அவள் வரைந்திருந்த ஓவியம் தத்ரூபமாக அவன் அம்மாவைப்போல் இருந்தது. உலகத்தையே மறந்து விழிகளில் நீர் வழிய சின்ன வயது கண்ணனாக மாறி ‘அம்மா.. அம்மா..’ என ஓவியத்தின் கண்களை தலையை கையை மீண்டும் மீண்டும் வருடி, ரசித்தான். ‘ஏதேனும் மாயம் நடந்து நீங்க இதுக்கு உள்ளிருந்து எழுந்து வந்துவிட கூடாதா? நீங்க இல்லாம நான் ரொம்பவே கஷ்ட பட்டுட்டேன்மா’ என தனக்குத்தானே என்னென்னவோ சொல்லி புலம்பிகொண்டு இருந்தான். ஆரவ் சில நிமிடங்கள் கழித்து மீண்டும் நார்மலாகவும், அதுவரை அவனை தொந்தரவு செய்யாமல் தூரமாக அமர்ந்திருந்த நிதிஷ்ம் பார்பியும் அவனருகில் வந்தனர்.