பேராசிரியர் மௌனகுரு தனது உரையில், ‘இந்நூல் காலத்தின் தேவையாகும். கலாநிதி தர்ஷனன், தன்னைப் போலவே தான் எழுதிய நூலையும் பழைமை பாதியும்-புதுமை பாதியுமாகப் படைத்துள்ளமையானது, அடிப்படைவாதிகளின் மகிழ்ச்சியைச் சம்பதிக்காது விட்டிருந்தால், அது கவலைக்குரியது. என்னைப் பொறுத்தவரை இன்றைய கலைஞனானவன் இவ்வாறுதான் செயற்பட வேண்டியது காலத்தின் கட்டாயமாகும். அரம்போலும் கூர்மையரேனும் மரம் போல்வர் மக்கட் பண்பு இல்லாதவர் எனும் பொய்யாமொழிக்கிணங்க கலாநிதி தர்ஷனன், வித்தையிலே எவ்வளவு தான் உயர்ந்தாலும் மாணவனை பண்புகள் உள்ள மனிதனாக்குவதே இசைக்கல்வியின் இறுதி நோக்கு என்று தனது சாராம்சத்தை நூலில் நிறுவியுள்ளமை என்னை மிகவும் கவர்ந்தது. மற்றும் சரியை-கிரியை-யோகம்-ஞானம் ஆகியவற்றைப் பல்கலைக்கழக இசைக் கல்வியின் 4 வருடங்களுடனும் ஒப்பீட்டாராய்ந்தமையும் புதிய சிந்தனையாக என்னைக் கவர்ந்தது’ என்றார்.