பள்ளி நாட்களில் திருநெல்வேலிக்கு அந்தப் பக்கம் ஊரில்லை. பாரதி தவிர வேறு கவிஞரில்லை என்று நிம்மதியாக வாழ்ந்து வந்தேன். திடீரென எங்கோ‘பூமிப்பந்தைப் புரட்டிப்போடும் நெம்புகோல் கவிதையை எழுதப்போவது உங்களில் யார்?’ எனும் சவாலைக் கேட்டேன். எத்தனையோ போட்டிகளில் கலந்துகொண்டிருக்கிறோம். பூமியைப் புரட்டுவதிலும் கலந்துகொள்வோமே என்று நான் புதுக்கவிதைக்கும் புகுந்தேன். அப்புறமென்ன.. - கந்தையானாலும் கசக்கிக் கட்டு.. சரிதான் அது காயும்வரை எதைக்கட்டுவது; அவன் ஒரு பட்டுவேட்டி பற்றிய கனாவில் இருந்தபோது கட்டியிருந்த கோவணம் கழவாடப்பட்டது; இரவினில் வாங்கினோம் விடியவே இல்லை; ராமருக்கு கோவில் வேண்டும், பாபருக்கு மசூதி வேண்டும், ஜனங்களுக்கு நல்ல கழிப்பறைகள் வேண்டும். சினிமாவை சின்ன தீக்குச்சிக்கு உண்ணக்கொடுப்போம் - புதுக்கவிதைகளின் வழியாக நிகழப்போகும் புரட்சிக்குக் காத்திருந்தேன். ஏய் இளைஞனே, எழுக தேசமே, என்னுயிரே, ஏழைகளே, என்னவளே, ஏமாந்த சோனகிரியே. அறைகூவல்களின் மதுரநாட்கள்.