இருள் மூடிய இரவில் நகர் கண் மூடாது திறந்த விழிகளோடு உறங்கி விடத் தீர்மானித்த பொழுதொன்றில் எரியாத லோகிதாசனின் உடலோடும் எரிகின்ற தன் உடலோடும் மூச்சு முட்டும் புகையாய் விசும்பலோடும் தூங்க விடாது துரத்தும் நினைவுகளோடும் வியாபிக்கின்றாள் சந்திரமதி .அவள் எரிகின்ற உள்ளத்தின் வெக்கையில் துளிர்த்து அடுத்த பருவம் வந்து விட முடியாது கழுவிப் போன காலங்கள் நாய்களின் குரைப்பில் அடையாளம் காணப் படுகின்றன ஆவிகளாக.