தமிழ் நாவலுக்கு 120 வயதாகிறது. திட்டவட்டமாகக் கணக்குப் போட்டுப் பார்த்தால் அது 119 ஆகவோ 121 ஆகவோ இருக்கலாம். 120 வருடங்கள் என வைத்துக் கொள்வது நினைவுகூர வசதியாக இருக்கிறது. தமிழின் முதல் நாவல் வேதநாயகம்பிள்ளை எழுதிய பிரதாப முதலியார் சரித்திரம் என்பது நமக்குத் தெரியும். அதிலிருந்து இன்றுவரையிலும் தமிழில் ஆயிரக்கணக்கான நாவல்கள் வெளிவந்திருக்கின்றன. இவற்றில் ஒரு நூறு நாவல்களாவது படித்துப் பார்க்கத் தகுந்தவையாக இருக்கும் என்று நம்புகிறேன். ஒரு நாவலைப் படிக்கும்போது அது ஏதோ ஒரு விதத்தில் நம்மிடம் ஒரு உறவை ஏற்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும். உறவு சாதகமானதா ? பாதகமானதா ? நிறைவைத் தரக்கூடியதா ? அல்லது குறையுணர்ச்சியை ஏற்படுத்தக் கூடியதா என்பதையெல்லாம் இரண்டாவதாகப் பார்க்க வேண்டியது. நமக்கு நண்பர்கள் இருக்கிறார்கள். அவர்களை அடிக்கடி நினைத்துக் கொள்கிறோம். நமக்குக் கட்டோடு பிடிக்காதவர்கள் இருக்கிறார்கள். நண்பர்களைவிட அதிகமாக அவர்களை நினைத்துக் கொள்கிறோம். எதற்குச் சொல்கிறேன் என்றால் நமக்குப் பிடிக்கும் நாவல்கள்தான் நம்மைப் பாதிக்கின்றன என்பது அல்ல. பிடிக்காத நாவல்களும் நம்மைப் பாதிக்கின்றன. எதிர்மறையாகப் பாதிக்கின்றன. எந்தப் பாதிப்பையும் நிகழ்த்தாத நாவல் மனதிலிருந்து உதிர்ந்து போய்விடுகிறது. நேற்றுப் படித்து முடித்த ஒரு நாவல் இன்று மனதிலிருந்து உதிர்ந்துபோய்விட்டது; 20 வருடங்களுக்கு முன்னர் படித்த நாவல் மனதுக்குள் இன்றும் ஜீவகளையுடன் இருக்கிறது. ஏன் ஒன்று உதிர்ந்துபோயிற்று ? ஏன் மற்றொன்று உயிர்ப்புடன் வாழ்கிறது ? படைப்புச் சம்பந்தப்பட்ட அடிப்படையான பிரச்சனையே இதுதான்.