மாஸ்கோவின் பீட்டர்ஸ்பர்க் நகரத்தில் ஒரு மாதிரியாக நடந்து கொள்ளும் அன்னா கரீனினா என்கிற பெண் குறித்து ஒன்றும் டால்ஸ்டாய் விவரிக்கவில்லை. மண வாழ்க்கையில் துயருற்ற ஒரு பெண், மாஸ்கோவில் நடன விழாவில் அழகிய, ராணுவ வீரனான இளைஞனுடன் நாட்டியமாடி விட்டுக் கையில் நாவலோடு வீடு திரும்புகையில் அவளுக்கு ஏற்படும் உணர்வுகளோடு தொடர்புபடுத்திக் கொள்கிறார். அன்னா கரீனினா மறக்க முடியாத கதாபாத்திரமாகத் திகழ்வதற்குக் காரணம், துல்லியமான எண்ணற்ற சிறிய தகவல்கள் தான். அவளைப்போலப் பனி விழும் இரவினை, வீட்டின் உள்ளறையை, அவள் வாசிக்கும் (அல்லது அவள் வாசிக்க முயன்று தோற்கிற ) நாவலை காண்கிறோம், உணர்கிறோம், அவளைப்போல அவற்றில் ஆர்வம் காட்டுகிறோம். இதற்கு முக்கியக் காரணம் டால்ஸ்டாய் தன்னுடைய கதாபாத்திரத்தை செதுக்கும் விதம். டான் குயிக்ஸாட் கதாபாத்திரத்தை செர்வண்ட்ஸ் காட்டுவதற்கு மாறாக, டால்ஸ்டாய் அன்னாவை மென்மையான, குழம்பிப்போன ஒருவளாகப் படைத்து அவளோடு நம்மைப் பொருத்திப்பார்க்க வைக்கிறார். டான் குயிக்ஸாட் நாவலை படிக்கையில் நாம் வெளியே இருந்து அதைக்காண்கிற உணர்வு ஏற்படுகிறது. ஆனால், அன்னா கரீனினாவை வாசிக்கும் போது நாமும் அவளோடு பயணிக்கிறோம். நாவல் கலையின் தனித்துவமான பண்பானது எப்படிக் கதையின் மைய கதாபாத்திரம் உலகத்தைத் தன்னுடைய சகல உணர்ச்சிகளோடு எப்படிப் புரிந்து கொள்கிறது என்பதைப் புலப்படுத்துவதில் தான் இருக்கிறது. தூரத்தில் இருந்து நாம் காண்கிற அந்த நிலத்தோற்றம் நாயகனின் பார்வையில், அவனுடைய உணர்ச்சிகளின் வழியாக விவரிக்கப்படுகையில் நாம் அவனுடைய இடத்தில் நம்மைப் பொருத்தி பார்க்கிறோம், நெகிழ்ந்து போகிறோம். ஒரு கதாபாத்திரத்தில் இருந்து இன்னொரு கதாபாத்திரத்தின் பார்வைக்கு நகர்கையில் அந்த நிலத்தின் மையத்தில் நின்றால் ஏற்படுகிற உணர்வை பெறுகிறோம். நாவலின் கதாபாத்திரங்கள் நடமாடும் நிலப்பகுதி அவர்கள் மீது நிழலாக விழுவதில்லை. அதற்குப் பதிலாக, நாவலின் மைய கதாபாத்திரங்கள் அந்த நிலப்பகுதியின் பண்புகளை வெளிப்படுத்தவும், இன்னமும் வெளிச்சம் பாய்ச்சவுமே கற்பனையாகப் படைக்கப்பட்டு, செதுக்கப்படுகிறார்கள். இதைச் சாதிப்பதற்கு, தாங்கள் வரித்துக்கொள்ளும் உலகத்தோடு அவர்கள் நீக்கமற கலந்து விட வேண்டும்.