1986ல் நடைபெறுவதாக ஆரம்பிக்கும் படம், தொழில்நுட்ப விசயங்களில் நம்மை 1968க்கே அழைத்துச் செல்கிறார் இயக்குனர். ஒவ்வொரு காட்சியும் அதன் முந்தைய காட்சியுடன் தொடர்பேதுமின்றி தனித்துவமாய் திகழ்வது எடிட்டரின் சிறப்பு. காட்சிகளுக்கும் பின்னனி இசைக்கும் எந்த சம்மந்தமும் இல்லாமல் அனைத்து காட்சிகளும் சிரத்தையுடன் கையாளப்பட்டிருக்கிறது. திரைப்படத்தின் விறுவிறுப்பில் நாம் தொலைந்துபோகாமல் இருக்கவும், இந்திய சினிமாவிலேயே முதன்முறையாக 4 இடைவேளை கொடுக்கப்படவும், முத்தான பாடல்கள் படத்தின் இசையமைப்பாளரின் அவசியத்தை உணர்த்துகிறது. தமிழ் தொலைக்காட்சி கொடைகானல் சானல் ஆரம்பித்த புதிதில் செவ்வாய்க் கிழமைகளில் 7:30 மணிக்கு கம்பர் ஜெயராமன் கதாநாயகனாய் நடித்த காவியங்கள் சில ஒளிபரப்பப்பட்டது. அதில் அரங்க அமைப்பாளாராய் பணிபுரிந்தவரே ஆர்ட் டைரக்ஷன் செய்திருப்பாரோ என எண்ணி வியக்கும் வண்ணம் கலை அமைப்பு அருமையிலும் அருமை. கதாபாத்திரங்களை கண்டமேனிக்கு படைத்து அவர்கள் தேவையில்லாத போது கொன்றுவிடுவதும் (தாண்டவக்கோனே என்று பாடும் பறையடிப்பவனின் மகன், தாமரையின் அம்மா, நாய், வி.மா வின் குழந்தை) தமிழ் திரையுலகிற்கு ஒரு புதிய உத்தி. அப்படியே கொல்லப்படாதவர்களை இயக்குனர் பாத்திரக்கொலை (Character Assacination) செய்து (நலங்கிள்ளியின் அடுத்தவீட்டு பிராமணன், நலங்கிள்ளிக்கு உதவி புரியும் பணக்காரன், வக்கீல் வேலைக்காரன், கவி அரசர், பழனி சித்த வைத்தியன்) தாகசாந்தி ஆகிவிடுகிறார்.