இறந்தோர் அனைவரையும் எழுப்ப இறைவனால் நிச்சயம் முடியும். ஆனால் இறைவனுக்க சுயமான திட்டங்கள் உண்டு. ஒரு நாள் வரும். அன்று உலகமனைத்தையும் இறைவன் அழித்து விடுவான். இறந்தவர்கள் மீண்டும் உயிர்ப்பிக்கப்பட்டு இறைவன் முன் நிறுத்தப்படுவர். அந்த நாள் நீண்ட நெடிய வாழ்வின் துவக்க நாளாகும். அந்த வாழ்வுக்கு முடிவே இல்லை. ஆண் பெண் ஒவ்வொருவரும் செய்த நன்மை அல்லது தீமைகளுக்கேற்ப வெகுமதி அல்லது தண்டனையை இறைவனால் அன்று அளிக்கப்படுவர். மனிதனின் ஆத்மீக தேட்டங்களை நிறைவு செய்யும் வகையில் குர்ஆன், மறுமை வாழ்வின் அவசியத்தை விளக்குகிறது. இறப்பிற்குப் பின் வாழ்வு இல்லையென்றால் இறைநம்பிக்கை என்பதும் அர்த்தமற்றதாகி விடும். அப்படியே ஒருவர் இறைவனை நம்பினாலும் நீதி நியாயமற்ற இறைவனைத் தான் நம்ப வேண்டியிருக்கும். படைத்ததோடு தனது பணி முடிந்தது. மனிதனின் நடவடிக்கைகளைப் பற்றி சிறிதும் அக்கறையற்ற இறைவனையே நம்ப வேண்டியிருக்கும். ஆனால் உண்மை அதுவல்ல. நிச்சயமாக, இறைவன் நீதிமிக்கவன். வரை முறையின்றி கொடுமை புரிந்தவர்கள், அப்பாவி உயிர்களைப் பறித்தவர்கள், சமுதாயத்தில் லஞ்ச ஊழல்களைத் தோற்றுவித்தவர்கள், தமது மன இச்சைக்கேற்ப ஆடும்படி மக்களை அடிமைப்படுத்தி,ஆதிக்கம் செலுத்தியவர்கள் ஆகியோரை இறைவன் நிச்சமயாகத் தண்டிப்பான். மனிதன் இவ்வுலகில் மிக அற்பகாலமே வாழ்கிறான். சொற்பகால இச்சடவுலகில் மனிதனின் தவறுகள் அல்லது நற்பண்புகளுக்கேற்ப சரிசமமாக தண்டனை அல்;லது வெகுமதி வழங்குவது இயலாத காரியம். நியாயத் தீர்ப்பு நாள் வந்தே தீரும் என்று குர்ஆன் உறுதியாகக் கூறுகிறது. செய்த நன்மை அல்லது பாவங்களுக்கேற்ப ஆண், பெண் இருபாலருக்குமே இறைவன் தீர்ப்பளிக்கிறான்.