சரியாக எட்டு வருடங்களின் முன்னர் ஒரு நவம்பர் மாதம் பதின்நான்காம் திகதி மண்டபம் அகதிகள் முகாமின் சிறப்புத் துணை ஆட்சியர் அலுவலகத்தின் பின்னால் இருந்த மரக்கூடலின் கீழிருந்த மணற்பரப்பில் அந்த ஆட்சியர் அலுவலகம் திறக்கப்படுவதற்காகக் காத்திருந்தேன். அன்றைக்கு அவ்வலுவலகம் திறக்கப்பட்டதன் பிறகான சம்பவங்கள் என் வாழ்வில் என்றைக்கும் மறக்கமுடியாத நினைவுகளாக தங்கிவிட்டன. அவற்றை வெறும் நினைவுகள் எனச் சொல்லிக் கடக்கமுடியாதென்றே நினைக்கிறேன். மண்டபம் காவல் நிலைய ஏட்டையா என்னை அழைத்துச் சென்று சிலேட்டுப்பலகையில் அடையாள எண்ணை எழுதிப்பிடித்தபடி புகைப்படத்திற்குப் போஸ் கொடுத்த போது அதுவரைக்கும் எனக்குள் பிரவாகித்துக்கொண்டிருந்த தமிழகத்து வாழ்க்கை எப்படியிருக்கும் என்பதான கற்பனைகள் தலைகீழாகக் கவிழ்ந்து கொட்டின. மைத்துணியில் என் கையைத் தோய்த்தெடுத்து வெள்ளைத் தாள்களில் ஏட்டையா ஒத்தியெடுத்தபோது நான் வரவேற்கப்படவில்லை என்பதும், ஓர் அகதியாக நடத்தப்படவில்லை என்கிற உண்மையும், என் வாழ்வின் பிடி என்னிடமிருந்து நழுவிச் சென்றுவிட்டதும் உறைத்தது. திடீரென்று அம்மம்மா கோடு கச்சேரி ஏறாத குடும்பப் பெருமையை நான் கெடுத்துவிட்டேன் எனப் பேசுமாப்போலவும் ஒரு நினைப்பெழுந்தது. அப்போது நான் கைதி நானாகவே கடல்தாண்டி இன்னொரு நாட்டில் வந்து சரணடைந்திருக்கும் கைதி இனி நீ அம்பேல் என்று எனக்குள் நிறைந்திருந்த பயப்பிசாசு சொன்னபடி அம்மம்மாவைப் புறக்கணித்து ஏட்டையாவைப் பின்தொடர்ந்தது.