இங்கேயும் அப்படித்தான் நண்பா. வாழ்வதற்கே சம்பாரிக்கும் பணம் போதாமல் இருக்கும் போது எப்படி சேமிப்பது? தொழிலாளர் வர்க்கம் மட்டுமே அதிலும் பெண்கள் மட்டுமே கொஞ்சம் உசாராக இருக்கின்றார்கள். தன் அளவில் முடிந்த அளவுக்கு சேமிப்பு விசயங்களில் கவனம் செலுத்துகின்றார்கள். மேலும் ஒரு தகவல். பெரும்பாலும் உழைக்க முடியாதவர்கள், வாய்ப்பு இல்லாதவர்கள் தங்கள் தேவைகளை மிகவும் குறைத்துக் கொள்கின்றார்கள். உயிர்வாழ்வதற்கான உணவுக்கு மட்டும் முக்கியத்துவம் கொடுப்பது. வாடகைப் பணம் இது இரண்டுக்கும் மட்டும் போதுமான அளவுக்கு உழைத்து விடுகின்றார்கள். நான் சந்தித்த பெரும்பாலான மக்கள் அவரவர் நிலையில் மகிழ்ச்சியில் தான் இருக்கின்றார். பெரிய ஆசைகள் இன்றி வாழ்க்கை முடிந்து போகின்றது. வெளி உலகத்திற்கும் அவர்களுக்கும் கடைசி வரைக்கும் எவ்வித தொடர்பும் இருப்பதில்லை. எந்த பெரிய நகரங்களில் வாழ்ந்தால் அவர்கள் வாழ்க்கை அந்த நகரத்துடன் ஒட்டும் உறவும் இல்லாமல் தனித்த வாழ்க்கை போலவே இருக்கின்றது. இவர்களுக்கு உடல் ஆரோக்கியம் பெரிய நோய்கள் தாக்கும் போது தான் மொத்த பிரச்சனையும் உருவாகின்றது. அது வரையில் அவர்கள் வாழ்க்கை இனியதாகவே உள்ளது. பெருநகரங்களில், தொழில் நகரங்களில் அடித்தட்டு மக்களுக்கு ஏதோவொரு வகையில் தேவை இருந்து கொண்டேதான் இருக்கின்றது. சொல்லப்போனால் பற்றாக்குறை தான் நிலவுகின்றது. நீங்க சொன்னது போல எந்த நேர்முகத் தேர்வும் இருப்பதில்லை.