செல்லச்சாமிக்கு வழக்கம் போல் ஐந்தரை மணிக்கு முழிப்பு வந்து விட்டது . மாடித் தரையில் படுத்திருந்தவரின் கண்கள் மேலே சிமிட்டிக் கொண்டிருந்த வானத்தின் எண்ணற்ற கண்களைச் சந்தித்தன . நீலமும் வெள்ளையுமாக வானில் தெரிந்த புரிபடாத சித்திரங்களில் எதையாவது தேடிக் கண்டு பிடிக்க முடிகிறதா என்று பார்த்தார். அவர் சிறுவனாக இருந்த போது இம்மாதிரி வானில் காணப்படும் ஓவியங்கள் முந்தின ஜன்மத்தில், இதே நாளில் நடந்த காட்சிகளைத்தான் தீட்டிக் காண்பிக்கப் படுவதாக நினைத்ததுண்டு . வெட்ட வெளியிலிருந்து வந்த குளிர்ந்த காற்று உடலைத் தழுவிச் சென்ற மயக்கத்தில் கண்கள் இன்னும் கொஞ்சநேரம் செருகிக் கிடக்கட்டுமா என்று கெஞ்சின . கூட்டமாக ஒரு குருவிக் கூட்டம் காலை வணக்கம் சொல்வது போல் , கீக் கீக் என்று அவரைப் பார்த்துக் கொண்டே பறந்தன . செல்லச்சாமிக்கு இயற்கையின் மடியில் கிடந்த இந்த செல்வங்களைப் பார்த்து ஒரு நிமிஷம் நெஞ்சு விம்மிற்று .