இதற்கு அடுத்த படி, ஆழ்ந்து அரபு மொழியைப் படிப்பதும், இஸ்லாமிய சட்டங்களைப் (ஃபிக்) படிப்பதுமாக இருந்தது. எத்தனை ஆழமான கற்பித்தல் என்றால், அரபு மொழி இலக்கணத்திற்கு ’காஃபியா’, ’முஃபஸ்ஸல்’ போன்ற நூற்களையும், ’முக்ஹ்தஸர் அல் குதூரி’ மற்றும் ’மஜ்மா அல் பஹ்ரைன்’ (ஹனஃபி மத்ஹபின் சட்டத்தைப் பற்றிய நூல்) சட்டங்களுக்காக படித்தனர். இன்னும் இலக்கணத்திற்கு ’ஷர் ஜாமி’, சட்டத்திற்கு ‘ஷர் விகாயா’ போன்ற நூற்களையும் படித்தனர்15. ஒருவரை தனிஷ்மந்த்(ஞானி) என்றோ, மவ்லவி என்றோ கூறுவதற்கு இது வரையில் படித்திருந்தாலே போதுமானதாக இருந்தது. இந்தப் படியை முடித்தவர்கள், அழைப்புப் பணி செய்பவர்களாகவோ, ஆசிரியர்களாகவோ வாழ்வை மேற்கொண்டனர். இன்றைய கால கட்டத்தில் தென்னாசியாவில் மிகப்பெரிய படிப்பாக கருதப்படும் எட்டு வருட ’தர்ஸ் ஏ நிஜாமி’ படிப்பில் நான்காவது வருடத்தில் மட்டுமே இதனைப் படிக்க முடிகிறது16.