இந்தச் சமயத்தில் பெரும்பாலும் அண்ணி சம்பாஷணையுள் நுழையும். ‘வா தம்பி ‘ என்று முகம் மலரக் கூப்பிடும். பெரும்பாலும் கையில் ஈரம் துடைத்தபடி அம்பாரமாய்த் துவைத்த துணிகளை முன்னால் குவித்துக் கொண்டு சுருக்கம் நீவி மடித்தபடி, குழம்புக்கு காய்கறி அரிந்தபடிதான் அண்ணியின் இந்த வார்த்தை உதிரும். எந்த நேரமும் அண்ணியைச் சும்மா பார்த்ததில்லை இவன். ஏதாவது வேலை செய்தபடிதான். உடம்பு கொஞ்சம் தாட்டிகமாக லேசாய்க் கருப்பாக இருக்கும். அண்ணியின் உருவம் ஒவ்வொரு சமயமும் இவனுக்குத் தன் அக்காவைத்தான் ஞாபகப்படுத்தும். அக்காவும் தாட்டிகமாய்த்தான் இருப்பாள். ஆனால் அக்கா பெரிய பெண் ஆன கையோடேயே தாட்டிகமாய் இருந்தாள். அண்ணி அப்படி இல்லை என்பதைச் சுவரில் பட்டையாய்க் கருப்பு பிரேம் போட்டு மாட்டியிருந்த அண்ணியின் உருவம் தெரியப்படுத்தும்.