ஒரு கந்தசஷ்டியின்போது, விரத நிறைவு நாளில் வழக்கம்போல் ஒரு புது வேட்டியை ஜானகிராமன் கொடுத்து வணங்கினார். சுவாமிகளும் மகிழ்ச்சியுடன் அந்த வேட்டியை உடுத்திக்கொண்டார். அப்போது சுவாமிகளின் அடியார் ஒருவர், சுவாமிகள் உடுத்தியிருந்த வேட்டியை தானமாகக் கேட்டார். உடனே, சுவாமிகளும் மாற்று வேட்டியைக் கட்டிக்கொண்டு புது வேட்டியைக் கொடுத்து விட்டார். நாங்கள் பதறிப்போய், 'நாளைக்குக் கொடுத்து இருக்கலாமே, இது என்ன, புது வேட்டியை உடனே கொடுத்துவிட்டீர்கள். அதுவும் உங்களுக்குப் பரிசாக அளித்தவர் அருகில் இருக்கும்போதே ஏன் இந்த அவசரம்?' என்று கேட்டோம். அவர் சிரித்தவாறே, 'தானம் கொடுக்க வேண்டும் என்று தீர்மானித்து விட்டால் உடனே கொடுத்து விட வேண்டும். அதுதான் தர்மம். யோசித்தால், நாள்களை தள்ளிப்போட்டால் அது மனதில் சஞ்சலங்களை உருவாக்கி விடும்' என்றார். தானம் அளிப்பதில் அத்தனை இன்பம் அவருக்கு! கோயில்களுக்கு மட்டுமல்ல, தமிழகமெங்கும் உள்ள பல அநாதை ஆசிரமங்கள், முதியோர் இல்லங்களுக்கும் மாதாமாதம் பணம் அனுப்புவார். அதையும் யாரையோ விட்டு எல்லாம் செய்ய மாட்டார். அவரே மணி ஆர்டர் படிவங்களைப் பூர்த்தி செய்து அனுப்புவார். அள்ளிக்கொடுப்பதில் அவருக்கு அலாதிப் பிரியம். கடைசி வரை ஒரு சந்நியாசியாகவே வாழ்ந்தார். அடுத்த வேளை உணவை எடுத்து வைத்துக்கொள்வதுகூட ஆன்மிக அடியாருக்கு இழுக்கான செயல் என்று நம்பினார்.