சற்று நேரத்தில் மயான அமைதி என்னை தாக்க தலையை நிமிர்த்திப் பார்த்து வெளவெளத்துப் போனேன். அப்புறம், சிறு கரப்பான்பூச்சிய பார்த்தாலே பயந்து சாகற எனக்கு இவ்வளவு பெரிய அலுவலகத்தில தனியா இருக்க பயம் வராதா என்ன? மணி ஐஞ்சு முடிஞ்சு ஆறு அடிக்கறதுக்கு முன்னால பசங்க பஞ்சா பறந்து வீட்டுக்குப் போயிட்டாங்க. அவசர அவசரமாக ஞாபகத்துக்கு வந்த உம்மாச்சியெல்லாம் துணைக்கு கூப்பிட்டு வண்டிய எடுத்துக் கொண்டு ரோட்டுக்கு வந்தால், மறுபடியும் ஒரே ஆச்சரியம். எப்பவும் நத்தை மாதிரி ஊர்ந்து செல்லும் சாலையில் இன்னைக்கு ஜெட்டு போல சீறிக் கொண்டு செல்லும் அளவுக்கு போக்குவரத்து இருந்தது. ஒரு வழியாக உம்மாச்சி துணையுடன் வீடு வந்து சேர்ந்து டீ.விய போட்டா, பட்டு பட்ன்னு பதான் ரெண்டு விக்கெட்ட அதுக்குள்ள எடுத்திருந்தார். 90க்கு ஆறு விக்கெட் என்று பாக்கிஸ்தான் தத்தளித்துக்கொண்டிருக்க, எப்பவும் மோசமாக ஆடும் மொயின்கான் வந்து மாலிக்குடன் சேர்ந்தார். 90க்கு 6 அப்படீன்னா 105க்கு 7, 120க்கு 8ன்னு ஐஞ்சாப்புல வாத்தியார் சொல்லிக்குடுத்த கணக்கை ஞாபகப்படுத்தி சந்தோஷப்பட்டுக் கொண்டிருந்தவனின் மன்டையில் மடேர் என்று அடிப்பது போல் ஒரு சிக்ஸர் அடித்தார். மோசமாய் ஆடும் மொயின்கானா இது என்று எண்ணியவனை, பந்தை பவுன்டரிக்கு திரும்ப திரும்ப துரத்தி ஐஞ்சாப்பு வாத்தியாரின் தப்புக் கணக்கை தாளம் போட வைத்தார்.