’சோளம் வெதைக்கையிலே... நம்மைக் கைப்பிடித்து கிராமத்துக்குக் கூட்டிச் செல்லும். செந்தூரப்பூவே... பாட்டு, மயிலின் ஊஞ்சலை நம்மையும் ஆட்டச்செய்யும். மஞ்சக்குளிச்சு அள்ளிமுடிச்சு... பாட்டு, நம் சட்டையில் மஞ்சத்தண்ணி பட்டுவிட்டதாகவே நினைக்கவைக்கும். செவ்வந்தி பூமுடிச்ச சின்னாக்கா... பாட்டு, நம்மை தாளம் போட வைக்கும். குறிப்பாக, அந்த ‘தன்னானே தானன்னே தன்னேனா... சொல்லவைக்கும். ஆட்டுக்குட்டி முட்டையிட்டு பாடலைக் கேட்டு, மயிலு மட்டுமா சிரித்தாள். நாமும்தான் வெடித்துச் சிரித்தோம். இளையராஜா தன் நண்பன் மலேசியா வாசுதேவனுக்கு வழங்கிய பரிசுகளின் ஆரம்பம் இந்தப் பாட்டு.