இளம் வயதில் கதை கேட்பது மனதிற்கு எவ்வளவு குளுமை தருகிறது. பாரதப்போரே நம் கண்முன் நிகழ்வதாகத் தோன்றுகிறது. ஆழ்பகை, வஞ்சினம், தர்மம், கொடை, காதல், வீரம் என்ற மனித மனத்தின் மனக்காட்சிகளை அற்புதமாக விவரிக்கும் கதைகள் எங்கே போனது. தாயை மணக்கும் மகன், அவளது மமகளை மணக்கும் தகப்பன், இவர்களுக்கு குழந்தை பிறந்தால் என்ன முறையிட்டு அழைப்பார்கள், என்ற வினாவை எழுப்பும் முறைதெரியா விக்ரமாதித்தன் கதையை நினைத்தால் இன்றைக்குக் கூட அவிழ்க்க முடியாத புதிராக உள்ளது. காத்தவராயன் கதையில் ஆரிய மாலா பிறக்கும்பொழுதே பூமியை வெடித்து வெளிவரும் கழுமரம் நாட்டிற்கு வரும் மிகப் பெரிய விபரீதத்தை காட்டுகின்ற கதை எங்கே? மகாபாரதக் கதைகள், விக்ரமாதித்தன் கதைகள், பேசாமடந்தைக் கதை, திரைச்சீலைச் சொல்லும் கதைகள், அவற்றுள் வரும் அண்டரண்ட பட்சிகளின் கதை, பரமார்த்த குரு கதை போன்ற அற்புதமான கதைகளை மாணவர்களுக் சொல்லிக்கொடுத்த கதைச்சொல்லி ஆசிரியர்கள் எல்லாம் எங்கே மறைந்தார்கள். (காணாமற் போனத் தமிழகக் கதைச்சொல்லிகள், ப.63)