Rørsla hennar har òg auka seg over Sahel-regionen sør for Sahara-ørkenen, og har tiltrekt medlemmer frå Mauritania, Marokko, Niger og Senegal, og frå Mali der ho i samarbeid med andre islamistar kjemper mot franske troppar på bakken. Ein av dei best bevæpne gruppene i regionen er AQIM, som har ein innverknad på andre islamistiske cellar: Dei tek pengane sine med seg gjennom å kidnappa vestmenn og smugle narkotika og sigarett i Sahara. Det oppsto tidleg 2007, etter at ein frykteleg militant gruppe, Salafist Group for Preaching and Combat (GSPC), hadde knytt seg til det internasjonale nettverket til Osama bin Laden. På 1990-talet, mot bakgrunnen av at islamistiske politiske grupper testa styrken sin i Nord-Afrika, tillét militærstøtta styresmakter i Algerie islamistane å spela ein fullstendig rolle i det politiske livet i landet. Men så, då den islamske fronta for frelse var klar til å feira styresmakt i 1992-velginga, avskaffa dei heile prosessen og tok makta tilbake. Det politiske fermenta gjekk straks over til vald. Bevæpna islamistar gjekk til åtak i Algerie, sikkerhetsstyrkane tok til mot, og det var til tider vanskeleg å vita kva gruppe hadde utført kva grusomheit. Andre land i regionen - Tunisia og Marokko, Mauritania i vest og Libya i aust - kjempte òg mot islamistar. Men konflikten i Algerie var særleg brutal, og drap kanskje 150.000 menneske. Han nådde sitt høgdspunkt på 1990-talet, inntil eit amnestitilbod til islamistar i 1999 førte til gradvis forbetringar. Volden fall og økonomien i landet kom seg tilbake i løpet av dei første åra av 2000-talet. Men den mest fryktelege av dei militante organisasjonane, Armed Islamic Group eller GIA, avviste den lovde amnestien og heldt fram med ei voldelig kampanje for å oppretta ein islamsk stat. I september 2006 sa GSPC at dei hadde gått i lag med al-Qaeda, og i januar 2007 kunngjorde dei at dei hadde bytt namn til Al-Qaeda i den islamske Maghreb for å reflektera den nye lojaliteten. På den tida hadde det vore mykje debatt i etterretningsmiljø om tydinga til flytet. Andre som såg det som ein mykje meir bekymringsfull utvikling, viste seg å ha rett, ettersom al-Qaeda har vunne overt å overtala nord-Afrikas islamistiske ekstremistar til å ta ein meir global syn. Den davane viseleiaren til al-Qaida, Ayman al-Zawahiri, vart glad over at dei blei slått opp. Kort tid etter det, sprang sju bomber i den austlege Kabylia-regionen i Algerie, som drap seks menneske, og i april 2007 vart minst 30 menneske drepne i bombeangrep på offisielle bygningar i Alger. Fleire angrep følgde: på bussar som bar utlendinge oljerobbitar; på amerikanske diplomatar; på soldatar; og i september 2007 ein sjølvmordsbombing i Batna, som var rettet mot bilkolonen til president Abdelaziz Bouteflika. Presidenten vart ikkje skadd, men 20 menneske vart drepne. To dagar seinare drepte ein bilbombing meir enn 30 menneske på ein kustvaktskaserame i byen Dellys. I desember drepte tvillingbilbombingar hevda AQIM minst 37 menneske i Alger, inkludert 17 FN-ansettar. Den 19. og 20. august drepte fleire dusin menneske. Den første var ein selvmordsbombing på ein politihøgskole i Issers, aust for Alger, som drepte 48 menneske. Angrepane heldt fram til 2009, då mista 9 vaktarar for den statlege gas- og eldistribusjonen Sonelgaz i ein leir nær Jijel, aust for Alger. Algjeriske islamistar er den største nasjonale gruppa i al-Qaeda, ifølge Jill Carrolls briefingsdokument frå 2007. Abdelaziz Belkhadem, statsminister i Algerie i 2007, varna for at bombearbeidarane ville ta det nord-afrikanske landet tilbake til "åren med vanskar". Men andre hendingar i Maghreb peika på regionale ambisjonar til gruppen. I januar same år vart 12 menneske skutt og drepne av sikkerhetsstyrkane i Tunisia nær den lita byen Solimane, sør for hovudstaden, Tunis. Myndighetane skildra opphavane sine som kriminelle, men innrømde seinare at mennene var islamistiske militante med tilknytning til GSPC. Samstundes har Marokkos sikkerhetsstyrkar slått ned på fleire militante cellar - arrestert, prøvd og fengslat leiarane deira - etter fire hendingar som er skuldset til grupper inspirerte av al-Qaida i 2007. I desember 2008 kidnappa AQIM-militantar FN-særsendaren Robert Fowler og assistansa hans Louis Guay nær Niamey, hovudstaden i Niger. Dei vart sleppte fri i april 2009. Gruppa greip òg fire europeiske turistar som forsvann i januar 2009 langs Mali-Niger-grensa. To vart sleppte fri i april. Gruppa truga å drepa ein av det siste paret - ein briter - om ikkje ein radikal islamsk klerikar som var dømd for terror i Jordan, Abu Qatada, blei sleppt frå fengsel i Storbritannia. I juni 2009 sa den britiske regjeringa at dei trudde påklagene til AQIM på ein islamistisk nettside om at drapstrugningen hadde blitt gjennomført mot den britiske fange, Edwin Dyer. I juli 2010 sa AQIM at dei hadde drepe den franske gisselen Michel Germaneau - kidnappa i nordlege Niger tre månader tidlegare og overført til Mali - som hevn for drapet på sju kammeratar i eit mislyktande redningsangrep. I november 2011 vart ein tysk drepen og tre andre utlendingar kidnappa av AQIM i den gamle turistbyen Timbuktu i nordlege Mali. Det er truleg mellom 600 og 800 krigarar i gruppen som er spreidde over heile Algerie og Europa - og ifølge den uavhengige tenketanken Council on Foreign Relations, har dei fleste av dei største kommandantane trent i Afghanistan. Den tidlegare fallskjermsmannen blei fanga av tsjadiske opprørarar under mystiske omstende og overført til Libya før han blei dømt i Algerie. Ein annan leiarmedlem var Mokhtar Belmokhtar, kjent som "The One-Eyed", ein tidlegare soldat og berykt sigarettsmugglar i sentrum av gisseldramatet i Algerie i 2013. Han forlét AQIM i slutten av 2012 etter å ha falle ut med nokre leiarar og har vore involvert i operasjonar i Mali. Han organiserte importen av våpen til det underjordiske nettverket frå Niger og Mali. Han er søkt i Algerie for terror.
Al-Qaeda i det islamske Maghreb (AQIM), for å gje det fulle namnet sitt på engelsk, har røtene sine i den bitre algeriske borgarkrigen på tidleg 1990-talet, men har sidan utvikla seg til å ta på seg ein meir internasjonal islamistisk agenda.