கதையின் கேள்வியும் பதிலும் என, அறிவியலுக்கும் கவிதைக்குமான உறவை சொல்லலாம். அது இறந்த பறவையின், காகித கொக்கின் வழியாக சொல்லப்படுகிறது. உண்மையில் அறிவியல் இருப்பதையே கணக்கிலெடுத்துக் கொள்கிறது [மிகச் சமீப காலம் வரை]. இன்மையை அல்ல. ஆனால் இந்திய மரபு, குறிப்பாக பௌத்த மரபு, சூன்யம் என இன்மையையும் இருப்புக்கு இணையாக எடுத்துக் கொள்கிறது. உயிர் வாழ்தலின் பொருள் இருப்பில் இல்லை. மரணத்தில் இருக்கிறது. அது அம்மாவுக்கு தெரிந்திருக்கிறது. மகனுக்கு தெரிய ஐநூற்றி எழுபத்தெட்டு வருடங்கள் ஆகியிருக்கிறது. அப்பொழுதும் மரணத்தின், கவிதையின் வழியாகவே தெரிய வருகிறது, அறிவியலால் அல்ல. பனித்துகளை தங்கத் தூசாக ஆக்குவது அந்தக் கவிதையே.