Rittet den 27. mai tilbyr 46- eller 95-mile-ruter som snur gjennom dei naturskjønne Trossachs og Campsie Fells nord for Glasgow. Rittet skal samla inn pengar for å utvikla unge skotske syklingstalent. For tre av arrangørane er det den perfekte måten å feira Millar sitt framgang på. Dei vonar at det vil verna etterlevelsen hans. Billy Bilsland, Brian Smith og David Lang er respekterte figurer på den skotske sykliscenen. Millar var ein elev til Bilsland på sine kringløpsutdanningar i Glasgow på slutten av 1970-talet. Smith, som no er manager for Endura-laget, trente med Millar då han kom heim frå ein racingtur i Europa. Han tok opp skotska pro-baton som var overgjeve frå Bilsland til Millar og racerte i det same motorola-teamet som Lance Armstrong. Han er ein påliteleg ven av den gåtefulle skotten - og ein syklist. "Såg eg ikkje at du vann Glasgow-Dunoon-løpet på 80-talet?" undra eg meg. Smith, som er frå Paisley og no bosett i Kent, svara at han faktisk hadde vunne, 18 år gamal og på det første forsøket - og han kunne til og med minnast kombinasjonen av utstyr han brukte i den siste sektionen på 25 mile. Lang, som er kaptein i den tidlege klubben til Millar, Glasgow Wheelers, sa: "Eg meiner at han definitivt er den beste rytteren som Storbritannia nokon gong har produsert. "Men eg er sikker på at om du stoppar dei fleste på gata og spør dei kven Robert Millar er, ville dei fleste i Glasgow ikkje vita det. "Så vi såg på muligheten til å setja opp ein sportsbane til ære for Robert. "Han gjorde ein del av treninga over Crow Road, mellom Lennoxtown og Fintry, og det er den siste klatra. "Skreimen går òg over Tak Me Doon frå Kilsyth, som er tøff òg". Millar sin stele viljen og aggressive klatreferanse såg han enda som fjerde i Tour de France i 1984, og han fekk andreplassar i Touren i Spania (to gonger) og Italia. Og så var det tilsynelatande motsetningar: sjølvforaktande og skjemmeleg eller sjølvsikker; pony-tailed u-like eller hard som teak; stolt av røtene sine eller av og til avskyande - "den kaledoniske anti-syzygyen" på to hjul. Lang sa det slik: "Robert var ein veldig einsam. Han var fast beslutten om å bli ein syklist i verdsklasse og det var ikkje verkeleg det som om han gjorde vondt for å få det til". Bilsland, som Millar gav skotska King of the Mountains-trøyet til i 1984, som no hang på veggen i sykkelshoppen hans, la til: "Robert var spesiell. Han var fokusert på det han var. Han trudde på seg sjølv. Når han angrep, angrep han for å vinna. "Eg trur han var ein av dei få skotskarane som nokon gong fekk bildet sitt på forsiden av L'Equipe. "Eg trur at om han hadde støtten til Sky-laget no, ville han ha vunne Tour. "Når han var med Peugeot, ville ikkje mange franske kar å rida for han. Mange av seier han fekk på egen hand". Den sportslige, meiner Lang, er første gong Millar har tillatte at namnet hans vert brukt for ein syklist-event. Millar, som var særs privat, gav Smith tillatinga sin så lenge inntekta gjekk til utviklingsgruppen til unge rytter i Glasgow Wheelers og Braveheart Fund, som Smith oppretta for ti år sidan for å forbedre utsikta til unge skotske syklister. "Han var ein av idolane mine", sa Smith. "Han kom tilbake til Glasgow om vinteren. "Og no er det fantastisk å ha ein Robert Millar Sportive fordi arven til namnet kjem til å fortsette. "Enhver bakke du går over, vil minna deg på kor vanskeleg det var å vere konge i fjellet, i den største årlege idrettsbegivenheten i verda.
Ei generasjon etter at Robert Millar hypnotiserte britiske TV-skuararane med å angripe pyreneanar på midten av 1980-talet, vil ein sportsutøvar i hans ære teste rytter på vegane han trente på.