மெய்ப்பொருள் கண்டவர்களின் வாய்ச் சொற்களில் வஞ்சனையின் வாசனை இராது. அவை அன்பிலே தோய்ந்துவரும் இனிய சொற் களாகும். பணிவும் இச்சொல்லுமே ஒருவனுக்கு அழகு தரும் அணிகளாகும். எதைக் காக்கா விடினும் நாவைக் காத்து வரவேண்டும். பயனற்ற பேச்சைப் பேசுகிறவன் மனிதனல்ல - மக்களிலே பதர் என்று வள்ளுவர் வாய்மையைப்பற்றி - ‘பொய்யா விளக்கே விளக்கு’ என்றும், ‘பொய்யாமை அன்ன புகழில்லை’ என்றும் போற்றிப்பாடியுள்ளார். நல்லவற்றை நாடி இனிய சொற்களைப் பேசி வந்தால் பாவங்கள் தேய்ந்து அறம் பெருகும் என்றும் எடுத்துரைத்துள்ளார்.