எழுதுவதற்கு எவ்வளவோ புதிய விஷயங்கள் இருக்க, ஏன் எல்லாருக்கும் தெரிந்த “பழம்பெரும்” கதையான மகாபாரதத்தை மீண்டும் வேறு வடிவில் எழுத வேண்டும் என்று சிலர் கேள்வி எழுப்புகிறார்கள். ஏனென்றால், மகாபாரதமும் ராமாயணமும் தம்மளவில் இந்திய மக்கள் எல்லாருக்கும் புரியக் கூடிய கலாசார மொழிகளாகவே உள்ளன. அதிலும், மகாபாரதம் காலந்தோறும் இந்தியாவின் பேரறிஞர்களையும் பெரும் கலைஞர்களையும் சிந்தனையாளர்களையும் வசீகரித்தும் பிரமிப்பூட்டியும் வந்திருக்கிறது. கடந்த ஒரு நூற்றாண்டிலேயே, தாகூர், பாரதி முதல் எஸ்.எல்.பைரப்பா, பி.கே.பாலகிருஷ்ணன், எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் வரை எல்லா இந்திய மொழிகளிலும் மாபெரும் இலக்கிய கர்த்தாக்கள் மகாபாரதத்தை தங்கள் படைப்புகளின் கருப்பொருளாக ஆக்கிக் கொண்டே இருக்கிறார்கள். அதன் தொடர்ச்சியாகவே ஜெயமோகனின் இந்த முன்னெடுப்பைக் கருத வேண்டும். 1984 முதலே மகாபாரத்ததை எழுதுவது ஒரு பெரிய கனவாக தம்முள் இருந்ததாக ஒரு சமீபத்திய நேர்காணலில் அவர் கூறியிருக்கிறார்.. அவர் முன்பு எழுதியுள்ள பத்துக்கு மேற்பட்ட அற்புதமான மகாபாரத சிறுகதைகள் பாரத காவியத்தில் அவருக்கு உள்ள ஈடுபாட்டையும் தோய்தலையும் வெளிப்படுத்துகின்றன.