மேடையில் மெல்லிய ஒளி பரவியிருக்க கோட்புழுதி மட்டும் மெல்ல நடந்துகொண்டிருக்கிறான். அப்போது அவனைச் சற்றி மாற்றியனும் சுபந்ரவனும் அசையாமல் அமர்ந்தநிலையில் இருக்கின்றனர். அவர்களின்மீது மட்டும் ஒளி சற்றுக்குறைவாக இருக்கலாம். அப்போது இடது புறத்து மேடையிலிருந்து பனுவலாரன் மெல்ல உள்ளே வருகிறான். வந்தவன் மெல்ல முன் மேடைக்கு வந்து மூவரையும் பார்க்கிறான். பின் மாற்றியனுக்கு அருகில் சென்று அவனை தன் சுண்டுவிரலால் நகரும் படிக்கான அசைவைக்கொடுக்க அவன் பொம்மைபோல் மெல்ல நடந்து பனுவலாரன் காட்டிய இடத்தில் சென்று நிற்கிறான். அவன் நின்றதும் பனுவலாரன் முன்மேடை விளிம்பில் சென்று பார்வையாளர்கள் பக்கம் பார்த்தபடி அமர்ந்துகொள்கிறான். சுற்றி வந்துகொண்டிருந்த கோட்புழுதி, மாற்றியன் இடம் மாறி நின்றுகொண்டிருப்பதைக் கண்டதும் சந்தேகத்தோடு சுற்றுமுற்றும் பார்க்கிறான். முன்மேடை விளிம்பில் இருந்த பனுவலாரனைப் பார்த்ததும் தான் எதையோ கண்டுபிடித்துவிட்டதாக பாவனை செய்து சுபந்ரவனை தனது சுண்டுவிரலால் திசைகாட்டி நிற்கச் சொல்ல சுபந்ரவனும் பொம்மைபோல் கோட்புழுதி காட்டிய இடத்தில் போய் நின்று கொள்கிறான். பின் அதைக் கண்ட பனுவலாரன் சுபந்ரவனை விளிம்பில் நின்றவாரே கைவிரல் சுடக்கி வேறு இடத்திற்கு கொண்டுபோய் நிறுத்துகிறான். கோட்புழுதி, சுபந்ரவனை தன் பழைய இடத்திற்குக் கொண்டு வர முயற்சிக்கிறான். முடியாமல் போக பனுவலாரனைப் பார்த்து வியக்கிறான். பின் பின்னரங்கிலிருந்து கரியாலுகர் யக்ஞப்பன் இருளிடியான் தாதிக்குரவன் கியோரை பொம்மைகளாக உள்ளே வரவழைத்து அவர்களை தன்னோடு நிற்க வைத்துக்கொண்டதும், பனுவலாரன் அந்த நால்வரையும் அவனுக்கெதிராக மு–ட்டியை மடித்துக்காட்டும் படி மாற்றுகிறான். கோட்புழுதி மிரண்டு போய் பனுவலாரனை நோக்கி வர பனுவலாரன் சற்றே நகர்ந்துகொள்கிறான். கோட்புழுதி அவனது கால்களைப் பிடித்துக்கொண்டு,)