கசிவு ஏற்பட்டதால் அந்நிறுவனத்திடமிருந்து 7.2 மில்லியன் டாலர்கள் இழப்பீடாகப் பெறப்பட்டது. இவையனைத்திற்கும் மேலாக இந்திய அரசு அத்தகைய இழப்பீடுகளைப் பெற்றாலும் கடற்கரை சுத்திகரிப்பு, கடல் வாழ் உயிரினங்கள் பாதுகாப்பு போன்ற புனரமைப்புப் பணிகளுக்கும், பெரிதும் பாதிப்படைந்த மீனவ மக்களின் வாழ்வாதாரத்திற்கும் எத்தகைய நிவாரணத் தொகையை ஒதுக்கீடு செய்வார்கள் என்று தெரியவில்லை. சர்வதேசக் கடற்பகுதியில் கொட்டத் தயங்கும் கழிவுகளைக்கூட இந்தியக் கடல் எல்லையிலும், இந்தியத் துறைமுகங் களிலும் எவ்வித அச்சமுமின்றி வணிகக் கப்பல்கள் கொட்டிச் செல்வதன் மூலம் MARPOL (MARINE POLLUTION REGULATION) என்ற அனைத்துலக நாடுகளின் கடல்சார் மாசு கட்டுப்பாடுச் சட்டம் முற்றிலும் மீறப்படுவது இந்தியக் கடல் எல்லையிலும், இந்தியத் துறைமுகங்களிலும் மட்டுமே என்பதை வணிகக் கப்பலில் பணியாற்றும் அனைவரும் நன்கு அறிவார்கள். எனவே இன்றளவும் அனைத்துலக நாடுகளின் கடல் போக்குவரத்துச் சட்டங்களை இந்தியக் கடல் எல்லையில் பின்பற்றுவதில் இந்திய அரசும், அதிகாரிகளும் கவனக்குறைவாகவே செயல்படுகிறார்கள். அதன் விளைவுகள்தான் இதுபோன்ற நிகழ்வுகள். தீவிபத்து முதல் அணுவுலைக் கசிவு வரை எந்த விபத்திற்கும் பாதுகாப்பு முன்னேற்பாடுகள் இல்லாத நாடு என்பது எத்தகைய அச்சத்தைக் கொடுக்கும் என்பதை உணர்ந்து இனியாவது வருங்காலத்தில் இதுபோன்று நடக்காமல் இருக்க முன்னேற்பாடு நடவடிக்கைகள் குறித்தும், பாதுகாப்பு உப கரணங்கள் குறித்தும் நடுவண் அரசு கடற்சார் வணிகக் கப்பல் போக்குவரத்துத் துறை அதிகாரிகளோடு கலந்தாலோசித்து போதுமான செயல்திட்டங்களை வகுத்தால் குறைந்தபட்சம் மக்களின் அச்சத்தைப் போக்குவதோடு உயிர் பாதுகாப்பு அம்சங்களை நிறைவேற்றிடவும், நவீனப்படுத்திடவும் வழிவகுக்கும்.