நம்ம மனித குலத்துக்கே ஒரு பழக்கம், மூத்தோரை வழிபடு. பெரியோரைப் போற்று. அதிலும் நம்ம இங்கிலாந்தில் எந்த நாட்டையும் விட இந்த வயசாளி வழிபாடு ரொம்ப அதிகம். மத்த நாட்டுக்காரர்கள் முதுமையை அவர்களின் உடல் தளர்ச்சி என்று அல்லாமல் கருத்தளவில் மரியாதை தந்தார்கள். நாமதான் நடைமுறையிலேயே அதைக் காட்டிக்கொள்ளும் பழக்கத்தைக் கைக்கொண்டிருக்கிறோம். இப்ப பாருங்கள், நம்மூர் மழலையர் பள்ளியில் குரலே இல்லாத ஒரு கிழட்டுக் குரலில் ‘ப்ரைமா டோனா’ (பாலர் பாடல்கள்) கேட்கச் சொல்வது பிள்ளைகள் செய்த பாவம் அன்றி வேறென்ன? கையைக் காலை அசைத்தாலே நொறுங்கிப்போகிற பாடாவதி நடனக்காரிகைகளை வேறெந்த நாட்டுக்காரனும் காசு கொடுத்துவிட்டு வந்து உட்கார்ந்துபார்த்து கைதட்ட மாட்டான். இடைவேளைப் பொழுதில் அதைப் பாராட்டி வேறு பேசுகிறான்கள். ”ஏ ஜார்ஜ் சார், ஆடினானே அவனுக்கு எப்பவோ வயசு அறுபது கடந்தாச்சி!”