எனவே மொழியின் இயல்பாக உள்ளடங்கியுள்ள ஓசைச்சிறப்பு என்பது கவிதையின் தனித்துவத்தைப் பேணுகின்ற, கவிதையில் செல்வாக்குச் செலுத்துகிற, கவிதையின் ஆன்மா போன்ற, முக்கியமான காரணியாகிறது. இவ் ஓசைப் பண்பு வழக்கொழிந்து விட்டது. இது கவிதையில் வலிந்து தவிர்க்கப் பட்டே ஆகவேண்டும் என்போர் பற்றி நான் அலட்டிக்கொள்ள மாட்டேன். எமது கவிதை மரபுப் பரீச்சயம் எமது இளைய கவிஞர்களுக்கு அவசியம் என்பதுடன் இதுவே நவீன, புதுக்கவிதைகளை எதிர்காலத்தில் சரியான திசைவழியே இட்டுச் செல்ல உதவும் என்றும் நம்புகிறேன்.