ஒன்று மட்டும் எனக்கு தெளிவாக இருந்தது. குழந்தையின் கோபத்தை என்றும் கோபத்தால் கட்டுப்படுத்த முடியாது என்று. அப்படிச் செய்தால் நான் அவனுக்கு மேலும் எப்படி கோபப்படுவது என்று கற்றுத் தந்ததாக அமயக் கூடும். சில சமயங்களில் பொறுமை இழந்து அடித்து இருக்கிறேன். அதற்காக பிறகு வருத்தமும், வெட்கமும் அடைந்து மன்னிப்பும் கேட்டு இருக்கிறேன். ஒரு எழுபது கிலோ எடையுள்ள மனிதன், ஒரு பன்னிரெண்டு கிலோ எடையுள்ள குழந்தையை அடிப்பது மிகவும் கோழைத்தனமானது என்பதை நான் நன்கு உணர்ந்து இருந்த தருணம் அது. அடிக்கவும் கூடாது, கோபப்படவும் கூடாது, ஆனால் மகனின் கோபத்தை மட்டும் எப்படி அடக்குவது என்று வியந்தேன். கணிதத்தையும், அறிவியலையும், தமிழையும், ஆங்கிலத்தையும் கற்றுத் தந்த கல்வி, திருமணத்திற்கு பிறகு, ஒரு குழந்தையை வளர்ப்பது எப்படி என்பதை கல்லூரியில் கூட அறிமுகமாக்காதது தற்கால கல்வி முறையின் மேலே சந்தேகத்தை எழுப்பியது.