கருங்கல்பட்டியில் அந்தப் பெண்ணைப் பற்றித் தகவல் சொல்கிறவர்கள் யாராவது இருக்கிறார்களா என்று விசாரித்தோம். ‘முத்தம்மா பாட்டிக்குத் தெரியும்’ என்று வழிகாட்டினார் ஒருவர். முத்தம்மாள் பாட்டிக்கு வயது எண்பதிருக்கலாம். `புவனேஷ்வரி...’ என்கிற பெயரைச் சொன்னதுமே பாட்டியின் கண்கள் கலங்க ஆரம்பித்துவிட்டன. “ஒரு நிறைமாச கர்ப்பிணிப் பொண்ணு சாகுறது நல்லதாய்யா... அதுலயும் சோத்துக்கு வழியில்லாம பசியில சாகுறது கொடுமை இல்லியா? இத்தனைக்கும் அது சாகுறப்போ பத்தொம்பது வயசுதான் அந்தப் புள்ளைக்கி. பொண்ணு புவனேஷ்வரி இறந்துபோய் முப்பது வருஷம் ஆகிடுச்சு. அது இறந்தவுடனேயே சொந்தக்காரங்க எல்லாம் சேர்ந்து சுமைதாங்கிக் கல்லைவெக்கணும்னு முடிவு பண்ணிட்டாங்க. அது இறந்துபோய் மூணு மாசம் கழிச்சு, இந்தக் கல்லை ஊன்றினாங்க.