என்ன ஒரு ஆச்சர்யம்! அதிர்ந்தே போகிறேன். குழந்தைகளின் கண்ணில் இருந்து ஒரு சொட்டுக்கூட கண்ணீர் வரவில்லை. ‘ஓ...’ வென கத்தியும் கதறவில்லை. ‘அய்யோ தாத்தா...’ என அலப்பறைகள் சிறிதும் இல்லை. தூக்கக் கலக்கத்தில் சின்னதாக ஒரு சோகத்தோடு என் உடலை வெகு அமைதியாக ஒரு பார்வை பார்த்தனர், அவ்வளவே. பேரக் குழந்தைகளைக் கண்டதும் என் மனைவிக்கு ஆத்திரம் அதிகரித்திருக்க வேண்டும், அழுகையின் வீரியம் அதிகரிக்கவே, “ரூமுக்குப் போய்ட்டு அமைதியா விளையாடுங்க. இறந்துட்டதால நம்ம வீட்ல துக்கம், டி..வி போடக்கூடாது, சரியா?’’ என்றவாறே கைகளைப் பிடித்து ஓர் அறைக்குள் விட்டுவிட்டு வந்தான் என் மகன். அந்த அறைக்குச் செல்கிறேன். அவர்களைத் தொடாமல் தொடுகிறேன், முத்தமிடுகிறேன், கட்டி அணைக்கிறேன். எதையும் உணர முடியவில்லை அவர்களால். தாத்தா இல்லையே என்கிற சோகம் சிறிதும் இல்லை அப்பொடிசுகளுக்கு.