மருத்துவமனையில் தங்கவேண்டி வந்தாலும் வரலாமென்று கண்ணாடி பவுடர் எல்லாம் பன்வேயில் வைத்துக் கொண்டாள் பரஞ்சோதி என்பதோடு கதை முடிகிறது. ஆனால் ஒரு நல்ல கதை முடியாமல் முடிவதில்தான் சிறப்பு பெறுகிறது என்பது போல முடிகிறது. முடிகிறதன் பின்னான யோசனைகள் கவலைகள் பிரச்சினைகளை மனித நேயத்தின் உச்சபட்சங்கள்... ஏன் இப்படியெல்லாம் நடக்கின்றன? இனி எப்படி எப்படியெல்லாம் நடக்குமோ என்பதான தர்க்கங்கள்... குழப்பங்கள்... என எல்லாமுமாக சேர்ந்து கொண்டு துரத்துகின்றன. வாழ்தல் போராட்டம்... என மேலும் மேலும் எடுத்துரைப்புகள் அழகியலாக விதவிதமாக காலங்காலமாக படைப்பு மொழி போராடி ஓடிக்கொண்டிருக்கிறோம்; இல்லையில்லை வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம். வெள்ளாவியில் வெந்தும் வெளியேறாத கறுப்புக் கறைகள் நம்மை உற்றுப் பார்த்துக்கொண்டேயிருக்கின்றன.