“குற்றமும் தண்டனையும் இல்லாத சமூகம்“ என்று எந்தக் காலத்திலும் எங்கும் ஒரு புனிதச் சமூகம் இருந்ததில்லை. இருப்பதும் இல்லை. ஆனால், இதை ஒரு எல்லைக்குள் மட்டுப்படுத்தி வைத்திருப்பதே சமூகத்தினதும் சட்டத்தினதும் பொறுப்பாகும். இதற்கே கல்வியும் சமயங்களும் இலக்கியமும் கலைகளும் பண்பாட்டு நடவடிக்கைகளும் சமூக விழிப்புணர்வுச் செயற்பாடுகளும் முன்மாதிரிகளும் தேவைப்படுகின்றன. நீதித்துறையும் அரசும் இவற்றுக்கு அனுசரணையாகவும் பொறுப்பாகவும் இருக்க வேண்டும். இவை தமது அறிவார்ந்த செயற்பாட்டின் மூலமாக வழிப்படுத்த முடியும். குறிப்பாக இளைய தலைமுறையின் ஆற்றலையும் துணிச்சலையும் சமூகச் செயற்பாடுகளில் ஈடுபடுத்துவதன் மூலமாக அவர்களை நல் விளைவுகளின் பக்கமாகச் செயற்பட வைக்க முடியும்.