முருகப்பெருமான்: ஆம்! தாயுமானவன் எவ்வளவு தெளிவாக எடுத்துரைத்தான்! ஒன்றை இங்கே கவனிக்க வேண்டும். ஆணவத்தினோடு மூவகையாய்க் கலந்த தோய்வு உயிர் விட்டு நீங்கத் தக்க, அப்படி நீங்குகிற தோய்வு. ஆனால் இறைவனோடு உயிர் மூவகையாய் உணர்வால் கலந்து நிற்கும் தோய்வு எப்போதும் விட்டு நீங்காத தோய்வு. ஏனெனில் இறைவன் நிலையானவன் இல்லையா? ஆனால் நிலையான இன்பத்தை வேண்டுகிற இந்த உயிர்களுக்கு இது தான் புரிவதில்லை; அறியாமையின் பிடி உயிர்கள் மீது அவ்வளவு ஆழமாய் உள்ளது. இந்த அறியாமையிலிருந்து நீங்காத உயிர் மீண்டும் மீண்டும் பிறவிச் சூழலில் மாட்டிச் சுழன்று கொண்டே இருக்கிறது; இந்த அறியாமையிலிருந்து நீங்கி எந்த உயிர் கடவுளின் தோய்வில் உணர்வைச் சிவோகம் பாவனையாகப் பாய்ச்சுகிறதோ அந்த உயிரே மெய்ஞ்ஞானி எனப்படும் இல்லையா? (சிவபெருமான் ஆம் என்று தலையசைக்கிறார்.)