மனிதனின் அத்தியாவசிய தேவைகளுள் முக்கியமானது உணவும் நீரும் உறையுளும் மட்டுமே. உணவின்றி எந்த உயிரினத்திலும் அசைவேது. உணவின்றி பட்டினியால் இறக்கும் மக்கள்கூட்டத்தை இவ்வுலகில் நாம் அறியக்கிடைத்தாலும் அந்த பட்டினிக்கு தீனிபோடும் பொறுப்பு ஒவ்வொருவரையும் சார்ந்தது. உழவுத்தொழிலுக்கு உரமிடாது விட்டால் எதுவிருந்தும் இறுதியில் உண்பதற்கு எனஎதுவுமிருக்காது. இங்கே உரமிடுதல் என்பது வெளிநாட்டு அசேதன இரசாயனப் பொருட்களை திணிப்பதல்ல. மாறாக உழவுத்தொழிலை சமகால விஞ்ஞான தொழில்நுட்பத்துடன் உள்வாங்கி அதனை அடுத்த பரிணாமத்திற்கு எடுத்துச் செல்லல் என்பதாகும். உழவுத்தொழிலில் அக்கறை காட்டுகின்ற இளையவர் எண்ணிக்கை குறைந்து செல்கின்றது என பலதரப்பட்ட தரவுகள் எடுத்துக்கூறுவதிலிருந்து அதற்கான முக்கியத்துவம் நலிவடைந்து வருகின்றது என்பதுதானே பொருள். இதனை அபிவிருத்தியினை நோக்காகக்கொண்டு திட்டமிடும் வல்லுனர்கள் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். வெறுமனே கட்டடங்களும் எமக்கொவ்வாத தொழில்நுட்பமும் எந்தவிதத்திலும் எமக்கு அபிவிருத்தியை தந்துவிடாது.