ஆனால் அதேவகையிலான சோக ஃப்ளாஷ்பேக் (அதிலும் அதே ‘லாலி லாலிலோ’ பின்னணி இசை), அநியாயத்தைத் தட்டிக்கேட்கும் ஹீரோ, அதைத் தொலைக்கட்சியில் பார்த்துவிட்டு ஹீரோவுக்கு ஆதரவாகக் குரல்கொடுக்கும் மக்கள், ஹீரோவைப் பார்த்ததுமே தடாலடியாகத் திருந்திவிடும் சமுதாயம் (’இந்தியன் தாத்தா வெச்சாரில்ல ஆப்பு’ என்ற வசனம் இந்தக் காட்சியில் உங்கள் காதில் ஒலித்தால் நீயும் என் நண்பனே) ஆகியவையெல்லாம் சேர்ந்து அந்நியனை என் நினைவில் இருந்தே அழிந்துவிடும்படி செய்துவிட்டன.