1905 இல் முன்னோர் நினைவாக விரிவான மனவலெ எனப்படும், நீண்ட இடைவெளிக்குப் பின் கொண்டாடப்படும் சடங்கு நிகழ்ச்சி ஒன்று நடைபெற்றது. நான் உள்ளூர் அதிகாரி ஒருவரின் குறிப்புகளிலிருந்து அதைப்பற்றிய செய்திகளைத் திரட்டினேன். ‘ஏளு குடி தேரு’ (ஏழடுக்குத்தேர்) எனப்படும் பெரிய அளவிலான தேர் கம்பு, மூங்கில் ஆகியவற்றைக் கொண்டு கட்டப்பட்டு பட்டு, உல்லன் துணிகள், கொடிகள், குடைகள் ஆகியவற்றைக் கொண்டு அழகுபடுத்தப்படுத்தப்பட்டது. அதன், கீழடுக்கில் ஒரு கட்டில் பாய், தலையணை ஆகியவற்றுடன் ஒரு வாழைத்தண்டும் கிடத்தப்பட்டது. இறந்த முன்னோர்கள் அந்தக் கட்டிலில் தலையணையில் தலைவைத்துப் படுத்து இருப்பதாகவும் அந்த வாழையை மென்றுகொண்டிருப்பதாகவும் குடைகள் வெயிலிருந்தும் மழையி லிருந்தும் கப்பாற்றும் என்றும் கருதப்பட்டுள்ளது.43 இதற்குமுன் இவ்வாறான நிகழ்ச்சி நடந்ததிலிருந்து இதுவரை இறந்தவர்களுடைய காதணிகள் அந்தக் கட்டிலின் மேல் வைக்க வேண்டும். அந்தத் தேர் கட்டும்போது ஒரு படகன் கீழே விழுந்து காயம் அடைந்துள்ளான். அப்பொழுது இன்னொருவனுக்குத் தெய்வம் ஏறப்பெற்று அந்தத் தேர் கட்டுவதில் ஒரு குறும்பன் தன்னைத் தொடர்பு படுத்தியதால் தெய்வச் சினம் உண்டாகி யிருக்கிறது என வாக்கு கூறினான். உடனே சபை கூடி அக் குறும்பனை இருபத்தைந்து ரூபாய் கொடுக்கும்படிச் சொன்னார்கள். அப் பணத்தைத் தெய்வப்பெயரில் சேர்த்தனர். அந்த நிகழ்ச்சிக்கு வரும் கூட்டத்தினருக்காக அறுபத்தி ஒன்பது சிறுகடைகளும் மூன்று பீர் (beer) வழங்கும் நிலையங்களும் திறக்கப்பட்டன. அந்தக் கும்பலில் இருந்த அகவை முதிர்ந்த ஒரு மூதாட்டி, தன் பன்னிரண்டு அகவையில், ஐரோப்பியன் ஒருவனை முதன் முதலில் கோயம்புத்தூரிலிருந்து நீலகிரிக்கு நாற்காலியில் உட்கார வைத்துத் தொதவர் கொண்டு வந்ததைப் பார்த்ததாகக் கூறினாள். புதன்கிழமை காலை 10 மணி அளவில் சுற்றியுள்ள ஊர்களிலிருந்து மக்கள் வந்ததான செய்தி வந்து சேர்ந்தது. கோத்தர் இன்னிசை முழங்க, ஊர் மக்கள் அவர்களை எதிர்கொண்டு வரவேற்று தேர் நிற்கும் இடத்திற்கு அழைத்து வந்தனர். தேரை நெருங்கியதும் ஒவ்வொருவரும் தங்கள் தலைப்பாகையை கழற்றித் தங்கள் நெற்றியைக் கட்டிலிலுள்ள தலையணையில் படுமாறு வணக்கம் செலுத்திய பின்னர் ஆடுபவர்கள் வட்டத்தில் ஆடுவதற்காகச் சென்று விடுகின்றனர். ஆட்டம் ஆடுவோர் வெள்ளைப் பருத்தித்துணியிலான பாவாடை, வெள்ளையும் பாலேடு நிறத்திலும் அமைந்த பட்டு, வழவழப்புத் துணி ஆகியவற்றில் சீரொழுங்கு படுத்தப்பட்ட சிவப்பு, நீலம் கறையுடன் கூடிய சட்டைத்தொங்கல், அகலக் கைப்பகுதியுடைய உடுப்பு, அங்கியுடுப்பு, குப்பாயம், இரவிக்கை, கைப்பகுதியுள்ள புறச்சட்டை ஆகிய உடுப்புகளை உடுத்தியிருந்தனர். பெரும்பாலும் கண்ணைப் பறிக்கும் வண்ணத்துடன் கூடிய வெல்வெட்டு, வெல்வட்டீன், டுவிடு, கைத்தறி ஆகியவற்றால் ஆன உடுப்புகளை உடுத்தி இருந்தனர். ஒவ்வொரு குழுவினரும் வந்தவுடன் முதலில் கோயிலுக்குச் சென்று வணங்குவர். பின்னர் தேரில் அடிக்கட்டிலுள்ள இறந்தோரை வணங்கிய பின் ஒரு மணி நேரம் ஆட்டத்தில் ஈடுபடுவர். அதன் பின்னர் தங்களுக்குரிய அரிசி முதலியவற்றை வாங்கிக்கொண்டு அங்கிருந்து புறப்படுவர். வியாழனும் வெள்ளியும் ஆரவாரமான நாள்கள். வியாழன் அன்று சற்றொப்பு மூவாயிரம் பெண்களும் ஆறு ஆயிரம் ஆண்களும் கூடினர். சுமார் ஆறு ஆயிரம் படகர் புதிய மம்மட்டிகளுடன் கூட்டத்தில் இருந்தனர். அவர்கள் சிறிது தொலைவிலிருந்து ஆடிக்கொண்டு வந்து கூட்டத்துடன் இணைந்து தேரைச் சுற்றி ஆடினர். இது இந் நிகழ்ச்சிக்கு மகுடம் வைத்தது போல இருந்தது. இவர்கள் பொதுப்பணி, ஊராட்சி, நகராட்சி ஆகிய துறைகளில் குழுக்களாகப் பணியாற்றுபவர்கள். இறுதி நாளான வியாழன் அன்று தெய்வம் பெயரில் ஆடு ஒன்று காவு கொடுக்கப்பட்டது. கோத்தர்களும், குறும்பர்களுமே விழாக் காலம் முழுவதும் இசை முழக்கியவர்கள். முப்பது அகவைக்கும் மேற்பட்டோர் ஆடிய ஆட்டம் இசையோடு இயைந்ததாக இருந்தது; அடிவைப்புகள் சுவைக்கத் தக்கனவாக இருந்தன. ஆனால் இளையோர் ஆட்டம் ஆட்ட நுட்பங்களைப் பற்றியதாகவும் இல்லை. இசை அமைதியைப் பின்பற்றியதாகவும் இல்லை. அவர்களு டையது வெறுமனே குதியாட்டமாகவே இருந்தது. இது பழமை வாய்ந்த படகர் கலையான ஆட்டம் சீரழிந்து வருவதைக் காட்டுவதாக இருக்கிறது. இறுதியில் அந்தக் கட்டிலில் பிணம் இருப்பதாகக் கொண்டு சுடுகாட்டில் எரியூட்டப்பட்டது.