‘சின்ன வயசுல யாரையும் யாரும் பார்த்துக்க வேண்டியதில்லை. அவங்கவங்க அவங்கவங்களைப் பார்த்துக்குவோம்...அப்போ நம்ம சந்தோஷம் மட்டும்தான் முக்கியம். அது பாதிச்சுதுன்னா சண்டை புடிச்சுக்குவோம்...வயசான பிறகு அப்படியில்லை....யாரை யார் பார்த்துக்கிற நிலைமை வரும்ன்னு தெரியாது.....அந்த சமயத்துல சலிச்சுக்காம பார்த்துக்கிறோம் பாருங்க...அதுதான் லவ்...என்னால பார்த்துக்க முடியற வரைக்கும் அவளைப் பார்த்துக்கப் போறேன்..ஆனா இன்னும் எவ்வளவு நாள்ன்னு தெரியல...ஏற்கனவே ஒரு தடவை ஸ்ட்ரோக் வந்துடுச்சு.....அடுத்து ஒண்ணு மாஸிவ்வா வந்தா போய்டுவேன்’ என்று சொல்லிவிட்டு சிரித்தார். அந்த சிரிப்பைத் தாண்டி கண்ணீர் கசிந்திருந்தது. இப்பொழுது அந்தப் பாட்டி ஜான் இர்விங் பற்றி பக்கத்து சீட்டுக்காரரிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தார். நான் மீண்டும் கடவுளை வேண்டிக் கொண்டேன்.