ஆரம்பத்தில் சிறுபான்மை என்றார்கள், பின்பு கள்ளத்தோணிகள் என்று பரிகாசித்தார்கள், நாடற்றவர்கள் என ஒரு தொகையினரை தமிழ் நாட்டுக்கு அனுப்பி வைத்தார்கள். எல்லாம் முடிவுக்கு வந்து பிரஜா உரிமையும் கிடைத்தது. தேர்தல்களில் வாக்களிக்கும் உரிமையை பெற்று ஜனநாயக ரீதியான அந்தஸ்த்தைப்பெற்றனர். ஒரு ஜனநாயக நாட்டில் கிடைக்க வேண்டிய சகலதும் இந்த மக்களுக்குக்கிடைத்துள்ளது (காணி ,வீட்டு உரிமையைத் தவிர) ஆனால் உலகத்தில் வேறு எந்த இனக்குழுமமும் இப்படியான நிலைமையில் இல்லை என்பது வேதனைக்குரியது. ஒரே நாட்டில் வாழ்ந்து வரும் பல்லின இனக்குழுமங்களுக்கு இப்படியான வகையில் பாரபட்சம் காட்டினால் முரண்பாடுகளை எப்படி தீர்க்க முடியும்? சுமார் ௧௧௮ மொழிகள் பேசப்படும் உலகின் மிகப்பெரிய ஜனநாயக நாடான இந்தியாவில் கூட எந்த இனக்குழுக்களுக்கும் இப்படியான நிலைமை இல்லை. அங்கு சிறுபான்மை இனத்தவர் அதிகாரமிக்க பிரதமர் பதவியில் அமரலாம், கௌரவமிக்க ஜனாதிபதியாகலாம். அது தான் ஜனநாயகம். ஆனால் இலங்கையில் மலையக மக்களுக்கு நடப்பது என்ன? காணி வீட்டுரிமை தொடர்பில் பல்வேறு சிவில் அமைப்புகள் மட்டுமே இத்தனை காலமும் குரல் எழுப்பி வந்திருக்கின்றன. சொல்லப்போனால் எதிர்கட்சி வரிசையில் அமரும் போது மட்டுமே மலையக பிரதிநிதிகளுக்கு மலையக மக்களின் பிரச்சினைகள் தெரியவரும் .ஏதோ பேச வேண்டும் என்பதற்காக பேசுவார்கள். ஆனால் நடப்பது ஒன்றுமில்லை. சரி எதிர்வரும் ஊவா மாகாண சபை தேர்தலுக்கு இன்னமும் ௧௭ நாட்கள் இருக்கின்றன. பார்ப்போம் மலையக மக்களின் வீடு ,காணி உரிமை பற்றி மறந்தேனும் எவரும் வாய்திறக்கிறார்களா என்று.