எங்கள் வீட்டிலும் நான் சிறுகுழந்தையாக இருக்கும் போது ஜிம்மி (அப்போது பல நாய்க்குட்டிகளுக்கு அப்படி தான் பெயர் இருக்கும்) என்ற நாய்க்குட்டி என்னுடனே இருக்குமாம். என் தந்தையை காலை சரியாக 5.30 மணிக்கெல்லாம் முகத்தைத் தடவி எழுப்பி விடுவதை வாடிக்கையாக வைத்திருந்திருக்கிறது. எனக்கு விவரம் தெரியும் முன்பே திடீரென்று ஒரு நாள் இரவு இதே போல இறந்து விட்டதாம் .எதற்கும் கலங்காத என் தந்தை அழுததாக என் அன்னை சொல்லிருக்காங்க. அன்று முதல் எங்கள் வீட்டில் செல்லப்பிராணிக்கு இடமில்லை சின்ன வயதில் நாங்கள் முயன்று நண்பர் வீட்டில் நாய்க்குட்டி வாங்கி வந்தாலும் என் தந்தைக்கு தெரிவதற்குள் அடுத்தவர்களுக்கு கொடுத்து விடுவார் என் அம்மா. அப்போதெல்லாம் உணராத அதன் வலி இந்த கவிதையைப் படித்ததும் உணர முடிகிறது ஐயா. உங்களைப் போன்ற நல்ல மனதினர் அங்கங்கு இருப்பதினால் நான் இந்த உலகம் இன்னும் உயிர்ப்புடன் இருப்பதாக உணர்கிறேன். கண்ணீரைச் சுமந்து வந்த அற்புதமான கவிதை என் கண்களையும் நனைத்து செல்ல மறக்கவில்லை ஐயா. நன்றி..