நாம் செல்ல வேண்டிய ஊருக்கு நடந்து போவது கடினமாதலால் குதிரை வண்டிகள் கண்டு பிடிக்கப்பட்டன. அதில் ஏறி அமர்ந்து விட்டால் பின் அது நம்மை இழுத்துக் கொண்டு போய் விடும். எத்தனை பேர் இருக்கிறோம்? எத்தனை குதிரை வண்டிகள் உள்ளன? எல்லோருக்கும் வண்டியில் இடம் இருக்கிறதா? குதிரைகளால் தொடர்ந்து நம்மை இழுத்துக் கொண்டு போக முடியுமா? என்பன எல்லாம் நமக்குத் தேவையற்ற கவலைகள்! முண்டியடித்து ஏறி நுழைந்துவிட வேண்டியது. ‘‘சரி ஏறி விட்டோமே! இனி நிம்மதியாய் இருப்போமா? என்றால் அதுவும் இல்லை. உட்கார எப்படியாவது இடம் பிடிக்க வேண்டும். உட்கார்ந்தாலோ, ‘‘கொஞ்சம் கால் நீட்டிக் கொண்டால் தேவலாம்’’ போல இருக்கிறது. பின்னர் படுக்க இடம் வேண்டும். அந்த இடம் நம் குடும்பம், பிள்ளை குட்டிகள், உற்றார் உறவினர் எல்லருக்கும் கிடைக்க வேண்டும். அது மட்டும் போதாது ‘‘நான் பிடித்த இடம் சாகும் வரை எனக்கு வேண்டும், அதன்பின் என் பையனுக்கு, பேரனுக்கு என்று எல்லா இடமும் எனக்கே வேண்டும், என்னைச் சுற்றி உள்ளவர் எல்லாரையும் விட எனக்கு அதிக இடம் வேண்டும்’’...!