இது போல மாமி-மருமகளின் பகல்பொழுது முழுவதும் சண்டையிலேயே போய் விட்டது. சதராம்மா இரவு முழுவதும் தன் கடந்த காலவாழ்க்கையையே நினைத்து நினைத்து அழுது கொண்டிருந்தாள். பட்ட காயத்தின் வலி ஒருபுறம்; மருமகள் கொடுத்த சூட்டின் வலி மறுபுறம். அவள் ஒரு முரட்டுப் போர் வையை இழுத்துப் போர்த்திக்கொண்டு படுத்தவாறே யோசிக்க லானாள்: "ஜோமான் எத்தனை வாயாடியாகி விட்டாள்! யார்டுக் குப் போய்க் கரி எடுத்து வருவது என்பது இலேசான காரியம் இல்லை என்பது அவளுக்குத் தெரியவில்லை. தன்னுடையது என்று எண்ணும் எல்லாவற்றையும் அங்கு கொண்டுபோய்ப் பறிகொடுத்தால்தான் இரண்டு கட்டி நிலக்கரி கிடைக்கும்! இதை எப்படி விளங்க வைப்பது அவளுக்கு?" இந்த யோசனையில் சதராம்மாவுக்கு எப்பொழுது தூக்கம் வந்ததோ, அவளுக்கே தெரியாது!