சிவப்பும் வெள்ளையுமாக சுண்ணம் அடிக்கப்பட்ட திண்ணை அது. முன்னே சரிவாக கூரை வேயப்பட்டிருந்தது. கூரையின் வலது மூலையில் பசுக்கள் கட்டப்பட்டிருந்தன. காலை வெயில் கொடுத்த இதத்தில் பசுக்கள் தெருவோரங்களில் கண்மூடி அசைபோட்டபடி இருந்தன. திண்ணையின் மையத்தில் நெற்றியில் விபூதி தரித்தும், கழுத்தில் ருத்ராட்ச மாலைகளோடும் நிமிர்ந்தமர்ந்து பாகவத பாராயணம் செய்து கொண்டிருந்தார், ஸ்ரீதர ஐயாவாள். நெஞ்சு முழுவதும் நேற்று நடந்த நினைவுகள் ஒவ்வொன்றாக அவரை அலைகழித்துக் கொண்டிருந்தன. ஏன், இரவு முழுவதுமே தூங்காமல் விழித்தபடி இருந்தார். போதேந்திர சுவாமிகள், ‘தானே ஜகத் குருவாகவே இருந்து கொண்டு என்னை துதிக்கிறார். சிவனோ விஷ்ணுவோ சரீர ரூபத்தில் போதேந்திரராகவே இங்கு சஞ்சரித்தபடி இருக்கிறார். அப்படியிருந்தும் ஏன் என்னிடம் விளையாட வேண்டும். ஏனெனில், என்னிடம் பணிவுத் தன்மை குறைவோ. எது எப்படியிருந்தாலும் அவரைச் சந்திக்கும்போது பகவானின் நாமத்தை எனக்கு உபதேசம் செய்யுங்களென்று கேட்கத்தான் போகிறேன் என்று மனதிற்குள் நினைத்தபடி பாகவதத்தை படித்துக் கொண்டிருந்தார்.