ஆயிரக்கணக்காண இராணுவ வீரர்களையும் கனரக ஆயுதங்களையும் சுமந்து சென்ற அந்த இராணுவ வாகனங்களின் பின்னால் ஒரு கேலி கலந்த கேள்வியும் பயணித்துக் கொண்டிருந்தது. இந்த பிரமாண்டமான படையினால் எப்படி ஒரு சாதார்ண இயக்கமொன்றை ஒழிக்க முடியாமல் போனது? என்னைப் பொறுத்தவரை உண்மையைப் புரிந்து கொள்ள உதவும் ஒரு முதன்மையான கேள்வி இது. உண்மையில் இலங்கை-இந்திய அரசாங்கங்களினால் எங்களுக்கு யுத்தம் என்றொரு நாடகம்தான் காட்டப்பட்டிருந்தது. இதில் இலங்கை-இந்திய அரசாங்கங்களோ-விடுதலை இயக்கங்களோ எவரும் தோற்கவில்லை. கடைசியில் தோற்றுப்போனது மக்கள்தான். அருந்ததி ராய் குறிப்பிட்டதைப் போல “மக்கள் மிக அரிதாகவே போர்களில் ஈடுபடுகிறார்கள் அரசாங்கங்கள் மிக அரிதாகவே போர்களில் தோற்கின்றன. மக்கள் கொல்லப்படுகிறார்கள். அரசாங்;கங்களோ மீண்டும் மீண்டும் பன்மடங்கு உத்வேகத்துடன் வெளிக்கிளம்புகின்றன. அவர்கள் முதலில் கோஷங்களைப் பாவித்து மனிதனது சயமான சிந்தனையை மழுங்கடிக்கச் செய்கிறார்கள். பின் மக்களை இயல்பாகவே நடைப்பிணங்கள் ஆக்குகிறார்கள்” எங்களது விசயத்திலும் கடைசியில் கூட்டிக் கழித்துப் பார்த்தால் இதுதான் நடந்திருக்கிறது. மக்கள் மிக நன்றாகவே ஏமாற்றப்பட்டிருக்கிறார்கள். இழப்புகளுக்கும் வேதனைக்கும் உள்ளாக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். நடைப்பிணங்களாக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள்.