பரிஷத் என்ற பழங்குடியமைப்புச் சபை பற்றி வேதங்களும் மகாபாரதமும் குறிப்பிடுகின்றன. ‘பாரிஷத்ய ‘ எனப் பரிஷத்தின் உறுப்பினர்கள் குறிப்பிடப்படுவர். பாரிஷத்யர்கள் மழையைத் தடுத்ததால் இந்திரன் தனது வஜ்ராயுதத்தை எறிந்து அவர்களை அழித்தான் என ரிக்வேதம் (III:33:7) குறிப்பிடுகிறது[19]. முருகன் பிறந்ததும் இந்திரன் தனது வஜ்ராயுதத்தை எறிந்து முருகனை ஆறு கூறாக்கியதாகப் பரிபாடல் (5:51-54) குறிப்பிடுகிறது. இது மேற்குறித்த வேதக் கருத்தின் வளர்ச்சியே எனலாம். பரிஷத் என்ற அமைப்புக்கு ஸ்கந்தனே தலைவன் என மகாபாரதம் குறிப்பிடும்[20]. பாரிஷத்யர் எனப்பட்ட இக்குடியரசுச் சபை உறுப்பினர்களுக்கும் தாய்வழிச் சமூகக் கூறுகள் உடைய மாருதிகணம் (மருத்கணம்) உறுப்பினர்களும் பலவகைகளில் ஒத்துக் காணப்படுவர். மாருதி கணத்தில் ஆடலும் பாடலும் நிகழ்வது வேதங்களில் குறிப்பிடப்படுகிறது[21]. பாரிஷத்யகணம் என்பதே சைவ சமய பக்தி இலக்கியங்களில், சிவன் நடனமாடும்போது இசைக்கருவிகள் இயக்கும் ‘பாரிடகணம் ‘ எனக் குறிப்பிடப்படுகிறது[22]. இவை குள்ள பூதங்களாகும். ஆணாதிக்கச் சமூகத்துக்கு முற்பட்ட பழங்குடி அமைப்புப் பின்னணியைக் கொண்ட முருக வழிபாட்டில், இப்பாரிட கணங்களில் பெண்டிரும் இருந்திருக்க வேண்டும். ‘மதிமுக மடவார்தம் பண் தேய்த்த மொழியினார் ஆயத்துப் பாராட்டிக் கண்டேத்தும் செவ்வேள் ‘ எனச் சிலம்பு (1:36-38) குறிப்பிடும் ‘பண்தேய்த்த மொழியினார் ஆயம் ‘ இத்தகைய பரிஷத்தே எனலாம். கம்பராமாயணம் காலத்தால் பிற்பட்ட நூலாயினும், ‘பந்தினை இளையவர் பயிலிடம் மயிலூர் கந்தனையனையவர் கலை தெரிகழகம் ‘ எனக் (1:2:48) குறிப்பிடுவதிலுள்ள கழகமும் இத்தகைய பரிஷத்தே எனக் கொள்வதில் தவறில்லை. ‘கழகம் ‘ என்பது சூதாடும் இடம் என்ற பொருளில் குறளில் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளதும்[23], இது முன்னேற்றமடைந்த நாகரிகச் சமூகத்தின் ஒழுக்கக் கோட்பாடுகளால் தவறானதாகக் கணிக்கப்பட்ட பழங்குடிச் சமூக அமைப்புச் சபையே என்பதை உணர்த்தும்[24]. உண்மையில், திருமுருகாற்றுப்படை (வரி. 264) ‘மங்கையர் கணவ ‘ என முருகனைக் குறிப்பிடுவது மங்கையர் கணத்தின் தலைவன் என்ற பொருளிலேயே ஆகும். ‘கணப ‘ என்ற இச்சொல்லின் பெண்பால் ‘கணிகை ‘ ஆகும். ஆடல் பாடலில் வல்ல கணத்தலைவியே கணிகை. (பழங்குடியமைப்பில் ‘காளி ‘யே கணிகை) இத்தகைய பரிஷத் கணத்தின் உறுப்பினர்களான பாரிஷத்யர்கள், ‘விரூபகர்கள் ‘ என்றும், ‘மகாபாஷாணயோதினாம் ‘ (பெரிய கற்கருவிகளைக் கொண்டு போரிடுவோர்) என்றும், பறவைகள் மிருகங்கள் போன்றவற்றைக் குலக் குறியீடுகளாகக் கொண்டவர்கள் என்றும் புராணங்களில் குறிப்பிடப்படும் விவரங்கள் இவர்கள் பழங்குடிச் சமூகத்தவரே என உணர்த்தும். எனவே முருகனைத் தமிழ்ச் சங்கத்தின் அல்லது கழகத்தின் முதல்வனாகக் குறிப்பிடும் மரபு அர்த்தமற்றதல்ல என நம்மால் உணரமுடிகிறது. கழகம் என்ற சொல், அறிஞர் வையாபுரிப்பிள்ளை குறிப்பிடுவதைப் போலக் ‘கலப ‘ (Club) என்ற கருத்தோட்டத்துடன் தொடர்புடையதாகும். இதனோடொத்த பழங்குடிச் சமூக அமைப்பே பரிஷத் ஆகும். தமிழகக் கோயிற் கல்வெட்டுகளுள் பழமையான கல்வெட்டுகளில் ‘மூலபரிடை ‘(மூலபரிஷத்) குறிப்பிடப்படுவது கவனிக்கத்தக்கது. மூலபரிடை ஆடல்பாடல் வடிவிலான வழிபாட்டை நிர்வகித்திருக்கக்கூடும்.[25]