சுபாஷ் அண்ணன் பெரியார் நகரில் மிகப் பெரிய பேட்ஸ்மென். அவர் ரஞ்சி டிராப்பிக்கு முயற்சித்தார், விளையாடினார், அவரும் டெண்டுல்கரும் நண்பர்கள் எனப் பல கதைகள் உண்டு. அவர் மேட்ச் விளையாடி நான் பார்த்ததில்லை. எப்பவாவது உள்ளே வருவார். ஏதாவது ஒரு டீமில் (பெரும்பாலும் முதல்ல விளையாடர பசங்க தான் மாட்டுவானுங்க) போய் பந்து போடச் சொல்லி பேட் செய்வார். பந்தை மைதானத்தின் எதிர் கோடியில் தூக்கி அடிக்கும் வரை ஆடுவார் பிறகு சென்றுவிடுவார். இதுவரை யாரும் பந்துபோட மறுத்ததில்லை. சிலமுறை முதல் இரண்டு பந்துகளிலே முடிந்துவிடும். அன்று வந்து அவர் முதல் இரண்டு பந்துகளை தவறவிட்டார். மூன்றாவது பந்து சரியாக படாமல் பக்கவாட்டில் உள்ள பள்ளி கட்டிட மாடியில் சென்று வீழ்ந்துவிட்டது. சென்ற பந்தை பற்றி யாரும் கவலைப்படவில்லை. ஆனால் நான் அப்படி இருக்க முடியாது. அது என் பந்து. நான் வேகமாகப் பள்ளி கட்டிடத்தின் பின்புறம் சென்றேன். விடுமுறை காலம் என்பதால் முன்புறம் பூட்டியிருந்தது. பின்புறம் சென்று இரும்பு பைப்பை பிடித்து ஏறினேன். பள்ளி நாட்களில் பலமுறை ஏறி உள்ளதால் சுலபமாக ஏறினேன். மொட்டை மாடிக்குச் சென்று பந்து வந்த திசையை நோக்கி ஓடினேன். காய்ந்த இலைகள் குப்பையாக இருந்தது. எங்குத் தேடியும் பந்து கிடைக்கவில்லை. திறக்கப்படாத ஒரு குவாட்டர் பாட்டிலும், சிகெரட்களும் கூடக் கிடைத்தது . ஆனால் பந்து வந்த சுவடே இல்லை.