எவ்வளவோ சொல்லிப்பார்த்தேன். ஆனால் இலக்குவனனுக்குப் புரிவதேயில்லை. புலம்புவான். அவ்வளவுதான். அவன் ஒரு முட்டாள். என்னைவிட முட்டாள். மனைவியை நாட்டில் தூங்க வைத்துவிட்டுக் காட்டில் அண்ணனுக்குக் காவல் புரிகிறான். அண்ணனும் அண்ணியும் குடிலுக்குள் குலாவுகிறார்கள். அவளுக்கு மான் கேட்கிறது. அதுவும் தங்கமான். எங்கிருந்து இந்தத் துணிச்சல் அவளுக்கு வருகிறது? அதிகாரம் கொடுப்பதா? அல்லது அதிகாரத்தின் நிழல் கொடுப்பதா? செய்வதை எல்லாம் செய்துவிட்டு அண்ணனைத் தேடிச்செல்லுமாறு ஒரு புலுனிக்குஞ்சு தீக்கோழிக்கு ஆணை இடுகிறது. இது ஒரு கோழை, வில்லை எடுத்துக்கொண்டு கிளம்பிச்செல்கிறது. ஆசிரமத்து வெளித் தூணில் சாய்ந்தபடி சீதை. அவன் போவதையே பார்த்தபடி நிற்கிறாள். அதிகாரம். ஆணவம். பேரழகு. எல்லாம் பறக்கமுடிகின்ற தைரியம். இவளைக் கடத்திப்போனால் என்ன தவறு? குருவிச்சையை ஆலத்தினின்று அறுத்து எறிவதில் என்ன பிழை? அதிகாரத்தைச் சுரண்டிப் பார்க்க ஒரு சந்தர்ப்பம் கிடைக்கையில் விடலாமா? இலக்குவனனுக்கும் மீட்சி. உபரியாக இந்தப் பற்றைக்கு ஒரு காட்டு மரம். சபலத்துக்கு ஒரு ஆண் சொல்லும் சாக்குப்போக்குகள்தாம் எத்தனை? நான் நெருங்கிப்போகிறேன். அவளைப் பறித்துக்கொண்டு பறந்து தொலைவே சென்றுவிடலாம். யாருமே அறியாத ஒரு அழகிய கானகத்து நடுவே குடில் அமைத்து அவளை அங்கே இருத்தி வைக்கலாம். தீக்கோழி படபடவென இறக்கையை அடித்துப் பார்க்கிறது. பாதங்கள் ஒரு இம்மிகூட தரையிலிருந்து எழுவதாயில்லை.