போன மாதம் வெளிநாட்டிலை இருந்து வந்த சிநேகிதன் ஒருத்தன் என்னைக் கேட்டான் “எங்கையேன் ஒரு பொதுக்காரியங்கள் செய்யிற இடத்தைக் காட்டு. நான் ஒரு டொனேஷன் குடுக்க வேணும்” எண்டு. “சரி வா!” எண்டு ஒரு ஓட்டோ பிடிச்சு ஆளை ஏத்திக்கொண்டு போனன். போயேக்கை ஒரு கடையிலை நிப்பாட்டி பெரிய என்வலப்பொண்டை அவன் வாங்கினான். அதுக்கை ஐயாயிரத்தின்ரை தாள் மூண்டை வைச்சு ஒட்டினார். பிறகு அந்த நிறுவனத்தின்ரை பெயரை அதிலை எழுதி ஒட்டிப் போட்டு “பெரிய எமவுண்ட் ஒண்டைக் குடுக்கப்போறன்” எண்டு சொல்லிக்கொண்டு வந்தவரை அந்த நிறுவனத்துக்கு முன்னாலை கொண்டுபோய் விட்டன். ஓட்டோவாலை இறங்கின உடனை அங்கை நிண்டவை எங்களை வரவேற்றுக் கொண்டுபோய்த் தலைவரைச் சந்திக்க விட்டினம்.அவர் கதைக்கேக்கை தாங்கள் கட்டிடம் கட்ட நிதி சேகரிக்கிறம் எண்டதைச் சொன்னார். “இதை உங்கடை கட்டிட நிதிக்கெண்டு வைச்சுக் கொள்ளுங்கோ” எண்டு நான் கூட்டிக் கொண்டு போனவர் தலைவரிட்டை என்வலப்பை நீட்டினார் . “இதிலை நீங்கள் தாற தொகை, உங்கடை, பெயர், விலாசம் எண்டு எல்லாத்தையும் விபரமா எழுதிவிடுங்கோ.” எண்டு அவரிட்டை கட்டிடத்துக்கான நன்கொடைப் புத்தகத்தை அந்த நிறுவன்தின்ரை தலைவர் குடுத்தார். அதை விரிச்சுப் பாத்தவருக்குத் தலையிலை ஆரோ சுத்தியலாலை அடிக்கிறமாதிரி இருந்திருக்க வேணும்.ஏனெண்டால் அதிலை நன்கொடை குடுத்த எல்லாரும் பெரிய ஒண்டு, ஓண்டரை எண்டுதான் எழுதியிருந்தவை. அதிலும் அதிலை கனபேர் உள்ளூர் காறர். இவர் தன்ரை பதினைஞ்சைப் “பெரிய தொகை” எண்டு சொல்லிக் கொண்டெல்லே வந்தவர்? அதுகும் வெளிநாட்டிலை இருந்து வந்தவர் அவர். ஆளுக்கு வெக்கம் வந்திட்டுது. உடனை அந்தத் தலைவரிட்டைச் சொன்னார் “நான் அடுத்தமுறை வரேக்கை ஒரு பெரிய தொகை தாறன். இப்ப இதை உங்கடை ஏதாவது சின்னச் செலவுக்கு வைச்சுக் கொள்ளுங்கோ” – எண்டு சொல்லிப்போட்டு எழும்பி வந்திட்டார். வாற வழியிலை ஆளுக்குச் சொன்னன் “குறை நினையாதை மச்சான். வெளியிலை இருந்து வாற பலர் நினைக்கிறது தங்களிட்டைத்தான் பெருந்தொகை பிழங்குதெண்டு. இஞ்சை அதைவிடப் பெரிய திமிங்கிலங்களும் இருக்கினம். ஆனால் தயவு செய்து கேளாதை எப்பிடி அவை உழைச்சவை எண்டு. ஏனெண்டால் அந்த விபரம் என்னட்டை இல்லை. எனக்குத் தெரியாது.” – எண்டன். ஆள் முச்சு விடேல்லை.