கவிதை என்பது முன் வைக்கிற அனுபவம் எப்போதும் அறியாத புதிய உண்மைகளைக் கண்டறிவதாகவோ வேறாரும் முயன்றுபாராத திறப்புக்களை ஏற்படுத்தி விடுவதாகவோ நெடியதோர் வார்த்தைக்கோர்வைக்கு அடுத்ததான பெரியதோர் மயக்கத்தை நேர்த்திவிடுவதாகவோ இருக்கவேண்டும் என்று யாதொரு நியதியுமில்லை.விரித்துச் சொன்னால் ஒரு கவிதையின் முடிவில் ஏற்படச் சாத்தியமாயுள்ள வெறுமையும் அயர்ச்சியும் மலங்க மலங்க விழிக்கும் அனாதித் தனிமையும் ஆழமான இருளில் வாசிப்பவனை அமிழ்த்தி வைக்கும் தன்னந்தனி அனுபவமாய்க் கூட நேர்ந்துவிடலாம்.ஒரு கவிதை எதையாவது கற்பிக்கவேண்டும் என்பதோ எதையாவது புதிதாய்க் கண்டறியவேண்டும் என்றோ எதையாவது உறுதிப்படுத்த வேண்டும் என்றோ நிர்ப்பந்திப்பது கூட அபத்தமே.மாறாக ஒரு கவிதை இவ்வெதையும் செய்யாது மிக மிக அமைதியான ஓரிடத்தில் வாசிப்பவனை ஆழ்த்திவிட்டுத் தான் அப்படியே முடிந்து போவதும் நிகழ்கிறது.அப்படியான கவிதைகள் அபூர்வமானவை என்பது மட்டுமல்ல மெலிதான எள்ளலை இயலாமையை நிர்க்கதியை வாசிப்பவன் மீது சாற்றி விட்டுத் தான் முடிவது என்பது அக்கவிதையின் அளவுக்குச் சாத்தியப்படுகிற நேர்மையாகவும் இருந்திடக் கூடும்.