என் தோட்டத்துச் சாலையில் இருந்து பள்ளிக்கு நடந்து செல்லும்போது வேலா மரத்தின் காய்ந்த காய்களை கொழுசாக அணிந்து சென்றதும், அப்பாவின் சாப்பாட்டு கேரியரில் உள்ள ‘கரண்டி’யை தங்கைக்கு ஸ்பூனாகப் பயன்படுத்தக் கொடுத்துவிட்டு, எட்டிஎட்டிக் குதித்து வேப்ப மரத்தில் குச்சியை ஒடித்து, சாப்பாட்டுக் கேரியரில் சொருகிவிட்டு அந்த சாப்பாட்டு கேரியரில் அப்பாவுக்கு ஒரு கடிதத்தைத் தப்பும், தவறுதலாகவும் எழுதி வைத்தது, உடைந்து போன வீட்டின் கதவை அப்பா திறந்தால் அவர் மேல் விழுந்து அடிபட்டு விடுமென்ற பதற்றம் ஒரு புறமும், விளையாடப் போக வேண்டும் என்ற ஆர்வம் ஒரு புறமும் இருக்க அதற்கும் ஒரு கடிதம் எழுதி கதவில் ஒட்டிவிட்டுச் சென்று விளையாடவும் முடியாமல், வீட்டிற்கு வரவும் முடியாமல் தவித்த தருணங்கள் என்று பல நினைவுகள் தற்போது மீட்டெழுகின்றன.