கர்த்தர் வார்த்தையை இருதயத்தை நோக்கி அனுப்புகிறார். காணப்படாத உலகத்தைச் சார்ந்த தம்முடைய வார்த்தையை அவர் அனுப்பும்போது பெரிதாக ஏதோ நடக்கப்போகிறது. அன்றைக்கு ஒழுங்கின்மையும், வெறுமையும், இருளுமாய் இருந்த உலகத்திற்குள் தம்முடைய வார்த்தையை அனுப்பினார். அப்போது அந்த உலகம் அழகான, அற்புதமான உலகமாக மாறினது. நாம் கஷ்டப்படுகிற பல சூழ்நிலைகளின் மத்தியிலே கர்த்தர் தம்முடைய வார்த்தையை நம் இருதயத்திற்குள்ளே அனுப்புகிறார். இதனால் புது சிருஷ்டிப்பும், புதிய சூழ்நிலையும்உண்டாகும், புதிய காரியங்கள் நடைபெறும். ஆகவேதான் அவர் வார்த்தையை அனுப்புகிறார். கர்த்தர் ஆபிரகாமிடம் வரும்போதேபெரிய program-உடன் வருகிறார். பிள்ளை இல்லாத இவனுக்கு ஒரு பிள்ளையைக் கொடுத்து, அந்தப் பிள்ளை மூலமாக இஸ்ரவேல் என்கிற ஒரு பெரிய சந்ததியையே எழுப்பி, அந்த சந்ததியின் மூலமாக இயேசு என்கிற இரட்சகர்உலகத்திற்குள் பிறந்து, இரட்சிப்பின் மூலமாக எல்லாருக்கும் ஆசீர்வாதம் உண்டாகி, இன்றைக்கு இயேசு கிறிஸ்துவின் மூலமாக நாமெல்லாரும் கூட ஆபிரகாமின் சந்ததியாராகி விட்டோம். இப்படி ஒரு பெரிய program-உடன் தேவன் வருகிறார். இதை ஆபிரகாம் எண்ணிப் பார்த்திருந்திருப்பானா? கர்த்தர் நம்மை எப்போதெல்லாம் தெரிந்துகொள்கிறாரோ நாம் யோசித்து வைப்பதை விட அவர் பெரிய program-ஐ யோசித்து வைக்கிறார். இது நிச்சயம்.