மனித உரிமைகள் பற்றிய ஐ.நா.வின் செயல்பாடுகள் வருந்தத்தக்க அளவுக்கு மோசமாகவே உள்ளன. இன்னும் சரியாகப் புரிந்து கொண்டால் அவை அப்படித்தான் இருக்க முடியும். (இருந்தாக வேண்டும் என்பதில்லை.) ஏனெனில் ஐ.நா.வை (யு.என்.) ஐ.அ.வே (யு.எஸ்.) இதுவரை (இப்பவும்) கட்டுப்படுத்தி வருகிறது. ஆனால் அந்த அய்க்கிய அமெரிக்காதான் உலகம் முழுவதிலும் கணக்கற்ற மனித உரிமை மீறல்களை நடத்தி வரும் நாடு ஆகும். அதன் அளவற்ற மனித உரிமை மீறல்களின் நீண்ட வரலாற்றை நினைவுகூர்ந்தாலே போதுமானது: இந்த நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் பிலிப்பைன்ஸில் போருக்குப் பிறகு மார்க்கோசைப் பதவியில் அமர்த்தி இழைத்த கொடுமைகள்; குவாட்டமாலா தொமினிக்கன் குடியரசு, கிரனெடா ஆகியவற்றை ஆக்கிரமித்தது; வியத்நாம் போர்; இந்தோனேசியாவில் சுகர்த்தோவை அமர்த்தியது (சுகர்த்தோவின் அமெரிக்க ஆதரவு எதிர்ப்புரட்சியின் போக்கில் 5,00,000 சீன இன மக்கள் படுகொலை செய்யப்பட்டார்கள்); லத்தீன் அமெரிக்காவிலும், ஆப்பிரிக்காவிலும் சர்வாதிகார ஆட்சிகளைத் திணித்து நிலைநிறுத்தி வருவது; மற்றும் மத்திய கிழக்கையும் கிரீசில் படைத் தலைவர்களின் சர்வாதிகாரத்தையும்தான் மறந்துவிட முடியுமா? இந்தப் பட்டியலுக்கு முடிவில்லை. இருந்தாலும், ஐ.நா.வும் மனித உரிமைகளின் பெயரால் பால்கன் பகுதிகளில் தாம் நடத்தும் ராணுவ நடவடிக்கைகளை நியாயப்படுத்துவதிலேயே மிகவும் குறியாக இருக்கும் மேலை அரசுகளும் அத்தகைய அத்துமீறல்களுக்கு ஒரு முற்றுப்புள்ளி வைப்பது இருக்கட்டும், அவற்றைக் கட்டுப்படுத்த தம் சுண்டு விரலைக்கூட அசைக்கவில்லை.