பாகீரதி ஏதோ நினைவுக்குள் கட்டுப் பட்டிருப்பது புரிந்தது. அவளது கால்கள் தானாகவே தாளமிட்டுக் கொண்டிருந்தன. அவளையும் மீறி அவள் கண் வழி வழிந்து கொண்டிருந்த தீட்சண்யம் அறை மூழுவதும் ஒரு சில்லிடலை நிரவ விட்டுக் கொண்டிருக்க அவள் சூடியிருந்த பூக்கள் தாங்களே ஒலி எழுப்புவதாய் தோற்றம் தந்து அவள் மன ரசிப்புக் கேற்றவாறு டிய த;லைக்கு இசைவாக டிக் கொண்டிருந்தன.. மெல்லத் திரும்பி தான் வடிவமைத்திருந்த சிலையை நோக்கினான். அதில் பாகீரதியில் சாயல் இருப்பதாகத் தோன்ற மனதுக்குள் அவள் ழ வெரூ‎ன்றியிருந்ததும், பார்ப்பவரின் சிந்தனை இந்த நட்பின் ழம் நூலிலையில் நடக்கும் இலாவகம் புரியுமா? என்பதை விட அப்படியான நடத்தலை யாரும் தட்டி வீழ்த்தி விடக் கூடாதே எனும் பயமும் கூடவே எழுந்தது.