"கண்ணபுரத் தெல்லையிலே காவல்கொண்ட மாரியரே, திக்கெல்லாம் பேர்படைத்த தேசமுத்து மாரியரே, மக்க பசிதீர்க்க பச்ச பட்டினிதான் நீ கிடந்தே, மாநிலம் நோய் தீர்க்க மகராசி பழி கிடந்தே..." எங்கோ ஒலித்த பாடலைக் கேட்கக் கேட்க நம்முள் ஒரு பரவசம் கூடியது. கண்ணீர் பெருகியது. 'தாயே நீ இருக்கக் குறையேது; உன் நிழலிருக்கத் தளர்வேது' என்று வணங்கி விடைபெற்றோம்.