காபியோ தேநீரோ அருந்தும்போதுகூட நீங்கள் செய்வது என்ன என்று எண்ணிப்பாருங்கள். (அமெரிக்காவில் அமர்ந்து நீங்கள் அருந்தும்) உங்களது காலை தேநீர் எங்கோ தொலைதூர நாட்டில் தொடங்குகிறது. அங்கு மிக்க ஏழ்மைநிலையில் இருக்கும் மக்கள் காலை நான்கு மணிக்கு துயிலெழுகின்றனர். நெரிசலான பேருந்தில் பயணித்து தோட்டங்களை நோக்கி நடந்து செல்கின்றனர். முற்றிய இலைகள் அவர்கள் விரல்களைக் கீறுவதற்கென காத்திருக்கின்றன. அட்டைகள் அவர்கள் மேல் ஏறி குருதியை உறிஞ்சுகின்றன. நாள்முழுவதும் இலைபறித்து தங்கள் கூடையை நிரப்பிக்கொண்டு எளிய உணவருந்த வீடுதிரும்புகின்றனர். நூற்றுக்கணக்கானோர் பணியாற்றும் பெரும் ஆலைகளுக்கு கொண்டுசெல்லப்படும் தேயிலைகள் கழுவப்பட்டும் உலர்த்தப்பட்டும் உங்களுக்குத் தேவையான கலவைகளில் தயாராகின்றன. தகரடப்பாக்களிலும் பெட்டிகளிலும் நிரப்பப்பட்டு வண்டிகள் மூலம் மலையிலிருந்து கடற்கரைக்கு கொண்டுசெல்லப்படுகின்றன. துறைமுகத்தில் பணியாற்றும் ஏழை கூலியாளர்கள் தேயிலையை கப்பலில் ஏற்றுகின்றனர். கடல்கடந்து உங்கள் துறைமுகத்தை அடைகிறது. வினியோகஸ்தர்கள் சிப்பங்களாகவும் பொதியங்களாகவும் உங்கள் உள்ளூர் சந்தைக்கு அனுப்புகின்றனர். அங்கிருந்து வாங்கி உங்கள் வீட்டிற்கு எடுத்துச் செல்கிறீர்கள். ஆக, ஒரு கோப்பை தேநீரில் மொத்த உலகும் பங்கேற்கிறது. உங்கள் தேநீரில் சர்க்கரை சேர்த்துக் கொள்வீர்கள் என்றால் அந்த ஒரு கரண்டி வெள்ளைத் துகள்களுக்குப் பின்னால் வேறொரு உலகம் இருக்கிறது. இவ்வாறாக வெறும் ஒரு கோப்பை தேநீர் என்பதில் அடங்கியுள்ள இறைத்தன்மையை (numinous aspect) நாம் சிந்திக்கலாம்.