இதற்குள் நான் அப்பாவுக்கு எழுதி ஆரம்ப தமிழ் பாடபுத்தகங்கள் இரண்டு அனுப்பச் சொல்லியிருந்தேன். அதுவந்ததும் முரளீதர் மல்ஹோத்ராவின் வீட்டுக்குப் போய் அவருக்கு தமிழ் சொல்லிக்கொடுக்க ஆரம்பித்தேன். இரண்டு நாட்களுக்குள் அவருக்கு அது அலுத்துவிட்டது. எப்படியோ அது நின்றும் விட்டது. அவர் என்னவோ, வேண்டாம் என்று சொல்லவில்லை. எப்படி எனக்கு பதமாக அதைச் சொன்னார் எப்படி நின்றது என்பதெல்லாம் எனக்கு நினைவில் இல்லை. அந்த தமிழ்ப் புத்தகங்களுக்கு அவர் காசும் கொடுத்துவிட்டார் உடனேயே. யாரையும் நோகாது காரியங்களைச் செய்வதில் அவர் சமர்த்தர் என்று தெரிந்தது. 12 வருட்ங்கள் கழித்து, பின்னர் 1962-ல் நான் அவரைக் குடும்பத்தோடு ஸ்ரீநகர் லால் சௌக்கிலோ அல்லது அமீரா கதல் பக்கத்திலோ தற்செயலாக சந்தித்தேன்.. ஷேக் அப்துல்லா சம்பந்தப்பட்ட கஷ்மீர் சதி வழ்க்கு விசாரனை அப்போது நடந்து கொண்டிருந்தது. அது சம்பந்தமாக நான் தில்லியிலிருந்து மாற்றலாகி அங்கு சென்றிருந்தேன். முரளீதர் தன் குடும்பத்தோடு ஸ்ரீநகருக்கு உல்லாச பயணம் வந்திருந்தார். தன் குடும்பத்துக்கு என்னை அவர் அறிமுகப்படுத்தியது,, “இவரை நினைவிருக்கிறதோ. நம் வீட்டுக்குக் கூட வந்திருக்கிறார். எனக்கு தமிழ் சொல்லிக்கொடுக்க.” என்று சொல்லித் தான். ”என் கீழ் வேலை பார்த்த குமஸ்தா” என்று சொல்லவில்லை. ஆறு வருட்ங்களாக நான் என்னவாக இருந்தேனோ அது மறைந்து, இரண்டு நாட்கள் என்னவாக இருக்க முயற்சித்தேனோ அது தான் அவருக்கு என்னைப் பற்றிய அறிமுகமாகச் சொல்லத் தோன்றியிருக்கிறது. இப்படி எத்தனை பேருக்குத் தோன்றும்? எபபடிச் சட்டெனத் தோன்றும்? இந்த மனது தான் எப்படிப்பட்ட மனது!