சமீபத்தில் அந்தச் சகோதரிகளில் ஒருத்தி கூப்பிட்டு தன் குறையைச் சொல்லி அழுதாள். திடீரென்று அவள் கணவருக்கு ஸ்ட்ரோக் வந்துவிட்டதாம். இவள் வேலைக்குப் போகவேண்டும். டீன் ஏஜ் மகளையும் பார்த்துக்கொண்டு கணவரையும் பார்த்துக்கொள்ள இரண்டு வாரம் வந்து போக முடியுமா என்று கேட்டாள். நான் இப்போது நல்ல நிலைமையில் இருக்கிறேன். உறவுகள் வந்து ஒட்டிக் கொள்கிறார்கள். கையில் குழந்தையுடன் அந்த இரவில் ஸ்டேஷனில் நான் கதறிய நாள் என்னுடைய Life Time Memory. என்னுடைய அந்த நிலைமை அவர்கள் யாருக்காவது புரிந்ததா? எதற்கு வேண்டும் இதுபோன்ற உறவுகள்? எனக்கு மறுபடியும் ஃபோன் செய்தபோது நான் நன்றாகக் கத்திவிட்டேன். அவ்வளவுதான் விஷயம்.