இவ்வாண்டின் தொடக்கத்தில் சிறுகதை எழுத்தாளர்கள் அனைவரின் எழுத்துகளையும் துளியேனும் ருசிபார்த்துவிட வேண்டும் எனும் பெரும் முனைப்பில் இருந்தேன். அதற்கான திட்டங்களையும் தயார்படுத்தி வைத்திருந்தேன். அவ்வப்போது நாவல்கள் மீதெழும் ஆசை, கட்டுரைகளின் வழியான பயணம் என மையநீரோட்டத்திலிருந்து விலகிச் சென்றேன். மீண்டும் சிறுகதைகளின் உலகினுள் எட்டிப்பார்க்கும் போது எடுத்திருந்த முடிவுகளும் தீர்மானங்களும் திட்டங்களின் மீதமும் அச்சுறுத்தின. மேலும் சமீப காலங்களில் ஒவ்வொரு நூலையும் நிதானமாகவே வாசிக்க முடிகிறது. பல வரிகளை ரசிக்கிறேன். சில வரிகளை மீள்வாசிப்பு செய்துகொண்டே இருக்கிறேன். எழுத்து தன் வசீகரத்தை ஒவ்வொரு புனைவின் வழியேவும் காண்பித்துக் கொண்டிருக்கிறது. அப்படியான வசீகரத்தையே முனிமேடு சிறுகதைத் தொகுப்பும் என்னுள் நிகழ்த்தியது. எம்.கோபலகிருஷ்ணனை இந்நூல் வழி மட்டுமே முதன்முதலாய் அறிகிறேன்.