முன்பொருமுறை சிவகாசி செல்கையில் நால்வழிச்சாலையானது வைகையைக் கடக்கும் பாலத்தில் வண்டியை நிறுத்தி இறங்கினேன். வைகை ஆற்றுப் படுகை அகலமாகத்தான் இருக்கிறது. ஆனால், அதில் நீர் பாய்ந்ததற்கான சுவடே இல்லை. படுகையெங்கும் சீமைக்கருவேல முள்மரங்கள் களையாய் அடர்ந்திருந்தன. சீமைக்கருவேல்கள் கரையில் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாய் இருப்பது வேறு. ஆனால், கரை தொடங்கி ஆற்றுப்படுகையை மறைத்து மூடுமாறு ஊக்கமாய் வளர்ந்திருந்தன. ஆற்று நீர்ப்படுகையில் இவ்வளவு இழிமரங்கள் முளைத்துச் செழிக்கும்வரை மூடிக்கொண்டு வாழ்கின்ற மக்கு மக்கள் நாமாகத்தான் இருப்போம்.