இயற்கையின் இயங்கியல் போக்கில் ஏற்படுகின்ற இத்தகைய சிதைவு மற்றும் வளர்ச்சிப் போக்கினை வருணாசிரமம் உள்வாங்கிக்கொண்டது. அதனை அழுக்கு X தூய்மை என்கிற எதிர்வாக கற்பித்தது, ஒன்றுக்கொன்று தொடர்ச்சியான - இசைவான இப்போக்கினை, தன்ஆதிக்கத்தினை நிலைநாட்டும் பொருட்டே ஒன்றுக்கொன்று எதிர்வானதாகக் கற்பித்தது.