ஒவ்வொருவருக்கும் உணவிற்கு ஒரு படி அரிசியும், உடுப்பதற்கு நான்குமுழத்துணியும்தேவை. இப்படியிருக்க, மனதால் எண்ணக்கூடிய காரியங்களோ எண்பது கோடியாகும். எனவே,அகக்கண்ணாகிய அறிவிழந்த மாந்தரின் குடும்பவாழ்க்கையானது, மண்ணால் செய்யப்பட்டபாண்டம் போல இறக்கும்வரையிலும் துன்பமே ஆகும் (மேலும் மேலும் ஆசைப்படுபவர்துன்பமே அடைவர் என்பது கருத்து. ஷமனோநாசம்| என்று வசிட்டன் வஷிட்டாவத்தில் இராமனுக்குஉபதேசித்தான், மோகத்தை வென்றுவிடு என்றான் பாராதி). உள்ளதே போதும் என மனம்அமைந்திராதவர்கள் இறக்கும் வரையில் சஞ்சலமே அடைவார்கள். சமூகவாழ்க்கை என்பது எண்பதுகோடி விதம் விதமாக எண்ண வல்ல சக மனிதர்களோடு சஞ்சரிக்க வேண்டும். மனங்கள்கலப்பதே மானிட வாழ்க்கை. உடலங்கள் ஒன்றுபடுவதல்ல உள்ளங்கள் ஒன்றுபடவேண்டும். கோயிலிலே மற்றவனை நேசிக்கும் அருளைத் தா என்று ஆண்டவனைத் தாயுமானவர்வேண்டுகின்றார். வாடின பயிரைக் கண்டால் வாடினேன் என்கிறார் வள்ளலார்.