நான் பொறுமையில்லாமல் இருக்கையில் நெளிந்து உட்கார்ந்தேன். நல்ல குஷன் நாற்காலிதான், அரசியல் மேடைகளில் தலைவர்கள் உட்காருவதற்காகப் போடுகிற சிம்மாசனம்போல உசத்தியான வகை, ஆனாலும் காத்திருப்பது முள்ளாய் உறுத்துகிறது. புதுமை செய்கிறேன் பேர்வழியென்று பார்வையாளர்கள் வருவதற்கு வெகுநேரம் முன்னாலேயே என்னை இங்கே கொண்டுவந்து உட்கார்த்திவிட்டார்கள், ஒவ்வொருவராய் வந்து எனக்கு இருபுறமும் உட்கார்வதையும், மேடையில் அறிவிப்பாளினி சின்னக் கண்ணாடியில் நெற்றிப்புருவத்தை ஒழுங்கு படுத்திக் கொள்வதையும், மாடிப்படியின் பிடிப்பில் சறுக்குகிற குழந்தைகள்போல குட்டி க்ரேன்களில் மேலும் கீழும் ஏறி, இறங்கும் கேமெராமேன்களையும் மெளனசாட்சியாய் பார்த்துக்கொண்டு எப்போது என் பெயரை அறிவிப்பார்கள் என்று காத்திருக்கிறேன்.