அவ்வாறு ஒரு விசிறியை விரிப்பது போல பெருமாள் என்னும் தரிசனத்தை விரித்தபின் உடனே அதை சுருக்கி அந்த தரிசனத்தின் மறுபக்கத்தைக் காட்டி அதுவும் அவனே என்று சொல்கிறது கவிதை. அனைத்தும் ஆனபின் அவையனைத்தையும் விழுங்கி அழித்து உண்டு தானே ஆகி தானன்றி ஏதுமில்லா நிலையில் ஊழிப்பெருவெள்ளத்தில் ஆலிலை மேல் துயிலும் கல்கியும் அவனே என்கிறார்.