தமிழ் சினிமாவில் நினைப்பது போல நாம் பார்க்க வேண்டியவர்களை பார்க்க முடியாது. பாலத்தின் மேலிருக்கும் முதல் வாசலை தாண்டினால் ஒரு குட்டி அறை இருக்கும். அந்த அறையில் நீங்கள் பார்க்க வேண்டிய நபர், செல் எண், ப்ளாக் எண் எழுதி திவசத்திற்கு உங்களின் 4 தலைமுறை முன்னோர்களின் பெயர்களை சொல்வது போல, உங்கள் கொள்ளு தாத்தா வரை டேட்டா கொடுத்தால் "அக்கா" எழுதி கொடுத்து ["இன்னா பளாக்குன்னு சொல்லு", "மூணு பேரு யாரு, புள்ளையா, சொந்தகாரங்களா, ப்ரெண்ட்ஸா", "ஏரியா சொல்லு", "ஆனந்துன்னு சொன்னா தெரியுமா"] உங்களை கையெழுத்திட சொல்லுவார். முஸ்லீமாய் இருந்தால் கஷ்டம். ஒன்றுக்கு, மூன்று தடவை விசாரிக்கிறார்கள். என்ன வழக்கில் சிக்கி ஆள் இருக்கிறார் என்பதின் அடிப்படையில் தான் நீங்கள் ஆர்டினரியா, ஸ்பெஷலா என்று தீர்மானிக்கிறார்கள். நிறைய இஸ்லாமிய பெண்மணிகளை பார்க்க முடிகிறது. வடக்கில்தான் மத துவேஷம், தெற்கில் இல்லை என்று நெஞ்சு நிமிர்த்தி நடந்துக் கொண்டிருந்த எனக்கு, இது ஒரு culture shock. நாமும் ஒரு வேளை கோயமுத்தூர் குண்டு வெடிப்புக்கு பிறகு, மனம் மாறிவிட்டோமோ என்று தோன்றுகிறது. அக்காக்களை ம.சி.சா.யில் நிறைய பார்க்க முடிகிறது. ரிமாண்டா, செக்யுரிட்டியா, ஜட்ஜ்மெண்டு தந்தவரா என்கிற விவரம் சொல்ல வேண்டும். இல்லாவிடில் கண்டுபிடிப்பது கஷ்டம்.லேடி கான்ஸ்டபிள்கள் தான் "அக்காக்கள்". போலிஸ்காரர்கள் "மாமா" என்றால், லேடி போலிஸ் "அக்கா"வாக தானே இருக்க முடியும். தமிழர்களின் உறவுமுறை நுண்ணர்வு வியக்க வைக்கிறது ;) அங்கே எழுதிக் கொடுத்து விட்டால், அந்த மனு மேலிருந்து சிறையினுள்ளே போகும். உங்கள் உணவுப்பொருட்கள், இன்ன பிறவைகளோடு, அக்குட்டி அறையினுள்ளேயிலிருந்து விரியும் ஒரு சுற்றுவட்ட படிக்கட்டில் கீழிறங்க வேண்டும்.