Ho var ein av dei som var med i den "draconianske politikken for åtstramming" som favoriserte "globalierte eliter på bekostnad av folket". Talaren var ikkje ein venstrester, men leiaren av den høgre fronta National Front, Marine Le Pen. Fronta oppsto først på 1980-talet som ein hovudsakleg anti-innvandringsgruppe. Under både høgre og venstre, hevdar ho, har Frankrike overgjeve suverene makt til EU-byråkratar som fastsetter renter og riv grenser for den einaste vinninga av store forretningsdrifta. "Gravgravarane i Brussel", som Le Pen sa, "set Frankrike på vegen til underutvikling". Ho fann eit mottakende publikum blant dei strevende arbeidarane som kom frå heile Frankrike for å høyra henne tala. Roger Denis, ein 41-åring som er transportør i Nancy i den austlege byen, føler at jobben hans er truet. "Firmaet mitt nyttar mange polske sjåførar", seier han. "Eg har ingenting imot dei, men dei arbeider for 800 euro i månaden". Dei har polske nummerplater, men dei arbeider sjølvsagt i Frankrike". Patrick Cathala er i ein enda meir prekær situasjon. "Eg er arbeidsleiken fordi firmaen helst reknar med arbeidarar frå Romania, Bulgaria, Portugal eller Spania. Dei lar alle desse menneska koma. Kva skal eg gjera?" Forvandlinga av Front frå frange-gruppa til det ledende arbeiderpartiet i Frankrike er ikkje plutseleg. På 1980-talet målrette Jean-Marie Le Pen - grunnleggeren av FN og faren til den nåværende leiaren - borgarveljarar som forlét Kommunistpartiet i stor mengd. Han var den som bestemte seg for å halda den årlege marsjen til Front den 1. mai - den tradisjonelle Arbeidsdagen som fagforeningane feira. Det er no langt den største hendinga i Paris på den dagen. Under Marine Le Pen har drivinga for å få høyrestøtte av høyrestøtte blitt utvidd til moderate sosialistar, seier Guillaume Bernard frå det katolske høgare studiet. Dette har ikkje berre ført til ei skifting i fokus i FN-meldinga - u-restriksjonelle markeder har erstatta ukontrollert innvandring som hovudproblemet - men òg eit nytt geografisk fokus. I fjor gjekk Marine Le Pen på ein "reise over det gløymde Frankrike" ("Tour de France des Oublies"), og med det budskap ho gav til landsbyer og småbyar som leid av sosialt ulikdom og dårleg offentleg tjeneste. Ho fortalde til innbyggjarane at ho følte smerte - medan embetsmenn i Paris og Brussel hadde offra "små menneske" til multinasjonale selskap som ville ha ein fattig arbeidsstyrke. Det mest bemerkelsesverdige var den nordlege byen Henin-Beaumont, ein tidleg sosialistisk festning som FN tok i første runde. Olivier, 43, talar for mange av innbyggarane når han seier at han er "open" for framsetninga til Fronta. Etter å ha arbeidd i 21 år som vedlikeholdsteknikar, er han ikkje bedre stilt enn mange som lever av tilskudd eller minimumsløn. "Eg glir nedover", seier han. Fronte kan vinna ein fjerdedel av stemmene i Europa-valet i denne månaden. Og tiltrekkinga hennar kan auka endå meir. Ifølgje ei studie er så mykje som 60% av folkesetnaden tilhøyrande "periferisk Frankrike". Ikkje alle vil støtta FN, men det representerer en stor pool av potensielle gevinster, særleg om økonomien i Frankrike forverrar seg meir. For det første: Kan ein masseparti som FN vert kalla "ekstrem-høyres", som det er av franske kommentatorar, eller til og med "ekstrem-høyres"? Partiet er "ekstrem" i den relative forstand at det ikkje finst ei betydeleg kraft lenger til høgre, men hovudbeskjeden er ikkje ekstremistisk i seg sjølv, noterer analisten Bernard Guillaume. Fransk folk har sett på det som å vera ein av dei største folkelege folkeleg-politiske problemane i Europa, og det er ein av dei største problemane i Europa. Det andre spørsmålet handlar om samband FN vil skapa med grupper som har same tankegang som dei i Europa - som UKIP i Storbritannia, FPO i Østerrike, Geert Wilders-partiet i Nederland og andre i Sentral- og Aust-Europa. Han insisterer på at euroskeptiske parti vil ignorera skilnadane sine og fokusere på det som for ein del av dei er: "Vi dannar ei allianse om europeiske spørsmål". Men den største populistiske offensiva mot EU vil nok ikkje skje i Europaparlamentet, men på nasjonalt nivå. UKIP, til dømes, har store vonar om ein planleg folkeavstemming om medlemskap av Storbritannia.
På demonstrasjonen den første mai beskylde han regjeringa for å "hjelpa den rikaste ein prosent for å trygge kredittvurderingar og internasjonale finansinstitusjonar".