“சென்னை , கேளம்பாக்கம் பக்கம், 250 ஏக்கர் இடத்தில் எங்க காலேஜ் இருக்கு. அந்த 250 ஏக்கர் நிலத்துக்கு நடுவுல ஒரு ஏக்கர் இடத்துல மட்டும் ஒரு விவசாயி விவசாயம் பண்ணாரு. அவரை இங்க விவசாயம் பண்ணாதீங்க அப்படின்னு காலேஜ் நிர்வாகமும் சொல்லல, அவரும் அவரோட பூர்வீக இடத்தை விட்டுக்கொடுத்துட்டு வெளியில போய் லாபம் பார்க்க ஆசைப்படல. இதெல்லாம் பார்க்கப் பார்க்க எங்களுக்கு ரொம்ப வியப்பா இருந்துச்சு. விவசாயம் மட்டுமே வாழ்வாதாரம்னு வாழுற ஒரு குடும்பம் எப்படி இவ்வளவு உறுதியா தன்னோட பூர்வீக நிலத்தை விட்டுக்கொடுக்காமல் இருக்காங்க? இதெல்லாம் நாங்க தினமும் கடந்து வர வர பெரிய விஷயங்களான ஜல்லிக்கட்டுப் போராட்டம், மீனவர்கள் பிரச்னை, விவசாயிகள் போராட்டம், விவசாயிகள் தற்கொலை, காவேரி பிரச்னை என நிறைய பிரச்னைகள் தலைத்தூக்க ஆரம்பிச்சிது. `கத்தி' படம் பாத்துட்டு கொஞ்சநாள் கனத்த இதயத்தோட இருந்த நகர்ப்புற மாணவர் கூட்டம்தான் நாங்களும். ஆனால், இப்போ நான் சொன்ன எல்லா விஷயங்களுக்கும் லாபத்தை தாண்டி ஏதோ உணர்வுபூர்வமான தொடர்பு இருந்துகொண்டே இருக்குன்னு நாங்கள் உணர ஆரம்பிச்சோம். எங்கள் கல்லூரி என்.எஸ்.எஸ் இயக்க மாணவர்கள் ஏற்கெனவே ஒரு சென்ட் இடத்துல தக்காளி, கத்திரிக்காய் எல்லாம் பயிரிட்டு இருந்தாங்க. வர்தா புயல்ல எல்லாம் போயிடுச்சு. அதனால அந்தப் பணியும் அப்படியே நின்னுடுச்சு. சரி இனிமே முறையா விவசாயம் செய்யலாமுன்னு முடிவு செஞ்சோம். நாங்க என்.எஸ்.எஸ் கேம்ப் போன காயாறு கிராமத்துல இருக்கிற விவசாயிகள்கூட பேசினதுல நிறைய கத்துக்கிட்டோம். முதல்ல கத்திரிக்காய், பூசணிக்காய் என ஆரம்பிச்சோம். இப்போ நெல்லு வரைக்கும் வந்திருக்கோம்.”