மிஸ்டர்.ஷீ பூங்காவில் வந்தமர்ந்து அவரின் வருகைக்காக காத்திருக்கும் காலை நேரங்களை எதிர்நோக்கத் தொடங்கினார். “மேடம்” என்றுதான் அழைப்பார், பெயரை இதுவரை கேட்டதில்லை. மேடம் அணியும் வண்ணங்களையெல்லாம், சிவப்பு ஆரஞ்சு ஊதா மஞ்சள், இந்த வயதில் ஒரு பெண்மணியோ இல்லை அவரின் பூர்வீக நட்டிலோ அணிவார்கள் என்று இவர் கற்பனை கூட செய்ததில்லை. மேடத்திடமிருந்த உலோகத்தாலான ஒரு ஜோடி சிகை பட்டை, ஒரு வெள்ளை யானையும் பச்சிள நீலத்தில் ஒரு மயிலும், மெல்லிய தலைமுடியை தழுவிக் கொண்டு நிலையற்று ஆடிக் கொண்டிருப்பதை பார்க்கையில் இவருக்கு தன் மகளின் சிறு வயது ஞாபகத்திற்கு வரும் – முடி முழுதாக வளர்வதற்கு முன்னால் ப்ளாஸ்டிக் பட்டாம்பூச்சி கட்டின்றி முன்நெற்றியில் தொங்கிக் கொண்டிருக்கும். ஏதாவதொரு தருணத்தில் மிஸ்டர்.ஷீ, தன் மகளின் சிறு வயது நாட்கள், வாழ்வு மிகவும் நம்பிக்கையுற்றதாக இருந்த காலங்களை நினைத்து ஏங்குவதை மேடத்திடம் சொல்லிவிட விழைந்தார். ஆனால் உறுதியாக தெரியும், சொல்ல ஆரம்பிக்கும் முன்னரே ஆங்கிலம் ஏமாற்றிவிடும். அதுமட்டுமில்லை, கடந்த காலங்களைப் பற்றி பேசுவது இவரின் பழக்கமுமல்ல.