இத்தனை செளகர்யங்கள் இருந்தும், இந்தக் கட்டிடத்தினுள் நுழைகிறபோதும், வெளியிலிருந்து அதைப் பார்க்கிறபோதும் அது ஒரு பொிய சிறைச்சாலையாகவே சங்கரனுக்குத் தோன்றும். ஊருக்கு ரொம்ப வெளியே அது கட்டப் பட்டிருந்ததால், காலை சீக்கிரமே எழுந்து கிளம்பியாக வேண்டும். முக்கால் மணி நேரத்துக்குமேல் நெருக்கித் தள்ளுகிற வாகனங்களுக்கும், கட்டுப்பாடில்லாத ஜனங்களுக்கும் நடுவே வாகனப் புகையில் பத்திரமில்லாமல் பயணித்து – எத்தனை கஷ்டப் பட்டாலும் ஒன்பது மணிக்குள் உள்ளே நுழைந்தாக வேண்டும். மாலையோ, இரவோ வெளியே வருகிற நேரம் நிச்சயமில்லை. எல்லா வேலைகளும் ஒரு கட்டிடத்துக்குள்ளேயே – பெரும்பாலான சமயங்களில் ஒரே கேபினுக்குள். அங்கிருந்த பலர் அவனுக்கு புதியவர்களாய் இருந்தார்கள், பழைய கட்டிடத்தில் அவனோடு பக்கத்திலிருந்த சிநேகிதர்கள் எல்லாம் இந்த ஆஃபீஸ் வந்ததும் வெவ்வேறு முனைகளுக்குத் துரத்தப் பட்டிருந்தார்கள். இங்கே அருகில் அமர்ந்திருக்கிறவர்கள் இன்னும் பழக்கமாகவில்லை. எல்லோருக்கும் அவரவர் கம்ப்யூட்டரே துணை, வேலை முடிந்து கொஞ்சம் வெளியில் எட்டிப் பார்த்தால் பக்கத்தில் அமர்ந்திருப்பவனுக்கு மணி பார்த்துவிட்டு காலை வணக்கங்களோ, மாலை வணக்கங்களோ சொல்லலாம். மற்றபடி உலகத்தோடான தொடர்பு முழுமையும் அற்ற தீவுக்கூட்டமாகவே அந்தக் கட்டிடத்தினுள் எல்லோரும் ஆக்கப்பட்டுவருவதாய் அவன் எண்ணம். அலைந்து, திாிந்து, பழகி, பேசி, கலந்து, பகிர்ந்து வாழ வேண்டிய வாழ்க்கையை, ஒரு கட்டிடத்துக்குள் கட்டிவைப்பது நியாயமில்லைதான்.