மற்றொரு பாடலில் பொற்றொடி ஒலிக்கக் கைகளை வீசியும் சிவந்த அடியில் சிலம்புகள் விளங்கவும் சென்ற தலைவியைக் காண முடிகிறது3. பரணர் தம் பாடலில் ‘பாதியிரவில் மழையில் மறைந்து மணம்கமழும் கூந்தலுடன் வில்லினைப் போலும் வகையமைந்த நன்மை பொருந்திய குடச்சூலாகிய அழகிய சிலம்பினை ஒலியாது அடக்கி அச்சத்துடன் வந்து ஊர்முழுதும் துயிலும் யாமத்தில் நம்மைத் தழுவி மீள்வோள் நிறைந்த கற்பினால் உயர்ந்த பெருமையுற்ற அழகிய மாமை நிறமுடைய பெண்ணோ அல்லள்; சுனையில் உறையும் சூரரமகளே அவள்’ என்று கூறும் தலைவனைப் பதிவுசெய்கிறார்4. உடன்போக்கு மேற்கொண்ட மகளைப் பற்றிய செவிலியின் கூற்றாக அமையும் கயமனாரின் பாடலும், ‘தாய் அறிதலை அஞ்சி ஆராய்ந்துகொண்ட சிலம்பினை நீக்கி மூங்கில் உயர்ந்த பக்கமலையைத் தன் தலைவனுடன் கடந்துசென்ற மகள்’ என்றே கூறுகிறது5.