இராமர்:-- தம்பி! இலக்ஷ்மணா! பதறாமற்கேள். பரதன் என் செய்வான்? தந்தை வரம் கொடுத்தார். வரத்தின்படி அவனுக்கு இந்நிலம் சொந்தமாயிற்று. எனக்கு ஏற்பட்டது வனவாசம். அதை நான் அனுசரிக்க வேண்டியது முறைமை. இதற்கு அவர்களை வெறுப்பானேன்? தம்பியைப் போரில் தொலைத்து, தந்தைக்கு மன வேதனையைக் கொடுத்து, தாயை எதிர்த்து, தேசத்தை ஆள்வதா? சீ! என்ன அபவாதத்திற்கிடமான காரியம்! தருமத்திற்குப் பகையான யோசனை! ஆகாது! ஆகாது! தந்தை சொல்லைக் கடந்து அரசாள்வது எனக்கும் தகுதியல்ல. உனது தந்தையும், தாயும், தலைவனும், தமையனுமாகிய என் சொல்லைக் கடந்து செல்வது உனக்கும் ஏற்றதல்ல. முறைமையறிந்து பொறுமையோடிருக்க வேண்டும். சுமித்திரை அன்னையைப் பார்த்துவிட்டுச் சீதையின் அந்தப்புரம் போகவேண்டும். வா.