எனக்குச் சிறுவயதிலிருந்தே மேடை ஏற வேண்டும் என்ற அவா இருந்தது. அதை நிறைவேற்றும் வகையில் ஒரு பிரம்மாண்டமான வாய்ப்பை என் பாடசாலை எனக்கு அமைத்துக் கொடுத்தது. அத்திப் பூத்தாற் வரும் இம்மாதிரியான வாய்ப்பைப் பற்றித்தான் நான் எழுதப்போகிறேன். என் ஆசான் எனக்குள் இருக்கும் அற்புதமான பாட்டுத் திறனைக் கண்டறிந்து அதைப்பற்றி வாயாரப் புகழ்ந்தார். பிறகு அப்பிரமாண்டமான பாட்டுப் போட்டியில் கலந்து கொள்ள என்னைப் பரிந்துரைப்பதாகக் கூறினார். எனக்குக் கையும் ஓடவில்லை,காலும் ஓடவில்லை. இச்செய்தி என் காதுகளுக்குத் தேனாக இனித்தது. போட்டிக்கு இன்னும் ஒரு வாரம் தான் இருந்தது. ஆனால் எனக்கு அது ஒரு வருடம் போல் தோன்றியது. என் விழிகள் எப்போதும் நாட்காட்டியின் மேலேயே இருந்தது. நான் இரவு பகல் பாராமல் அப்போட்டிக்காக பலமுறை பாடிப் பழகினேன். என் கனவுகளை நிறைவேற்றும் அந்த நாள் வந்தது. என் பெயர் அழைக்கப்பட்டதும் நான் மேடையில் ஏறினேன். அங்கு அமர்ந்திருந்த திரளான கூட்டத்தைப் பார்த்தும், கண்ணைக் கட்டிக் காட்டில் விட்டது போல் இருந்தது. ஒரு கணம் பாடாமல் நின்றேன். என் முன்னால் அமர்ந்திருந்த என் ஆசிரியர் என்னை உற்சாகப் படுத்தினார். என் பாடல் வரிகள் என் கண்முன்னால் தோன்றின. நான் பாட நினைத்தை எனது மயக்கும் இனிமையான குரலில் பாட ஆரம்பித்தேன். அரங்கமே அதிரும் வண்ணம் கைதட்டல் ஒலி என் காதைப் பிளந்தது. என் உவகைக்கு அளவேயில்லை.எனக்குக் கிடைத்த கைதட்டல் ஒலி எனக்குப் பல கோப்பைகளைப் பெற்றுத் தந்த மன மகிழ்ச்சியை எனக்குள் ஏற்படுத்தியது. நாம் ஒரு போட்டியில் வெற்றி பெறுகிறோமா இல்லையா என்பது முக்கியமல்ல. நாம எந்தக் காரியத்தையும் மனதார செய்தால் அது நமக்கு நிச்சயம் வெற்றியைத் தேடித் தரும் என்பதை உணர்ந்தேன். முதல் பரிசு……………….. கிறிஸ்மிதா ……………… என என் பெயர் அறிவிக்கப்பட்டதும் என் மனம் வானத்தில் பறந்து கொண்டிருந்தது.