மைமூனாவோ, கடுந்துயரம் கழுத்தை நெரிக்க, நெஞ்சங்குமுற, பீரிடும் துக்கத்தையடக்கிப் பிடித்துப் பெருமூச்சுடனே செறுமிச் செறுமிக்கொண்டு, கண்ணீர் சோனா மாரியெனப் பொழிய, உள்ளம் மெழகென உருகிட, உயிரெலாம் பதற, உடலெலாம் துடிக்க, தொண்டை வறள, நா மரக்க, கை கால்கள் விலவிலக்க, ‘விக், விக்’கென்று விக்கிவிக்கி வெதும்பினாள்.