துப்பாக்கிச் சத்தங்களுக்குப் பிறகாக பள்ளி காலியாகியிருந்தது. பெரும்பாலான மாணவர்களை அவர்களது பெற்றோர்கள் அழைத்துச் சென்றுவிட்டார்கள். சொற்ப மாணவர்கள் மட்டும் பள்ளிக்குள் இருந்தோம். என் அம்மாவின் அலுவலகத்தில் பணிபுரிபவர் எங்களை அழைத்துச் செல்வதற்காக வந்தார். பெரிய ஆசுவாசம் அடைந்தேன். இன்னும் வீட்டிற்கு கிளம்பாத நண்பர்களிடம் சந்தோஷத்துடன் விடைபெற்றேன். நானும் என் தம்பியும் அவரது சைக்கிளில் ஏறிக் கொண்டோம். எங்கள் வீட்டிற்கு போலீஸ் ஸ்டேஷனைத் தாண்டித்தான் செல்ல வேண்டும். துப்பாக்கி குண்டுகளை பார்த்துவிட முடியும் என்று ஆர்வமானேன். ஆனால் அந்தப்பாதையை அவர் தேர்ந்தெடுக்கவில்லை. எங்களுக்கு அறிமுகமே இல்லாத சந்துகளின் வழியாக சைக்கிள் நகர்ந்து கொண்டிருந்தது. குண்டுகளை பார்க்க முடியாத ஏமாற்றம் எனக்கு. உச்சி வெயிலும், குறுகிய சந்துகளும், எதிர்படும் மேடுகளும் அவரை மிகுந்த சிரமத்திற்குள்ளாக்கின. அவரது உடம்பில் வழிந்த வியர்வை அவரைக் கட்டிப்பிடித்திருந்த எனது கைகளை நனைத்துக் கொண்டிருந்தது.