என் அப்பா உயிரோடு இருக்கும்போது அவருக்கு நேரிலும் எனக்கு மறைமுகமாகவும் ஆதரவா இருந்தீங்க. என் அப்பா போனதுக்கப்புறம் உங்க மகனையே கொடுத்து ஆதரவா இருக்கீங்க. உங்களுக்கு நான் எப்படி நன்றி செய்வேன் மாமி!– இப்படியெல்லாம் கண்ணீர் தளும்ப சொல்லி விம்முவையே– இப்ப எங்களைக்கண்டாலே ஏன் பிடிக்கல்லே ஒனக்கு ? நான் உங்க வீட்டில் சமையல்காரியா இருந்தவதான். இப்ப மாமியாரா வந்துட்டேன். நானாக வரிச்சிண்டதில்ல அது! என் மகன் செய்தது. அவன் எது செஞ்சாலும் எனக்கு அது சம்மதம். அவன் சந்தோஷம்தான் என் சந்தோஷம். மூஞ்சியெல்லாம் வெந்துபோய் மூலையிலேயே குழம்பிண்டு ஏதோ குழம்பைக் காய்ச்சிண்டு இருக்கானே அவனுக்கு நீ கிளினிக்கு வெச்சு சம்பாதிக்கிற பணமா வேணும் ? பணம் கொட்டிக்கிடக்கிறதடி, இன்னும் பத்து ‘லேப் ‘ கட்டல ‘ம். பணமா வேணும் அவனுக்கு ? ஆறுதலா கட்டின பெண்டாட்டி பக்கத்திலேயே இருந்துண்டு, கண்குளிரப் பாத்துண்டு, பேசிண்டு, வேளாவேளைக்கு அவன் பசியாத்திண்டு இருக்க வேணாமோ ? ஆனா அவன் மொகத்தையே பாக்கக் கூசிண்டு ஒன் ஆஸ்பத்திரியிலேயே வாழ ஆரம்பிச்சுட்டே நீ! அங்க மட்டும் நீ பாக்கற மூஞ்சிகளெல்லாம் அழகு வடியறதோ ? எல்லாமே வலியில் முனகும், பினாத்தும் கோரங்கள்! இப்பல்லாம் ஒன் பிள்ளையைக்கூடக் கவனிக்கத் தோன்றதில்ல ஒனக்கு. நீயெல்லாம் என்ன டாக்டர், என்ன அம்மா ? இதோ நீ கிளம்பிட்டே, ஒங்கொழந்தை கிடந்து தவிக்கப் போறது. ஏ, குட்டிக் குழந்தே! சாப்பிடப் படுத்தாதேடா, அம்மா இல்லாவிட்டால் பரவாயில்லே. பாட்டி நான் பாத்துக்கிறேன் வா. நீ நன்னா படிக்கணும். படிக்கிறதுக்கான சக்தி கெடைக்க நன்னா சாப்பிடணும்! படிச்சு பெரிய வேலைல சேர்ந்து…….. பேரன் பெரிய வேலையில் சேர்ந்து யாரைக் காப்பாற்ற வேண்டும் என்று பாட்டிக்குத் தெரியவில்லை. காலம் சென்ற கோபாலனின் மனைவி குசலாம்பாளுக்குத் தெரியவில்லைதான். தன் பிள்ளை சுந்துவைக் காக்கக் கஷ்டப்பட்டதுபோல் இப்போது பேரனுக்கும் படவேண்டுமோ ? அப்போது ஒரு மாதிரி, இப்போது வேறு மாதிரியோ என்று நினைத்தாள் அந்தப் பாட்டி.