இரண்டாம் வாசகத்தில் பவுலடியார் கொரிந்து நகரத் திருச்சபைக்கு எழுதிய திருமடலில் நன்றாக தன் மனம் திறந்து பேசுகிறார். ஏறக்குறைய திருமடல் நிறைவுறும் நேரத்தில் தன்னிடமிருக்கும் வலுவின்மைபற்றி அவர் பெருமை பேசுவதே அதன் சிறப்பு. முள் ஒன்று தைத்து வலி ஏற்பட்டுள்ளது. கடவுளின் அருள் மட்டுமே தனக்குப் போதும். வலுவற்றிருக்கும்போது வல்லமை பெற்றவனாக இருக்கிறேன் என்று சான்றுபகரும் இவ்வாசகத்திற்கு கவனமுடன் கேட்டு மனதில் இருத்திக்கொள்வோம்.