தேவைக்கதிகமாக பயந்து எதிர்மறையாகவே யோசித்து வந்திருந்திருக்கிறேன் என்ற உண்மை முகத்தில் முதல்முறையாக அறைந்தது. தீபாவின் திருமணம் கூடிவரவேண்டும் என்ற அக்கறை இருந்தாலும்கூட அதை முதன்மைப்படுத்தாமல் எதார்த்தை எனக்குப் புரியவைத்திருந்த திவ்யா எனக்குத் தன்னையறியாமலேயே பெரும் உதவி செய்திருந்தாள். எனக்குள் கொணர்ந்திருந்த மாற்றத்தை அறியாமல் நிச்சலமாய் பெஞ்சில் உட்கார்ந்திருந்தாள். ‘ம்,..திவ்யா, வா போகலாம். சொல்லு, ஒன்ன எங்க ட்ராப் பண்ணட்டும் ? ‘, என்றபடியே பைக்கையடைந்து உதைத்துக் கிளப்பிய என் முகத்தையே திவ்யா தன் புருவத்தையுயர்த்திக் குறும்புடன்றாஅழமாகப் பார்த்தாள்.