வீடு திரும்பியதும் சில பூக்களை ஒரு நூலில் கோர்த்து, “சூடிக்கொள்ளுங்கள்”, என்று கொடுக்கிறார். “மகளுக்கும் கொஞ்சம் பூ எடுத்துச் செல்லுங்களேன்”, என்று ஒரு முழத்தை நீட்டுகிறார். மும்பை போகும் வரை இந்தப் பூக்கள் தாங்காதே? அவருக்கு என் மகளின் புகைப்படத்தைக் காண்பிக்கிறேன். “இவள் முடியைப் பாருங்கள். ஒட்ட வெட்டியிருக்கிறாள், இதில் எங்கு பூக்களை சூடுவது?”, என்கிறேன். அமைதியாக என்னைப் பார்த்து புன்னகைக்கிறார். அது எந்நேரமும் சிரிப்பாக மாறும் நிலையில் இருக்கிறது. என் கண்களைப் பார்த்து, “என்ன இது? எண்ணெய்யும் சீப்பும் கூடவா உங்களால் வாங்கித் தர முடியவில்லை?”, என்று செல்லக் கோபத்துடன் கேட்க, அதன் பின்னர் எழும் சிரிப்புச் சத்தம், வசந்தகால மழை!