தன்னைத் திருமணம் செய்து கொள்வான் என நினைத்த சாமிதாஸ் இன்னொரு பெண்ணைத் திருமணம் செய்யும் நிச்சய நாளுக்குத் தயாராகி விட்டான் என்பது கூட அவளுக்கு வாழ்க்கையின் மீது வெறுப்பை உருவாக்கி விடவில்லை.தன் தாய் உயிருடன் இருந்தவரை தனது வெறுப்புக்குரியவராக இருந்த வாத்தி, நோயிலிருந்து மீண்ட பிலோமிக்கு ஆறுதலாக மாறி ஆச்சரியத்தைத் தருகிகிறார். பிலோமி – வாத்தி உறவைக் கூட அந்தக் கிராமம் வேறு அர்த்தத்தோடு தான் பார்க்கிறது. தங்கள் குடும்பத்துப் பெண்ணொருத்தி இப்படித் தனித்து விடப்பட்டு விட்டாள் என்ற குற்றவுணர்வில் அவளது அக்காவும் அண்ணனும் கொஞ்சம் பணம் அனுப்புகிறார்கள். அதை மறுக்காமல் ஏற்றுக்கொள்ளூம் பிலோமிக்குத் தோழி ரஞ்சியின் நட்பும் வாத்தியின் ஆறுதலான உறவும் வாழ்க்கைக்குப் புதிய அர்த்தங்களைத் தரப் போதுமாக இருக்கின்றன. சாமிதாஸ் தனது இயலாமையைச் சொல்லி என்னை மன்னிக்க வேண்டும் எனக் கேட்டுக் கொள்வதோடு, நடக்கப்போகும் தனது கல்யாணத்தில் கலந்து கொள்ள வேண்டும் எனக் கேட்கும் போது வருகிறேன் எனச் சொல்லித் தனது அன்பை பெருக்கிக் காட்டி நிற்கிறாள்.