ஹரி கிளம்புவதற்கு முன்னாலேயே அப்பாவுக்கு லேசா மார் வலிக்குதுன்னு சொல்லி சரிந்தார். இரண்டாவது மாடியில் இருந்து அவரை முதல் மாடிக்கு வந்து சேர்வதற்குள், மிகப்பெரிய விக்கலுடன் ஹரியின் கையில் இறந்து போனார். ஏழு நிமிடங்களே அந்த வலியில் முகம் சுருக்கியிருப்பார், போதும்டா என்பது போல ஹரியை பார்த்து ஒரு முறுவலுடன் இறந்து போனதாய் சொன்னான். பெங்களூரில் நான் அலுவலகத்திற்கு சென்று கொண்டிருக்கும்போது என் மனைவிக்கு வந்த தகவலில் அப்பா இன்னும் போராடிக் கொண்டிருக்கிறார் என்றும் உடனே கிளம்பி வரவேண்டும் என்று ஹரியின் நண்பன் லட்சுமணன் கூறியிருக்கிறான். என் மனைவியின் மேல் பிரியத்தை, எந்தவித எதிர்பார்ப்பும் இல்லாமல் வருணனாய் பொழிந்தவர். இவர்கள் இருவரும் கைபிடித்து பேசிக் கொண்டிருக்கும்போது அம்மாவுக்கு கொஞ்சம் பொறாமையாய்க் கூட இருக்கும். பேண்ட் போட்டு பழக்கம் இல்லாத அப்பாவை, என் மனைவி பேண்டு போட வைத்து பெங்களூர் முழுக்க சுற்றிக் காட்டினாள். நான் கல்யாணம் ஆன நாள்ல இருந்து சொல்லுறேன், பேண்ட் போட்டுக்கோங்க, தலைமுடிக்கு டை அடிச்சுக்கோங்க, அப்பவெல்லாம் கேக்கல, மருமக வந்து சொன்னவுடனே, இவருக்கு வயசு திரும்பது என்று அடிக்கடி சடைத்துக் கொள்வாள் அம்மா. அப்பா என் மனைவியைப் பார்த்து, என் அம்மா இருக்கும் பக்கமாய் காட்டி, சரியான கோட்டி அவ! என்று லேசா தன் தலையில் அடித்துக் கொள்வார் என் மனைவியின் சிரிப்புக்கிடையே.