அஸ்தினாபுரத்திற்கு வம்சவாரிசுகள் தேவை எனும் போது அது தர்மம். ஆனால் நியோகம் செய்து பிறந்த குழந்தைகள் அறப்பிழை. வனவாசத்தில் பீமன் சாலக்கடங்கடியின் மீது காதல் கொண்டு திருமணம் செய்ய குந்தி கொடுக்கும் ஒப்புதல் தர்மம். பின் அதே குந்தியின் பேச்சைக் கேட்டு அவளை காட்டிலேயே விட்டுவிட்டு கடந்து செல்வது அறப்பிழை. பீஷ்மர் சத்தியவதியின் அப்பாவிற்கு அஸ்தினாபுரம் வேண்டாம் என செய்துதரும் வாக்கு தர்மம். ஆனால் அஸ்தினாபுரத்திற்காக பெண்களை கவர்ந்து வந்து விசித்திரவீரியனுக்கும் சித்திராங்கதனுக்கும் மணம் முடித்து வைப்பது அறப்பிழை. இப்படி ஒவ்வொரு கதாபாத்திரத்திற்கும் நாவலின் வழியே தத்துவார்த்த துவந்துவங்களை சொல்ல முடிகிறது. பாதிக்கப்படுபவர்களே அறப்பிழையை எடுத்துரைக்கிறார்கள். ஒற்றை வரியில் சொல்ல முயற்சித்தால் எது தேவையோ அது தர்மமெனில் தேவைக் கடந்தபின்னும் அடைய முயற்சிப்பது அதர்மமாகிறது. நாவலின் முடிவோ தர்க்கத்தின் சுழற்சியில் நம்மை நுழைய வைக்கிறது. அதன் மீளமுடியாத் தன்மையே பருவத்தின் ஸ்பரிசம்.