra gjorde ikkje det han lova. Han gav familiane tomtane, men bygde ikkje vegane dei trong for å nå dei. Det var vi, tømmerbrukarane, som bygde alle vegane". Med denne makten til å vera patroner, har tømmerbrukarane vunne seg stor politisk makt i regionen. I dag trur dei at overherredømet deira vert utfordra av familiane i Rio Trairao, som foreslår ein ny bærekraftig måte å leve på av skogen. Fiendtligheten til Skogets frø har auka i dei siste månadene fordi innbyggarane vil at myndighetene skal la dei bruka eit anna stort areal av skog som er tilgjengeleg bosetnaden deira. Dette er eit område som regelmessig blir plyndra av skogførarane. Dedel sa at skogførarane hadde advart dei om at dei ville risikera livet sitt om dei presset fram. "Vi har ikkje vorte skremmde", sa han. "Det som verkeleg plager oss er kor mange trær dei fangar. Då dei byrja, var det berre eit tre her, eit anna 200 meter unna. "Men no tar dei ut alle slags mindre verdifulle tre - macaranduba, angelim vermelho, amarelao og så vidare. Og når dei går inn i skogen, skadar dei òg mange av trærne som me treng". Domingos Nicolodi er ein kvegbrukar som vil ta over 6.000 hektar land akkurat i det området dei kolonistane no nyttar for å samla skogprodukter. Sjølv om dette ville vera meir enn det maksimale areale av offentlig jord som ein enkelt jordeigar kan kjøpa under den brasilianske grunnloven, var Nicolodi ganske åpen om ambisjonane sine. Han ville bruka jorda til å få god nytte, sa han, ved å dyrka storfe og bidra til rikdommen som landbrukssektoren bringer til Brasil. Ho burde vera i kyrkja og be". Søster Angela skuffa skuldra av denne kritikken og sa at det som var viktig var at Incra legaliserte situasjonen til innbyggarane. "Vi har på mange einster spurt om å gripe i handling med hast", sa ho. "Og medan ingenting skjer, vert skogen tømd i tømmervogna". Her konkurrerer to uforsonlege visjonar om framtida til Amazonas-regnskog. I motsetning til dette er det nokre som trur at medan nokre område bør verna, er Amazonas ein verdifull ressurs som bør utnytast, sjølv om det tyder at det må hugglast.
"Dette er copaiba-treet", sa Derisvaldo Moreira, som er kjent som Dedel.