என்னுடைய அப்பப்பா ஒரு விவாசாயியாகவும் மாட்டுத்தரகராகவும் இருந்தவர் , எனக்கு சிறுவயதிலிருந்து அவரைக் கண்டால் ஆகாது . மனுசன் இறக்கும் வரை கூட அவரிடம் அதிக பட்சம் ஆறேழு வார்த்தைகளின் மேல் பேசியதில்லை . பிறப்பாலேயே நான் ஒரு குழப்படிக்காரன் என்பதால் மனுஷன் என்னை கரிச்சுக் கொட்டிக்கொண்டே இருக்கும் .என்னுடைய பால்ய காலம் மாடுகள் பற்றி அதிகமாக அறிந்திருந்தது. என்னுடைய அப்பப்பாவிடம் இருந்த மாடுகளின் மொழி அவருக்குத் தெரிந்திருந்ததாக நான் நம்பினேன் . அவர் சொன்னதைக்கேட்கும் அத்தனை மாடும் , டேய் , வாடா போடா , என்று நாம்பன் மாடுகளை அழைப்பார், பசுக்களை வாடி போடி என்று அழைப்பார், அப்பப்பாவிடம் ஒரு சோடி எருத்தன் மாடுகள் இருந்தன. வண்டிலில் நுகத்தைப் பூட்டி அவற்றைக்கட்டி தோட்ட வளவில் ஏதாவது பொருட்களை ஏற்றிவிட்டு மூக்கணாங்கயிறுகளை வண்டிலில் பிணைத்து விட்டால் ஓட்டுவதற்கு ஆள் இல்லாமலே வீட்டுக்கு வந்து வண்டிலை நிறுத்தி விட்டு தாங்களாகவே நுகத்தில் இருந்து விலகி அப்பம்மாக்கள் வைக்கும் (பைத பை என்னுடைய உப்பப்பாவிற்கு இரண்டு மனைவிகள் ) தவிட்டைக் குடித்துவிட்டு அப்பப்பாவிற்கு காத்திருக்கும் அந்த இரண்டு நாம்பன்களும். பஷீரின் என்ன்னுடைய உப்பப்பாவிடம் ஒரு ஆனையிருந்தது என்ற கதையைப்போல் என்னுடைய அப்பப்பாவிடம் இரண்டு நாம்பன்கள் இருந்தன என்று எழுத வேண்டும்.