இந்தப் பயங்கர நிலைiயைக் குறித்து வருந்திய எஸ்றா தன் ஆடைகளைக் கிழித்துக்கொண்டு தலைவிரிகோலமாய்த் துக்கித்துப் புலம்பினான். மக்களின் பாவத்தைக் கண்டு கலங்கி புரண்டான். உடனே கடவுளுடைய சமூகத்தில் மன்றாடி மக்களுடைய பாவங்களை அறிக்கையிட்டான், இரக்கங்காட்டும்படி ஜெபித்தான். இத்தகைய சமயங்களில் எதிர்பாராத வகையில் செயல்பட்டு உதவக்கூடியவர் மன்றாட்டைக் கேட்கும் தேவனே என்பதை எஸ்றா நம்பியிருந்தான். பலன்தரக்கூடியதென அறிந்திருந்த உபவாசத்துடன் நொறுங்குண்ட ஆத்துமாவில் அழுது ஜெபித்தான். ஜெபமே ஜெயமன்றோ! இது ஒன்றே தேவகோபாக்கினையைத் தவிர்க்கவல்லது என்பது அவனுக்குத் தெரியும். அவன் உள்ளம் உடைந்தவனாய் ஜெபித்தான். அவன் இப்படி அழுது ஜெபிக்கும் சமயம் அவனுடைய மன்றாட்டுக்குப் பதிலளிக்கத் தேவன் செயல்பட்டார். ஒரு கூட்டம் அவனைச் சூழ்ந்து அவனுடன் அழ ஆரம்பித்தது. எஸ்றாவின் மன்றாட்டைக் கடவுள் கேட்டு செயல்படுகிறார் (எஸ்.10:1). கடவுள் ஒருவரே இத்தகைய சூழ்நிலையில் செயலாற்ற முடியும். கடவுளுக்கு எதுவுமே நம்பிக்கையற்றதில்லையாதலால் ஒருவன் மன்றாடும்போது எந்தச் சூழ்நிலையுமே நம்பிக்கையற்றதாகிறதில்லை. கடவுளிடத்து மட்டுமே மன்றாடினால் உண்மையான வேண்டுதல் பலனளிக்கும். எஸ்றா மக்களுக்காய் ஜெபித்தான். அவனுக்கும் அது பயனளித்திருக்கும். அத்துடன் அவன் ஜெபத்தைக் கேட்டுக் கர்த்தர் கிரியை செய்தார்.