படத்தில் விளையாட்டை எதுவும் முந்தி விடவில்லை. இயக்குனரை அதற்கு தூக்கி வைத்துக் கொண்டாடலாம். இறுதிக் காட்சியிலும் விளையாட்டுத்தான் அலைக்கழிக்கிறது. "கபடி, கபடி” என்னும் வார்த்தைகள் வாழ்வின் வெம்மையோடும் துயரத்தோடும் அப்போது ஒலிக்கின்றன. "நீச்சலுக்கென்று ஆற்றுக்குப் போனவனை உள்வாங்கும் சுழி, அதைக் கண்டும் காணாமல் போகும் நதி, இதுதான் காலத்தின் விதி” என்னும் கவிதையாய் சோகம் படருகிறது.