விதைப்பும் அறுப்பும் என்பது ஆவிக்குரிய பிரமாணம். வேதம், "மோசம்போகாதிருங்கள், தேவன் தம்மைப் பரியாசம்பண்ணவொட்டார்; மனுஷன் எதை விதைக்கிறானோ அதையே அறுப்பான்" (கலாத்தியர் 6:7) என்று சொல்லுகிறது. அவன்நல்ல காரியங்களை விதைத்தால் நல்லவைகளை அறுப்பான், கெட்ட காரியங்களை விதைத்தால் கெட்டவைகளை அறுப்பான் என்று வேதம் சொல்லுகிறது. இது ஒரு ஆவிக்குரிய பிரமாணம். ஆனால் மனுஷன்எதை விதைக்கிறானோ அதை அறுப்பான் என்பது உலகத்திலும் ஒரு பிரமாணம். ஆகவேதான் இயேசு விதைக்கிறவனைக் குறித்துப் பேசுகிறார். விதைக்கிறவன் விதையை விதைக்கப் புறப்பட்டான் என்று பேசி, அதையெல்லாம் பயன்படுத்தி, ஆவிக்குரிய தேவனுடைய ராஜ்யம் எப்படி வேலை செய்கிறது என்பதை காண்பிக்கிறார். அவருக்கு அதைப் போதிக்க வசதியாய் இருக்கிறது. ஏனென்றால் விதைப்பும் அறுப்பும் என்கிற ஆவிக்குரிய பிரமாணத்தை பூலோக பிரமாணமாகவும் தேவன் வைத்திருக்கிறார். இதை ஆவிக்குரிய உலகத்தோடு விட்டு விடாமல் அதை பூலோகத்திற்குள்ளும் நுழைத்துவிட்டிருக்கிறார். ஆகவே ரோமர் 1-ஆம் அதிகாரத்திற்குச் செல்வோம். ரோமர் நிருபம் இதை எப்படிச் சொல்லுகிறது என்பதை கவனியுங்கள். பவுல் ரோமருக்கு எழுதுகிற நிருபத்தில் இதைச் சொல்லுகிறார். உலகத்தில் கூட நாம் பார்க்கும்போது தேவனுடைய காரியங்களைப் புரிந்துகொள்ளலாம். மனுஷனைப் பார்க்கும்போது, உலகத்தைப் பார்க்கும்போது, சிருஷ்டிப்பைப் பார்க்கும்போதுதேவனை எப்படி விளங்கிக் கொள்ளலாம் என்பதை பவுல் சொல்லுகிறார். ஏனென்றால் தேவனுக்கடுத்த காரியங்களைவெறும் ஆவிக்குரிய உலகத்தில் மட்டும் வைக்காமல், இந்த பூமியிலும் கொண்டுவந்து நுழைத்து வைத்துவிட்டார். ஏனென்றால் இதைப் பார்த்தாவது அங்கு அதைப் புரிந்துகொள்ளலாம். அதைப் புரிந்துகொள்வது மிகவும் கஷ்டம் என்பதால் இந்த உலகத்திற்குள் அதை நுழைத்து வைத்திருக்கிறார். 19, 20 ஆகிய வசனங்களை வாசிக்கிறேன், கவனியுங்கள்.