இந்தப்படம் பார்க்கும்போது, 2005 ஆம் ஆண்டில், நான் அமெரிக்காவில் வேலை செய்து கொண்டிருக்கிறேன். அமெரிக்காவின் கறுப்பர் நகரமான டெட்ராய்ட்டில், முப்பது மாடிகளுக்கும் மேல் கொண்ட ஜெனரல் மோட்டோர்ஸ் கட்டிடடத்தின் ஐந்தாவது மாடியில் எனது அலுவலகம் இருந்தது. அன்று எனக்கு சோகமான நாள். நான் அமெரிக்காவில் இருந்து, திண்டுக்கல்லில் இருக்கும், விவசாய அலுவலகத்தில் அதிகாரியாய் இருக்கும், எனது முப்பது வருட உயிர் நண்பருடன் காலையில் தொலைபேசியில் சண்டை போட்டுவிட்டு வேலைக்கு வந்து இருந்தேன். வந்ததில் இருந்தே எனக்கு வேலை ஓடவில்லை. ஜெனரல் மோட்டோர்ஸ் கட்டிடடத்தின், இரண்டாவது மாடியில்தான் அந்த தியேட்டர் இருந்தது. நான் பார்க்க வேண்டிய வேலைகளை அப்படியே போட்டுவிட்டு, அந்த தியேட்டருக்கு வந்து எதேச்சையாகப் பார்த்த படம்தான் ‘ப்ரோக் பேக் மௌண்டைன்’. படம் பார்க்கும் போதே நான் பல இடங்களில் கதறிக் கதறி அழுதேன். படம் முடிந்ததோ இல்லையோ நான் தியேட்டர் விட்டு வெளியே வேகமாய் வெளியேறினேன். மேலே என் அலுவலகம் செல்லாமல் அடித்தளத்திற்கு ஓடி கதவைத் திறந்து வெளியே போனேன். வெளியே கனடா நாட்டையும் அமெரிக்கா நாட்டையும் பிரிக்கும் டெட்ராய்ட் ஆறு ஓடிக்கொண்டு இருந்தது. மைனஸ் 17 டிகிரி குளிரில் என் உடம்பு நடுங்க நடுங்க ஆற்றின் விளம்பில் போய் நின்றுகொண்டேன். ஆற்றின் அந்தப்புறம் இருந்த கனடா நாடு என் முன்னே தெரிந்தாலும் என் மனம் முழுதும் திண்டுக்கல் வந்து வந்து போனது. படத்தில் பார்த்த ஒவ்வொரு காட்சியையும் என் திண்டுக்கல் வாழ்க்கையும் பொருத்திப் பொருத்திப் பார்த்து நான் ரொம்ப நேரம் அழுதுகொண்டே இருந்தேன். ப்ரோக் பேக் மௌண்டைன் என்ற அந்தப் படத்தின் பிரமிப்பில் இருந்து நான் விடுபட ரொம்ப காலம் ஆயிற்று. உண்மையைச்சொன்னால், என் வாழ்க்கையில் நான் யார் என்பதை தெளிவாகத் தெரிந்துகொள்ள உதவிய படம்தான் ப்ரோக் பேக் மௌண்டைன். சரி இனி படத்திற்கு வருவோம்.