ஒருவேளை விக்னேஸ்வரன் எதிர்பார்ப்பது போன்று, தமிழ்த் தேசிய நிலையில் இயங்கிவரும் அனைத்து கட்சிகளும், தமிழர் அரசியல் அபிலாஷைகளை முன்னிறுத்தி, விக்னேஸ்வரனுடன் இணைந்து செயற்பட முன்வந்தால், அது தமிழ் அரசியல் சூழலை பொறுத்தவரையில் ஒரு முக்கிய மாற்றமாக அமையலாம். ஆனந்த சங்கரி, மேற்படி கருத்தை ஒரு இணையத்தளமொன்றிற்கு வழங்கிய நேர்காணலின் போதே தெரிவித்திருந்தார். அதில் அவர் குறிப்பிட்ட ஒரு விடயத்துடன் இப்பத்தியாளர் முற்றிலும் உடன்படுகின்றார். அவர் ஒரு கேள்வியை எழுப்பியிருந்தார். விடுதலைப் புலிகளுக்கும் ரணில் விக்கிரமசிங்க அரசாங்கத்திற்குமான பேச்சுவார்தையின் போது அதனை குழப்பும் வகையில் ரணில் விக்கிரமசிங்கவின் அரசாங்கத்திற்கு நெருக்கடிகளை கொடுத்தவர் சந்திரிக்கா. ஆனால், இன்று அவரும் ரணிலும் ஒரே மேடையில் நிற்கின்றனர். அப்படியாயின், நாங்கள் ஏன் ஒரு பொது இலக்கிற்காக ஓரணியில் நிற்க முடியாது? இது மிகவும் நியாயமான கேள்வி. இதற்கு நியாயமாக பதிலளிப்பதாயின் – நிச்சயம் நிற்க முடியுமென்றே பதலளிக்க வேண்டும். 2009இல் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் இயக்கம் அழித்தொழிக்கப்பட்ட போது அந்த அழிவிலிருந்து கற்றுக் கொண்டிருக்க வேண்டிய முதல் பாடமே, எங்களுக்குள் கருத்து முரண்பாடுகள் இருந்தாலும் கூட, எங்களுக்குள் ஒரு பொது இணக்கம் அவசியம் என்னும் புரிதலாக இருந்திருக்க வேண்டும். ஆனால் அது நிகழவில்லை. கண் முன்னே நிகழ்ந்த ஒரு பேரழிவின் பின்னரும் கூட எங்களுக்குள் கோழிச் சண்டை பிடிக்க முடிகிறதொன்றால் உண்மையில் எங்களுக்கு தமிழ் மக்களின் நலனைவிடவும் எங்களின் சொந்த நலன்கள் பெரிதாக இருக்கின்றன என்பதே பொருளாகும். இது போன்ற போராடங்கள் நடைபெற்ற ஏனைய நாடுகளிலும் கருத்து முரண்பாடுகள் இருந்திருக்கின்றன. கருத்து முரண்பாடுகள் நிச்சயமாக இருக்கவும் வேண்டும். ஏனெனில், அது ஒரு சமூகம் இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறது என்பதற்கான சாட்சி. ஆனால், எங்கள் மத்தியில் நிகழும் முரண்பாடுகளின் அப்படிப்படைகளோ வேறு. இது தனிப்பட்ட ஈகோ வாதங்களினதும், பதவி நலன்களினதும் விளைவுகள். இந்த விளைவுகளின் வெறும் பார்வையாளர்களாக தற்போது தமிழ் சமூகம் இருந்து கொண்டிருக்கிறது.