இந்த காலனீய சுரண்டல் பந்தயத்தில் முதலில் குதித்தவை இங்கிலாந்து, பிரான்ஸ், போர்ச்சுகல், ஸ்பெயின், இத்தாலி, நெதர்லாந்து ஆகியவை என்றால், தாமதமாக வந்திணைந்த நாடு ஜெர்மனி. மேற்சொன்ன மற்ற நாடுகளை விட ஜெர்மனி நீர்வழி ஆதிக்கத்தில் பின்தங்கியே இருந்தது. ஜெர்மனியை ஒருங்கிணைத்து ஒரு வலிய அரசை அமைத்த பிஸ்மார்க், இந்தக் காலனிப்பந்தயத்தில் ஜெர்மனியையும் களம் இறக்கினார். யார்வீட்டு உணவையோ யாரோ பங்கிட்ட கதையாய் ஐரோப்பிய நாடுகள் ஒன்று சேர்ந்து 1884-85-இல் ஆப்பிரிக்க நாடுகளின்மீதான தங்களது அதிகார எல்லைகளைப் பங்கிட்டுக் கொண்டன. ஜெர்மனிக்கு ருவாண்டா கிடைத்தது. சிறிய, நிலம் சூழ்பிரதேசமான ருவாண்டாவை நேரடி காலனியாக்குவதில் அவ்வளவாக லாபம் இல்லை என உணர்ந்த ஜெர்மனி, ருவாண்டாவில் அரசியல் அதிகாரத்தை அப்போது கைக்குள் வைத்திருந்த சிறுபான்மை டுட்ஸி இனத்தவரைத் தனது பிரதிநிதியாக முன்வைத்தது. தங்களால் “நாகரீகப்படுத்தப்பட்ட” சமுதாயங்கள் அனைத்திற்கும் மேற்குலக காலனியாதிக்கம் தந்து சென்ற கொடையான இனப்பிரிவு, ருவாண்டாவையும் ருசிபார்க்கத் தொடங்கியது.