நானும் எனது குழுவும் அடுத்த 10 நாள்கள் தொடர்ந்து வேலை செய்து வெறும் 300 கிராம் எடையுள்ள காலிப்பர்களைத் தயாரித்தோம். அந்த காலிப்பர்களை அணிந்த சிறுவர்கள் ஓடத் தொடங்கினர். அதுவரை தன் மகனைச் சுமந்து பள்ளிக்குச் சென்றுவந்த தாய் ஒருவர், யார் உதவியும் இன்றித் தன் மகன் ஓடுவது கண்டு கண்களில் நீர்சொரிய நின்றிருந்ததைப் பார்த்தேன். அந்தத் தாயின் கண்ணீர் எனக்கு அளவற்ற ஆனந்தத்தைக் கொடுத்தது.//