சில சமயங்களில் புத்தகங்களை நாம் தேர்வு செய்வதில்லை. புத்தகங்கள் தான் நம்மைத் தேர்வு செய்கின்றன. அட்டைப்படமோ, பின்னட்டை வாசகமோ, முன்னுரையோ, தோராயமாகத் திறந்து வாசிக்கும் ஏதோவொரு பக்கமோ காரணமாக நாம் புத்தகத்தை வாங்கிட நேர்கிறது. அப்படி சமீபத்தில் வாங்கியது கிழக்கு பதிப்பகத்தின் டாக்ஸி டிரைவர் (சிறுகதைத் தொகுப்பு). எழுதியவர் ஆனந்த் ராகவ். அருண் வைத்தியநாதன் இயக்கிய நிபுணன் படத்தின் திரைக்கதை ஆசிரியர். இந்த ஆனந்த் ராகவ், அருண் வைத்தியநாதன், முன்னுரையில் இரா.முருகன், பத்ரி சேஷாத்ரி போன்ற பெயர்களை எல்லாம் படிக்கும்போதே கொஞ்சம் அந்நியமாகப்பட்டது. முதல் கதையே இருபத்தியாறு வார்த்தைகள் கொண்ட வாக்கியத்துடன் துவங்கி மிரள வைக்கிறது. ஆனால் பயப்படத் தேவையில்லை. கதைகள் எக்ஸ்ட்ரீம் எளிமை. இவருடைய கதைகளுக்கென ஒரு ஃபார்முலா இருக்கிறது. கதையின் ஆரம்பப்புள்ளி நம் இயல்பு வாழ்க்கையில் பார்க்கும் ஏதோவொரு சம்பவத்தில் இருந்து துவங்கும். உதாரணமாக, சிக்னலில் காத்திருக்கும் போது பார்த்த காட்சி, டாக்ஸியில் பயணித்த அனுபவம். விவரணைகளின் இடையே தேவைப்பட்டால் முன்கதை சொல்லப்படுகிறது. இறுதியில் ஒரு சின்ன ட்விஸ்ட். ஆனந்தின் பலம் அவருடைய விவரணை தான். ஒரு போக்குவரத்து சிக்னலில் அதிகபட்சம் செலவிடும் நேரம் 120 நொடிகள். அதனை ஏழு பக்கத்திற்கு சுவாரஸ்யமாக விவரிக்கிறார். இவரது கதைகளில் விஷயத்தை மட்டும் எடுத்து சுருக்கமாக எழுதினால் இரண்டு பத்திகள் கூட தேறாது. ‘சிறுகதை என்றால் இறுதியில் திருப்பம் உள்ள சிறிய கதை’ என்று முன்பொரு முறை ஜெயமோகன் தளத்தில் படித்திருக்கிறேன். அதை ஆனந்த் ராகவ் படித்திருப்பார் என்று நினைக்கிறேன். ஆனால் வருத்தம் என்னவென்றால் அந்த சின்ன ட்விஸ்ட் ரொம்ப சப்பையாக, ப்பூ இவ்வளவுதானா என்று நினைக்க வைக்கும் அளவில் இருக்கிறது. ஒரு கதையில் முதல் நபர் போக்குவரத்து சிக்னலில் காத்திருக்கிறார். அப்போது சாலையோரத்தில் ஒரு கணவன் மனைவியை அடிப்பதை பார்க்கிறார். இக்காட்சி ஐந்தாறு பக்கங்களுக்கு விவரிக்கப்படுகிறது. அதன்பிறகு பச்சைவிளக்கு ஒளிர்ந்து வாகனங்கள் புறப்படுகின்றன. சரி, அந்த கணவன் – மனைவி சண்டை என்ன சார் ஆச்சு என்று கேட்டால் 'போடா நாயே' என்று கதையை முடிக்கிறார். இன்னொரு கதையில் முதல் நபரின் தகப்பனாருக்கு மூளைச் சாவு ஏற்படுகிறது. நீங்கள் சொன்னால் வெண்டிலேட்டரை நிறுத்திவிடலாம் என்று மருத்துவர்கள் சொல்லிவிடுகிறார்கள். அடுத்த பதினைந்து பக்கங்களுக்கு அப்பா வெண்டிலேட்டரிலேயே இருக்கிறார். பதினாறாவது பக்கத்தில் பொறுக்க முடியாமல் அப்பாவே இறந்துவிடுகிறார். இக்கதைகள் எல்லாம் கடந்த பதினைந்து வருடங்களில் தமிழின் முக்கியமான வார இதழ்களில் வெளியாகியிருக்கிறது என்பதே எனக்கு சந்தேகமாக இருக்கிறது. முன்னுரையில் இரா.முருகன் தனக்குப் பிடித்த நூறு சிறுகதைகளில் ஆனந்த் ராகவின் ஒரு கதையும் இருப்பதாக எழுதியிருந்தது நினைவுக்கு வர அவசரமாக முன்னுரைக்கு புரட்டினேன். அவர் குறிப்பிட்டிருந்த துளி விஷம் என்ற அச்சிறுகதை தொகுப்பிலேயே இல்லை. யோசித்துப் பார்த்தபின் இரா.முருகனை கொஞ்ச மாதங்களுக்கு முன் சுஜாதா விருது வழங்கும் விழாவில் இணைய விருது பெற்றவர்களை வாழ்த்தி பேச அழைத்திருந்ததையும், அவர் அங்கே வந்து ஃபோரம், யாஹூ சாட் காலத்து நாஸ்டால்ஜியா பேசியதும் நினைவுக்கு வந்தது.