மைத்திரியையும்,ரணிலையும் இலங்கைத்தீவின் அரசுக்கட்டமைப்புக்குபுறத்தியானவர்களாகபார்ப்பதுஎன்பதேஓர் அடிப்படைத் தவறு. அவர்கள் இருவரும் இனவாதமயப்பட்டஒருகட்டமைப்புக்குள் நின்றுகொண்டுஅதற்குவெளியேநிற்பவர்களைப் போலஒருபொய்த்தோற்றத்தைகாட்டுகிறார்கள். இதைமைத்திரியும்,ரணிலும்தான் புதிதாகச் செய்கின்றார்கள் என்பதல்ல. இலங்கைத்தீவின் நவீனஅரசியலில் இதற்குமுன்னரும் சிலதலைவர்கள் இப்படித் தோன்றியிருக்கிறார்கள். எந்த இனவாதக் கட்டமைப்பின் கைதிகளாகஅவர்கள் காணப்பட்டர்களோஅதேகட்டமைப்பிற்குபுறத்தியாகவும் தங்களைக் காட்டிக்கெண்டார்கள். சந்திரிக்காஅதைத்தான் செய்தார். ஜெயவர்த்தனாவும் அதைஓரளவிற்குச் செய்தார். வெளித்தோற்றத்திற்கு ஜெயவர்த்தனதன்னைஒருதர்மிஸ்ரராகஅறிவித்தார். அதேசமயம் அவரதுகட்சிக்குள் காணப்பட்டசிறில் மத்யூ போன்றவர்கள் மூர்க்கத்தனமான இனவாதிகளாகஅடையாளம் காணப்பட்டார்கள். இதில் சிறில்மற்யூ வேறு ஜெ.ஆர் வேறுஎன்பதல்ல. இருவருமேஒன்றுதான். இனவாதம் ஒருவசதிக்காகஅல்லதுவெளியுலகத்திற்குகாட்டுவதற்காகஅல்லதுதமிழ் மக்களைஏமாற்றுவதற்காகதன்னை இரண்டாகக் காட்டிக் கொள்ளும். ஒருதீர்வுஎன்றுவரும்போதுதான் தரவிரும்பாதஒருதீர்வைமற்றத் தரப்புஅதாவதுகடும்போக்காளர்கள் எதிர்ப்பதாகக் காரணம் காட்டியேநிராகரித்துவிடும் ‘என்னசெய்வதுஅவர்கள் விடுகிறார்கள் இல்லை’என்று இயலாமையுடன் கையைவிரிக்கும். காணிவிடுவிப்புதொடர்பில் அண்மையில் மைத்திரியும் படைத்தரப்பும் மாறிமாறிப் பந்தைக் கடத்தியதை இங்குசுட்டிக்காடவேண்டும்