இப்படியே போன நாட்களில் ஒருநாள் கோத்தகிரியில் மரம் தூக்குவது தடைப் பட்டது. ஆடிய கால், பாடிய வாய் மட்டுமல்ல தூக்கிய தோளும் சும்மா இருக்காது. மரம் தூக்குகிற தொழில் அப்படியே விவசாய மூட்டைகளைத் தூக்குவது என மாறியது. முட்டை கோஸ், கேரட், உருளைக் கிழங்கு, பீட்ரூட் என விவசாயப் பொருட்களின் மூட்டைகளைத் தோட்டத்திலிருந்து சாலைக்குக் கொண்டு வர வேண்டும். சில விவசாய தோட்டங்கள் சாலையில் இருந்து ஐந்து கிலோ மீட்டர்கள் தள்ளியெல்லாம் இருக்கும். அங்கிருந்து சாலையில் இருக்கும் லாரிக்கு கடத்திக் கொண்டு வரவேண்டும். ஒவ்வொரு மூட்டையும் குறைந்த பட்சம் 70 கிலோ இருக்கும். உருளைக் கிழங்குகளை மூட்டையில் வைத்துக் கட்டுகிறவர்கள், ஒவ்வொரு மூட்டையிலும் மூட்டைத் தூக்குகிற ஒருவரின் பெயரை எழுதுவார்கள். “அவன் 70 கிலோ கிழங்கு மூட்டையை அசால்ட்டா தூக்குவான் அவனுடைய மூட்டைல இன்னும் ரெண்டு கிழங்க எடுத்து வை” எனச் சொல்லி திணிப்பார்கள். “அந்த மூட்டையில் இருந்து நாலு கிழங்க எடுத்துட்டு அந்த மூட்டையை அவருக்குத் தூக்கி விடு” என்று சிலருக்கு கருணை காட்டுவார்கள். எவ்வளவு பெரிய மூட்டையாக இருந்தாலும் அந்த மூட்டையைத் தனி ஒருவராகத் தூக்கி வர வேண்டும். பெரும்பாலும் பள்ளத்திலிருந்து மேடான இடத்திற்கு மூட்டைகளைச் சுமந்து வந்தாக வேண்டும். தூக்கி வருகிறவர் தடுமாறுவது தெரிந்தால் குழுவில் இருக்கிற ஒருவர் உடனடியாக ஓடிவந்து தோள் கொடுப்பார்.