இயேசுவின் சீடர்களும் அங்கிருந்து வெளியேறியிருந்தார்கள். தனியாக நின்றிருந்த மால்கு மெதுவாக நடந்து, ஒரு ஒலிவமரத்தின் அடியில் சாய்ந்து அமர்ந்தான். மால்குவின் மனதில் தலைமை குருவின் வார்த்தைகள் ஒலித்தன. "மால்கு, நீ தான் என்னுடைய செவி..." இங்கு நடந்தவற்றை எல்லாம் உடனே தன் எஜமானருக்கு தெரிவிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் தோன்றினலும், அவனால் அதை செயல்படுத்த முடியவில்ல. தன் எஜமானரின் கட்டளையை நிறைவேற்ற வேண்டும் என்ற ஆர்வம் அவனிடமிருந்து மறைந்து போயிற்று. அவனுடைய உள்ளத்தைத் துளைத்த இயேசுவின் கனிவான கண்களயும், அவன் தலையைத் தொட்டுத் தடவிய அன்புக் கரங்களையும் அவனால் மறக்க முடியவில்லை. தனக்கு எதிராக சதி செய்த ஒரு தீயவனின் மேல் அந்த போதகர் காட்டிய கருணை ஒப்பற்றது... வெகுநேரம் யோசித்துக் கொண்டிருந்த மால்கு, மெதுவாக எழுந்து நகரத்தை நோக்கி நடந்தான். இந்நேரம், தலைமைகுருவின் முன்னிலையில் விசாரணை தொடங்கியிருக்கும்... அரண்மனைக்குச் செல்ல விரும்பாமல் மால்கு தன் அறைக்கு வந்தான். தன் ஆடைகள கழற்றி விட்டு, இரத்தம் காய்ந்து கறைபடிந்திருந்த கழுத்து, மார்பு, தோள்களில் தண்ணீர்விட்டு கழுவினான். முகத்தையும் கழுவி துடைத்து விட்டு. கண்ணாடியில் பார்த்தபோது, தன் காது எந்த சேதமும் இல்லாமல் முழுமையாக இருந்ததைக் கண்டான். பகைவனுக்கும் அன்புசெய்கின்ற அந்த நல்லவருக்கு தீங்கு நினத்தேனா என்று நொந்தபடி படுக்கையில் விழுந்த மால்கு, அப்படியே உறக்கத்தில் ஆழ்ந்தான்.