குட்டைக்கார முனியாண்டிக்குப் பிளாக்காயன்தான் பூசாரி, சேவகன், சமையல்காரன், தோழன், உறவினர் இப்படி சகலமும். இரண்டு கிளாஸில் பியரை ஊற்றி, முனியாண்டியிடம் ‘சியஸ்’ சொல்லாமல் ஒரு மிடரு கூட பிளாக்காயன் குடித்ததில்லை. அவர் அப்பாதான் முனியாண்டி கோயில் கட்ட பாழடைந்து கிடந்த குட்டை ஓர நிலத்தைப் பெற்றுக் கொடுத்தார். தென்னங்கள் இறக்கும் அவரிடம் தன் காலை ஊன்றி நிற்கவே காணி நிலம் இல்லாத போதும் முனியாண்டி சாமி அவர் உடம்பில் அவ்வப்போது சஞ்சரிக்கும் வரம் கொண்ட தேகத்தைப் பெற்ற அவதாரப் புருஷனாக அவ்வூரில் திகழ்ந்தார். அப்படி ஒருநாள் வேறு எந்த வேலையும் இல்லாததால் சும்மா மக்களுக்கு அருள் பாலிக்கலாமே என ஓர் இரவில் இறங்கிய முனியாண்டி, விபூதியை வாங்கி வாயில் போட்டு மெல்ல வந்த செட்டியாரிடம் தன் விருப்பத்தைக் கேட்டேவிட்டார். வலது கையில் பீர் பாட்டிலோடும் இடது கையில் சவுக்கோடும் கண்கள் சிவக்க, எடுக்கக் கை போதாமல் முனியாண்டி சாமி வாயில் புகைந்துகொண்டிருந்த சுருட்டுப்புகையின் காட்டம் முதலில் செட்டியாரின் கண்களில் ஈரம் வரச் செய்தது. பின்னர் அது அழுகையாக மாறினாலும் புகைக்காட்டம்தான் என செட்டியார் சமாளித்தார்.