சரியான கேள்விகளை சிறப்புப் புலனாய்வுத் துறை கேட்காதது, சாட்சியங்கள் ஏமாற்றும்படியும், தவிர்க்கும் படியும் பதில் அளித்தது, எந்த ஒரு கேள்வியையும் கேட்பதற்கு பிராசிகியூடர் தயங்கியது போன்ற பிராசிகியூஷன் தரப்பினரின் திறமை இன்மை பற்றி பல புகார்கள் கூறப்பட்டுள்ளன. ஒரு ரிட் மனுவின் மீது உச்ச நீதிமன்றம், ஏற்கெனவே அளிக்கப்பட்ட உரிமங்களை ரத்து செய்துள்ள செயல், பொதுமக்களுக்கு எதிராக இழைக்கப்பட்ட ஒரு தவறினால் ஏற்பட்ட சமூகப் பொறுப்பிற்கான காரணத்தை கூறுவதாகும். இந்தக் குற்றத்தை விசாரிக்க சிறப்பு நீதிமன்ற நீதிபதியாக ஓ.பி.சைனியை நியமித்த போது உச்சநீதிமன்றமே, இந்தக் குற்றச்சாட்டுகள் நியாயப்படுத்தப்பட்டுள்ளனவா என்பதை இப்போது கண்டுபிடியுங்கள் என்றுதான் சொல்லியிருக்கிறது. குற்றவாளிகள் இறுதியாக தண்டிக் கப்படுவது என்பது குற்றவியல் தவறு இழைக்கப் பட்டுள்ளது என்ற ஒரு முடிவின் அடிப்படையில் மட்டுமே செய்யப்பட இயன்றதாகும். இவை இரண்டுமே முற்றிலும் வேறுபட்ட இரு பகுதிகளாகும். இங்கும் அங்குமாகத் தெரிவிக்கப் பட்டுள்ள கருத்துகளை பரிசீலித்திருக்கலாமே என்றும் வாதாடலாம். அத்தகைய கருத்துகள் அனைத்தும் பரிசீலனை செய்யப்பட்டுள்ளன என்பது தெளிவாகவே தெரிகிறது. ஆனால், ஒரு சிவில் நீதிமன்றத்தின் முடிவு குற்றவியல் நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பை செல்லாததாக ஆக்க முடியாது. நாம் ஏன் ஒரு குற்றவியல் வழக்கு விசாரணையை நடத்துகிறோம். அதுதான் விவகாரத்தின் முடிவாகும். அவ்வளவு எளிதானதாக இருந்தால், உரிமங்கள் ரத்து செய்யப்பட்ட பிறகு அனைவருமே சிறைக்கு சென்றிருக்க வேண்டும். உரிமங்களை ரத்து செய்த உச்சநீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பு பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வழங்கப்பட்டது. அதுதான் விவகாரத்தின் முடிவு என்றால், குற்றப்பத்திரிகை ஒன்றை பதிவு செய்யும்படி மத்திய புலனாய்வுத் துறையை உச்ச நீதி மன்றம் கேட்பானேன்? குற்றவியல் வழக்கை விசாரிக்க ஒரு சிறப்பு நீதிமன்றத்தை ஏன் ஏற்படுத்த வேண்டும்? இந்த விசாரணை ஏன் ஆறாண்டு காலமாக நடத்தப்பட வேண்டும்? அது மட்டுமல்ல, ராஜாவும் மற்றவர்களும் அப்போதே வைது செய்யப் பட்டிருக்க வேண்டும். நீதிபரிபாலன நடைமுறையின் நோக்கம் அதுவல்ல. உச்சநீதிமன்றத்தால் உரிமங்கள் ரத்து செய்யப்பட்டவுடன் இந்த விவகாரம் முடிவுக்கு வந்துவிட்டது என்று சில மூத்தவர்களால் உருவாக் கப்பட்ட ஒரு பொய்யாகும் இது. சட்டம் என்பது எப்போதுமே அப்படி இருப்பது அல்ல.