சங்ககாலத் தமிழகத்தில் வாழ்ந்த யானைகளின் உடல் கருமைநிறத்தில் பெரிய அளவில் இருந்ததால் அவற்றை மலைக்குன்றுகளுடனும் கார்மேகங்களுடனும் குதிர்களுடனும் ஒப்பிட்டுக் கூறியுள்ளனர். யானைகளின் உடல் வடிவமைப்பின் அடிப்படையில் அவற்றை நீரில் மிதக்கும் படகுகளுடன் ஒப்பிட்டும் கூறியுள்ளனர். சில யானைகளின் முகத்தில் வெண்மை அல்லது செம்மை நிறப் புள்ளிகள் காணப்பட்டது என்று கூறும் இலக்கியம், செந்நிறப் புள்ளிகளைச் செங்காந்தள் மலருடனும் விடியல் வானத்துடனும் ஒப்பிட்டுக் கூறுகிறது. யானைகளின் முகத்தில் காணப்பட்ட வெண்ணிறப் புள்ளிகளை முல்லை மலர்களுடன் ஒப்பிட்டுக் கூறுகிறது. யானையின் கண்களைப் பற்றிக் கூறுமிடத்து, அவை புகர்நிறம் வாய்ந்தவை என்று கூறி அவற்றைப் பனைமரத்தின் நுங்குகளுடன் ஒப்பிட்டுக் கூறுகிறது. யானையின் மிகப்பெரிய தடித்த காதுகளைச் சேம்பின் இலைகளுடனும் தாமரை, நெய்தல், ஆம்பல் போன்ற நீர்ப்பூக்களின் இலைகளுடனும் முறத்துடனும் ஒப்பிட்டுக் கூறுகிறது. பலவரிகளைக் கொண்டதும் கருமைநிறம் உடையதுமான யானையின் தும்பிக்கையைப் பனைமரத்துடனும் கருப்பு மக்காச்சோளக் கதிருடனும் வரால்மீனுடனும் எழுதப்பட்ட நடுகல்லுடனும் பெண்களின் கருமை பூசிய கண்ணிமைகளுடனும் பாம்புடனும் உவமைப்படுத்திப் பல பாடல்களில் கூறுகிறது.