சொற்கள் அணைந்து இனிது அடங்கினர் மக்கள். இங்கே பேச்சு மட்டும் அல்ல சொல்.மனதுள் ஓடும் சொல்லும்கூடத்தான். அது அடங்குவதே தூக்கம். எவரிடமும் பூசலின்றி உலகம் தூங்கியது. ஒரே ஒருத்தியாகிய நான் மட்டும் தூங்கவில்லை– அதுதான் கவிதையாகிறது. ’நனந்தலை’ என்பதில் உள்ள அழுத்தம் முக்கியமானது. அதாவது முடிவில்லாமல் பரந்த உலகம்!