ஒரு நாள் கைலாய மலையில் பார்வதி பரமசிவனுடன் பிள்ளையார் உட்கார்ந்து கொண்டிருந்தார். அப்பொழுது நந்தியம் பெருமான் திடீரென்று உள்ளே வந்து, “பிரபொ, தேவேந்திரனும், பிரம்மனும், முப்பத்துமுக்கோடி தேவர் களையம் அழைத்துக்கொண்டு தங்களை அவசரமாய்ப் பார்க்க வந்திருக்கிறர்கள்” என்றார் .பிள்ளையார் அனைவரையும் உள்ளே வரச்சொன்னார். அனைவரம் அமர்ந்த்தும். “என்ன சமாசாரம்” என்று பிரமனைக் கேட்டார்` பிரம்மா சொன்னார். “யானைமுகப் பெருமானே, அனலாசுரன் என்ற அசுரன் எல்லோரையும் துன்புறுத்துகிறான். அவன் கிட்டேயே போக முடியவில்லை. யார் போனாலும் நெருப்பாகத் தகித்து விடுகிறான். அவனை நீங்கள் தான் சம்ஹாரம் செய்யவேண்டும். தேவேந்தினும், நானும் அவன் பக்கத்தில் போகமுடியாமல் ஓடி வந்து விட்டோம்” என்றார். பிள்ளையார் உடனே எழுந்தார். அவருடன் கணங்களும் கிளம்பின. அனலாசுரன் இருக்கும் இடம் வந்தார். பிள்ளையாருக்கும் அனலாசுரனுக்கும் பெரும் போர் மூண்ட்து. சண்டையில் அனலாசுரன் தன் வாயிலிருந்து நெருப்பாகக் கக்கி பிள்ளையாரின் படைகளைப் பொசுககினான். ஏனென்றால் நெருப்பாக எரியும்படி அவன் வரம் பெற்றிருந்தான். அதைக்கண்ட பிள்ளையாருக்கு அசாத்தியக்கோபம் வந்து விட்டது. எத்தனை நேரம் சண்டை செய்தும் அசுரனை ஜெயிக்க முடியாமல் போகவே அவர் அனலாசுரனைத் துக்கி அப்படியே விழுங்கிவிட்டார்.