“ஆண்கள் ரொம்ப புத்திசாலிகள். அதனால்தான் காலங்காலமாக நம் மீது அதிகாரம் செலுத்தி வருகிறார்கள். ஒரு பிடி புல்லை போட்டால் நாள் முழுவதும் உழைக்கும் மாட்டுக்கும் நமக்கும் பெரிய வித்தியாசம் எதுவும் இல்லை. புதிதாக வந்த அடிமையைப் பணியவைப்பதற்கு பழைய அடிமைகளைப் பயன்படுத்துவது ஒரு யுத்தி. வீட்டுக்கு புதிதாக வந்த மருமகளை மாமியாரும் நாத்தானார்களும் சேர்ந்து பணியவைப்பார்கள். பிற்காலத்தில் சொத்து பங்கீட்டு விஷயம் வரும் போது அந்த வீட்டு மருமகள் நாத்தனார்களை ஓரம் கட்டுவாள். இதெல்லாம் ஆண்கள் தங்கள் சுயநலத்திற்காக நம்மைக் கொண்டு செய்ய வைப்பதுதான். திருடர்களும், கொள்ளையர்களும் பங்கு போட்டுக் கொள்வது போல் ஆண்கள் சொத்துக்களை பங்கு போட்டுக் கொள்வார்கள். என் கணவரும், மைத்துனர்களும் என் நாத்தனார்களுக்குப் பங்கு கொடுக்காத போது அதில் என் சுயநலமும் இருப்பதால் நான் வாயைத் திறக்கவில்லை. என் தந்தை என்னை வேற்று மனுஷியாக நடத்தியபோது வருத்தப்பட்டேன். இன்று என் மகளுக்காகக் குரல் கொடுத்தேன். நீ குறுக்கே விழுந்து தடுக்கிறாய். இப்படி நமக்குள்ளேயே ஒருவரை ஒருவர் எதிரியாக நினைத்து வருகிறோம். இந்த வீட்டுக்கு நானும் நீயும், என் பிறந்த வீட்டுக்கு என் அம்மாவும் தம்பியின் மனைவியும், என் மாப்பிள்ளை வீட்டுக்கு என் மகளும் எந்த உரிமையும் இல்லாத வேலைக்காரிகள். எங்கேயோ நூற்றுக்கு ஒருத்தி அதர்ஷ்டசாலியாக இருக்கக் கூடும். ஆனால் பெரும்பாலான பெண்களுக்கு பிறந்த வீடும் சொந்தமில்லை. புகுந்த வீடும் சொந்தமில்லை.”