அருண் சின்ஹா சமீபத்தில் ஒரு நூல் வெளியிட்டுள்ளார்: ‘ கோவா இந்தியா : காலனியாதிக்கத்திற்குப் பின்பட்ட கோவா பற்றி ஒரு விமர்சனச் சித்திரம் ‘. இதில் எப்படி பொது சிவில் சட்டம் மத அடிப்படைகளைத் தாண்டியுள்ளது என்று விவரித்துள்ளார். பெண்களை மோசமாக நடத்த முடியாதபடி உரிமைகளை கோவாவின் பொது சிவில் சட்டம் வழங்கியுள்ளது என்கிறார். சொத்தில் சம உரிமை இருப்பதால் பெண்களின் நலன் பாதுகாக்கப் படுகிறது. விவாகரத்து பெற்றால் குடும்பச் சொத்தில் பாதி பெண்களைச் சேர்ந்தது. கோவாவில் நாற்பது ஆண்டுகளுக்கு மேலாக பொது சிவில் சட்டம் போர்த்துகீசிய சிவில் சட்டத்தின் அடிப்படை தத்துவம் குடும்பத்தைப் பாதுகாப்பதாகும். சமூகத்தின் முதுகெலும்பான குடும்பம் பரஸ்பர சகிப்புத்தன்மையில் இயங்கி, குடும்பத்தில் எவரும் பிறர் மீது அநீதி செலுத்தாத முறையில் அமைந்துள்ளது என்கிறார் சின்ஹா. இந்த சிவில் சட்டத்தின் பெண்களைப் பாதுகாக்கும் ஷரத்து இப்படி அமைந்துள்ளது : திருமணத்திற்கு முன்னும், பின்னும் எந்த சொத்து எவரால் சேகரிக்கப் பட்டிருந்தாலும் அது குடும்பப் பொதுச் சொத்தாகும். திருமணம் முடிவுக்கு வரும் வரையில் இது பொதுச் சொத்தாகவே இருக்கும். இந்தியாவின் மற்ற பகுதிகளில் தனிச்சட்டங்கள் பெண்களுக்கு சமத்துவம் தராத சட்டங்கள். இதனால் கணவனை முழுக்கச் சார்ந்தும் , கணவனின் முஸ்லிம் தனிச்சட்டம் பெண்களுக்கு எதிரான பல ஷரத்துகளைக் கொண்டது. இதனால் பெண்கள் ஆதரவிழந்து தவிக்கிறார்கள். முஸ்லிம்கள் தவிர்த்த மற்ற மதத்தினரின் தனிச் சட்டமும் பெண்களுக்கு எதிரானதே. விவாக ரத்துப் பெற்ற இந்து பெண்மணியும் கூட வெறும் 20 அல்லது 30 ரூபாய் ஜீவனாம்சம் பெற்று வாழ்க்கை நடத்த வேண்டிவருகிறது. இதற்கு மாறாக விவாகரத்துக் கோருதல், ஜீவனாம்சம், குழந்தைகள் மீதான உரிமை, சொத்துரிமை, தத்து எடுக்கும் உரிமை எல்லாவற்றிலும் பெண்களுக்கு சம உரிமை வழங்குகிறது.