ஆனால், கணவர் காந்தியோ தன் மனைவி, பிள்ளைகளைவிட தனது லட்சியத்தையே மேலானதாகக் கருதுபவராக இருந்தார். சிறைக்குச் செல்வதற்கு முன் தன் நண்பர் காலன்பாக்குக்கு எழுதிய கடிதத்தில் கஸ்தூர்பாவின் உடல் நிலையைப் பற்றியும் தனது இக்கட்டான நிலையைப் பற்றியும் காந்தி இப்படி எழுதுகிறார்: ‘… அவளுக்கு மன உறுதி போய்விட்டது. ஒரு நிமிடம் கூட நான் அவளது படுக்கைக்கு அருகில் இல்லாமல் இருப்பதை அவளால் தாங்கிக்கொள்ள முடிவதில்லை. ஒரு குழந்தையைப் போல என்னிடம் ஒட்டிக்கொண்டும் தொற்றிக்கொண்டும் இருக்கிறாள். அடுத்த வாரம் நான் கிளம்பிவிட்டால் அதனால் அவள் உயிர் போய்விடுமோ என்றுகூட அஞ்சுகிறேன். ஒரே நேரத்தில் இரு திசைகளில் இழுபடுகிறேன். ஆனாலும் அடுத்த வாரம் அவளை விட்டுவிட்டு ‘மாமன்னரின் விருந்தோம்பலை’ (சிறைவாசத்தை) ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்பதில் எனக்குச் சந்தேகம் இல்லை.’ (ராமச்சந்திர குஹாவின் ‘தென்னாப்பிரிக்காவில் காந்தி’, கிழக்கு பதிப்பகம்).