[ முருகா, தெய்வத்துக்கே உரிய மலைச் சுனையிலே இலைகளினின்றும் பிரிந்து மேல் நின்று மலர்ந்தனவும் பிறர் பறிக்காதனவுமாகிய குவளை மலர்களோடு, காந்தளின் இரத்தச் சிவப்பையுடைய விளக்கமுடைய மலர்களை நிறம் சிறக்கும் படி கட்டி அணிந்து, பெரிய மலைப்பக்கம் பொலிவு பெறும்படியாகத் தெய்வப் பெண் அருவியாகிய இனிய இசைக் கருவியின் ஒலிக்கு ஏற்ப ஆடும் நாட்டை யுடைய தலைவனது மார்பு தந்ததனால் வந்த கவலை மிக்க தீர்த்தற்கரிய இவளுடைய நோய் நின்னல் வந்த வருத்தம் அல்லாமையை உணர்ந்தும், தலையை நிமிர்ந்து கார் காலத்தில் மலரும் மணமுள்ள கடம்ப மலர் மாலையைச் சூடிக் கொண்டு, பூசாரி பூசை செய்து வேண்ட இந்த வெறிக் களத்திற்கு வத்தவனே! நீ கடவுளானாலும் ஆகுக! நிச்சயமாக அறியாமையை உடையாய் வாழ்க!