மனுஷ்யபுத்திரனின் ஆரம்ப காலம் முதல் அவரது சிறந்த கவிதைகளை வரிசைப் படுத்திப் பார்த்தேன். ‘மரமும் மரணமும்’ ‘அம்மா இல்லாத முதல் ரம்ஜான்’ ‘இந்த நகரத்தைத் தூங்க வைக்க வேண்டும்’ ‘இறந்தவனின் ஆடைகள்’ ‘ஆளில்லாத வீட்டில் கதறும் தொலைபேசி’ ‘எனது யாசிகும் கைகளில்’ ‘அன்பின் கரங்கள்’ ‘சிறுத்தையை நெருங்குதல்’ ‘என்னைப்பற்றிய வருத்தங்கள்’ ‘ஒரு பெரிய அவமானத்திற்குப் பிறகு’ ‘நீரடியில் கொவாள்’ ‘சிதைவின் தொழில்நுட்பம்’ ‘கொலை நடந்த இடம்’ ‘அன்பிற்காக’ ‘கடவுளுனுடன் பிரார்த்தித்தல்’ ‘பிசாசுகளின் கவிஞன்’ இப்பட்டியலை நீட்டிக்கொண்டே செல்ல முடியும். இக்கவிதைகளின் கசப்பு, சுயவதை, எதிர்ப்பு, ஆற்றாமை என்றும் கரிய நுரைகளுக்குள் இருந்து ஒரு மெல்லிய நெகிழ்ந்த எப்போதும் என்னை வந்து சேர்கிறது. அந்த நெகிழ்வே இக்கவிதைகளை உருகிவழியும் மொழியில் நிகழ்த்துகிறது.