Dette er ein hard refleksjon over spelkarieren hans, fordi Simeone var ein fantastisk midtbanespiller. Han vann 106 kamper og starta i Serie A for Inter Milan og Lazio, og han førte Atletico til ein liga- og cup-dobbel i 1996 (den siste La Liga-seieren). Og no, Simeone tek opp ein ny karriere som ein av dei mest kjempande managerane i spillet, med ein tilnærming som speglar den blandinga av vinnande attitude og tekniske evner som karakteriserte spelteida hans. Om du spør Diego Simeone korleis Atletico Madrid har overvunne alle oddse til å komme til Champions League-halvfinalen, der dei skal møta Jose Mourinho sin Chelsea, og dei er på topp i La Liga med berre seks kamper til, vil han gje deg eit enkelt svar: "Hardt arbeid og ydmyking". Det er nettopp det han har forkynt i denne sesongen, medan fotballverdenen endå undrar når - eller om - hans steamroller av eit lag til slutt vil gå tom for puff. Fram til nyleg hadde folk tru at det berre var eit spørsmål om tid. Når, ikkje om. Men den berømte seier over Barcelona onsdag, der Atletico klarte å slå det katalanske laget ut av Champions League før dei kom til siste fire for første gong sidan 2007, sende eit sterkt og greitt budskap: Atletico Madrid er ekte. I stor grad er Simeones vurdering av dei største styrkane til sitt Atletico-lag - hardt arbeid og ydmykheit - absolutt riktig. Atletico var berre fire poeng over La Liga-relegasjonssonen då Diego Simeone blei trent i desember 2011. I løpet av 18 månader hadde han ført dei til Europa League, Uefa Super Cup og Copa del Rey. Det var aldri meir synleg i oppstartsetapene onsdag, då Atletico sine stormvindar av angreppstrykke ganske enkelt blåste Barcelona bort, med Koke som nettar det einaste målet i kampen og David Villa som slo mot treverk to gonger i løpet av dei 20 første minutta. Arbeid og ydmyking - og for å seia det slik Simeone elskjer det, å gå frå kamp til kamp - har tillatte dei uvitande atleteikarane, som ikkje var superstjernar før dei kom til Vicente Calderon, å stige opp på toppen av fotballen utan å bli invitert. For alle som er blitt kyniske når det gjeld den moderne fotballen som vert styrt av enorme pengesum, har den uhindrede oppgangen til Atletico vore eit nytt pust. På tida til arabiske sjeikar, russiske oligarkar og amerikanske forretningsmenn, var det berre ikkje eit godt råd å ha lavbudsjettet til lag som Atletico. Det er verkeleg til stor del på grunn av den ubarmhjertige arbeidsmoralen som Simeone har gjeve oss, men det ville vore feil å seie at den nåværende suksessen til Atletico er berre fordi dei kjempar mykje, fordi det fins ein enorm mengd kvalitet og intelligens innanfor leiren. Under Simeones veitser er Atletico forsvarleg disiplinert, uovertrufleg organisert og spelar med stor spelforsyn, veit når å trilla med ferd i mengder og når å sitja dypt, og ventar på høvet til å hoppa på dei uheldige motstandarane sine og starta eit raskt, punktleg motangrep. Som den veltomne argentinske sjefen forklarte i oppbygginga til den siste triumfen til laget sitt, så er styrken til Barcelona å kontrollere besittinga; styrken til Atletico er å kontrollere rommet. Simeones oppmerksomhet på detaljar og hans evne til å kommunisere planane sine klart sikrer at spelarar har lært seg å spela der dei vil, samtidig som dei tvingar motstandarane sine inn i område der dei føler seg ubehagelege. I årevis led andrelaget til Madrid av eit alvorleg underleggs-kompleks då nabolaget Real styrte og resten av Spania spotta dei som uheldige bungler som alltid klarte å forvirra alt. Det rykte vart mest kjend i ein berømt tv-reklame, då ein forlatte ung gutt spurde sin framsvørte far: "Porque somos del Atleti?" Kvifor er vi Atleti-fans? Det var ein slags spansk liknskap til "Accrington Stanley...who are dey?" Under Simeone er Atletico endeleg i ferd med å øydeleggje denne ideen; manageren deira er til og med eit symbol på ein livleg sjølvtillit når han går rundt på touchline under kampene, og han vender seg konstant til publikum og oppfordrar dei til å klappa for dei hjerteskjerande innsatsane deira. Då dommaren Howard Webb blåste den siste fløyten på Vicente Calderon onsdag, vart det framslått ein enorm jubel. Dei heime fanane sang og sang med same unødvendige frimod som laget deira. Dei nekta å forlate stadionet før dei kjempade ut av tunnelen for å ta ein æresdans. Då spelarane til slutt gav etter for desse kravet og drog med dei trøtte kroppane sine tilbake på banen, for å bli sportivt hilsa på av dei reisande Barcelona-fansane, vart ein mann framme ved å ikkje vere der. Diego Simeone var tilsynelatande ingen stad han kunne sjå. Men han var der, heime i bakre sida av gjerdet, og han såg stille på festet han hadde med spontan stolthet skapt, og det syntes som om han hadde hatt ein problem med å stoppe tårane. Tidlegare Liverpool- og Irlands-forsvararen Michael Robinson, som avslutta karrieren sin i Spania og er no den fremste TV-kommentatoren i landet, avslutta sin rapsodi over framførslene til Atletico med å seia: "Det er umogleg å ikkje beundra dei". Robinson har rett. "Kvifor er vi Atletico-fans?"
I Storbritannia er argentinaren Diego Simeone best minnst som mannen som reagerte på eit petulant spark av David Beckham som førte til at den engelske stjernen blei utskrive frå en VM-kamp i 1998.