அரச பயங்கரவாதத்தின் வலியும், விசாரணைக் கமிஷன்களின் துரோகமும் தலித் மக்களுக்கு மிக மிக பழக்கப்பட்டது. தலித் மக்களின் உரிமைப் போராட்டங்களை ஒடுக்கிய அரசின் பயங்கரவாத நடவடிக்கைகளை பொதுச் சமூகம் இதுவரையிலும் சரியானதென்று நியாயப்படுத்தியே வந்திருக்கிறது. அவர்களை சுட்டுக் கொல்வது கூட சரியே என்பது போலத்தான் பொதுச் சமூகம் அத்தாக்குதல்களைக் கண்டிக்காமல் விலகி நின்றது. ஒடுக்கப்பட்டவர்களின் போராட்டங்களை ’வன்முறை வெறியாட்டம்’ என அரசும், ஊடகங்களும் முத்திரை குத்திய போது அதை ஆமாம், ஆமாம் என்று அது தலையாட்டியது. மாஞ்சோலைத் தேயிலைத் தோட்டத் தொழிலாளர்கள் 150 ரூபாய் கூலி உயர்வு கேட்டுப் போராடி 17 உயிரைக் காவு கொடுத்தனர். தலித் மக்கள் நடத்திய அந்த பேரணியை, ’போக்குவரத்து நெரிசல்’ என கொச்சைப்படுத்தினர் சாதி இந்துக்கள். இதுவரையிலும் தலித் மக்களின் எந்தப் போராட்டத்தையும் தன்னுடையதாக இந்த பொதுச் சமூகம் கருதியதில்லை. சாதி இந்துக்களின் நலனை தி.மு.கவும், அதிமுகவும் மாறி மாறி காப்பாற்றி வந்ததால் அவர்களுக்கு உரிமைப் போராட்டம் என்றால் என்னவென்றே தெரியாமல் போய்விட்டது. தமிழகத்தில், சுதந்திரத்திற்குப் பின்னர் அனேகமாக பொதுச் சமூகத்தின் மீது நிகழ்த்தப்பட்டு இத்தனை உயிர்களை வாங்கிய முதல் நிகழ்வாக ஸ்டெர்லைட் போராட்டம் இருக்கக் கூடும். ஆனால் தலித் மக்கள் இதை காலந்தோறும் அனுபவித்து வந்திருக்கின்றனர்.