கோலுரசும் முழவின் உறுமலென குரல் ”வந்தீயளாலே எம் மக்கா…. ஏலே எனக்க காடு சவிட்ட வந்திய இல்லியாலே…? ஏலே… எங்கலே போவீய? ஏலே என்னைய விட்டுட்டு எங்கலே போவிய? விடமாட்டேம்பிலே… நானுண்டுலே இங்க… இருந்தகாளி நின்ன காளி நெறைஞ்ச காளி நானுண்டுலே இங்க…ஏலே எங்கலே போவீய? ஏலே மக்கா என்னைய விட்டுட்டு எங்கலே போவிய?…விடுவேனா…விடுவேனாலே…ம்ம்ம்?’ பாறைகள் உருளும் நகைப்பு. பின் பனையோலை மண்ணில் உரசுவதுபோல் சீறும் அழுகை” என்னைய கொண்ணு போட்டானுகளே…ஏலே என்னைய கொண்டு போட்டானுகளே…அறுகொலை செஞ்சானுகளே…எனக்கு அன்னமும் தண்ணியயும் இல்லியே…இந்தக் காட்டில எனக்கொரு நாதியில்லியே…” பின்னர் சொல்திரளாத ஏதோ காட்டுமொழியில் பெயர்களைச் சொல்லி கூவி அலறுகிறாள். ”மச்சீ, தாகீ, சூரீ, மாடா…”நெஞ்சுடைய ஓங்கி ஓங்கி அறைந்து கதறுகிறாள்.