என் நெஞ்சைத் துளைக்கின்றன. மண்டபத்தில் எனக்குப் பின்னால் அமர்ந்திருந்த ஆசியர்களின் கண்களும் என் முதுகை சல்லடை போடுவது போல உணர்ந்தேன். வியர்வையால் நனைந்திருந்தது உடம்பு. அவமானத்தால் கூனிக் குறுகி நடுங்கிக் கொண்டிருந்தேன். அருகில் நின்றிருந்து முதலாம் வகுப்பு மாணவர்களுக்கு பிரச்சனை என்ன என்பது புரிந்திருக்காவிட்டாலும் மேசையின் மீது சிலைபோல நின்றிருந்த என்னை ஆ என்று வாயைத் திறந்தபடியே அண்ணாந்து பார்த்தபடியே நின்றிருந்தார்கள். எனக்கு அவ்விடத்திலேயே உயிர்போகாதா என்னுமளவுக்கு அவமானத்தை உடலெல்லாம் உணர்ந்து கொண்டிருந்தேன்.