சென்னையில் அசோகமித்திரன் ஒரு வாழ்க்கையைச் சொல்லவில்லை. ஒட்டுமொத்தமாக ஒரு பெருந்திரளின் கதையைச் சொல்கிறார். அதீத உடல்பருமனால் கல்யாணமாகாமலிருக்கும் பெண்கள்[பளு], ஒருமுறைகூட தன் முகத்தைக் கண்ணாடியில் பார்த்துக்கொள்ளாத பெண் [மாலதி] , இரவில் ஒவ்வொருமுறையும் வாசல் கதவைத்திறந்து தெருவைச்சுற்றிக்கொண்டு சிறுநீர்கழிக்கச்செல்லவேண்டியிருக்கும் கிழவர் [தனியொருவனுக்கு],பகலெல்லாம் வேலைசெய்துவிட்டு இரவெல்லாம் தண்ணீருக்கு அலையும் வீட்டுப்பெண்கள்,வேலையே இல்லாமல் நூலகத்தில் கடைசிவரி வரை செய்தித்தாளை வாசிப்பவர்கள் என அந்த மக்கள் கூட்டத்தின் முகம் சட்டென்று யோசிக்கும்போது பிரமிப்பூட்டும்படி வந்து முகத்தை அறைகிறது. என்ன ஒரு அர்த்தமில்லாத வாழ்க்கை, அல்லது அதைவிட வேறு என்ன அர்த்தம் இருக்கிறது வாழ்க்கைக்கு?