கிருஷ்ணனுடைய தந்தையின் நண்பர்களாக இருந்த அறிஞர்கள் பரந்த ரசனை கொண்டவர்கள் என்பதை மறந்துவிடக் கூடாது. மிக விசாலமான அறிவைக் கொண்ட அவர்கள், தமிழ் இலக்கியத்தின் மேன்மையை உலக இலக்கியப் பின்புலத்தில் வைத்துத் தெளிவாகப் புரிந்துகொண்டிருந்தார்கள். அசாதாரணமான தலைவர்கள் மற்றும் நிகழ்வுகள் மூலம் (நேருவிடமும் காந்தியிடமும் இந்திய சுதந்திரப் போராட்டத்திலும் கிருஷ்ணனுக்கு இப்போதும் படுதீவிர ஆர்வம் உண்டு) வரலாறு சாமானியரின் பிரக்ஞையை வியாபித்த 1947ஆம் ஆண்டு நமக்கு இன்றும் நெருக்கமாகவே இருக்கிறது. பின்னர் திராவிட இயக்கமும் (பிரதானமாகப் பெரியார் என்ற வசீகரமான ஆளுமை மூலம்) மார்க்சியமும் அவரது வரலாற்றுக் கல்வியைப் பூர்த்திசெய்தன. இது அவர்மீது நீடித்த தாக்கத்தை ஏற்படுத்தின. சென்னையில் இயற்பியல் மாணவராகவும் விரிவுரையாளராகவும் இருந்த கல்லூரி நாட்களையும் புது தில்லியில் அதிகாரப் படிநிலைகளில் நீண்ட காலம் பொறுப்பு வகித்ததையும் இந்தக் கல்வி அனுபவத்தில் சேர்த்துக்கொண்டால் கிருஷ்ணன் என்ற எழுத்தாளர் உருப்பெறுவதில் பங்காற்றிய கூறுகளைப் பார்க்கலாம். என் பார்வையில், கிருஷ்ணனின் எழுத்து இரண்டு அம்சங்களால் ஆனவை: ஒன்று, செவ்வியல் தமிழில் மிக வலுவான அஸ்திவாரம்; இன்னொன்று, மேற்கத்திய மனிதநேயப் பாரம்பரியத்தின் மிகச் சிறந்த கூறுகளை நீண்ட காலம் உள்வாங்கியதில் உருவான உலக நோக்கு.