ராயப்பேட்டை மருத்துவமனைக்கு அருகில் பேருந்தில் இறங்கி, முகவரியை விசாரித்தபடியே சென்று அவருடைய வீட்டைக் கண்டுபிடித்துவிட்டேன். அவர் இல்லம் மாடியில் இருந்தது. கூடத்தில் அவரும் வேறொரு நண்பரும் அமர்ந்து உரையாடிக்கொண்டிருந்தார்கள். நான் என்னை அவரிடம் அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டேன். அவர் எழுந்து வந்து என்னை ஒரு தந்தையைப்போல தழுவிக்கொண்டார். வாய்நிறையப் புன்னகையோடும் கனிவான பார்வையோடும் என்னை எதிர்கொண்ட அந்த முகத்தை என்னால் ஒருபோதும் மறக்கமுடியாது. அருகில் இருந்த நண்பரிடம் என்னை அறிமுகப்படுத்தி “எழுதி வச்சிக்குங்க தோழர், இன்னும் பத்து வருஷத்துல இவர் தமிழில் எழுதக்கூடிய ஆளுமைகளில் ஒருவரா இருப்பார்” என்று சொல்லிவிட்டு, மறுபடியும் என் முதுகில் செல்லமாகத் தட்டினார்.