நான் ஏழாம் வகுப்பு வரையிலும் கிராமத்துப் பள்ளிக்கூடத்தில்தான் படித்தேன். எங்கள் தாத்தாவுக்கு ஏழெட்டுப் பசுக்கள் சொந்தமாக இருந்தன. எனக்கு நினைவு தெரிந்து லக்ஷ்மி என்ற பெயருள்ள பசு அதன் கன்றோடு எங்கள் தாத்தா வீட்டில் இருந்தது. அதற்குத் தீனி போடாமல் வீட்டில் யாரும் சாப்பிடக்கூடாது என்று ஓர் எழுதப்படாத உத்தரவே இருந்தது. தாத்தா வெளியே போய்விட்டு வரும்போது வாசலிலேயே கை கால் கழுவிக்கொண்டு முதல் வேலையாக லக்ஷ்மியின் அருகில் சென்று அதன் கழுத்தைச் சொரிந்து கொடுப்பார். அதுவும் தலையை அண்ணாத்தி உணக்கையாகக் காட்டிக்கொண்டு இருக்கும். 'சாப்பிட்டியாடி? தொப்பை ரொம்பித்தா? தண்ணி குடிச்சியா?' என்றெல்லாம் பரிவோடு அதனிடம் விசாரித்த பின்னர்தான் வீட்டின் உள்ளேயே செல்வார் தாத்தா. சமயங்களில் அவர் வரும்போது அது பசியால் கத்திக்கொண்டு இருந்தால், வீட்டில் உள்ளவர்களுக்கு செம டோஸ் கிடைக்கும். 'நீங்க உப்பு போட்டு சோறு திங்கலே? லக்ஷ்மியை பட்டினி போட்டுட்டுட்டு நீங்க மட்டும் கொட்டிக்கிறீங்களே, நீங்கெல்லாம் என்ன ஜென்மமோ!' என்கிற ரீதியில் அத்தனை போரையும் திட்டித் தீர்த்துவிடுவார்.