திருச்சியிலிருந்து திருவெறும்பூர் செல்லும் வழியில், 25 கிலோ மீட்டர் தொலைவில் இருக்கும் சூரியூரில், யாரைக் கேட்டாலும் காசி பற்றி இப்படித்தான் சொல்கின்றனர்; கலங்குகின்றனர். துடிப்புள்ள மவுன சாட்சியாய், ஊரின் பிரதான சுவரில் இருந்து நம்மை உற்றுப் பார்க்கிறான் காசி. காசியின் முழுப்பெயர் ஸ்ரீநற்கடல்குடி கருப்பண்ணசாமி காசி. ‘காசியை நினைக்கிறப்போ எல்லாம், இன்னைக்கும் எனக்கு அந்த சம்பவம் தான் ஞாபகத்துக்கு வரும். அன்னைக்கு, மதுரை பக்கத்துல ஜல்லிக்கட்டு. எப்பவுமே போட்டிக்கு நான், முருகன், காமராஜ்னு மூணு பேர் போவோம். நாங்க வாடி வாசல்ல மாட்டை அவிழ்த்து விட்டோம்னா எல்லையைத் தாண்டுனதும், மாட்டை பிடிக்குற வேலை காமராஜுக்கு! அன்னைக்கும் வாடிவாசல்ல கிளம்புன காசி, யாருக்கும் பிடிபடாம எல்லையைத் தாண்டிருச்சு! ‘திடீர்னு என்ன நினைச்சதோ தெரியலை… கயிறோட வந்த காமராஜை, மாடுபிடி வீரன்னு நினைச்சு குத்த போயிருச்சு. போச்சு… இன்னைக்கு அவனை ரத்த கோரையாத்தான் துாக்கிட்டுப் போகப் போறோம்னு நினைச்சேன். அப்போ தான், ‘ஏய் காசி… நான்தான்’னு காமராஜ் கத்துனான். ‘அவன் வயித்துகிட்டே வரைக்கும் கொம்பை கொண்டு போயிருந்த காசி, அவன் குரல் கேட்டதும் அப்படியே நின்னுச்சு பாருங்க; ப்ப்பா… அப்பதாங்க நான் முடிவு பண்ணுனேன். என் மூத்த பிள்ளை அவன் தான்னு’ காசி பற்றிய நினைவுகளில் உருகுகிறார், காசியை வளர்த்தெடுத்த காசி குமார்.