சில வாரங்கள் கழிந்த பிறகு, அவரிடம் தொலைபேசியில் தகவல் சொல்லிவிட்டு, ஒரு ஞாயிறு காலையில் செல்ல மீண்டும் நாங்கள் திட்டமிட்டோம். வீட்டின் அடையாளம் ஏற்கனவே தெரியும் என்பதால், பொது இடத்தில் காத்திருக்காமல் நான் தனியாகவே அவருடைய அடுக்ககத்துக்குச் சென்றுவிட்டேன். முதல்முறை காட்டிய உற்சாகத்தைப்போலவே அன்றும் உற்சாகமாகவே வரவேற்றுப் பேசினார். கணையாழியில் அவர் எழுதிய கட்டுரைகளைப்பற்றி நான் என் நினைவிலிருந்து பேசினேன். அது அவருக்கு மகிழ்ச்சியைத் தந்தது. நெருக்கடி கால விவகாரங்களைப்பற்றி எனக்கு சில ஐயங்கள் இருந்தன. அவற்றை ஒவ்வொன்றாக நான் கேட்கத் தொடங்கினேன். நான் இலக்கியத்தைத் தவிர்த்து, சமூக அரசியல்சார்ந்து கேள்விகளைக் கேட்டதும் அவர் உற்சாகமாகப் பதில் சொல்லத் தொடங்கினார். இந்திரா அரசில் நீக்கமற நிறைந்துவிட்ட ஊழல்களைப்பற்றியும், சிறுகச்சிறுக அவருக்குள் ஊறிப் பெருக்கெடுத்தோடிய அதிகார வேட்கையைப்பற்றியும் அதிகாரத்தைத் தக்கவைத்துக்கொள்வதற்காக அவர் பல தருணங்களில் வேண்டத்தகாத சக்திகளோடெல்லாம் செய்துகொண்ட சமரசங்களைப்பற்றியும் நாட்டில் அவருக்கெதிராக தன்னிச்சையாகப் பரவிய எதிர்ப்பலையைப்பற்றியும் அவற்றை ஒருமுகப்படுத்தி, ஒரு சக்தியாக மாற்றி வளர்த்தெடுக்க முயற்சி செய்த ஜெயப்பிரகாஷ் நாராயணன் என்னும் காந்தியவாதியைப்பற்றியும் ஒரு பெரிய புராணக்கதையைப்போல சொல்லிக்கொண்டே போனார். அவை ஒவ்வொன்றும் ஒரு சாகசக்கதை போன்றது.