//சமூகம் என்னும் பிணைப்பில் நமக்கு தெரிந்தோ தெரியாமலோ நாம் பிணைக்கப்பட்டிருக்கிறோம். அது சில நேரங்களில் நிர்பந்தமாக மாறும் போதும் நம் தெரிவின் அடிப்படையில் அமைவதால் மாற்றமுடியாமல் அப்படியே இருந்துவிடுகிறோம். எத்தனையோ கேள்விகள் நம்முள் சிறுவயது முதல் எழுந்திருக்க வாய்ப்புண்டு ஏன் நம்மை பெற்றவரை அம்மா அப்பா என அழைக்கவேண்டும் - அது பரவாயில்லை பெற்றதன் மரியாதையில் வைத்துக் கொள்வோம் ஆனால் ஏன் அக்கம் பக்கத்து வீட்டுக்காரர்கள் நுனி நாக்கு ஆங்கிலத்தில் அங்கிள் ஆண்ட்டி என்றழைக்க வேண்டும், ஏன் பெயர் சொல்லி அழைக்கக் கூடாது, அப்படி அழைத்தால் அவர்களின் மட்டு மரியாதை உண்மையில் குறைந்துவிடுமோ, வெளியே செல்லும் போது எதற்கு மேக்கப் போட வேண்டும், அப்படி போடவில்லையென்றால் வேலை தடைப்படுமோ என அடுக்கடுக்காக பல கேள்விகளை எழுப்பலாம். தங்களுக்கும் எழும்பியிருக்கும். அப்படி இதனை எதிர்த்து செய்தால் என்ன ஆகும் என பார்த்தால் அசிங்கமான வார்த்தைகள், வளர்க்க தெரியாமல் வளர்த்துவிட்டனர், மீறி சென்றால் வீட்டில் அடி. சமூகத்தில் இதற்கு பெயரும் வைத்துள்ளனர் அஃதாவது மாற்று கலாச்சாரத்தினை புகுத்துபவன்! இவர்கள் கலாச்சாரம் என்னும் வார்த்தையினுள் எதனை திணித்து வைத்துள்ளனர் என்பதையே நம்மால் எத்தனை ஆண்டுகள் ஆயினும் புரிந்து கொள்ள முடியாது. நம்மை வளர்ப்பவர்கள் கூட வீட்டிற்குள் தாங்கள் கூறும் வார்த்தைகள் முழுவதையும் ஆதரித்தாலும் என்றாவது வெளியில் செல்லும் போது ‘வீட்ல பேசுனா மாதிரி அங்க பேசிடாத’ என்பர். இதற்கு எதற்கு அந்த வீடிலடங்கும் கருத்து சுதந்திரம் ? இப்படி எத்தனையோ கேள்விக் குறிகளால் சிக்கிக் கொண்டு எதற்கும் பதில் தெரியாமல் ஊருடன் கூடிவாழ் என சகட்டு மேனிக்கு கும்பலுடன் கும்பலாக கோவிந்தா போட்டு வாழ ஆரம்பித்து விடுகிறோம். இதனை தான் ஆதவன் சொல்லும் mob psychology ஆக பார்க்கிறேன். இது சரியா தவறா என்னும் வாக்கு வாதத்திற்கு நான் வர விரும்பவில்லை. சொல்ல வருவது ரொம்ப சாதாரண விஷயம் - நாம் நமது சுதந்திரத்தினை நம்மாலேயே இழந்து கொண்டு அடுத்தவர்களின் கருத்துக்கிணங்க வாழ்ந்து வருகிறோம்// இது ஆதவன் காட்டும் பிம்பங்கள் என்னும் பதிவில் நான் எழுதியது.