மரணத்தைப் பற்றிய பயம் எல்லா மனிதருக்கும் உண்டு. வெளியிலே பார்ப்பதற்கு தைரியசாலிகளாக காணப்படுகிறவர்கள், ஒருவேளை கொடூரமாய், பயங்கரமாய் காணப்படுகிறவர்களும் உள்ளத்திலே அவர்களும் கோழைகளாயிருக்கிறார்கள்; சாவைப் பொறுத்தமட்டிலே. ஒரு சமயம் ஒரு கூட்டம் விசுவாசிகள், ஊழியக்காரர்கள் வனாந்தரத்தின் வழியாக பிரயாணம் செய்துகொண்டிருந்தார்கள். அப்போது திடீரென்று முழுவதுமாய் ஆயுதம் தரித்த ஒரு மனிதன், பார்ப்பதற்கு பயங்கரமாய், கொடூர முகமுள்ளவனாய் காணப்படுகிறான். அந்த வண்டியை நிறுத்துகிறான். தான் உள்ளே வந்து உட்காரவேண்டும் என்று கேட்கிறான். பயத்தினால் அவனை உள்ளே வர அனுமதித்து விடுகிறார்கள். அவன் வண்டிக்குள்ளே உட்கார்ந்துவிடுகிறான். மறுபடியும் வண்டியை ஓட்டும்படி உத்தர விடுகிறான். வண்டி ஓடிக்கொண்டே இருக்கும்போது அவன் இருமிக்கொண்டே வருகிறான். அப்பொழுது அங்கிருந்த விசுவாசிகளில் ஒருவர் ஜெபத்தோடுகூட, அவனிடத்தில் சாட்சி கொடுப்பதற்கு ஏதாவது வாய்ப்பு கிடைக்குமா? என்று எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தவர் அவனைப் பார்த்து, “அடிக்கடி இருமுகிறீர்களே? உங்களுக்கு உடல்நலமில்லையா?” என்று கேட்டார். உடனே அவன் தன் உள்ளத்தைத் திறந்து தனது சுகவீனத்தைப் பற்றியும், நோயைப்பற்றியும், தனக்கு இருக்கிற சாவைக்குறித்த பயத்தைப்பற்றியும் பேச ஆரம்பித்துவிட்டான். அப்பொழுது அங்குள்ள எல்லோருக்கும் பெருத்த ஆச்சரியம் ஏற்பட்டது.