ஜைத் இப்னு சஃனா ஒரு காலத்தில் யூதராக இருந்தார். கொடுக்கல் வாங்கலில் ஈடுபட்டுக் கொண்டிருந்தார். ஒரு முறை அவரி டமிருந்து கடனாக ஒரு தொகையை இறைத்தூதர் பெற்றிருந்தார். கடனை அடைப்பதாக கூறியிருந்த கடைசி தினத்துக்கு ஒன்றிரண்டு நாட்கள் முன்னதாகவே கடனை வசூலிக்க அவர் இறைத்தூதரிடம் வந்தார். இறைத்தூதரின் மேலாடையை வலிமையோடு பற்றி இழுத்தார். அப்துல் முத்தலிபின் வாரிசுகளே இப்படித்தான். வாங்கி விட்டு ஒழுங்காகப் பணம் கட்ட மாட்டார்கள் என்று வாய்க்கு வந்த படி திட்டத் தொடங் கினார். பக்கத்தில் நின்று கொண்டிருந்த உமருக்கு கோபம் பெருக் கெடுத்தது. இறைவனின் எதிரியே! இறைவனின் தூதருடனா இப்படி யெல்லாம் நடந்து கொள்கிறாய்? என்று வேகமாகக் கேட்டார்கள். இறைத்தூதரோ உமரே! நீங்கள் செய்வது கொஞ்சம் கூட சரியில்லை. நீங்கள் என்ன செய்ய வேண்டும்? அவரை சமாதானப்படுத்த வேண்டும். கொடுத்த கடனை வசூலிக்க அவருக்கு முழு உரிமை இருக்கின்றது. வாங்கிய கடனை எப்படியாவது செலுத்துமாறு என்னிடம் நீங்கள் கேட்டுக் கொள்ள வேண்டும். அதை விட்டு விட்டு இப்படி யெல்லாம் நடந்து கொள்ளக் கூடாது என்று கூறினார்கள். தொடர்ந்து உமரிடம் போய் இவருக்கு நாம் செலுத்த வேண்டியதை கொடுத்து விடு; அதற்கும் மேலாக இருபது ஸாஉ (ஒரு வகையான கொள்ளளவை) நிரம்ப பேரீச்சம்பழங்களையும் கொடுத்து விடுங்கள் என்று கூறி அனுப்பி வைத்தார்கள். இறைத்தூதரின் இந்த அணுகுமுறையை கொஞ்சம் கூட எதிர்பார்க்காத ஜைத் விழிகள் விரிய திகைத்துப் போய் நின்று விட்டார். அதே நிமிடத்தில் அண்ணலாரை இறைத்தூதராக ஏற்றுக் கொண்டு இஸ்லாமிய நெறியையும் தழுவி விட்டார்.