இந்தக் கறார்த்தனத்தில் ஆளுங்கட்சியின் பலம் இருக்கிறது. முதல் அறிவிப்பில் அறிவிக்கப்பட்ட 234 பேரில் செம்பாதி முகங்கள் புதுமுகங்களாக இருந்தன. புதுமுகங்கள் என்ற சொல்வதால் அரசியலுக்கே புதியவர்கள் என்று பொருளல்ல. சட்டமன்றத் தேர்தலுக்குப் புதியவர்கள். ஆனால் கட்சிக்காக, கட்சியின் செயல்பாட்டுக்காக; தலைமைக்காக - தலைமையின் கட்டளையை ஏற்றுத் தங்களின் இலக்கு வாக்காளர்களைத் தொடர்ந்து சந்தித்துக் கொண்டே இருந்த பழைய முகங்கள். இந்தப் பெருங்கூட்டம் தமிழ்நாட்டில் சில குறிப்பிட்ட சாதித் திரட்சிகளாக இருக்கின்றன என்பது சமூக யதார்த்தம். அந்தத் திரட்சிகள் சாதிகளாக இருக்கும்போது மூர்க்கம் கொண்டவையாகவும், அரசியல் சக்தியாக ஆகும்போது மூர்க்கம் தவிர்ப்பனவாகவும் ஆகின்றன என்பதும் சுவையான நகைமுரண். இதனைச் சாதுர்யமாக உருவாக்கிக் கையாளும் திறன்கொண்ட தலைமை முன் நிறுத்தும் வேட்பாளர்கள் இந்தத் தேர்தலில் எப்படி வாக்காளர்களைச் சந்தித்து உறவாடப்போகிறார்கள் என்பது பெரிய கேள்விக்குறி. இந்தக் கேள்வி தோன்றியதாலும், பழக்கமான குதிரைகளே ஓடக்கூடியன என நம்புவதாலும், ஏற்கெனவே பதவியில் இருந்து பணம் சம்பாதித்த பழைய முகங்கள் திரும்பவும் வேட்பாளர்கள் ஆகிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். இன்னொரு காரணமும் இந்த மாற்றங்களின் பின்னே இருக்கிறது. ஒவ்வொரு தேர்தலிலும் வேட்பாளர்களுக்காக வாக்காளர்களிடம் நேரடியாகப் பேசிவந்த தலைமை அந்தச் சக்தியை முழுமையாகப் பயன்படுத்த முடியாத நிலையில் இருக்கிறது.