இப்பாடலைப் பாடியது ஒரு சாதாரணப் புலவன் அல்ல, நாடாண்ட மன்னன் பாண்டியன் அறிவுடை நம்பி. அந்தப்புரத்திற்குள் தான் நுழையும்போது, உடல் முழுக்க உணவைச் சிதறி விளையாடிக் கொண்டிருந்த தனது குழந்தை, தன்னைக் கண்டதும் 'அப்பா தூக்கு' என்ற தட்டு தடுமாறி எழுந்து, இருகைகளையும் நீட்டிக் கொண்டு தன்னை நோக்கி நடந்து வரும் காட்சிதரும் மகிழ்ச்சிதான், வாழ்நாளில் தான் பெற்ற உயர் மகிழ்ச்சி என்று பாடுகிறான் என்றால், தாய்க்கு ஆண் குழந்தைகள் மீதும், தகப்பனுக்கு பெண் குழந்தைகள் மீதும் அதிக பிரியம் இருப்பது இயல்பு. இது அவர்களின் உறவாடல்களில் வெளிப்படுவதைக் காணலாம். பெண் பிள்ளைகளைப் பெற்றெடுத்த தகப்பன்மார்கள், பிள்ளைகள் குழந்தைகளாக இருக்கும்போதே கொஞ்சி தீர்த்து விடவேண்டும். பருவம் அடைந்து விட்டால் தொடக்கூட முடியாது. இப்படி பெற்ற மகளைக் கொஞ்சி உறவாடும் வாய்ப்பை, தனக்கு விதிக்கப்பட்ட தேசிய வாழ்க்கையால் இழந்த நமது முதல் பிரதமர் நேரு, வாழ்ந்த காலம் எல்லாம் தேசத்துக் குழந்தைகளைக் கொஞ்சிக் கொண்டாடியதன் மூலம் தனது ஏக்கத்தைத் தணித்துக் கொண்டார் எனலாம். மனித வாழ்க்கையைப் பரிபூரணப் படுத்துவது மக்கட்பேறு. வாழ்வின் உன்னத மகிழ்ச்சியை, மயக்கம் தரும் அந்த மக்கட்பேறு மட்டுமே தரமுடியும்.