போதமாகிய அறிவாம், அதாவது தேக முதலியவற்றை யானென்னுஞ் செருக்காகிய மயக்கவுணர்வாம். அறிவேபரமும் உயிருமாம். அறிவைத்தவிர உயிர், பர மிரண்டுமில்லையாம். தன்னைத்தன்னாலறிவதன்றி மற்றொன்றா லறியப்படாதென்க, ‘இன்னது தேகந்தேகி யிவனென வுணர்வன் யாவன் அன்னவன் றன்னைத்தானென் றறிந்தவனாகும்” என்று கைவல்யநவநீதம். எவன் பிரமமாகிய தன்னை மறந்தானோ அவன் எவ்விதபதவிகளிலு நிலையின்றி சுழற்காற்றிலகப்பட்ட செத்தைபோல அழிவற்ற காலச்சக்கரமென்னு மயக்கத்தில் மாறாது பிறந்திறந்து திரிந்துக்கொண்டேயிருப்பனாம். தன்னைத்தானுள்ளவாறு காண்டல் தஸ்மரணை யெனவும், இதுவே அறிவெனவும், இது சச்சிதானந்த மெனவும்படும். தன்னை அயலாகக்காண்டல் அதாவது அறியாமையே விஸ்மரணையாம். இதுவே அநிர்தசட துக்கமாம், “தன்னையுந் தனக்கா தாரத் தலைவனை யுங்கண்டானேல், பின்னையுத் தலைவன் றானாய்ப் பிரமமாய்ப் பிறப்புத்தீர்வன்” என்று கைவல்ய நவநீதத்திலும், “தன்னை யறியாமற் றானே கெடுகிறான்” என்று திருமூலர் திருமந்திரத்திலுமறிக.