வரலாற்றறிஞர்கள் உபீந்தர் சிங்கும் நயன்ஜோத் லாஹிரியும் இந்தியாவின் புதைபொருள் ஆராய்ச்சியின் தொடக்கால வரலாற்றைப்பற்றி இரு முக்கியமான கட்டுரைகளை எழுதியுள்ளனர். 1885ல் கன்னிங்ஹாம் பணி ஓய்வு பெற்றார். அதற்குப் பிறகு இந்திய அகழ்வாராய்ச்சி நிறுவனம் பல்வேறு ஏற்றத் தாழ்வுகளைச் சந்தித்தது. பெரிதும் பிந்தையதே நடந்தது. 1899ல் இந்தியாவின் வைஸ்ராயாகப் பதவியேற்ற கர்சன் பிரபு இந்தத் துறையைத் திருத்தியமைக்க உடனே நடவடிக்கை எடுத்தார். இளமைத் துடிப்பு மிகுந்த ஒருவரை இந்தத் துறையின் இயக்குநராக நியமிக்க விரும்பினார். அதற்குமுன் இந்தத் துறைக்கு அரசு ஒதுக்கீடு செய்துவந்த தொகை காலப்போக்கில் குறைக்கப்பட்டு அந்தப் பதவியும் நிறுத்தப்பட்டிருந்தது. இருபத்தைந்து வயதான ஜான்மார்ஷல் இந்தப் பதவிக்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். இவர் கிரேக்கம், க்ரீட், துருக்கி ஆகிய நாட்டு அகழ்வாராய்ச்சியில் நல்ல பயிற்சி பெற்றவர். 1902ம் ஆண்டின் முற்பகுதியில் இந்தியாவுக்கு வந்த மார்ஷல் தன் முதல் பணியை ஆரம்பித்தார்: தான் அதுவரை அறிந்திராத ஒரு நாடு பற்றி பரிச்சயப்படுத்திக் கொண்டது நீங்கலாக, மிக மோசமாகப் புறக்கணிக்கப்பட்டுக் கிடந்த பல நினைவுச் சின்னங்களைப் பாதுகாக்கும் பணிகளையும் ஆரம்பித்தார். இந்த விஷயம் கர்சனின் மனத்தில் முன்பாகவே முக்கிய இடம் பிடித்திருந்தது. இவர் வங்காளத்தில் செயல்பட்டவிதம் மோசமாக இருந்தாலும், தொல் பொருட்களைக் காப்பதில் அவர் காட்டிய இந்த அக்கறையை நினைவில் வைத்துக்கொள்வது நல்லது. இவர் இந்த விஷயத்தில் கவனம் செலுத்தாமலிருந்திருந்தால், இந்தியாவின் நூற்றுக்கணக்கான புராதன, மத்திய கால நினைவுச் சின்னங்கள் அழிந்துபோயிருக்கும்.