நகரம் ஒன்றுக்குள் ரயில்தடம் க்ளிங் – க்ளிங் சத்தத்துடன் ஊர்ந்து கொண்டிருந்தது. சிறுநகரங்கள், கம்பங்கள், குன்றுகள், பள்ளத்தாக்குகள், தரிசு நிலங்கள், மலைச் சரிவுகள் என வழிநெடுக பார்த்த ஒவ்வொன்றையும் தொழிலாளர்கள் காலப்போக்கில் மறந்திருந்தனர். மலைகளைக் கூறுபோட்டு நுழையும்போதும் நிலப்பரப்பு அப்பட்டமாய் தன்னை வெளிகாட்டிக் கொண்டிருக்கும்போதும் பேரானந்த பரவசத்திலும் வியப்பிலும் இறந்தகாலமாய் பின்னகர்ந்துவிட்ட அனைத்தையும் அவர்கள் மறந்திருந்தனர். நிலத்தின் மடியைத் தோண்டியெடுத்து ரயில் தடங்களுக்கு அடித்தளமிடும் வேளைகளில் கருப்பு, பளுப்பு, சிவப்பு என புழுதி அவர்களது கால்கள், கைகள் சமயங்களையும் முகங்களையும் அப்பியிருந்தது. ரயில் தடங்கள் நாட்டைத் திறந்துக் காட்டி பல்வேறு நகரங்களையும் துறைமுகங்களையும் இணைத்துச் செல்வதைக் காணும்போதெல்லாம் தனக்கும் இந்த அற்புதமான வடிவமைப்பில் பங்குள்ளதாக சுமதியின் கொள்ளுப்பாட்டி நினைத்துக் கொண்டாள்.