எங்கட ஊர்ப்பக்கம் ஒரு விதானை. எழுதித்தரவேண்டின ஆள்விபதரத்துக்கே மேசைக்குக் கீழை வையுமெண்டு நிக்கிற ... இல்லை, நிண்ட ஆள். என்னோட படிச்ச பொடியன் ஒருவன் நேவிகுள்ளை சிவிலியன் வேலையில சேர்றதுக்குப் போய், ஏரியாவிதானையெண்டு, 'அவன் அவற்றை விதானைப்பகுதிக்குள்ளைதான் இருக்கிறான். நல்லவன், வல்லவன்; ஒரு சோலிசுரட்டு, அடிதடிக்குப் போகாதவன்' எண்டு எழுதித் தரக்கேட்டிருக்கிறான். விதானை குடுக்கவேண்டின கடமை. விதானை "தாறன் தம்பி; வாற கிழமை வந்து எடுத்துப் போம்" எண்டு அனுப்பிப்போட்டார். பொடியன் வந்து போட்டு, அடுத்தகிழமை போக, அதுக்கடுத்த கிழமை வரச்சொல்லிப்போட்டார். அங்கை எழுதவெண்டு புதுசா ஒரு பாரதமுமில்லை. இருக்கிற கடித டெம்பிள்ளேட்டில பெயரை, விலாசத்தை மாத்தி டைப் அடிச்சுப்போட்டுக் குடுக்கிறதுதான். ஆனா, உப்பிடி வாரும் போமெண்டு அலைக்கழிச்சாத்தான், வெள்ளன கரெக்டர் சேட்டுவிக்கட்டோ, லெட்டரோ வந்து சேரட்டுமெண்டு ஆக்கள் கீழால ஒண்டை ரெண்டை வெட்டுவினம் எண்டு விதானைக்கு அனுபவம். மூண்டு தரக்காப் பொடியன் போய்வந்துபோய்வந்துபோய்வந்து வெறுத்துப்போனான்; நாலாம் தரம் போக, விதானை அந்த மாதிரியே சொல்லி, கொஞ்சம் தள்ளவேணும் எண்டதையும் சாடைமாடையா சம்திங் சம்திங்கிங் வேணுமெண்டும் சொல்ல, பொடி ஆத்திரத்தில, சுவத்தோட விதானைய அமத்தி வச்சு, நோதிங்கிங்கில மெனிதிங்ஸ் விதானைரம்செட் ஸோலோவா ஐஞ்சு நிமிசம் தனியாவர்த்தனம் வாசிச்சுப்போட்டுது. ஆவர்த்தனம் முடிஞ்ச கையோட, விதானை மூச்சுப்பேச்சில்லாமல், "இவன் என்ரை விதானைப்பகுதிக்குள்ளைதான் இருக்கிறான். நல்லவன், வல்லவன்; ஒரு சோலிசுரட்டு, அடிதடிக்குப் போகாதவன்" எண்டு எழுதிக்குடுத்துப்போட்டுது. பொடியன் வாங்கிக்கொண்டுபோய்ட்டான்.