ஏறத்தாள 2005ம் ஆண்டளவில் முதன் முதலாக 20 வருடங்களின் பின் செங்கலடிக்குச் சென்ற போது அவனைத் தேடினேன். சந்தியில் கடை வைத்திருப்பதாகச் சொன்னார்கள். கடையினுள் ”அவள்” நின்றிருந்தாள். என்னைத் தெரியுமா என்ற போது சற்று சிந்தித்து ஓம் என்றாள். இருங்க அவர் இப்ப வருவாா் என்றாள். காத்திருந்த போது உள்ளே வந்தான் அவன். நொடிப்பொழுதும் சந்தேகமின்றி ”டேய் சஞ்சயன்” அணைத்துக்கொண்டான். அன்று மதியம் அவர்கள் வீட்டில் விருந்து தடபுடலாகவிருந்தது. பழங்கதைகள் பேசி மகிழ்ந்திருந்தோம்.