Men musikken i lufta er undervurderd i dag. Fuglesong og snakk av born har erstatta den høge klangen og klatra til tungindustrien. Det er ikkje stillinga av tilfredshet, men stillinga på ein industrigravstad. Ein rådsleiar advår om at historia endrar seg. Ein lokal aktivist oppfordrar folket i Wales til å visa hjartet og ånda og kjempa tilbake. Beskjeden til Port Talbot frå Ravenscraig er direkte: Lat ikkje dette henda deg. Ravenscraig-stålverksemda i sentral-Skotland stengde i 1992 etter ein bitter 12 år lang kamp. Det er en kvalme her, og smerten av ein fantomlem er nesten uutholdelig nesten kvart århundre etter at han vart amputert. Spurnadane det vekker - om den industrielle strategien i Storbritannia og måten områda blir behandlet på når hovudkjelda deira for arbeidssettingar forsvinn - er fortsatt rå. Hør Mark Mardell i den fulle rapporten frå Ravenscraig på BBC Radio 4's The World This Weekend. Arbeidarane fekk generøse kompensasjonar og omutdanning, ifølge ein fagforeningsleiar, men den lovde regenerasjonen kom aldri. "The 'Craig", som alle her kallar det med kjend kjærleik, dekte eit areal dobbelt så stort som Monaco. I dag er det stort sett eit øy, det største brownfield-området i Europa. Det var ambisiøse planar for den største nye byen i Europa og eit stort kjøpesenter som ville ha drege folk frå heile Skottland. Men andre forhandlarar likte ikkje ideen og det var eit langt rettsstrid som gjekk til lordhuset. Då det var over, gjekk den økonomiske nedgangen og den nye entusiasmen for å shoppa på nettet til å få dei til å betale for draumen. Alle eg snakkar med, talar som om dei hadde éin tanke. Dersom regenerering skal skje, må det finnast godt finansiering og umiddelbar løsning. Men det er ikkje svaret. Svaret er "redder stålet vårt". Det som skjedde med Ravenscraig - det dei frykter vil skje med familiane i Port Talbot - er kjernen til eit problem som plager Vesten og som høyrer tilbake i politikken. Det er ein del av grunnen til den suksessfulle Donald Trump i USA og dei høgre og venstrepartiane i Europa, og det vanskelege situasjonen til Labour i mange deler av Storbritannia. Globaliseringen kan styrkja verdøkonomien, og dei som held på med den, som i Beijing, Birmingham og Berlin, etterlater seg ei rest som svør i eit landskap som endrar seg, og som søkjer etter tryggare nasjonale identitetar basert på ein truande fortid. Det forklarer kvifor vi no høyrer på krav om handelstullar, når proteksjonismen ein gong var like gamal som den intensive striden om kornlovene. Men mitt besøk til Ravenscraig minna meg på at det handlar om meir enn berre pengar. Eg starta livet mitt som journalist på Teesside i nordøstlege England på ein tid då stengslingane alltid var i lufta. Det såg ut til at Labour-parlamentarikarane kvar veke ville koma med eit nytt "dossier av fortvilelse" som skildrar nedgangen. Sektoren, som hadde vorte ramma av masseutslettingar, var ikkje berre ein grunnleggjande økonomisk ressurs, men ein kilde til stolthet og verd. Det er den kjensla folk har for landet sitt, eller fotballlaget sitt, eller for den industrien sin, eller fabrikken sin, eller grunnen sin. Kanskje er det ein overdreven romantisk generalisering, men det er sant. Du får ikkje den kjensla av verd frå eit callcenter eller ein matkant, eller makt frå fagforeningane, eller ei solid forpliktelse til eit enkelt politisk parti. Dette er eit fenomen i Europa og USA. I USA går Rust Belt mil etter mil, ristar med korrosjonerte skorsteinar og tårn, som inspirerer Bruce Springsteins desperate nostalgie for det amerikanske blue collar-industrien. Du kan sjå liknande utskrift frå tungindustrien i heile Aust-Europa. Men det er ein særleg britisk twist i denne historia. Eg husker at eg for seks eller sju år sidan gjekk på eit besøk i hjertet av den tyske industrien, Ruhr-området. Stå høgt opp i ein stålverks kommando senter, som ein bro på eit skip, kan du sjå ned på eit område mykje større enn Ravenscraig, som pumpar ut røyk og damp. Tyskland har ein strategi som verdsetter produksjonen. SNP-regjeringa i Skottland vil seia det òg. Då Tata kunngjorde den planlagde stenginga av dei siste gjenværende stålverksane, handla dei. Detaljene i avtalen er skarp, men det ser ut til at fabrikkane vart nasjonaliserte i nokre få timer og så selde. Det er ikkje berre industrigigigantane Tyskland og USA som produserer meir stål enn Storbritannia. Men eg er klar over at eg har vore i gang med å dekka nedgangen til det britiske stålindustrien heile mitt yrkesliv, og kva har dei på eit framleis vis gjort for å få dette til? Men det er likevel ifrå å seia at alle regjeringar i tidlegare tid har sett tungindustri som fortid, og bank- og tjenestestemiddel som den lyse framtida - ein marknad som vert omfavnd med ein entusiasme som ikkje er like stor som på kontinentet. Denne gjeldende stålkrisen vil gå forbi på ein eller annan måte. Men det vekker store spørsmål, ikkje berre om stål er ein strategisk ressurs, men om framtida til arbeid. Det betyr ikkje at det vil føre til ei ny strategi eller nytt tenkande. Men dette etterlat ein kjensle av bitterheit i kjølvannet. Ein mann som arbeidde på Craig i 30 år sa: "Du treng framleis stål. Du kan ikkje laga Forth Bridge av plast".
I Ravenscraig er idrettssenteret ein hyllest, ein "symfoni i stål", seier arkitektane.