அந்த மனிதர்கள், வரும் “புதிய உலகத்தில்” எல்லோருக்கும் மேம்பட்ட ஞானியான, அதாவது குல்மான் ஆனவர் இன்பங்களின் வினியோகத்தை முறைப்படுத்துவார் என்றும், எனவே இந்தப் பழைய உலகத்தில் எல்லோரிலும் மேம்பட்ட ஞானியருக்குச் சீடர்களெல்லாம் கொப்பரை கொப்பரையாக இன்பங்களைக் கொண்டு வந்து குவிக்க வேண்டும் என்றும், அதே சமயத்தில் அவர்கள் மட்டும் துண்டு துக்காணிகளோடு திருப்தியடைய வேண்டு மென்றும், அதிநாடக சாமர்த்தியத்தோடு அடுக்கிச் சொன்ன குல்மானின் பேச்சிலே மதிமயங்கிவிட்டார்கள். எனவே அந்தச் சமூகம் இருந்த வரையிலும் அதன் செலவிலேயே பெரிகிரினஸ்கள், குல்மான்கள் இன்பம் நிறைந்த அற்புதமான வாழ்க்கையை வாழ்ந்தனர். ஆனால், உண்மையில் இது வெகுகாலத்துக்கு நீடிக்கவில்லை. சந்தேகக்காரர்கள், விசுவாசமிழந்தவர்கள் ஆகியோரின் அதிகரித்து வந்த முணுமுணுப்புக்களும், வாடாய் அர சாங்கத்தின் தண்டனைப் பயமுறுத்தலும் லாஸன்னியில் “புனித ஆவியின் அரசு”க்கு ஒரு முடிவு கட்டியது; குல்மானும் மறைந்தோடிவிட்டார்.