”எங்க தாத்தா, பாட்டி காலத்துல இருந்து காளை வளர்த்து ஜல்லிக்கட்டுக்கு விடுவாங்க. எல்லா மஞ்சுவிரட்டு மாடுகளுக்கும், அவை காளையா இருந்தபோதும், எங்க குலதெய்வம் வெள்ளையம்மா பேரைத்தான் வைப்போம். நடுவுல கொஞ்ச நாளு எங்க வீட்டுல ஜல்லிக்கட்டு மாடு இல்லாம இருந்துச்சு. எங்க அம்மாவுக்கு ஒரு முறை அருள் வந்தப்போ, ‘எனக்கு ஒரு காளைக் கன்னுக்குட்டி வளர்த்துவிடு. அதுக்கு வெள்ளையம்மானு பேரு வை’னு சொன்னுச்சு. அப்போதான் இந்த வெள்ளையம்மாவ வாங்கினோம். இது எங்க வீட்டுக்கு வந் தப்போ, எனக்கு அஞ்சு வயசு. அதுல இருந்து இதுதான் என் செல்லம், நான்தான் அதுக்குச் செல் லம்!” என்று வெள்ளையம்மாவின் முதுகை ரேவதி தடவ, சற்று தள்ளி நின்றே பேசினோம் நாம்.