உயர்கல்வியில் காலத்தின் தேவைக்கேற்பச் செய்ய வேண்டிய மாற்றங்களை பல்கலைக்கழக மானியக்குழு, மாநில உயர்கல்வி மன்றம், அகில இந்திய தொழில் நுட்பக்கல்வி மன்றம் போன்றன செய்துவந்தன. பல்கலைக்கழகங்கள் அவற்றை உள்வாங்கிக் கொண்டு அவை இயங்கும் வட்டாரத்திற்கேற்ப பாடத்திட்டங்களை உருவாக்குவது, தேர்வுகளை நடத்துவது,பட்டங்களை வழங்குவது எனப் பணிகளைச் செய்கின்றன. உயர்கல்வித் துறையில் இயங்கும் இவ்வமைப்புகள் தோற்றுவிக்கப்பட்ட நோக்கங்கள்அப்பழுக்கற்றவை.ஆனால் நடைமுறையில் மிஞ்சியிருப்பது வேதனையும் விரயமும். இதனைச் சரிசெய்ய வேண்டிய பொறுப்பை எடுத்துக்கொள்ளாமல் இந்தப் புதிய கல்விக்கொள்கை அனைத்தையும் தனியார் வசம் ஒப்படைப்பதற்கான உள்ளீடுகளை இந்த முன்வரைவில் காணமுடிகிறது. ஏற்கெனவே உயர்கல்வியில் வழங்கும் உதவித்தொகைப் போட்டித்தேர்வுகளைத்தனியார் நிறுவனங்கள் கையாளத்தொடங்கிவிட்டன. தேவைப்பட்டால் வெளிநாட்டுப் பல்கலைக்கழகங்கள், ஆய்வு மையங்கள் அனுமதிக்கப்படலாம் என்ற உள்ளீடும் இதில் இருக்கின்றன. தொழில் துறை,சேவைத்துறை, தகவல் தொழில் நுட்பத்துறை எனப் பலவற்றில் நுழைந்த அந்நிய மூலதனம்,இந்தியாவின் வளர்ச்சிக்கு உதவியுள்ளனவா? என்ற கேள்விக்கும் நேர்மறையான பதில்கள் கிடைக்காதபோது, ஒட்டுமொத்த மனித வளத்தையும் தீர்மானிக்கும் கல்வித்துறைக்குள் கட்டுப்பாடற்ற அந்நிய மூலதனம் விளைவிக்கப்போகும் விளைவுகளை இப்போதே சொல்வதற்கில்லை.