சென்ற வருடத்தின் ஒருநாள் தரமணி திரைக்கலூரிக்குச் சென்றிருந்தேன். உச்சி வெயில் கொளுத்திய மதிய நேரம். குடிப்பதற்கு ஒரு வாய் தண்ணீர் கூட இல்லை. வியர்த்து நனைந்ததில் கசகசப்பாக இருந்ததால் முகம் கழுவலாம் என்று தற்செயலாக பாத்ரூம் பக்கமாக ஒதுங்கினேன். ஒரு குழாயிலும் தண்ணீர் வரவில்லை. கக்கூஸ் சுத்தமாக இல்லை. இந்த ஹாஸ்டலுக்கு சிறைச்சாலையே தேவலாம் என நினைத்துக் கொண்டேன். வெளியில் சென்று தண்ணீர் குடித்துவிட்டு வந்து மொத்தக் கல்லூரியையும் சுற்றிப் பார்த்தேன். சொல்லொன்னா துயரம் மனதில் சூழ்ந்தது. கல்லூரி சிதிலமடைந்திருப்பது கூட எனக்கு இரண்டாம் பட்சம் தான். குடிப்பதற்கும், சுத்தப்படுத்திக் கொள்வதற்கும் கூட தண்ணீர் இல்லாத சூழல் என்னுடைய ரத்தக் கொதிப்பை ஏற்றியது. ஆகவே ஜூனியர் விகடனுக்கு தெரியப்படுத்திவிட்டேன். அவர்கள் கல்லூரியின் தவறையும், கவனக் குறைவையும் சுட்டிக்காட்டிவிட்டு “மொக்கை காலேஜ்” என்று தலைப்பிட்டுவிட்டனர். விகடன் கவரேஜ் கல்லூரி நிர்வாகத்தையும், அதன் தலைப்பு மொத்த மாணவர்களையும் ஒருசேர கொதிப்படையச் செய்துவிட்டது. (ஜூனியர் விகடன் கவரேஜ் செய்த பிறகு ஹாஸ்டலில் ஆக்குவா பில்டர் தண்ணீர் வைத்து மாணவர்களின் தாகத்தைத் தனித்தார்கள். என்றாலும் வாட்டர் கேன்களுடன் அதே கல்லூரி வளாகத்தில் பிள்ளைகள் மீண்டும் அலைவதை சமீபத்தில் பார்க்க முடிந்தது.)