 هذه الروايه لا اجد لها وصفا يليق بها فهى بحق اكثر من رائعة , ترى فيها الحب فى انقى صوره يتجلى فى حب سعد لسليمة , وترى فيها عزة النفس والدين عندما يموت ابوجعفر كمدا وحزناعلى حرق الكتب وضياع الهويه ,ترى فيها علو الهمة فى نفور سعد والتحاقه بالثغور ,ترى فيها اصرار سليمه على التعلم والتامل ونفع الناس وان تاهت فى اعماق نفسها , ترى فيها حرص حسن المهين فى بعض الاحيان , ونرى فبها امل مريمه الذى لا ينقطع . ولقد وفقت د. رضوى فى هذه الروايه ايما توفيق , فغرست فبنا وتدا من الام الماضى المذل , ونبهت فينا جمال ديننا وسماحته , وعلت فينا قيم العزة """ من لم يمت بالسيف مات بغيره """. " لا مستحيل فى حكم القوى للضعيف" لله درك يارضوى 