அம்மா இப்போ தேவல்லியாம்மா என்று நான் கேட்டேன். அவள் ஆழ்மனதில் சன்னமாக எரிந்து கொண்டிருந்த தீயில் என் சொற்கள் விழுந்து பூதாகரமாக வெடிக்கச் செய்தது. கைகளை இறுக்கிப் பிடித்து பற்களை நற நற வென கடித்துக் கொண்டிருந்தபடி என்னை கோபம் கக்கும் அந்த கண்களால் பார்த்தாள். எத்தனை வருடமாக அணையாமல் எரிந்து கொண்டிருக்கும் நெருப்பு அது. விரைத்திருந்த அவள் கை மணிக்கட்டில் ஊசி முனைகள் ஊடுருவி ரத்தம் குடித்த தடங்கள் இன்னும் சிவந்திருந்தன. மின்னல் வேகத்தில் தன் கழுத்தில் இருந்த தங்கத் தாலிக் கயிறை எடுத்து என் முகத்தில் வீசி எறிந்தாள். கயிற்றில் இருந்த ஒரு ஊசி என் கன்னத்தின் பருவைக் குத்தியத்தில் ஒரு ரத்தக் குமிழ் எட்டிப் பார்த்தது. வெச்சிக்கோ. உன் காசுல உயிர் புழைச்சேங்குற நெனப்புல நலம் விசாரிக்க வரியா நாயே. இந்தா உன் காசு. போய் எந்தக் கூத்தியாளுக்கோ தேவுடியாளுக்கோ கொடு என்று சொல்லி திரும்பிப் பார்க்காமல் சென்றாள். முகத்தில் அறைந்த தாலிச்சரடு தரையில் விழுந்திருந்தது. அதை எடுத்து மேஜை மேல் வைத்தபின் படுக்கை அறைக்குள் சென்றேன். ஒரு வருடம் கழிந்து கல்யாணத்தில்தான் அம்மாவிடம் மீண்டும் பேசினேன்.