ஒரு கவிஞராக, கலைஞராக அவர் சாதாரண மக்களின் வாழ்க்கையை எப்படித் தீண்டினார் என்பதற்கு ‘கார்டியன்' இதழில் வெளியாகியிருக்கும் சோபியா என்கிற வாசகியின் இரங்கல் குறிப்பு அற்புத உதாரணம். “1990-களில் லிவர்பூலில் ஒரு நாடகத்தில்தான் நான் அவரைப் பார்த்தேன். அந்த இரவு அந்த அரங்கத்திற்குள் செல்லவே மிகவும் தயங்கினேன். கடுமையான மன அழுத்தத்தில் மிகவும் சோகமான மனநிலையில் அப்போது நான் இருந்தேன். தனியாகத்தான் இருந்தேன். ஆனால் ஏதோ ஒன்று என்னை அந்த அரங்கத்திற்குள் உந்தித் தள்ளியது. மேடையிலிருந்து மூன்றாவது வரிசையில் நான் அமர்ந்தேன். ஏதோ ஒரு தருணத்தில் மிகவும் உன்னதமான ஒரு உடல்மொழியோடு அவர் என்னை நேரடியாகப் பார்த்து விரல் நீட்டிச் சொன்னார்: “உன்னை நீயே நேசிக்கவில்லை என்றால் மற்றவர்களை எப்படி நேசிப்பாய்? நிர்வாணமாக நிற்கும் ஒருவன் உனக்குச் சட்டையை பரிசளித்தால் அவனை நம்புவாயா?” என்று கேட்டார். அந்த இரவில் அவர் எனது வாழ்க்கையை மாற்றினார்.”