கடந்த வருடத்தின் பனிக்காலத்தில் இது நிகழ்ந்தது. சின்னஞ்சிறு பறவை ஒன்று, வேனிற்காலத்தை சற்று அதிக நாட்கள் அனுபவித்துவிட்டதால், சரியான காலத்தில் விரைவாக, தெற்கு நோக்கிய வலசைப் பயணம் தொடங்கத் தவறிவிட்டது. பனிப்பொழிவு துவங்கிய பிறகு தாமதமாக வலசைப் பயணம் ஆரம்பித்து, பறந்து செல்ல முயற்சித்தது. ஆனால் அதிகப் பனியினால் உடல் விறைத்துக் கீழே விழுந்தது. அந்த வழியே வந்த ஒரு பசு மாடு, சாணமிட்டவாறு சென்றது. சாணம் மிகச் சரியாக அந்தப் பறவை மீது குவியலாக விழுந்து, அதை மூடிவிட்டது. சாணத்தின் இதமான சூட்டினால் விறைப்பு நீங்கி, நலமடைந்துவிட்ட பறவை மகிழ்ச்சியில் கீச்சிடத் தொடங்கியது. அந்த வழியே ஒரு பூனை சென்று கொண்டிருந்தது. பறவையின் குரலைக் கேட்ட பூனை சுற்றுமுற்றும் பார்த்ததில், சாணக் குவியலுக்குள்ளிருந்து கீச்சொலி வருவதைக் கண்டது. உடனே சாணத்தைத் தள்ளி, பறவையைச் சாணத்திலிருந்து கவ்வி இழுத்து, சாப்பிட்டுவிட்டது. இந்த கதையின் நீதி என்னவென்றால், அசிங்கத்தால் உங்களை நிறைப்பவர் உங்கள் எதிரியாக இருக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை. அசிங்கத்திலிருந்து உங்களை வெளியில் எடுப்பவரும் உங்கள் நண்பராக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. இந்த அனைத்திலும் நீங்கள் ஒன்றை குறிப்பாகக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் - அதாவது நீங்கள் அசிங்கத்திற்குள் இருக்கும்பொழுது, வாய்மூடி இருப்பதற்கு கற்றுக்கொள்ளுங்கள்.