ஆனால், ஒரு பதில் கடிதம் வந்தது எதிர்பாராதது. சொன்ன விஷயம் நல்லெண்ணத்தில் கூறிய சம்பிரதாயமான அறிவுரையோ, அல்லது நாகரீகம் கருதி எழுதப்பட்ட பதிலோ - எதுவாக இருந்தாலும் மிக்க நன்றி உங்கள் பண்பிற்கு. என்னை விட சுமார் 17 -18 வயது சிறியவராக இருப்பீர்கள் என்று நினைக்கிறேன். (எனக்கு 52). என்னைப்பற்றிய ஒரு விவரமும் கூறாமல் மொட்டைக்கடிதம் போல் எழுதினேனே என்று உங்கள் அஞ்சல் பார்த்த பின் சற்று அவமானமாக இருந்தது. மற்றொருபுறம், என்னைப்பற்றி ஒன்றுமே அறியாத நபரிடம் பேசும் ஒரு சுதந்திரம், புதுச்சாரல் போல் சில்லென்று ஒரு சந்தோஷக்காற்று. நண்பர்களிடம் தான் மனது விட்டு பேச முடியும் என்பார்கள். எனக்கென்னவோ, யாரிடமும் பேச முடியாத நம்முடைய சில ரகசியங்களும், தப்புகளும், திருட்டுத்தனங்களும் கடைசி வரை நமக்குள் இருக்கவே செய்யும் என்று தோன்றுகிறது. ஆனால் எதிர்பாராமல், முன்பின் அறிமுகமில்லாத ஒருவரிடம், பட்டென்று வேறு யாரிடமும் கூறாத ஒரு விஷயத்தை சிக்கலில்லாமல், பயமில்லாமல் பேசி விட முடிகிறது. நமக்கு தெரிந்த எந்த வட்டதிற்குள்ளும் இவர் வரவே மாட்டார், தென்பட வாய்ப்பே இல்லை என்கிற யதார்த்தம் கொடுக்கும் தைரியம் என்று நினைக்கிறேன்.