அன்றிலிருந்து ஒரு வார காலம் பொன்வண்டு மரமாய் அவர்கள் அறிந்திருந்த நரிக்கொன்றை மரங்களில் பொன்வண்டைத் தேடித் திரிந்தனர். வண்டினத்தில் இவ்வளவு வகைகள் உண்டென அவர்களை அறிய வைத்த அத்தேடல் பொன்வண்டை மட்டும் அவர்களுக்கு காட்டிச் செல்லவில்லை. ஒவ்வொரு நாள் மாலையும் அவர்களது தேடல்களை கதைகளாக்கி அம்மாவிடம் சொல்ல அவளுக்கு அக்கதைகள் உவப்பானதாயில்லை. பிலோமி ஆறுதலாய் பொன்வண்டு ரகசியத்தைச் சொல்ல முதல் இரண்டு நாட்கள் மௌனமாய் சிரித்தவள் பின் தன் பிள்ளைகளிடம் அது உண்மையல்ல எனத் தடுத்தாள். இருப்பினும் அவர்களது நம்பிக்கையை அவளால் தகர்க்க முடியவில்லை. அவர்கள் அம்மாவின் கண்டிப்பிற்கு பயந்து பொன்வண்டுத் தேடலை அவளிடமிருந்து மறைத்தனர். காலெல்லாம் செம்புழுதியையும் உடல்களில் மரமேறிய சிராய்ப்புகளையும் காணும் அம்மாவிற்கு பிள்ளைகளின் நிர்கதி மனதைக் குடையும் .