பல காலம் கழிந்த பின்னர் ருஷ்யாவின் அரசு சற்று சுதந்திரத்தை அனுமதிக்கலாம் என்பதற்கான குறிகள் தென்படுகின்றன. அதற்கான வாய்ப்பு இருக்கிறதே தவிர, நிச்சயமில்லை. இதே வேளையில், கலையையும், அறிவியலையும் மதிக்கிறவர்கள், சற்றே போதுமான உணவும், தன் குழந்தை பள்ளி ஆசிரியரிடன் தன்னைப்பற்றி சொல்லிவிட்டால் சைபீரியப்பாலைவனத்தில் கட்டாய வேலை செய்ய வேண்டும் என்ற பயமும் இல்லாமல் இருக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறவர்கள், தங்கள் நாட்டில் வளமையையும், அடிமைத்தனமில்லாத வாழ்க்கையையும் அதிகப்படுத்த வேண்டும். கம்யூனிஸத்தின் கொடுமைகளை எதிர்ப்பவர்கள் இந்த தீமையை எதிர்க்க உலகப்போரே ஒரே வழி என்று முடிவு செய்துவிட்டார்கள். ஒரு காலத்தில் அது நடக்கக்கூடியதாக இருந்திருக்கலாம். இப்போது கம்யூனிஸம் மிகுந்த சக்தி வாய்ந்ததாக ஆகிவிட்டது. உலகப்போர் நடந்தால் என்ன மிஞ்சும் என்று யாராலும் சொல்ல முடியாது. எது மிஞ்சினாலும் அது குறைந்தது இன்றைய கம்யூனிஸத்துக்கு சமமாக மோசமாகவே இருக்கும். மிக அழிவு ஏற்படுத்தும் ஹைட்ரஜன் அணு குண்டுகள் ஏற்படுத்தும் மோசமான விளைவுகளையோ, கோபால்ட் குண்டுகள் ஏற்படுத்தும் மோசமான விளைவுகளையோ அல்லது புத்திசாலித்தனமாக உருவாக்கப்படக்கூடிய தொத்துநோய்களையோ சார்ந்து இல்லை. கம்யூனிஸத்தை எதிர்ப்பதற்கு வழி போர் அல்ல. கம்யூனிஸ்ட்கள் மேற்கைத் தாக்காதவாறு போர்த் தளவாடங்களை உருவாக்கி வைப்பதோடு, கம்யூனிஸம் இல்லாத நாடுகளில் வளமையையும், மக்கள் துயர் கொள்ளும் சாத்தியங்களைக் குறைப்பதும்தான் முக்கியம். மேற்கத்திய நாடுகள் முடிந்த அளவுக்கு ஆசிய நாடுகளில் வறுமையை குறைக்க முயற்சி செய்யவேண்டும். நூற்றுக்கணக்கான வருடங்கள் ஆசியாவை அடிமைப்படுத்தி வைத்திருந்ததனால் ஆசியாவில் ஐரோப்பா பற்றிய மிகுந்த கசப்புணர்வு இருக்கிறது. பொறுமையுடன் வெள்ளை மேலாதிகமின்றி அங்கு உதவிகள் செய்யப்பட வேண்டும். கம்யூனிஸம் வெறுப்பிலும், வறுமையிலும், கலவரத்திலும் தோன்றிய தத்துவம். இதன் பரவலை நிறுத்த வேண்டுமென்றால், வறுமையையும், வெறுப்பையும் குறைப்பதன்மூலமே செய்ய முடியும்.