அதற்குக்காரணம், ஸ்ரீகுமாரன் நாயர் ஒரு வேதாந்தி என்பதுதான்.வில்லுக்குறி மௌனசாமி மடம் உள்ளிட்ட பல ஆசிரமங்களுடன் அவருக்குத் தொடர்பிருந்தது. தமிழிலும் மலையாளத்திலும் நிறைய வாசிப்பார். குறைவாகவும் அழகாகவும் பேசக்கூடியவர். அவருக்கே மாணவர்கள் இருந்தனர். என்னுடைய ‘இந்திய ஞானம்’ நூலை அவருக்கு சமர்ப்பணம் செய்திருந்தேன்.