துரோணரின் குடிலில் பார்த்த அர்ஜுனனின் சிறு வயது முகம் ஞாபகத்திற்கு வரும் போதேல்லாம் தன்னிச்சையாகவே புஜங்கள் எழுச்சி கண்டு உதிரத்தில் அனல் பெருகுவதை கர்ணன் உணர்ந்திருக்கிறான். தற்போது அவன் உருவம் எப்படியிருக்கும்? தன்னைவிட வலியவனாய் இருப்பானா தனுர்வித்தையில் உத்தம நிலையை அடைந்திருப்பானா? என்ற எண்ணங்கள் அடிக்கடி அவனை சிலிர்க்கவைக்கும். இவ்வாறு இன்னொருவனால் தன் வாழ்க்கை ஆட்கொள்ளப்பட்டுள்ளதெனில் தன் வாழ்வால் முக்திப் பேற்றை அடைவேனா? சுத்த வீரன் ஒரு தனிமனிதனை எதிர்ப்பதிலேயே தன் வாழ்காலத்தை வீணாக்க மாட்டானே எனில் இவ்வுலகம் தன்னை ஒரு வீரனாக அங்கீகரிக்குமா என்ற எண்ணங்கள் அடிக்கடி உருவாகி கரை காணாது ஓடி பின் தேக்க நிலையை அடைதுவிடும். அந் நேரங்களில் தன் எதிர்காலத்தை எண்ணி அச்சமுறுவான் கர்ணன். அவனோ தானோ மாண்டாலொழிய தன் வாழ்வில் நிம்மதியை காணவியலாது என்பதை கர்ணன் அறிந்தேயிருந்தான்.