அக்ரூரர் “ஆம். அதை நான் ஏற்கெனவே எண்ணினேன். அரசிக்கு குறிப்புணர்த்தவும் செய்தேன்” என்றார். விழிகள் குழப்பம் கொண்டு அலைய “ஆனால் நம்முன் வேறு வழியில்லையே! இப்போது தயங்கினோம் என்றால்…” என்றாள் சத்யபாமா. கிருதவர்மன் “ஒன்று செய்யலாம். துவாரகையிலிருந்து ஒரு படையை கொண்டு சென்று…” என்று சொல்வதற்குள் சத்யபாமா கைவீசி “அது ஆகாத எண்ணம். இங்கிருந்து ஒரு படை மதுரா வரைக்கும் செல்வதற்கு பன்னிரெண்டு நாட்களாகும். பன்னிரெண்டு நாட்கள் சியமந்தகத்துடன் அவன் வாழ நான் ஒருபோதும் ஒப்பேன்” என்றாள். மூச்சிரைக்க “அந்த மணி அவன் கையில் இருக்கையில் நான் திருமகள் அல்ல. நான்…” என திணறி மேலே சொல்லெடுக்க முடியாமல் மூச்சிரைக்க அவள் எழுந்துகொண்டாள்.