என் தாயும் தன் பிள்ளைப் பருவத்திலேயே தனித்து நின்று தன் பிள்ளைகளை வளர்க்கப் போராடினாள். வாழ்க்கைப் பயணத்தின் சாரதியாக கணவனுக்கு நல்ல மனைவியாக பிள்ளைகளுக்கு நல்ல தாயாக என்றும் பரிணமித்து நின்றவள் என் அன்னை. வறுமையின் நிறத்தைக் காட்டாமல் இருக்க என் அன்னை கண்களைக் கசக்காது, கண்ணீரைத் தோண்டிப் புதைத்தது ஒரு காலம். பாசம் என்று பல உறவுகள், நேசத்தோடு பல உறவுகள், வேசத்தோடு இன்னும் பல உறவுகள். உணவு என்பது எல்லோருக்கும் தேவையானது. ஒரு நாளில் ஒருவனுக்கு மூன்று தடைவ தேவை என்பார்கள். ஆனால் என் அன்னையினால் மூன்று நேரம் உலைவைக்க முடியா விட்டாலும் ஒரு நேரமாவது உலை வைக்க தன் உதிரத்தை உழைப்பாக்கியவள். எண்ணிப் பார்க்கின்றேன். தான் உண்ணாது எமக்காகச் சமைத்து வைப்பாள். நொந்திடுமோ நெஞ்சமென்று உரத்துப் பேச மாட்டாள். ஒரு கணமேனும் வறுமைத்தன்மை பிள்ளைகளுக்குக் காட்ட மாட்டாள். கைவலிக்க உழைத்து எங்கள் கவலைகளை மறக்க வைப்பாள். பொல்லாத இந்த உலகத்தில் நல்ல ஒழுக்கந்தன்னை கற்றுத்தந்தாள். அத்தனைக்கும் மேலாக அன்னையிடம் பட்ட கடன் எத்தனையோ... எத்தனையோ... அத்தனையும் அடைப்பதற்கு இப்பிறவி போதவில்லை.