தலித்கள் கடன் வாங்கிச் செய்த குத்தகை விவசாயம் நாசமடைந்தது. சொந்த நிலம் வைத்திருந்தவர்களுக்கே நிவாரணப் பணம் என்பதால் தலித் மக்கள் தற்கொலை செய்து கொள்ளும் நிலைக்கு தள்ளப்பட்டனர். சேரிகளாக ஒதுக்கப்பட்டு தீண்டத் தகாதவர் களாக இழிபடுத்தப்பட்ட மக்களை நிவாரண கேம்ப்களில் சேர்த்துக் கொள்ள மீனவர்களும் பிற சாதி இந்துக்களும் தயாராக இல்லை. உணவளிக்காமல் நிவாரணப் பொருட்களை கிடைக்க விடாமல் அவர்கள் தலித்துகளை மிக மோசமாக விரட்டியடித்தனர். தலித்களோடு ஓரிடத்தில் தங்க அவர்களது சாதி கவுரவம் இடமளிக்கவில்லை. ‘‘அவர்களிடம் என்ன இருந்தது, இழப்பதற்கு?’’ இதுதான் எல்லா இடங் களிலும் சாதி இந்துக்கள் முன் வைத்த வாதம். உயிர் போகவிருந்த பேரிடரிலும் அவர்கள் சாதியை நிலைநிறுத்தினார்கள். மக்களுக்கு இணையாக அரசும் சாதி இந்துக்களின் நிவாரணக் குடியிருப்புகளை கவுரமானதாகவும் தலித்துகளுடையதை ஆஸ்பெஸ்டாஸ் குடியிருப்புகளாகவும் அமைத்து பாகுபாட்டை உறுதி செய்தது. சுனாமி பாதிப்பு குறித்த ஐரோப்பிய கமிஷன் மனிதநேய உதவிகள் மற்றும் சிவில் பாதுகாப்பு அலுவலகத்தின் அறிக்கை, ‘’தாழ்த்தப் பட்டவர்கள் எதிர்கொள்ளும் முக்கியமான பிரச்னை, அவர்களிடம் மிக சொற்பமான உடைமைகளே இருப்பதால் நிவாரணம் பெறுவதிலிருந்து அவர்களைத் தடுக்கிறது. இது அவர்களை மென்மேலும் வறுமைக்கும் புறக்கணிப்பிற்கும் ஆளாக்குகிறது. அவர்களிடம் உள்ள பதிவு செய்யப்படாத மீன்பிடி படகோ, வலையோ பட்டா இல்லாத வீடோ இது எதுவுமே கணக்கில் வராது. இதனால் அவர்கள் சார்பான பேரிடர் இழப்பு முற்றிலுமாக மறைக்கப்படுகிறது’’ என விளக்குகிறது. சென்னையின் வெள்ளப் பேரிடரைப் போலவே சுனாமியின் போதும் நூற்றுக்கணக்கான துப்புரவுப் பணியாளர்கள் (தலித் மக்கள்) அதிகம் பாதிக்கப்பட்ட நாகப்பட்டினம், நாகூர், வேளாங்கண்ணி, தரங்கம்பாடி, சீர்காழி, மற்றும் நெல்லிக்குப்பம் ஆகிய பகுதிகளுக்கு அழைத்து வரப்பட்டனர். டிசம்பர் 27 தொடங்கி 31 வரையான நாட்கள் அவர்கள் வாழ்வின் கொடுங்கனவாகவே இருக்கும். ஏனெனில் மிக மோசமான வன்கொடுமைக்கும் சுரண்டலுக்கும் ஆளாக்கப்பட்டனர். கடலோரத்தில் குவிந்த பிணங்களை அவர்கள் வெறும் கைகளால் அப்புறப்படுத்த நிர்பந்திக்கப்பட்டனர். ஐரோப்பிய யூனியன் மற்றும் இண்டர்நேஷனல் தலித் சாலிடாரிட்டி நெட்வொர்க் நிதியுதவியில் தேசிய தலித் கண்காணிப்பகம் மற்றும் தலித் மனித உரிமைகளுக்கான தேசிய பிரச்சாரம் நடத்திய ‘பேரிடர் எதிர்ச்செயலில் சாதிப் பாகுபாடு என்ற ஆய்வில்’ சுனாமியில் தலித் மக்கள் புறக்கணிக்கப்பட்டதும் இழிதொழிலை செய்ய நிர்பந்திக்கப்பட்டதும் விரிவாக விவாதிக் கப்பட்டுள்ளது. ‘பாதிக்கப்பட்டவர்களின் சூழலைப் புரிந்துகொண்டு அவர்களுக்கு உதவவே தலித் மக்கள் துப்புரவுப் பணியைச் செய்ய ஒப்புக் கொண்டனர். ஆனால், அவர்களது கவுரவமும் ஆரோக்கியமும் முற்றிலுமாக துடைத்தழிக்கப்பட்டது. அவர்களுக்குத் தேவையான அடிப்படை வசதிகளைக் கூட சூப்பர்வைசர்கள் செய்து தரவில்லை. குளிக்க நீரோ, சோப்போ, தொற்றுத் தடுப்போ (disinfectant) அளிக்கப்படவில்லை. உறங்க இடமின்றி, இந்த மோசமான வேலையின்போது அணிந்துகொள்ள இரண்டு சீருடைகளோடு அவர்கள் கைவிடப்பட்டனர். அழுகிய பிணங்களை பாதுகாப்பு உபகரணங்களின்றி அப்புறப்படுத்தினர். 12 மணி நேர இந்த பணிக் கிடையில் நிவாரண மையங்களில் உணவுக்காக கையேந்த வைக்கப்பட்டனர். நான்கு நாட்களுக்கு பிறகே மாஸ்க்கும் கையுறையும் வழங்கப்பட்டன. மீனவர்கள் இந்த வேலையை செய்யச் சொல்லிக் கம்பை எடுத்துக் கொண்டு அவர்களை மிரட்டினார்கள். நகராட்சிப் பணியாளர்களாக பிணங்களை அப்புறப்படுத்துதல் அவர்களது வேலை அல்ல. ஆனால் தீண்டத்தகாவர்கள் என்பதால் சாதி வழக்கப்படி அவர்கள்தான் இந்த தீண்டத்தகாத வேலையை செய்தாக வேண்டும். ஐந்து நாட்கள் கழித்து அவர்களுக்கு ரூ.125 கூலியாக அளிக்கப்பட்டது. பத்து நாட்கள் கழித்து 188 ரூபாய். ஒரு மாதம் கழித்து பல்வேறு வலியுறுத்தல்களுக்குப் பின்னர் 2500 ரூபாய். இழிவேலையை செய்து வீடுகளுக்குத் திரும்பிய அவர்களால் சாப்பிடக் கூட முடியவில்லை. அவர்களுக்கு கவுன்சலிங் அளிக்கப்பட வில்லை. யாருமே இவர்களின் சேவைக்கு நன்றி தெரிவிக்கத் தயாராக இல்லை. மாறாக இவர்களது சூப்பர்வைஸர்கள் பெரும் பாராட்டைப் பெற்றனர்’’. தமிழகம் மட்டுமல்ல, இந்தியாவில் எந்த மாநிலத்தில் பேரிடர் நிகழ்ந்தாலும் இதே கொடுமையைத் தான் தலித்கள் அனுபவிக்கின்றனர். சுமார் 30 ஆயிரம் பேரை பலி கொண்டு பத்து லட்சம் பேரை வீடற்றவர்களாக்கிய இந்தியாவின் வடமேற்கு மாநிலத் துயரமான குஜராத் பூகம்பத்தின் நிவாரணப் பணிகளில் தலித்களும் முஸ்லிம்களும் கடுமையான சாதி மதப் பாகுபாட்டை எதிர்கொண்டனர். பூகம்பம் நிகழ்ந்து ஆறு வாரங்கள் கழித்து மனித உரிமை கண்காணிப்பகம் மிக மோசமாக