இன்று காலையில் மு.தளையசிங்கம்(நன்றி ஜெயமோகன்) அவர்கள் அறுபதின் தொடக்கத்தில் எழுதிய கட்டுரை வாசிக்க ஒன்றை நேர்ந்தது.இது தற்செயல்தான்.அட அறுபதுகளில் இப்படி ஒரு வசீகரமான எழுத்தாளரா? என்று எண்ணத் தோன்றியது.வியக்க வைத்தது அவரது உலகப் பார்வையும்,துல்லியமான விமர்சனமும், சமநிலையான நோக்கும்தான்.ஜெயமோகன் சொன்ன பிம்பத்தை கொஞ்சம் பிரக்ஞை பூர்வமாக பொருத்தி பார்த்து வாசித்தேன்.அவ்வளவுதான்.ஆனால் மனிதரின் பாதை சற்று தேடல் உள்ளவர்களால் மட்டுமே சென்று தொடக்கூடிய இடம்.உள்ளுணர்வு,அக எழுச்சி இதுவெல்லாம் என்னவென்று கேட்டால் துலங்காது.கறாரான விமர்சனம்.ஜெயமோகனின் விமர்சனங்கள் மிக மிக நுண்ணிய தளங்களை தொட்டுச் செல்பவை.அவரின் வாசிப்பு ஒரு அரக்கத்தனமான வாசிப்பு.அவரை குறித்து(படைப்புகளை) நிறைய எழுத வேண்டும்.முகஸ்துதி இல்லை.எழுதும் போது தெரிந்துகொள்வீர்கள்.கடந்த சில நாட்களுக்கு முன்பாக ரேய்மன்ட் கார்வர் என்ற அமெரிக்க சிறு கதை எழுத்தாளரை வாசிக்க நேர்ந்தது.மிக அருமையான சிறு கதைகள்.கலாச்சாரங்களை ஒப்பிட்டுக் கொண்டேன்.ஜெயமோகன் லங்கா தகனம் என்றொரு குறுநாவல் எழுதியிருக்கிறார் வாசிக்கும்போது காதுகளில் செண்டை மேளத்தின் முழக்கம் அதிர்ந்து கொண்டிருந்தது.உடல் குலுங்கி,விதிர்த்து, கடைசி பக்கத்தில் என் உடம்பிலிருக்கும் ரோமக்கற்றைகள் பொசுங்கியது போல நாசி நுகர்ந்தது.எனக்கு பாத்திரங்களின் பெயரை ஞாபகம் கொள்ள முடியவில்லை ஆனால் உணர்வுகள் இன்றும் நெஞ்சுக்குள் அதிர்வுகளை பரப்பிக்கொண்டிருக்கிறது.இசையை எழுத்தில் கேட்க முடியுமா?அன்று கேட்டேன்.