நான் என் கையிலிருந்த பேப்பரைப் பார்த்தேன். சிறுவர்களுக்கு நீதி புகட்டும்படியாக, ஏதோ ஒரு நாடகம். நான் சிறு வயதிலிருந்தே பள்ளிகளில் வீரபாண்டியக் கட்டபொம்மன், மனோகரா, அன்னையின் ஆணை படத்தில் சேரன் செங்குட்டுவன் நாடகம் என மனப்பாடமாகப் பேசி நடித்துப் பழகியிருந்ததால், இந்த ரேடியோ நாடக வசனம் ஜுஜுபியாகப் பட்டது. தவிர, மனனம் செய்யவேண்டிய அவசியமும் இல்லாததால், இரண்டொரு தடவைக்கு மேல் நான் அதைப் படிக்கவில்லை. மற்ற பையன்கள் ஒவ்வொருவரும் அதற்காக எப்படி மண்டையை உடைத்துக் கொள்கிறார்கள் என்று பார்ப்பது எனக்கு வேடிக்கையாக இருந்தது. ஏதோ சினிமாவில் நடிப்பது போன்று பற்களைக் கடித்தும், முறைத்தும், முஷ்டியை மடக்கி உயர்த்தியும், நாக்கைத் துருத்தியும் நடித்துக்கொண்டு இருந்தார்கள்.