அவர் சென்றபின் திண்ணப்பர் முந்தியவற்றைக் களைந்து, தான் கொண்டுவந்தவற்றை இறைவனுக்கு அணிவித்து, தான் கொண்டு வந்த நல்ல இறைச்சியைத் தேனில் தோய்த்துப் பெருமானுக்கு ஊட்டினார். இவ்வாறு ஐந்துநாட்கள், இரவு நேரத்தில் நித்திரை செய்யாது சுவாமிக்கு அருகே நின்றும், பகற்பொழுதில் மிருகங்களைக் கொன்று, இறைவனுக்கு இறைச்சி ஊட்டியும் தன் அன்பை வெளிப்படுத்தினார் திண்ணப்பர். இந்நிகழ்ச்சியைத் தெரிவிக்கும்வகையில் அருணகிரிநாதர் ‘வதன சரோருக’ என்று தொடங்கி ஒரு திருப்புகழ் பாடியுள்ளார்: ‘…இதவிய காண் இவை ததையென வேடுவன் எய்திடும் எச்சில் தின்று லீலாசலம் ஆடும் தூயவன்…’ இவ்வாறு அா்ச்சகரும், திண்ணப்பரும் மாறிமாறி இறைவன் பணியில் ஒன்றுபட்டு வரும் வேளையில் ஐந்தாம் நாள் இரவு சிவகோசரியாரின் கனவில் இறைவன் தோன்றி, ‘‘அன்பனே, நீ வழிபட்டுச் சென்றபின் வந்து வழிபடும் வேடனை, வெறும் வேடன் என்று எண்ணாதே!