Men drapet hans i eit luftangrep er ein alvorlig strategisk feil - militært ubetydeleg men diplomatisk katastrofale. Mot slutten av april gjorde NATO-statane ei rekkje operasjonelle innovasjonar. Tre medlemstatar - Storbritannia, Frankrike og Italia - injiserte militære rådgivere i det opprørs-kontrollerte austlege Libya. Ein annan, USA, byrja kontinuerlege patruljer med væpna droner. Omgrepet Bab al-Aziziya omfattar alle tre slike nettverk, og det var anteke at forstyrringa av dette ville forvirra regimets soldatar på frontlinjen, avskilja feltkommandantar frå Tripoli og sette forvirring i rekkjene. Men var angrepet òg eit attentat? Med tanke på den personaliserte naturen til regimet og "alle måtar" i FN-resolusjonen 1973 kan det vera lovleg å drepa Muammar Gaddafi og visse medlemmar av familien hans, som sonen hans Khamis, kommandant for ein elitestyrkjerring, sjølv om det utgjorde ein risiko for dei som ikkje kjempa rundt regimet. Dette angrepet, og døden til Saif al-Arab, har frambringd lite militært resultat til den største diplomatiske og symbolske kostnaden for NATO. Saif al-Arab var, i motsetning til brørne sine, ikkje ein senior militær kommandant eller propagandist. I Golfkriget i 1991 dirigerte ein amerikansk stealthbombar to bomber mot det som blei påstått å vera ein kommando- og kontrollbunker, men var i realiteten eit irakisk sivilt tilflukt. Resultatet var 315 dødsfall, inkludert 130 born. Pro-Gaddafi-styrkane i både den beleirade veststaden Misrata og i aust har tilpassa seg til NATO sin luftmakt og nyttar stadig meir uortodokse taktikk. Dei treng ikkje lita på ein strøm av detaljerte ordrar frå Tripoli, og kan forårsake betydeleg skade på sivile utan denne veiledinga. NATO er forståeleg frustrert over den minkande avkastningen frå luftangrep, sidan det har øydelagt dei fleste tilgjengelege måla. Men å drepe kommandantar og å forstyrra kommunikasjon er langt mindre viktig enn den sentrale oppgåva å nedbryta tungt militærutstyr, som tankar og artilleri. Om angrepet hadde drepe oberst Gaddafi sjølv, hadde det då vore ein militær suksess? Då han døydde kunne han ta over, og sette seg på striden med same intensitet. Det ville vera farleg og nærsynt å skildra sjølv eit effektivt drap som ein sølvkulepensjon. Det er ingen tvil om at, saman med det militære målet å forstyrre kommandosentrane, søkte NATO etter ein psykologisk effekt, medviten om muligheten for "tilfeldig drap". Problemet er at retninga til denne effekten er uklar. Den dramatiske visuelle effekten av dette luftangrepet, og døden til dei som er avskilde frå politisk og militær leiing, vil herda den diplomatiske motstanden mot krigen, blant anna frå Russland og Kina. Og det vil òg vera ei stor vondskap for dei som er meir aggressive i alliansen, som Tyskland og Tyrkia, og det vil òg få dei arabiske og afrikanske offentleg meining til å bruka seg opp, og det kan føre til at Storbritannia og Frankrike skal bera den militære byrda alene, med ein beskjemd men begrenset hjelp frå den amerikanske administrasjonen som er ivrig etter å halda seg unna denne europeiske krigen. Det er ein viktig strategi for å få ein konvensjonell krig, men det er å skapa symbolsk utmerkande tap, å skapa kløft mellom dei engasjerte og tveksamme medlemmane i koalisjonen, og å slå ned på dei politiske støtten som byggjer opp i denne intervensjonen. Shashank Joshi er assosiert medar i Royal United Services Institute (RUSI), ein forsvars-tink-tank i London, og ein doktorgradsstudent i internasjonale tilhøyringar ved Harvard University.
Om det vert bekreftet, kan det vera at Saif al-Arab Gaddafi er død på grunn av den stadig meir aggressive NATO-taktikken som har vore brukt av alliansen for å få opp ein død situasjon i konflikten.