இத்தனைக்கும், பெண்ணிய வட்டாரங்களில் காதல், காமம், நெருக்கம் குறித்து நாம் பேசாமல் இல்லை என்பதையும் கீதா சுட்டிக் காட்டுகிறார். இவ்வாறு நமக்கான இடத்தில், நம்மால் பேசப்பட்டவற்றைப் பொது உரையாடலாக நாம் வளர்த்திருந்தால், நெருக்கம், அந்நியோன்யம், குறிப்பாக பெண்ணியமும் பெண்ணிய செயல்பாடுகளும் சாதித்துள்ள தோழமை, சிநேக இன்பம் ஆகியவற்றைப் பற்றிய பார்வையைப் பொது புத்தியில் பதியச் செய்திருக்கலாம். இத்தகைய விஷயங்களைப் பற்றிய புதிய சொல்லாடல்களை உருவாக்கியிருக்கலாம். நாம் இவ்வாறு செய்யாததால், ஆண்கள், பெண்கள் மீது செலுத்தும் வன்முறையி னூடாக வெளிப்படும் காதல், ஆசை, வேட்கை ஆகியனவற்றுக்கு, இல்லாத நியாயங்கள் சொல்லப்படுகின்றன. "அடிக்கிற கைதான் அணைக்கும், அடிச்சாலும் உதைச்சாலும் அவன் புருஷன்தான், வலி இல்லாத காதல் கிடையாது, இன்னிக்கு அடிப்பேன் நாளைக்கு அணைப்பேன், உரிமை இருக்கு அடிக்கிறாரு, அக்கறை உள்ள இடத்துலதான் ஆக்கிரோஷமும்" இருக்கும் என்பன போன்ற வசனங்கள் ஆண்களின் வன்முறையார்ந்த செயல்பாடுகளுக்கு நியாயம் சேர்க்கின்றன. மேலும், பெண்ணிய சமூகவியலாளர் கல்பனா கண்ணபிரான் குறிப்பிடுவது போல, ஆண்களின் இந்த நடத்தைமுறைச் சரியானதே, நியாயமானதே என்பதை அரசு, சமயம், சாதி , பொது அறம் ஆகிய அனைத்துமே தத்தம் அளவில், தமக்கேயுரிய வகையில் பொதுவில் வைத்துத் தொடர்ந்து உறுதி செய்கின்றன.