கதையின் நாயகி கங்கா வெங்கட்ராமையருக்கு இலை போட்டு மணை போடுகிறாள் என வரும். மணை என்பது தரையோடு தரையாகப் போடும் மரத்திலான இருக்கை. கீழே அமர்ந்து சாப்பிடுவதற்குப் பதிலாக மணையில் அமர்ந்து உண்பது வாடிக்கை. பழைய காலத்தில் கடைகளில் கணக்குப் பிள்ளைகள் அமர்வது கூட இந்த மாதிரி மணை போட்டுத்தான். இப்போதெல்லாம் கீழே உட்கார்ந்து சாப்பிடுவதில்லை பந்தி கூட கீழே உட்கார வைத்துப் பரிமாறுவதில்லை. முன்பெல்லாம் பந்திகளில் அமர்வோர் அமர்வதுக்கு மாத்துத் துணி விரிப்பார்கள். டேபிள், சேர் எல்லாம் இப்போது வாடகைக்குக் கிடைக்கிறது. அதனால் மணை என்ற சொல் புழக்கத்திலே இல்லை.