இந்தக் குறையை நேர்செய்ய வாசு முருகவேல் போதிய பொய்ச் சாட்சியங்களோடு ஜெப்னா பேக்கரியில் களம் இறங்கியுள்ளார். யாழ்ப்பாணத்தில் இராணுவத்தோடு சேர்ந்து முஸ்லீம் இளைஞர்கள் செயற்பட்டார்களாம் (பக்கம் 31). அவர்கள் கத்தியால் அன்றாடம் தமிழர் வீட்டுக் கதவுகளைக் கொத்தத் தமிழர்கள் கத்தினார்களாம். ஏ யாழ்ப்பாணவாசிகளே! இப்படியொரு சம்பவத்தை எங்காவது நீங்கள் கேட்டதுண்டா? எங்காவது இது குறித்தொரு பதிவை நீங்கள் படித்ததுண்டா? அதுவும் இந்தப் புத்தகத்தில் யாழில் தமிழ் X முஸ்லீம் முரண் ‘கட்டமைக்கப்பட்டு’ இயங்கும் காலப்பகுதியில் (இரண்டாவது ஈழப்போர் தொடங்கியதிலிருந்து முஸ்லீம்கள் விரட்டப்பட்டவது வரையான நான்கு மாத காலப்பகுதியில்) இப்படி ஏதாவது நடக்க வாய்ப்பிருந்ததா? அப்போது யாழ்ப்பாண நகரத்தை பொறுத்தவரை முற்றுமுழுவதாக இலங்கை இராணுவம் முகாம்களிற்குள் முடக்கப்பட்டிருந்தது. இலங்கையின் வடக்குப் பகுதியில் முஸ்லீம் ஊர்காவல் படை, பாசறையென்றெல்லாம் ஏதும் இருந்ததில்லையே.