அதே சமயத்தில், நகர்ப்புறக் கூட்டு நிறுவனங்களுக்கு அரசு ஆதரவு அளித்தது. எளிய நுகர்வுப் பொருள்களை உற்பத்தி செய்யும் சில பெரிய தொழிற்சாலைகளும், மரபான கைவினைப் பொருள்களை அதிக அளவு உற்பத்தி செய்யும் சிறிய தொழில் நிறுவனங்களும், ஒப்பீட்டளவில் பெரிய சில்லறை விற்பனை நிலையங்களும், சேவை நிறுவனங் களும் அவற்றில் அடங்கியிருந்தன. நகர்ப்புறக் கூட்டு நிறுவனங்கள் தொடக்கத்தில் அரசுத் துறையைச் சார்ந்திருந் தாலும், அவை இலாப அடிப்படையில் அமைந்ததாக இருந்தன. அவற்றில், பல தனியார் நிறுவனங்களாக இருந்த போதிலும், பொருள் விற்பனைக்கும், கடனுக்கும், வரிச் சலுகைக்கும், போலியான "சிவப்புத் தொப்பியை' அணிந் திருந்தன. பெயரளவில் மட்டுமே அவை கூட்டு நிறுவனங்களாக இருந்தன. நடப்பில் தனியார் நிறுவனங்களாகச் செயல் பட்டன. கூட்டு உழைப்பாளிகள் அந்நிறுவனங்களில் கூட்டு உடைமையாளர்களாக இல்லை. மாறாக முழுவதும் கூலித் தொழிலாளர்களாக இருந்தார்கள். மேலும் அரசுத் தொழிலாளர்களுக்கு இருந்த வேலைப் பாதுகாப்பும், பயன்களும் அவர்களுக்கு இல்லை.