தமிழில் ஷோபாசக்தியின் கதைகளில் இப்படியான அலைக்கழிப்பு இருப்பதை அவதானித்திருக்கிறேன். ஆனால், ஷோபாவின் கதைகளில் நிகழும் அலைச்சல், நிலம் சார்ந்தது மட்டுமே. அவரது கதைகளில் மனிதர்கள் எப்போதும் புறவயமாக பெரும் அலைச்சல் ஒன்றுக்குள் ஆளாகிக் கொண்டே இருக்கிறார்கள். ஆனால், ஷோபாவின் கதாபாத்திரங்களின் அகஉலகம் மாறாத் தன்மை கொண்டது. காரணம், ஷோபாசக்தி கதையின் வடிவத்திலும் கதைகூறல் முறையிலும் காட்டும் சிரத்தையை அவரது கதை ஒன்றிற்குள் கதாபாத்திரங்களின் உளவியல் மாற்றங்களில் காட்டுவதில்லை என்பது எனது எண்ணம். ஷோபாவின் திட்டமிடல்கள் கதை கூறல் யுக்தியில் கொட்டித் தீர்க்கப்படுகிறது. கதாபாத்திரங்கள் கதை போகும் போக்கில் ஓடையில் விழுந்த சருகு போல கூடவே போகிறார்கள். உன்னிப்பாக அவதானிக்கையில், அவரது கதாபாத்திரங்கள் எல்லாம் ஆரம்பம் முதல் இறுதிவரை ஒரு தட்டையான நிலையில் இருப்பதையே உணரலாம். உதாரணமாக, கப்டன் கதையில் வரும் அந்த கப்டன் ஆகட்டும், லைலா கதையில் வரும் அந்தக் கதைசொல்லி மற்றும் இலங்கை ராணி ஆகட்டும், திரு.முடுலிங்க கதையில் வரும்மம் முடுவாகட்டும், எழுச்சி கதையில் வரும் சரவணனாகட்டும், இப்படியாக எல்லோருமே கதை ஆரம்பித்த போது எப்படியானவர்களாக விபரிக்கப்பட்டார்களோ கதை நெடுகிலும் அப்படியே இருப்பதை கவனிக்கலாம். சிறுகதை ஒன்றில் இவ்வாறான கதாபாத்திரங்களின் உளவியல் மாற்றத்தை நிகழ்த்திக் காட்டுவது சவாலானது. அந்தச் சவாலை ஷோபாசக்தி என்றைக்கும் எதிர்கொண்டதே இல்லை. ஷோபாவின் கதைகளில் நிலம் தொடர்ந்து மாறிக்கொண்டே இருக்கிறது. ஆனால், மனிதர்கள் அப்படியேதான் இருக்கிறார்கள். இதில் தவறொன்றுமில்லை. தன் கதைகளை எழுத ஷோபா தேர்ந்தெடுக்கொண்ட முறைமை அது.