முஸ்லீம்கள் அதிக எண்ணிக்கையில் வாழும் எந்த நாட்டிலும், காபிர் சமூகம் படுகிற பாடே இதற்கு எடுத்துக்காட்டு. பாகிஸ்தானிலும், பங்களாதேஷிலும் அந்த நாட்டின் மண்ணின் மைந்தர்களாகிய தலித்துகளும், பிற்பட்ட சாதிகளைச் சேர்ந்தவர்களும் சொந்த நாட்டிலேயே மூன்றாம் தரக்குடிகளாக, தினந்தோறும் இழிவையும், இன அழிப்பையும் சந்தித்துக்கொண்டிருக்கின்றனர். முஹம்மதின் வாழ்விலேயே இதற்கு முன்னுதாரங்கள் இருப்பதால், ஒட்டு மொத்த இஸ்லாமிய சமூகமும் இவற்றை கண்டும் – இதற்கு நாமென்ன செய்ய முடியும், இது இறைவனின் ஆக்ஞை என்று கருதி மனிதத்தை துறந்து மவுனம் சாதிக்கிறது.