டெல்லியிலிருந்து ஆயிரம் கிலோ மீட்டருக்கு அப்பால் கிழக்குக் கடற்கரையோரமாக கல்லாலான பெரிய ரதம் ஒன்று நிற்கிறது. நிலவு நிரம்பிய இரவொன்றில் பளபளத்து நெளிந்த திரவவெளியை விலக்கியபடி தன் நுனி மூக்கை அது நீட்டியது. செவிகளைத் திருப்பி ஒலி கூர்ந்தது. பின்பு அலைகள் விரிய மணற்கரை விண்டு சரிய, பிளந்தெழுந்து பிளிறியபடி கரைநோக்கி வந்தது. கரிய உடலில் வழுக்கி கடற்பாசிகள் வழிந்தன. நண்டுகள் பிடி தளர்ந்து உதிர்ந்தன. மணலை நெரித்துச் சக்கரங்கள் ஓசையிட்டன. திடீரென்று கடலுக்கு அப்பாலிருந்து வந்த மவுனமானதொரு கட்டளைக்குப் பணிந்து அது நின்றது. அதன் ஒவ்வொரு பருவும் முழுமையான அசைவின்மையில் உறைந்தன. பொட்டல்வெளியும் மணற்கரையும் விரித்த வெறுமையில் தனிமையாக நின்றது. அதைச் சுற்றிக் கடற்காற்று கிழிபட்டுப் படபடத்தது.