“இந்திய மொழிகள் மட்டுமல்ல; உலகமொழிகள் அனைத்துமே உண்மையான அருளாளர்களுக்கு இறையருளைப் பெறுவதற்கு ஏற்ற கருவிகளேயாகும்”. என்று முனைவர் ஐயா சொல்லிவிட்டபோது மொழிக்கு மந்திர ஆற்றல் இல்லை என்று அவர் சொல்வது போல் வாதிடுவது அபத்தம். எல்லா மொழியிலும் அருளாளர்கள் பக்திப்பனுவல்களைப்புரிந்திருக்கின்றார்கள். அவற்றைப்பயன்படுத்தலாம். அதில் உயர்வுதாழ்வு கருதுதல் அபத்தம் என்றக்கருதை மந்திர சக்தி மொழிக்கே இல்லை என்பது போலத்திரித்தல் தவறு. நிறைமொழி மாந்தர் ஆணையில் வந்தவையே மந்திரங்கள் என்பது தொல்காப்பியர் இலக்கணம். மானத ஜயதே மந்திரம் என்பது சமஸ்கிருத தொல்மொழி. இரண்டும் சொல்வது ஒன்றே. மந்திரத்துக்கு எக்ஸ்க்ளூசிவிஸ்ட் உரிமை யாருக்கும் கிடையாது. இறைவனோடு ஒன்றி இருந்த பெரியோர்கள் சொன்னது மந்திரம். அந்த நிலையை நாம் அடைந்தாலும் அந்தமந்திரங்களைக்கண்டு மந்திர த்ருஷ்டாக்கள் ஆகமுடியும். இறையனுபவம் இயேசுவுக்கு மட்டுமோ அல்லது நபிகளுக்கு மட்டுமோ சாத்தியமானது அல்ல. அது எல்லோருக்கும் சாத்தியம். ஆழ்வார்கள், நாயன்மார்கள், வேத ரிஷிகள், பக்த மான்மியர்கள், யோகிகள், வேதாந்த ஞானிகள் பெற்ற அனுபவம் அனுபூதி இவை எல்லாம் எல்லோருக்கும் சாத்தியம். ஒரே வழியில் போனால்தான் அதுகிடைக்கும் என்றும் அதனை ஏகபோக உரிமையை யாரும் கொண்டாடிவிடமுடியாதே என்பது எமது நிலை.