2007ஆம் ஆண்டு மார்ச் மாதம் 7-ஆம் தேதி ரவி என்னைத் தொலைபேசியில் அழைத்து, “முக்தாம்மா காலமாகிவிட்டார். ஒரு சகாப்தம் முடிந்துவிட்டது” என்று கூறினார். அவர் சொன்னதைப் போல ஒரு சகாப்தம் முடிந்துவிட்டதுதான். தனம்மாளின் பாணியைப் பேணிக்காத்த ஒருவர் மறைந்துவிட்டார். ஒரு சமரசமும் இல்லாமல் தன் அழகியலைக் காத்த ஒருவர் மறைந்துவிட்டார். பல நூறு கீர்த்தனங்களும், பதங்களும், ஜாவளிகளும் அறிந்த ஒரு வித்வான் மறைந்துவிட்டார். வேதவல்லி, ரமா ரவி, சௌம்யா போன்ற சிறந்த பாடகர்களுக்கு சொல்லிகொடுத்த ஒரு குரு மறைந்துவிட்டார். அனால் அன்று எனக்கு இதெல்லாம் தோன்றவில்லை. நான் அவர் வீட்டில் இருந்த ஒரு மணி நேரம்தான் எனக்கு மீண்டும் மீண்டும் நினைவுக்கு வந்தது. அவர் எளிமையாகப் பழகியது, பேச்சின் ஓட்டத்திலேயே அனாயசமாகப் பல பாடல்களைப் பாடியது, செயற்கைத்தனம் இல்லாத அந்த வெகுளியான பேச்சு, “அந்த பொண்ணு சௌம்யா எல்லாத்தையும் சீக்கிரமாக பிடிச்சிக்கும். அப்படியே பாடும்” என்று பாடகி சௌம்யாவைப் புகழ்ந்தது, மெல்லிய நகைச்சுவை இழையோட பழைய காலத்து வித்வான்களைப் பற்றிக் கூறியது, ரவி – ஸ்ரீதருக்கு சொல்லி கொடுக்கும்போது நுட்பமான திருத்தங்கள் செய்தது, “நீங்க ஒரு பாட்டு பாடுங்களேன்” என்று என்னையும் என் தம்பியையும் கேட்டு பயமுறுத்தியது… இந்தக் காட்சிகளை நான் என் மனதிற்குள் இப்பொழுதும் அசைபோட்டுப் பார்த்துக்கொள்கிறேன். இப்பொழுதும் அடிக்கடி அவர் பாட்டை கேட்டுகொண்டிருப்பேன். ஒரு ரசிகனால் செய்யமுடிவதெல்லாம் ஒரு கலைஞரின் இசையைக் கேட்டுக் கேட்டு அதை உயிரோடு வைத்திருப்பது மட்டுமே. அதைத்தான் நானும் செய்துகொண்டிருகிறேன்.