Το σώμα της δουλειάς του Dowd ως αρθρογράφος, και ιδίως τα κομμάτια Flytrap που του έδωσαν το Πούλιτζερ, είναι ένα από τα πιο λαμπρά παραδείγματα ακόμα και αυτο-κριτικής ενός ανθρώπου της μεταπολεμικής γενιάς.
Ο Dowd ούτε έγραψε και ούτε θα γράψει ποτέ τίποτα που θα μπορούσε να ερμηνευτεί ως αυτοτιμωρία των ανθρώπων της μεταπολεμικής γενιάς.