Kva skal regjeringa gjere når ting vert litt annerledes enn det som var vonde? Det er ofte eit spørsmål politikarar må takle når ting går galt. Men kva med når ting går for godt? Det kan verka som eit merkelig spørsmål, men når ting går bra for ein gruppe folk kan det ofte vera på bekostnad av ein annan gruppe. Det faktum at dei har mykje betre levealder, og mykje høgare inntekter og rikdom enn nokon generasjon før dei, er ein fantastisk prestasjon. Dei som nå pensjonar seg, har det betre enn nokon annan aldersgruppe. Dette er ei historisk første gong. Og den generøse yrkespensjonen mange av "babyboomerne" njuter av, er rett og slett ikkje tilgjengelig for yngre menneske om dei ikkje er heldige nok til å jobbe i den offentlege sektoren. Dei som er fødd tidlegare på 80-talet, har berre halvparten av rikdommen til dei som er fødd ti år tidlegare i den same alderen. Ein del av problemet er at den eldre generasjonen har hatt lukke på bekostnad av den yngre generasjonen. Dei har hatt enorme økningar i verd av heimane sine, og eit bemerkelsesverdig tal har vore i stand til å kjøpa andre hus medan yngre menneske ikkje har råd til å kjøpa seg. I tillegg til dette, har mange eldre folk generøse yrkespensjonar som garanterer dei ein fast inntekt i pensjon, uansett kor lenge dei lever. De fleste yngre har ikkje tilgang til desse "definerte fordelings" systemane. I staden betaler dei fleste inn i ein "definert bidrag" sparingsordning, og skaper ein pensjonspot som kanskje må strekkjast tynt for å sjå dei gjennom pensjonen. Ja, dei som fekk løn, gav nokre bidrag, men det har ikkje vore nok til å betale for dei lovne lønne. Det må ein som helst bøta for skilnaden. I tillegg, medan eit tiår med rente som nærma seg null har halde verdet på eigedomane - som er eigd av og i stor grad av dei gamle - har det gjort det nesten umogleg for dei unge å samla betydelege sparingar. Velstanden vil ikkje forsvinne, den vil gå vidare til borna og barnebarna. I aukande grad vil den økonomiske velstanden til folk, særleg i pensjon, bli avgjord meir enn nokon gong i 100 år av velstanden til foreldra. Viss du er fødd på 1980-talet og vil ha ein komfortabel pensjon, ha eit dyrt hus, ha økonomisk tryggleik, så burde du vere sikker på at du er fødd til rike foreldre. Her ligg dilemmaet. Der vi er, har det skapt ein klar urett. Men folk som er 60- og 70-åringar med gode hus og gode pensjonar, har rett til å få pengar. Dei har gjort det rette. Dei kan ha vore heldige, men dei har fått lovnader, og dei har fullt legitime forhåpningar om at lova deira skal oppfyllast. Å bryta dei er absolutt umogleg. Vel, sjølv om du ikkje tek hensyn til konsekvensane av å ikkje bryta dei, er det verdt å spørje deg sjølv om kva desse lovnadene egentlig tyder. Vi meiner generelt at det er fornuftig for regjeringar å endra inntektsskattar og moms, sjølv om vi har gjort val på grunnlag av at dei vil bli like. Statleg pensjonsalder går opp, og ingen tenkjer alvorleg at du kan auke dei med 50 år forvarsel for å sikre at ingen som arbeider for tida, vil bli berra. Statsstyrande kan og gjer og må endra politikk tidvis på ein måte som er vanskelge for nokre. Likevel ser det ut til å vera ein fordom at alt som påverkar pensjonsrett eller husverdi ville innebära eit urimeleg "backspektrum". Det er ikkje noko anna i naturen å gjera endringar som påverkar desse sakene enn noko anna. Ja, vi har vore her allereie. Eg og millionar andre som har vore i den offentlege sektoren har sett arbeidspensjonsrettene våre reduserte heilt i ettertid som eit resultat av ei endring i grunnlaget for å gå opp frå detaljhandelprisindeksen til - meir nøyaktig men lavere - forbrukerprisindeksen. Likeleis bør det vera med andre fleksibilitet for yrkespensjonsordninger. Like eins med endringar i skattlegging på bolig. Som med alt anna i offentleg politikk, er det vanskelege avvik som må gjerast. Og endringar må vera gradvis og hanterbar for dei som blir ramma. Men vi kan ikkje berre anta at det finst ein gruppe og eit sett med rettar som aldri må berøres, medan alle andre er opp for å gripa. Kostnadene for denne forutaninga er for høge. Radio 4 Analysis: Breaking Promises er tilgjengeleg no på BBC iPlayer.
Er tida komen då regjeringa skal bryta lovnadene til pensjonistane, spør Paul Johnson, direktør for Institute of Fiscal Studies.