ஆனால் இரண்டாயிரத்திற்கு பிறகு தான் உண்மையில் சுஜாதாவை வாசிக்க ஆரம்பித்தேன். மெல்ல மெல்ல ’தீவிரமான பாவனை’ என்னும் மலச்சிக்கலிலிருந்து வெளியே வந்து பார்க்க ஆரம்பித்தது அப்போது தான். கொஞ்சம் திறந்த மனதுடன். சுஜாதாவின் மொழி நுட்பம் அப்போது தான் என்னை வசீகரிக்க ஆரம்பித்தது. அவரது சிறுகதைகள் (வாராந்திர டெட்லைன் அவசரங்களில் எழுதியதாக அவர் கூறிக்கொண்டது உட்பட), விளையாட்டுத்தனமும்,அறிவியலும், சமூகம் பற்றிய பகடியும் இழைகளாக ஓடும் விஞ்ஞானச்சிறுகதைகள், கணையாழியின் கடைசி பக்கங்கள் எல்லாம் படித்தபோது ஏற்கனவே எனக்குள்ளிருந்த சுஜாதா என்னும் பிம்பம் உடைந்து -டெர்மினேட்டரில் உருகிய மெட்டல் ரோபோ மீண்டும் அர்னால்டாக மாறுவதைப்போல- புதியதாக மாறி எழுந்து நின்றது.