அந்தக் காலத்தில், பனை ஓலைகளில் எழுதப்பட்ட எழுத்துகளை எங்களுக்குக் கற்பித்தார்கள். பொதுவாக, தலைமை ஆசிரியர் எனப்படும் ஒரு மூத்தவர், உயரமான மண் மேடையில் உட்கார்ந்திருப்பார். கூரான ஆணியால் பனைஓலைகளில் எழுதிக் காட்டுவார். ஒரு சட்டாம்பிள்ளை நாங்கள் எழுதுவதை மேற்பார்வையிடுவார். மாணவிகளுக்கு அடி கொடுக்க மாட்டார்கள். எழுத்துகள் அடங்கிய பனை ஓலைகளை ஒன்றுசேர்த்து, ஒரு நூலாக விற்பதிலிருந்து அவர்களுக்குச் சிறு வருமானம் கிட்டும். அந்தக் காலத்தில் கடிகாரம் கிடையாது. சூரியன் உதிக்கும் முன் மாணவர்கள் பள்ளிக்கு வரவேண்டும். காலை 10 மணிக்கு மேல் உணவு இடைவேளை விடுவார்கள். மீண்டும் பகல் உணவுக்கு 2 மணிக்கும், கடைசியாக மாலை 5.30 அல்லது 6 மணி அளவில்தான் வீட்டுக்குப் போக முடியும். சூரியனின் நிலையை வைத்தே நேரத்தைக் கணக்கிடுவார்கள் அல்லது மணல் கடிகாரம் கொண்டு கணக்கிடுவார்கள். அமாவாசை, பௌர்ணமி போன்ற நாட்களுடன் எல்லா இந்துப் பண்டிகை நாட்களும் எங்களுக்கு விடுமுறைதான். நான் ஆண்கள் படிக்கும் பள்ளியில் இருந்ததால் ஆங்கில எழுத்துகளைக் கற்க முடிந்தது. எல்லா ஆசிரியர்களுக்கும் என்னை மிகவும் பிடித்ததால், என் தந்தையிடம் கேட்காமலேயே எனக்கு ஆங்கிலம் கற்பித்தனர். நான் என்னுடைய முதல் பாரம் என்று அழைக்கப்பட்ட ஆறாம் வகுப்பில் தேறும்வரை இதைப் பற்றி அவர் அறியவில்லை.