இச்சீர்திருத்த அறிக்கை பற்றிச் சிந்திப்பதற்கும், கலந்துரையாடுவதற்கும் குழு உறுப்பினர்கள் எடுத்துக்கொண்ட கடந்த எட்டு ஆண்டுகளில், அவர்களது சொந்தச் சமூகத்திலேயே பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகளுக்கெதிராக எவ்வளவு அநீதி இழைக்கப்பட்டுள்ளது என்பது பற்றி அவர்களுக்குப் புரிகிறதா? எவ்வாறு அவர்களால் இப்படி உணர்வற்றவர்களாக இருக்க முடிகிறது? இஸ்லாம் உண்மையில் மற்றொரு வாழ்க்கை முறையே என்பதை நிரூபிப்பதிலிருந்து அவர்கள் தலைவர்களாக எவ்வாறு தோல்வியடைகின்றனர்? சட்டச் சீர்திருத்தங்களினூடு தீர்வுகளை அளிக்கத் தவறுவதானது எவ்வாறு பல உயிர்களை மோசமாகப் பாதிக்கிறது என்பது பற்றி அவர்களுக்குப் புரியவில்லையா? இல்லை, ஆண் மதத் தலைவர்கள் மத்தியில் அவர்களுக்குக் கிடைக்கும் மதிப்பு அவர்களின் மனிதத்தன்மையை மழுங்கடிக்கிறதா?