‘பாம்புப் பிடாரன் சுருள் சுருளாக வாசிக்கிறான் ‘ – பாரதியின் படிமம், இசையை கண்களில் கொண்டு வந்து நிரப்புகிறது. ‘ தந்தையைப் பிரிந்து/ கூர்ந்து கூர்ந்து போய் / ஊசி முனைப் புள்ளியில் கிறங்கி / நீடிப்பில் நிலைத்தது கமகம் ‘ இது கமகத்தின் இயக்கத்தைக் காட்சிப் படுத்துகிறது. ‘அவள் செளந்தர்யம் எதில் அடங்கிக் கேட்காது முணுமுணுக்கிறது என்பது தெரியவில்லை ‘ மெளனி கண்ணுக்குரியதைக் காதால் கேட்கச் செய்கிறார் புலன்கள் மாறிப் போவதால் விஷயம் தரும் அனுபவம் புதிய பரிமாணம் ஒன்றைக் கொள்கிறது. ‘சங்கு- அடிபருத்து அவசர்மாய் நுனிகுறுகி ‘ சங்கின் அவசரத்தை ஆர்வத்தை லா.ச.ரா.- கவனித்திருப்பதைப் படிமம் காட்டுகிறது. ‘கூழாங்கற்களின் மெளனம்- கானகத்தின் பாடலை உற்றுக் கேட்பது ‘ – இதுவும் அப்படிப்பட்ட படிமம். கவிஞனுடைய உலகில் அஃறிணை என்பது இல்லை.