இலங்கை தேசமானது பௌத்த மதப் புனிதத்தை மட்டுமே பிரதானமாகக் கொண்டதனால், அது மாகாவம்ச வரலாற்றுப் பிரதியினால் சிங்கள மக்களுக்கான வாக்களிக்கப்பட்ட ஒரு புனித பூமி. இந்திய தேசமானது பெயரளவில் மதப்பாகுபாடற்ற ஒரு தேசமாக அரசியல் சாசனத்தில் பொறிக்கப்பட்டிருப்பினும், நடைமுறையில் இந்துமதத்திற்கும், இந்துமக்களுக்குமான வாக்களிக்கப்பட்ட ஒரு புனித பூமி. அதை மேலும் தீ வைத்து சடைத்து வியாபிக்க வைப்பதையே தனது பிரதான பணியாக மேற்கொண்டுவருகிறது அரசியல் அதிகாரத்திலுள்ள பாராதிய ஜனதா கட்சி. எனவே இலங்கையும், இந்தியாவும் அடிப்படையில் மத அடிப்படைவாதத்தையே பிரதானமாக தமது அரசியலோடு பிணைக்கப்பட நாடுகளாகும். இதில் நாம் இந்தியாவிலுள்ள இந்துமதம், சாதியம், பார்ப்பனர் போன்ற விவகாரத்தை ஒருபுறம் ஓரத்தில் நிறுத்திக்கொள்வோம். காரணம் இந்துமதமோ சாதியமோ நாம் எதிர்கொள்ளவிருக்கும் ஒரு புதிதான புதினம் அல்லவே. ஆனால் இந்திய இந்துமத அடிப்படைவாதமானது பல்வேறு முகங்களில் இலங்கையையும் சூழ்ந்து நிலைகொள்வதற்கான முயற்சிகளை நாம் அவதானித்தும் வருகின்றோம். அதன் எச்சரிகையாகவே; இலங்கையில் ஆர்.எஸ்.எஸ். வரும், ஆனால் அது பல்வேறு முகங்களுடன் வரும் என நாம் அஞ்சுகின்றோம். எனவே நாம் இன்றைய பிரதான பேசுபொருளாகவும் கருதுவது இலங்கையில் வேரூன்ற முனையும் இந்தியாவின் அரசியல்-மத-பண்பாட்டுக் கலாசார தலையீடுகளும் அதன் விளைவுகளும் குறித்ததாகும். மதங்களின் அடிப்படை வாதத்திற்கும், மதங்களோடு பிணைக்கப்பட்ட வெவ்வேறு பண்பாட்டுக் கலாசார மரபுகளுக்கும் (சாதியம் உட்பட) வேறுபாடுகள் அதிகம். மத-பண்பாட்டுக் கலாசார மரபுகளை தமது நம்பிக்கைகளாக பேணுவதென்பது சம்பந்தப்பட்ட மனிதர்களின், சமூகத்தின் சுதந்திரம். ஆனால் மத அடிப்படைவாதம் என்பது அந்த மதம் சார்ந்த சமூகத்தின் அரசியல் சமூக-அதிகார இருப்பின் தனித்துவ ஆக்கிரமிப்புக்கான ஒரு வடிவமாகவே செயல்பட்டு வருகிறது. இவ்வாறான மத அடிப்படைவாத மனநிலை வேரூன்றி சடைக்கும் சமூகமானது பிற சமூகங்களின் தனித்துவங்களையும், சுதந்திரத்தையும் கட்டுப்படுத்தவே முனையும். அதற்காக தனது அரசியல் அதிகாரத்தை பிரயோகித்து பல்வேறு வன்முறை வழிமுறைகளையும் மேற்கொள்ள தயங்காதென்பதையும் நாம் அனுபவரீதியாகவும் அறிவோம்.