அண்ணாமலைத் தாத்தாவின் குட்டிப் பிரசங்கம் பறுவதம் பாட்டிக்கு பகீர் என்று நெஞ்சினில் ஓங்கி அறைந்தது போன்று இருந்தது.ஊருக்கு வந்து இயலாத காலத்தில் பெற்ற பிள்ளைகளும் இல்லாமல், இனியும் வாழ முடியாது என்பதனை உணர்ந்துகொண்டாள் பாட்டி.நிழலின் அருமையினை வெயிலில் புரிந்துகொண்ட பாட்டியும் மாறிய மனசுடன் மீண்டும் தாத்தாவுடன் டொராண்டோவில் வந்து இறங்கும்போது எம்மைக் கண்டதும் கண்ணீர் மல்க எமை வாரியணைத்தது என்னால் இன்று வரை மறக்க முடியாத ஒன்றாகும்.