இடையீடாக இங்கே ஒரு சிந்தனையைச் சொல்கிறேன். ‘தி ஃபால்ட் இன் அவ்ர் ஸ்டார்ஸ்’ நாவல் மேற்குலகில் இளம் வாலிபர்களுக்கான – யங் அடல்ட்ஸ் – நாவலாகவே வெளிவந்தது. அதன் தலைவன் தலைவி இருவரின் வயது பதினாறு. இருவருமே இருவேறு வகையிலான புற்று நோயால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள். அவ்வாறு பெரும்பிணியால் தாக்குற்று மரணத்தை விரைவில் எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்கும் பதின்பருவத்து இளைஞர்கள் சிலர் ஒரு தேவாலயத்தில் வாரமொரு முறை சந்தித்துத் தமது எண்ணங்களைப் பகிர்ந்துகொண்டு பிரார்த்தனையும் செய்கிறார்கள். இப்படித்தான் அதன் கதை ஆரம்பமாகிறது. ஒருநாள், பிரார்த்தனைக்குப் பின் தேவாலயத்தின் வெளியே நண்பன் அகஸ்டஸுடன், தன்னை அழைக்க வரும் அம்மாவுக்காக ஹேஸல் காத்த்திருக்கிறாள். குழுவில் உள்ள மோனிகாவும் ஐஸக்கும் காதலர்கள். அவ்விளம் இணை தேவாலயத்தின் சுவரில் சாய்ந்தபடி முத்தமார்ந்து களித்திருக்கிறது. அப்போது ஐஸக்கின் கை மோனிகாவின் மீது படர்ந்தபடி அவளின் முலையை அழுத்துவதை ஹேஸல் பார்க்கிறாள். “I think he’s hurting her boob” என்று அகஸ்டஸிடம் கூறுகிறாள். 313 பக்க நாவலின் 19-ஆம் பக்கத்திலேயே இப்படியொரு சித்தரிப்பைப் படித்ததும் பதறிவிட்டேன். இதைத்தான் அமெரிக்க ஐரோப்பிய நாடுகளின் பதின்பருவத்தினர் படித்துக்கொண்டிருக்கிறார்களா? நாவலை இருநூறு பக்கங்கள் வரை படித்தபோதும் அபத்தமான – பக்குவமற்ற ஒன்றாகவே தோன்றியது. சில்லியாக இருக்கிறது என்று வாட்ஸ்-அப்பில் சென்னைச் சகோதரனுக்கு பின்னூட்டம் அனுப்பினேன். ஆனால் அது ‘ரிவெட்டிங்’-ஆன கதை என்று அவன் எனக்குச் சொல்லியிருந்தான். புதினத்தின் இறுதி ஐம்பது பக்கங்களில் அந்த ரிவெட்டிங் தன்மை இருந்தது. மனதைப் பிழிந்தது. அதை நான் தெரிவித்தபோது திரைப்படம் பார்த்துவிட்டுத் தான் அழுததாகச் சொன்னான். இதுதான் இலக்கியத்தின் பணி. மதம் தேசம் பண்பாடுகள் என்ற எல்லா எல்லைகளையும் தாண்டி மனிதத்தை தரிசிக்கவும் புரிந்துகொள்ளவும்தான் இலக்கியம் தேவைப்படுகிறது.