சிவாஜியின் 200-வது படம் என்பதற்காக, ‘திரிசூலம்’ படத்தையே செரித்து ஏப்பம் விட்ட தலைமுறையைச் சேர்ந்தவன் என்பதால், இசைஞானியின் 1000-வது படத்தைப் பார்ப்பதற்கு எனக்கு எந்த விட்டமின் ஊசியும் தேவைப்படவில்லை. எது சொதப்பினாலும், பின்னணி இசையைப் பொறுத்தவரை, இளையராஜா லவுட் ஸ்பீக்கர் வைத்துக் கூப்பிடுகிற தூரத்தில்கூட இந்தியாவில் எந்த இசையமைப்பாளருக்கும் இல்லை; இந்த அடாவடியான அபிப்ராயம் ‘தாரை தப்பட்டை’ பார்த்தபிறகு மேலும் அழுத்தமாகி, கொழுப்பெற்றியிருக்கிறது. ராஜா கையை வைச்சா-அது-ராங்காப் போனதில்லை. தாரை தப்பட்டை விமர்சனத்துக்குள் இறங்குவதற்கு முன்னர், இசைஞானி கடந்துவந்திருக்கிற பாதையை, ஒரு ஆத்மார்த்த ரசிகனாய் யோசித்துப் பார்க்க விருப்பம்.