பிலிப்பு நேரி ஆழ்ந்த இறைப்பற்று கொண்டிருந்தார். அவர் பலமுறை பரவச காட்சிகள் கண்டதுண்டு. கடவுளோடு தனிமையில் இருப்பதையே அவர் வாழ்க்கையின் மிகப் பெரும் மகிழ்ச்சியாகக் கண்டார். அதே நேரத்தில், அவருடைய உதவியை நாடி யாராவது வந்தால் தனது இறைவேண்டலை விட்டுவிட்டு உடனடியாக ஓடிச் செல்வார். அவருடைய வாழ்வு முழுவதுமே "கடவுள் அனுபவத்தில் தோய்ந்த பிறரன்பு" என்னும் குறிக்கோளின் அடிப்படையில் அமைந்தது.[3]