Som 20 millionar andre i Bangladesh, dei fleste av dei kvinner, hadde Rani vendt seg til mikrokredit i eit forsøk på å koma seg ut av fattigdom. Mikrofinansiering tilbyr smålån til menneske som ikkje normalt kvalifiserer seg for tradisjonell bankkredit, for å oppmuntra til entreprenørskap. For mange mottakere er det ein livslinje, og svært ofte er det den einaste måten dei kan opprette ei bedrift på. Men etter den totale øydelegginga av avlingane deira, er landsbyborgarar som Joba ikkje i stand til å betale tilbake låna sine. Likevel held mikrofinansieringsorganet fram med å samla inn delingane. Mikrofinansiering er ikkje utan kritikarar. Nokre argumenterer for at folk raskt kan synke seg inn i ei skuldsyklus, med mange låntakar som krev uhyre høge renter. Dr Qazi Kholikuzzaman Ahmad, formann for PKSF, ein organisasjon som overvåker mikrofinansiering, skildrar mikrokredit som ein "dødsfelle" for dei fattige. Han forklarar korleis fattige ofte tek opp låna utan å tenke på konsekvensane, og at 60% av låntakarane tek lån frå fleire kjelder. "Det er ikkje forstått at det kan ta 10 eller 20 år å betale tilbake lånet", seier han. "Få den ukentlege tilbakebetalingen trekk nokre långivarar 10% av den betalinga for obligatoriske sparingsordninger - pengar som selskapet deretter bruker til å låna til andre. "Renten på tilbakebetaling byrjar med rundt 15 prosent, men det er ein fast rente og kan snart gå opp til mellom 40 og 100 prosent", seier dr. Ahmad. Tilgjevingar er vanlegvis gjeldande på lån frå den første veka etter at dei er tekne ut, noko som ikkje gjev låntakaren nok tid til å skipa nokon form for inntektsvinnande foretak. For å dekke dei første betalingane, har folk ofte gripe til å ta eit anna lån frå eit anna selskap. Rani brukte lånet sitt til å kjøpa seks kyr, men etter at avlingane hennar vart øydelagde, måtte ho selge tre av dei, for halvparten av markedspriset, for å kunna betale tilbake lånet. "Eg håpte å redde dei gjenværende kyrane, men dei måtte seljast òg", klagar ho. Kvinnene er dei største låntakarane i landsbyen, og dei vart tiltrukne av mikrokredit fordi dei kunne få låna lett og raskt. Pengar blir ikkje alltid brukt som kapitalinvesteringar. Mange menneske låner pengar til å dyrka, kjøpa storfe eller ein flokk kyllingar eller dukkar. Landsbyfolk sender borna sine til arbeid for å hjelpa dei med å gjere tilbakebetalingane. Kilde: Microfinance Information Exchange 2009 Men når dei ikkje kan betale nok, insisterer skuldinnsamlarane på at dei seljer storfe, kyllingar og andre hushaldsartiklar. Selting av landbrukare blir òg sett på som eit siste desperat alternativ. Landsbyfolk klager over trakassering frå gjeldsammenskarane og det har vore påstandar om fysisk overgrep. Fordi feltoffiserar blir dømde på tilbakebetalingsraten, brukar dei til tider tvangs- og til og med voldelige taktikkar for å innheva avdrag på mikrokredittlåna. Mange landsbyborgarar vender seg til slutt til lokale luktarar - dei same menneska som professor Yunus freista å få ut av forretning då han gav sitt første lån på 27 dollar (£17) til ei gruppe familiar i ein landsby i 1976. Professor Yunus og Grameen Bank hans fekk Nobels fredspris i 2006 for sitt banebrytande arbeid med mikrofinans og han refererer til mange av institusjonane som har følgt hans eksempel som "de nye lånehaiane". Organisasjonen hans har ein politikk der lån blir endra i tider med naturkatastrofer. "Det finst nokre organisasjonar som til og med tek ut pengane sine frå hjelpetilgang", seier han.
Joba Rani var ein solvent bonde i den nordøstlege landsbyen Jamlabaj, men verda hennar vart omstendre då ein tidleg flom slo ned på jorda hennar i april.