கவனத்தை ஈர்க்க்க இதை விட அருமயான களம் தேவையா? நா. பிச்சமூர்தியின் 'புரட்சிகரமான ஓவியம்' ஒரு அற்புதமான கற்பனை. கற்பனை என்றுதான் தோன்றுகிறது. சிறுகதைகளின் முக்கிய குறிக்கோள் வாசிப்பவரின் கவனத்தை ஈர்ப்பதெனில் இக்கதை அதை மட்டும் செய்யாமல், கடைசி வரி வரை அதை தக்க வைத்தும் கொள்கிறது. பல சிறுகதைகள் படிக்கும் பொழுது நடுவில் சில வரிகளையும் வார்த்தைகளையும் தவிர்த்து விட்டு வசனப்பகுதிக்கு தாவுவது என் பழக்கம் (கோபிக்க வேண்டாம்). வாழை மரம் எப்படி இருந்தது, வெண்டைக்காய் எப்படி முளைத்தது, இதெல்லாம் சிறுகதைக்கு அவசியம்தானா?