நவீனத்துவத்தின் அடிப்படைத்ததுவமான இருத்தலியல் மனிதனையும் வாழ்க்கையையும் முரண்பாடுகளின் வழியாக இயங்குவதாக உருவகிக்கிறது.உதாரணமாக அசோகமித்திரனின் ‘விடுதலை ‘ , சுந்தர ராமசாமியின் ‘திரைகள் ஆயிரம் ‘ ஆகிய இரு குறுநாவல்களையும் எடுத்துப் பார்க்கலாம். பரசுராம அய்யருக்கு பம்பீனா மீதுள்ள காமம் ‘விடுதலையின் ‘ கடைசிவரி வரை சொல்லாமலே மறைக்கப்படுதலே அக்கதையின் உத்தி. கதைசொல்லிக்கு மீதான ரகசியக் காமம் கடைசிவரை கூறப்படாமலிருத்தலே ‘திரைகள் ஆயிரம் ‘ கடைப்பிடிக்கும் புனைவு உத்தி. ஆகவே கதைப்பரப்பெங்கும் மிகுந்த கவனத்துடன் ஆசிரியன் செயல்பட்டிருக்கிறான். அவனது எச்சரிக்கையை மீறி ஒரு சொல் கூட வெளிப்படுவது இல்லை. அப்படி வெளிப்பட்டு முடிவு ஊகிக்கப் பட்டால் நவீனத்துவக் கதை வடிவப்பிசகை அடைகிறது. அதாவது நவீனத்துவக் கதையின் இயல்பு ‘முரண் ‘ தான்.நேர் மாறாக