தன் மனமே தனக்கு எதிரி என்று முடிவுக்கு வந்தாள் அல்லி. இரு விளிம்புகளுக்குமிடையே அலைந்து தவிப்பது அதுதான். அதற்கு ஒரு விடை சொன்னால் போதும். அடங்கி வணங்கி விடும். அந்த விடை என்ன ? கண்டுபிடிக்க இயலாத சிக்கலல்ல அது ? கண்டபின்னர் அத்தோடு மனம் ஒன்றிக் கிடக்குமோ என்கிற சந்தேகம். ஒரு நுனியை சந்தேகத்தோடும் மறுநுனியை சம்மதத்தோடும் பற்ற நேர்ந்துவிடுமோ என்கிற பதற்றம். கண்களின் முன் அப்பா சிரிப்பது போலத் தோற்றமெழுந்தது. அந்தப் புன்னகை. அந்தக் கம்பீரம். அப்படி ஓர் ஆள் தனக்குக் கிடைப்பார் என்ற நம்பிக்கை எழுந்தது. அப்படி ஒரு ஆணைக் காணும்போது தன் பிடிவாதங்கள் ஒவ்வொன்றும் தளர்ந்து நொறுங்கி விழுந்து விடும். அந்த நாள் வரும். அப்படி ஒரு ஆண் கிடைப்பான். அன்று முதல் எந்த அவஸதையும் இருக்காது. அந்த ஆணே அவள் விழைவு. அந்த ஆணே அவள் கனவு. அந்த ஆணே அவள் காதல். அவள் நரம்புகளில் கசியும் இசையை அந்த ஆண் மீட்டிப் பெருக்குவான். அவள் வழியாகவும் பொங்கிப் பிரவகித்து வரும் இசை நதி சங்கமம் கொள்ளும். அவன் இல்லாமல் அவள் இல்லை. அவள் இல்லாமல் அவன் இல்லை. அந்த ஆணை அடைவதே அவள் விழைவு. ஆனால் அது இப்போது இல்லை. இந்தக் கணம் அம்மா காட்டும் ஆணைத் தன் மனம் விழையும் ஆணாக மாற்றிப் பார்ப்பது ஒன்றுதான் எளிய வழி. அவனே அவனே என்று கணந்தோறும் சொல்லிச் சொல்லி இவனை அவனாக மாற்றிக் கொள்ளலாம். எவ்வளவு வேகமாய் மனம் பழகுகிறதோ அவ்வளவு எளிதான காரியம்தான். கடுமையான போர்ப்பயிற்சியில் கவனங்களை ஒருமுகமாய்க் குவித்துப் பயின்ற மனத்துக்கு இப்பயிற்சி ஒரு பொருட்டே அல்ல. பழக்கிப் பழக்கி மனத்தை கட்டுப்படுத்தும் போது அவள் இம்சை தொலைந்துவிடும். அமைதி. ஆனந்தம். இன்பமான இாசயின் எழுச்சி. நிம்மதியான தூக்கம். எல்லாம் மனத்தின் பாவனைதான். மனம் தன் பாவனையை உதறிவிடும் தருணத்தில் ஒருமை குலைந்து மறுபடியும் முடிவற்ற வேதனை தொடங்கிவிடும்.