கொலை செய்யப்பட்ட நக்கலமுத்தன்பட்டி பஞ்சாயத்துத் தலைவர் சக்கனின் மகள் ஜமுனாவிடம் பேசிக் கொண்டு இருந்தோம். பரிதவிப்போடு காற்று, சத்தம் போட்டுக் கொண்டிருந்த வெட்ட வெளி அது. தந்தை மீது கொள்ளை கொள்ளையாய் பாசம் வைத்திருக்கும் அந்தச் சின்னஞ்சிறு பெண் முதலில் மிகச் சாதாரணமாகத்தான் இருந்தாள். தந்தையின் நினைவுகள் வர ஆரம்பித்ததும் கண்கள் பொங்கிப் பொகின்றன. அடக்க மாட்டாமல் அழ ஆரம்பிக்கிறாள். கண்ணீர்த் துளிகள் நிற்கவேயில்லை. என் மகளின் வயதொத்த அந்தக் குழந்தையின் சோகம் பற்றிக்கொள்ள, 'ஐயோ' என நானும் கதறி திரும்பிக் கொள்கிறேன். தொடர்ந்து உதவி இயக்குனரான காமராஜ் அவளிடம் ஆறுதலாய் பேசுகிறான். எல்லாவற்றையும் ஓளிப்பதிவாளர் பிரியா கார்த்தி பானசோனிக் 62 த்ரீ சி.சி.டியின் அந்த சின்ன மானிட்டரில் பார்த்துக் கொண்டு இருக்கிறான். அன்று இரவு எடுத்த காட்சிகளை டிவியில் பார்க்கிறோம். 'ஐயோ' என்று என் சத்தமும் கேட்கிறது. கார்த்தி என்னைப் பார்த்து லேசாய் சிரிக்கிறான். பேட்டி எடுக்கும் போது இடையிடையே 'உம்' கொட்டுவதை, தேவையில்லாமல் குறுக்கிடுவதை தவிர்க்க வேண்டும் என எத்தனையோ முறை எங்களுக்குள் பேசியிருக்கிறோம். ஆனாலும் இந்த "ஐயோ". ஒருவர் திட்டமிட்டு அழும்போது, அதை ஒருவர் திட்டமிட்டுக் காட்சிப்படுத்தும் போது இந்த 'ஐயோ' வராது. இரத்தமும் சதையுமான நேரடிக் காட்சிக் களத்தில் இயக்குனர்களோ, ஓளிப்பதிவாளர்களோ இல்லை. மனிதர்களே இருக்கிறார்கள். பியூச்சர் பிலிம் படப்பிடிப்புகளில் ஒருவர் தத்ரூபமாக அழும்போது, சுற்றி நிற்பவர்கள் கைதட்டி அதைப் பாராட்டி விட முடியும். இங்கு கனத்த இதயத்தோடுதான் அதைத் தாங்க வேண்டும். அழுவதாக ஒருவர் நடித்து முடிந்ததும், அவரது இயல்பான நடவடிக்கைகளுக்கு சட்டென தன்னை மாற்றிக் கொள்ள முடியும். இங்கோ, படப்பிடிப்புக் குழுவினர் அங்கிருந்து அகன்ற பிறகும், அழுதவர்கள் கிளறி விடப்பட்ட நினவுகளிலிருந்து மீளாமல் விசும்பிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இதற்காக ஆவணப்படங்களைக் காட்டிலும் மற்ற படங்கள் தரம் குறைந்தது என்று அர்த்தமில்லை. தன்மையும், சூழலும் வித்தியாசமானது என்பதுதான் சொல்ல வந்த விஷயம்.