ஆங்கிலப் படங்களில் பார்த்திருப்போம்.மேலை நாடுகளில் உபயோகித்த கார்களை விற்பதற்கும் வழியில்லாமல் வாங்குவதற்கோர் ஆளில்லாமல் ஊரெல்லையில் வைத்து சப்பளித்து தகரமாக்குவதை.அதே கார்களை இறக்குமதி செய்வதற்காகக் கப்பல்களில் ஏற்றுவதற்காக துறைமுகங்களில் குவித்து வைக்கப் பட்டிருப்பதையும். இன்றைக்கு ஏழு பேர் பயணிக்கிற வாகனங்களில் ஒருவர் தான் பயணிக்கிறார்கள் பெரும்பாலும்.சென்னை போன்ற நகரங்களில் ஒருபுறம் கடும் வாகன நெரிசலில் ஊரே சிக்னலுக்கு நாலு பக்கமும் காத்துக்கிடக்கையில் அங்கே வீற்றிருக்கக் கூடிய ஒவ்வொரு வாகனமாய்ப் பார்த்தோமே ஆனால் பெரும்பாலானவற்றில் ஒருவர் தான் அமர்ந்திருக்கிறார். ஒரு ஓட்டுனர் கடனே என்று ஓட்டிச் செல்கிறார்.இதனை வாழ்முறை அதாவது லைஃப்ஸ்டைல் என்று சொல்வது சரிதானா..? டூவீலர்களும் கார்களும் பெருகிக் கொண்டே செல்கின்றன.சாலைகள் நிரம்பி வழிகின்றன.டோல்கேட்டில் ஒரு சீட்டைப் பெற்றுக்கொண்டு அகலுவதற்கு அரைமணி நேரம் வரைக்கும் ஆகிறது.எல்லாக் க்யூ வரிசைகளும் ததும்புகின்றன. இருக்காதா பின்னே..?கல்விக் கடனுக்கு காலமுடிவு வரை காத்திருக்க நேருகிற இதே இந்தியத் திரு நாட்டில் தான் ஒரு ரூபாய் நாணயத்தைக் கொடுத்தால் ஒரு டூவீலரையோ அல்லது காரையோ நாம் மாதாந்திரத் தவணை முறையில் வீட்டுக்கு ஓட்டிவந்து விடலாம்.இவையெல்லாமும் முடிகிற இடம் தான் நெரிசல்.கடலோரக் காத்திருப்புத் தகரங்கள். தொழில்கள் அழிவதும் காலமாற்றமும் ஒன்றுக்கொன்று தொடர்புடையவை தானே..?நன்றாக உற்றுப்பார்த்தால் நாம் வாழும் காலம் பூர்த்தியாகையில் நம்மை நிராகரிக்கும் புதிய காலம் உருவாகியிருக்கும் தானே..? விந்தையின் சந்தைப் பொருள் தான் நாம் வாழும் காலம் என்று சொல்லலாம் தானே..?எனக்கு ஏனோ ஜோதிராமனின் ஞாபகம் வந்தது.ஜோதிராமனை நான் சந்தித்தது துல்லியமாய்ச் செப்ப வேண்டுமானால் 98 ஆமாண்டு.என் கல்லூரிப் படிப்பை முடித்து விட்டு கணிணி வகுப்பில் படித்துக் கொண்டிருந்தேன்.திரு நகரில் இருந்து பத்து கிலோ மீட்டர் நகருள் பயணித்துக் கணிணி கற்றோம் என்று பேர் பண்ணினோம்.என்னோடு அஷோக் சீனி கார்த்தி என்று நாலைந்து பேராய் வருவோம் போவோம்.