சோழ நாட்டுக்காக விடப் பட்டிருந்த குடிலில் கார்குழலி தன்னை அலங்கரித்துக் கொள்வதை விட உடன் ஆடும் மற்றப் பெண்களின் அலங்காரத்தைச் சரி செய்வதையே கவனித்துக் கொண்டிருந்தாள். “ தேவி ! தாங்கள் இன்னும் தயாராகவில்லையே “ என்று தோழி சந்திரமதி கூறியதும் தான் சுவற்றில் பதித்திருந்த ஆள் உயர எழினியில் தன் கோலத்தைப் பார்த்துத் திடுக்கிட்டாள் கார்குழலி. ‘ இப்படியா அரை குறை ஆடையுடன் உலவிக் கொண்டிருந்தோம், எந்த ஆடவனாவது தன்னை இந்தக் கோலத்தில் பார்த்து விட்டால் ‘ – அந்த எண்ணம் அவளது சிவந்த முகத்திற்கு அதிக சிவப்பை அளித்தது. பாதம் வரை படர்ந்த அந்தக் கார்குழலை சீவி நெற்றிச் சுட்டி அணிந்து, இந்த முகத்திற்கு ஒப்பனை தேவையேயில்லை என்பதைப் போன்ற சிவந்து, கனிந்த முகமும், சாதாரணப் பார்வையிலேயே நயன நாடகம் புரியும் கயல் மீன் கண்களும், கச்சைக் கயிற்றை இறுக்கிக் கட்டாததால் கிடைத்த சுதந்திரத்தை அனுபவிக்கும் மாங்கனிகளும், இறுக்கினால் ஒடிந்து விடுமோ என்று மேகலை கூட மெல்லப் பற்றியிருக்கும் இடையும், முழங்கால் வரை மறைக்கும் பட்டுச் சிற்றாடையும், வழவழப்பில் குழலியிடம் தோல்வி கண்டு நிற்கும். அந்தத் தந்த சிலைக்குக் கண்ணாடியில் தன்னைப் பார்ப்பதே வெட்கமாக இருந்தது. கூட இருக்கும் சேடிப் பெண்களின் கண்களில் கூடக் கார்குழலியின் அழகு ஒரு மயக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. அதைக் கண்ட சந்திரமதி, “ .“பெண்களே நீங்கள் மேடை அமைப்பைக் கவனியுங்கள். நான் தலைவிக்கு அலங்காரம் செய்கிறேன் “ என்று சொல்லி அனுப்பி வைத்தாள்.