அவரது பிள்ளைகளைப் பார்க்க அமெரிக்கா, கனடா வந்து சிலகாலம் இருந்து விட்டு ஊர் திரும்பினார். கனடாவில் அவரது பேத்தியின் நடன அரங்கேற்றத்துக்கு வந்திருந்தார். பட்டு வேட்டி சால்வை மாப்பிள்ளை போல் காட்சி அளித்தார். அதுவே அவரோடும் அவரது குடும்பத்தோடும் ஆன எனது கடைசிச் சந்திப்பு. இறப்பதற்கு ஒரு வாரத்துக்கு முன்னர் அவரிடம் இருந்து தொலைபேசி அழைப்பு வந்தது. முப்பது மணித்துளி பேசினார். வழக்கம் போல பழைய நினைவுகளை இரை மீட்டுக் கொண்டோம். எப்போதும் போல நகைச் சுவை கலந்த கல கல பேச்சு. விஜயகுமாரி நலமா? என்று கேட்டார். எனது துணைவியாரை எப்போதும் அப்படித்தான் அழைப்பார். நவத்துக்கு தொண்ணூறு அகவையை நெருங்குவதாக லீலா சொன்னார். இப்போதும் எழுதிக் கொண்டிருப்பதாகவும் சொன்னார். ஆனால் அவர் தனது தொண்ணூறு அகவையை எட்ட முன்னர் காலன் கணக்கைத் தீர்த்துக் கொண்டான்.