‘நா மக்களாலயும், மருமக்களாலயும் விரட்டி வுடப்பட்ட அனாத, கன்னியாகுமெரி ரயில் தண்டவாளத்துக்க வடக்குப் பக்கம்தான் இவென் அம்ம இருந்தா. நா மையிலாடில இருந்து கௌம்பி கடல்ல உழுந்து செத்துறலாம்னு நெனைச்சி வந்தேன். பசி மயக்கத்துல இவெ வீட்டு முன்னாடி உழுந்துட்டேன். பக்கத்துல ஒன்னு ரெண்டு வீடுகதான் இருந்திச்சி. இவெ அம்ம ராதிகாளத் தவிர யாரும் வந்து தூக்கல. அவெதான் தண்ணீ கொண்டாந்து தெளிச்சி எழுப்புனா. ‘யம்மா ராசாத்தி ஒரு வா சோறு தா’ன்னு கேட்டேன். வீட்டுக்குள்ள கூட்டிட்டுப் போயி அடுக்களையில இருந்து கஞ்ச புழிஞ்சி, பழைய மீன்கறிய ஊத்தி எடுத்துத் தந்தா. அப்ப இந்தப் பயலுக்கு மூணு வயசுதான் இருக்கும். நான் தின்னுக்கிட்டே ‘யம்மா ஆம்பள இல்லாத வீடாருக்கே. ஒன் மாப்பிள எங்கே?’ன்னு கேட்டேன். உடனே அடுக்களைத் திண்டுல சாஞ்சி, கீழ இருந்துட்டு அழத் தொடங்குனா.