இறு­தி­யாக, ரஜப் தையப் அர்­துகான் நிறை­வேற்று அதி­காரம் கொண்ட ஜனா­தி­பதிப் பத­வியை வெற்றி கொண்­ட­தற்­கூ­டாக சர்­வா­தி­கார ஆட்­சியை நோக்கித் துருக்­கியை கொண்டு செல்­கிறார் என்­றொரு விமர்­ச­னமும் இருக்­கின்­றது. உண்­மையில், நிறை­வேற்று அதி­காரம் கொண்ட ஜனா­தி­பதி பதவி என்­பது தன்­ன­ளவில் தவ­றல்ல. அமெ­ரிக்­காவில் , பிரான்ஸில் இருப்­பதும் அதுதான். பிராந்­திய அர­சியல் அபி­லா­ஷை­க­ளுடன் நகரும் எந்த நாட்டுக்கும் “நிறைவேற்றதிகாரம் கொண்ட ஜனாதிபதி” என்பது அடிப்படையான தேவை. ஆனால், ஜனநாயகத்தின் ஏனைய கூறுகள் வளர்ச்சியடையாத பிராந்தியங்களில் 'நிறைவேற்று ஜனாதிபதி' முறை என்பது சிக்கலானது. இந்தப் புள்ளியில் தான் அர்துகான் விமர்சிக்கப்படுகிறார். உதாரணமாக, நிறைவேற்று அதிகாரம் கொண்ட நாடுகளில் தீவிர ஊடக சுதந்திரம் காணப்பட வேண்டும். சுறுசுறுப்பான சிவில் சமூக அமைப்புகள் காணப்பட வேண்டும். இந்த சமநிலைப்படுத்தல்களுடன் கூடிய நிறைவேற்றதிகாரம் என்பதே ஆரோக்கியமானது. இந்தக் கலாசாரத்திற்கு அமெரிக்கா நல்லதொரு உதாரணம். ட்ரம்புக்கு எதிரான அமெரிக்க ஊடகங்களது பாய்ச்சலிலிருந்து அதனைப் புரிந்துகொள்ள முடியும். ஆனால், எந்த அமெரிக்க சிவில் அமைப்பும், ஊடகங்களும் மக்களால் தெரிவு செய்யப்பட்ட ட்ரம்பை ஜனநாயக வழிமுறைகளுக்கு வெளியே சென்று பதவி நீக்கம் செய்ய வேண்டும் என்று ஒருபோதும் அழைப்பு விடுப்பதில்லை. இதுதான் நிறைவேற்று அதிகாரத்தை சூழ இருக்க வேண்டிய தன்மையாகும். துரதிஷ்டவசமாக, அர்துகான் விடயத்தில் ஜரோப்பிய ஊடகங்கள் இந்த அழைப்பை விடுக்கின்றன. அதன் ஒரு வடிவமே அவருக்கு எதிரான தோல்வியில் நிறைவடைந்த இராணுவப் புரட்சி என்பதனை புரிந்துகொள்ள வேண்டும். இத்தகைய பின்புலங்களே அர்துகானின் கடுமையான சில நிலைப்பாடுகளுக்கு வழிவகுத்தன என்று சில ஆய்வாளர்கள் சொல்கிறார்கள். கடந்த தேர்தல்களுடன் அது தீர்க்கப்பட்டுவிட்டது. எனவே, சுறுசுறுப்பான சிவில் சமூக செயற்பாடுகளையும், ஊடக சுதந்திரத்தையும் இனி அர்துகான் உத்தரவாதப்படுத்த வேண்டும். அதுவே ஆரோக்கியமானது.