இங்கு நீங்கள் தெரிந்துகொள்வது, சேவையோ, தகவலோ தான் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது, மொழியல்ல. ஆனால் இந்தியாவில் மொழித் தேர்வும், உரிமையும் ஒரு பிரச்சனையாக உருவாக்கப்படுகிறது. இந்த உரிமையை எதிர்ப்பவர்களும், குழப்பத்தை உண்டு செய்பவர்களும் யாரென்று பார்த்தால், அதே ஆதிக்க வர்க்கம் என்பதைப் புரிந்து கொள்வீர்கள். இவர்களுக்கு எப்போதுமே, மற்றவர்களின் உரிமையை தாங்கள்தான் வைத்துக் கொண்டிருப்பதாகவும், வேண்டியவர்கள் தங்களிடம் போராடிப் பெற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்றும் நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். தாங்கள் இழந்துவிட்ட அதிகாரத்தை, இருப்பது போல் மற்றவரிடம் காட்டிக்கொண்டு எல்லோரையும் தன்னிடம் கையேந்த வைக்க முயற்சிக்கிறார்கள். உண்மையில் நாம் இவர்களுடன் மல்லுக்கட்ட வேண்டியதில்லை, மாறாக அரசியல் சட்டத்தில் மாற்றம் ஏற்ப்படுத்திக் கொள்ள தேவையான முயற்சிகளையும், உரிமைப் போராட்டத்தை தொடர்ந்தும் முன்னெடுக்க வேண்டும். மொழிச் சமத்தும் சாத்தியம் என்பதை நாம் இவர்களுக்கு நிரூபித்துக் காண்பிக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை, ஆனால் இவர்கள் எழுப்பும் கேள்விகளை உள்வாங்கிக் கொள்ள வேண்டும். மொழிப்போரை தன் அரசியலாகக் கொண்ட திராவிடக் கட்சிகளின் பிரதிநிதிகள், பாரளுமன்றத்தில் குரலெழுப்ப வேண்டும். தனி நபர் மசோதா கொண்டு வந்த திருச்சி சிவாவும், கனிமொழியும் ஏன் ஒரு சட்டத் திருத்த வரைவை முன்வைக்கக்கூடாது. அதே போல் நாம் அதிமுக வையும் நிர்பந்திக்க வேண்டும்.