இலக்கியம் என்பது ‘பண்பட்டது ‘ எனவே அது நாட்டார்கூறுகளுக்கு எதிரானது, நாட்டார் கூறுகளைக்கூட ‘பண்படுத்தியே ‘ அது பயன்படுத்திக் கொள்ளவேண்டும் என்ற மனப்பயிற்சி நவீனத்துவகால படைப்பாளிகளிடம் இருந்தது. உதாரணமாக சுந்தர ராமசாமி , வண்ணதாசன் இருவரையும் சொல்லலாம். நாட்டார் வழக்குகளின் பெரும் குவியல் கொண்ட குமரி நெல்லை மாவட்டங்களில் இருந்து இவர்கள் எழுதியபோதும் படைப்புகளில் நாட்டார் அழகியலின் சாயல்களே இருக்கவில்லை . ‘ ஒருபுளிய மரத்தின்கதை ‘ நாவலில் நாட்டார் கதைமரபு முன்வைக்கப்படுகிறது, ஆனால் அது நவீனத்துவ அழகியல் வடிவத்துக்கு மாற்றப்பட்டுள்ளது. கதைசொல்லி அவற்றை திருப்பி சொல்கிறான். சீக்கிரமே நாவல் அதைக் கடந்து அடுத்த கட்டத்துக்குச் சென்றும் விடுகிறது. இதெல்லாம் எப்போதுமே விதிகள் அல்ல என்பதற்கு கி ராஜநாராயணனின் ஆக்கங்கள் ஓர் உதாரணம். நவீனத்துவ காலகட்டத்திற்குள் நாட்டார் அழகியலின் நேரடியான வெளிப்பாடாக அமைந்த ஆக்கங்கள் அவர் உருவாக்கியவை. ஆனாலும் அவர் கதைகளில் நவீனத்துவப் பண்புகூறுகள் வலுவாகவே உள்ளன. நாட்டாரியல் கூறுகள் அவற்றில் இயல்பாக இடம்பெறுகின்றனவே ஒழிய வளர்த்தெடுக்கப்படவில்லை. கி ராஜநாராயணன் கதைகளில் எங்குமே நாட்டார் மரபு சார்ந்த படிமங்கள் சமகால நவீன வாழ்க்கையை விளக்கவும் விமரிசிக்கவும் பயன்படும் விதமாக மலர்ச்சி கொள்ளவில்லை என்பதை இங்கே சுட்டிக் காட்டவேண்டும். கி ராஜநாராயணனின் பார்வை சமகால முற்போக்கு அழகியலையே பெரிதும் சார்ந்துள்ளது.