'பள்ளங்களை பார்ப்பதல்ல வாழ்க்கை; சிகரங்களை தொடுவதற்கே இந்த கை!' என்றொரு ஜப்பானியப் பெண் ஜங்கோ தாயெய் பகுத்தறிந்ததால் தன் 21வது வயதில் எவரெஸ்ட் சிகரத்தை தொட்டார். எழுத்து அக வாழ்க்கையினை சுவைபடுத்தும். புறவாழ்வின் சுமையினின்று எழுந்து வரத் தோள்கொடுக்கும் என்றொரு ஸ்வீடன் பெண் செல்மாலா பகுத்தறிந்ததால், இலக்கியத்திற்கான நோபல் பரிசு பெற்ற முதல் பெண்ணானார். நவீன உலகில் கணினியின் பங்கை பற்றி நன்கறிந்த நடாலி கென்ட் என்னும் நங்கை, கணினி எவ்வளவு சிறியதோ அத்தனை அளவு அதன் கீர்த்தி பெரியது என பகுத்தறிந்ததால் கழுத்தில் தொங்கும் கணினியை கண்டுபிடித்த முதல் பெண்ணானார். நம் நாட்டு பகுத்தறிவுப் பெண்டிரைச் சற்று திரும்பிப் பார்த்தால் ''வன்மை உயர்வு மனிதர் நலமெல்லாம் பெண்மையினால் உண்டு'' என்னும் புரட்சிக் கவிஞரின் வரிகள் தான் நினைவிற்கு வருகின்றன. பண்டித ராமாபாய், கவிக்குயில் சரோஜினி நாயுடு, வள்ளியம்மை, ராணி சென்னம்மா, வேலுநாச்சியார், மோகன முத்துவடிவு, தில்லையாடி வள்ளியம்மை, டாக்டர் முத்துலட்சுமி ரெட்டி, ருக்மணிதேவி அருண்டேல், கண்ணம்மை, மணியம்மை என மிக நீள பட்டியலுண்டு. எண்ணிப்பார்த்தால் எத்தனை பெண்டிரின் வியர்வை, உழைப்பிற்கு பின் நமக்கு இந்த அங்கீகாரம் கிடைத்திருப்பது புரியும்.