Nobelkomiteen roste han for ein fredsavtale som blei signert med FARC-rebellane, men blei avvist av kolombianarar i ei avstemning. Santos sa at han víkti prisen til "alle offerene for konflikten", og FARC-leiaren gratulerte han. Om lag 260.000 menneske er drepne og over seks millionar har vorte internt fordrevne i Colombia. "Den priset skal sjåast som ein hyllest til det colombianske folket som, trass i store vanskar og misbruk, ikkje har gjeve opp håpet om ein rettferdig fred, og til alle partane som har bidratt til fredsprocessen", la Kaci Kullman Five til. Fredsavtalen vart avvist av 50,2% av veljarane som gjekk til val den 2. oktober. Kommisjonen anerkjende resultatet og sa: "Det som "Nei"-partiet avviste var ikkje ønsket om fred, men ein spesifisert fredsavtale". Det sa òg at det ville vera ei vanskeleg utfordring å finna ein balanse mellom behovet for forsoning og å gje rettferd for ofrene. Timosjenko, leiaren for FARC, skreiv på Twitter: "Eg vil gjerne gratulera president Juan Manuel Santos, Cuba og Noreg, som var sponsor av prosessen, og Venezuela og Chile, som var med på å hjelpa til, fordi utan dei ville fred ikkje vore mogleg". Tidlegare hadde han skrive: "Den einaste prisen vi lengtar etter er fred med sosial rettferd for Colombia, utan (høyresvingar) paramilitære grupper, utan hevn eller løgn. Fred på gatene". Dette var ein Fredspris for ein fredsavtale som ikkje var det. President Santos er ein av dei mange Nobelprisvinnarane som har vorte belønna for same innsats som for framgang. Men det er for lett å vera kynisk. Fredspriset har ofte vore kontroversielt. I dei siste åra har ei mengd internasjonale byråkrater vunne - EU, IAEA og OPCW. Kvifor, har nokre argumentert, burde folk få ein pris for å berre gjera jobben sin? Kva, spør andre, hadde USAs president Barack Obama faktisk gjort for å fortjene prisen i 2009, anna enn å bli vald? Men Nobelprisen har ofte gått til særskilde individar som verkeleg har gått utover det å føra fred - i Nord-Irland og Aust-Timor for å nevne berre to døme. Kanskje prisen til president Santos kan galvanisera offentligheten i Colombia til å tenkja på avtalen igjen. Kritikar, leidd av den tidlege presidenten Alvaro Uribe, sa at avtalen var for mild mot opprørarane. Under avtalen ville særlege domstoler ha vorte oppretta for å døma forbrytar som var begått under konflikten. Dei som bekjende seg ville ha fått lettere straff og unngått å sitja i vanleg fengsel. FARC hadde òg garantert 10 seter i den kolumbianske kongressen i valet i 2018 og 2022. Trass i avvisinga frå veljarane, lovde Santos å halda fram med samtalene med opprørarane. Forhandlarane frå regjeringa har allereie kome tilbake til Havana, hovudstaden i Cuba, for å diskutera med leiarane til FARC. Kaci Kullman Five, frå Nobelkomiteen, sa at prisen òg var ment som "oppmuntring" til opprørarane. "Å gje prisen til Santos er ikkje ein nedmerking av nokon av dei andre partane. "FARC er sjølvinnlysande ein viktig del av denne prosessen". 1964: Opprett som den væpna vingen til kommunistpartiet 2002: På høgdpunktet hadde det ei hær på 20.000 krigarar som kontrollerte opptil ein tredel av landet. Senator Ingrid Betancourt vart kidnappa og halde i seks år saman med 14 andre gisselmenn 2008: FARC lid ei rekkje nederlag i sitt verste år 2012: Start av fredssamtaler i Havana 2016: Finale våpenhvile
Presidenten i Colombia, Juan Manuel Santos, har fått Nobels fredspris for å ha gjort det mulig å få slutt på den 52-åra striden med venstreorienterte opprørarar.