இங்குப் பெரியார், காந்தியின் சிந்தனைகளைத் தன் வாழ்நாளில் எப்படிக் கணித்தார் என்று பார்க்க வேண்டும். அது தமிழ்மையப் பார்வையின் பன்முகங்களை நாம் புரிந்துகொள்ள உதவுவதோடு பெரியார்வழி தமிழ்மையப் பார்வை எத்தகைய பாதையில் கிளைத்தெழுகிறதென்பதையும் நாம் அறிய உதவும். காந்தி பற்றிய பெரியார் பார்வை இரு கிளை கொண்டது. காந்தியிடமிருந்து தன் சிந்தனையைத் தோற்றுவித்த பெரியார் 1927-இல் அதாவது தன் 48-ஆம் வயதில் பெங்களூரில் காந்தியைப் பார்த்தபோது காந்தி வருணாசிரமக் கருத்தில் ஆழமான நம்பிக்கை வைத்திருப்பதை அறிகிறார். அதுபோல் இந்து அடையாளத்தில் பல வசதிகள் இருக்கின்றன என்றும் அதனால் அதை உடைக்காமலே நல்ல காரியங்களைச் செய்ய வாய்ப்பிருக்கிறது என்றும் காந்தி வாதிடுகிறார். பெரியாருக்குக் காந்தியை ஏற்க முடியுமென்று தோன்றவில்லை. பெரியார் வேறு ஒரு சிந்தனையில் ஊறியிருப்பது பெரியாருக்கே தெரிகிறது. காந்தியின் பாதை வேறு. தன் பாதை வேறு என்று புரிகிறது. ஓரிரு ஆண்டுகளில் பெரியார் காங்கிரஸை விட்டு வெளியேறுகிறார். தன் சீர்திருத்தக் கருத்துக்களைக் காங்கிரஸில் யாரும் ஏற்பார்கள் என்று அவருக்குத் தோன்றவில்லை. எனவே, பிராமணர்களின் சமூகத் தலைமையிடத்தை உடைந்தெறிந்தால் போதும் சாதி வேறுபாடு நீங்கி விடும் என்று கருதி, பெரியார் பிரச்சாரமும் போராட்டமும் மேற்கொள்கிறார். சமீபத்தில் ஒரு கன்னடக் கட்டுரையில் நான் படித்ததுபோல் பெரியாரால் உருவாக்கப்பட்ட அந்த நம்பிக்கை 1973-இல் அவர் இறப்பதற்கு முன்பே ஆட்டம் காணத் தொடங்கியது. 1968-இல் நடந்த கீழவெண்மணி தலித் படுகொலை தமிழ்ச் சமூகத்தின் முரண்பாடுகள் வேறானவை என்று காட்டின. தமிழ்ச்சமூகத்தின் இன்னொரு சமூக முரண்பாட்டை உலகத்துக்குக் காட்டின. அதுபோல் சமீபத்தில் தர்மபுரியில் நடந்த வன்னியர் குடும்பமும் தலித் குடும்பமும் இளைஞர்களின் காதல் நிகழ்வை எதிர்கொண்ட சூழலும் தொடர்ந்து நடந்த இரண்டு மரணங்களும் கட்சிகள் அக்கொலையைத் தூண்டிய அளவு தீர்க்கமுடியாமல் போனதும் கவனிக்கத் தக்கவை. எனவே, பெரியார் தான் வாழ்நாள் முழுதும் பின்பற்றிய அரசியல் – சமூக சீர்திருத்த வடிவம் ஓரளவு பொய்யாகிறது.