பசுமையான மரங்களை வெட்டி வீழ்த்தி தேயிலை தோட்டங்கள் அமைத்து, மரங்களை வெட்டி தேக்கு, தைலம், சீகை போன்ற மரங்களை பயிர் செய்து, கனிமங்கள் எடுக்க தாது சுரங்கங்கள் தோண்டி, யோகா ஆன்மீக மையங்கள் கட்டி யானைகளின் வழித்தடம் அடைத்து, வலுக்கட்டாயமாக பழங்குடிகளை அடித்து வெளியேற்றிவிட்டு மதுகுப்பிகளோடும் நெகிழி குப்பைகளோடும் வரும் சுற்றுலா பயணிகளை வரவேற்பதற்கு பெயர்தான் இன்று காப்புக்காடு அல்லது பாதுகாப்பான காடு. இந்தப் பேரழிப்புத் திட்டங்களை வெற்றிகரமாக நிறைவேற்றுவதற்கும், வளர்ச்சி என்று பிரச்சாரம் செய்து இதை அனுமதிப்பதற்கும், மலைக்காடுகளை முதலாளிகளுக்கு தாரை வார்ப்பதற்கும் அரசு உருவாக்கி வைத்திருக்கும் நிர்வாக அமைப்புதான் வனத்துறை. இந்தியா என்ற நாடு உருவாவதற்கு முன்பும் வனத்துறை என்ற நிர்வாகம் உருவாக்கப்படுவதற்கு முன்பும் பல்லாயிரமாண்டுகளாக மலைக்காடுகள் பாதுகாப்பாகத்தான் இருந்தது. குறிஞ்சி நிலத்து பழங்குடி மக்களை மலைக்காடுகள் பார்த்துக் கொண்டன. மலைக்காடுகளை பழங்குடி மக்கள் பார்த்துக் கொண்டனர். காடுகளை, தங்கள் வாழ்வாதார இயற்கை வளங்களை பாதுகாக்கும் முறையென்பது பன்னெடுங்காலமாக மக்களின் பண்பாட்டு வாழ்வியலோடு கலந்து நிற்கும் தொடர் செயலாகும். முல்லை மற்றும் மருத நிலத்தில் உயிர்ப்புடன் இருக்கும் கோவில் காடுகள் அல்லது சாமி சோலைகள் அல்லது புனிதக்காடுகள் (Sacred Groves) ஒரு சான்றாக அமைகிறது. கோவில்காடு என்பது வனத் துறையின் கீழில்லாது, முழுக்க முழுக்க எளிய மக்களின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள ஒரு அமைப்பாகும். அரசின் அல்லது தன்னார்வ தொண்டு நிறுவனங்களின் எந்த விழிப்புணர்வு பிரச்சார கூட்டமும் நடைபெறாமலே இத்தனை ஆண்டுகளாக எளிய மக்கள் காடுகளை தங்கள் தெய்வமாக பாதுகாத்து வந்து இருக்கின்றனர்.