Men er det grenser for kor langt autentisitet kan ta ein politikar? I løpet av kampanjen sin har Donald Trump gjort uttala som at mainstream politikarar ville tenkja katastrofale gaffer, som vil alienerte viktige delar av veljarane. "Når Mexico sender folket sitt", sa Trump til eit publikum i Arizona, "sender dei ikkje det beste dei kan. Dei sender folk som har mange problem. Dei kjem med narkotika. Dei kjem med kriminalitet. Dei er voldtektarar... " Det var ei bemerkning som ville alienerte hispaniske veljarar. Men andre likte Trump fordi han sa det han meinte. Ei ny meningsmåling viser at han har ein støtte på 24 prosent for den republikanske nominasjonen - langt framfor den andre rangordna Jeb Bush med 11 prosent. Ein av Trumps sentrale meldingar er at han er så rik at ingen kan kjøpa han. Jeremy Corbyn, som har ein rekord som ein av dei mest opprørske parlamentarikarane i Labour-partiet, argumenterer for at medan mange av kollegaane hans duckar og vevar, er han ein ærefulle mann som er forplikta til kjerneprinsipp som han ikkje vil kompromissa på. Han er ein av dei som har hatt ein sterk innflytelse på økonomien, og han har hatt ein sterk innflytelse på økonomien. Han har hatt ein sterk innflytelse på økonomien, og det har vore ein stor innflytelse på økonomien. I det siste av parlamentsvalet i Storbritannia vann UKIP, som var styrt av Nigel Farage, støtte ved å argumentera for at dei var klare for å konfrontera problem som Westminster-politikarane prøvde å unngå. I Skottland kom SNP til makta, delvis ved å løpe mot det partiet skildra som ein privilegiert og avskild politisk etablissemang i London. Det finst ei rekkje forklaringar på at det vaksande talet på folk som har misnøye av hovudstrømpolitikarar. I tillegg til ein langvarig fall i nivået av respekt, peker skeptikarane på spinnlege leger, fokusgrupper, tungt styrte offentlege framtredingar og bruk av vakuum, skript språk av hovudpolitikarar. Skandalar med kampanjefinansiering skaper òg mistillit. Det er anslått at for å drive ein vellykket omvelgingskampanje må ein amerikansk senator samla over 14 000 dollar (£ 8.900) kvar dag han eller ho er i embedet. I 2008 gjekk Hillary Clinton dårlegare enn ho hadde venta seg i New Hampshire-dominaldomstolen, og ho brast i tårar på TV. Analytikarar på den tida sa at det hadde hjelpt henne til å vinna i staten. Men sjølv om mange politikarar kastar ei misunande blikk på kollegane som vert oppfattast som autentiske, finst det grenser for overbevisingspolitikk. På begge sider av Atlanterhavet, er det i dagens faser av valsyklusen at Trump og Corbyn appellerer til støtte frå aktive medlemmar i partiet. Om dei vinner, vil dei stå overfor den vanskelege utfordringa å utvide tiltrekningen til mindre politisk engasjerte veljarar. Og sjølv då, gir ikkje autentisitet alltid dei resultatane veljarane håpar på. Jose Mujica frå Uruguay er generelt sett på som ein av dei mest autentiske politikarane i moderne tid. Etter å ha vunne presidentvalget i 2010 avviste han sjansen til å bu i presidentpalatset, og vart i staden i sitt beskjemme heim på utkanten av Montevideo. Jose Mujica: Den fattigste presidenten i verda Men sjølv nokre av presidenten sine allierte sa at den utrygglege idealismen til leiaren deira ikkje førte til så mange praktiske reformer som dei hadde håpat. Og trass i alle dei lidenskaplege og hjartelege fordømmingane til konsumtivismen som Mujica gjorde, var dei fleste uruguayarar like materialistiske på slutten av hans regjeringstid som dei var på byrjinga. Mange beundrar ekte politikarar. Men dei som held fast på det dei trur og som klarer å vinna makta, står framfor utfordringa å omsette ideane sine til gjennomførbar politikk.
Donald Trump, som er den som håpar å bli president i USA, og Jeremy Corbyn, som er lederkandidat i Storbritannia viser at sjølv om ein kjem frå høgre eller venstre, kan autentisitet vinna tilslutning.