ஆனால், புறவயமான கட்டுப்பாடு மற்றும் தணிக்கை செய்யப்பட்ட இசைவு ஆகியவற்றால், உண்மைநிலையை (reality) அடைய இயலுமா ? புறவயமான எளிமை – வசதிகளைத் தள்ளி வைக்கிற தன்மை – தேவையென்பது தெளிவென்றாலும் – இத்தகைய சைகைகள் (gestures) – உண்மைநிலையின் கதவுகளைத் திறக்குமா ? வசதிகளிலும் வெற்றிகளிலும் நிரப்பப்பட்டிருக்கும்போது மனமும் இதயமும் பாரம் சுமக்கின்றன.. எனவே, பயணிப்பதற்கு சுதந்திரம் தேவை. ஆனால், நாம் ஏன் இத்தகைய புறவயமான சைகைகள் குறித்து மிகவும் சிரத்தை கொண்டிருக்கிறோம் ? நாம் ஏன் நமது நோக்கங்களைப் புறவயமான சைகைகளால் சொல்வதற்கு இவ்வளவு ஆர்வமாக உறுதிபூண்டிருக்கிறோம் ? இவையெல்லாம் – தன்னைத் தானே ஏமாற்றிக் கொள்கிறோமோ (self-deception) என்னும் பயத்தாலா அல்லது மற்றவர்கள் என்ன சொல்வார்கள் என்னும் எண்ணத்தாலா ? நாம் ஏன் நம்முடைய நேர்மை பற்றி நமக்கே நம்பிக்கை ஊட்டிக் கொள்ள விரும்புகிறோம் ? மொத்தப் பிரச்னையுமே – ‘ஒன்றை ‘ உறுதிப்படுத்துவதிலும், ‘ஒன்றாக ஆக வேண்டும் ‘ என்று நமக்குத் தருகிற முக்கியத்துவத்தில் நம்பிக்கை கொள்வதிலுமே இருக்கிறது இல்லையா ?