பாடல்கள் பார்ப்பதற்கு இனியவை. குழந்தைகளாக நாங்கள் இருந்தபோது, "நிலாக் காயுது" அல்லது "பொன்மேனி உருகுது" போன்ற பாடல்கள் நாங்கள் பார்த்துவிடக் கூடாது என்று அணைக்கப்பட்டது உண்டு. உறவினர் ஒருவர் தன் வீட்டுக்கு வாரப் பத்திரிகைகளை வாங்கிச் செல்லும்போது சிலுக்கு, அனுராதா போன்றவர்களின் படங்கள் இருந்தால் அவற்றைக் கிழித்து எறிந்துவிட்டுத்தான் புத்தகத்தை வீட்டுக்குக் கொண்டுபோவார். தன்னைத் தானே தன் குடும்பத்தின் கறார் சென்ஸார் அதிகாரியாக நியமித்துக் கொண்டிருந்தார் அவர். ரேடியோவில் கூட சிலுக்கின் பாடல்களை அனுமதிக்காத ஒருவராக சிலகாலம் இருந்து சிவபாதம் அடைந்தார். அந்தக் காலத்தில் ஏ.ஸி, நான் ஏ.ஸி, காரைக் கட்டிடம், இவற்றைத் தவிர, கூரை, டெண்டு தியேட்டர்கள் என சினிமாவின் ஸ்தலங்கள் அப்போது வேறு விதமாய் இருந்தன. தியேட்டருக்கு வெளியே மனசென்னும் திரை மாத்திரமே இருந்தது பிடித்த சினிமாவை நினைத்து உருகுவதற்கு.