Dei største utanrikspolitiske katastrofane har vanlegvis kome når Storbritannia antingen har ignorert Amerika - som då det gjekk med Frankrike i innfarten på Suez - eller når det har følgt USA for blindt, som i innfarten på Irak, mot varslinga frå mange i Europa. Denne atlantistiske analysen er sjølvsagt ein forenkling av eit komplisert samband, men det som eigentleg er viktig er at Storbritannia har ein einaste mulighet på grunn av historia og geografien til å bringe USA og Europa saman, og ikkje ta ein part. Og likevel risikerer valet til Donald Trump å gjera akkurat det, og knytta ein kjel mellom Storbritannia og EU akkurat då begge sidene minst treng det. Sidan den sjokkfulle valet til den valde presidenten, har den britiske regjeringa skrått, fått balanse og byrja å gje den nye administrasjonen overtonar. Her er den siste beskrivinga av den valde presidenten, som utanriksminister Boris Johnson gav i ei tsjekkisk avis: "Donald Trump er ein avtalsmann, ein som trur på verdiar som eg trur på - fridom og demokrati. Men begge er i ferd med å eta orda sine utan skam, for dei trur det er i nasjonal interesse for regjeringa å engasjere seg i den neste presidenten i USA, uansett karakter, temperament og politisk agenda. Guildhall-tale til statsministeren - som argumenterte for at alle burde ha nytte av globaliseringen - kan ha vore utformet for å vise britiske veljarar at ho har ein agenda for forandring. Men det sende òg eit sterkt signal til Mr. Trump om at ho skjøna trekka som førte til valet hans og det felles behovet for at heile verda skal ta opp det. I motsetning til dette har nokre EU-land sett hjartet sitt på ermen og uttrykt misnøya for valet til ein mann som dei syner er avskyeleg. Dette var samanhenget til det utrulege møtet til EU-utlendingsministrane denne uken, som Boris Johnson avviste som ein "winge-o-rama". Ho var særs sarkastisk når det gjeldte at Johnson ikkje ville koma til møtet, og sa at det var "normalt" for eit land som hadde valt å forlate EU å ikkje ha interesse for sambandet med USA. Som om det ikkje var nok, kom Johnson òg i konflikt med EU-kollegaane sine om Tyrkia, og oppfordra dei til å ikkje forkynna for Ankara om dødsstraff. Og nokre EU-leiarar vil ikkje like det at Mrs. May anerkjenner styrken i argumentet til Trump om å ikkje bli verdsame, medan dei på ein måte vil kjempe i valkampen mot populistiske parti som kjem imot den same etablissementen. Dette burde vera ein tid for kaldt diplomati, ikkje for kåtkjempe slag om kven som skal til kva møte. Og alt dette før dei vanskelege avklaringane kjem. Å svara på eit val er éin ting. Det er eit anna å velja sida når det er virkelige politiske dilemma på bordet. Kva skjer om Trump gjer oppfordringar til Russland og kallar på at sanksjonane over Ukraina skal reduserast? Kva skjer om Trump slutar å støtta dei syriske opprørarane og befaler det amerikanske militæret å slåss med Russland mot den islamske staten? Dette var det einaste emnet Trump og Putin diskuterte i telefonsamtalen denne uken. Og kva skjer om Trump held fast på orda sine og reduserer forpliktinga til NATO? Alle desse er politiske val som kan få Storbritannia til å ikkje berre å venda om på langtids posisjonar, men òg å setja seg i strid med USA eller EU. Dette er konteksten for reisa til Berlin fredag, der May skal møta president Obama og fire av dei viktigaste europeiske kollegane hennar, frå Tyskland, Frankrike, Italia og Spania. Utfordringa for denne uprøvde, nyoppnevnte statsministeren vil vera å gå den tradisjonelle fine linjen mellom USA og Europa. Ho må laga vegen for desse vanskelege politiske avgjerda, og oppfordra Europa til å engasjere seg med ein president som ikkje kan ignorerast. Men like mykje vil ho under visse trykk gjera det klart for dei reisande amerikanarar at Storbritannia ikkje vil rulla og akseptera automatisk kva utanrikspolitikk som kjem ut av ein Washington under Trump. Trump har ikkje vore i tvil om at han har gjort May til ein skamfull person ved å gje Nigel Farage ein fotomøte på Trump Towers, og det har gjeve inntrykk av at UKIP-leiaren fyller eit vakuum som er etterlatt av Utrikesdepartementet. Obama har valt å besøke Hellas og Tyskland og ikkje Storbritannia på ein avskjedstura i Europa, og på ein pressekonferanse har han kalla Merkel "sannsynlegvis... den næraste internasjonale partneren min i åtte år". Som den amerikanske utenriksministeren Dean Acheson ein gong skreiv: "Det finst sjølvsagt eit unikt forhold mellom Storbritannia og Amerika... men det unikt tyder ikkje kjærleik". Så oppgåva for den britiske regjeringa er no å engasjere seg i den nyoppståande administrasjonen til Trump og gjera det som er i hennar makt - om noko - for å forma og påvirke den utenrikspolitikken hans før faste posisjonar blir etablert. May trekkjer på for eit tidlegare møte med Trump før innviinga i januar. Utrikesdepartementet held no samtaler med Trump-teamet om muligheten for at Johnson skal reise til Washington for å møta den valde visepresidenten, Mike Pence, og andre i Trump-teamet i løpet av dei neste vekene. Offisielle insisterer på at desse samtalane byrja før Farage byrja å hevda ambassadørrollen sin med Trump. Men samtidig må regjeringa forsikre seg om at denne prosessen med engasjement med USA ikkje gjer Brexit vanskelegare ved å mista den få politiske støtten det enno har i dei europeiske kanselærane. I dei siste månadane har avstemningane for Brexit og Donald Trump endra mange av dei tradisjonelle utenrikspolitiske forhåpningane til Storbritannia. Regjeringa må reparera tilhøvet til både USA og EU, og samtidig ikkje forandra seg mot begge i prosessen.
I historia har Storbritannia sjeldan blomstra når det har vore mellom Europa og USA.