நகரத்தின் தெருக்கள், கலவரங்கள், துரத்தல்கள், நகரத்தின் அழிவுகள், சினிமாத்துறையின் பிரம்மாண்டம், மக்கள் கூட்டங்கள் போன்றவையும் அழுத்தமான நிறங்களும் அகன்ற திரையும் இந்தப் படங்களின் கதை சொல்லலுக்குத் தேவையான பின்புலமாக இருந்தன. இதே வகையிலான கதை சொல்லும் முறையிலான தேர்வு மத்தியதரவர்க்க வாழ்வு குடியிருப்புகள் மற்றும் வீடுகள் தொடர்பான ‘அலைபாயுதே ‘ வகைக் கதைக்குப் பொருத்தமில்லாதாகிவிட்டிருக்கிறது. ஸோபியா ஹக்கின் பாட்டு வரும் காட்சி அசிங்கமான வியாபார சிந்தையின் உச்சம். படத்தின் கதைப் போக்கிற்கு முற்றிலும் சம்பந்தமற்ற காட்சி, முந்தைய படங்களில் இத்தகைய காட்சிகளை நியாயப்படுத்துவதற்கான கதைத் தர்க்கமாவது இருந்தது. ‘அரபிக் கடலோரம் ‘ பாட்டையும்( ‘பம்பாய் ‘) ‘ஹலோ மிஸ்டர் எதிர்க்கட்சி ‘ பாட்டையும்( ‘இருவர் ‘) ‘தைய்ய தைய்ய ‘ பாட்டையும்( ‘உயிரே ‘) அப்படிக் காண இயலும். ஆனால், ‘அலைபாயுதே ‘யில் வரும் இக்காட்சி, இம்மாதிரி பாட்டை எதிர்பார்த்துவரும் பார்வையாளனுக்குத் தீனி போடுவதற்காக வரும் காட்சி. மகா அபத்தமான நடனக் காட்சி.