Kære President Tusk, 23. juni i fjor stemde folket i Storbritannia for å skiljast ut av EU. Som eg har sagt tidlegare, var ikkje denne avgjøringa ein avvising av dei same verdiane som vi borgarar av Europa har. Det var heller ikkje eit forsøk på å skada EU eller nokon av dei gjenværende medlemslanda. Tvert imot, Storbritannia vil at EU skal lykkes og trivas. Vi går ut av EU, men vi går ikkje ut av Europa - og vi vil vera venleg og allierade til venene våre på heile kontinentet. Tidlegare denne månaden stadfestte Det britiske parlamentet resultatet av folkeavstemninga ved å stemme med klare og overtygande majoritetar i begge husene for EU-loven (notifisering om uttrekking). Lova vart vedteken av parlamentet den 13 mars og fekk kongeleg godkjenning frå Hennes Majestet Dronningen og blei til ein lov av parlamentet den 16 mars. I dag skriv eg difor for å gje oppfyllelse til den demokratiske avgjerda til folket i Storbritannia. Eg underretter hermed Det europeiske rådet om, i samsvar med artikkel 50 (2) i Trakta om Den europeiske union, at Storbritannia har tenkande til å trekkja seg ut av Den europeiske union. I tillegg underretter eg Det europeiske rådet om, i samsvar med same artikkel 50 (2) som blir brukt i artikkel 106a i Trakta om oppretting av Det europeiske atomenergifellesskapet, at Storbritannia har tenkande til å trekkja seg ut av Det europeiske atomenergifellesskapet. Referansar til Den europeiske union i dette brevet bør difor forståast som referanse til Det europeiske atomenergiforsamlet. Sjå brevet som er publisert av Downing Street (PDF) Dette brevet viser fram framleis framleis framgangsmåten til regjeringa hennar Majestet til diskusjonane vi skal ha om det britiske utstykket frå Den europeiske union og det dype og spesielle partnerskapet vi håpar å ha - som den næraste venen og naboen din - med Den europeiske union når vi går ut. Vi trur at desse målene er i interesse for ikkje berre Storbritannia, men også for Den europeiske union og resten av verda. Det er i beste interesse for både Storbritannia og EU at vi skal bruka den kommende prosessen for å fullføra desse målane på ein rettferdig og ordentlig måte, og med så lite forstyrrelse som mulig på begge sider. Vi vil sikre at Europa held fram med å vera sterkt og velsigna og kan vise fram verdiane sine, leier i verda og vernar seg mot trugsmål mot tryggleiken. Vi vil at Storbritannia, gjennom eit nytt dypt og særleg partnerskap med ei sterk EU, skal spela sin fulle rolle for å oppnå desse målane. Vi meiner derfor at det er naudsynt å samde om vilkårene for det framtidige partnerskapet vårt saman med vilkårene for uttrekningen frå Den europeiske unionen. Regjeringa vil gå inn på diskusjonane våre med ambisjon, og gje borgarar og næringsliv i Storbritannia og Den europeiske union - og i sanning frå tredje land rundt om i verda - så mykje vissing som mulig, så tidleg som mulig. Eg vil gjerne leggja fram nokre prinsipp som kan hjelpa til å forma dei kommende diskusjonane våre, men før eg gjer det, må eg fortelje deg om den prosessen vi skal gjennomføre her heime, i Storbritannia. Som eg har kunngjort, vil regjeringa føra fram lovgivningsforslag som vil oppheva lovgivningen til parlamentet - European Communities Act 1972 - som gjev EU-lova kraft i landet vårt. Denne lovgivningen vil, der det er praktisk og rett, i praksis omgjøre heile EU-lovverket ("acquis") til lov i Storbritannia. Dette vil seie at det vil vera visse ting for britiske borgarar og for alle som er frå EU som gjer forretningar i Storbritannia. Regjeringa vil samråda om korleis vi utarbeiter og gjennomfører denne lovgivningen, og vi vil publisera ein kvitbok i morgon. Vi har òg tenkt å leggja fram fleire andre lovgivningsforslag som har med eining å gjera med vår utgang frå EU, og som òg skal sikre kontinuitet og tryggleik, særleg for næringslivet. Vi vil sjølvsagt halde fram med å oppfylle ansvaret vårt som medlemstat så lenge vi er medlem av EU, og lovgivningen vi foreslår kjem ikkje til å trå i kraft før vi går ut. Frå byrjinga og gjennom diskusjonane vil vi forhandle som eit enkelt Storbritannia, med vederlagsmessig omsyn til de særskilde interessane til kvar nasjon og region i Storbritannia når vi gjer det. Når det gjeld å gje Storbritannia makt tilbake, vil vi samråda fullt ut om kva for makt som skal vera i Westminster og kva som skal overføres til Skottland, Wales og Nord-Irland. Men det er forventinga til regjeringa at resultatet av denne prosessen vil vera ei betydelig auke i beslutningsmaktene til kvar av delegerte administrasjonane. Storbritannia vil avtala med EU om eit dypt og særskilt partnerskap som omfattar både økonomisk og sikkerhetsmessig samarbeid. For å oppnå dette, meiner vi at det er naudsynt å avtala vilkårene for det framtidige partnerskapet vårt saman med vilkårene for uttrekningen vår frå EU. Men viss vi ikkje tek avtale med EU, vil det vera ein standard posisjon at vi må handla på Vordemedelsorganisasjonen si vilkår. På sikkerhetsområdet vil det føre til at samarbeidet vårt mot kriminalitet og terrorisme vert svekket. I dette tilfellet vil både Storbritannia og EU sjølvsagt klare å takle endringa, men det er ikkje det resultatet som ein av dei to partane skal søkja. Det er av desse grunnane at vi vil kunne avtala eit dypt og særleg partnerskap, som omfattar både økonomisk og sikkerhetsmessig samarbeid, men det er òg fordi vi vil gjere vår del av å sikre at Europa vert sterkt og velstående og kan leia i verda, og for å visa sine verdiar og forsvare seg mot trugsmål mot sikkerheten. Med tanke på diskusjonane som vi snart skal byrja, vil eg gjerne leggja fram nokre prinsipp som vi kan vere samde om for å hjelpa til med å sikre at prosessen går så smidig og vellykket som mulig. i. Vi bør engasjere oss konstruktivt og respektfullt, i ein ånd av oppriktig samarbeid. sidan eg vart statsminister i Storbritannia, har eg høyrt godt på deg, mine EU-landskammerater, regjeringsleiarane og formannane for Kommisjonen og Europaparlamentet. Det er difor at Storbritannia ikkje søkjer å bli medlem av det einaste markedet: vi forstår og respekterer stillinga di at dei fire frileikane på det einaste markedet er udelagelege og det kan ikkje vera "kjersebær". Vi forstår òg at det vil vera konsekvensar for Storbritannia å forlate EU: vi veit at vi vil mista innverknad på reglane som påverkar den europeiske økonomien. Vi veit òg at britiske selskap, som handlar i EU, må linje seg etter reglane som er avtala av institusjonar som vi ikkje lenger er ein del av - akkurat som britiske selskap gjer på andre overseas-markadar. Vi burde alltid setja borna våre først. Det er åpenbart kompleksitet i diskusjonane vi skal gjennomføre, men vi bør minnast på at det er interessene til alle borna våre som står i kjernen av samtalen. Det finst for eksempel mange borgarar frå dei andre medlemsstatane som bur i Storbritannia, og det finst britiske borgarar som bur andre stader i EU, og vi bør strekke oss etter å få ei rask avtale om rettane deira. Vi må diskutera korleis vi kan finne ei rettferdig avviking av rettane og forpliktingane til Storbritannia som ein uttrekkjande medlemsstat, i samsvar med lova og i ånd av det fortsette partnerskapet til Storbritannia med EU. Men vi meiner at det er naudsynt å samde vilkårene for det framtidige partnerskapet vårt saman med vilkårene for uttrekkinga vår frå EU. Investorar, næringsliv og borgarar i Storbritannia og dei 27 gjenverande medlemslanda - og dei frå tredje land rundt om i verda - vil kunne planleggje. For å unngå klump når vi flyttar frå det nåværende forholdet til det fremtidige partnerskapet vårt, ville folk og næringsliv i Storbritannia og EU ha nytte av gjennomføringstidar for å tilpassa seg på ein smidig og ordentlig måte til nye ordningar. v. Vi må særleg leggja fokus på det unike sambandet mellom Storbritannia og Republikken Irland og viktigheten av fredsprosessen i Nord-Irland. Republikken Irland er det einaste EU-medlemstaten som har landgrensar til Storbritannia. Vi vil unngå at det vert ein pågang til ein hard grense mellom dei to landa våre, for å kunne halde fram med det same reisavdelinga mellom oss, og for å sikre at det ikkje blir skadeleg for Republikken Irland når Storbritannia trekkjer seg ut av EU. Vi har òg eit viktig ansvar for å sørge for at ingenting vert gjort for å sette fredsprocessen i Nord-Irland på spel, og for å halde fram med å halda fast på Belfast-avtalen. vi bør byrja tekniske samtaler om detaljerte politiske område så snart som mulig, men vi bør prioritera dei største utfordringane. Dette burde ha større omfang og ambisjonar enn nokon av slike avtale som før, slik at det dekker sektorer som er avgjørende for våre knytte økonomiar, som finanstjenest og nettverksindustrien. Dette vil kreve detaljerte tekniske samtaler, men sidan Storbritannia er ein eksisterende EU-medlem, har begge partane regelverk og standarder som allerede samsvarer. Vi bør difor prioritera korleis vi forvaltar utviklingen av regelverkene våre for å opprettholde eit rettferdig og åpent handelsmiljø, og korleis vi løyser tvister. I samband med partnerskapet mellom oss - både på økonomisk og sikkerhetsbasis - vil tjenestemannane mine leggja fram detaljerte forslag om eit dypt, bredt og dynamisk samarbeid. vii. Vi bør fortsette å arbeide saman for å framforstå og verna våre felles europeiske verdiar. Som eg har sagt, vil Regjeringa i Storbritannia vere enig i eit dypt og særskilt partnerskap mellom Storbritannia og EU, som omfattar både økonomisk og sikkerhetsmessig samarbeid. I ein tid då veksten i verdshandelen saktar og det er teikn på at protektionistiske instinktar er på oppgang i mange delar av verda, har Europa ansvar for å stå opp for frihandelen i interesse for alle borgarane våre. På same måte er sikkerheten i Europa meir sårbar i dag enn nokon gong sidan slutten av den kalde krigen. Det er ein viktig del av det som vert gjort, og det er ein del av det som vert gjort, som er å gje dei ein grunn til å ikkje gå ut med den same prinsippet som dei andre, og som er å gje dei ei grunn til å ikkje gå ut med den same prinsippet som dei andre. Vi startar med ei einastandande posisjon i desse diskusjonane - nært reguleringstilsyn, tillit til institusjonane til kvarandre og ei ånd av samarbeid som strekkjer seg tilbake i tiår. Det er av desse grunnar, og fordi det framtida partnerskapet mellom Storbritannia og EU er av ein slik betydning for begge sider, at eg er sikker på at det kan bli avtala i den tidsperioden som er fastsett i traktaten. Trass alt har institusjonane og leiarane i EU klart å samla eit kontinent som er øydelagd av krig, til eit forbund av fredelege folkeslag, og støtta overgangen frå diktatur til demokrati.
Her er heile brevet til presidenten for EU-rådet, Donald Tusk, som Theresa May skreiv i samband med at forhandlingane om Brexit skulle byrja.