அது ஒரு வைகாசி மாதம். வீடு பார்க்க நானும் கணவரும் வந்திறங்கினோம். அந்த வீடு கொஞ்சம் வித்தியாசமாக அமைந்திருந்தது. வீதியில் இருந்து சிறு ஒழுங்கை போன்ற ஒன்றுக்குள் உள்ளிறங்க வேண்டியிருந்தது. வீட்டின் வாசல் வீதிப்பக்கம் இல்லாமல் பின்புறத்தில் அமைந்திருந்தது. கார்த்தரிப்பிடம் விசாலமாக வாசல் பக்கமே இருந்தது. அதற்கடுத்தாற் போலிருக்கும் பிரதான வீதியை அப்பிள் மரங்களும், பெரி மரங்களும், மேப்பிள் மரங்களும், இன்னும் பெயர் தெரியாத மரங்களுமாக முழுவதுமாக மறைத்திருந்தன. இடையிடையே பைன் மரங்களும் உயர்ந்து நின்றன. ரோஜாச்செடிகள் பூத்துச் சொரிந்து, காடு போலப் பரந்து பிரதான வீதிக்கும் இந்த வீட்டுக்கும் இடையில் பெரும் இடைவெளியை ஏற்படுத்தியிருந்தன. ஏதோ ஒரு சோலைக்கு நடுவிலே நிற்பது போலிருந்தது. இவைகள் எல்லாவற்றையும் விட இன்னும் அதிகமாக என்னை ஈர்த்தது நேரே கார்தரிப்பிடப்பக்கமாக இருந்த கீழ்மாடிக் குடியிருப்பு யன்னல்கள். அந்த யன்னல்கள் ஒவ்வொன்றினூடும் தெரிந்தவை புத்தக அடுக்குகள். எனக்குள் ஒரு மகிழ்ச்சிப் பிரவாகம். ஏதோ ஒன்று பொருந்தி வருவது போன்ற உணர்வு.