ஜனநாயகத்தின் சிண்டைப்பிடித்து உலுக்கும் அவரது இந்தக் கேள்விக்கு நம்மிடம் என்ன பதில் இருக்கிறது. மக்கள் தரப்பில் முன்வைக்கப்படும் நியாயமான கோரிக்கைகளைக் கூட உரத்துப் பேச முடியாத ஊமைகளாகத்தானே இன்றைய பத்திரிகைகளும், ஊடகங்களும் இருக்கின்றன. குஜராத் உள்ளிட்ட மாநிலங்களில் தேர்தல் நடைபெற்ற போது காங்கிரஸ் தரப்பு செய்திகள் இருட்டடிப்பு செய்யப்பட்ட விதமும், குறிப்பாக ராகுல்காந்தி திட்டமிட்டு கிண்டலடிக்கப்பட்ட தரம் தாழ்ந்த போக்கும், இந்த நாடு நான்காரம் தர அரசியலுக்கு மீண்டும் தள்ளப்பட்டதையே உணர்த்தியது. நானறிந்து எந்த ஊடக, பத்திரிகை அலுவலகத்திலும் இதனை எதிர்த்து யாராலும் பேச இயலவில்லை. மேலாளர் இட்ட பணியைத் தலைமேல் சுமந்து செய்யும் குமாஸ்தாக்களைப் போல பத்திரிகையாளர்கள் மாறிப் போன காலம் இது. இயந்திரகதியோடு அரசதிகாரத்தின் விருப்பத்தை அட்டி ஏதுமின்றி அரங்கேற்றும் விசுவாச அடிமைகளாவதைத் தவிர அவர்களுக்கு வேறு எந்த வழியும் இல்லை. சிறந்த விசுவாசிகள் அடையாளத்திற்காக போட்டி போடுவதும், அலுவலக அரசியலில் திளைப்பதுமாக சாக்கடையில் உழலும் அறிவுப் புழுக்களாக மாறி நெளிந்து கொண்டிருக்கின்றனர், இன்றைய பெரும்பாலான பத்திரிகையாளர்கள். கடந்த நான்கரை ஆண்டுகளில் அரசுகளின் விருப்பத்தை மீறி அதன் பின்னால் உறைந்திருக்கும் உண்மைகளைச் சொல்லும் சிறு முயற்சிகளைக் கூட, பத்திரிகை, ஊடகங்களால் மேற்கொள்ள முடியவில்லை என்பதே உண்மை. அதற்கு முன்னரும் அறிவுலகத்திற்குள் ஆளும் கரங்களின் ஆதிக்கம் இருந்தததுண்டுதான். ஆனால், இப்போது அரசுகளின் விருப்பத்திற்கு எதிராக அணுவும் அசையாது என்ற நிலைக்கு அது முற்றிவிட்டது. மத்தியிலும், மாநிலங்களிலும் ஆள்வோரின் மிரட்டலுக்கு அஞ்சியா, அல்லது நமக்கெதற்கு வம்பு என உள்வாங்கிக் கொள்ளும் ஊடக முதலாளிகளின் பாதுகாப்பு சார்ந்த அச்ச உணர்வா… இந்த நிலைக்குக் காரணம் எதுவாகவும் இருக்கலாம். ஆனால், மக்கள் திரளுக்கான கருத்துருவாக்கத்தை ஏற்படுத்தக் கூடிய திராணியை பத்திரிகைகளும், ஊடகங்களும் இழந்து விட்டன என்பது மட்டும் தெளிவாகத் தெரிகிறது. நேர்மையும், துணிவும் மிக்க பத்திரிகையாளர்களே பத்திரிகைகளைத் தொடங்கி நடத்திய போது, அதிகாரம் அவர்களைப் பார்த்து அஞ்சி நடுங்கியது. அழுக்கு ஜிப்பாவும், வியர்வை நாற்றமுமாக அலைந்து கொண்டிருக்கும் பத்திரிகையாளர் ஒருவர், அமைச்சரின் நுனி மூக்குவரை விரல் நீட்டிக் கேள்வி கேட்கும் ஆளுமையோடு இருந்த காலம் அது. கருத்துகளை வெளிப்படுத்துவதற்காக ஏடுகள் வெளிவந்த காலம் போய், கட்சிகள் என்ற பெயரில் இயங்கும் கம்பெனிகளைக் காக்கவும், அவற்றுடன் புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தம் போட்டு லாபத்தைப் பகிர்ந்து கொள்ளும் தரகு முதலாளிகளைத் தாங்கிப் பிடிக்கவுமாக பத்திரிகை உலகத்தின் பணி இப்போதெல்லாம் வேறாகிவிட்டது.