பக்கத்து அறையிலிருந்த பிரான்சுவாஸ் இப்போதில்லை. காதை செவிடாக்கும்வகையில் மாளிகையில் சப்தம். உறக்கத்தில் ஆழ்ந்திருப்பதுபோலவிருந்த அறையில் இருள் மண்டிக்கிடந்தது. ஏறக்குறைய ஒரு மணி நேரம் கழிந்திருக்கும், அறையெங்கும் நிசப்தம். தனது தலைக்குள் மிகப்பெரிய இடி இறங்கியது போன்றதொரு ஓசையைக்கேட்டான். அவ்வோசை செய்யவிருக்கிற காரியம் சரியா தப்பாவென்று யோசிக்க விடாமற் தடுத்தது. அவன் தெரெஸா வீட்டிலிருக்கின்றான் என்ற உண்மை. அவனை இதுவரை காணாத மகிழ்ச்சியில் ஆழ்த்தியிருந்தது. பிறகு சட்டென்று இவனை உரசிக்கொண்டிருக்கிற திரைத்துணிகளின் பின்னே கட்டிலிருக்கிற பகுதியில் ஒரு மனிதனின் பிணம் இருக்கிறதென்ற உண்மை நினைவுக்கு வந்ததும் உடல் நடுங்கியது, மயக்கம் வருவதைபோல உணர்ந்தான். அவளால் நேசிக்கப்பட்ட மனிதப் பிண்டம்., நல்லது கெட்டதென கடவுளுக்கு எல்லாம் தெரியும். இப்படியும் நடக்குமா? இப்படியொரு கொலையை அவரும் மன்னித்துவிட்டார்; என்று நினைத்தபோது இரத்தம் கொதித்தது. கொலொம்பெலின் சப்பாத்தற்ற நிர்வாணமான கால்கள் கட்டிலிற்போட்டிருந்த அலங்கார துணிகளுக்கிடையில். எவ்வகை சந்தோஷத்துடன் ஷாந்த்கிளேரில் எறியப்போகிறான், பாலத்தின் முடிவில் நீர் கறுமையாகச் சுழன்று ஓடும், அங்கே ஆழம் மிகவும் அதிகமென்று அறிவான். இருவருமாகச் சேர்ந்து பிணத்தை அப்புறப்படுத்தியபிறகு தங்களைக்குறித்து யோசிக்கமுடியும்.