நாங்கள் தங்கியிருந்த அந்தப் பிளட்டில் ஏற்கனவே ஏழு பேர் கூட்டமாக இரயிலுக்குக் காத்திருப்பது போன்ற உணர்வு. ஒருவருக்கு ஒருவர் நெருங்கி அதிக காலமிருந்தால் ஏதாவது சண்டைகள் வந்துவிடுமோ என்ற பயம். நாமெல்லாம் இலங்கையர்கள் அல்லவா? எமது கலாச்சாரம் சின்ன கதைகளை பெரிதாக்கி சண்டையாக்கும் உபாயங்களைக் கற்றுத்தந்திருக்கிறதே! அப்படியான சூழ்நிலையில் இருந்து வந்தவர்கள் என்பதால் அன்னியனான நான் மட்டுமாவது விலகி இருப்போம் என நினைத்து வெளியேறினேன். என் மனைவியும் அதை ஆட்சேபிக்கவில்லை. பெற்றோர்கள், சகோதரன் என்ற உறவுகள் அருகில் இருப்பது சந்தோசத்தைக் கொடுக்கலாமல்லவா?