ஊழியக்காரர்கள் முதலில் சபைகளைச் சார்ந்தவர்களாக இருக்க வேண்டும். அடுத்ததாக அவர்களுடைய போதனைகள் வேதபூர்வமானவையாக இருக்க வேண்டும். 1 யோவானில் 4:2, 3ல், யோவான் மெய்யான ஊழியக்காரரை அடையாளங் கண்டுகொள்ள ஒரு அறிவுரை தருகிறார். அதாவது, மாம்சத்தில் வந்த இயேசு கிறிஸ்துவை அறிக்கைபண்ணுகிற எந்த ஆவியும் தேவனால் உண்டாயிருக்கிறது என்கிறார். இதற்குப் பொருளென்னவென்றால், வேதம் போதிக்கின்ற முறையில், அந்த சத்தியத்தில் ஒன்றையும் குறைக்காது, கூட்டாது உள்ளதை உள்ளப‍டியே போதிக்கின்றவன் மட்டுமே தேவனிடத்தில் இருந்து வந்திருக்க முடியும் என்பதுதான். கிறிஸ்து சரீரமெடுத்து பிறக்கவில்லை என்று போதிக்கிறவன் மெய்யான ஊழியக்காரனாக இருக்க முடியாது. கிறிஸ்துவின் கன்னிப்பிறப்பை மறுக்கிறவன் மெய்யான கிறிஸ்தவ ஊழியனாக இருக்க முடியாது. இதைத்தான் யோவான் வலியுறுத்துகிறார். மெய்யான ஊழியக்காரனை இனங்கண்டு கொள்ள வேண்டுமானால் அவனது போதனைகளை நாம் உன்னிப்பாக கவனிக்க வேண்டும். ஏற்கனவே சபையால் ஆராயப்பட்டு அங்கீகரிக்கப்பட்ட ஒருவனுடைய போதனையை ஓரளவுக்கு நம்பிக்கேட்கலாம். சபையே தெரியாது, ஏதோ ஒரு இறைநிந்தனை செய்யும் கல்லூரியில் பட்டத்தை வாங்கிக் கொண்டு, ஊழியத்தில் இறங்கியிருப்பவர்களின் போதனைகளை எப்படி நம்பிக்கேட்பது? கர்த்தரின் ஊழியக்காரரின் முதன்மையான ஊழியம் ஆத்துமாக்களுக்குத் தேவையான உணவைக் கொடுப்பது. அதை போதனைகள் மூலமே ஒரு ஊழியக்காரனால் தர முடியும். அவனுடைய போதனைகள் வேதபூர்வமாக இல்லாதிருக்குமானால் அவன் கள்ளப்போதகனாகத்தான் இருக்க முடியும்.