கைகளைக் கூப்பி நிலையமைந்த விழிகளுடன் பீமன் சொன்னான் “மூத்தவரே, என் உள்ளம் அமைந்திருப்பது நாவில். சித்தம் வாழ்வது வயிற்றில். என் புலன்களில் முதன்மையானது மூக்கு. அன்னைமுலைப்பாலின் மணம் கொண்டது அந்த இனிய மலர். அச்சுவையில் ஊறும் என் நா முடிவெடுத்துவிட்டது. ஆம் ஆம் என முழங்குகிறது என் வயிறு. என்னால் பிறிதொன்று எண்ண இயலாது.” எழுந்து முண்டனின் கால்களைத் தொடுவதற்காக குனிந்தான்.