அதுபோலவே மற்றொரு கவிதைவாி மலைக்க வைத்தது. | படுத்துக் கிடக்கும்போதே பயமாய் இருக்கும் கடல், எழுந்து நின்றால் என்னாவது!| கடலை அழகழகாக ரசிக்கும் எவரும் கடலுள் சஞ்சாிக்கும்போது சற்று நெஞ்சப் பதைபதைப்போடுதான் செல்வர். அதே கடல் எழுந்து நின்றால்…! நினைக்கவே பிரமாண்டமான ஒரு அழிவின் சொரூபம் சட்டெனப் புலப்படும், – எவருக்கும். ஆனால், அது எழுந்து நின்றதே! சுனாமியாக… அந்த அழிவுக் கோலத்தை தத்ரூபமாக ஒரே வாியில் சித்திாித்திருந்தார் கவிஞர். இந்த வாிகளும் எல்லாப் பேச்சாளர்களையும் ஈர்த்த ஒன்றாக இருந்தது.