கவிதையைப் புரிந்து கொள்ளும் விடப்பிடியான என்பயணத்தின் அடுத்தக்கட்டம் தொடங்கியது.தேர்ந்த புதுக்கவிதைகளை வெளியிடும் சிற்றிதழ்களின்மீது அலாதியான மோகம் கிளைத்தது. ஊட்டியிலிருந்து மீட்சியென்ற சிற்றிதழ் வருவதாகவும், அது கவிதை க்கான இதழ்யென்றும் ஊட்டி நண்பர் கார்த்திகா ராஜ்குமார் மூலம் கேள்விப்பட்டு அதன் முகவரியை விசாரிக்கத் துவங்கினேன். கிடைத்தது. அப்பொழுது சௌதியில் இருந்த நான், அங்கிருந்து அந்த இதழுக்கு சந்தாவும், அதன் ஆசிரியருக்கு ஒரு கடிதமும் எழுதினேன். ஒரு மாதத்திற்குட்பட்ட கால அவகாசத்திற்குள்ளாகவே மீட்சியும், அதன் ஆசிரியர் பிரம்மராஜனிடமிருந்து பதிலும் வந்தது. 'பிரமராஜன்' என்ன பெயரிது? அப்பொழுது அந்த பெயர் கேலியாகவும், இன்னொருபுறம் கொஞ்சம் பிரமிப்பு தருவதாக வும் இருந்தது. பொதுவாகவே தமிழில் வெளிவரும் சிற்றிதழ்களின் பெயர்களும், படைப்பாளிகள் சிலரது பெயர்களும் எனக்கு நகைப்பூட்டுபவையே. புனைப்பெயரை வைத்துக்கொள்வதே அதீதம், அதிலும் பல நுட்பங்கள் கூடிய பற்பல அர்த்தபாவங்கள் தெறிக்கக்கூடிய ஒரு புனைப்பெயரை வலிந்து வைத்துக் கொள்வதை சரியானக் கோணத்தில் யோசிக்கத் தெரிகிற யாருக்கும் சிரிக்கவே தோணும். மாறாக அவர்கள் வைத்துக்கொள்ளும் புனைப்பெயருக்கேற்ப்ப அவர்களது திறமைகளின் வெளிப்பாடும் இருந்துவிடும் பட்சம் அந்த புனைப் பெயரின் மீது ஒருவித மரியாதைக்கூட நம்மில் எழவும் எழும். 'பிரமராஜன்' மாதிரி!!