தமிழ் சினிமாவுல க்ளிச்சேவா வர காட்சி - உயிருக்கு போராடிட்டு இருக்குற ஒரு சின்ன கதாபாத்திரம், டாக்டர் வராரு, கண்ணாடிய கெளட்டிட்டே ‘சாரி, நாங்க எவ்ளவோ ட்ரை பண்ணோம். பட்..’ இதுக்கு பின்னாடி இருக்குற ஒரு 2 மணி நேர கதய இயக்குநர் லால் ஜோஸ் கொடுத்துருக்காரு. பட், டாக்டர் ஹீரோ ப்ரித்வி கண்ணாடிய கெளட்டல, டயலாக்கும் சொல்லல.. இப்டி படம் முழுசா தேவையில்லாத வசனங்கள், ஆரஞ்சு பழம் மாதிரி நெஞ்ச புழியுறேன் எமோசனல் சீன்ஸ்ன்னு இல்லாம இசை, அமைதி, முகபாவனை வச்சே நமக்கு புரிய வைக்கிறாரு இயக்குநர். டாக்டர்ன்னா நமக்குன்னு இருக்குற ஒரு இமேஜ் - பணம் புடுங்குறவரு, காச வச்சா தான் ஆப்பரேஷன் பண்ணுவேன்னு அடாவடி பண்றவரு. ஆனா இந்த படத்துல அப்டி டாக்டர தவறா சித்தரிக்காம, எல்லா கதாபாத்திரங்களும் நல்லவங்களாவே நடமாட விட்டுருக்குறது மிகப்பெரிய ப்ளஸ் - படம் பாக்கும் போதே அவ்ளோ ஒரு பாசிட்டிவ் வைப். காலேஜ் செகண்ட் இயர்ல ஒடம்பு சரியில்லாம சீரியஸ்ஸான நெலமைல ஹாஸ்பிட்டல்ல இருந்தப்போ, பிரதாப் போத்தன் மாதிரி ஒரு டாக்டர் தான் என்ன காப்பாத்தினாரு, காசு முக்கியம்ன்னு பாக்காம. இன்னி வரைக்கும் நான் ஒடம்பு சரியில்லன்னு அவர பாக்க போனா என்கிட்ட கன்சல்டிங் ஃபீஸ் வாங்கற்தில்ல ‘ஆல்ரெடி நான் நெறய வாங்கிட்டேனே கார்த்தி’ன்னு. இப்டி நாம வாழ்ந்து பழக்கப்பட்ட நல்ல கேரக்டர்ஸ் எல்லாம் திரைல பாக்கும் போது ஒரு ஈர்ப்பு கெடைக்குமே - அப்டியான படம்.