‘நவீன கவிதை, வடிவ ரீதியான மாற்றம் மட்டுமல்ல. காலநிகழ்வுகளின் இயக்கத்தால் உணர்வில் நேர்ந்த மாறுதல் ‘ என்று சுகுமாரன் எழுதும்போது அதுவே கவிதைமாதிரி தெரிகிறது. இப்படிப் பல இடங்களில் நிறுத்திப் படிக்க வைக்கிற வரிகளைக் காணும்போது, அவற்றையெல்லாம் விரித்து இன்னும் எழுதியிருக்கலாமோ என்ற எண்ணம் தோன்றுவதைத் தவிர்க்க இயலவில்லை. உதாரணமாக, பிச்சமூர்த்தி கவிதைகள் என்ற தலைப்பிலான கட்டுரை, கவிதையில் பாரதி என்ற ஆளுமை என்கிற விரிவான முன்னுரையுடன் தொடங்குகிறது. பாரதியின் கவிதை உலகத்தின் இரண்டு பொது இயல்புகளாக ஆசிரியர் கருதுவதை ஒரு பத்தியில் சொல்கிறது. பின்னர், பாரதியிடமிருந்து பாரதிதாசன் எவ்வாறு வேறுபடுகிறார் – அதனால் விரிந்த எல்லைகளை அடையாமல் போகிறார் என்பதை ஒரு பத்தியில் சொல்கிறது. இவற்றையெல்லாம் இன்னும் விவரித்து எழுதியிருக்கலாமே என்று அறியத் துடிக்கிற ஒரு வாசகனாக நான் பேராசைப்படுகிறேன். ஆனால், பிச்சமூர்த்தி பற்றிய கட்டுரையில் இந்த முன்னுரை போதும் என்று ஆசிரியர் நினைத்திருக்கலாம் என்று மனத்தைத் தேற்றிக் கொண்டு அடுத்த பத்திக்குப் போகிறேன். பிச்சமூர்த்தியின் பிறப்பு, படிப்பு, வழக்கறிஞர் தொழில், கு.ப.ரா.வுடனான நட்பு, மணிக்கொடியில் அவர் எழுதிய கதைகள், புதுக்கவிதை என்கிற புதுவடிவத்தை அவர் காணத் தூண்டுதலாக இருந்த வால்ட் விட்மன் என்று வேகமாக ஓடுகிற கட்டுரை, அடுத்த இரண்டு பக்கங்களில் வாசகர் எதிர்பாராவண்ணம் திடாரென்று முடிந்து விடுகிறது. இன்னும் கொஞ்சம் வேண்டும் என்று மிட்டாய்க்காக அடம்பிடித்து அழுகிற குழந்தையின் மனம் போல ஆகிவிடுகிறது வாசகரின் மனம் அப்போது.