மரணங்களை மனிதன் கொண்டாடத் துவங்கியது ஒரு விநோதம். துக்க வீடென்பது பேருக்குத்தான். வீட்டில் உள்ளவர்களுக்குத்தான் துக்கம். செத்தவனுக்கு என்ன துக்கம்! அவனுக்கு அது விடுதலை. அந்த விடுதலைக்கான கொண்டாட்டம் மனித நாகரீக வளர்ச்சியில் கூர்ந்து கவனிக்க வேண்டிய அம்சம். ”நீ செத்தா கொட்டு மொழக்குப் போடாமக் கொண்டு போய்ப் பொதச்சுப் போட்டு வாரனா இல்லையான்னு பாரு” என கோபத்தில் ஒரு சில மகன்கள் பேசுவதைக் கூட ராசு சின்ன வயசில் கேட்டிருக்கிறான். கொட்டு மொழக்கி சந்தோசமாக ஒரு மனிதனுக்கு விடை கொடுப்பது அவன் வாழ்ந்த வாழ்க்கைக்கான ஒப்பில்லாத அங்கீகாரம். அவனைச் சுற்றியிருப்பவர்கள் அவனுக்கான நன்றியை இப்படித்தான் செலுத்தியாக வேண்டும். செத்த பிறகு அவனுக்கென்ன கூலிங் கிளாஸா போட்டு சந்தோசப்படுத்திப் பார்க்க முடியும்!