பழங்குடியினர் எங்கள் தொண்டர்களின் பாதுகாப்புடன் லிங்காகிரி கிராமத்தை நோக்கிச் சென்றுகொண்டிருப்பதை அறிந்த மாவட்ட ஆட்சியர் என்னைச் சந்தித்தார். அது ஒரு சனிக்கிழமை பிற்பகல் 4:30 மணி. மறுநாள் ஞாயிற்றுக்கிழமை என்பதும் அரசு அலுவலகங்கள் அனைத்தும் மூடப்பட்டிருக்கும் என்பதும் அவருக்குத் தெரியும். பாதுகாப்புப் படையினர் அனைவரும் தேர்தல் பாதுகாப்புக்குச் சென்றுவிட்டதால் எங்கள் பயணத்துக்குத் தன்னால் எவ்விதப் பாதுகாப்பும் வழங்க முடியாது என மாவட்ட ஆட்சியர் தெரிவித்தார். நாங்கள் உங்களிடம் வேறு எப்போது பாதுகாப்புக் கோர முடியும்? அரசியல் சாசனப்படி ஒருவரைத் தன் சொந்த வீட்டுக்குப் போக முடியாதபடி யாரும் தடுத்து நிறுத்த முடியாது என நான் ஆட்சியரிடம் சொன்னேன். ஆனால் பழங்குடியினர் பாலத்தை அடைந்தபோது போலீசார் அவர்களைத் தடுத்து நிறுத்தினர். கடந்த மூன்றாண்டுகளாகப் போலீசாரால் அந்தப் பாலத்தைக் கடந்துவர முடிந்ததில்லை. நான் ஆட்சியரை அழைத்து நீங்கள் மக்களை அவர்களது வீடுகளுக்குச் செல்ல அனுமதிக்கப் போகிறீர்களா இல்லையா? எனக் கேட்டேன். இல்லையென்றால் அவர்களை உச்ச நீதிமன்றத்திற்கு அழைத்துச் செல்லப் போவதாகவும் நீதிமன்றத்தின் ஆணையை நிறைவேற்ற அவர் மறுப்பதாகவும் சொல்வேன் என்றேன். அன்று மாலை அனைவரும் பாலத்தைக் கடந்து சென்றனர்.