வேதபட்டர்ன்ற சிவபக்தர், சிவன்மேல் அதிக பக்தி கொண்டவராக இருந்தார். தினமும் புதுநெல்லினை அரிசியாக்கி சிவனுக்கு நைவேத்தியம் செய்வது அவரின் வழக்கம். தன்மேல் அளவுகடந்த பக்தி வைத்திருக்கும் வேதபட்டரின் பக்தியை சோதிக்க சிவபெருமான் எண்ணினார். அதன் காரணமாக சிவபெருமான் வேதபட்டரை வறுமைக்குள்ளாக்கினார். அப்படியும் தன் கைங்கரியத்தை விடாமல், தினமும் வீடுவீடாக சென்று நெல் சேகரித்து தனது கைங்கரியத்தை நிறைவேற்றி வந்தார். அப்படி ஒருநாள் சேகரித்த நெல்லை கோவிலுக்கு எதிரில் காயப்போட்டு குளிக்கச் சென்றபோது, திடீரென்று மழை பெய்ய ஆரம்பித்தது. குளித்துக் கொண்டிருந்த வேதபட்டர் மழை தண்ணீரில், நெல் நனைந்து விடப்போகிறதென எண்ணி, சிவனை வேண்டிக்கொண்டே, நெல்லை நோக்கி ஓடினார். மழை வெள்ளத்தில் நெல் அடித்துச்செல்லாமல் இருக்க வேலிபோல் தண்ணீர் தேங்கி நின்றதுடன், நெல் காயவைத்த இடத்தில் மட்டும் வெயில் அடிப்பதைக்கண்டு திகைத்து நின்றார். இந்த அதிசயத்தை அரசரிடம் தெரிவிக்க ஓடினார். மன்னன் ராமபாண்டியனும் இந்த அதிசயத்தை காண வந்தார். நெல் நனையாமல் இருப்பதைக் கண்ட மன்னனும் வியப்புற்றார். உலகிற்காக மழை பெய்வித்து வேதபட்டரின் நெல் நனையாது காத்த இறைவனின் சிறப்பை உணர்ந்து மெய்சிலிர்த்தார். நெல்லுக்கு இறைவன் வேலியிட்டு காத்ததால் இறைவனின் திருநாமத்தை அன்று முதல் நெல்வேலிநாதர் என்றும், அதுவரை வேணுவனம் என்றிருந்த அப்பகுதியை நெல்வேலி என்றும் அழைக்க ஆரம்பித்தனர்.