நகைச்சுவை கேலிச்சித்திரகளும், அவற்றை அந்நாட்டு மக்கள், மற்றவர்கள் அணுகியமுறை: சார்லி ஹெப்தோ, முஸ்லிம்கள், கிருத்துவர்கள் மற்றும் யூதர்கள் என்று எல்லோரையும் தாக்கி வந்தது. அரசியல்வதிகளைப் பற்றி கேட்கவே வேண்டாம். அவர்கள் கோமாளிகளாக, ஏன் ஆபாசமாகக் கூட கார்ட்டூன்களில் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளனர். அவற்றைப் பார்ப்பவர்கள், கோபமாக இருந்தால் கூட, நிச்சயமாக சிரித்துவிடுவர்[9]. சார்லஸ் டி கால் [the death of the former President Charles de Gaulle] போன்ற அந்நாட்டு ஜனாதிபதி இறந்து போன போது கூட தமாஷாக “நகைச்சுவை ரீதியில்” கார்ட்டூன் வெளியிட்டது[10]. பொதுவாக இவற்றை தமாஷாக எடுத்துக் கொண்டால்கும், அடிப்படைவாதிகள் தங்களது மதநம்பிக்கைகளைத் தாக்குவதாக எதிர்த்து வந்துள்ளார்கள். ஆனால், இந்தியாவில் இந்துமதத்தைத் தவிர வேறு எந்த மதம், மதசிந்தனை, கருத்து, கடவுளர், முதலியவற்றை தமாஷாக, நகைச்சுவைக்காகக் கூட சித்தரித்து விட முடியாது. செக்யூலரிஸம் அப்படித்தான் இந்தியாவில் வேலை செய்து கொண்டிருக்கிறது. பேஸ்புக்கில் கூட அப்படிபட்ட நிலைதான் உள்ளது.