‘இயற்கை முழுவதும் ஒரு புதுப்பொலிவு கொண்டு பூத்து நின்ற காலப்பொழுதுகள் அவை. அந்த உலகின் வசீகரம் என்னுள்ளும் பூத்துச் சொரிய உலகமே ஒரு காவியமாய்ச் சோபை கொண்டு எழுதாக்கவியாய், பேசாப் பொருளாய் கூர்ந்து நின்று கிளர்வூட்ட நான் முற்றிலும் கவித்துவமெய்தி விட்டேன். ஆம்! அப்படித்தான் உணர்வுகள் கவித்துவமெய்திவிட்ட பிறகு வாழ்வின் வனப்பை வரையப் பேச்சுக்கள் ஏன்? பழகு தமிழின் இனிமையில் பரவசமாய் விட்ட எனக்கு வார்த்தைகளுக்கு அப்பாற்பட்ட ஆத்மார்த்தமான அனுபவம் கிட்டிற்று (என்னுரை பக்கம் iii) என்று கூறும் பவித்திரனின் 1ம் கவிதைத் தொகுதி ‘உரசல் ஓசைகளாய்’ தேசிய கலை இலக்கியப் பேரவை வெளியீடாக வெளிவந்துள்ளது.