என்னுடைய நல்லூழ், எனக்கு இத்தகைய ஆசான் வாய்த்தார். கல்லூரிக்குப் பிறகு 22 ஆண்டுகள் அவருடன், ஒரு நண்பனைப் போல் (அவர் என்னை நண்பனாகத்தான் நடத்தினார்; என்னால்தான் அப்படி இருக்க முடியவில்லை. இன்னமும் மாணவனாகவே தொடர்கிறேன்.) அவரைச் சந்திப்பதற்கு முன்னாலேயே, வெகு முன்னாலேயே எனக்கு பாரதி பரிச்சயம் மட்டுமல்லாமல், பாடமும் ஆகியிருந்தான். ஆனால், பாரதியை அணுகும் விதத்தை, என் பார்வையை, சொல்லும் ஒழுங்கை, சீர்மையை நெறிப்படுத்தியவர் ஆசிரியர்தான். கம்பன் எனக்கு அவரிட்ட பிச்சை. வள்ளுவரைப் பற்றி அவரிடம் பயிலும் வரையில் எனக்கு அதிகம் தெரியாது. தேர்வில் கொடுக்கப்படும் இரண்டு மதிப்பெண்களுக்காக ஏதோ நான்கோ, ஆறோ, மனப்பாடப் பகுதிக்கு உட்பட்ட குறட்பாக்களைத் தாண்டி எனக்கு 1972 வரை ஒன்றுமே தெரியாது. இன்று நான் அறிந்திருக்கும் அத்தனைக் குறளுக்கும், அவற்றை நான் அணுகும் முறைக்கும், இணையப் பழங்குடி மக்கள் என்றும் மறவாத கல்லாமா, தம் மக்கள் போன்ற கட்டுரைகளில் நான் மேற்கொண்டிருக்கும் விவரிப்புகளுக்கும், ஆசிரியரிடம் நான் பெற்ற பயிற்சியே காரணம். இதற்காக நான் என்றென்றும் அவருக்குக் கடன்பட்டிருக்கிறேன்.