“இல்லம்மா…. சொந்த ஊரு தெக்கு பக்கம் ஒரு கிராமம். இங்க ஆட்டோ ஓட்டுறேன். இந்த நாப்பதஞ்சு வயசுல திரும்பிப் பாத்தா வெறும் எந்திரத்தனமான வாழ்க்கைதான். இந்த வயித்துப் பசின்னு ஒண்ணு மட்டும் இல்லேனா நானெல்லாம் ஏன் இந்த ஊருக்கு வாறேன்? மழ இல்லாம தண்ணி இல்லாம வெளநிலம் அவ்வளவும் பாளம் பாளமா வெடிக்கிற வரை குத்த வச்சுக் காத்துக் கெடந்து வேற வழி இல்லாமத்தான் இங்க வர வேண்டியதா போச்சு. அப்பப்ப ஊர் பக்கம் போகும் போதுதான் ‘நீயும் மனுசந்தாண்டா’ன்னு மனசு ஞாபகப்படுத்துது. நான் பரவால்லம்மா. இந்த மண்ணுக்காரங்க மனச லேசாக்க எங்க போவாங்க?” என்று முதலில் அவ்வூரின் மேலான வெறுப்பையும் தனது நிலையின் மீதான விரக்தியையும் வெளிப்படுத்திய பாண்டியன் அண்ணன் இறுதியாக அவ்வூர்க்காரர்களின் மீதான கரிசனத்தை வெளிப்படுத்தி புல்லரிக்க வைத்தார்.