நாவலில் என்னை மிகவும் பாதித்த பகுதி பார்மரின் மன குமுறலும் அதை தொடர்ந்து வரும் பக்கங்கள் .. முரஹரி ஐயங்கார் பகுதிகள் மிகுந்த கொதிப்பை ஏற்படுத்தின .. முன் கூறியது போல் நம் மூதாதையர்கள் இப்படி இருந்திருப்பார்கள் என்று நினைக்கும் போது மனம் அதிர்கிறது … ..கடைசியில் ட்யுக், ரஸ்ஸல் , ஐயங்கார் , பிரிட்டிஷ் அரசு அனைத்துமே எய்டனை ஒரு பகடை காயாக உபயோகித்து அவனது மன குமுறல் மூலம் அனுப்பிய அறிக்கையை தனது ஆதயாதுக்கு உபயோகித்ததை படித்தால் எவருக்கும் ஒரு சோர்வு ஏற்படும் என்று நினைகின்றேன் .. பார்மர், எய்டன் , டாக்டர் சிம்சன் போன்றோர் பலர் இருந்திருக்க கூடும் .. மனதளவில் மாற்றத்தை கொண்டு வர நினைத்து , அதை முழுவதுமாக செயல் படுத்த அதிகாரமோ , மன உறுதியோ இல்லாமல் ஒரு தூரம் வரை ஓடி விட்டு குடியிலோ , வேறு எதாவதிலோ தங்களை மறக்க முயல்பவர்கள்….?