சரி, வாதத்திற்காக ஜெயகாந்தன் கதைகளில் புதுமையில்லை, எல்லாம் அரைத்தச் சரக்கு என்றும் வைத்துக் கொள்ளலாம். தமிழ் வாழ்க்கைச் சூழலைச் சொல்லுகிற எல்லாக் கருக்களும் ஏற்கனவே இலக்கியமாகி விட்டதால், இனி செவ்வாய்க் கிரகம் பற்றியும், வியாழக் கிரகம் பற்றி மட்டுமே, யாரும் சொல்லாதவற்றை படைப்புகளின் பின்புலமாக்க வேண்டும் என்று சட்டம் போட்டு விடலாமா ? ‘தீதும் நன்றும் பிறர்தர வாரா ‘ என்கிற கவிதைவரியும், ‘பெருமைக்கும் ஏனைச் சிறுமைக்கும் தத்தம் கருமமே கட்டளைக்கல் ‘ என்கிற குறளும் ஒன்றையேதானே சொல்கின்றன ? ‘மழித்தலும் நீட்டலும் வேண்டா, உலகம் பழித்ததொழித்துவிடின் ‘ என்கிற குறளைக் காப்பியடித்துதான் ‘காவித்துணி வேண்டா, கற்றைச் சடை வேண்டா, பாவித்தல் போதுமே பரம நிலை எய்துதற்கே ‘ என்று பாரதி பாடிவிட்டான் போல. ஐயோ! தமிழின் மற்றப் படைப்பாளிகளைத் தாக்கி எழுதத் தங்களுக்கு நான் பாயிண்ட் எடுத்துக் கொடுக்கிறேன் என்று என்னையும் யாரேனும் ‘ஜோதி ‘யில் கரைத்துவிடப் போகிறார்கள் என்று பயமாக இருப்பதால் இத்துடன் நிறுத்திக் கொள்கிறேன்.