இவ்விரண்டு கிங்கரர்களும் மிகவிரைவில் அந் நாட்டுக்குச் சென்று சேர்ந்தார்கள். அங்கு வாழ்ந்துவரும் புரோகிதர்களையும் மதத் தலைவர்களையும் மற்றும் பிஷப் முதலியவர்களையும் முதலாவதாக இவர்கள் வசப்படுத்திக் கொள்ளத் திட்டமிட்டார்கள். “எங்கள் நாட்டிலிருந்து அழிச்சாட்டியம் பண்ணிவந்த இந்தப் புரட்சிக்காரர்கள் உங்கள் கிறித்து மதத்துக்கேகூட எதிர்ப்புக் கோஷமிட்டு வந்தார்கள். இவர்கள் புதுமையைப் புகுத்துவதாகப் பொய் பேசி, நம்முடைய பூர்விக மதக் கோட்பாட்டையே கேலி செய்து வருகிறார்கள். நம் முன்னோர்களெல்லாம் வடிகட்டிய முட்டாள்களாம்! அவர்களைப் பின்பற்றும் நாமெல்லாரும் அறிவிலிகளாம்! இந்தப் போக்கிரிகள் மட்டும் பரம உத்தமர்களாம்! இவர்கள் மக்களினத்துக்கு வழிகாட்டி, சுவர்க்கத்தின் பாதையை திறந்துவிட முற்பட்டிருக்கிறார்களாம்! இவ்வாறு ஏய்த்துத் திரியும் எத்தர்களை நீங்கள் எப்படி உங்களிடையே நிம்மதியாக வைத்து வாழ முடியும்? மடியில் நெருப்பைக் கட்டிக் கொண்டீர்களே! உண்மையை எடுத்துச் சொல்லி உங்கள் மன்னரை நீங்கள் எச்சரித்துவிட வேண்டாமா? செத்த எலியை வாலைப் பிடித்துத் தூக்கி எறிகிற வேகத்தில் நீங்கள் செயல்பட வேண்டாமா?” என்று இந்த இரு தூதர்களும் தூபமிட்டார்கள். பணிகாரத்தைப் பக்குவமாய் வேக வைப்பதற்குக் கொஞ்சம் ஆப்ப சோடாத் தூளைச் சேர்ப்பதுபோல், அவ்வத் தலைவர்களுக்கும் தக்கமுறையில் வெகுமதிப் பொருள்களையும் பொற் காசுகளையும் பரிசாக (லஞ்சமாக) நீட்டினார்கள்!