செய்யாறு அருகே மாத்தூர் எனது சொந்த ஊர். 1948 ல் எனக்கு 14 வயது. பத்தாம் வகுப்பு படித்துக்கொண்டிருந்தேன். எங்கள் குடும்பத்திற்குச் சொந்தமான வயலில் விளைந்த நெல்லை அறுவடை செய்தோம். நெல் மூடைகளை லாரியில் ஏற்றி அனுப்பிவிட்டு, 10 கிலோ அரிசியுடன் பஸ்சில் சென்னையில் உள்ள வீடு நோக்கிச் சென்றேன். சோதனைச் சாவடியில் பஸ்சில் அதிகாரிகள் சோதனையிட்டனர். ஒரு அதிகாரி,'அரிசியை கொண்டு செல்ல அனுமதி வாங்கியுள்ளாயா?' என்றார். இந்திய உணவுக் கழக அனுமதி உத்தரவை பெற்றதற்கான சான்றை காண்பித்தும், அரிசியை தாசில்தார் பறிமுதல் செய்தார். எவ்வளவோ எடுத்துக்கூறியும் அரிசிப் பையை தரவில்லை. நான் நியாயம் பேசியதால் கோபமடைந்த தாசில்தார்,' என்னிடமே நியாயம் பேசுகிறாயா? உன்னால் முடிந்ததைச் செய்துகொள். மேலும் பேசினால் போலீசுக்கு தகவல் தெரிவிப்பேன்,' என மிரட்டினார். எங்கள் குடும்பத்தில் 11 பிள்ளைகள். நான் கொண்டு சென்ற அரிசியில்தான் சாப்பாடு செய்ய வேண்டிய நிலை. வெறுங்கையுடன் வீட்டிற்குச் சென்று அழுதேன். என் தந்தை,' அதிகாரிகள் ஏதோ தவறான அரிசி என நினைத்து பிடிச்சிருப்பாங்க. விட்டுத் தள்ளு. கடைக்குப் போய் அரிசி வாங்கி வருகிறேன்,' என ஆறுதல் கூறினார்.