பலப்பல முகங்களும், கண்களும், கைகளும், தொடைகளும், பாதங்களும், வயிறுகளும், பயமுறுத்தும் வளைந்த பற்களும் கூடிய உன் நெடிய உருவங்கண்டு மூவுலகங்களும் நடுங்குகின்றன. வான் வரை நீட்டி, வண்ணங்கள் தீட்டி, பிரகாசம் கூட்டி, திறந்த வாயினைக் காட்டி, அகன்ற கண்களில் ஒளியினை நாட்டியுள்ள உன்னைக் காணும் போது என் அமைதியும் வீரமும் ஒடுங்குகின்றன. கோர பயங்கரப் பற்களுடன் ஊழிக்காலத்துப் பெருந்தீ போன்ற உன் முகத்தைப் பார்த்ததுமே எனக்குத் திக்குத் திசை தெரியவில்லை! ஒன்றும் புரியவில்லை!