(சர்வசிக்‌ஷ அபியான்). இந்த ஊருக்குப் பேருந்து வசதிகூட இல்லை. படிப்பறிவில்லாத மிகவும் ஏழ்மையான மக்கள் வசிக்கும் பகுதி. மனஉளைச்சலில் இருந்த எனக்குத் தைரியம் கொடுத்தவர்கள் என் கணவரும் (காவல் துறை ஆய்வாளர்) உடன் பணிபுரியும் ஆசிரியர் மற்றும் நண்பர்களும்தான்’’ என்று மகிழ்ச்சியோடு பேசத் தொடங்கினார்.‘‘கல்லும் மேடும், குண்டும் குழியுமான இடத்துக்கு நடுவில் பள்ளி. ஒருபுறம் மட்டும் சுற்றுச்சுவர் இருந்தது. அப்போதுதான் என் மனதில் என்னுடைய ரோல் மாடல் (Role Model) டாக்டர் ஏ.பி.ஜே. அப்துல் கலாம் கூறிய ‘கஷ்டம் வரும்போது கண்ணை மூடாதே, அது உன்னைக் கொன்று விடும். கண்ணைத் திறந்து பார் நீ அதை வென்றுவிடலாம்’ என்ற வார்த்தை உறைத்தது. இதை மனதில்கொண்டு செயல்படத் தொடங்கினேன். முதலில் ஜே.சி.பி. கொண்டு குண்டும் குழியுமான இடத்தை என் சொந்தப் பணத்தில் சரிசெய்து மரக்கன்றுகள் நடவு செய்தேன். இதைப் பார்த்த ஊர் மக்கள் என்னைப் பாராட்டியதோடு உதவி செய்ய முன்வந்தனர். ராணுவ வீரர்கள் இருவர் பள்ளிக்கு கேட் (Gate) அமைத்துக் கொடுத்தனர்.