கோபிகிருஷ்ணனின் மனைவிக்கு உரிய காலத்தில் நாம் செய்த சிறு உதவியால் அவர் இன்று தானே சொந்தமாக ஒரு சிறுதொழில் நடத்திவரமுடிகிறது. ஓரிருவருக்கு வேலைதரவும்முடிகிறது. அதுபோலவே, சிங்கராயரின் மனைவிக்கும் (அவர் படிக்காதவர்) உதவ வேண்டும். அதை நம் சமூகக் கடமையாகக் கொண்டு அவரவருக்கு முடிந்ததை வழங்கத் தவறாதீர்கள் என்று அன்போடு கேட்டுக்கொள்கிறோம். வாழுங்காலத்தில் மற்றவர்களிடம் உதவிகேட்பதைத் தவிர்த்தவர்களுக்கு அவர்கள் இறந்தபிறகு அவர்கள் குடும்பங்களுக்காக மற்றவர்களிடம் உதவிகேட்பதில் ஒரு உறுத்தலை, நெருடலை உணரவேண்டிய தேவையில்லை என்று தோன்றுகிறது. ஏனெனில், முந்தைய கட்டுரையில் குறிப்பிட்டதுபோல் வாழும் காலத்தில் தங்களை முன்னிலைப்படுத்திக்கொள்ளப் பிடிக்காதவர்களாய் ஆற்றொழுக்காய் இலக்கிய வெளியில் இயங்கி மறைந்தவர்களை நம்மால் மறந்துவிட இயலாது, அப்படி மறந்துவிடவும் கூடாதில்லையா? சிறுதுளி பெருவெள்ளம். காலத்தினாற்செய்த உதவி சிறிதெனினும் ஞாலத்தின் மாணப்பெரிது. சரிதானே? செய்வோம்.