பிரிட்டிஷாரிடமிருந்து பெற்ற ஆங்கில மொழிப் பரிச்சயத்தில் ஊறித் திளைத்த இந்திய மனங்களுக்கு, அமெரிக்க இலக்கியங் களை இந்திய மொழிகளில் பெயர்ப்பது மிகவும் சிரமம் தரும் வேலை. குறிப்பாக, வில்லியம் ஃபாக்னர் போன்ற எழுத்தாளர் களின் நடை, மிக மிகப் பெரிய சவால்களை விடுக்கக் கூடியது. அமெரிக்க நாட்டுப்புறப் பேச்சு வழக்கின்படி, அவர் இயல்பாக எழுதிப் போகும் உரையாடல்களைத் தமிழ்ப்படுத்துவது பெரும் நெருக்கடி தரக்கூடிய பணி. இலக்கண சுத்தமான ஆங்கிலத்தில், படர்க்கை ஒருமைக்கு மாத்திரம் பயன்படும் does என்ற பிரயோ கத்தை, தன்மை ஒருமைக்கும் பயன்படுத்துவார்கள் ஃபாக்னரின் பாத்திரங்கள். அவற்றைத் தமிழ்ப்படுத்தும்போது தமிழின் இலக் கண ஒழுங்கு தாறுமாறாகக் குலைந்து விடும். உதாரணமாக, ‘நான் போகமாட்டான் ‘ என்றோ, ‘நீ போக மாட்டான் ‘ என்றோ தமிழில் எழுத முடியுமா என்ன ? இதுபோக, அமெரிக்கக் கலாச் சாரத்திற்கே உரிய பேச்சு வழக்குகள். நான் மொழிபெயர்க்க நேர்ந்த ஒரு பத்தியில் lemon ெ என்ற வார்த்தை வந்தது. ஆங்கிலம் அறிந்த யாருக்கும் எலுமிச்சையின் ஞாபகம்தான் வரும். கொச்சை வழக்கில், இந்தச் சொல்லுக்கு, ‘பலவீனமான, அல்லது திருப்தி தராத அல்லது ஏமாற்றமளிக்கக் கூடிய நபர் அல்லது பொருள் ‘ என்று கூறியது ஆக்ஸ்ஃபோர்டு அகராதி. ஒரு மோட்டார் ஸைக் கிளின் உரிமையாளன் வெறுப்பில் உதிர்த்த சொல் அது. நான் ‘உதவாக்கரை ‘ என்று மொழிபெயர்த்தேன். கறாரான ஒரு பார்வை, இது பொருத்தமற்ற மொழிபெயர்ப்பு என்று சொல்லக் கூடும்தான். அந்த வண்டியுடன் அந்தக் கதாபாத்திரம் பட்ட அவஸ்தைகளை அதற்கு முந்தைய மூன்று பத்திகளின் விவரிப்பில் நான் உணர்ந் திருந்தேன்.