சில காட்சிகளை பார்க்கும் போது இது செயற்கைத் தன்மையினை அளிக்கிறதோ என தோன்றியது. உதாரணம் அவர் இறந்த உடன் அந்த வீட்டிற்கு வரும் அழைப்புகள். அந்த அழைப்பினை எடுக்க வெகு நேரம் செய்வாள். அது மட்டுமின்றி பேசும் போது அவள் அழுவாள். இதன் நடிப்பு மிக அருமையாக இருந்தாலும் ஏன் இந்த காட்சியமைப்பு இப்படி இருக்கிறது என கேட்க தோன்றுகிறது. ஆனால் கொஞ்சம் அவளுடைய நிலையினை யோசித்து அந்த காட்சியினை உள்வாங்க வேண்டும். அஃதாவது காட்சியானது அந்த பிணத்தினை முன்வைத்தாலும் நடிகை தன் அனைத்து சோகங்களையும் தன்னுடனேயே சுமந்து கொண்டு வருகிறாள். ஒவ்வொரு காட்சியிலும். அந்த அனைத்திலும் தெரிவது அவளுடைய முழு வரலாறும். அவளுடைய ஒவ்வொரு நடிப்பும் கடந்தகாலத்தினையும் எதிர்காலத்தினையும் இணைக்கும் வண்ணமே இருக்கிறது. இப்படிப்பட்ட நடிப்பினை இப்போது தான் முதன் முதலில் பார்க்கிறேன். எழுந்து பாராட்டும் வண்ணம் இருக்கிறது.