I Vestindia er det kriket som er ein populær nasjonalsport. Men noko er litt annleis med denne kampen. I staden for å kasta ballen, rullar batsmannen den over gresset til den som ventar, og som ligg på kne på jorda - klar til å ta avkall. "Det er ikkje så mykje forskjellig frå seende kriket", seier Ganesh Singh, ein av dei beste leikarane og styremedlemmene som har vore blind sidan han mista synet sin som 17 år gamal. "I seende kriket handlar det om koordinering av augo og hendene, her er det øyre og hendene. "Når du er ein nøye lytande, tek du ballinjen og kan deretter kasta, kasta og slå effektivt. Det er veldig instinktivt". I staden for den tradisjonelle lær- og korkmodellen brukar blindkricke ei hulla plastball fylt med jernperler som rår når bølla rører seg, og som lar spelarane vita kvar den er. "Det er eit veldig høgt spelt spel", forklarar Singh. "For eksempel, om bøllaren er totalt blind, gjev keeperen noko slags støy bak stumpene så bøllaren kan få styringa og vita kvar han skal kasta bølla. Det er mykje snakk og støy". I dag er det særleg høgt i snakka, då laget spentvis ventar på å få vita kven som er utvalgt til å spela i det regionale blindkriket T20-mesterskapet i Trinidad. Schemona Trinidad, som har reist to timar frå Berbice til stadionet - som ligg like utanfor hovudstaden Georgetown - er ikkje sikker på om ho vil bli med. "Eg er ikkje heilt sikker. Men eg håpar det!" seier ho. 21 år gamle Jens kom til laget i kategori B2 (eller delvis synsk), men etter at synet hennar har forverra seg, har ho gått over til B1, kategorien for blinde. "Når eg starta, kunne eg sjå ballen ei lita bit, no er det ei liten utfordring", seier ho. Men den vennlege, skandalen atmosfæren gjer det mindre skremmende å spela. "Når du er ute, må du ha tillit til deg sjølv. "No er det nokre totalt blinde som er byrja å spela, og dei er redde for å løpe rundt utan ein guide, men trenaren og dei andre i laget er som: 'Gå for det! Jaga ballen!' så det hjelper". Ein av fire kvinnelege leikarar i laget, Trinidad, er fast beslutta om å nå toppen. "Eg har høyrt at dei skal ha eit kvinneleg [blind kriket] Vestindiske lag frå neste år", seier ho spent. Trinidad er ikkje den einaste som er lyrisk om spelet og fordelene det har utanfor banen. "Blind cricket hjalp meg å omskapa livet mitt frå å vera ein som var isolert frå samfunnet, mangla sjølvtillit og tillit, til å vera ein som er fullt bemyndigd", engasjerer Singh. I 2006 var han og to andre guyanesiske cricketarar, Oliver Kerr og Patrick Dillon, del av det første vestindiske laget som deltok i Blind Cricket World Cup, som blei halde i Pakistan. Sjølv om det kanskje ikkje er noko overrasking med suksessen til Singh, ettersom landsbyen han er frå, Unity, òg har frambra Shivnarine Chanderpaul, tidlegare kaptein for Vestindia-kriketteamet, og kvinnekrikettisten Indomatie Goordyal. Med eit anna Blind Cricket World Cup som skal halda seg i India i januar 2017, er laget vonde om å gjere det godt i regionale T20-kampeinen i helga. "Dette er den første sesongen vi har hatt ein kompliment av B3-spelaarane [dei med betre syn]. Dei er unge, energiske og det matar dei andre spelarar. "Over årevis har vi gått ut der for å konkurrere. Men eg trur at budskapet vårt i år er: Vinn". Ein potensiell hindring for å lykkes er mangelen på stabil økonomisk støtte. "Før eit turnering eller når vi treng finansiering, byrjar vi å skrive brev og be om finansiering frå privat sektor og statlege byråar. Men det er ikkje påliteleg", seier Singh. For den kommende reisa til Trinidad manglar dei rundt 1500 dollar. "Men vi vonar at vi kan få det. Vi er alltid optimistiske", seier Singh. Men like som dei nekter å la eit lite regn koma i veien for treninga deira, er laget fast bestemt på å halda fram. Dei ringte meg heim frå stadionet og sa: "Dette er det rette forpliktelsen".
Det er ein regnhalend søndag morgen i Guyana, og på National Stadium er det kriket i full gang.