நாவரசு கொலையின் போதும் மக்கள் குரல் குற்றவாளிக்குத் தண்டனை தர வேண்டும் என்று தான் ஒலித்தது. அப்போது அவனுக்காக இவர்களில் யாரும் வாதிடவோ, மாநாடு கூட்டவோ இல்லை என்பதும் குறிக்கத் தக்கது. டாக்டர் பயிற்சி பெறும் ஒருவன் தன் கூடப் படித்தவனைக் கண்டதுண்டமாய் வெட்டி – ஒரு வலுவான காரணம் கூட இல்லாமல் – கொன்றது, நிச்சயம் மன நிலை பிறழ்ந்த ஒருவனின் செயலாய்த் தானிருக்க முடியும். இருந்தும் அது பற்றி உரத்த குரல்கள் எழவில்லை. மனநிலை நோய் பற்றியும் அவர்களின் மீதான நம் பார்வை பற்றியும் விவாதங்கள் நிகழ்த்தப் பட்டிருக்க வேண்டும். குற்றாலத்திலும் , குணசீலத்திலும் மனநோய்வாய்ப் பட்ட மக்களை அடித்துத் துன்புறுத்துவது சிகிச்சையின் ஓர் அங்கமாய் உள்ளது என்பதைக் காணும் போதும், மதிப்பெண்கள் சரியாக வாங்க இயலாத பையனைச் சார்த்துகிற அன்பான பெற்றோரின் அணுகுமுறையைக் கருதும் போதும், வன்முறை எப்படி தீர்வுகளின் ஒரு பகுதியாய் மாறிப் போயிற்று என்று தெளிவாகும். சோடாப் புட்டியைச் சுழற்றும் பேட்டை ரெளடி தான் வன்முறையின் அடையாளம் என்கிற பெரும் பான்மைப் பார்வை எத்தனை பொய்யானது ?