இன ஒற்றுமையின் அடையாளமாக இருந்த அபாச்சா திடீரென அனைவராலும் சங்கடம் தரும் கிழவராக மாறிப் போனார். பிற இனக் குழுவினரின் மீது இறுதி ராணுவ வெற்றியை அடைவதே ஒரே வழி என நம்பிய தலைவர்கள் அவரது சமாதன உபதேசங்களை சதித் திட்டமாக மட்டுமே பார்த்தனர். இஸ்லாமியரான ஹெளசா மக்கள், நாற்பதாயிரம் கிறிஸ்தவ இபோ இனத்தவரை கொன்றொழித்த கலவரத்துக்குப் பிறகு இபோ மக்கள் தங்களுக்கென பையாஃப்ரா*7 குடியரசு ஒன்று தேவை என்று போராட ஆரம்பித்தார்கள். பெரும்பாலும் ஹெளசா, ஃபுலானி மக்களால் ஆன ராணுவம் கொடுமையான் அடக்கு முறையை அவிழ்த்து விட்டது. சாலையோரங்களில் பிணங்கள் குவிந்து கிடப்பது சாதாரணமாயிற்று. தன் கனவுகள் நொறுங்கி கிடப்பதை அபாச்சா கண்டார் ‘கிறிஸ்துவின் சடலம் உயிர்த்தெழலற்று அழுகிக் கிடப்பது போல இருக்கிறது இந்த தேசம்’ என அவர் தன் புகழ்பெற்ற நாட்குறிப்பில் எழுதினார் . ஆனால் அவர் சோர்ந்து விடுபவரல்ல. தன் ஆன்ம வல்லமை மீது அவருக்கு அப்போதும் நம்பிக்கை மிஞ்சியிருந்தது. சிலுவையை அணைத்தபடி கலவரம் எரிந்து கொண்டிருந்த இமோ மாகாணத்தின் அபா நதிக்கரை ஊர்களிலும், வெறி கொண்ட யோரூபா மக்களின் ஓகன் மாகாணத்திலும் தன் ஒருசில சீடர்களுடன் அவர் சுற்றுப் பயணம் செய்தார். அவர் மீது அழுகிய முட்டைகளும், சாணி உருண்டைகளும் வீசப்பட்டன. அவருடன் வந்தவர்கள் கற்களால் தக்கப் பட்டார்கள். ஆனால் ஆச்சரியகரமாக மூன்று வாரங்களில் கலவரம் மெல்ல தணிந்தது .