துச்சளையின் கையை தாரை மெல்ல தொட்டாள். துச்சளை திரும்பி நோக்க “நாம் சென்றுவிடுவோம், அரசி” என்றாள். “ஒருவேளை நாம் இதை பார்க்கவே வந்தோம் போலும். பார்த்தால் நம் அழல் அவியும். இல்லையென்றால் இதையே எண்ணி உழல்வோம்” என்றாள் துச்சளை. விகர்ணன் “ஆம், அதுவே மெய். இங்கேயே அனைத்தையும் கழற்றி வீசிவிட்டுத் திரும்பலாம். சாவுக்குப்பின் வரும் அமைதி… மானுடருக்கு தெய்வங்கள் அருளும் நற்கொடை அது என்பார்கள்” என்றான். அருகே நின்றிருந்த சூதமுதியவர் “ஓசையின்மை, இளவரசே” என்றார். விகர்ணன் தலையசைத்தான்.