ஒருவனது ஆன்மீக வளர்ச்சிக்கு அவனது ஒழுக்கம் மேம்பட்டதாக இருக்க வேண்டும். கண்வமகரிஷி தனது ஆச்சிர மத்தில் தங்கியிருப்பவர்களுக்கு கல்வியளிக்க ஒரு குரு குலத்தை நிறுவினார். சகுந்தலையும் கண்வ மகரிஷியின் கவனிப்பில் அந்த குருகுலத்தில் ஒருத்தியாகக் கல்வி கற்று வந்தாள்: ஒரு முறை துஷ்யந்த மன்னன் கண்வரின் ஆச்சிரம த்திற்கு வந்தான். அங்கே சகுந்தலையைச் சந்தித்து மனைவியாக ஏற்றுக் கொண்டான். அவர்களுக்கு பரதன் என ஒரு மகன் பிறந்தான். கண்வரின் ஆச்சிரமத்தில் பிறந்து வளர்க்கப்பட்டதால் அவன் அனைத்து நற்குணங்களும் நிரம்பப் பெற்றவனாக இருந்தான். தனது சின்னஞ்சிறு வயதிலிருந்தே நல்ல முறையில் கல்வி பெற்று ஆன்மீகமான, நோ;மையும் ஒழுக்கமும் நிறைந்த குணநலன்கள் வாய்த்தவனாகத் திகழ்வான். ஆனால் தந்தை துஷ்யந்தனோ உலகியல் சுகங்களையே பெரிதாக எண்ணினான். ஆச்சிரம வாழ்க்கையும், கல்வி முறையும் பரதனை அனைத்து நற்குணங்களுக்கும் சிகரமாக உயர்த்திற்று. ஆனால் துஷ்யந்தனிடம் உலகியல் செல்வங்கள் அனைத்தும் ஒரு சேரக் குவிந்திருந்தது. அவன் வலிமை மிக்க அரசன். இத்தனையிருந்தும் நற்குணம் இல்லையெனில் என்ன பயன்? இதனை ஆச்சிரமக் கல்வி முறைக்கும், நகரத்துக் கல்வி முறைக்கும் எடுத்துக் காட்டாய் வைத்துக் கொள்ளலாம். நகரக் கல்வி முறை சிரமத் துடன் (கஷ்டங்கள்) கூடியது. ஆசிரமக் கல்வி முறை ஆசிரமத்துடன் (கஷ்டங்களற்ற) கூடியது. நகரத்தின் கல்லூரிகளில் மாணவர்களாகச் சோ;ந்து படிப்பதில் தவறொன்றுமில்லை. ஆனால் மாணவன் கல்வியின் நோக்கத்தைச் சாpயான முறையில் கருத்தில் கொள்ள வெண்டும். தேவையற்ற உறவுகளை ஏற்படுத்திக் கொண்டு பாதை மாறிச் செல்லக்கூடாது. உன்னைச் சுற்றிய ருக்கும் சுற்றுச் சூழலை வைத்தே உங்களது குணமும் அமை கிறது. முந்தைய நாட்களில் மக்கள்: