சோவியத் காலப்பகுதியில், பல்வேறு இனக்குழுக்களின் மொழிகள் பற்றிய கொள்கை தளம்பலடைந்தே காணப்பட்டுள்ளது. அரசியலமைப்புக்குட்பட்ட ஒவ்வொரு குடியரசும், தனக்கேயுரிய உத்தியோகபூர்வ மொழியைக் கொண்டிருந்தாலும், ஒன்றிணைக்கும் பண்பும் உயர் நிலையும் ரசிய மொழிக்கே வழங்கப்பட்டது. எனினும், 1990ம் ஆண்டிலேயே ரசிய மொழி உத்தியோகபூர்வ மொழியாக பிரகடனப்படுத்தப்பட்டது.[20] 1991ல் சோவியத் ஒன்றியத்தின் வீழ்ச்சிக்குப் பின், சுதந்திர நாடுகள் அவற்றின் தாய்மொழியை ஊக்குவித்தன. இதனால் ரசிய மொழியின் சிறப்பு நிலை மாறியது. எனினும், இவ் வலயத்தின் கருத்துப் பரிமாற்றத்துக்கான மொழியாக ரசிய மொழியே தொடர்ந்தது.