ஜந்து வருடங்களுக்கு மேலாக பேராசிரியர் கா.சிவத்தம்பியுடன் எனக்கு பழக்கமுண்டு. எனது நண்பரும் அரசியல் ஆய்வாளருமான சி.அ.யோதிலிங்கத்தின் ஊடாகவே எனக்கு பேராசிரியரின் அறிமுகம் கிடைத்தது. ஒரு பெரிய பேராசிரியர், சிந்தனையாளர் என்ற எந்த பெருமையற்றும் பழகுவது அவரின் தனித்துவமான சிறப்பம்சமாகும். நான் எனது பாடசாலைக் காலத்திலேயே முதன்முதலாக பேராசிரியர் கா.சிவத்தம்பி பற்றி அறிந்தேன் ஆனால் அப்போது அவரது சிறப்போ முக்கியத்துவமோ எனக்கு தெரியாது. நான் அப்போது திருகோணமலை, இந்துக் கல்லூரியில் உயர்தரத்தில் படித்துக் கொண்டிருந்தேன். ஒரு நாள் யாரோ ஒருவர் பேசவருவதாகச் சொன்னார்கள். ஒரு தடித்த தோற்றமுடையவர் மேடைக்கு வந்தார் அவர் அன்று என்ன பேசினார் என்று இப்போது எனக்கு நினைவில்லை ஆனால் பேராசிரியரை அன்று பாடசாலைக்கு அழைத்து வந்த பற்குணம் என்பவர் நானும் பேசப்போகிறேன் என்று வலிந்து அதிபரிடம் கோட்டு பேசியது மட்டு நினைவிருக்கிறது. அந்த காலத்தில் இலக்கியம் குறித்தோ அரசியல் குறித்தோ அல்லது சமூகம் குறித்தோ எந்த பிரக்ஞையும் அற்றிருந்த எனக்கு சிவத்தம்பி அவர்கள் பேசியது இன்று நினைவில்லாமல் இருப்பது நியாயமான ஒன்றுதான். பின்னர் நான் அதிகம் தேட முற்பட்ட காலத்திலேயே சிவத்தம்பி, கைலாசபதி என்றெல்லாம் நம்மிடம் ஆட்கள் இருக்கின்றார்கள் என்பதை அறிந்து கொள்ள முடிந்தது. நான் அதிகம் ஜெயகாந்தனை வாசிப்பதில் நாட்களை கழித்துக் கொண்டிருந்த வேளையிலேயே பேராசிரியர் சிவத்தம்பி என்பவர் ஈழத்தின் மிகப்பெரிய சிந்தனையாளர் என்பதை அறிந்து கொண்டேன். அப்போது ஜெயகாந்தனின் நேர்காணலொன்றை நமது பத்திரிகையில் பார்க்கக் கிடைத்தது அது வீரகேசரியாக இருக்க வேண்டும். அதில் கைலாசபதி, சிவத்தம்பி மாதிரி தமிழகத்தில் ஒருவரும் கிடையாது என்று ஜெயகாந்தன் குறிப்பிட்டிருந்தார். நம்மட ஜெயகாந்தனே சொன்னால் பிறகு கேட்கவா வேண்டும் ஏனென்றால் நான் அப்போது தமிழக எழுத்தாளர்கள் குறித்த பிரம்மிப்பில் இருந்த காலம் அதுவும் ஜெயகாந்தன் மீதான ஈடுபாடு சற்று அதிகமாகவே இருந்தது ஆனால் பின்னர் அதே பிரமிப்புக்குரிய ஜெயகாந்தனையே நிராகரித்து (‘சாயம் வெளிறிப்போன சீலையொன்றின் கதை’) எழுதும் நிலையும் உருவாகியது.