தன்னை உணர்ந்தவர் ஞானி என அழைக்கப்படுகின்றார். தன்னை உணர்வது என்பது முதலில் அவருடைய கவனத்தை தன்னை நோக்கி திருப்புவது ஆகும். அப்படி தன்னைத்தானே ஆழ்ந்து கவனிக்கும் போது அவருடைய எண்ணங்கள், நம்பிக்கைகள் மட்டுமல்லாமல் அவருடைய வாழ்க்கை முழுவதிலும் சேகரித்துக் கொண்ட நல்ல விடயங்கள் மற்றும் கசப்பான துன்பமான அநுபவங்கள் அனைத்தும் அவருக்கு எதையாவது கற்றுக் கொடுத்திருப்பதை அறிய முடியும். எந்தவொரு அநுபவமும் அது நல்லதோ அல்லது கசப்பானதோ அவை கெட்டவை அல்ல. அவற்றிலிருந்து நாம் எதை கற்றுக் கொண்டோம் என்பதை உணர்ந்தோமானால் அந்த சம்பவம் மீண்டும் நமக்கு ஏற்படுவதில்லை. ஆனால் எதையும் உணரவோ அல்லது கற்கவோ இல்லையெனில் அதே சம்பவம் பல வழிகளில் வேறு வேறு ஆட்கள் மூலம் அவை மீண்டும் மீண்டும் எமக்கு நிகழ்வதை எம்மால் காணமுடியும். ஏனெனில் அந்த நிகழ்வால் ஏற்பட்ட சக்தியும் அது சார்ந்த எமது நம்பிக்கைகளும் எம்மைவிட்டு அகல வேண்டும். சிலர் இருக்கின்றார்கள் அவர்கள் மற்றவர்களுடன் உரையாடும் போது அந்த உரையாடலின் முடிவில் அதைப்பற்றி எதையும் நினைவில் வைத்திருக்க மாட்டார்கள். அதை அந்த இடத்திலேயே விட்டு விடுவார்கள். நான் ஒருவருடன் பேசும் பொழுது அவர் குறிப்பிட்டார் “நான் மற்றவர்கள் கூறியதை ஒரு போதும் நினைவில் வைத்திருப்பதில்லை. ஏனெனில் அது தொடர்பாக என்னால் எதையும் செய்ய முடியாத போது எதற்காக அதை நினைவில் வைத்திருக்க வேண்டும்” என்று. அது அவர் கொண்டிருக்கும் ஒரு நம்பிக்கை. அவர் தனது மனதை அப்படி பழக்கப்படுத்தி இருக்கின்றார். அவருடைய அந்த நம்பிக்கைக்கேற்ப அவரது மூளை இயங்குகின்றது. எமது நம்பிக்கைகளை மாற்றும் போது எமது மூளையும் அதற்கேற்ப மாறும். சில மனிதர்கள் எல்லாவற்றையும் நினைவில் வைத்திருக்கும் இயல்புள்ளவர்களாக இருப்பார்கள். அல்லது நல்லவற்றை மட்டும் நினைவில் வைத்திருப்பார்கள். இவை எல்லாமே ஒன்றுதான் நல்லதை ஞாபகத்தில் வைத்திருக்கவேண்டும் என்பதும் எமக்கு கற்பிக்கப்பட்ட ஒன்றே.