மயூமனோ தனக்கு வழங்கப்பட்ட வாழ்தலின் மாற்றத்தை விரும்பாமல் வேறு வழியில்லாமல் ஏற்றுக்கொள்கிறார்.சப்தமாய் சிரிக்கவும் ஓங்கிக்குரலெடுத்து அழவும் தயாராக இல்லாத மிதமான மொழியைத் தேர்வு செய்கிறார்.உறுதியான குரலில் தன் கவிதைகளின் மூலமாய் எங்கனம் தான் வெளிப் படுகிறோம் என்பதைக் குறித்த கவனம் இழக்காத வண்ணம் தன் கவிதைகளைக் கட்டுகிறார்.சொல்லக் கேட்கையில் பேரதிர்ச்சிக்குண்டான எந்தவொரு செய்தியும் அவரிடத்தில் இல்லை.மாறாக மயூமனோ சின்னச்சின்ன கற்களை ஓயாது எறிந்து கொண்டே இருப்பதை விரும்பிச்செய்யும் பிடிவாதக் குழந்தை போல் வெளிப்படுகிறார்..