அன்று இலக்கியப்படைப்புகளை ‘கச்சிதமாக’ எழுதுவது என்பது ஒரு நிறுவப்பட்ட கொள்கையாக இருந்தது. மொழியை எண்ணி எண்ணிக் கூர்தீட்டுவதே இலக்கிய உருவாக்கத்தின் அடிப்படைப் பண்பு என்னும் நம்பிக்கை நிலைநாட்டப்பட்டிருந்தது. குறைவாக எழுதுவது, எண்ணி எண்ணி சொற்றொடர்களைக் கோப்பது, சொற்களைச் சுண்டிச்சுண்டி பார்ப்பது, பலர் சேர்ந்து அமர்ந்து நாட்கணக்கில் நூல்களை திருத்தியமைப்பது அன்றைய வழக்கம்.