காற்று சுடரியைத் தீண்டும்போதெல்லாம் அவள் கல்குதிரையை நினைத்துக்கொள்வாள். கல்குதிரை மீதேறி காற்றைக் கிழித்துக்கொண்டு பறப்பதைப் போல ஒரு உணர்வில் கிடந்து திளைப்பாள். விடுமுறை நாட்களில் வெயிலைப் பாராமல் அதன் மீதேறி காற்றோடும், கல்குதிரையோடும் ஓயாது பேசிக்கொண்டிருப்பாள் அவள். போகிறவர்கள் வருகிறவர்களெல்லாம் ஒரு மாதிரி பார்ப்பதை அசட்டை செய்து இராட்சத இறக்கையைக் கற்பனையில் கட்டிக்கொண்டு வானத்தை நோக்கி, உட்கார்ந்தவாறே எம்பிக்கொண்டிருப்பாள்.