இந்த பூமியில் வாழும் மிக வினோதமான உயிரினமாக நாம் இருக்கிறோம் என்று ஹிக்மெட் தனது கவிதையில் கூறியிருந்தார். ‘தேள்களைப் போல கோழைத்தனமான இருளில் வாழ்பவர்களாக’, ‘சிட்டுக் குருவிகள் போல எப்பொழுதும் தரையில் தட்டிக் கொண்டு சிறகடித்துக் கொண்டிருப்பவர்களாக’, அமைதியான சந்தோஷத்துடன், மக்குள்ளே உறைபவர்களாக நாம் இருக்கிறோம் என்று கூறிய அவர், நாம் எரிமலையின் வாயிலாகவும் இருப்பதாகச் சொல்கிறார். இத்தகைய வலிமை இருந்தாலும் கூட, சில நேரங்களில் சுழற்றப்படும் தடிகளுக்கு பயந்து படுகொலைக்குக் கொண்டு செல்லப்படுகின்ற ஆடுகளைப் போல்பெருமையுடன் அணிவகுத்துச் செல்பவர்களாகவும் நாம் இருக்கிறோம் என்று அவர் எழுதுகிறார். இத்தகைய கிண்டல்களைத் தொடர்ந்து, கடல் நீரைப் பார்க்க முடியாத மீன்களைப் போல நாம் இருப்பதாகவும் அவர்கூறுகிறார். பின்னர் “இந்த உலகில் பசியோடு, சோர்வாக, ரத்தம் சிந்துபவர்களாக நாம் இருந்தால்; ஒயினுக்காக பிழியப்படும் திராட்சைப் பழங்களைப் போல நாம் இருந்தால், தவறு நம்முடையதுதான் ….” என்று தனது கவிதையை முடிக்கிறார். மனச்சாட்சியே, ஹிக்மெட் மேலே விவரித்ததைப் போலவே தான் நீயும் இருக்கிறாயா? அல்லது அவரே பிறிதொரு இடத்தில் குறிப்பிடுவதைப் போல சிங்கத்தைப்போல இருக்கிறாயா? இரும்புக் கூண்டிற்குள் இருக்கும் சிங்கத்தின் கண்களை ஆழ்ந்து கவனித்தால், அவை கோபத்துடன் கனன்று கொண்டிருப்பதைக் காண முடியும். கோபம் வந்து போனாலும் அல்லது போய் வந்தாலும் ஒரு சிங்கம் தன்னுடைய கௌரவத்தை ஒருபோதும் இழக்காது.