ஒரு நாள், எஸ்.என்.ராஜா என் அறைக்கு வந்து, “வா, உங்க ஊர்க் காரங்களைப் பார்க்கலாமா? வா. காட்டறேன் பாரு. உன் அப்பா அம்மாவையெல்லாம் நன்னாத் தெரியுமாம்.” என்றார். எனக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. எங்க ஊர்லேயிருந்தா? என்று ஆச்சரியத்துடன் கேட்டேன். “ ஏன் நீ வரலியா? அது போல வேறே யாரும் வரப்படாதா? வேலை தேடீண்டு உன்னத் தவிர வேறே யாரும் வரமாட்டாங்களா?” என்று சிரித்துக்கொண்டே கேட்டார். இரண்டு ப்ளாக் தள்ளி ஒரு வீட்டுக்குப் போனோம். கதவைத் தட்டினால், ச்ற்று தாட்டியான, இருபத்தந்து வயது போல இருக்கும் நல்ல சிவப்பான ஒர் பெண் வந்து கதவைத் திறந்தாள். அவள் பின்னால் அவருடைய கணவர். கறுப்பாக, அந்தப் பெண்ணைவிட நல்ல உயரமாகவும் பகல்வான் போன்ற ஆகிருதியும் கொண்டவராக இருந்தார். “யார் வந்திருக்கா பாரேன்” என்று ராஜா என்னைக் காட்டினார். “யாருடாப்பா, நீ தான் ராஜம் வாத்தியார் பிள்ளையா? எங்கோ வடக்கே வேலைக்கு போயிருக்கறதா சொனனா? என்னைத் தெரியறதோ? என்று கேட்டாள், சிரித்துக்கொண்டே. பார்க்க சந்தோஷமாக இருந்தது. எனக்கு யாரென்று தெரியவில்லை விழித்தேன். “உனக்கு தெரியாது தான் வாஸ்தவம். நீ உடையாளுரிலே எங்கே இருந்தே. உன் மாமா கிட்டே பொயிட்டே படிக்கிறதுக்கு. என் பேர் கற்பரக்ஷை. என்னைப் பேர் சொல்லிக் கூப்பிடலாம். என்ன?” என்றாள். எனக்குத் தான் பேச கூச்சமாக இருந்ததே ஒழிய, அவள் வெகு சகஜமாக, சிரித்துப் பேசிக்கொண்டே இருந்தாள். அப்பாக்கு லெட்டர் போட்டுண்டு இருக்கேனா, பணம் ஒழுங்கா அனுப்பறேனா, அனுப்பலேன்னா ரொம்ப கஷ்டப்பட்டுப் போவா” என்றெல்லாம் எனக்கு புத்திமதி சொன்னாள். நீ தாண்டாப்பா தலையெடுத்து குடும்பத்தைக் காப்பாத்தணும், அதை ஞாப்கம் வச்சுக்கோ” என்று பேசிக்கொண்டே இருந்தாள். ரொம்ப பெரிய மனுஷி மாதிரி பேசறாளே என்னைவிட எத்தனை வ்யசு பெரியவ இவள்” என்று மனசுக்குள் நினைத்துக்கொண்டிருந்தாலும், அவள் ரொம்பவும் ஒட்டுதலுடன் பேசியது எனக்கு சந்தோஷமாகவும் பாந்தமாகவுமே இருந்தது..” கற்ப ரக்ஷையைப் பாத்தேன்னு ஒரு வரி எழுது. அப்பாக்கு சந்தோஷமா இருக்கும்” என்றாள் நான் அவர்களை விட்டுப் போகும்போது. நாங்கள் தெருவில் இறங்கியதும், “அடிக்கடி வந்து போயிண்டு இருடா” என்றாள் கொஞ்சம் உரக்க. அவள் கணவரும் பின்னால் நின்று கொண்டிருந்தார். அவர் இடையில் ஏதும் பேசவில்லை. நாங்கள் பேசிக்கொண்டிருந்த போது சிரித்த முகமாக இருந்தாரே ஒழிய, அதிகம் பேச்சில் கலந்து கொள்ளவில்லை(தொர்டரும்).