உஷாவும் , அவள் கணவரும் திக் பிரமை பிடித்துக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். முதலில் சுதாரித்துக் கொண்டது அவள் கணவர் தான் ” இவ்ளோ தூரம் நடந்த நெலையில நீங்க என்ன பண்ணப் போறீங்க மேடம்?” என்றார் பயத்துடன். ” இந்தக் கேள்வியத்தான் நான் உங்களைக் கேக்கணும்னு நெனச்சேன். உங்க பையன் பண்ணின வேலைக்கு நீங்க என்ன பண்ணப் போறீங்க? என்றார். உஷாவின் கணவர் “வீட்டுக்குக் கூட்டிட்டுப் போய் அடிக்கற அடியில அந்த மாதிரி பசங்களோட சேர்ரதையே மறந்திடுவான். அந்த அளவுக்கு அடிப்பேன் வேறே என்ன செய்ய முடியும் , பெத்துத் தொலச்சாச்சு வீட்டை விட்டா விரட்ட முடியும்?” என்றார் எரிச்சலுடன். பிரின்ஸ்பல் முகத்தில் சற்று கோபம் தெரிந்தது. “நீங்க ரெண்டு பேருமே மாறி மாறி அடுத்தவங்க மேல பழி போடுறீங்க! மத்த பேரண்ஸும் அப்படித்தான் நெனெப்பாங்க இல்லியா? சரி தப்பு மத்த பையங்க மேலேயேதான்னு ஒரு பேச்சுக்கு வெச்சுப்போம் , அப்படீன்னா அடுத்தவங்க சொன்னா நிதீஷ் எது வேணா செய்வானா? அவனுக்கு நல்லது கெட்டது தெரியாதா? அப்படியா அவனை வளத்துருக்கீங்க?அவன் ஏன் தன் ஃப்ரெண்ஸைத் தடுக்கலே? இல்ல அந்த எடத்த விட்டாவது போயிருக்கலாமில்லே? அப்படிச் செய்யாமே ஏன் அவன் திருட்டுக்கு உடந்தயாயிருந்தான்?” என்று கேட்டார் அவர்களை நோக்கி. அவரின் ஒவ்வொரு கேள்வியிலும் இருந்த உண்மை தீயாகச் சுட்டது.