1. ஒரு ஊர் எனில் அதற்கு பல எல்லைகள் இருப்பது வாஸ்தவமான விஷயம் தான். இதில் ஆச்சர்யப்பட எதுவும் இல்லை. எனக்கோ நான் தற்காலிகமாக வசிக்கும் ஊரில் இரண்டு எல்லைகள் மட்டுமே தெரியும். தற்காலிகமாக நான் வசிப்பது கோயமுத்தூரில். ஒரு எல்லை பாலக்காடு வழியில் இருக்கும் கோயமுத்தூரின் எல்லை. முதலில் இதனைப் பார்ப்போம். அந்த எல்லையில் தான் தமிழகத்தின் மதிப்பிற்குரிய பல்கலைகழகம் ஒன்று இருக்கிறது. அதற்கான நிறுத்தத்திலேயே இறங்கிச் செல்லக்கூடிய பொறியியல் கல்லூரியும் ஒன்று இருக்கிறது. அந்தக் கல்லூரியில் சமீபத்தில் ஒரு பிரச்சினையும் அரங்கேறியது. அஃதாவது சில மாதங்களுக்கு முன் விஜய் என்னும் இரண்டாம் ஆண்டு படிக்கும் மாணவன் சாப்பிட மெஸ்ஸிற்க்கு சென்றிருக்கிறான். அப்போது முதலாமாண்டு மாணவன் ஒருவன் இவனை அடிப்பது போல பாவ்லா காட்டியிருக்கிறான். முதலாமாண்டு மாணவன் இவ்வளவு துடுக்குடன் இருந்தால் சீனியர் என்பதற்கு பங்கம் வந்துவிடுகிறதே என்னும் தார்மீகமான கோபத்தில் பலார் என ஒன்றினைக் கன்னத்தில் விட்டுவிட்டான். அதனை மனதில் சிலர் வைத்துக் கொண்டனர். தீவிரமாக அவனைக் கண்காணித்து வந்தனர். பாதிக்கப்பட்டவனின் நண்பர்கள் தான் இவ்வனைத்தினையும் செய்தது. ஒரு நாள் அவன் அறையில் யாரும் இல்லாத போது , அஃதாவது அவனைத் தவிர யாரும் இல்லாத போது நுழைந்து கத்தியால் கீறி ஓடிவிட்டனர். இரத்தம் வழிந்திருக்கிறது. உடனே ஒட்டு மொத்த சீனியர்கள் தங்கும் விடுதிக்கும் செய்தி பரவி நாங்கள் அனைவரும் குழுமிவிட்டோம். விஷயம் யாதெனில் பிரச்சினை என்ன என யாருக்கும் தெரியாது! யார் அடித்தது என்பதும் யாருக்கும் தெரியாது! குழு மட்டும் கூடியாயிற்று. சிலர் அந்த முதலாமாண்டு மாணவனை வெளியே அழைக்குமாறு கூச்சலிட்டுகொண்டிருந்தனர். வார்டன்கள் நால்வரும் இந்தக் கூட்டத்தினைக் கண்டு எங்கு அந்த மாணவனை வெளியே அழைத்தால் அவனை அடித்தே கொன்று விடுவார்களோ என்னும் பயத்தில் வெளியே பத்து நிமிடத்தில் கொண்டு வருகிறோம் என சமாதானம் செய்து கொண்டிருந்தனர். யாருக்கும் இங்கே கோபம் அடங்கவில்லை. கூச்சலினை நால்வர் ஆரம்பித்தனர் எனில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகப் பரவியது. நாலு எட்டு பதினாறு ஒரு பக்கக் குழு பின் மற்ற திசைகளிலிருந்து சத்தம் என டெசிபெல் இன்ஃபெர்னோவினை உருவாக்கியது. சத்தத்தினாலேயே வார்டன்களுக்குப் பயம் அதிகமானது. எங்கு கதவினை உடைத்துவிடுவார்களோ என்று. உடனே வாயிலோனே வாயிலோனே என விளித்து, ஒல்லி தேகத்தில் விருமாண்டி மீசையும் கண் சிகிச்சை செய்தவர்கள் அணியும் கண்ணாடியினை அணிந்திருந்தவரும் மேலே வந்து முதலாமாண்டு மாணவர்கள் தங்கும் விடுதியின் பிரதான கதவினை அடைத்துப் பூட்டினர். கதவினைத் திறக்க அடுத்த கட்ட கோஷங்கள் ஆரம்பித்தது. இதற்கிடையே மேலே முதலாமாண்டு மாணவர்கள் கட்டிடத்திற்குள்ளேயே கூட்டம் போட ஆரம்பித்தனர். மேலே எப்படி கல் சென்றது என்று தெரியவில்லை. கண்ணாடிகளின் வழியாகக் கீழே குழுமி இருந்த சீனியர்களின் மீது கற்களை எறிய ஆரம்பித்தனர். கோபத்தில் இவர்கள் எறிய ஆரம்பித்தவுடன் கண்ணாடிகள் உடைய ஆரம்பித்தது. மேலேயிருந்து கற்கள் வர வர இவர்களின் கோபம் அதிகமாகிக் கூட்டத்தின் பலம் இன்னமும் அதிகரிக்கத் தொடங்கியது. அனைவரும் வார்டன்களை முந்தியடித்துக் கொண்டுக் கதவினைத் திறக்க முயன்றனர். இடையில் ஒரு குரல் - போலீஸ கூப்பிட தான் இவங்க பத்து நிமிஷம் பத்து நிமிஷம்னு சொல்றாங்க கதவத் திறடா __________ என கேட்க அனைவரையும் தள்ளிக் கொண்டு கூட்டம் கதவினை உடைத்தது. தடுக்க ஆளில்லை. உள்ளே சென்றவுடன் கண்ணில் பட்ட அனைத்து கண்ணாடிகளும் கைகளால் உடைக்கப்பட்டது. கண்களில் பட்ட அனைத்து முதலாமாண்டு மாணவர்களும் அடிக்கப்பட்டார்கள். யாரென்றே தெரியாமல் சிலரின் கைகள் வதைகளைச் செய்து கொண்டிருந்தது. அவர்களின் கதறல்கள் காதுகளின் வழியே கேட்கப்பட்டாலும் கைகள் கண்மண் தெரியாமல் அடித்தது. தரையினைக் கண்ணாடித் துண்டுகளும் இரத்தமும் கோலம் போட்டுக் கொண்டிருந்தது.