செவ்வி (பக்குவம்) உடைய உயிர்களுக்குப் பெருமானே தானாகத் தேடிவந்து தன் திருவடி இன்பத்தினைத் தருகின்றான் என்பதனை, ‘நானே ஓர் தவம் செய்தேன் சிவாய நம எனப்பெற்றேன், தேனாய் இன்னமுதமுமாய்த் தித்திக்கும் சிவபெருமான், தானே வந்து எனது உள்ளம் புகுந்து அடியேற்கு அருள் செய்தான்” என்று மாணீக்கவாசகர் குறிப்பிடுவார். அவ்வாறு இறைவனே வந்து அளித்த பேரின்பத்தினை மற்றவர்களும் பெற வேண்டும் என்று அருளாளர் பெருமக்கள் அரும்பாடு பட்டனர். நீண்ட தூரம் நடந்து சென்று திருகோயிலில் வழிபாடுகளைச் செய்து தங்களை வளப்படுத்திக் கொண்டதோடு மட்டும்மல்லாமல் தாங்கள் பெற்ற இன்பத்தினை பிறரும் பெற வேண்டும் என்று இறைவனின் பெருமைகளையும் இறைவனின் அருளும் திறத்தையும் அவனை அடைவதற்கான வழிமுறைகளையும் மக்களுக்கு எடுத்து இயம்பினர். பெருமானிடத்திலிருந்து இலவயமாகப் பெற்ற அச்சமய அறிவினைச் சிவ அறிவினை இலவயமாகவே மக்களுக்கு அளித்து அவர்கள் இன்பத்தில் திளைப்பதைக் கண்டு மகிழ்ந்தனர்.