சற்று நேரத்தில் அகண்ட ஆறு ஒன்றின் வெண்மணல் கரையை அடைந்தோம். பருவ மழைதான் அந்த ஆற்றின் நீரூற்று போலும். இப்போது அது பெரும்பாலும் வெறும் மணல்படுகையாக மட்டுமே உள்ளது. நடுப்பகுதியில் மட்டும் கணுக்கால் ஆழத்திற்கு நீர் இருந்தது. அதனால் அதைக் கடப்பது எளிதாக இருந்தது. மறு கரையில் “பாக்கிசுத்தான்”. உண்மை விளம்பியான காவல் கண்காணிப்பாளர் என்னிடம் இவ்வாறு சொல்லி யிருந்தார்: “அங்கு என் பையன்கள் சுட்டுக் கொல்வார்கள்.” ஆற்றைக் கடக்கத் தொடங்கியதும் இந்த வாக்கியம் நினைவுக்கு வந்தது. காவலர் ஒருவர் தன் துப்பாக்கி நோக்குக் குழாய் வழியே எங்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பார். அந்தக் காட்சி எப்படி இருக்கும் என்று கற்பனை செய்துபார்த்தேன். பரந்த நிலப்பரப்பில் எங்கள் இருவருடைய சிறு உருவங்கள் எளிதில் புலப்படும். ஆனால் மங்டு இது குறித்துக் கவலைப்பட்டதாகத் தெரியவில்லை. நானும் அதேபோல இருக்க முடிவு செய்தேன்.