” இன்று இரவு நாம் பூநகரி இராணுவத் தளத்தை தாக்கி அழிக்கப் போகின்றோம். இத்தாக்குதலில் வெற்றி எங்களுக்குத்தான் என்பதில் சந்தேகமில்லை. இந்தப் படைமுகாமில் ஒரு கேணல் உட்பட இரண்டாயிரம் இராணுவத்தினர் வரை இருக்கின்றனர். ஒரு நாள் அல்லது இரண்டுநாள் அல்லது மூன்று நாட்கள் கூட இந்தச் சண்டை நீடிக்கலாம் ; ஆனால் வெற்றி எங்களுக்குத்தான். நாம் அடித்து முன்னேறிக் கொண்டிருப்போம். காயமடைந்த வீரர்களையும் , இராணுவத்தின் படைகலங்களையும் உடனுக்குடன் நீங்கள் தான் எடுத்துச் செல்ல வேண்டும். நீங்கள் சண்டைக்கு இறங்கத் தேவையில்லை. தேவையான வீரர்கள் அதற்காக இருக்கிறார்கள். நீங்கள் செய்ய வேண்டியதெல்லாம் இராணுவ உபகரணங்களையும் எமது காயமுற்ற வீரர்களையும் வேகமாக வெளியே எடுத்து வருவதுதான். நீண்ட தூரம் இவற்றை எல்லாம நீங்கள் தூக்கத் தேவையில்லை. உள்ளே நூற்றுக்கணக்கான உழவு இயந்திரங்க்கள் வருவதற்கான ஒழுங்குகள் செய்யப்பட்டுள்ளன. அவற்றையும் நீங்கள் தான் ஓட்டிச் செல்லப் போகின்றீர்கள். இந்த வெற்றி எமது விடுதலைப் போரினை புதிய பாதைக்கு இட்டுச் செல்லும். புலிகள் கழுத்து நெரிக்கப்பட்டு விட்டது ; அவர்கள் அழிக்கப்பட்டு விட்டார்கள் என்று கருதும் சிங்கள அரசுக்கும் , இராணுவத்துக்கும் எமது பலம் எத்தனை வலிமையானது என்பதை செயல்மூலம் எடுத்துக்காட்டப் போகின்றோம். எமது இந்த தாக்குதல் வெற்றிக்கு , மண்கிண்டி இராணுவ முகாம் தகர்ப்புக்கு எவ்வாறு ஒத்துணையாகவிருந்து செயற்பட்டீர்களோ , அதுபோன்று செயற்படவேண்டும் ; செய்வீர்களா ? ” என்று கேட்ட கேள்விக்கு , ‘ ஆம் ‘ என்று அனைவரும் ஒருமித்துப் பதில் கூறினார். ” உங்களை நம்பி ஏணிப்படிகளில் நாங்கள் ஏறலாமா ? ஏணியை உறுதியாய்ப் பிடித்துக்கொள்வீர்களா ? ” என்றபோதெல்லாம் உற்சாகமாக , ” ஆம் ” என்ற குரல் ஓங்கி ஒலித்தது.