முப்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, நான் நிகாஸ் கஸண்ட்+ஸகீஸின் ‘கிறிஸ்துவின் இறுதிச் சபலம்’ என்ற நாவலை வாசித்தேன். என்னை ஆட்டிப்படைத்த நாவல்களில் ஒன்று அது. அதன் தொடக்கத்தில் /தச்சன் மகனாகிய ஏசுவின் மூளையை, கழுகு ஒன்று தன் உகிர்க்கரங்களால் கவ்வி எடுத்துக் கொண்டு செல்வதுபோன்ற உவமை ஒன்று வரும். அந்தப் பக்கங்கள் என்னைப் பதறச்செய்தன. ஏனென்றால், மூளைக்குள் நண்டு ஊர்வதுபோன்ற பதைப்பை நான் அப்போது மெய்யாகவே அடைந்து கொண்டிருந்தேன்.