நார்மன் ஸ்டோன் சொல்வது, அறிவுஜீவிகள் ஒர் வர்க்கம், விசயங்களை தவறாக புரிந்துக் கொள்ளும் வர்க்கம் என்றும் சொல்லலாம், முட்டாள்தனத்திற்கும், தவறுகளுக்கும் தண்டனை பெறும் ஒரு நபர். இந்த வாதத்திற்கு மேம்பட்ட ஆதரவு 1979 முதல் 1990 வரை பிரதமராக இருந்த மார்க்கரட் தாட்சரிடமிருந்துக் கிடைத்தது. ‘தற்பெருமை பேசும் அறிவுஜீவிகள் உருவாக்கிய அரூபச் சிந்தனைகளின் பெயரால் பாரம்பரிய நடைமுறையை தூக்கி எறிய முனையும் ஒரு கற்பனாவாத முயற்சி’ என்று ஃப்ரென்ச்சு புரட்சியைப் பற்றி அவர் குறிப்பிடுகிறார். (தாட்சர் 1993: 753) சண்டே டெலிக்ராஃப், ஸ்பெக்டேட்டர் போன்ற நாளிதழ்கள் ஆதரித்த அறிவுஜீவிகள் பிரிட்டிஷல்லாதார் அல்லது பிரிட்டிஷ் எதிர்ப்பாளர்கள் எனும் பார்வையில் தாட்சர் உறுதியாக இறுந்ததன் காரணமாக அவருடைய ஆட்சிகாலத்தில், தன்னுணர்வோடு தன்னைச் சுற்றி எப்போதும் கல்வியாளர்கள் இருக்கும்படி பார்த்துக் கொண்டார். (ஜென்னிங்க்ஸ் & கெம்ப் வெல்ஷ், 1997).