என்ரு சொல்லி வருந்தினள். உடனே உதயணன், "நீவிர் இருவரும் மயங்கா தொழிக. அரசன் இவளை என்னோடு சேர்த்து அனுப்பியதை அறியாத வீரர்கள் போர் செய்தற்குத் துணிந்து வருகின்றார்கள். யான் இவர்களை ஒரு பொருளாக எண்ணேன். இவர்களை வெல்லுதல் எனக்கு மிக எளிய காரியமாகும்; அஞ்சற்க" என்றனன். காஞ்சனமாலை வாசவதத்தையைத் தெருட்டி அவள் நடுக்கத்தைத் தீர்த்தனள். அவளும் நடுக்கொழிந் திருந்தாள். அப்பால் உதயணன் தன் நாட்டை நோக்கிப் பிடியைச் செலுத்தினன். அது கண்டோர் யாவரும், "உதயணன் வாசவதத்தையை அரசனிடத்தாவது இராசமாதேவியிடத்தாவது கொண்டு செல்லாமல் தன் நாடு நோக்கிச் செல்லுகின்றனனே! இனி என்ன நேருமோ!’ என்று பகற் காலத்திற் சூரியனை இழந்தவர்கள் போலே மிகவும் அஞ்சினர். செவிலித் தாயரும் பாங்கிமாரும் மற்றையோரும் அவளுடைய செயல்களை நினைந்து சொல்லிச் சொல்லி அங்கங்கே பலவகையாகப் புலம்புவாராயினர்.