1991-92ம் ஆண்டுகளில், ஒரு டெஸ்ட் மேட்ச் விளையாடுவதற்கு ஊதியமாக எங்களுக்கு பத்தாயிரம் ரூபாய் வழங்கப்படுவது வழக்கம். ஒருமுறை கல்கத்தாவில் இந்தப் போட்டி நடந்தபோது, அன்னை தெரேசாவைக் கட்டாயம் சந்திக்க வேண்டும்.. அவர் ஆற்றிவரும் தன்னலமற்ற சேவைக்காக அவருக்கு இந்தப் பணத்தைக் கொடுத்தேயாக வேண்டும்” என்று எனக்குள் ஓர் உந்துதல் ஏற்பட்டு, அந்நகரிலுள்ள அன்னை தெரேசா சபையினர் இல்லத்திற்குச் சென்றேன். அங்கே இருந்த அருள்சகோதரிகளிடம் ‘அன்னை எங்கே?’ என்று கேட்டேன். தங்களது வாழ்வின் கடைசி கட்டத்தில் இருக்கும் நோயாளர்கள் தங்க வைக்கப்பட்டிருக்கும் கட்டடத்திற்கு, அவர்கள் என்னை அழைத்துச் சென்றனர். நான் உள்ளே நுழைந்தபோது அந்த இடத்திலிருந்து, சகிக்க இயலாத துர்நாற்றம் வந்துகொண்டிருந்தது. அழுகிக்கொண்டிருக்கும் சதையிலிருந்து வருவதுபோன்ற அந்த நாற்றத்தின் நெடி குமட்டலை வரவைத்தது. அதைச் சகித்துக்கொண்டு அந்த சிறிய சந்தின் வழியாக நான் நடந்து சென்று, ஓர் அறையை அடைந்தேன். அங்கேதான் முதன்முதலாக அன்னைத் தெரேசாவைக் கண்டேன். நீண்ட தலைமுடியைக் கொண்ட ஒரு மனிதர் அங்கே படுக்கவைக்கப்பட்டிருந்தார். அவரது உடலில் ஆடை எதுவும் காணப்படவில்லை. ஒரு துணி மட்டும் அவரது இடுப்பின் கீழே போர்த்தப்பட்டிருந்தது. அவர் உடல் முழுவதும் அழுகி, புண்களிலிருந்து சீழ் வடிந்துகொண்டிருந்தது. அன்னை, மிகுந்த அன்புடன், அந்தப் புண்களில் வழிந்துகொண்டிருந்த சீழை ஒரு துணியினால் துடைத்துக்கொண்டிருந்தார். அந்த மனிதரின் உடலிலிருந்து வந்த நாற்றம் என் குடலைப் புரட்டியது. ஒரு நிமிடம்கூட ஆகியிருக்காது. அந்தக் கட்டடத்தினுள் இருந்து நான் வயிற்றைப் பிடித்துக்கொண்டு வெளியே ஓடிவந்தேன். அங்கிருந்த சாக்கடையில் பெரும் குமட்டலுடன் வாந்தியெடுத்தேன். பத்து நிமிடங்கள் கழித்து, அன்னை தெரேசா அவர்கள், என்னிடம் வந்தார். புன்னகையுடன், ‘Yes My Son’ என்றார். பின்னர் நான் அன்னை பின்னாலே சென்று, அவரது அறைக்குள் நுழைந்தேன். நான் மனம் நிறைய கர்வத்துடன், என் சட்டைப்பையிலிருந்த பத்தாயிரம் ரூபாயை எடுத்து, அங்கிருந்த மேஜையின் மேல் வைத்தேன். அவரை வணங்கி, ‘அன்னையே, நான் கொடுப்பதை தாங்கள் ஏற்றுக்கொண்டால் நான் உண்மையிலேயே மகிழ்வேன்’ என்றேன். அன்னை அவர்கள், புன்னகைத்தவாறு, ‘மகனே, எனக்கு உனது பணம் தேவையில்லை. உனது நேரம்தான் தேவை. இந்த மக்களோடு நேரம் செலவழிக்க உன்னால் முடியுமா? சில நாள்கள் தங்கி அவர்களுக்கு உதவி செய்ய முடியுமா?’ என்று கேட்டார். என் கண்களிலிருந்து கண்ணீர் வழிந்தோடியது. இவ்வுலகில் இப்படி நல்உள்ளம் கொண்ட மனிதர்களும் இருக்கின்றார்களா? நான் கொடுக்கும் பணத்தை மறுத்து, என்னை வந்து இந்த நோயாளர்களுடன் நேரம் செலவிடச் சொல்கிறாரே?’ என்று உறைந்து போனேன். அந்த நாற்றத்தினுள் இரண்டு நிமிடங்கள் நிற்கக்கூட என்னால் இயலவில்லை. நான் எங்கிருந்து அவர்களுக்கு சேவை செய்வது? அந்த நிகழ்வு எனது வாழ்வை மாற்றியது. பணம் கொடுத்து யாருக்கும் உதவி செய்துவிடலாம் என்ற என் எண்ணம் அன்று சுக்குநூறாகிப் போனது. பணத்தைவிட அன்பும், நாம் பிறர்க்கு செய்யும் சேவையும் மிக மிக உயர்ந்தவை என்று, அன்னை தெரேசா அவர்கள், அன்று எனக்கு உணர்த்தினார்.