கௌரி லங்கெஷின் பதினைந்து ஆண்டுகால நண்பரும் சக பத்திரிகையாளருமான சிவசுந்தர், “கௌரி 2002-ம் ஆண்டு வரை ஆங்கிலப் பத்திரிகையில் பணியாற்றி வந்தார். அந்தச் சமயம் அவரது தந்தை பத்திரிகையாளர் லங்கேஷ் இறந்தபோதுதான் ‘லங்கேஷ் பத்ரிகே’வை நடத்துவதற்காக தன் தந்தையின் சிறு பத்திரிகையில் தன் பணியைத் தொடர்ந்தார். லங்கேஷின் அதே வேகம் கெளரியிடமும் இருந்தது. ஆங்கிலப் பத்திரிகையாளரான அவர், கன்னடப் பத்திரிகையைத் தொடங்கிய மிகச் சிறு காலத்துக்குள் கன்னட மொழியில் சிந்திக்க, கன்னட மொழியில் உணர்வுகளை, நிகழ்வுகளை தெளிவாக கடத்துவதற்குக் கற்றுக்கொண்டார். கெளரியை நினைக்கும்போதெல்லாம் `வெறுக்கவேண்டியவற்றை வெறுக்க வேண்டிய அளவுக்கு வெறுக்கவில்லை என்றால், விரும்பவேண்டிய அன்பான ஒன்றை, உங்களால் விரும்பவோ, அன்புசெலுத்தவோ முடியாது’ என்னும் பாப்லோ நெருதாவின் வார்த்தைகள்தான் நினைவுக்கு வரும். சாதி அமைப்பை தீவிரமாக வெறுக்கவில்லையென்றால், எளிய மக்களுடன் நம்மால் இணக்கமாக இருக்கமுடியாது. ஆணாதிக்கத்தின் வேரை என்னால் பார்க்க முடியவில்லையென்றால், ஒரு பெண் அனுபவிக்கும் அவமதிப்பையும், துயரையும் என்னால் உணர முடியாது. மதவெறியின் மீது கெளரிக்கு இருந்த வெறுப்புக்குப் பின்னால், மக்களின் மீதான பேரன்பு இருந்தது. சிலர் அதைத்தான் உணரவில்லை. கெளரி சாகவில்லை. ஏனெனில், கெளரி சாகாமல் இருப்பதால்தான், இந்த உலகம் வாழ்கிறது” என்று கண்ணீரைத் துடைத்தபடி அவர் பேசியது ஆவணப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது.