இப்போது என்னைப் பற்றி. எனக்கு வயது 45. அவனுக்கு 44. எங்கள் இருவருக்கும் கல்யாணம் ஆகிவிட்டது. குழந்தைகள் கல்லூரியில். பள்ளியில் அவன் எனக்கு ஒரு கிளாஸ் சின்னவன். ஆனால் ஒரே தெரு என்பதால் பள்ளிக்கு ஒன்றாகத்தான் போய் வருவோம். இரண்டு பேரும் நல்ல ஃப்ரெண்ட்ஸ்.மறுபடியும் நான் ஏதோ பேசிக் கொண்டிருந்தேனே தவிர என் கண்கள் நாங்கள் உட்கார்ந்திருந்த இடத்தைச் சுற்றியே நோட்டம் விட்டுக் கொண்டிருந்தன. நாங்கள் உட்கார்ந்திருந்த இட்த்தில் வேறு யாரும் இல்லை. அதே போலக் கீழே எங்கிருந்து பார்த்தாலும் எங்கள் மார்பு வரைதான் தெரியும். அதற்குக் கீழே ஒன்றும் தெரியாது. பழைய விவகாரங்களை யோசிக்க யோசிக்க எனக்கு பூள் ரொம்ப்ப் பெரிசாகிவிட்டது. இருவரும் வேட்டிதான் கட்டியிருந்தோம். நான் அவன் என்னைப் பார்க்காதபோது, வேட்டிக்குள் கை விட்டு, என்னுடைய தம்பியை எடுத்து வெளியில் விட்டேன். வேட்டிக்குள் கம்பு போல என்னுடய பூள் நீட்டிக் கொண்டிருந்தது.எனக்கு ஒரு சந்தேகம், அவன் பழசையெல்லாம் ஞாபகம் வைத்திருப்பானா, அப்படி வைத்திருந்தாலும் எனக்கு ஒத்துழைப்பானா என்று தோன்றியது. இருந்தாலும் ஒரு முயற்சி பண்ணிப் பார்த்தால் தவறில்லை என்று தோன்றியது.இந்த விஷயத்தில் மெதுவாக முயற்சி செய்வதை விட வேகமாக் முயற்சி செய்து இரண்டில் ஒன்று தெரிந்து கொள்வதே மேல் என்றும் தோன்றியது.