‘ அப்போ, எங்க ரெண்டு பேருக்கும் கல்யாணத்தைப் பண்ணி வெச்சுட்டு நீங்க பண்ணிண்டிருந்திருக்கணும்! வசிஷ்ட மகரிஷி என்ன சொல்லியிருக்கார்ங்குறது தெரியாதா உங்களுக்கு ? வயசுக்கு வந்த பொண்ணை மூணு வருஷத்துக்குள்ள கல்யாணம் பண்ணிக் குடுக்கல்லேன்னா, தனக்குப் பிடிச்ச எவனோடவும் போறதுக்கு அந்தப் பொண்ணுக்கு உரிமை உண்டுன்னும், அது மாதிரி செய்யற ஒரு பொண்ணோ, அவளை அழைச்சுண்டு போற ஆணோ குற்றவாளிகள் இல்லைன்னு அவரும் மனுவும் சொல்லியிருக்கிறதை நான் ஞாபகப் படுத்த வேண்டாம்னு பாக்கறேன். இதெல்லாம் சம்ஸ்கிருதத்தைக் கரைச்சுக் குடிச்சிருக்குற உங்களுக்குத் தெரியாதா என்ன ? சும்மா சம்ஸ்கிருதப் புஸ்தகங்களை வரிசையா அலமாரியில அடுக்கி வெச்சுட்டாப்ல ஆச்சா ? ‘ – நாக்கில் பல்லைப் போட்டு அவள் கூசாமல் கேட்ட கேள்விகளைச் செவியுற்றதும் பெரிய பெரிய புத்தகங்களைப் படித்துப் புரிந்துகொள்ளுகிற அளவுக்கு இதுகளுக்கு ஏன் தான் சம்ஸ்கிருதம் சொல்லிக் கொடுத்தோமோ என்று அப்பாவுக்கு ரொம்ப வருத்தாமா யிருந்திருக்கும் தான். வயசு வந்த ஒரு பெண்ணுக்கு இருக்கவேண்டிய குறைந்த பட்சக் கூச்சம் கூட இல்லாமல் ஜானகியா இப்படி யெல்லாம் பேசுகிறாள் என்று எனக்குத் திகைப்பாய் இருந்தது. நம்பவே முடியவில்லை. அன்று நான் பார்த்தது ஒரு புது ஜானகி. அதுகாறும் நான் அறியாத ஜானகி…