இத்தனைக்கும் நடுவில் நடக்கும் சில அபூர்வமான விஷயத்தையும் இங்கு சொல்ல வேண்டும். வீட்டில் உள்ள முதியவர்களும் சீரியல்களையும் படங்களையும் பார்த்துக்கொண்டு டி.வீ யே கதி என்று இருக்கும் போது எத்தனையோ இளைஞர்கள் ஆலயங்களைச் சுத்தம் செய்தும் , பிரதோஷ காலத்தில் சுவாமியை ரிஷப வாகனத்தில் தோள்களில் வைத்துத் தூக்கிக் கொண்டும் , இன்னும் சிலர் ருத்ரம், சிவபுராணம் ஆகியவற்றை சொல்லிக் கொண்டு ஸ்வாமியோடு கோவிலை வலம் வருவதையும் பார்க்கும் போது, இதைப் பார்த்தாவது வீட்டிலுள்ள முதியவர்கள் திருந்த மாட்டார்களா என்று நினைக்கத் தோன்றுகிறது. சில தினங்களுக்கு முன் ஒரு இளைஞர் தொலைபேசியில் கேட்டார்: " நானும் என் நண்பர்களுமாக ஆறு பேர் தேவாரம் கற்றுக்கொள்ள ஆவலாக இருக்கிறோம். கற்றுத்தருவீர்களா?" என்றவுடன் உடனே சம்மதித்தேன். அதற்கு அவர், " நாங்கள் எத்தனை தக்ஷிணை தர வேண்டும் " என்றார். "நீங்கள் காட்டும் ஆர்வம் இருக்கிறதே, அது மட்டுமே எனக்குத் தரும் தக்ஷிணை" என்றேன். நம் வீட்டுக் குழந்தைகளுக்கு மட்டும் இல்லாமல் பிற குழந்தைகளுக்கும் நல்வழி காட்டும் பாக்கியத்தைக் கொடுத்த பரமேச்வரனுக்குப் பிரதியாக என்ன செய்ய முடியும்? "யான் இதற்கு இலன் ஓர் கைம்மாறே." என்ற திருவாசக வரிகளே நினைவுக்கு வருகிறது