‘’ முத்துக்குளித்தலினால் கிடைக்கும் பெரும் பயன்களை அறிந்து இந்திய அரசாங்கம் அதை மேற்பார்வையிடுவதற்கு போர்ச்சுக்கல் மன்னரின் சார்பாக இராணுவ உயரதிகார்களையும் துறைத் தலைவர்களையும் நியமித்தது. தேவாலயங்களையும் அவற்றில் மேலாண் அதிகாரத்தையும் பாதிரியார்களிடமே விட்டு விட்டது. அந்த துறைத் தலைவர்கள் முத்துக்குளித்தலில் இருந்து முறை ஒன்றுக்கு 6,000 டாலர்களை வசூலித்துக் கொண்டு மீதி வருமானத்தை பரவர்களுக்கு விட்டுக் கொடுத்தனர். செல்வந்தர்களாகி ஏராளமான செலவில் மதுபானம் அருந்தி ஆடம்பரமாக வாழ்ந்தனர் தங்களுக்கு பாதுகாப்பளித்த பாதிரியார்களின் துணையுடன் துறைத் தலைவர்களை மிரட்டினர். அதனால் பெரும் குழப்பங்கள் நிகழ்ந்தன. இவற்றை எல்லாம் தொடர்ந்து தக்கவைத்துக் கொள்ள முடியாத காரணத்தால் எல்லா சிற்றூர்களுக்கும் தலமை இட்மாக விளங்கிய அரசருக்கு அரண்மனை ஒன்றை கட்டுவதில் துறைத் தலைவர்கள் உறுதியாக இருந்தனர். ஆனால் இதனால் தங்களுக்குக் கிடைத்து வரும் ஆதாயங்களையும் வருமானத்தையும் இழக்க நேரிடுமோ என்று அஞ்சிய பாதிரியார்கள் ‘ இப்படி ஒரு நடவடிக்கை மேற்கொள்ளப்பட்டால் பெரிய இடர்பாடு நேரிடும்’ என்று கூறி எல்லாவகையான குழப்பங்களையும் நிகழ்த்தும் படி மக்களிடம் வலியுறுத்தினர். கோட்டை கட்டி முடிக்கப்படாவிட்டாலும் தூத்துக்குடி புன்னைக்காயலின் இடத்தைப் பிடித்துக் கொண்டது” (12)