ஆடையைக் கிழித்துத் தாழ விழுந்து கதறி அழுவது அந்த நாட்களில் ஒருவருடைய அதீத துக்கத்தை வெளிப்படுத்துவதாக இருந்தது. யோசுவா (7:6), தாவீது (2 சாமுவேல் 13: 31), யோபு (1:20) போன்றவர்கள் அதேபோல அழுது கர்த்தரிடம் மன்றாடி ஜெபித்தபொழுது கர்த்தரும் அவர்களுடைய ஜெபத்தைக் கேட்டு அவர்களுக்கு மனமிரங்கினார். அதைப்போலவே யோசியா அரசன், தனது ஆடையைக் கிழித்து கதறி அழுது தன் மக்களுக்காக மன்றாடின பொழுது கர்த்தர் யோசியாவிற்கு மனமிரங்கினார். “நீ உயிரோடிருக்கும் நாளிலே உன் கண்கள் இந்த ஸ்தலத்தின்மேலும் இதின் குடிகளின்மேலும் வரப்பண்ணும் எந்த பொல்லாப்பையும் காண்பதில்லை” என்று “உல்தாள்” தீர்க்கதரியானவள் மூலம் வாக்குறுதி அளித்தார். அப்பொழுது யோசியா ராஜா, ஆசாரியர், லேவியர், மூப்பர், பெரியோர், சிறியோர் என எல்லா ஜனங்களையும் தேவாலயத்திற்குக் கூடிவரச் செய்து, அவர்களுடைய காதுகள் கேட்கும் படியாய், “தன் முழுஇருதயத்தோடும் தன் முழு ஆத்துமாவோடும் தேவனுடைய கற்பனைகளையும் அவருடைய சாட்சிகளையும் அவருடைய கட்டளைகளையும் கைக்கொள்ளுவேன்” என்றும் கர்த்தருடைய சந்நிதியில் உடன்படிக்கை பண்ணினார். (II நாளாகாமம் 34:31) மேலும் எல்லா ஜனங்களையும் அதே போல உடன்படிக்கை (Agreement) செய்யவைத்தார்.