வ.உ.சி.யை பற்றி நினைக்கும் போது இந்த சம்பவம் என் நினைவுக்கு வந்துவிடும். எனது மாமா ஒருவர் மேலாளராக வேலைப் பார்த்த நிறுவனத்திற்கு புதிதாக ஒரு லேபர் ஆபிசர் வந்திருந்தார். எப்போதுமே இப்படிப்பட்ட ஆட்கள் வந்தால் பணம் பறக்கும். ஆனால் அவரோ ஒரு பைசா கூட வாங்கவில்லை. மிகவும் வற்புறுத்தியதால் ஒரேயொரு காபி மட்டும் சாப்பிட்டார். புறப்படும் போது அந்த காபிக்கான ஒரு ரூபாய் பணத்தை கொடுத்துவிட்டுப் போயிருக்கிறார். என் மாமா தனது வாழ்நாளில் இப்படியொரு லேபர் ஆபிசரை பார்த்ததில்லை. வாய்விட்டே கேட்டுவிட்டார். நீங்கள் யாரென்று..? அப்போதுதான் அந்த ஆபிசர் 'வ.உ.சி.யின் மகன் நான். என் தந்தை இந்த நாட்டுக்காக எவ்வளவோ பாடுபட்டிருக்கிறார். நான் என்னால் முடிந்தவரை அதை காப்பாற்றுகிறேன்.' என்று கூறிவிட்டு போய்விட்டார். எப்போதும் மேன்மக்கள் மேன்மக்கள்தான்.