ஆகையினாலே மனிதனுடைய வெளித் தோற்றம் அல்ல; அவனுடைய உள்மாற்றத்திற்கும் அனுபவத்திற்கும் வயதுக்கும் நாம் மதிப்புக்கொடுத்துத்தான் ஆகவேண்டும். சமஸ்த இஸ்ரவேலின் அரசாட்சியும் சாலொமோனுக்குப் பின்பு அவனுடைய குமாரனாகிய ரெகொபெயாம் கைகளுக்கு மாறியது. சாலொமோனின் ஸ்தானத்தில் அவன் அமர்ந்ததில் தவறேயில்லை. ஆனால் அவனால் அதைத் தக்கவைக்க முடிந்ததா? இஸ்ரவேல் சபையனைத்தும் ரெகொபெயாமிடம் கேட்டதில் என்ன தவறு? ‘நீர் உம்முடைய தகப்பன் சுமத்தின கடினமான வேலையையும், அவர் எங்கள்மேல் வைத்த பாரமான நுகத்தையும் இலகுவாக்கும். அப்பொழுது உம்மைச் சேவிப்போம்’ என்றுதான் கேட்டார்கள். ராஜாவும் சரியான வழியிலேதான் சென்றான். தன் தகப்பனுக்குமுன் நின்ற முதியோரோடேதான் ஆலோசனைப்பண்ணினான். அவ்வளவும் சரி. அதன் பின்பு நடந்ததுதான் ராஜ்யத்தையே பிளவுபடச் செய்துவிட்டது. ‘முதியோர் தனக்குச் சொன்ன ஆலோசனையை அவன் தள்ளிவிட்டு, தன்னோடே வளர்ந்து தன் சமுகத்தில் நிற்கிற வாலிபரோடே ஆலோசனை பண்ணி…’ (1இரா.12:8) இதனால் கலகம் உண்டாகி இஸ்ரவேல் ராஜ்யம் இரண்டாய் பிளந்தது. இதில் வாலிபரிடம் ஆலோசனை கேட்டது தவறல்ல. ஆனால், எது சரி, எது தவறு என்று சிந்திக்காமல், முதியோரின் ஆலோசனையை முற்றிலும் தள்ளிவிட்டு, சுயயோசனையும் இன்றி வாலிபரின் யோசனையில் மாத்திரம் இந்த ராஜா செயற்பட்டான். அதுதான் அவன் விட்ட தவறு. இதனால் ராஜ்யத்தில் பெரும்பான்மையான மக்களை இழந்தான்.