மும்பை நடிகைகள்போல மும்பைப் பாடகர்களுக்கு மாியாதை கூடிப்போய்விட்டது, ‘சித்தன் சொன்னான் ‘ என்பதை ‘செத்தன் சொன்னான் ‘ என்று அவர்கள் மழலையில் உச்சாித்தால்தான் பாட்டுக்கேட்போம் என்று தமிழ்நாட்டில் எல்லோரும்பிடிவாதம் பிடிப்பதைப்போல நினைத்துக்கொண்டு அரசியல் மாநாட்டுக்கு லாாியில் ஆட்கள்கொண்டுவருவதுபோல புதிது புதிதாய் இசையமைப்பாளர்கள், புதிதுபுதிதாய் பாடகர்களைக்கொண்டுவந்து இறக்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். எல்லோரும் நன்றாகத்தான் பாடுகிறார்கள், ஆனால் ஒரு பயலுக்கும் தமிழ் தொியாது, பாடல்வாிகளில் என்ன எழுதியிருக்கிறது என்றுகூட தொியாமல் குரலில் என்ன உணர்ச்சிகளைக்காட்ட முடியும் ? காலை விமானத்தில் சென்னைவருகிறார்கள், யார் எழுதிய பாட்டு, எந்த சிச்சுவேஷனுக்குப் பாடப்படுவது, நடிக்கப்போவது டானேஜ் பையனா அல்லது நடுத்தரவயது ஆளா – எந்த கவனமும் இல்லாமல் கையில் கொடுத்ததை எச்சில்துப்பியதுபோல் பாடிவிட்டு மத்தியானம் மறுஃப்ளைட் ஏறிப் போய்விடுகிறார்கள், ஹிந்தியிலோ, தெலுங்கிலோ எழுதிவைத்துக்கொண்டு பாடுவதுதான் தமிழ்ப்பாட்டு என்கிற நிலைவந்துவிட்டது. கேட்டால் ‘ந்யூ வேவ் ‘ என்கிறார்கள். மனசுக்குள் ஒரு கெட்டவார்த்தையை உதிர்த்துக்கொள்கிறேன்.