இதற்கு முன்பு, நாட்டிற்காக ராணுவத்தினர் எத்தகைய கடினமான சேவையையும் ஆற்றிக் கொண்டிருக்கின்றனர் என்ற போதிலும், தெளிவாக அடையாளம் காணப்பட்ட நோக்கங்கள் ராணுவத்திற்கு அளிக்கப்பட்டது மட்டுமன்றி, நிர்ணயிக்கப்பட்ட சட்ட விதிகளை எந்த சூழ்நிலையிலும் ரணுவத்தினர் மீறக்கூடாது என்றும் அறிவுறுத்தப்பட்டுள்ளது. ஆனால், தேசியம் பற்றி இந்த அரசு மிகைப்படுத்திப் பேசத் தொடங்கியிருக்கும் நிலையிலும், அரசின் சிந்தனையில் இருந்து சிறிதளவு மாறுபட்ட சிந்தனையை வெளிப்படுத்தினாலும் அதனை தேசதுரோகம் என்று அரசு குற்றம் சாட்டத் தொடங்கி யுள்ள நிலையிலும், ராணுவம் புதிய புனித பசுவாக ஆகிவிட்டதுடன், சட்ட எல்லைகளில் அதற்கு சலுகைகள் கிடைக்கத் தொடங்கியுள்ளது. ராணுவத்தின் செயல்பாடுகளைக் குறை கூறுவதோ அல்லது அது மனித உரிமைகளை மீறியிருக்கிறது என்று குற்றம் சாட்டுவதோ, தேசத் துரோகச் செயல்கள் என்று தொடர்ந்து முத்திரை குத்தப்பட்டு வருகிறது. கட்டுப்பாடற்ற முறையில் ஊடகத்திற்கு அளிக்கப்பட்டுள்ள இடம் அதிகரித்து வருவதில் உள்ள படுகுழிகளில் இது ஒன்று, ஆட்சேபணை மிகுந்த ஒரு கண்ணோட்டத்தை ஒளிபரப்புவதற்குக் கூட யாரோ ஒருவராக இனியும் இருக்க வேண்டியதில்லை என்பதுதான். நாட்டின் பெயரால் அல்லது நாட்டின் நலன் என்ற பெயரால் மற்றவர்களை எவர் ஒருவர் வேண்டுமானாலும் அடித்து நொறுக்க இயலும் என்பதை சமூக ஊடகம் உறுதிப்படுத்திக் கொள்கிறது. நாடு என்பது எப்போதுமே ஒரு நல்ல ஒழுக்கநெறி சார்ந்தது என்பதால், மரியாதை புருஷோத்தம அனுமன்களைக் கேள்வி கேட்கும் எவர் ஒருவர் வேண்டுமானாலும் மிகவும் ஒழுக்கக்கேடு உடையவர் என்பது போன்று கண்டிக்கப்பட இயலும். சம காலத்தில் அளிக்கப்பட்டுள்ள தோற்றத்தின்படி, ராணுவம் என்பது குரங்குக் கடவுளின் பிரதிநிதியாகவும், கடவுள் ராமர் தேசமாகவும் வர்ணிக்கப்படுகிறது. இத்தகைய ஒரு சூழ்நிலையில், ராணுவத்தைப் பற்றி விமர்சித்து குறை கூறுபவர்களும், ராணுவத்தின் மனித உரிமை மீறல்களைத் தொடர்ந்து சுட்டிக் காட்டுபவர்களும், ஏ.எப்.எஸ்.பி.ஏ. போன்ற மக்களாட்சிக்கு எதிரான ராணுவ சட்டங்களை நீக்க வேண்டும் என்று கோருபவர்களும் மென்மையான தாக்குதலுக்கு இலக்காகின்றனர். மெல்ல மெல்ல, ஆனால் மறைமுகமாக ராணுவம் என்பது நாடு என்ற பெயரைப் போன்றதாகவே ஆகிவிடுகிறது.