இங்குதான் இவரது அத்வைதம் அம்மணமாகிறது. வாழ்வைவிட்டு புறமுதுகு காட்டி ஒடுபவர்களே இவருக்கு உதாரண புருஷர்களாகி விடுகிறார்கள். தங்களோடு இந்த உலகம் ஆரம்பித்து தங்களோடு இந்த உலகம் முடிந்துவிடுகிறது என்கிற மனஓட்டமே, அறிவுத் தளர்ச்சியே இயக்கத்தின்கதவுகளை மூடிவிடுகிறது; நம்பிக்கையின் ஊற்றுக்களை அடைத்துவிடுகிறது. நின்றுபோனவர்கள் தங்களைச் சூழும் வெறுமையில் யாரையாவது, எதையாவது கொண்டு நிரப்பி அதில் மூழ்கி விடுகிறார்கள். அந்த யாராவது, எதையாவது என்பது குடும்பமாக இருக்கலாம்..அனாதைக் குழந்தைகளாக..ஒரு மதுக் கோப்பையாக இருக்கலாம். ஜெயமோகனுக்கு அந்த இடத்தில் வேகவேகமாக கிருஷ்ணனையும், ஆவுடைலிங்கத்தையும் கொண்டுபோய்வைத்துவிட்டு (பாபர் மசூதியில் ராமரை வைத்தது போல) ‘பாருங்கள்..பாருங்கள் ‘ என்று நான்கு திசைகளிலும் சுழன்று சுழன்று வேடிக்கை காட்டுகிறார்.அவர் ஒன்றை மறந்து விடுகிறார். கே,கே.எம்மும், அருணாச்சலமும் கரை ஒதுங்கும் அலைகளே. ஆனால் நதி என்பது ஜீவனோடு நகர்ந்து கொண்டேதானிருக்கும்.