அவன் கிராமத்தை நெருங்கியபொழுது இருட்டிவிட்டது. இளம் நிலவு மண் நிறத்தில் தெருவிலும் வீட்டுக் கூரைகளிலும் மங்கலான ஒளி பரப்பிக் கொண்டிருந்தது. முன் இரவு பெய்த மழையினால் தெருவெங்கிலும் சகதியாக இருந்தது. அவன் கால்கள் அடிக்கடி சேற்றில் புதைந்ததன. ஆயினும் அவன் நடையில் ஒரு வேகம் இருந்தது. திடீரென்று அவன் மெய்விதிர்த்து நின்றான். சற்றுத் தொலைவில் அவனுக்குப் பல குரல்கள் கேட்டன. அந்தக் குரல்கள் அவன் வீட்டிலிருந்துதான் வந்து கொண்டிருந்தன. அப்படியானால் அவர்கள் வந்து விட்டார்களா? அவன் திரும்பிய நேரம் தவறானதோ? பஷீராவின் அட்டகாசச் சிரிப்பு அவன் செவிகளில் தெளிவாக விழுந்தது. வீட்டு வாசலில் ஏதோ பெரிய பொருளில் அவன் இடறிக்கொண்டான். அந்த வேகத்தில் குப்புற விழுந்து விட்டான். அவன் எழுந்திருக்க முயன்றான். ஆனால் எழுந்திருக்க முடியவில்லை. ஏதோ பனி போலச் சில்லிட்ட பொருள் அவன் கால்களைப் பற்றிக் கொண்டது. அவன் தன் கால்களை விடுவித்துக்கொள்ள முயன்றான். ஆனால் பிடிப்பு இன்னும் இறுகியது. அவன் பதறி விட்டான். ஓர் ஐயப்பாடும் அச்ச உணர்வும் அவன் மனத்தில் புகுந்து கொண்டன. அவன் நெற்றியிலிருந்து வியர்வை பெருகிக் குளிர்ந்து வழியலாயிற்று. உடலின் முழு வலுவையும் காட்டி அவன் பின் திரும்பிப் பார்த்தான். நிலவின் ஒளியில் சில வெள்ளி மயிர்க் கொத்துகள் அசைவது தெரிந்தது. கிழவியின் சுருக்கம் வாய்ந்த நெற்றியிலே கசாப்புக் கத்தி கொண்டு தாக்கிய நீண்ட பெரும் பச்சைக்காயம் தெரிந்தது. வெளியே தெறித்து நிலைக் குத்தலிட்டு நின்ற விழிகள் ஏதேதோ சாபங்கள் இடுவதுபோலத் தோன்றின. தீனா தன் கால்களைக் குனிந்து பார்த்தான். கிழவி யின் கைகளில் இருந்த சங்கிலி அவன் கால்களைச் சுற்றிக் கட்டுப் போட்டுப் பிணைந்திருந்தது.