“என்னுடைய புது வாழ்கை முறைக்கு நான் விரைவிலேயே தயார் செய்து கொள்ளவேண்டியிருந்தது. எனக்கு வீட்டை விட்டு வெளியில் செல்ல அனுமதியில்லை. என் மாமியாரின் ஆணைகளை ஏற்று நடந்து, தரையை சுத்தம் செய்வதும், காய்கறிகளை நறுக்குவதும், பாத்திரங்களைக் கழுவுவதுமாக என் நாட்கள் நகர்ந்தன. சிறிது ஓய்வு எடுக்க எண்ணினாலும் என் மாமி என் தலை மயிரைப் பிடித்து இழுத்தார். ஒரு நாள் என் வயதுக் குழந்தைகளுடன் வெளியில் சென்று விளையாட அனுமதி கோரினேன். ஒரேயடியாகக் கோபப்பட்ட என் மாமியார், குடும்ப கௌரவத்தைக் குலைக்க வேறென்னன்ன செய்யப் போகிறாய் என்று திட்டினார். காலையில் வேலைக்கு செல்லும் என் கணவர் வீடு திரும்பும் சப்ததிலேயே நான் நடுங்கிவிடுவேன்..இரவுகள் துன்பத்திலும் வலியிலும் கழிந்தன. என் உடன் பிறந்தவர்களை, என் பள்ளியை, அம்மாவைக் காணாமல் பரிதவித்தேன். என் கணவரை வெகுவாகக் கெஞ்சி என் பிறந்த வீடு செல்ல சம்மதம் வாங்கிப் புறப்பட்டேன்.