ஒரு தடவை கொந்தளிக்கும் கடலில் கப்பலில் பிரயாணம் செய்துகொண்டிருந்த ஒரு பெண் அதிக அச்சமடைந்தவளாக நடுங்கிக் கொண்டிருந்தாள். ஆனால், அவளுடைய கணவனாயிருந்த அக்கப்பலின் தலைவனோ மிகவும் அமைதியாக இருந்தான். இதைக் கண்ட அப்பெண் தன் கணவனிடம், “எனக்கு அதிக பயத்தை ஏற்படுத்தும் இக்கடற்கொந்தளிப்பு ஏன் உங்களுக்கு சிறிதளவுகூட அச்சத்தை ஏற்படுத்தவில்லை” என்று ஆச்சரியத்துடன் கேட்டாள். இதற்கு எவ்வித பதிலும் சொல்லாத கப்பற் தலைவன் திடீரென்று தன்னிடமிருந்த கூரிய வாளை அவளுடைய மார்புக்கு நேராக நீட்டினான். தன் மார்பைக் குத்தும் விதத்தில் நீட்டப்பட்ட வாளைக் கண்டு புன்னகைத்த தன் மனைவியிடம் அவன், “உன்னைக் குத்தி கொல்லக்கூடிய இந்த கூரிய வாள் உன்னைக் குத்துகின்ற விதமாக உன் மார்பு வரை வந்தும் நீ ஏன் பயப்படவில்லை?” என்று கேட்டான். அதற்கு அவள், “என் கணவனின் கரத்திலிருக்கும் வாள் எவ்வளவு கூரானதாக இருந்தாலும் அது என்னை எவ்விதத்திலும் காயப்படுத்தாது என்று எனக்குத் தெரியும். அதனால் நான் பயப்படவில்லை” என்றாள். இதைக் கேட்ட அம்மனிதன், “இதைப்போலத்தான் என் தேவனுடைய கட்டுப்பாட்டில் இருக்கும் கடல் எவ்வளவு கொந்தளித்தாலும் அது என்னை எவ்விதத்திலும் சேதப்படுத்தாது என்று எனக்குத் தெரியும். இதனால் கடற் கொந்தளிப்பு எனக்கு எவ்வித பயத்தையும் ஏற்படுத்தவில்லை” என்றான். இக்கப்பற் தலைவனைப்போலவே நாம் வாழும் உலகமும், நம்முடைய வாழ்வும் தேவனுடைய கட்டுப்பாட்டின்கீழ் இருக்கிறது என்பதையும், அவருடைய அனுமதி இல்லாமல் எதுவும் நம்முடைய வாழ்வில் நடைபெறுவதில்லை என்பதையும் நாம் அறிந்திருந்தால், எத்தகைய பயங்கரமான சூழ்நிலையும் நமக்கு எவ்வித பயத்தையும் ஏற்படுத்தாது. சகலத்தையும் தம் முடைய கட்டுப்பாட்டின்கீழ் வைத்திருக்கும் வாக்குமாறாத தேவன் பின்வருமாறு வாக்களித்துள்ளார்: “நீ பயப்படாதே, நான் உன்னுடனே இருக்கிறேன். திகையாதே, நான் உன் தேவன். நான் உன்னைப் பலப்படுத்தி உனக்குச் சகாயம் பண்ணுவேன். என் நீதியின் வலதுகரத்தினால் உன்னைத் தாங்குவேன். உன் தேவனாயிருக்கிற கர்த்தராகிய நான் உன் வலதுகையைப் பிடித்து: பயப்படாதே, நான் உனக்குத் துணை நிற்கிறேன் என்று சொல்லுகிறேன்” (ஏசா. 41:10,13).