என்றோ, எங்கோ மலர்ந்த மலரை அன்று அவன் நுகரும் நாள், ஆம், அன்று அவனுக்குத் திருமணம். மணமாக இருந்த ஓர் மலர் அவனுடன் திருமணமாகவிருந்தது. கொய்த மலர் வாடும், அன்றோ, கொடுத்த செடிகள் வாடி நின்றன. மணமகளின் பெற்றோர்களின் முகத்தில் சோகம், எனினும், கன்னியாயிருந்த தங்கள் மகளை கறையேற்றிவிட்டோம் என்ற சந்தோஷம். உறவுகள் வந்து வாழ்த்தின. புரோகிதர்கள் புடைசூழ, மதத்தின் புனிதமாய் நினைத்த பல புராணங்களைப் படிக்க, இவளோ பூவாக அங்கு அமர்த்தப்பட்டிருந்தாள். வேள்வியில் எழும்பிய புகை, புரோகிதர்கள் மேலும் நெய் ஊற்ற ஊற்ற அதிகரித்தது. கண்களை கரிக்கச் செய்யும் அப்புகையில் மெய்யாய் அழுதுகொண்டிருந்தாள் அவள். கண்ணீருக்குக் காரணம் புகையே என மற்றவர் நினைக்க அது அவளுக்குச் சாதகமாயிற்று. உடைந்த மணதுடன், விலை உயர்ந்த உடையுடன் அவள் அமர்ந்திருந்தாள். உடைந்த அவளது உள்ளத்தின் அங்கலாய்ப்பினை வீட்டுக்கும், ஊருக்கும் தெரியாதபடி புதைத்து வைத்திருந்தாள். தனது மன விருப்பத்தை வெளியிலே சொல்லாமல், விடையை எதிர்பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். போதும் என்ற அளவிற்கு புகையும், புராணமும் முடிந்த பின்னர், மணவறைக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டபோது, அவளுக்குள்ளே உண்டானது மயான அமைதி. பெற்றோரை மிஞ்சி பேசியவள் அல்ல, ஆனால் பெற்றவர் தருவது நஞ்சாக இருக்குமோ என்ற பீதி அவளுக்குள். ஆம், எதற்காக தான் அடிக்கடி பெற்றோரால் கட்டுப்படுத்தப்பட்டாளோ, அப்படிப்பட்ட தோழிகளோடே சுதந்திரமாய் சுற்றித் திரிய மறுக்கப்பட்டாளோ, கட்டும் நபரும் பெற்றோரைப் போலவே இருப்பாரோ! என்ற கேள்வி.