அப்படியான கிளுகிளு காலத்தில் ஒரு பெண்ணிடம் கடலை வறுத்துக் கொண்டிருந்தேன். பிரீத்தி என்று பெயர். எப்பொழுது சாட்டிங் அறைக்குள் நுழைந்தாலும் அவள் இருப்பாள். பேசினோம் பேசினோம் வாழ்க்கையின் சகலத்தையும் பேசினோம். என்னிடம் செல்போன் எண்ணைக் கேட்டிருந்தாள். இல்லையென்று சொல்வதற்கு வெட்கம். அறைத்தோழனின் எண்ணைக் கொடுத்தேன். அவன் வெடக்கு வெடக்கு என்று வெகு உயரம். கன்னங்கரேல் நிறம். சென்னையில் படித்த பையன். எந்நேரமும் எஃப்.எம்மில் பாடல் கேட்பான். அதை அணைத்தால் பெண்களிடம் ஃபோனில் பேசுவான். இரண்டும் இல்லையென்றால் குப்புறப்படுத்துத் தூங்குவான். ப்ரீத்தியிடம் அவனுடைய எண்ணைக் கொடுக்கும் போது கொஞ்சம் சந்தேகமாகத்தான் இருந்தது. ஒருவேளை அவள் அவனிடம் விழுந்துவிடக் கூடும் என்ற பயம். இருந்தாலும் அப்பொழுது வேறு வழியில்லை.