மனதை திசை திருப்ப முயன்று தோற்றுப்போய் விட்டேன். அப்பா சொன்னது திரும்பத் திரும்ப நினைவுக்கு வந்தது. அந்த வார்த்தைகள் என் மனதை ஈட்டியாக துளைத்துக் கொண்டிருந்தன. மனம் விட்டு அழவேண்டும் போல் இருந்தது. ஆனால் நான் இங்கே அழுவதற்காக வரவில்லை. கிருஷ்ணனிடம் அறிவுரை கேட்பதற்காக வந்திருக்கிறேன். நடந்ததை எல்லாம் சொல்லி என்னுடைய தவறு என்னவென்று நியாயம் கேட்க வந்திருக்கிறேன். குறைந்த பட்சம் ஒரே ஒரு நபரின் வாயிலாவது நான் செய்தது தவறு இல்லை என்று கேட்கணும். இல்லை என்றால் எனக்கு மூளை கலங்கி விடுமோ என்று பயமாக இருந்தது. அம்மா சொன்னது போல் கேட்டுக் கொண்டு ஷோகேஸ் பொம்மையாக இருக்காமல் ஏன் இப்படி செய்தேன்? எல்லோருக்கும் கோபம் வந்ததைத் தவிர நான் சாதித்தது என்ன?