தலைவனின் பிரிவினால் வாடுகின்றாள் தலைவி. அந்தப் பிரிவு தலைவியின் ஜீவமரணப் போராட்டம்போல. அந்த நிலையில் சமூகம் தலைவியைத் தூற்றுவதை அதன் அற்ப செயலென்று இலக்கியம் இடித்துரைக்கின்றது. ‘அறனின்றி அயல் தூற்றும் அம்பலை நாணியும்’ என்று பாலைக் கலிச் செய்யுள் கூறுகிறபோது அறன் அற்ற அச்செயலை இடித்துரைக்கவே தோன்றும்.