சுமார் 16 அல்லது 17 வருடங்களிருக்கும். ஸ்ரீரங்கத்தில் வேதவியாசபட்டருக்கு உதவியாக வாத்யார் ஸ்ரீனு என்பவர் கைங்கர்யம் செய்து கொண்டிருந்தார். அவர் பிரம்மச்சாரி. கோவில் விசேஷம் எதுவானாலும் சரி தவறாது கைங்கர்யத்திற்கு வந்து தம்முடைய பணியைக் குறைவறச் செய்து வந்தார். அவருக்கு ஒரு 55 அல்லது 56 வயதிருக்கும் என்று நினைக்கின்றேன். அன்று பங்குனி உத்திரம். அடியேன்தான் அன்று முறை. பெருமாள் தாயாரிடத்தில் கைங்கர்யத்திலிருந்தேன். பங்குனி உத்திரம் பெருவிழாவிற்கு மட்டும் வடதிருக்காவேரியில்(கொள்ளிடத்தில்) தீர்த்தவாரி நடக்கும். வாத்யார் ஸ்ரீனு பெருமாளையும் தாயாரையும் ஸேவித்தபடியிருந்தார். அப்போது என்னிடம் சொன்னார், ”பட்டரே! அந்த காலத்தில் பங்குனி உத்திரம் முடிந்து மறுநாள் காலை அனைவருக்கும் தீர்த்தம், சடாரி சாதித்து பெருமாள் நிதானமாகதான் கோரதம் ஏறுவார். மாலைதான் கோரதம் நிலை சேரும்! இன்று எவ்வளவோ மாறிவிட்டது!” என்றார். அச்சமயம் சின்னப்பெருமாள் தீர்த்தவாரிக்கு சென்று கொண்டிருந்தார். வாத்யார் ஸ்ரீனு பெருமாளையும் தாயாரையும் மீண்டும் ஒருமுறை நன்கு ஸேவித்து கொள்ளிடக்கரைக்கு விரைந்தார். அங்கு அர்ச்சகர் தீர்த்தவாரிக்குத் தேவையான பவித்ரம் தர்ப்பைப்புல் கொடுத்து சங்கல்பங்கள் அனைத்தையும் செய்து வைத்தார். சின்ன பெருமாளும் புறப்பட்டுக் கொண்டிருந்தார். திடிரென இவருக்கு கடுமையான மார்புவலி! வீட்டிற்குச் செல்லும் வழியிலேயே தம் இடுப்பு வஸ்திரத்தில் பெருமாள் தாயார் துளசி பிரஸாதத்துடன் அந்த திவ்யதம்பதிகளின் திருவடியடைந்தார்!. இவரது வீடு கீழச் சித்திரை வீதியிலிருந்தது. இவரைத் திருமங்கைமன்னன் படித்துறைக்கு ஸம்ஸ்காரத்திற்குக் கொண்டுபோக மறுநாள் காலை 10.30 மணி போல் ஆயிற்று. இவர் முதல் நாள் என்னோடு ஆற்றாமையோடு பேசிக்கொண்டிருந்ததைப் போலவே அந்த திருநாளில் பெருமாள் தாயார் இருவரும் பகல் 10.30 மணி வரை சேர்த்தியாய், சேர்த்தி மண்டபத்திலிருந்து ஸேவார்த்திகள் அனைவரும், வாத்யார் ஸ்ரீனுவினால், தீர்த்தம், சடாரி மரியாதை பெற்றனர். இவரது மறைவு மறக்கமுடியாத ஓன்று!.