இதை 500 பக்க நாவலாக எழுதி இருந்தால் கூட இந்த அளவு உணர்ச்சிகரமாகவும், அழகுணர்ச்சியுடனும் அமைந்திருக்குமா என்று தெரியவில்லை. ஒருவித குழந்தைதனத்துடனும், மெல்லிய நகைச்சுவை உணர்வுடனும் கதையைத் தொடங்குகிறார். பின்பு அது காதலாக மலர்ந்து, இறுதியில் நிறைவேறாமல் முடியும் போது பஷீரின் உழைப்பும், படைப்பின் அழியாத் தன்மையும் கைகூடிருப்பது தெளிவாகிறது.