கந்தர்வன் தொடர்ந்தான், "பிறகு, ஓ பாரத குலத்தின் காளையே, விஸ்வாமித்ரரையும், அவரது படைகளின் காட்சியையும் கண்டு பயந்து போன நந்தினி, அந்த முனிவரை {வசிஷ்டரை} இன்னும் அருகில் சென்று அணுகி, "ஓ சிறப்பானவரே, அப்பாவியான என்னிடம் ஏன் இவ்வாறு நடந்து கொள்கிறீர். விஸ்வாமித்ரரின் படையினரால் கடுமையாகக் கசைகளால் அடிபடும் என்னை தலைவன் இல்லாதவள் {முதலாளி இல்லாதவள்} போலப் பரிதாபகரமாக ஏன் கதறவிடுகிறீர்?" என்று கேட்டாள். அழுது கொண்டு, துன்பத்திலிருக்கும் நந்தினியின் இவ்வார்த்தைகளைக் கேட்ட அந்த முனிவர், தனது பொறுமையை இழக்காமல், தனது மன்னிக்கும் நோன்பிலிருந்தும் விலகாமல், "ஒரு க்ஷத்திரியனின் பலம் உடலில் இருக்கிறது. ஒரு அந்தணனின் பலம் அவனது மன்னிக்கும் தன்மையிலிருக்கிறது. நான் எனது மன்னிக்கும் தன்மையை விட முடியாத காரணத்தால், ஓ நந்தினி, நீ எதைத் தேர்ந்தெடுக்கிறாயோ அங்கு செல்" என்றார். அதற்கு நந்தினி, "ஓ சிறப்பு மிகுந்தவரே, நீ என்னைக் கைவிடுகிறீரா என்ன? நீர் என்னைக் கைவிடாமல், ஓ அந்தணரே, என்னை பலவந்தத்தின் காரணமாக எங்கும் அழைத்துச் செல்ல முடியாது" என்றாள்.