Men slik tilsynelatande overdreven lønn er ikkje ein ny bekymring. Tidleg på 1960-talet var den konservative regjeringa interessert i å kutta ned det utbrotne og tapsamle britiske jernbanenetverket. Mannen som vart valt til jobben var ein senior ICI-direktør som heitte Dr. Richard Beeching. Allereie før han utforma sine omstrida planar for å klippa British Rail, var det ein annan omstrida, i det minste i avisane - over lønnen hans. Times rapporterte i 1961 at Dr. Beeching skulle få den same lønnen som han fekk av ICI medan han var utstedsett til regjeringa. Det var det store tallet på 24.000 pund på den tida, som var tretti gonger høyere enn den gjennomsnittlege årlege lønnen i Storbritannia på litt over 800 pund i året og 14.000 pund meir enn den til den dåvarande statsministeren Harold Macmillan. "Er denne mannen - eller nokon annan - verd 450 pund i veka?" la oss gå framover eit par tiår til 1980-talet. Det var då den nåværende trenden for å spirale løna til leiingsutøvar tok røter. Ifølgje nokre analysar, vart berra av det økende løna i City som følgde Big Bang av finansdelegulering i 1986. Dei tok med seg lønar på amerikansk måte, og det passa godt til "gråten er god", som karakteren Gordon Gekko i filmen Wall Street. I 1987 fekk sjefen for Burtons-mannekjøpeselskapet, Sir Ralph Halpern, 1,3 millionar pund, og blei den første million-pound-a-year-businessmanen i prosessen. I 1994 vart den daværende sjefen for privatiserte British Gas, Cedric Brown, kalla Cedric the Pig. Han hadde hatt ein lønnsaukning på 75% til 475.000 pund i året, for å ha dreiv eit kjedeleg statleg forsyningsselskap berre nokre få år før. I slutten av 1990-talet, ifølge High Pay Commission, hadde forholdet mellom toppløna og gjennomsnittløna auka til 47 gonger. Kva kunne gjøres? Det var ulike rapporter om selskapsstyring på 1990-talet (Cadbury, Greenbury og Hampel) som blant anna tenkte på korleis løna til leiarar skulle avgjøres. Ingen har hatt noko effekt på løna. Og frå tid til annan har til og med store aksjonærar i City sett seg tilbake mot nokre av dei generøse løna avtalen som leiarar har vore i stand til å få ut av selskapene sine, og hevda at aksjonærane har vorte teke til ein kjøring. Korleis kan då boomet i høge lønar og pensjoner forklara? Økonomen Paul Ormerod, som for over 20 år sidan skreiv ei berømt bok "The Death of Economics", skreiv i fjor at vi ikkje bør sjå til yrket hans for å få ei forklaring. "Ekonomet har ingen teori som kan forklåra inntektsfordelinga", sa han. "Det enkle faktum er at løna til leiarar nesten utelukkende er avgjort av sosiale verdiar og normer. Ei studie frå London School of Economics viser at løna til sjefar i 2014 var 160% større i reelle termer enn i 1999, medan løna til ein gjennomsnittleg arbeidar har auka med berre 10% over den tida. Men ikkje alle meiner at "overdreie" lønar for leiarar verkeleg er viktige. Den pålitelege leverandøren av motsette økonomiske syn, Adam Smith Institute, sa i ein blogg: "I det siste er det vanskeleg å sjå offentleg interesse her". "Om aksjonærane verkeleg manglar eit triks og overbetala leiarane sine, kven tapar? "Vel, aksjonærane, i form av lavere lønningar. Og dei er dei som tjenter viss dei kan løyse problemet".
Den gjennomsnittlege løna for sjefdirektørar i firma i FTSE 100-indeksen er no 144 gonger den gjennomsnittlege løna i Storbritannia, seier High Pay Centre.