துன்பத்தையும், இன்பத்தையும் கொடுப்பவன் இறைவன் அல்லவா. இக்காட்சி கண்ட புறநானூற்றுப் புலவர் பக்குடுக்கை நன்கணியார் பரிதவிக்கிறார். 'படைத்தோன் மன்றஅப் பண்பிலாளன்' என படைத்தவனை வசைபாடுகிறார். 'இன்னா தம்ம இவ்வுலகம்' என மனம் வருந்துகிறார். நம்பிக்கை வறட்சியை ஏற்படுத்துவது போன்று பாடலடி தோன்றினாலும் அடுத்த அடியிலேயே மின்னலென நம்பிக்கை ஒளியைப் பாய்ச்சி விடுகின்றார் புலவர். 'இனிய காண்க இதன் இயல்புணர்ந் தோரே' என்பது அந்த அடி. நாம் நல்லன ஆற்றி வாழ்வில் உயர்வதற்கும் பிறர் வாழ்வை உயர்த்துவதற்கும் முதற்படி இவ்வுலகில் உள்ள நல்லதை இனியதைப் பார்க்கப் பழகுவதே ஆகும். இவ்வுலகம் கொடியதாக இருந்தாலும் 'இனிய காண்க இதன் இயல்புணர்ந் தோரே' என்ற நெறியை பின்பற்ற வேண்டும்.