அரசுத்துறையில் பல்வேறு பல்வேறு பதவி வகித்தாலும் ஒரு வருடம் ஆதிதிராவிடர் நலத்துறை செயலாளராக பணிபுரிந்தபோது அது தாழ்த்தப்பட்ட மக்களுக்கு சேவையாற்ற தனக்குக் கிடைத்தப்பேறு என்று தான் நினைத்திருந்தார். ஆனால் நடந்ததோ வேதனையானதாக இருந்தது. பல்வேறு நலத்திட்டஙளை திட்டமிட்டு, விளக்கி அரசிடம் சமர்ப்பித்தார். ஆனால் அமைச்சர்களோ, “ஒரேயடியாக எல்லாவற்றையும் வாரிக் கொடுத்துவிட்டால் அப்புறம் எப்படி அரசியல் செய்வது ?! அவர்கள் கேட்டுக்கொண்டே இருக்க வேண்டும். நாம் கொஞசம், கொஞ்சமாகத் தான் கொடுக்க வேண்டும்.” என்றார்கள். அவரைச் சந்தித்த தலித் தலைவர்களிடம் ‘நம் ச்முதாய மக்கள் பல்வேறு இயக்கங்களில், கட்சிகளில் சிதறி கிடக்கிறார்கள். தலைவர்களான நீங்களும் இப்படி பிரிந்து கிடக்காமல் ஒரே கூரையின் கீழ் வந்தால் நிறைய சாதிக்கலாமே” என்று சிவகாமி கேட்க, “அடடே நல்லா இருக்கே! ஆனா உஙளுக்கு எதுக்கும்மா இந்த வேண்டாத வேலை! ” என்று அலட்சியமாகப் பேசினார்கள். “இங்கு பல இயக்கங்கள் சுயநலமாக, அரசியல் தந்திரமாக, சந்தர்ப்பவாதமாக இருக்கிறன… என்கிற வேதனையான உண்மையே என்னை அரசியல் களத்தில் இறங்கவைத்துவிட்டது.” என்கிறார் சிவகாமி. பகுஜன் சமாஜின் தலைவர் கன்ஷிராம் மறைந்து விட மாயாவதியால் உ.பி.யை விட்டு இந்தியா முழுவதும் தலித் அரசியலில் கவனம் செலுத்த முடியவில்லை. அதனால் ‘சமூக சமத்துவப்படை கட்சி’ என்ற அம்பேத்காரின் இயக்கங்களில் ஒன்றின் பேரிலேயே புதுக்கட்சியை துவக்கினார் சிவகாமி.