பன்னிரண்டு மணியளவில் பரிமளம் சமைக்கவென குசினிக்குள் நுழைந்ததும் சமாதானம் தானும் புறப்பட்டு நரிக்குண்டுக்கூளத்தருகே சென்று அங்குள்ள புல் பற்றைகளையெல்லாம் அளைய ஆரம்பிக்கும். சமாதானத்துக்குக் கொஞ்சம் சித்த வைத்தியம் தெரியும். நரிக்குண்டு முன்னொருகாலத்தில் குளமாக இருந்தமையால் ஆங்காங்கே சகதிகளும் பற்றைகளும் இன்னமும் மீதமிருந்தன. குப்பைமேனி, சோற்றுக்கற்றாழை, ஆடுதின்னாப்பாளை, கரிசலாங்கண்ணி, நன்னாரி, நரிப்பயறு, குறிஞ்சா, ஆலம்பட்டை, ஆவாரை, அறுகம்புல், அழுகண்ணி, கீழா நெல்லி, கரிசாலை, தழுதாரை, நொச்சி, ஈழத்து அலரி, முசுமுசுக்கை, கல்தாமரை என்று எந்தப் பற்றைக்குள் எந்த மூலிகை கிடைக்கும் என்று சமாதானத்துக்கு நன்றாகவே தெரியும். தவிர மாட்டுச்சாணம், ஆட்டு மூத்திரம், நத்தை என்று அது சித்த வைத்தியத்துக்குச் சேகரிக்கும் வஸ்துக்கள் விசித்திரமானவை. எல்லாவற்றையும் கொட்டிலுக்கு இட்டுவந்து, பதப்படுத்தவேண்டியதைப் பதப்படுத்தி, சரை பண்ணவேண்டியதைச் சரை பண்ணி, காயப்போடுவதைக் காயப்போட்டு, காய்ச்சவேண்டியதைக் காய்ச்சி, மீண்டுமொருமுறை கிணற்றடியில் குளியல் போட்டுவிட்டு, இரண்டு மணியளவில் சமாதானம் வைதேகியைக் கூட்டிவர பாடசாலைக்குச் செல்லும். அவளுக்கு ஒரு ஐஸ் பழமோ, ஜூஸ் பக்கற்றோ வாங்கிக்கொடுத்து, அவள் புத்தகப்பையையும் சுமந்தபடி, பொடிநடையாக வீட்டுக்கு அழைத்துவரும். வழி நெடுக்கிலும் வைதேகி அன்றைய தினம் பாடசாலையில் நிகழ்ந்தவை யாவற்றையும் இம்மி பிசகாமல் ஒப்புவிக்க, சமாதானம் சுவாரசியம் குன்றாமல் கேட்டுக்கொண்டுவரும். அவள் வளர்ந்து சைக்கிள் ஓட ஆரம்பித்தபின்னருங்கூட இந்தப்பழக்கம் தொடர்ந்தது. அவள் மெதுவாகச் சைக்கிள் மிதித்தபடியே பேசிக்கொண்டுவர சமாதானம் அருகிலேயே அவள் கதைகளைக் கேட்டபடி கூட நடந்துபோகும். வைதேகி ஆசிரியையாகி வேலைக்குச் செல்ல ஆரம்பித்தபின்னருங்கூட நிற்கவில்லை. இத்தனை ஆண்டுகளில் அவளுங்கூட “நீ என்ன செய்தாய்? உன் கதை என்ன?” என்று சமாதானத்திடம் தவறியும் கேட்டதில்லை. அதுவுந் தானாகச் சொன்னதில்லை.