வைணவப் புலவர்களுக்கெதிரான இத்தத்துவப் போராட்டத்தில் ‘நிலமேழளந்த நெடுமால் பணியுநிமலர் பொன்னம்பலமேவு தில்லைப் பதி நடராசர்’ எனத் திருமால் சிவனை வணங்கியதாகவும் (பல பட்டடைச் சொக்கநாதர், தனிப்பாடல் திரட்டு, காசுப்பிள்ளை பதிப்பு 2:76), ‘பரவாதிகள் சமயங்களில் வீழ்ந்துநின் பாதமலர் பரவாதிகமும் பரமும் விட்டேன்’ (திருக்குற்றால யமகவந்தாதி 82:1) என்பதன் மூலம் பிற சமயங்கள் மோட்சம் தராது எனவும், திருமால், பிரமன், வானவர், முனிவர், பிராமணர் ஆகிய அனைவரும் சிவனை வழிபட முக்தி யடையலாம் எனவும் சைவப் புலவர்கள் கணை தொடுத்தனர். ‘அறுசமயங்கள்’ பற்றி ஆய்வு செய்த ஏ.வி.சுப்பிரமணிய அய்யர், ‘ஆழ்வார்கள், நாயன்மார்கள் காலம் வரை தோழமைச் சமயங்களாக இருந்த சைவமும் வைணமும் ஒன்றை மற்றொன்று ‘புறச்சமயம்’ எனக்கூறிக் கொள்ளத் தொடங்கியது பிற்காலத்தில் எனக் குறிப்பிடுவது நாயக்கர்கள் காலத்தைத்தான் என்பது உண்மை. தத்துவார்த்தப் போராட்டத்தின் இந்தப் பின்னணியில் நாயக்கர்களின் சமய ஆதரவு கவனிக்கப்படவேண்டிய ஒன்று.