இதை விளக்க இதோ ஒரு நிகழ்ச்சி: ஒரு நாள் எட்டு வயதுள்ள ஒரு சிறுமியும், அவளுடைய ஐந்து வயது தம்பியும் பொம்மைகள் விற்கப்படும் கடை ஒன்றைக் கடந்து சென்றார்கள். அப்போது அச்சிறுமி மட்டும் திடீரென்று நின்று இரண்டு அடி பின்னால் வந்து அந்தக் கடையையும், அதில் அலங்காரமாக அடுக்கியிருந்த பொம்மைகளையும் வைத்த கண் வாங்காமல் ஏக்கத்தோடு பார்த்தாள். அதைக் கவனித்து விட்ட அந்தக் குட்டிச் சிறுவன், என்ன உனக்கு அந்தப் பொம்மை வேணுமா? என்று பெரிய மனிதர் மாதிரி கேட்டான். ஆமாம் என்று தலையை ஆட்டினாள் அச்சிறுமி.சரி வா என்று அக்காவைக் கடைக்குள் கூட்டிக்கொண்டு போய் உனக்கு என்ன பொம்மை வேணும் சொல்லு? என்று கேட்டான். அந்தச் சிறுமியும் ஒரு பொம்மையைக் காண்பிக்க, அதை நிதானமாக எடுத்து அக்காளிடம் கொடுத்துவிட்டு கடைக்காரரைப் பார்த்து எவ்வளவு சார் இந்தப் பொம்மையின் விலை? என்று கேட்டான். ஆரம்பத்திலிருந்தே அந்தக் குட்டிப்பையனுடைய பெரிய மனிதத் தோரணையைப் பார்த்து மனதிற்குள்ளேயே இரசித்துக் கொண்டிருந்த கடைக்காரர் ஏதோ ஓரு விலையைச் சொன்னதும் தனது பணப்பையிலிருந்து ரூபாய் தாளை எடுத்துக் கொடுக்கிறவன் மாதிரி காட்டிக்கொண்டான் சிறுவன். கடைக்காரரும் புன்னகையோடு நீ எவ்வளவு தருவே? என்று கேட்டார். சிறுவன் தன் கால்சட்டை பைக்குள் கைவிட்டு கடற்கரை மணலில் பொறுக்கிய சின்னச்சின்ன கிளிஞ்சல்களை வெளியே எடுத்து மேஜைமீது வைத்தான். கடைக்காரர் சீரியஸா பணத்தை எண்ணுகிறவர் மாதிரி அந்தக் கிளிஞ்சல்களை ஒவ்வொன்றாக எண்ணினார். அப்புறம் சிறுவனைப் பார்த்தார். அவன் முகம் வாடிப்போயிருந்தது. என்ன சார், பணம் குறையுதா? என்று சிறுவன் ஏக்கத்தோடு கேட்டான். அதற்குக் கடைக்காரர் சேச்சே.... அதெல்லாம் இல்லே. நிறையவே இருக்கு என்றவர், ஒரு பத்து கிளிஞ்சல்களை மட்டும் தன் பக்கம் நகர்த்தி வைத்துக்கொண்டு இதுதான் இந்தப் பொம்மையோட விலை.மீதிப் பணமெல்லாம் உனக்குத்தான் என்றார். சிறுவன் மிகவும் மகிழ்ந்து அந்தக் கிளிஞ்சல்களை எடுத்துக்கொண்டு அக்காவோடு நடையைக் கட்டினான்.