நம்மைச் சுற்றி வியாபித்திருக்கும் கசப்பும் கசடும் வெளிப்படும் இடமாகத்தான் நவீன கவிதை இருக்கிறது. ‘அப்படியெல்லாம் இல்லை’ என்று மறுத்தாலும் குரூரமானவர்களும் நம் தோல்விகளை ரசித்து அனுபவிக்கிறவர்களும் திரும்பிய திசையெங்கும் இருக்கிறார்கள். வாழ்க்கையின் புதிரான இண்டு இடுக்குகளில் எதிராளியின் சதிராட்டத்தில் சிக்கிச் சின்னாபின்னமாகிக் கொண்டிருக்கும் கவிஞன் இதையெல்லாம் கவிதையாக்கும் போது வன்முறை வந்து அமர்கிறது. குரூரம் தனக்கான இடத்தைப் பிடிக்கிறது. இதைத் தவிர்க்க முடியும் என்று தோன்றவில்லை.