எங்கள் ஊரில் இருப்பது இரண்டே இரண்டு தியேட்டர்தான். அதை தியேட்டர் என்று சொல்லலாமா என்று தெரியவில்லை. கொட்டகை என்று கூறலாம். உலகில் வேறு எந்த தியேட்டரிலும் இருக்காது பார்வையாளர்கள் படுத்துக் கொண்டே படம் பார்க்கும் வசதி. ஊர் மிராசு மட்டும் முட்டாள் தனமாக சேர் போட்டு உட்கார்ந்து படம் பார்த்துக் கொண்டிருப்பான். காலையில் மட்டும் தான் எம்.ஜி.ஆர்., சிவாஜி, ஜெமினிகனேசன், எஸ்.எஸ்.ஆர். படமெல்லலாம் போடுவார்கள். இரவாகிவிட்டால் அந்த பெண்மணியின் படம்தான். வெகுநாள் கழித்துதான் எனக்கும் ஆசை பிறந்தது. 36 வயதில் கூட இல்லையென்றால் பின் எப்போது. என் நண்பர்களுடன் நானும் சென்றேன். (அப்போது நம் நாட்டின் மக்கள் தொகை 75 கோடி)