ஏற்கனவெ மொழிபெயர்த்த பல நூல்கள் புத்தக உருவம் பெறாமல் இருப்பதை நினைத்து அவர் மனம் மிகவும் வேதனைப் பட்டது. உற்சாகத்தைக் குலைக்கிற வேதனையாக அதை நினைக்க முடியாது. மாறாக ஏன் இப்படி ஆனது ? என்று சூழலைப் புரிந்து கொள்ள முடியாத வேதனையாகச் சொல்ல முடியும். தம் வாழ்நாள் சாதனையாக இருக்கப்போவதாக இரண்டு முக்கிய மொழிபெயர்ப்புகளைப் பற்றி அவர் அடிக்கடி சொல்வதுண்டு. பிரேம் சந்த்தின் ‘கோதான் ‘ நாவலை மொழிபெயர்ப்பதில் சிரத்தையோடு ஆறேழு மாதங்களைச் செலவழித்தார். அக்காலகட்டத்தில் அவர் மனத்தில் பிரேம் சந்த்தின் பாத்திரங்கள் உலவிக் கொண்டிருந்தார்கள் என்று சொல்வது மிகையாகாது. ஏறத்தாழ 600 பக்கங்ளக் கொண்ட மொழிபெயர்ப்புத் தாட்களை நானும் அவரும் பக்கவாரியாகச் சரிபார்த்தோம். ‘இது வெளிவரும்போதுதான் என் மிகப்பெரிய கனவு நிறைவேறும் ‘ என்று சொன்னார். அப்போது அவர் கண்களில் கண்ட மின்னல் இன்னும் என் நினைவில் பசுமையாகத் தங்கியுள்ளது. புத்தகம் வெளிவருவது தாமதமாகத் தாமதமாக ‘பிரேம் சந்துக்கும் இதுதான் கடைச்ிப் புத்தகம். எனக்கும் இதுதான் கடைசிப் புத்தகமாக இருக்குமோ, என்னமோ ‘ என்று கசப்புடன் சிரித்தார். அவர் காண விரும்பி மொழிபெயர்த்த இன்னொரு புத்தகம் ‘இந்தியக் கதைகள் ‘ என்னும் பன்மொழிக் கதைத் தொகுப்பு. சாகித்திய அகாதெமிக்காக இதை மொழிபெயர்த்திருந்தார். இவை அல்லாமல் நோய்வாய்ப்பட்ட நிலையில் கூட அயராது உட்கார்ந்து தமிழிலிருந்து இந்தியில் மொழிபெயர்த்த கு.சின்னப்ப பாரதியின் நாவலொன்றும் சிவசங்கரியின் நாவலொன்றும் கூட வெளிவரவில்லை. சுபமங்களா, புதிய பார்வை நின்று போன பின்னர் சின்னச் சின்னக் கதைகளை மொழிபெயர்த்து வெளியிட பத்திரிகை இல்லாத நிலை அவரைப் பெரிதும் திகைப்புக்குள்ளாக்கியது. இந்த நினைவுகள் பெரிதும் மனத்தை அழுத்திக் கொண்டிருந்தாலும் அவற்றை மறந்து தொடர்ந்து படிப்பதிலும் எழுதுவதிலும் கவனத்தைத் திருப்பினார். படுத்த படுக்கையாக இருந்த கடந்த ஒன்றரை ஆண்டுகளாக அவர் எழுத்துவேலை நின்றது. எனினும் படிப்பதை நிறுத்தவில்லை. அவர் உடலில் ஏகப்பட்ட நோய்கள். எல்லாவற்றுக்கும் மருந்து மாத்திரைகள். மாத்திரையின் மயக்கம் . வலியின் வேதனை. மயக்கம் தெளிந்த நேரத்தில் அவர் இளைப்பாறப் புத்தகங்களைத் தான் தேடினார். துயரம் தரும் வியாதிகளைப் பற்றி அவர் கவலைப்படவே இல்லை. படிக்க முடியவில்லையே என்றுதான் மனம் உருகி துக்கத்திலாழ்ந்தார். இதனாலேயே மருத்துவரின் ஆலோசனைகளைப் பெற்று இரண்டு கண்களிலும் அறுவைச் சிகிச்சைசெய்து கொண்டார். பார்வை சரியானதுமே லென்ஸ் வைத்துப் படிக்கத் தொடங்கினார். . இறுதியாய் சு.ரா.வின் குழந்தைகள் ஆண்கள் பெண்கள் நாவலைப் படித்துவிட்டுத் தன் மகிழ்ச்சியைத் தெரிவித்தார். அந்நாவல் அவர் மனத்தில் புதைந்திருந்த அவரது இளமை நினைவுகளைக் கிளறிவிட்டதைக் கண்டேன்.