லியாகத் அலிகான் வசனம் எழுதுகிற படங்கள், ஆர்.கே.செல்வமணியின் படங்கள், பாரதிராஜாவிடமிருந்து வந்த என்னுயிர்த் தோழன் மற்றும் செந்தமிழ்ச்செல்வன் போன்ற படங்கள் என இவை அனைத்துமே திமுக-அதிமுக-மதிமுக அரசியல் கலாச்சாரத்தை விமர்சிக்கும் படங்கள்தான். இந்தப் படங்கள் எதுவுமே, குறிப்பாக எந்த வரலாற்றுச் சூழலில் இருந்த எந்த அரசியல் கட்சியைச் சித்தரிக்கிறோம் என்கிற எந்தக் குறிப்பீடும் இருக்காது. இவர்கள் எல்லோரது படங்களிலும் இரட்டைக் கரை வேட்டி, தோளில் தவழும் துண்டுகள், செந்தமிழ் மேடைப் பேச்சுக்கள், லஞ்சம் ஊழல் எல்லாமும் பற்றி வீராவேசமான நக்கலகள் இடம்பெறும். ஆயினும் ஒன்றில் கூட குறிப்பான அரசியல் கட்சி அல்லது தலைமை குறித்த விமர்சனங்கள் இருக்காது. மேலும் அவலமானது யாதெனில் இதே இயக்குனர்கள் திராவிட இயக்கக் கட்சிகளின் தலைவர்கள் சார்பாகவும் பேசுவார்கள். அந்தக் கட்சிகளின் சார்பாளர்களாகவும் இருப்பார்கள். பார்வையாளனைக் கண்ணைக் கட்டிக் காட்டில் விட்டபடி இவர்கள் அரசியல் அதிகாரம் நோக்கிப் போய்க் கொண்டிருப்பார்கள். டி.ராஜேந்திருக்கு ஒரு கட்சி. பாக்யராஜுக்கு ஒரு கட்சி. ஆர.எம்.வீக்கு ஒரு கட்சி. திராவிட இயக்க மரபு தோற்றுவித்தது போல, திரைப்படத்தை மையம் கொண்ட, அதிகாரப் பேராசை கொண்ட கட்சிகள் உலகில் எங்கும் தோன்றியதில்லை என நாம் திட்டவட்டமாகச் சொல்ல முடியும்.