“தேவன் அன்பாகவே இருக்கிறார்” (1யோவா.4:16). இது சத்தியம். இது வெறுமனே அன்பு காட்டுவது அல்ல; அவரே அன்பாயிருக்கிறார். “அன்பு தேவனால் உண்டாயிருக்கிறது” (1யோவா.4:7). அன்பின் பிறப்பிடமே தேவன்தான். அப்படியிருக்க தமது கரத்தின் படைப்பில் ஒரு ஜீவனையாவது வதைப்பது, அல்லது அது வதைபடுவதைப் பார்த்திருப்பது தேவனுக்கு மகிழ்ச்சியைக் கொடுக்குமோ? அப்படியானால் பிரச்சனை எங்கே இருக்கிறது? அது நம்மில்தான் இருக்கிறது. நம்முடைய மனித அனுபவத்தின் அடிப்படையிலே நாம் கடவுளின் அன்பைப் புரிந்துகொள்ளவும், அதை விளக்கவும் முற்படுகிறோம். இந்த இடத்தில்தான் நாம் தவறிழைக்கிறோம். நமது தேவன் மனித வரையறைக்கு உட்பட்டவரே அல்ல. “அவர் வரையறையற்றவரும் எல்லாவற்றையும் கடந்த வரும் நம்முடைய புரிந்து கொள்ளுதலுக்கு அதாவது நமது அறிவுக்கு அப்பாற்பட்டவருமானால், அவருடைய செயல்களும் நமது புரிந்துகொள்ளுதலுக்கு அப்பாற்பட்டதாகத்தானே இருக்கும்” என்று ஒரு பக்தன் எழுதுகிறார். ஆனாலும், தேவனுடைய அடிப்படைக் குணாதிசயம் அல்லது தன்மையே “அன்புதான்”. நமது சூழ்நிலைகளை வைத்து நம்மால் அந்த அன்பை அளவிடவே முடியாது. ஏனெனில், அவரது அன்பு சூழ்நிலைகளுக்கும் அப்பாற்பட்டது. சில சமயங்களில் சூரியனைப் பார்க்கமுடியாதபடி கார்முகில் மறைக்கிறது. அதற்காக, சூரிய ஒளி கருமேகங்களால் இருண்டுபோவதில்லையே. தேவ அன்பை நமக்கு எடுத்துரைக்கிற இரண்டு காரியங்கள் நம்மிடம் உண்டு. ஒன்று தேவனுடைய வார்த்தை; அடுத்தது சிலுவை.