[ குவளை மலரினைப் போன்ற கரிய கண்கள் சிவக்கவும் பசிய தெள்ளமிழ்தம் நிகர்த்த எச்சிலை ஒழுக்கும் பவளத்துண்டு போன்ற வாயிதழ்கள் வெளுத்து விளர்க்கவும் பெருத்து இரண்டாய் சுணங்காகிய தேமல் பூத்த வெண்முத்துமாலை புரளும்முலைகள் நசுங்கவும் பெருத்த நிதம்பமாகிய கடல் பொங்கவும் கவளவுணவு விழுங்கும்களிறும் பிடியும் எனத் தக்க சமயம் நோக்கிப் புணர்ந்தனர். கடிகை- துண்டம். பணைத்து- பெருத்து. துணைத்து- இரண்டாய். அற்றம்- தக்க சமயம்.]