‘பெட்டிசன் கொடுக்கத்தானே போயிருக்கான் கொஞ்ச நேரத்துல வந்துடுவாம்னு நெனச்சிக்கிட்டு இருந்தோம். அப்போதான் ஆத்துல காலு கழுவ போயிருந்த கோபி அடிச்சி பெரண்டு ஓடிக்கிட்டு வந்தான். என்னலே ஆச்சுன்னு கேக்குறதுக்குள்ள எம்மா எசக்கி தீயில கருகிட்டாம்மான்னு சத்தம் போடவும் என் உசுரே அந்துடுச்சு. 'யாத்தே எம்புள்ளங்க இப்புடி தீயில எரியுதுங்களேன்னு' கலெக்டரு காலுல விழுந்து கெஞ்சுனேன். அவரு காருலயே என்னையும் ஏத்திக்கிட்டு ஆஸ்பத்திரிக்குக் கூட்டிட்டுப் போயிட்டாரு. புள்ளைங்க ஒண்ணு ஒண்ணா என்ன விட்டுப் போயிட்டே இருந்துச்சுங்க. செவ்வாக்கிழம எசக்கிய ஆஸ்பத்திரி உள்ள போய் பாத்தேன். 'எம்மா என் கூடவே இருமா. எனக்கு ரொம்ப தாகமா இருக்குதும்மா. ஒரு மடக்கு தண்ணி தாம்மான்னு கெஞ்சுனான்'. டாக்டருங்க யாருமே தண்ணி கொடுக்கக்கூடாதுன்னு சொல்லிட்டாங்க. எம்புள்ள தண்ணி கேட்டு கொடுக்க முடியாம தவிச்சிக்கிட்டுக் கெடந்தேன். என்கூடவே இருமான்னு சொல்லிட்டு பாவிப்பய என்ன தனியா தவிக்க விட்டுட்டுப் போயிட்டானேயா” என்றவரின் கதறலும், அன்றைய புகைப்படங்களும் மனதை அறுக்க... தொடர்பை துண்டித்தேன்.