நான் ஐஐஎஸ்ஸியில் படிக்கும்பொழுது கற்றுக் கொள்வதில் ஒரு புதிய உத்தியைக் கைகொள்ளத் தொடங்கினேன். ஏதாவது ஒன்று நமக்குத் தெரியாது ஆனால் கற்றுக் கொள்ள விருப்பம் இருக்கிறது அல்லது அவசியம் கற்றுக் கொண்டாக வேண்டும் என்று வந்தால் உடனடியாக அதை மற்றவர்களுக்குச் சொல்லிக் கொடுப்பதாக அறிவித்துவிடுவேன். இது முதன் முதல் நான் ஆராய்ச்சிக்கு மேற்கொண்ட Nonlinear Optics என்ற துறையில் தொடங்கியது. ஆய்வகத்தில் முதல் வருட மாணவனாக இருந்த நான் என் பேராசிரியர், ஐந்தாம் வருட மூத்தவர், இன்னும் பி.ஹெச்.டி முடித்து ரிசர்ச் அசோஸியேட்டாக இருந்தவர் எல்லாரையும் சனிக்கிழமைகளில் உட்கார வைத்து பாடம் எடுத்தேன். (காரணம் என்னைப் போலவே இவர்களும் அப்பொழுதுதான் முதன்முறையாகக் கற்றுக் கொள்ளத் தொடங்கினார்கள்). நமக்கு ஒன்றுமே தெரியாது என்று தொடங்கும்பொழுது எந்தவிதத் தயக்கமும் இல்லாமல் தப்பாகக் கூடச் சொல்லலாம். பேசுபவனுக்கு ஒன்றும் தெரியாது என்பதால் கேட்பவர்கள் அவனிடம் குறைகாண்பதில் ஆர்வத்துடன் இருப்பார்கள். அவர்கள் தவறைக் கண்டுபிடித்துச் சொன்னவுடன் “ஆமாம், நல்லது. நான் தப்பாப் புரிஞ்சுகிட்டேன்” என்று தயக்கமில்லாமல் சொல்லிவிடலாம். மாறாக எல்லாம் தெரியும் என்ற பாவனையைக் காட்டி பயிற்றுவிக்கத் தொடங்கினால் நம் தவறை பிறர் சொல்லும்பொழுது பூசி மொழுகத்தான் முயற்சிப்போம். அதுவே நாம் கற்றுக் கொள்வதற்குத் தடையாக மாறிவிடும். இந்த உத்தி LaTeX, C++, Linux, என்று தொடங்கி ஃபோரம்ஹப்பில் தமிழ் செய்யுள் இலக்கணம், இன்னும் ஜாஸ் அடிப்படை என்று பல விஷயங்களிலும் பயன்பட்டிருக்கிறது. அதே உத்திதான் இங்கும் ஒன்றுமே தெரியாத நான் வியாக்யானம் செய்ய வந்திருக்கிறேன்.