கதிர்பாரதியின் கவிதைகள், நில அரசியலின் மைய்யத்திலிருந்துதான் உலக இலக்கியங்கள் உருப்பெற்றிருக்க கூடும் என்னும் யூகத்திற்கு இடமளிப்பவை. காதலே ஆனாலும் அவர் கைகொள்ளும் படிமங்களும் குறியீடுகளும் நிலத்தை ஒட்டியே அமைகின்றன. அரசியலைக் கூட அவர் நிலத்தின் பாதிப்பிலிருந்துதான் பார்க்கக் கற்றிருக்கிறார். பின் தங்கியவர்களின் உயரம் என்னும் கவிதையில், இரைக்குப் பிந்தங்கியவர்கள் பெருமூச்சை சொரிந்தபடி/ மீண்டும் உயரத்தைப் பார்க்கிறார்கள். / ஆம் / இரையை/ பள்ளத்தில் தள்ளிய உயரத்தைப் பார்க்கிறார்கள் - என்கிறார். இரையைப் பள்ளத்தில் தள்ளியவர்கள் யார் என்பதும் ஏன் என்பதும் கேட்கப்பட வேண்டிய வேள்விகள். தரிசு நிலங்களில் பயிர் செய்ய மானியம் வழங்கும் ஒரு அரசு, இதுவரை விளைந்துவந்த விவசாய நிலங்களை தரிசாக்கிக்கொண்டிருப்பதை எந்தக்கேள்வியும் இல்லாமல் எந்தக் கேள்வியும் கேட்கப்படாமல் காலம் தன்னை கடத்துக்கொண்டிருக்கிறது. ஒரு விவசாய பூமியை சாகக்கொடுத்துவிட்டு ஆர்கானிக் உணவுக்கடைகளை ஆரம்பிக்கும் சமூகத்தை என்னவென்று சொல்வது?. மாற்று அரசியல், மாற்று சினிமா, மாற்று இலக்கியம் ,மாற்று சிந்தனை என சகலத்திலும் மாற்றை பார்க்க விரும்பும் நம்முடைய மனம் ஒரு விவசாயி மாற்றுத் தொழிலை நோக்கி நகர்வதை அச்சமில்லாமல் ஏற்றுக்கொள்ள முடியுமா?மரபின் பிறழ்வுகளை அல்லது நகர்வுகளை வரவேற்க எண்ணுகிற நாம் பாரம்பரிய விதைகளை இழந்த சோகத்தை என்றைக்காவது எண்ணியிருக்கிறோமா? ஒரு குளத்துக்குரைவையாக என்னும் கவிதையில், என் நிலத்தின் கண்களாக அலைகளைச் சிமிட்டுகிற ஏரியில் / ஒரு குளத்துக் குரவையாகத் துள்ளுகிறது என் சொற்களின் கனவு என்று கதிர்பாரதி சொல்வதைப் புரிந்துகொண்டால் அவர் கவிதைகள் முழுவதும் எதைச் சொல்ல வருகின்றன என்பதைப் புரிந்துகொள்ளலாம். நிலத்தின் கண்களாக அலைகளைச் சிமிட்டுகிற ஏரி என்பதை திரும்பத் திரும்பி வாசித்து லயித்தேன். நிலமடந்தை எழில் ஒழுகும் என்று தமிழ்தாய் வாழ்த்தை நிதானமாகப் பாடுகின்ற நம்மில் எத்தனை பேருக்கு நிலம் இழந்த அழகுகளைப் பற்றி சிந்திக்க நேரமிருக்கிறது?