உடம்பின் சுகம் துய்க்கும் மனது அகங்கார எல்லையைத் தாண்டாமல் சிறை பட்டுப் போகிறது. இறைமை அனுபவம் என்பது இந்த குறுகிய எல்லையைக் கடந்தது. அகங்காரத்தின் எல்லை நமது அனுபங்களின் அளவைப் பொருத்தது. அனுபவங்களோ எப்போதும் ஒரு எல்லைக்குட்பட்டதுதான். அதனால்தான் ஔவை "கற்றது கை மண் அளவு கல்லாதது உலகளவு" என்றாள். இப்படி குறுகிய எல்லை கொண்ட தனி மனித அகங்காரம் ("தான்") எல்லைகள் அற்ற பரம்பொருளை எப்போது கண்டு கொள்ளும்? தன் எல்லையின் அளவு பிடிபடும் போது, இறைமையின் விஸ்வரூபம் காணக்கிடைக்கிறது.