என் அனுபவத்தில், இல்லத்தரசிகளாக இருப்பவர்கள் ஏதோ ஒரு வகையில், கோவிலுக்கு போவது என்ற தன்மையில் ஒன்றாய்க்கூடி சிறு சிறு நேரப் பங்கீட்டினை தங்களுக்காக மாற்றிக் கொள்கிறார்கள்.. பிரதோஷம் தவறாமல் சிவன் கோவில் போவது, மார்கழி மாத காலை பூஜை, தற்சமயம் பெருகி வரும் சீர்டி சாய்பாபாவின் பஜனைகள் என்று பெண்களாய் கூடி வெளியே போகிறார்கள்.. பிள்ளைகளை, கணவரை வெளியே அனுப்பி விட்டு ஒன்று கூடி, சினிமாவுக்கு, ஷாப்பிங் போவது கூட எல்லா ஊர்களிலும் நடப்பதே… ஒரு முழுநாளுக்கு மேல் செலவழிப்பது என்பது கனவு தான்.. ஏதோ ஒரு வகையில் சமையல் தான் இவர்களைக் கட்டிப் போடும் கயிறாய் இருக்கிறது.. காலை, மதிய உணவை முடித்துவிட்டு வெளியே போவது, இரவு உணவு சமைக்க ஓடிவருவது என்பது தான் நடைமுறையில் சாத்தியம்.. ஒரு முறை வெளியூர் சென்று விட்டு பேருந்தில் பயணித்தேன்.. என் பின் சீட்டில் 3 பெண்கள்.. பிரதோஷ வழிபாட்டுக்கென வெளியூர் கோவிலுக்கு வந்து திரும்பிக் கொண்டிருந்தனர். ஒருவருக்கு போன் வந்தது.. எடுக்கவே இல்லை.. கூட வந்தவர்கள் ஏன் எடுக்கவில்லை என்றதற்கு கணவரின் அழைப்பு என்றார். மற்றவர்களும் அமைதியாகி விட்டனர். தொடர்ச்சியான அழைப்புகள். அவர் எடுத்து விட்டார். அந்த முனையில் இருந்து கணவரின் கடும் கேள்விகள்.. இவரின் பதில் சொல்லும் தொனியில் தெரிந்தது.. இல்லங்க, இப்ப, அரைமணியில் வீட்டில் இருப்பேன்.. பால் பக்கத்து வீட்ல வாங்கி இருக்காங்க.. தரச் சொல்றேன்.. வந்ததும் காபி போட்டுர்றேன் என்று அழாத குறையாய் சொல்லிக் கொண்டே இருந்தார்.. அவர் 3 மணிநேரம் வீட்டில் இருந்து எடுத்த விடுப்பின் மகிழ்வெல்லாம், அந்த ஒரு அழைப்பில் போய் விட்டது.. முகம் வாடி, கண்ணீர் மல்க இருந்த அப்பெண்ணின் முகம் என் மனதை விட்டு அகலவே இல்லை..