மாறாத மென்புன்னகையுடன் எளியதொன்றை சொல்வதைப்போல “என் உடலை அவர் ஆள்கையில் உள்ளூர சிறுமதிப்பு செய்யப்படுவதாக உணர்வேன். அதைவிட நானே என் உடலால் அதன்பொருட்டு செலுத்தப்படுகையில் மேலும் சிறுமைகொள்வேன். ஒவ்வொருமுறையும் என்னை எண்ணிக் கூசியபடியே அதிலிருந்து விலகுவேன். என்றோ ஒருநாள் இனியில்லை என்னும் எண்ணம் எழுந்தபோது மெய்ப்புகொண்டுவிட்டேன். கண்ணீர் வழியத்தொடங்கியது. அன்றெல்லாம் அழுதுகொண்டிருந்தேன். என் உள்ளம் அன்று உணர்ந்த எழுச்சி அறுபடாது இன்றுவரை நீடிக்கிறது” என்றாள்.