1877ல் ப.வ. ராமசாமி ராஜூ என்பவரால் அப்போது செல்வாக்கு பெற்றிருந்த இசை நாடக பாணியில் எழுதப்பட்ட பிரதாப சந்திர விலாசம் என்ற இந்த நாடகம் தமிழ் இலக்கிய வரலாற்றாசிரியர்களின் கவனத்தைப் பெறவில்லை என்பதை இந்திரா பார்த்தசாரதி தன்னுடைய முன்னுரையில் ஆச்சரியமாகக் குறிப்பிடுகிறார். நடனம், கூத்து என நீண்ட காலப் பாரம்பரியமும், அழகியல் தன்மையும் கொண்ட நாடகம் என்கிற நிகழ்கலை வடிவத்தின் மொழி பற்றி தமிழ்ப் பண்டிதர்கள் தவறான பார்வையே கொண்டிருந்தனர் என்பதின் அடையாளம்தான் இந்த கவனமின்மை என்பதை நாம் உணர முடியும். கிட்டத்தட்ட 15 வருடங்களுக்குப் பிறகு வெளிவந்து, சிறப்பாக குறிப்பிடப்படும் மனோன்மணியம் நாடகத்தை எழுதிய சுந்தரம்பிள்ளைகூட அந்த நாடகம் நடிப்பதற்காக அல்லாமல் தமிழில் புதுவகையான காவிய உருவாக்க நோக்கில் எழுதப்பட்டதாகவே கூறுகிறார். தமிழ்ப் பண்டிதர்கள் நாடகம் போன்ற நிகழ்கலை வடிவங்களின் பாரம்பரிய மரபுகளை உள்வாங்கிக் கொள்ளாமல் நாடகத்தையும் ஒரு படிப்பதற்கான இலக்கிய வடிவமாகவே கண்டு அதற்குரிய மொழியில் உருவான படைப்புகளையே நாடகப் படைப்புகளாக அங்கீகாரம் செய்து வந்திருக்கின்றனர் என்பதையே நாம் அறியப்பெற்ற இலக்கிய வரலாறு நமக்கு உணர்த்துகிறது. ஆனால் இந்தப் பண்டித மனப்பான்மையிலிருந்து வேறுபட்டு நாடகத்தை ஒரு நிகழ்வடிவமாகக் கண்டு அந்த வடிவத்துடன் பொருந்தி வருகிற இயல்பான பேச்சு மொழியை நாடக மொழியாகச் செப்பனிட்ட பல படைப்புக் கலைஞர்களும் நம்மிடையே உண்டு. சிலப்பதிகாரத்தில் கூட பாத்திரங்களின் உணர்வுநிலைகளை வலுப்படுத்த காப்பிய மரபிலிருந்து வேறுபட்டு பல்வேறு குரவைக் கூத்துக்கள் இடம் பெற்றுள்ளதைப் பார்க்க முடியும். தம்பிரான் பரம்பரையினர் கடந்த ஒரு நூற்றாண்டுக் காலமாக கூத்து வடிவத்துக்குள் செவ்வியல் தன்மையும், நடைமுறை உரையாடல் தன்மையும் கொண்ட ஒரு நாடக மொழியை செப்பனிட்டு வளர்த்து வந்ததை நாம் பார்க்க வேண்டும். இது போன்ற ஒரு வரலாற்றுச் சூழலில் கூத்துக்களின் பெருக்கம் மங்கத் தொடங்கியிருந்த ஒரு காலகட்டத்தில் வாழந்த, ஆங்கிலக் கல்வியும் பல மொழிப் புலமையும் பெற்ற ராமசாமி ராஜூ தமிழ்க் கவிதை நடையையும், பேச்சு மொழி இயல்புகளையும் தன்னுடைய காலகட்டத்தின் குறிப்பிட்ட சிந்தனைத் தேவைகளுக்காக ஒரு நாடக பாணியில் வடிவமைத்ததை ஒரு முக்கியமான படைப்புச் செயல் என்றே கருத வேண்டும். முக்கியமாக அச்சமயங்களில் அதிகம் புழக்கத்தில் இருந்த மணிப்பிரவாள நடையை விலக்கி, கம்பரின் பாதிப்பில் உருவான தமிழ்க் கவிதை ஒட்டத்தையும் இசைத்தன்மையையும் உள்வாங்கி, தமிழ், தெலுங்கு மற்றம் ஆங்கில வார்த்தைகள் கொண்ட ஒரு பேச்சுமொழியை உரையாடலுக்குப் பயன்படுத்தியதை ஒரு வித்தியாசமான முயற்சி என்றே கொள்ள வேண்டும்.