அந்த அறம் சார்ந்த மன்னன் எப்போது ஆயிரம் வருடங்கள் நிறைந்தது என்று நினைத்தானோ அப்போது பூருவை வரவழைத்து அவனிடம்,(10) "ஓ எதிரிகளை அடக்குபவனே! ஓ மகனே! உனது இளமையைக் கொண்டு, எனது சக்திக்குட்பட்டு, வாழ்வின் இன்பங்களை அதனதன் காலத்தில் எனது முழு விருப்பம் ஈடேற அனுபவித்தேன்.(11) இருப்பினும், நம் விருப்பங்கள் எப்போதும் அதை அனுபவித்துவிடுவதனால் நிறைவடைவதில்லை. ஆனால், அதை அனுபவிப்பதனால், நெருப்பில் நெய் ஊற்றப்பட்டால் வளர்வது போலவே அதுவும் வளர்கிறது.(12) ஒரு தனி மனிதன் நெல், கோதுமை, வெள்ளி, தங்கம், ரத்தினங்கள், விலங்குகள், பெண்கள் என அனைத்தும் கொண்ட இந்த முழு உலகத்துக்கே தனித் தலைவனாக இருந்தாலும், அவன் மனநிறைவு கொள்ள மாட்டான். எனவே, இன்பதாகம் என்பது கைவிடப்பட வேண்டியது.(13) உண்மையான மகிழ்ச்சி என்பது, எவரொருவர் இந்த உலகப்பொருட்களின் மீதிருக்கும் தாகத்தைக் கைவிடுகிறார்களோ அவர்களுக்கே கிடைக்கும். அந்தத் தாகம் என்பதைத் தீயவர்களாலும், பாவிகளாலும் கைவிட முடியாது. நாம் வாழ்வில் தோல்வியுறும்போதும் அந்தத் தாகம் தோல்வியுறுவதில்லை. அந்தத் தாகம் என்பது மனிதனின் மரணத்திற்கான நோயாகும்.(14) இந்த ஆயிரம் வருடமும் எனது இதயம் எனது விருப்பங்களை நிறைவேற்றுவதிலேயே நிலைத்திருந்தது. இருப்பினும், அவற்றின் மீது எனக்கிருந்த தாகம், ஒவ்வொரு நாளும் அதிகரித்தே வந்தது.(15) எனவே, வருங்காலங்களில் கானகத்திற்குச் சென்று அங்கு இருக்கும் மானின் மருட்சியுடன் அமைதியாக உலகப் பொருட்களின் மீது எனது இதயத்தைச் செலுத்தாமல் பிரம்மனின் மீது செலுத்தி அந்தத் தாகத்தைக் கைவிடப்போகிறேன்.(16) ஓ பூரு! உன்னிடம் நான் பெரும் மனநிறைவுகொண்டேன்! வளமை உனதாகட்டும்! இந்த உனது இளமையைத் திரும்பப் பெற்றுக் கொள்! எனது அரசாங்கத்தையும் பெற்றுக் கொள்வாயாக. நிச்சயமாக நீயே எனக்குப் பெரும் சேவையைச் செய்த எனது மகனாவாய்" என்றான்.(17)