பொதுவாக நாள்தோறும் பேருந்துகளில் செல்லும்பொழுது, “என்ன, பெரிசு! அக்கடா’ன்னு வீட்டில இருக்கலாம்’ல? எதுக்கு இப்படி வெளிய’ல்லாம் போயி ‘லோல்பட்டு லொங்கழியிறே!” என்ற இரக்கத் தொனியில் அமைந்த, ஆனால் இரக்கமே இல்லாத, ஏதோ தான்மட்டும் நிரந்தரமாக இளமை – இனிமை- வலிமை – புதுமைகளுடன் முரட்டுத்தனமான மாநகரப் பேருந்துகளை ஜல்லிக்கட்டில் அடக்கி ஓடவிட்டிருக்கிற ‘வஸ்தாதுகள்’ மாதிரிப் பேசுகிற இளசுகளின் குரலைக் கேட்டிருக்கலாம். அதைவிடவும் பரிதாபம், அப்படியொரு இளசின் பேச்சுகளைக் கேட்டுவிட்டுத் தன் தோழியிடம் பரிகாசம் பண்ணும் ‘காலேஜ் கொண்டாட்ட’த்தின் ‘காமெண்ட்’ – ” ஆமா! இவரே ஒரு ‘குவெஸ்ச்சன் மார்க்’ மாதிரி இருந்திட்டு, அந்தப் பெரியவரை ‘ஒடுக்கு எடுக்கிறத’ப் பாத்தியாடா?[ ‘டீ’ என்று பேசியது, அந்தக் காலம்] – எதிர்வினை – வினை விதைத்த இளசின் காதுகளில் விழாமல் போவதுதான்.