ஆனால், இயேசுவின் காலத்தில் அப்படி அன்று. பாலஸ்தீனம் ஒரு பாலைவனம். நெடும்பயணம் செல்ல முதலில் நிறைய பணம் வேண்டும். ஒட்டகம் வேண்டும். வேலைக்காரர்கள், உணவு, மருந்து, தண்ணீர் என அனைத்தையும் பத்திரப்படுத்த வேண்டும். பயணித்தில் பாதுகாப்பிற்கு வாள் வாங்க வேண்டும். இரவில் தங்க கூடாரத்துணி, நெருப்பு என நிறைய தயாரிப்புக்களை செய்ய வேண்டும். இவ்வளவு தயாரிப்புக்களோடு சென்றாலும் திரும்பி வருவோம் என்ற உறுதி கிடையாது. மேலும் அந்த திரும்பி வருதலும் எப்போது என்றும் சொல்லிவிட முடியாது. 'போன நிலாவுக்கு போனவர் இந்த நிலாவுக்கும் வரல' என்று அகநானூற்றில் 'நிலாவை' வைத்து கணக்குப் பார்த்ததுபோல உறவினர்கள் கணக்குப் போட்டுக் காத்துக்கொண்டிருப்பர். மேலும் திரும்பி வருதல் பல நேரங்களில் உறுதி இல்லை என்பதால் வழக்கமாக நெடும்பயணம் செல்ல இருப்பவர் தன்னிடம் இருக்கும் ஆடுகள், மாடுகள், கோழிகள், புறாக்கள், தானியங்கள், காசுகள் அனைத்தையும் தன் பணியாளர்களுக்குப் பிரித்துக்கொடுத்துவிட்டுச் செல்வார். இதற்கான சான்றை நாம் 'தாலந்து எடுத்துக்காட்டிலும்' பார்க்கிறோம். இப்படியாக தங்கள் தலைவரின் சொத்துக்களைக் பகிர்ந்து பெற்றுக்கொண்ட பணியாளர்கள் என்ன செய்ய வேண்டும் என்றும், எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதை நற்செய்தி வாசகத்தின் இறுதிப் பகுதி சொல்கிறது.