நான் பணிபுரியும் எல்.ஐ.சி - யில் கடந்த 28 ஆண்டுகளுக்கு மேலாக தினமும் அலுவலக நேரத்தில் என் கண் எதிரே பார்க்கும் தொழிலாளர்கள் எல்.ஐ.சி முகவர்கள் தான். மேலாளர்கள், அதிகாரிகள், வளர்ச்சி அதிகாரிகள், மூன்றாம் நிலை மற்றும் நான்காம் நிலை ஊழியர்கள் போன்ற அலுவலகத்திற்குள்ளேயே வேலைபார்ப்பவர்களும், முகவர்கள் என்ற பெயரில் வெயில் - மழை என்று பாராமல் அலுவலகத்துக்கு வெளியில் களத்தில் வேலைபார்ப்பவர்களும் இணைந்த ''இன்சூரன்ஸ் தொழிற்சாலை'' தான் எல்.ஐ.சி ஆப் இந்தியா என்ற பொதுத்துறை நிறுவனம். இன்சூரன்ஸ் துறை தனியார்மயத்திற்கு பின்னும், இன்றைக்கு ஆலமரமாய் விரிந்து பரந்து உயர்ந்து வளர்ந்திருக்கிறது என்றால் அதற்கு முகவர்களின் எல்லையில்லா உழைப்பும் காரணம் யாராலும் மறுக்கமுடியாது. நேற்றைக்கு கூட எல்.ஐ.சி நிர்வாகம் வெளியிட்டுள்ள ஒரு புள்ளிவிபரத்தில் கடந்த 2014-15 ஆம் ஆண்டில் எல் ஐ சி-யின் வளர்ச்சியை பற்றி சொல்லும் போது, அந்த ஆண்டில் மட்டும் எல்.ஐ.சி சேர்த்த உபரித்தொகை என்பது 10.33 சதவீதம் உயர்ந்திருக்கிறது என்று பெருமையுடனும், பெருமிதத்துடனும் சொல்லியிருக்கிறது. ஆனால் முகவர்களோ இவ்வளவு வளர்ச்சியும் தங்களால் தான் நிகழ்ந்தது என்ற உண்மையை கூட அறியாதவர்கள். யானையின் பலம் யானைக்கே தெரியாது என்பது போல் தான், முகவர்களது நிலையும் பரிதாபகரமானது.