இன்னும் நாளான பிறகு, பொன்னோட தேவை ரொம்பவே கூடிப் போச்சு; அப்பத்தான் ஒரு பொறி மூளையிலே உதிச்சுது. ‘ஏன் ஓவ்வொரு தடவையும் பொன்னை நேரடியாப் பரிமாறிக்கோணும் ? பேசாமப் பாவனை பண்ணுனா என்ன ? ‘ன்னு தோண்ணுச்சு. மெதுவாப் ‘பொன்னோட இருப்புக்கும், கொடுக்கல் வாங்கலுக்கும் நேரடித் தொடர்பு இல்லை; பொன்னுங்கிறது ஓர் அடையாளம்; பண்டங்களை மதிப்பிடுற ஒரு அலகு ‘ன்னு புரிஞ்சது; அதுக்குப் பின்னாலே, ‘பொன்னு கையிலே இருக்கோணும், வாங்குறவுகளும், விக்குறவுகளும் கொடுத்து மாத்தோணும் ‘னு யாரும் நினைக்கலே. ஒரு பாவனைன்னு சொன்னா, ஒரு ஓலையிலெ கைச்சாத்துப் போட்டு ‘இவ்வளவு பொன்னை நீங்க வந்து கேட்டாக் குடுக்குறேன் ‘னு வெறுமனே எழுதி, ஒரு பெரிய ஆளு நமக்காக இலச்சினை வச்சிட்டா, அதுக்கு இன்னோரு இடத்துலே மதிப்பு வந்துது. ஏதோ பொன்னையே கொடுத்துட்டதா அந்த ஓலையே, துணியை, தோலை மதிக்க ஆரம்பிச்சாய்ங்க. இது ஒரு வளர்ச்சி. தோள்லே பொன்னையோ, மத்ததையோ சுமக்க வேண்டியதில்லையே ? அதுவே ஒரு பெரிய சங்கதி தானே!