#सहजच सुचलं ते लिहिलं. गद्य - पद्य असंही काही नाही. जे मनात आलं, तसं मांडलं. 

।।।।।

एक अश्वत्थामा...आत दडलेलं खोडकर मूल!

आत एक खोडकर लहान मूल दडलंय
मस्त मजेत धमाल जगत असतं

ते लवकर मनाला लावून घेतं
ते रुसत मात्र नाही, थोडं खट्टू होतं

पण तसं राहील, तर ते खोडकर कसलं!
ते काही वेळात टुणकन उडी मारतं

दुडूदुडू धावतं, दुडूदुडू धावतं
तसंच उत्साहानं धावपळ करतं

दुडूदुडू धावताना खुदकन हसतं
काहीच झालं नाही असं भासतं

खरंतर त्या मुलाचा दंगा असा
ते ज्याच्यात दडलंय तोच दडून जातो

माहितच नसतं कुणाला, तो आहे कसा?
कळणार कसा, जाणायचं असतं कुणाला!

इतरांचं काय, तोही हरवून जातो
विसरवतो स्वत:लाच निरागसतेत!

जग मात्र सोयीनुसारचं ठरवतं
त्याचं काय करायचं, कसं वागायचं!

हरवू देत सारं विसरू द्यायचं
ओरबाडत ओरखड्यांसह जगू द्यायचं

शापित अश्वत्थाम्यासारखं
माथी भळभळतं वास्तव वाहत

दडवूनही न दडणारं दाहक असं!
'तो' सतत...निरंतर...अस्वस्थच...

- #तुळशीदासभोेईटे

#म #मराठी
#सहजच