லக்ஷ்மி எழுதிய “அரக்கு மாளிகை” நாவலில் மாயியார் குளித்துவிட்டு தன் புடவையை அரைச்சுற்று சுற்றிகொண்டு வரும்போது மருமகள் ஆவி பறக்கும் காப்பியை டவரா, டம்ப்ளரில் கொண்டுவந்து நீட்டுவாள். அதை வாங்கி ஒரு அரை ஆத்து ஆத்தி அப்படியே (தூக்கி) வாயில் விட்டுக் கொள்வாள். மாமியாரின் அன்றைய மூடு எப்படி அமையும் என்பதை அந்தக் கணம்தான் நிச்சயிக்கிறது. காப்பியை மட்டும் சரியாகப் போடத்தெரிந்து விட்டால் அந்தக் கால மாமியார்களிடம் நல்ல பெயர் வாங்கிவிடலாம். கல்யாணங்களில் கூட காப்பி அமையவில்லையென்றால் நிச்சயம் தகராறுதான். காலை விடிவதே காப்பி குடிப்பதற்குத்தான் என்பது பலருடைய அசைக்கமுடியாத நம்பிக்கை. இப்போதுகூட ஒரு கையில் ஹிண்டு பேப்பர்(அது இப்போதெல்லாம் Anti-Hindu வாக மாறிவிட்டதாகக் கேள்வி!), இன்னொரு கையில் காப்பி கப்! இது ஒரு “டாம்-ப்ராம்” (Tam-Brahm) கலாச்சாரமாக (அதுவும் தஞ்சை மாவட்டம்) தொடங்கி இப்போது பரவலாக கையாளப்படுகிறது.