கயல்விழியும் மங்கையும் கோயிலை வலம் வந்தார்கள். கண்களை மூடியபடியே இறைவனைத் தியானித்தார்கள். கைகளைகத் தலைமேல் குவித்து வணங்கினார்கள். தரையில் வீழ்ந்து கும்பிட்டார்கள். எழுந்து கண்களை விழித்துப் பார்த்தார்கள். அவர்கள் எதிரே சாரதாவோடு யுவதிகள் நின்றார்கள். “அக்கா உங்களைப் பார்ப்பதற்காக வீட்டுக்குப் போயிருந்தோம். நீங்க திருகோணமலைக்குப் போயிருப்பதாக அம்மா கூறினார். நீங்கள் சொன்னதுபோல் ஒழுங்குகளைச் செய்து விட்டோம்”. மிகப்பணிவாகக் கூறினார்கள். “உங்கள் உதவி எப்போதும் தேவை. நமது கால்களில் நாம் நிற்க வேண்டும்? அதைச் செய்யுங்க”. அவர்களைப் பார்த்தவாறே கயல்விழி கூறினாள்.