பள்ளிக்கூடத்தில் ஒன்றும் ஒன்றும் எவ்வளவு என்று கேட்டபோது குட்டி வைக்கம் முகமது பஷீர் இன்னும் பெரிய ஒன்று என்று பதில் சொல்கிறார். பிற்பாடு ஓ.வி. விஜயனின் கதையொன்றில் ஆசிரியரும் மாணவர்களுமாக ஒரு பெரிய பாலத்தின் மேல் ஏறி நின்று இரண்டு பெரிய ஆறுகள் இணைந்து இன்னும் பெரிய ஆறாக மாறி செல்வதைக்கண்டு பஷீரின் மெய்ஞானத்தை உணர்ந்து கொள்கிறார்கள். மிக எளிய ஒரு நகைச்சுவை துணுக்கு போல தோன்றும் இந்த வரி கேரள இலக்கியத்தில் பின்னர் கவித்துவமாகவும் தத்துவார்த்தமாகவும் பகடியாகவும் எப்படியெல்லாம் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது என்று பார்ப்பது ஒரு சுவாரசியமான அனுபவம். நாட்டுப்புறக் கதை மரபிலிருந்து பௌராணிக மரபிலிருந்தும் சூஃபி முதலிய ஆன்மீக மரபுகளில் இருந்தும் வரும் இத்தகைய ஒருவரி தனிமனிதனின் எளிய மூளை மின்னல் அல்ல. ஒரு பண்பாடு தனக்குத் தானே கண்டுபிடித்த ஒரு தரிசனம் அது.