குண்டுகள் அண்மித்துவிழுகிற அதிர்வொலிகள் குழந்தைகளின் புதிய இதயத்தை ஊசிகள் கொண்டு நெய்தன. அடுத்த குண்டின் சத்தம் எல்லோர் முகத்திலும் பாய்ந்தது. பசியெடுத்து அழுவதைப் போல சில குழந்தைகள் வீறிட்டழுதனர். கதிர்காமன், சந்திரா, இந்திரா மற்றும் தமக்கை எல்லோரும் கட்டிலுக்கு கீழேயே படுத்துநடுங்கினர். “ஆஸ்பத்திரி ஓ. பி. டிக்குள்ள ஷெல் அடிச்சிட்டாங்கள்” என்று ஒவ்வொரு வார்டுக்குள்ளுமிருந்து சத்தம் வந்துகொண்டேயிருந்தது. சந்திரா குழந்தையை தன்நெஞ்சுக்குள் புதைத்துக்கொண்டுபடுத்திருந்தாள். சனங்கள் காயப்பட்டு இருக்கும். எத்தினை சனம் செத்துதோ தெரியாது, பாழ்பட்டவன்கள் சனங்களைக் கொல்லுறத இவங்களுக்கு குலத்தொழில். சந்திராவின் தமக்கை நாடியடிபட பயத்தில் கதைத்துக்கொண்டேயிருந்தாள். கட்டிலுக்கு கீழே படுத்திருக்கமுடியாமல் அழுத சில குழந்தைகளை தாய்மார் குனிந்திருந்தபடி மடியில் வைத்து ஒராட்டிக்கொண்டிருந்தனர். ஆஸ்பத்திரியே நிலைகுலைந்துவிட்டது. சந்திராவின் தமக்கைக்கு பயத்திலோ தெரியாது பெரிய சத்தத்தில் குசுப்போனது. அதைத் தொடர்ந்து பிறகு நிறையப்பேரிடமிருந்து சத்தம் பீறிட்டது. கட்டிலுக்கடியில் இருந்து எல்லோரும் சிரித்தார்கள். ஒரு வெடிகுண்டின் அச்சத்திலும் உடலின் வாயு சிரிப்பை வரவழைக்கிறது. கதிர்காமன் எழும்பிவெளியே பார்த்துவிட்டு வருவதாகச் சொன்னான். சந்திரா போகவேண்டாம் என்று மறித்தாள். நிறைய நேரமாக குண்டுச்சத்தம் கேட்கவில்லை என்பதால் கதிர்காமனுக்கு துணிச்சல். சந்திராவை சமாளித்துவிட்டு வார்டுகள் தாண்டிப் போனான். கையில் கிடந்த மணிக்கூடு சத்தம் எழுப்பியது. எலாம் சத்தம். மிகக் கோபத்தோடு மணிக்கூட்டின் எலாமை நிறுத்திவிட்டு வேகமாக நடந்தான். அப்போது நேரம் ஒருமணியைத் தொட்டிருந்தது. ஷெல் விழுந்த இடத்திற்கு அவனால் போகமுடியாதிருந்தது. இடையிலேயே கும்பிகும்பியாக நின்று சனங்கள் கதைத்துக்கொண்டிருந்தார்கள். இந்திய ஆர்மி தான் ஷெல் அடிச்சிருக்கிறான். சாந்தி தியேட்டர் பக்கத்திலையெல்லாம் அவங்கள் தான் நிக்கிறாங்களாம் சனங்கள் பதறினர்.