‘துள்ளுவதோ இளமை’ என்று படம். நான் கடவுளுடன் பேசிக்கொண்டு இருந்த காலத்தில் என் தந்தை எடுத்த படம். பாதிக்கு மேல் வளர்ந்து நின்றிருந்தது. ஒரு நாள் எனக்குப் போட்டுக் காண்பித்தார். படத்தில் எனக்குக் காட்சிகள் புரியவில்லை. கவலையுடன் அப்பாவைப் பார்த்தேன். அவரது வலி புரிந்தாலும், ‘எனக்குப் பிடிக்கலை!’ என்றேன். எடிட்டரும் உதவியாளர் களும் ஆமோதித்தனர். ‘என்ன செய்யலாம்?’ என்றார் அப்பா. விழி பிதுங்கிய யோசனைக்குப் பிறகு, ‘நீயே செய்றியாடா?’ என்றார். என்ன தோன்றியதோ… ‘சரி!’ என்றேன்.