‘தனது கவிதைகளில் இடம்பெறும் ‘நான்’ என்பது தன்னைக் குறிப்பதில்லை. அது ‘கவிதைசொல்லியின் நான்’ எனக் கூறுகிறார். ‘தனக்கும் கவிதைசொல்லிக்கும் கவிதையின் பாடுபொருளுக்குமான உறவும் ஊசலாட்டமும் விசித்திரமானது. குழந்தைகள் தங்களுக்குத் தாங்களே பேசிக்கொள்ளும்போது, தன்னை இன்னோர் ஆளாகக் கருதிக்கொண்டு பேசுமில்லையா அதுபோன்றதே தனது கவிதைகள்’ என்கிறார் கோ யுன். “பெரும்பான்மைக் கவிதைகள் சுயமொழிதல் போன்றவை. அவை யாரோ எதிரில் இருப்பவரிடம் பேசுவதுபோலத் தோற்றம் தருவதாகயிருந்தாலும் தனக்குள் பேசிக்கொள்ளும் குரலே. சில கவிதைகளில் நினைவுகளே ‘நான்’ என்ற தோற்றத்தை உருவாக்கு கின்றன. தியானத்தின்போது தான் அற்ற நிலை உருவாகிறதில்லையா, அது கவிதையிலும் சாத்தியம். அந்த நிலையில் கவிதை என்பதும் கவிஞன் என்பதும் வேறல்ல.