நன்றாக ஞாபகம் இருக்கிறது. அது ஜனவரி மாதம் 2011 ஆம் ஆண்டு. காலை விடிந்தும் சூரியனைப்பார்க்க நீண்டு காத்திருக்க வேண்டிய காலம். பனிக்கொட்டலில் நனைந்த படி இரு கைகளையும் குளிருடையின் இரு பைக்களுக்குள்ளும் சொருகியபடி தங்கியிருந்த எனது விடுதியிலிருந்து அலுவலகம் செல்ல தயாராகிக்கொண்டிருந்தேன். குளிர் மூன்று நான்கு உடை மேற்பரப்புக்கள் தாண்டியும் எனது தோலின் மேற்பரப்பை பரபரப்பாய் தடவிக்கொண்டிருந்தது. காதுகளுக்குள் அத்துமீறி நுழையும் குளிர் வாயினூடாக வெண் புகையாய் மூச்சுக்காற்றில் கலந்து வெளியே போனது. குளிர்கால சுவிஸ் தேசம் அதுவும் ஜெனிவா பற்றி இன்னும் விளங்கப்படுத்தல் தேவையில்லைதான். அன்று கோனார்வின் என்னும் இரயில் நிலையத்தில் 15 ஆம் இலக்க மெட்ரோவிற்காய் காத்துக்கொண்டிருக்கும் பலரில் நானும் ஒருவன். குளிர் என்னை கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் குடித்துக்கொண்டிருந்தது. பற்தாடைகள் மெதுமெதுவாய் உரசிக்கொண்டிருந்தன. இந்த வருடம் வழமைக்கு மாறான பனிக்கொட்டல் இங்கு என இரண்டு நாட்களுக்கு முன்னம் சுவிஸ் நண்பி ஒருவர் நடுங்கிய படி கூறியிருந்தார் என்றால் எனது நிலையை கொஞ்சம் யூகித்துப்பாருங்கள். அழுதுவிட வேண்டாம்.