என்னுடைய விநோத பர்ஸில் அம்மா அப்பா மனைவி மற்றும் மகனின் நிழற்படங்களும் உண்டு. ஓட்டுநர் உரிமம் மற்றும் ஆதார் அட்டையின் பிரதி ஒவ்வொன்றிருக்கும். இவை தவிர வேறு எதுவுமே இருக்காது. அதனால்தான் பர்ஸ் காணாமல் போய்விட்டது என்றவுடன் என்னைவிடவும் அடுத்தவர்கள் அதிகமாகப் பதறினார்கள். அவர்களுக்கு பர்ஸ் என்றால் வேறொரு பிம்பம். ‘கார்டை எல்லாம் ப்ளாக் பண்ணுங்க’ என்றார்கள். என்னிடம் கிரெடிட் கார்டும் இல்லை டெபிட் கார்டும் இல்லை. ஐசிஐசிஐ டெபிட் ஒன்று என் பெயரில் இருக்கிறது. அதையும் மனைவியிடம் கொடுத்து வைத்திருக்கிறேன். ஒவ்வொரு நாளும் காலையில் நூறு ரூபாயை எனது விநோத பர்ஸில் வைத்துவிடுவாள். அடிகாஸில் காபி பதினெட்டு ரூபாய். வறுத்த கடலைக்காரரிடம் ஒரு பொட்டலம் வாங்கினால் ஐந்து ரூபாய். எப்பொழுதாவது பேல் பூரி ஒன்று அமுக்குவேன். இவ்வளவுதான் ஒரு நாளைக்கான எனது செலவு. தின்றது போக மிச்சத்தை பர்ஸில் போட்டு வைத்துவிட்டால் அடுத்த நாள் சில்லரையை வழித்து எடுத்துக் கொண்டு மீண்டும் வேறொரு நூறு ரூபாய்த் தாளை வைத்திருப்பாள். வண்டிக்கு பெட்ரோல் நிரப்ப வேண்டிய தினத்தில் மட்டும் இருநூறு ரூபாய் வாங்கிக் கொள்வேன். பணத்துக்கும் எனக்குமான உறவு இதுதான் என்று சொன்னால் முக்கால்வாசிப் பேர் நம்புவதேயில்லை. கதைவிடுகிறான் என்று கூடச் சொல்லக் கூடும்.