Vi fekk ein fortrykk for eit par veker sidan då Europa-minister David Lidington gav ei uttale i underhuset om kravet til regjeringa om å gjenforhandla om medlemskap i EU. Reaksjonen frå den harde kjernen av "utvertsmenn" i bakbenken blei oppsumert av den avskyande kommentaren til Bernard Jenkin: "Er det det?" Regjeringa lovde at folkeavstemninga for å gå inn og ut av EU ville vinna ved valet, og det var nok vesentleg for å få ned Tory-utspenning i det siste parlamentet. Men ettersom 2017 er ein tidsfrist, har det fått nokre av kommunens konservative til å murra om ein "splitting i likhet med kornlovene" i partiet. På 1840-talet var det proteksjon av landbruket og avvik frå kornlovene som verna inntektane til jordeigarane. På 1900-talet var det imperialistisk proteksjon og ideen om å gå frå frihandel til tollunion med dei britiske landa. Og sidan Storbritannia vart med i EU, har ein vaksande - kanskje meistrande - gruppe av partiet vore ifrå. Dei ulike delane av styresmaktene øydela konservativa regjeringar -- du kan freista å sjå på spøket til Robert Peel eller AJ Balfour, spørre John Major om opprørarane i regjeringa hans -- og hugse at regjeringa aldri har vore det sterkaste partiet til David Cameron. Neste gong tyder dynamikken i den lova folkeavstemninga at han kan trilla det konservative partiet i to igjen. Men dei fleste vil ikkje bedømme det i småskrifta som viser at det er endringar i ein særs inngått og lite forstått institusjonell struktur. I staden vil dei sjå på tall som dei stoler på for å vita om det har endra seg nok. Og det betyr spesielt at Cameron. Han vil vera den avgjørende røysta i alle forsøk på å overtale velgerne om at han har levert akseptabelt vilkår. Men viss han kjem med ei kampanje for å halda Storbritannia inne i EU, vil folkeavstemninga avgjøre korleis veljarane kjem til å reagera når han seier: "Trust me". Den "ut" sida av argumentet vil ikkje ha noko anna val enn å angripe den personlige trugsmålet hans. Det er eit subtilt poeng, men det dei ikkje gjer er å håpe at han vil regjere for alltid. Og dei vil snart gå lenger enn det. Og for statsministeren og hans etterkommar, kansler George Osborne, hvis dei gjer - som det ser ut til å vera sikkert - kampanjen for å opprettholde det britiske medlemskapet, vil folkeavgrepet bli ein kamp om overlevelse. Uansett kva dei seier, så vert tanken på at dei kan gå med på kampanjen for å halde seg til, og så, etter at dei har røyst for å gå ut av EU, kan dei plutseleg gå opp og forhandle om vilkårene for ein såkalt Brexit, møtt med utbrotande vantro. Kombinerer du sikkerheten om at statsministeren vert angrepet og kampen for å overleve som krep den magiske sirkelen i det konservative partiet, får du ein ond bølje av ondskap og ambisjon som er sikker på å forringja einheten i Tory-partiet. Og kva enn resultatet av folkeavstemninga, veit vi at det vil vera ein kampanje for leiarskap til Toryane i bakre delen av dette parlamentet - og dette giftet vil siva inn i det. På ein eller annan måte er det verste scenariet for ein Tory-samfunn ein smal stemme for å bli. Ein strengare utfall i ein EU-fullstemning kunne gjera det mulig for "ut" å halda fram med ein "vi wuz robbed"-mentalitet og behandle det kommende valet til leiarskap (Mr Cameron har sagt at han ikkje vil tjene ei ny periode som statsminister) som ei fortsetting av folkeavstemninga på andre måtar. Ein konservativ representant påminnte meg den andre dagen at i 1975 kjempet Labour-minister Harold Wilson for og vann mandatet til å halda Storbritannia i EØS i ein folkeavstemning - men åtte år seinare kjempet partiet hans i et folkeval med eit manifest å forplikta seg til å gå ut. Han sa at partar kan slå på seks pence når dei må, sjølv om ein slik handbremse kan kasta nokre passasjerar ut av bilen. Alt dette vekker spørsmålet, når landet er i gang med å gå til parlamentsval i 2020, vil det då finnast funksjonelle politiske parti i Storbritannia?
Det er den pure pyroteknikken i den interne feiden mellom Labour og Westminster som har forbløffet Westminster, men dei konservative parlamentarikarane burde ikkje trilla for mykje over ubehaget til motstandarane sine - dei har si eiga borgarkrig som bryter.