அவர்கள் சொன்னார்கள்:” முன்னொரு காலத்தில் விபுலஸ்வான் என்ற ஒரு மாமுனிவர் இருந்தார் அவருக்கு இரண்டு மகன்கள்- ஶ்ரீகிருஷ்ணா, தமவரு. ஶ்ரீகிருக்‌ஷ்ணாவின் மகன்கள் நாங்கள்.எங்கள்தந்தையும் அவரது தந்தையைப் போலவே மிகுந்த திவ்யர்களே. நித்திய அனுஷ்ஆனங்கள் தவறாமல் நிர்வகித்து வந்தவர்.அவரது திட நிச்சயத்தை சோதிபதற்காக தேவேந்திரன் ஒரு துறவியைப் போல் எங்கள் ஆசிரமத்திற்கு, ‘எனக்கு பசிக்கிறது; உணவு வேண்டும்’ என்று வேண்டி நின்றார். எங்கள் தந்தை மிகவும் உன்னதமான தர்மிஷ்டர். வந்திருப்பது தேவேந்திரன்; தன்னை சோதிபதற்காக வந்திருக்கிறார் என்பதை அறியாமல் , ‘ என்ன வேண்டுமோ, கேள் தருகிறேன்’.என்றார்