அவள் வந்த தேரைக் கண்டு காவலன் எழுந்து நின்றான். அதற்கு ஒரு கணம் முன்பே அவன் கருங்கல் சில்லால் வேல்முனையை உரசுவதை அவள் கண்டுவிட்டிருந்தாள். விழிவிலக்கி பூர்ணையிடம் “அணுகிவிட்டோம்” என்றாள். காலைவெயில் சரிந்து மண்ணில் விழுந்து கூழாங்கல் பரப்புகளை ஒளிவிடச் செய்திருந்தது. இலைநுனிகள் வேல்முனைக் கூர்கொண்டு மின்னின. மண்பரப்பு மென்பொருக்காக இருப்பதை அவள் கண்டாள். இரவுப்பனி உலர்ந்துகொண்டிருந்தது. இன்னும் சற்றுநேரத்தில் புழுதியாகி பறக்கத் தொடங்கிவிடும். காவலன் எழுந்தபோது வேல்நுனி மெல்ல திரும்ப அவள் கண்களை கிழித்துச்சென்றது அதன் ஒளி.