அந்த மாலை, வாசற்படியில் அமர்ந்தபடி வெளிநோக்கி செம்மண் சாலையையும் திரும்பி அம்மாவின் முகத்தையும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதுதான் சுமதி அந்த முடிவுக்கு வந்திருந்தாள். அவள் அம்மாவைப்போல் இருக்கப் போவதில்லை. ஒருபோதும் நெற்றியில் பொட்டு வைத்துக்கொள்ள போவதில்லை. அம்மாவைப்போல் கணவனின் வருகையை எதிர்பார்த்து முட்டாள்தனமாகக் காத்துக்கொண்டிருக்கப் போவதில்லை; அவன் தன்னிடம் திரும்பி வந்துவிடுவான், குடும்பத்துடன் சேர்ந்துவிடுவான் என்று நம்பி வெறுமனே உட்கார்ந்து கொண்டிருக்கப் போவதில்லை; பிரார்த்தனை செய்துகொண்டிருக்கப் போவதுமில்லை. சடங்கு சம்பிரதாயங்களின் கட்டளைக்குப் அடிபணிந்து அறிமுகமில்லா ஒருவனை கணவாக ஏற்று; அவன் இருள் கம்மிய இரவுகளில் குடித்துவிட்டு வரும்போதெல்லாம் எழந்து உபசரணைகள் செய்யப் போவதில்லை. சமுதாயத்தின் கண்களுக்கு அவனை அப்பழுக்கற்றவனாகக் காட்டும் பொருட்டு வீட்டில் பசி, பட்டினி இல்லாததைப் போன்று பாசாங்கு செய்யப்போவதில்லை. வீட்டு செலவீனங்களுக்காக அவனிடமிருந்து கிடைக்கக்கூடிய எந்தவொரு அனுகூலங்களுக்கும் ஏங்கி அடிமைபோல காத்திருக்கப் போவதில்லை. மாறாக, வாழ்நாள் முழுவதும் அம்மாவுடன் இருந்து, அவளை மட்டும் பின்தொடர்ந்து, அவளுடன் வேலை செய்தோ பொழுதை கழித்தோ அடிமைத்தனம் எனும் அவலத்திலிருந்து முற்றிலும் தன்னை விலக்கிக்கொள்ளப் போகிறாள்.