கல்வியை பணத்திற்கு விற்பதும் மற்றும் கல்வியின் தரப்பிரிவிற்கு மூலதன தேவைகளை கொண்டு இடையூறு விளைவிப்பதும் வெறுமனே கல்வித்துறையின் பிரச்சினை மாத்திரமல்ல. இந்நாட்டு ஆட்சியாளர்களின் பொருளாதார மற்றும் சமூகம் தொடர்பிலான தந்திரோபாயமாக இருப்பது நவதாராளமய தந்திரோபாயமாகும். அதன் முக்கிய பண்பாக இருப்பது மூலதனத்திற்குள் நுழைவதற்கு இதுவரை இருந்த தடைகளை நீக்கி அனைத்தையும் வர்த்தகப் பண்டங்களாக ஆக்குவதுதான். 1977லிருந்து இதுவரை 82 அரச நிறுவனங்கள் விற்றுத் தள்ளப்பட்டதும், துறைமுகம் - எண்ணெய் தாங்கிகள் - விமானச் சேவைகள் - அரச வங்கிகள் ஆகிய மக்கள் சொத்துக்களை தனியார்மயமாக்குவதும், முதலீட்டாளர்களை மகிழ்விப்பதற்காக தொழில் சட்டங்கள் வெட்டப்படுவதும் மற்றும் எட்கா போன்ற ஒப்பந்தங்கள் ஊடாக உழைப்பின் ஊதியத்தை குறைப்பதும், சூழல் சட்டங்களை பலவீனப்படுத்துவதும், காணி – தண்ணீர் - விதைகள் ஆகிய துறைகளையும், ஒட்டுமொத்த விவசாயத்தையும் பல்தேசியக் கம்பனிகளின் பலிக்கடாவாக ஆக்குவதும் கல்வியையும் சுகாதார சேவை போன்ற சமூக பாதுகாப்பு சேவைகளை முதலாளிகளின் கையில் ஒப்படைப்பதும் அந்த வேலைத்திட்டத்தின் ஒரு பகுதியாகத்தான்.