பாறை மேட்டைக் கண்டதும் நின்றாள். அதில் ஏற முடியும் என்று தோன்றவி ல்லை. ஆனால் பச்சைக் கம்பளம் விரித்தாற் போன்ற அதில் கல் மடிப்புக்கள், படிகளாக அவளை வரவேற்றன. தங்களின் தீங்கின்மையைச் சொல்லின. அவள் அவற்றில் ஏறினாள். சிறிய முகட்டைத் தொட்டு மறுபுறமாகச் சரிந்து இறங்கியதும் வியப்பில் அவள் விழிகள் விரிந்தன. பசுமை படர்ந்த பள்ளம் அங்கே பரவியிருந்தது. அபாயமற்ற ஆழமின்மையோடு. பசுமை, பசுமை. பசு மையே எங்கெங்கும். பல வர்ணப் பூக் கள் அங்கே மலர்ந்து கிடந்தன. அதைச் சூழவும் சிறு புதர்களும், குற்று மரங்களும் வரிசைகட்டி வளைந்து நின்றன. ஒரு அந்தரங்கமான அறைபோல அல்ல, மிருதுவான மடி போல. இல்லை, சுகம் கிளர்த்தும் மஞ்சம் போன்று. பனி துளிர்த்த புல் நுனிகளில், பாதம் கூட நடந்தபோது அவள் எதிர்பாராத கணமொன்றில் காற்று அவளை நிற்கவொ ட்டாமல் தள்ளியது. தவறி விழுந்திருந்தால் சிறு பாறைகளில் மோதித் தலை சிதறியிருக்கும். அல்லது, மரங்கள் சூழ சிறு தொட்டில் போலிருக்கும் அந்த வளை குழியின் பாதுகாப்பிலிருந்து ஆபத்தான ஆழ் பள்ளத்தாக்கின் மர்மம் அவளை இழுத்துக் கொண்டிருக்கும். தலை சுழல புல்தரையில் சரிந்தாள். அவள் அச்சங்களைக் கேலி செய்த காற்று, மறு நிமிடமே அவளைத் தேற்றித் திடப்படுத்தியது.