தசரதன் மூன்று மனைவிகளுடன் மகிழ்வாக வாழ்ந்து கொண்டிருந்தான். காட்டுக்கு வேட்டைக்கு சென்ற ஒரு நாள் விதி அவன் வாழ்வில் விளையாடத் தொடங்கியது. இரு கண்களும் தெரியாத தன் பெற்றோர்களை தோளில் சுமந்து வாழ்ந்து கொண்டிருந்தான் சிரவணன் என்ற பதின் வயது சிறுவன், அந்தக முனியின் மகன். பெற்றோர் சேவையே தனது வாழ்நாள் கடமையாக அல்லும் பகலும் அவர்களுக்கு தொண்டு செய்வைதையே தன் பெரும் பேறாக எண்ணி வாழ்ந்து வந்தான். அவர்களைச் சுமந்து கொண்டு காட்டு வழி போகையில் பெற்றோருக்கு தாகம் எடுக்க, அருகில் இருந்த ஆற்றுக்குத் தன் கமண்டலத்துடன் சென்றான். கமண்டலத்தில் நீர் முகந்த சப்தம் யானை நீர் குடிப்பது போல் கேட்கவே, சிறுவன் சிரவணனை யானை என நினைத்து தொலைவில் இருந்து அம்பெய்திவிட்டான் தசரதன். ஐயோ அம்மா என்ற சிறுவனின் அலறல் கேட்டு தான் செய்த தவறு உரைக்க, பதைபதைத்து ஓடி வந்தான் தசரதன்.