புகலிடம் தேடி பிழைக்கவந்த தமிழர்களின் வாழ்க்கை முரணும், பண்பாட்டுச் சிக்கலும் அலாதியானது. அது தமிழுக்கு நல்ல வரவா, செலவா என்பதை காலம்தான் கணிக்கவேண்டும். திரை கடலோடியும் காலம் காலமாய் தமிழன் திரவியம் தேடிக்கொண்டே தானிருக்கிறான். புலம்பெயர்தல் மாறாது நிகழ்ந்துகொண்டுதானிருக்கிறது. பல பத்தாண்டுகளாய் இது ஏறுமுகமாய்த்தானிருக்கிறது. முன்னால் மலேசியா, மும்பாய், அப்புறம் துபாய் இப்போது யூஎஸ் என இடங்கள் மட்டும்தான் மாறிக்கொண்டேயிருக்கிறது. இந்தியாவில் சிலயிடங்களில் படிப்பும், உலகத்தின் ஒரு சிலயிடங்களில் உத்தியோகமுமென [பிறக்க ஓரிடம், வளர ஓரிடம், மேற்படிப்பு படிக்க ஓரிடம், நல்ல வேலைக்கு ஓரிடமென ] – இடம் மாறுவது தமிழனின் தலையெழுத்தாக விட்டது என்று அலுத்துக்கொள்வதைவிட மற்ற கலாச்சராங்களை விழுங்கி புதியன புகுந்து, பழையன கழிக்கும் காலச்சக்கர சுழற்சியாகவே நினைக்கிறேன். ஆகவே புகுந்தயிடத்தில் தமிழன் எப்படிவாழ வேண்டும் – எதை உதிர்க்க, எதை காக்க என்கிற கேள்விக்கு நிரந்தரமான பதிலொன்றும் கிடையாது. இப்படி பல ஊர் தண்ணி குடித்து, தங்களது வளர்ச்சியே உலகின் வளர்ச்சி என ஐ.டி பஜனை செய்யும் இளங்கூட்டங்களில் நானும் ஒருவன் என்பதோடு, மும்பை பற்றிய செய்திகள் வந்ததாலும் கடந்த வார சங்கதிகள் எனக்கு ஆச்சரியமூட்டின. உந்தின. பதிவுகள் பயன்படாலாம். என் முரணும், குழப்பங்களும் அடுத்த தலைமுறையால் கேலியாக்கப்பட்டால், அர்த்தமற்றுப்போனால் அதுவே வளர்ச்சிக்கான அறிகுறியென ஆனந்தப்படலாம்.