புகழ் என்பது ஒருவருடைய வாழும் முறையால் பெறுவது. ஒருவர் புகழ் விளங்க வாழமாட்டாதவராக இருப்பதற்கு அவரிடம் அதற்கு உரிய நல்ல பண்பும் நல்ல செயலும் இல்லை என்பதைவிட அவர் புகழ்பட வாழ முயற்சி செய்யவில்லை அல்லது அவ்வாறு வாழத் தம் தகுதியினை வளர்த்துக்கொள்ளவில்லை என்பனவே முதன்மைக் காரணங்களாகும். ஒருவருடைய புகழுக்கும் இகழுக்கும் அவரே பொறுப்பு. தங்களைத் தாங்களே முன்னேற்றி புகழ்பட வாழ முயலுதல் வேண்டும். அங்ஙனம் வாழ முயற்சி செய்யாதவர்கள் மற்றவர் இகழும்பொழுது வருந்திப் பயனில்லை. தாம் புகழத்தக்க செயல் ஒன்றும் செய்யாமை அல்லது புகழோடு வாழ்வதற்குண்டான தகுதியினை பெற்றுக்கொள்ளாமை ஆகியவற்றிற்குத் தம்மைத்தான் நொந்துகொள்ள வேண்டும் என்கிறார் வள்ளுவர். பெயர்பெற்று வாழாமைக்கு மற்றவர்கள் இகழ்கிறார்களே என்று இகழ்பவர்களை நொந்துகொள்வதால் பயனில்லை எனவும் அவர் கூறுவார்.