அதை எல்லாம் விடுங்க. இப்ப பல்லிடுக்கில் சிக்கிய பாக்கு தூளுக்கு வ்ருவோம். இந்த அரசை எதிர்த்து போராட்டம்ன்னு ஆரம்பிப்பானுங்க பாருங்க. அங்க தான் காமடியே இருக்கு. "எனக்கு ஒபாமா மாதிரி சம்பளம் வேணும்"னு முதல்ல ஆரம்பிப்பானுங்க. அப்படியே பெருசா போகும். ரொம்ப பெருசா போகும். அரசும் இறங்கி வரும் பேச்சு வார்த்தைக்கு. ஆனா ஒத்துக்க மாட்டானுங்க. அடம் பிடிப்பானுங்க. உடனே தூக்கி உள்ள போடும். ரகளை நடக்கும். திரும்பவும் பேச்சு வார்த்தை. அப்ப ஒரு முடிவுக்கு வரும். என்னான்னா உள்ள பேச்சு வார்த்தைக்கு போனவன் வெற்றி வெற்றி"ன்னு கூவிகிட்டே வெளியே வருவான். "நம்ம கோரிக்கையை அரசு ஏத்துகிடுச்சு. பணிஞ்சுடுச்சு"ன்னு கூவுவான். உடனே வெளியே இருப்பவன் வெற்றி வெற்றின்னு கூப்பாடு போடுவான். என்னடா வெற்றி என்னடா கோரிக்கைன்னு பார்த்தா " ஸ்ட்ரைக் நடந்த இந்த பத்து நாளுக்கும் சம்பளம் வேணும், இதிலே ஒழுங்கு நடவடிக்கை எடுத்தவங்களுக்கு அந்த கேசை வாபஸ் வாங்கனும்" இது தான் கோரிக்கையா இருக்கும். அதை அரசு ஏத்துக்கும். ஆக தொழிலாளி கேட்டதை அரசு ஒத்துகிச்சு அதாவது பேச்சு வார்த்தையில். அரசு மறைமுகமாகவும் நேர்முகமாகவும் மிரட்டியதுக்கு பணியலை என்பது அரசுக்கு மட்டுமே தெரியும். ஆனா கூப்பாடு என்னவோ பயங்கரமா இருக்கும். நான் ஏன் இதை சொல்றேன்னா 110 சீட்டு, துணை முதல்வர், 3ல் ஒரு பங்கு அமைச்சர் இதல்லாம் கோடிக்கையா வச்சு அது 90 சீட்டா ஆன பின்னே நான் ஒரு பது போட்டேன். அதாவது "அந்த 89க்கு பின்னே வருமே அந்த 90 ஆ"ன்னு. நான் அந்த 110 மற்றும் அந்த 5 அம்ச கோரிக்கை எல்லாம் கூட சொல்லலை. ஆனா அப்பவே கலைஞர் 60ன்னு இருககாரு. ஆனா 63ன்னு இப்ப முடிவாகிடுச்சு.