லட்சுமிஅம்மாள் என்கிற பெண்கலைஞரின் குரல் ஒரு முகவீணையின் ஒலியைப்போல தொகுப்பைப் படித்துமுடித்த பின்னரும் நெஞ்சில் ஒலித்தபடி உள்ளது. “பக்கிக்கும் பரதேசிக்கும் ஏது சாமி சொந்த ஊரு? மானம் கூர, மண்ணு ஆசாரம். பிச்சயெடுத்தா கேவலமின்னு ஊரூஊரா கூத்தாடி வவுத்த கழுவறம்” என்று தொடங்கும் அவர், தன் அப்பாவின் துணையோடு கூத்து அடவுமுறைகளைக் கற்றுக்கொண்ட விதத்தையும் ஆடவர்களும் ஆடத் தயங்குகிற ஆட்டங்களை எளிதாக ஆடிப் பெயர் வாங்கியதையும் சொல்லிக்கொண்டே செல்கிறார். அடவிக்கொரு லட்சுமி என்கிற பட்டம் அவருக்கிருக்கிறது. மயில் ராவணன் சண்டை கதையில் அனுமார் வேஷம், மாடுபிடிச் சண்டையில் உத்தரகுமாரன் வேஷம், கடபலியில் அரவான் வேஷம், பதிமூன்றாம் நாள் யுத்தத்தில் அபிமன்யு வேஷம் என ஒரு பெண் ஏற்பதற்கு சிக்கலான வேஷங்களையெல்லாம் சவாலாக ஏற்று ஆடியிருக்கிறார். அவருக்கு விருது வழங்குகிற விழாவில்கூட அவர் கலந்துகொள்ளவில்லை. அன்று அதே தேதியில் வேறொரு ஊரில் கூத்தாட வருவதாக ஒப்புக் கொண்டுவிட்டதால் குழுவோடு அங்கே சென்றுவிடுகிறார். வருசாவருசம் வாரமின்னு வாக்கு குடுத்துட்டம். நம்பளவச்சி பத்து பேரு தொழிலு கெடக்கூடாது என்று எதார்த்தமாகச் சொல்கிறார். கலையால் தானும் தன்னால் கலையும் உயிரோட்டம் பெறும் விதமாக வாழும் அவருக்கு இந்த உலகம் என்ன கைம்மாறு செய்யப் போகிறது?