மனைவி, மக்கள், பெற்றோர் போன்றோரை அடித்துத் துன்புறுத்துவதும் அவர்களுக்கு உடல் துன்பத்தையும் உள துன்பத்தையும் ஏற்படுத்துதல் கொலைக்குரிய பலனைப் பெற்றுத் தந்துவிடும் என்பதனைப் பலரும் மறந்து வாழ்கின்றனர். ஈன்ற குழந்தையைக் குப்பைக் கூளங்களில் வீசி எறிவதும் சிறார் கொடுமைகளைப் புரிவதும் வீட்டுப் பணிப் பெண்களைக் கொடுமை செய்வதும் தமக்குக் கீழ் உள்ள பணியாட்களை ஈவு இரக்கம் இன்றிக் கொடுமை செய்வதும் கொலை வினைக்குரிய பயனைப் பெற்றுத் தந்துவிடும் என்பதனைப் பலரும் எண்ணாமல் இருக்கின்றனர். மற்ற உயிர்களுக்குத் துன்பம் விளைவிக்கும் இயல்பினைக் கொண்ட உள்ளத்திலும் உயிரிலும் அன்பு விளைவதற்கு வழி இல்லை. அன்பு விளையாத உள்ளத்திலும் உயிரிலும் சிவம் வெளிப்பட்டுத் தோன்றுவதற்கு வழியில்லை! செய்த துன்பத்திற்கு நரகம் அன்றி வேறு கதியில்லை! எனவே சொல்லாலும் செயலாலும் எண்ணத்தாலும் கொலை நீங்கிய அன்பு வாழ்வினை இல்லத்திலும் பிற மாந்தரிடத்திலும் பிற உயிர்களிடத்திலும் மேற்கொள்வோமாக! “ஆருயிர்கட்க்கெல்லாம் நான் அன்பு செய்தல் வேண்டும்” என்று நாளும் இறைவனைப் பணிந்து வாழ்வாங்கு வாழ்வோமாக!