‘எதுவும் படிக்க வேண்டாம், தியானம் செய்வோம்’ என்று நினைக்கும்போது நீங்கள் விளக்கை அணைக்கிறீர்கள். அது வசதியாக இருக்கிறது. பார்ப்பதன் மூலமாக ஒன்றை பாராட்ட வேண்டும் என்ற நிலையில் விளக்கை ஏற்றுகிறீர்கள். ஆனால், தேவைக்கு அதிகமாக விளக்குகளை ஏற்றினீர்கள் என்றால் அப்பொருள் அதன் அழகை இழக்கிறது. ஒரு ஓவியத்தை சரியான முறையில் நலம்பாராட்ட வேண்டுமென்றால் அதை ஒரு குறிப்பிட்ட தொலைவில் சமன்படுத்தப்பட்ட ஒளியில் காணவேண்டும். அப்போதுதான் அதன் அழகு வெளிப்படுகிறது. முதுமையில் கண்கள் வலுவிழக்கும்போது குறைந்த ஒளியில் பொருட்களை சரியாக உங்களால் பார்க்க முடிவதில்லை. ஆன்மாவே குருடாகி வருவது போல் தோன்றுகிறது. நீங்கள் துயரத்தில் ஆழ்கிறீர்கள். கண் நோய் ஏதேனும் உண்டாகும்போது பிரகாசமான ஒளி உங்களுக்கு வலியை ஏற்படுத்துகிறது. ஒளியை வடிகட்ட கருப்புக் கண்ணாடி அணிய வேண்டியிருக்கிறது. பல வகையிலும், நமக்கு பெரும் மகிழ்ச்சி தரும் ஒளியே அதே அளவு வலியைத் தருவதாகவும் அமையக்கூடும்.