“ஏ, ஷ­ஜருத்துர் என்னும் சுல்தானாவே! இவரை ஏன் நீ இப்படி மயக்கி வைத்திருக்கிறாய்? உன் உத்திரவில்லாமல் என்னிடம் பேசக்கூட மாட்டார் போலிருக்கிறதே! தயவுசெய்து இவருடைய வாய்க் கட்டையாவது அவிழ்த்துவிடே! சென்ற ஆறு ஆண்டுகளாக என்னிடம் பேசியறியாதவர் இன்றாவது கொஞ்சம் பேசட்டுமே! நீ என் சக்களத்தியாய் இருப்பினும், என்மீது பெண்ணென்னு முறையிலே கொஞ்சமாவது கருணை காட்டமாட்டாயா? நான் உனக்கு என்ன கெடுதி நினைத்தேன்? என்னை நீ ஏன் இப்படியெல்லாம் பழிவாங்கிக் கொள்கிறாய்? ஏ, ஷ­ஜருத்துர்! உன்னைப்போல நானும் ஒரு பெண்மணியல்லவா? பெண்ணென்றால் பேயுமனம் இரங்குமென்பார்களே! காதல் என்பது உனக்கு மட்டுமேதான் ஏகபோக உரிமையா? என் வாணாளையெல்லாம் இதுவரை வீணாளாக்கிய நீ, இன்னம் என்னென்ன கேடுகாலங்களை எனக்கு விளைவிக்க நாடியிருக்கின்றாய்? போனதெல்லாம் போகட்டுமென்றால், இனியாவது எனக்காக, என் செல்வச் சேய் நூருத்தீனுக்காக இவரை என்னிடம் சேர்ப்பித்து வைக்க மாட்டாயா? — நீ ஏன் மெளனம் சாதிக்கிறாய்? உனக்குக் கொஞ்சமும் நெஞ்சிரக்கமில்லையா?