இலக்கியம் என்பது என்ன என்று இன்றுவரை எல்லோரும் ஏற்றுக் கொள்ளும் வரையறையை யாரும் சொன்னதில்லை. இலக்கியம் தொடர்ந்து மிகவும் முக்கியமான மனிதச் செயல்பாடாக இருப்பதற்கும் இந்தத் தன்மைதான் காரணம். இப்படிப்பட்ட சொல்லமுடியாத தன்மையை மா.அரங்கநாதன் கதைகள் முக்கிய விஷயமாக்க் கொண்டிருக்கின்றன. இந்தப் புதிர் தன்மை, தமிழின் பழைய இலக்கியங்களில் குறிப்புப் பொருள் என்றும் உள்ளுறை என்றும் ஆழமான இலக்கியக் குணங்களாக வலியுறுத்தப்பட்டிருக்கின்றது. ஆனால் பழைய இலக்கியங்களில் குறிப்புப் பொருள் என்றும் உள்ளுறை என்றும் ஆழமான இலக்கியக் குணங்களாக வலியுறுத்தப்பட்டிருக்கின்றது. ஆனால் பழைய இலக்கியம் பற்றிய சர்ச்சையிலும் சரி, மேற்கத்திய மாதிரியில் தமிழிலக்கியம் பற்றி உருவான 20ஆம் நூற்றாண்டின் எண்ண அமைப்புகளிலும் சரி, இந்தப் புதிர்த்தன்மை முக்கியமானதாக்கப்படவில்லை. சமஸ்கிருதத்தைப் பின்பற்றிய இந்திய மொழிகள் சில இந்தப் புதிர்தன்மையைத் தற்கால இலக்கிய சர்ச்சைக்குள் தந்து அவர்களின் மொழிகளைக் காப்பாற்றிக் கொண்டன என்பது தமிழோடு ஒப்பிட வேண்டிய தகவல். மார்க்சீய இலக்கியச் சிந்தனைகளிலும் புதிர் தன்மை ஏற்றுக் கொள்ளப்படவில்லை. மிகச் சமீபத்தில் டெர்ரி ஈகிள்டன் மற்றும் வால்டர் பெஞ்சமின் போன்றோரின் சிந்தனைகள் இவ்விஷயம் பற்றி சிரத்தை காட்டுகின்றன.