உங்கள் கதை சொல்லும் முறையில் எனக்கு மிகவும் பிடித்திருப்பது என்னவெனில் ஒரு நிகழ்ச்சியின் அல்லது உணர்ச்சியின் சிக்கலானது மிகச் சிறியதாக ஆரம்பித்து அப்படியே கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மிகப் பெரியதாக ஆகி ஒரு கட்டத்தில் வெடிக்கையில் அங்கு கதை முடிவடைவதுதான். தியேட்டரில் படம் பார்க்கிறவர்கள் மிகவும் திரில்லோடு சீட்டு நுனிக்கே சிலசமயம் வந்து விடுவதுண்டு. அப்படிப்பட்ட உணர்வைத் தங்கள் “இழப்பு, மணிமங்களம், நொண்டி, கூலி சிறுகதைகளில் அனுபவித்தேன். நொண்டியும் கூலியும் மிக மிகப் பிடித்த சிறுகதைகளாக அமைத்துவிட்டன. சாலையில் செல்கையில் யார் பின்னாலாவது ஏதாவது ஒரு நாய் செல்வதைப் பார்த்துவிட்டால் உடன் என்னையறியாமல் ‘நொண்டி’ ஞாபகம் வந்துவிடுமளவுக்கு சேதுவின் பாத்திரமும் நொண்டி நாயின் பாத்திரமும் சிறப்பாக அமைக்கப்பட்டுள்ளன. கூலியில் உருத்திர மூர்த்தியின் உணர்ச்சிகள் தத்ரூபமாக எழுத்துக்களால் வடிக்கப்பட்டுள்ளன. அவனின் உணர்ச்சிகள் மிகச்சிறியதாக ஆரம்பித்து அதன் உச்சகட்ட வளர்ச்சியை அடையும்போது என் கண்களில் நீர் பெருகி வழிய ஆரம்பித்துவிட்டது. நொண்டியையும் கூலியையும் அதன் கதை சொல்லும் முறைக்காகவே அதாவது எப்படி எழுத்தில் உணர்வுகளைக் கொண்டு வந்திருக்கிறீர்கள் என வியப்படைவதற்காகவே திரும்பத் திரும்ப வாசித்தேன். அதேபோல் மணிமங்களம் வளர்ச்சி வேகமும் நான் மிகவும் ரசித்த ஒன்று.