விடுதலை பெற்று எழுபது ஆண்டுகள் கடந்த பின்பும் அனைவர்க்கும் கல்வி வழங்க இந்தியாவால் இயலவில்லை. 2002 இல் உச்சநீதிமன்றத் தலையீட்டின் பின்பு தான் கட்டாயக் கல்வி உரிமைச் சட்டம் பற்றி அரசு அறிவிக்கிறது. 2009-இல் அதற்கான சட்டம் இயற்றப்படுகிறது; 2010-இல் அது நடைமுறைக்கு வருகிறது. மக்களுக்கு அடிப்படைக்கல்வி வழங்குவதில் அரசுக்குள்ள அக்கறையின்மையையே இது வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுகிறது. அச்சட்டமும் ஆறு-பதினான்கு அகவைக்குட்பட்ட குழந்தைகள் கல்வி பெறுவது பற்றி மட்டுமே பேசுகிறது; பள்ளி முன்பருவக் கல்வியைப் புறக்கணிக்கிறது; தனியார் பள்ளிகளில் 25 விழுக்காடுக் குழந்தைகளுக்கே இலவயக் கல்வி அளிக்கக் கோருகிறது; எல்லாக் குழந்தைகளுக்கும் கல்வி அளிக்க வேண்டிய பொறுப்பிலிருந்து அரசை விடுவிக்கிறது. கோத்தாரிக் கல்விக்குழு வலியுறுத்தும் பொதுப்பள்ளி - அருகமைப் பள்ளி குறித்து அமைதி காக்கிறது. கட்டணமில்லாக் கல்வி, தரம் நிறைந்த கல்வி, சமநெறிக் கல்வி ஆகியவற்றைக் கல்வி உரிமைச் சட்டம் உறுதி செய்யவில்லை. கல்விக்கென்று தனி வரி வசூலிக்கும் மய்ய அரசு, தன் நாட்டின் குழந்தைகளுக்குக் கல்வி அளிக்க வேண்டிய அரசமைப்புக் கடமையை நிறைவேற்றத் தவறிவிட்டது.