இரண்டாம் நாள் உள்ளத்தின் ஏதோ மூலையில் இருந்து ஒரு சிறு எரிச்சல் எழுந்து வந்தது. இத்தனை சார்ந்திருக்கிறோமா? இவ்வளவு தொலைவுக்கு கடன் கொண்டிருக்கிறோமா? தனியாக நின்று ஒருகணமும் எண்ணாதபோது தவமென்று ஒன்று தனக்கு அமையவே போவதில்லையா? இங்கு நான் இவ்வண்ணம் இருக்கையில் எங்கோ அவன் தன்னை முற்றிலும் மறந்து முழுமை கொண்டிருக்கிறான். அதில் ஐயமே இல்லை. அக்காலடிகளைத் தொடர்ந்து செல்லும்போது அவன் உள்ளம் உணர்ந்தது அதுதான். தயங்காது, கணமும் நிலைக்காது சென்று கொண்டிருந்தன அவை.