‘பதினாறு பதினேழு வயசுப் பையன் கல்லிடைக்குரிச்சியில புரோட்டா கடையில நிக்கானாம். அவன் எனக்குப் பிறந்தவனாம். அவ சொல்லுதா மாப்பிளே’ என்று மேலும் அழ ஆரம்பித்தான். நான் தூரத்தில் நிற்கிற லாரியைப் பார்த்தேன். ஒரு களங்கமற்ற ரகசியம் போல முன்னால் நகர்வதற்குத் தயாராக அது அதிர்ந்துகொண்டு இருந்தது. நான் மெதுவாக பிரமுவைத் தட்டிக் கொடுத்தேன்.