கவுஜயிலே இருக்கற வகைங்களே போதும்னு பொறவிக்கவிஞனான நானும் நினைச்சுப்புட்டா, அண்ணாச்சிக்கு சரக்கு தீந்து போச்சுன்னு அபுதாபிக் கடைங்கள்லே சரக்கை வாங்கி அனுப்புவான் வளர்ந்துவரும் இலக்கியவாதி.. இருக்கற சோகம் போதாதுன்னு இதையும் ஒரு சோகமாக்கி அய்யனார் சோக கீதம் பாடுவான். கோட்டிக்காரங்க அப்படித்தான் பண்ணுவாங்கன்னு விட்டுத் தொலைக்கலாம் சவத்தைன்னு விட முடியுதா? நம்ம மனசாட்சி நம்மளைக் கேள்வி கேக்காது? அப்புறம் ஜெமோவுக்கும் சாத்தான்குளத்தானுக்கும் என்ன வித்தியாசம்?