இந்தச் சுலோக வரிகளில் தான் இன்றைய இந்தியாவிற்கு, கைராட்டினமே உடனடித்தேவை என்ற உண்மை அடங்கியுள்ளது என்று கருதுகிறேன். இங்கே “கருமம் செய்” என்றது சந்தேகத்திற்கிடமின்றி உடலுழைப்பைத்தான் குறிக்கிறது. “பயன் கருதாத உழைப்பு” என்பது பொது நன்மைக்காக எல்லாரும் ஏற்கும் உழைப்பாகும். அத்தகைய பயன் கருதாத உழைப்பு, இந்த நூற்புப்பணியாகத் தான் இருக்க முடியும். கண்ணபெருமான் இங்கே கைராட்டினத்தைத்தான் குறிப்பிடுகிறார் என்று நான் சொல்லவில்லை. அவர் இங்கே ஓர் அடிப்படைத் தத்துவத்தைக் கோடிட்டுக் காட்டியுள்ளார். இந்தியக் கண்ணோட்டத்தில் இந்த வரிகளைப் படிக்கும் போது, நூற்புப்பணியைத் தான் மிகப் பொருத்தமான உழைப்பாக என்னால் எண்ணிப் பார்க்க முடிகிறது. இதை விட மேன்மையான நாட்டுப்பற்று மிக்க ஒன்றை என்னால் கற்பனை செய்து பார்க்க முடியவில்லை. ஏனேனில் ஏழைகளைப் போலவே நாம் அனைவரும் உழைப்பதன் மூலம் தான் அந்த ஏழை மக்களுடனும், அவர்கள் மூலமாக மனித சமுதாயத்துடனும் நாம் நம்மை இணைத்துக் கொள்ள முடியும். ஏழைகளுக்காக உழைப்பதை விடப் பெரியதோர் தொழுகையை என்னால் எண்ணிப் பார்க்க இயலவில்லை. கைராட்டினம் தான் பூமித்தாயின் செல்வங்களைச் சமமாகப் பகிர்ந்தளிக்க வழி செய்கிறது.