இறுதியாக இறுதிக்கு வந்தடைந்தோம். அந்த முள்வேலி எங்கு முடிகிறது என்பதே கண்ணிற்குத் தெரியவில்லை. மறுகரை தெரியாத கடல் போல் அந்த முள்வேலி நீண்டிருந்தது. அதைப் பார்த்த போது ஏனோ "இலங்கையின் முள்வேலி கதைகள்" தான் ஞாபகத்திற்கு வந்தது. அங்கு பேரமைதி. பெரும் நிசப்தம். காற்றின் சத்தம் மட்டும் மெதுவாகக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தது. முள்வேலியில் ஆங்காங்கே கண்ணாடி பாட்டில்கள் கட்டி தொங்கவிடப்பட்டிருந்தன. அவ்வப்போது அந்தச் சத்தம் மட்டும் கேட்டது.