மொழி இல்லையேல் நாம் இல்லை ; நம்மிடையே உறவில்லை ; நமக்கும் விலங்கினத்திற்கும் வேற்றுமை இல்லை என்ற தெளிந்த உறுதியோடு சங்கம் வைத்துத் தமிழை வளர்த்தனர், இயற்றமிழ், இசைத்தமிழ், நாடகத் தமிழ் என்று தமிழை நாளும் போற்றி வளர்த்தனர். அப்படி வளர்க்கப்பட்ட மொழியையே தாட்டுக்கும் பெயராக அமைத்தனர். இதைத்தான், ‘தமிழ் கூறும் நல்லுலகம்’ என்று தொல்காப்பியப்பாயிரம் உணர்த்தி நிற்கின்றது. இதன் சுருக்கப் பெயரே 'தமிழகம்’ என்பதாகும். இதனை 'இமிழ் கடல் வரைப்பிற் றமிழக மறிய!’ என்று சிலப்பதிகாரமும், 'சம்புத் தீவினுட் டமிழக மருங்கில்' என்று மணிமேகலையும், ‘இமிழ் கடல் வேலித் தமிழகம் விளங்க' என்று பதிற்றுப் பத்தும் உணர்த்தும்.