குடித்தனம் வைத்து விட்டு எல்லாரும் போயாகி விட்டது. இவர்களுக்கும் நாள் போனதே தெரியவில்லை. பீச்சுக்குப் போனார்கள் , சினிமா போனார்கள் , பெரிய பெரிய ஷாப்பிங்க் மால்களுக்கு அழைத்துச் சென்று அவளை வியப்பில் ஆழ்த்தினான். ஆயிற்று ஒரு மாதம் ஓடி விட்டது. சில நாட்களாகவே வளர்மதிக்கு சொல்லத் தெரியாத ஏக்கம் அவளைச் சூழ்ந்து கொண்டது. எத்தனை நேரம் தான் T.V பார்ப்பது? “ஏங்க இந்த ஊர்ல பொம்பளைங்க எல்லாம் ஒண்ணாச் சேந்து உக்காந்து பேச மாட்டாங்களா?” என்று வினவியவளை ஆதுரத்துடன் பார்த்தான் பூமி. “இல்லே மதி. இங்கயெல்லாம் அவுங்க அவுங்க வேலை அவுங்களுக்கு. வீண் வம்பு பேச மாட்டாங்க”என்றான்.”வீண் வம்பு இல்லீங்க. எங்க ஊர்ல இந்த மாதிரி வளவு வீடுகள்ள உள்ளவங்க பதினோரு மணிவாக்குல ஒண்ணாச் சேந்து வத்தல் , வடாம் போடுவாங்க. ஊறுகா போடுவாங்க, வெங்காயம் உரிப்பாங்க, முருங்கைகீரை ஆய்வாங்க இப்படி பல வேலைகளை பகிர்ந்து செய்வாங்க” என்றாள் ஏக்கத்துடன்.சொல்லும்போதே கண்களில் நீர் துளிர்த்தது அவளுக்கு.பூமி நாதனும் சமாதானப் படுத்தினான். இங்கேயெல்லாம் இப்படித்தான் இருக்கும் என்று.