கம்பிகள் உருகி கீழே நீரைப் போல கொட்டுகின்றன. ஒரு சின்ன பையன் சைக்கிளில் உள்ளே நுழைகிறான். அவன் கால்களில் இரத்தம். பூச்செடியை உடைத்து பள்ளத்தை நோக்கி வீசுகிறான். மாணிக்கவாசகம் என் இரு கன்னங்களையும் பிடித்துக்கொண்டு, “சார் நீங்க இல்லாதப்பெ என் ரூம்புலே நான் மூத்திரம் பேஞ்சிருக்கென்” எனச் சொல்லிவிட்டு அவன் கால்ச்சட்டையை முட்டிவரை மடித்துவிட்டு உதறுகிறான். முகத்தில் நீர் சொட்டியது. சட்டென விழித்தேன். வியர்வை. நன்றாக விடிந்திருந்தது. அறையைப் பார்த்தேன். காலியாக இருந்தது. மாணிக்கவாசகம் படுத்த பாயும் அப்படியே இருந்தது. அவனே ஈப்போக்குச் சென்றிருப்பானோ என்ற ஒற்றை சந்தேகத்துடன் வேலைக்குச் சென்றுவிட்டேன். அவனைப் போய் தேடவில்லை. அப்படி ஏதும் எனக்குத் தோன்றவும் இல்லை.