எங்கள் தோட்டத்தில் ஒரு பெரிய தண்ணீர் தொட்டி இருந்தது. அதன் மேல் சங்கர் உட்கார்ந்துகொண்டு என் வரவை எதிர்பார்த்துக்கொண்டிருப்பது எனக்கு தெரிந்தது. நானும் அவன் எதிர்பார்த்த மாதிரி அங்கே போய் சேர்ந்தேன். வாங்க அக்கா ஏன் இவ்வளவு நேரம் உங்களுக்காகத்தான் நான் இப்பவே வந்துட்டேன். நேத்து முழுவதும் எனக்கு தூக்கமே இல்லை என்றான். எனக்கும் அதே கதிதானே இருந்தாலும் அதை அவனிடம் சொல்ல எனக்கு மனம் இல்லை. அவனாக இறங்கி வருவதில்தான் இன்பம் இருப்பதாக எனக்கு தெரிந்தது. அதனால் உடனே நான் டேய் சங்கர் ஏண்ட இப்படி கெட்டுபோயிட்டே நான் அதை எல்லாம் நேத்தே மறந்துட்டேன் பேசாம வேலையைப் பாறு என்றேன். உடனே அவன் தண்ணித் தொட்டியின் மேலிருந்து தொபுக்கென்று என் பக்கத்தில் குதித்து நின்று என்ன அக்கா அதுக்குல்ல எல்லாத்தையும் மறந்துட்டீங்களா தயவுசெய்து என்னை மறந்துடாதீங்க என்று என் கையை எட்டி பிடித்துக்கொண்டான். அவன் ஸ்பரிசம் பட்டதும் எனக்கு உடம்பில் பட்டாம்பூச்சி பறந்த மாதிரி இருந்தது. டேய் என்னடா கொஞ்சம் கூட விவஷ்தை இல்லாம கையை எல்லாம் பிடிச்சிக்கிட்டு விடு முதலில் யாரும் பார்த்திடப்போறாங்க வா எங்கயாவது உட்கார்ந்து பேசுவோம் என்றேன். ஆனால் எங்கு போவது என்று எனக்கே தெரியவில்லை.