அவன் சொல்லவில்லை. அவனுடையக் கண்கள் கட்டப்பட்டிருந்ததால் அவனைச்சுற்றி எத்தனைப்பேர் நிற்கிறார்கள் என அவனால் கணிக்க முடியவில்லை. ஏன் அடிக்கிறார்கள்....எத்தனைப்பேர் அடிக்கிறார்கள்.... எந்த இடத்தில் நிறுத்தி அடிக்கிறார்கள்.... எவ்வளவு நேரம் அடிப்பார்கள்....எனத் தெரியாமலும் தெரிந்துக்கொள்ள முடியாமலும் அவன் நின்று கொண்டிருந்தான். எலும்பு போர்த்திய உடம்பானாலும் திடகாத்திரமாகவே அவன் நின்றுகொண்டிருந்தான். பட்ட மரத்தின் திடகாத்திரமாக அவனுடைய உடம்பு இருந்தது. அவனுடைய உதடுகள் சிறகு அறுபட்ட பட்டாம்பூச்சியின் இறக்கையைப்போல பரிதவித்தன. இதயம் ‘திடும்....திடும்...’ என அடித்துகொண்டது. என்னத்தையோ சொல்லி அவனுக்குள் முணுமுணுத்தபடி இருந்தான். தலையை பிடியிலிருந்து விடுவித்துக்கொள்ளும் பொருட்டு தலையை முன்பக்கமாக இழுத்தான். மற்றொருவன் அவனது பிடறியை ஒரு கையால் பிடித்துகொண்டு மறு கையால் அவனது முகத்தில் ‘ நொங்’ கென்று ஒரு குத்திட்டான். அவன் வலிப்பொறுக்க முடியாமல் ‘ பெஅ.......’வெனக் கத்தினான்.