இன்று புலம்பெயர் தேசத்தில் வாழ்பவர்கள் மூழ்கின்ற கப்பலிலிருந்து தப்பியோடி வந்த எலிகளைப் போன்றோர். வசதி படைத்தவர்கள் வந்துவிட்டார்கள். வசதி இல்லாதவர்கள் ஆசையிருந்தும் வெளியே போக முடியாமல் ஆசையை இன்னும் மனதுக்குள் பூட்டி வைத்துக் கொண்டு வாழ்கிறார்கள். வெளிநாடு வந்தவர்கள் பலர் போராட்டம் செய்ய விடுதலை அமைப்புகளுக்கு நிதியுதவி செய்தார்கள். அங்குள்ள தமது உறவுகளுக்கும் செய்தார்கள். தமக்கு தனி நாடு வேண்டும் என்பதற்காக கொடுத்தார்கள் என்பதைவிட எம் மக்கள் அங்கே உயிருக்காக அங்கும் இங்கும் ஓடுகையில் நாம் வேறு தேசங்களுக்கு வந்து பயமற்ற வாழ்க்கையை வாழ்கிறோமே என்ற குற்ற உணர்வின் உறுத்தல் என்றே சொல்ல வேண்டும். இல்லையென்றால் இங்கே வாழும் இளஞ்சிறார்கள் 80 வீதமானோர் தமிழே பேசமுடியாதவர்களாய் இருப்பார்களா? தாய்மண்ணில் எங்கள் பலம் இல்லாது ஆக்கப்பட்டபின் புலம்பெயர் தமிழர்கள் பல அமைப்புக்களாக தாங்கள் தான் தாயக மக்களின் அவலங்களை போக்க வல்லவர் என கூறிக்கொண்டு தங்களுக்குள் முரண்டுபட்டுக் கொண்டு நிற்கிறார்கள். ஒவ்வொரு அமைப்பும் தனித்தனியே தமக்கென ஒரு கொள்கையோடு செயற்படலாம். ஆனால் தாயக மக்கள் என்ற பொது நோக்கோடு செயற்படும்போது தமது வேற்றுமைகளை மறந்து ஒருமித்து நிற்கவேண்டாமா?