தேசப்பற்று என்பற்கு கம்யூனிஸத்தில் இடமில்லை. அது உலக உழைப்பாளர்களை ஒன்றுபடுத்த விழைகிறது. சீன-இந்திய போரின்போது, இந்திய நாட்டுப்பற்றை பூர்ஷ்வா தேசியவாதம் என்று நம்பூதிரிபாட் கேலியாகக் குறிப்பிட்டார். ஆனால், விவேகானந்தரும் மகாத்மா காந்தியும் நாட்டுப்பற்றில் ஆழ்ந்த நம்பிக்கை கொண்டவர்கள். விவேகானந்தரைப் பொறுத்தமட்டில், வெளிநாட்டு உதவியின்றி சுயச்சார்பாக வாழ்வது நாட்டுப்பற்று என்று என்.ராவுக்கு சூலை 14, 1896இல் எழுதிய கடிதத்தில் குறிப்பிடுகிறார். நாட்டுப்பற்று என்பது நாட்டுமக்கள் மீது ஆழ்ந்த அன்பு செலுத்துவது, அந்த உணர்வுகளை செயல்வடிவமாக ஆக்குவது, மலைபோன்ற தடைகளையும் கடக்க கொள்ளும் வைராக்கியம் என்ற மூன்று அடிப்படை பகுதிகளாக நாட்டுப்பற்றை கூறுகிறார் விவேகானந்தர்.