ஓட்டலுக்குள் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கும் சிலருடைய இலையின் மீது பதியும் கண்களைத் தவிர்க்க இயல்வதில்லை. பலகாரங்களின் வகைகளும் மணமும் மலைப்பூட்டும். திரும்பும் போது சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தவர்களின் உடை, முகம், சாப்பிடும் விதம் எல்லாவற்றையும் ஒவ்வொன்றாகச் சொல்லித் திட்டத் தொடங்குவோம். திட்டு மெல்ல மெல்லத் தணிந்து கிண்டலாக மாறும். அந்தத் திட்டுக்கும் கிண்டலுக்கும் அடிப்படையில் எந்தக் காரணமும் இல்லை என்பதும் பசியே அப்படிப்பட்ட காரணமில்லாத கோபத்தைத் துாண்டியது என்பதும் இப்போது புரிகிறது. பசி வந்திடப் பத்தும் பறந்து போகும் என்று சொல்வதுண்டு. பசியைத் தாங்க இயலாதவர்களால் மட்டுமே அதைப் புரிந்து கொள்ள முடியும். ஏட்டில் எழுதப்படும் ஆயிரமாயிரம் பக்கங்களாலும் அந்த உணர்வைப் புரிந்து கொள்ள வைக்க முடியாது.