அவர்கள் ஜியாரத்தைக் கையிலெடுக்கும் காலகட்டத்தைக் கூர்ந்து கவனிக்கையில் ஒரு சராசரி ஐயம் எழுகிறது: ஜக்காத், பித்ரா,குர்பானி போன்ற தானதர்மங்கள் இடம் பெறும் சமயங்களிலெல்லாம் முஸ்லிம்கள் பெருமளவில் தர்காவுக்கு வந்து அங்குள்ள எளியவர்களுக்கு அவற்றை அளிப்பது நீண்ட நாட்கள் பழக்கம். அதில் அவர்கள் மிகுந்த மனநிறைவும் திருப்தியும் அடைகிறார்கள். இல்லையெனில் இஸ்லாத்தில் புதுமையைப் புகுத்த விரும்புகிற மார்க்க ஜாம்பவான்கள் கூறுகின்ற லாஜிக்கையெல்லாம் மீறி, நோன்பைக் கடைபிடித்துக்கொண்டு நீண்ட தூரத்துக்கு வந்து இத்தகைய ‘மதவிரோத’ காரியங்களில் ஈடுபடப் போவதில்லை. ( “ஜக்காத்தை தர்காவில் இருக்கும் ஏழை எளியவர்களுக்குத்தான் அளிக்க வேண்டுமென்று எந்த குரானில் கூறப்பட்டிருக்கிறது?”என்றுகூட வினாக்கள் எழுப்படுகின்றன.) ஜக்காத், பித்ராத் தொகைகளை முஸ்லிம்கள் உண்டியலில் இடுவது கிடையாது என்பது பகிரங்க உண்மை. எனினும் பாமர முஸ்லிம்கள் தர்கா போன்றதொரு புண்ணிய ஸ்தலத்தில் அப்படிப்பட்ட தர்ம காரியங்கள் செய்வதிலேயே திருப்தியடைகிறார்கள். அதில் தவறோ சட்டமீறலோ எதுவுமில்லை. வழங்க வேண்டிய தொகைகளை உரியவர்கள் அவர்கள் கைகளினாலேயே செய்கிறார்கள். ‘எங்களுக்கு அனுப்புங்கள். நாங்கள் உரியவர்களிடம் சேர்ப்பிக்கிறோம்’என்ற விளம்பரங்களையும் பிரச்சாரங்களையும் அவர்கள் ஏற்பதில்லை. இப்படிப்பட்ட பிராக்ஸிகளுக்கு இஸ்லாத்தில் அனுமதியில்லை என்பதுகூட நவீன ஏகத்துவவாதிகளின் கூற்றுதான்.