அதன்பின்னர் ஐம்பதுகளில் இந்தியமொழிகள் அனைத்திலும் நவீனத்துவம் [modernism] வலுவாகக் காலூன்ற ஆரம்பித்தது. நவீனத்துவம் இலட்சியவாதங்கள் மீது ஐயம் கொண்டது. தனிமனிதனை அலகாகக் கொண்டு அனைத்தையும் ஆராய்ந்தது. புறவயமாகவும் தர்க்கபூர்வமாகவும் வாழ்க்கையை வகுத்துக்கொள்ள முயன்றது. நவீனத்துவத்தை உருவாக்கியவை இரண்டு தத்துவநோக்குகள். ஒன்று அனைத்தையும் புறவயமாக ஆராயமுடியும் என்ற நிரூபணவாத அறிவியல். இரண்டு, தனிமனிதனே அறிவின் அடிப்படை அலகு என்ற இருத்தலியல் தத்துவம்.