Det er ikkje det vanlege temaet for ein topp 40-plateart, men det er akkurat det alt-popbandet Everything Everything har skrive om i løpet av det siste året. "Når vi hadde fullført platen, las eg teksta og skjøna at eg hadde skrive ei skrekkbibel", seier frontmann Jonathan Higgs. Han overdriver ikkje. "Eg skal drepa ein ukjend, så ver ikkje ein ukjend", syng Higgs over ein trusselleg elektronisk puls på No Reptiles (han spelar ein karakter, han er ivrig etter å stressa). Det var umogleg å ikkje snakke om det". Det som traff han mest var historia til Alan Henning - taxichaufføren frå Salford som leverte hjelpemiddel til Syria då han blei kidnappa og deretter halshugsa av IS-militantar. "Han var ganske lokalt i landet. Han var ein vanlig kar. Han var ein taxichauffør, for guds skuld. Han gjekk ut og blei halshugsa av ein annan frå Storbritannia - Jihadi John. Det var det som skrek meg. "Det reiste meg verkeleg. Det gjorde meg verkeleg opprømt. Eg ville verkeleg forstå kvifor denne fyren hadde gått dit og høyrt hovudet av den andre fyren. Uansett korleis eg såg på det, kunne eg ikkje skjøna det. Eg freista meg best og vart veldig involvert i det". Forvirring og fortvilelse til Higgs vart spreidd inn i ein song kalla To The Blade, som opnar albumet. "Båken hans var raseriet hans og kniven hans var denne forbandne gongen", syng han medan gitarane sputter og strøymer under han. Tekstane er fula, og Higgs, som lid av depresjon, innrømmer at skriving av albumet hadde ein negativ innverknad på hans sinn. "Eg visste at eg var på eit mørkt sted", seier han. "Eg prøvde i det vesle å få meg inn i sinnet til dei som gjer dette og tenkte: 'Kan eg gjere det sjølv?' "Og svaret er ja, kanskje eg kan. Og det er ein veldig forferdelig ting å sjå for seg". "Det er svært tvilsomt å snakka om dette", tilfører han, "men om du verkeleg vil løysa dette, kan du ikkje berre leggja det i ein eske og gjemme det under senga og kasta bomber på det og håpa det går bort". Albumet tilbyr ingen løysingar, men Higgs vil at det skal vera ein oppfordring til våpen. "Bring deg inn. Ignorer ikkje ting rundt deg. Ver ein god person. Det er enkelt, men eg er sikker på at det finst mange som, som meg, føler seg hjelpeløse og passive og tapte i det moderne livet. "Eg seier berre: 'føler du det òg? Lat oss snakka om det.'" For å hjelpa til med å spreia meldinga, gjev musikken eit håpande motpunkt mot Higgs sine blodtørste tekster. Han gjev seg over at det positive, lyse lyden var ei betinging som vart sett av resten av bandet, som hadde vorte urolege for at verdsviten til sangaren deira var ubehageleg. Då dei avviste ein song som heitte Pigdog på grunn av at det dryppa av sjølvhat, byrja Higgs å vera samde. "Den einaste måten å dytta desse temaene på var å gjera det på ein måte som prøvar å sleppa unna og stiga over det", forklarar han. "Det var der vi møtte kvarandre, var desse poptone med horror under". Denne tilnærminga gjorde det mulig for bandet å smugle meldinga si inn på BBC Radio 1, noko som songaren er stille stolt av. "Ingen andre gjer det", smir han. "Og det er noko vi faktisk har vore ganske vellukka med i fortiden. "Ein av dei første singlane våre, My Kz Ur Bf, handla i det vesle om eit luftangrep på uskyldige menneske, men det var formulert på ein måte som du ikkje kunne fortelje før du høyrde kva eg sa. Og dei fleste kunne ikkje sjå det på grunn av måten eg song på". Ah ja, den stemmen. Vocalen til Higgs er noko av ein oppkjøpt smak. Han flautar flamboyant mellom ein raspy alto og den skarpe sirenen til falsettoen hans. Ein anmelding av det nye albumet kalla det "nesten utilhørleg" som eit resultat - sjølv om dei fleste av kritikarane gav det fem stjernar. "Vi var svært redde for at han skulle poppa oss eller gjera oss bløde", innrømmer Higgs. "Men han fekk det. Han forsto verkeleg kvar vi kom frå. Han foreslo aldri ein mjukare tilnærming". I alle, bortsett frå dei siste 10 dagane av opptaket, arbeidde Price på armlengde - han mottok demos over Internett, gjorde nokre tweaks, og sende dei tilbake til bandet. "Han kan få platen din til å høyrast ut som om han spreng frå ei høyttalere i staden for å gå forbi deg". Men bandet siktar ikkje nødvendigvis etter å få nummer ein singlar og festivalsheadline. "Vi blir meir avslappne. Vi er klar over at dei øyeblikka vi har freista å gjera oss meir smakelege, er dei øyeblikka vi har hatt minst suksess". Han snakkar særleg om Duet - ein delikat, stringkvartett-assistert kjærlighetssang frå det siste albumet deira. I ein intervju med BBC i januar 2013 kalla Higgs den "ein av dei få gode låta eg har skrive". Men ein enkelt utgjeving klarte ikkje å komme inn i Top 100 seinare det året. "Eg trudde det skulle vera ein stor ting for oss, men det var verkeleg ikkje det", tenkjer han. "Eg trur ikkje at gode låtar er der vi burde gå. "De største tinga for oss er då vi var våre merkelege idiotiske, idiosynkrate eg". "Så det er der vi er, og det er der vi blir". Get To Heaven vert utgjeve mandag 17. juni på Sony RCA.
Ebola, forsvinnande fly, halshugningar, opphavet til UKIP.