இங்கு அருள் வாக்கு என்­பது, சோதி­டக் கலையை கற்­கா­மல் அரை குறை­யோடு கற்­ற­வர் போலக் காட்­டிக்­கொண்டு வேண்­டத்­த­கா­த­ன­வற்றை உள­றி­யும், சாத­க­ரைத் தளம்­பல் நிலை­யில் வைத்­தும் அவ­தி­யு­றச் செய்­யும் காரி­ய­மாக இருந்­து­வி­டக்­கூ­டாது. மாறாக, சாத­கர்க்கு நடக்­கப் போவதை ஒளிவு மறை­வின்றி வெளிப்­ப­டுத்­து­வ­தும், அவ­ர­வர் நிலைக்கு ஏற்ப விட­யங்­களை சொல்­லா­மல் சொல்லி உண­ரும்­ப­டி­யாக வெளிப்­ப­டுத்­து­கின்ற தனித்­துவ நிலை­யாக அமைய வேண்­டும்.