நேத்து திடீர்னு ஆக்ஸிடெண்ட் ஆகிடுச்சி. அப்பா செத்துட்டாருன்னு சொல்றாங்க சார். வேப்பனப்பள்ளியிலேயிருந்து வீட்டுக்கு வரும்போது அடிபட்டு செத்துருக்காரு சார்... அம்மா, அண்ணனெல்லாம் அழுது அடிச்சிகிட்டு ஆஸ்பத்திரிக்கு ஓடுனாங்க சார். ஆனா, என்னால எங்க அப்பா செத்துட்டார்ங்கிறத நம்பவே முடியல. ஒழுங்கா படிச்சிக்கோடானு அவர் என்கிட்ட அடிக்கடி சொல்ற வார்த்தை என் கண்ணு முன்னால ஓடிக்கிட்டே இருந்துச்சி. என்னதான் நான் அவர் பேச்சைக் கேக்கலன்னாலும் கூட என்னைய பத்தி ஊருக்குள்ள எல்லார்கிட்டேயும் பெருமையா சொல்லுவாரு சார். என்கிட்ட நேரடியா காட்டிக்க மாட்டார். இதையெல்லாம் யோசிச்சி யோசிச்சி எனக்கு என்மேலேயே ஆத்திரம் தாங்கல சார். அப்பா சந்தோஷப்படுற மாதிரி நாம நடந்துக்கிட்டதே இல்லையேனு குற்ற உணர்ச்சியா இருந்துச்சி சார். அதான், செத்துப்போன அப்பாவோட உடம்பைப் பார்க்குறதைவிட எங்க அப்பாவோட ஆசைய நிறைவேத்துறது முக்கியம்னு பட்டுச்சி சார். அழுகைய அடக்கிக்கிட்டு பரீட்சைக்கு போயிட்டேன் சார். ஸ்கூல்ல எல்லாரும் என்னையே பாத்தாங்க. ஒரு பத்து நிமிஷத்துக்கு என்னால எக்ஸாம் எழுதவே முடியல. ஏதோ மாதிரி இருந்துச்சி. நல்லா படிடானு எங்க அப்பா சொல்றதை நெனைச்சிப் பாத்துக்கிட்டேன். கடகடனு எழுதிக்கொடுத்துட்டு வந்துட்டேன். இதுவரைக்கும் எப்படியோ... இனிமேல் நிச்சயமா நல்லா படிப்பேன் சார். எங்க அப்பா சாகல சார். என் கூடவே இருக்காரு சார்.''