தன் கண்மணி சிக்குண்டு இருக்கும், வினை திரைகளை, மாயைகளால் சிக்கி உழலும் மனம் எனப்படும் பிராண வாயு ( இரவு வேளைகளிலும், பகல் வேளைகளிலும், அந்தி வேளைகளிலும், நாம் சுவாசிக்கும் வாயு, இடது பக்க நாசி துவாரத்தினூடாக அதிக அளவில் செல்லும்; ஆனால் அதிகாலை சூரிய உதய நேரத்திற்கு அண்மையாக, மற்றும் இரவை அண்மிக்கும் நேரம், அதாவது சூரியன் மறைவதற்கு சற்று முன், எமது சுவாச காற்று, வலது நாசி துவாரத்தின் ஊடாக செல்லும் என்பதுடன், இவ்வேளைகளில், இயங்கும் மூளியினை நாம், எமது தியான பயிற்சியினால், மூளியின் இரத்த ஓட்டம் காரணமாக தழும்பும், சிந்தனைகளை, இரு முறை “ஓம் நமசிவாய” என உச்சரிக்க, அது கட்டுக்குள் வருவதுடன், தொடர்ந்தும் இப்பயிற்சியினை மேற்கொள்ள, மூளியானது, தேவையற்ற வெளியுலக ஆசைகளை தானே இனங்கண்டு, அகற்றும் தன்மையினையும் பெறும்.