இந்திய மண்ணில் தளம் அமைத்துப் பல இயக்கங்கள் செயற்பட்ட எண்பதுகளின் ஒரு காட்சிப்படிமத்துடன் சினிமா தொடக்கம் பெறுகிறது. இயக்கத்திலிருந்து தப்பியோட முனைந்த நண்பர்கள் குறித்த தகவலை விசாரிப்பாளர் அறிந்திருப்பதாக நம்பி உண்மைகளைக் கக்கிய ஒரு போராளி வெளியேற அனுமதிக்கப்படுகிறான். சில ஆண்டுகளின்பின் (சமகாலத்தில்) அவன் கனடாவில் தனது மனைவி இன்னொருவனோடு வாழ சென்றது குறித்து அவர்களோடு தர்க்கப்படுவதில் அடுத்த காட்சிப்படிமம் தொடங்கும். அவள் திருமண மோதிரத்தைக் கழற்றி மூஞ்சியில் விட்டெரிந்து இனிமேல் தொந்தரவு செய்துகொண்டு வரவேண்டாம் என எச்சரிப்பதோடு அடுத்த காட்சிப்படிமம் தொடரும். பின்னரான காட்சிகளை இங்கே என்னாலும் அதே ஒழுங்கில் தர இயலாது; அது அவசியமும் இல்லை. இன்றைய கனடா மண்ணின் சில நிகழ்வுகள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக வருகின்றன. ஒர்கனில் ஈடுபாடின்றி அல்லாடிக்கொண்டிருக்கும் இளைஞன் ஒருவனிடம் அவனது தந்தை வந்து அவனது நண்பன் பொதுத் தோட்டத்தில் சுருக்கிட்டுத் தற்கொலை செய்திருப்பதான செய்தியைக் கூறுவார். உணர்வற்றவகையில் கேட்டு, தொடர்ந்து ஒர்கனில் விரலை தவழவிடுகிரவனின் முகத்தில் ஒரு சோகமும் எதிர்பார்த்தது போன்ற பிரதிபலிப்பும் இருக்கும். இறுதியில் இவன் அந்த நண்பனின் தந்தையிடம் வந்து, அது தற்கொலையல்ல, தனது தந்தை மேற்கொண்ட கொலை நடவடிக்கை என்பதைக் கூறும்போது அவனது கையில் நண்பனின் தந்தை வழங்கும் துப்பாக்கி(நீயே உன் தந்தையைத் தண்டித்துக்கொள் என்பதாக). இடையில் அமைந்த காட்சிப் படிமங்களைத் தாண்டி இதை நான் இங்கே கூறுகிறேன். படம் பார்த்துமுடிக்கும்போது எமக்குள்ளே ஓடும் எமக்கேயான சினிமாவானது காட்சிகளை ஒன்றிணைத்து விசாலித்த வாழ்க்கை அனுபவங்களைக் கட்டமைத்துக்கொள்ளும் வகையில் திரைக்கதை அமைக்கப்பட்டுள்ளது.