அவர் கொடுத்த நம்பருக்கு செல்லினேன். அலோ, சார் வீல கழட்டி போட்டுட்டு கடைய பூட்டிகிட்டு போய்ட்டீங்க, எவ்வளவு நேரம் நிக்கிறது, எப்ப வருவீங்க என்று கேட்டேன். அவர் முதலில் கேட்டது, "நம்பர் எப்படி கெடச்சது?" சீட் கவர் பெரியவரின் பயம் இப்போதுதான் புரிந்தது. என்ன பொய் சொல்லி சமாளிக்கலாம் என்று யோசிக்கும்போதே, இங்கதான் பக்கத்துல ஒரு அவசர வேலையா வந்தேன், இருங்க வரேன் என்று சொல்லிவிட்டு வைத்துவிட்டார். அதன் பிறகு ஒரு பத்து நிமிடம் வரை வரவில்லை, திரும்பவும் முயற்சி செய்த போது அவரது செல் ஸ்விட்ச் ஆப் செய்யப்பட்டிருப்பதாகத் தெரிந்தது. இது என்னடா பெரிய வம்பாகிப் போய்விட்டதே என்று நினைத்துக் கொண்டிருக்கையில், சீட் கவர் பெரியவர், இந்த பசங்க எல்லாம் "மெளத்" ல வேணும்னே நம்ம பாக்காதப்ப ஓட்டய போட்டுட்டு, அவங்ககிட்டயே ட்யூப் வாங்க சொல்லுவாங்க...அவங்க வியாபார தந்திரம் என்று எரியும் நெருப்பில் எண்ணெயை ஊற்றினார். இதனிடையே அப்பா செல்லில், மெக்கானிக் வரலேன்னா வண்டிய ஏதாவது "Three Wheeler" ல ஏத்தி சர்வீஸ் சென்டருக்கு கொண்டு போய்டலாம் என்றார். இல்லப்பா இன்னும் கொஞ்ச நேரம் பார்ப்போம், வீல் அவன்கிட்ட இருக்கு என்று சொல்லிவிட்டு, மறுபடியும் நேரத்தைக் கொன்றதில் அரை மணியில் வந்து சேர்ந்தார் மெக்கானிக். ஒரு ஐயாயிரம் ரூபாய் பணம் வரணும் அதான் போனேன் என்று சொல்லிவிட்டு அடுத்த "மிஸ் காலுக்கு" தயாரானார். நான், சார் ஏற்கனவே ரெண்டரை மணிநேரமா அப்பா அங்க நின்னுட்டு இருக்கார், நீங்க வேற கடைய பூட்டிட்டு போய்ட்டீங்க, கால் அப்பறம் பண்ணலாம் முதல்ல ட்யூப மாட்டி வீல போட்டு குடுத்துடுங்க என்று சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் போதே அங்கு ஒரு ஆட்டோ வந்தது. ஆட்டோ ட்ரைவர் நமது மெக்கானிக்கிற்கு அத்யந்த ஸ்நேகிதன் போலும். ஆட்டோ ட்ரைவரின் தோற்றப் பொலிவைக் கண்டதும், சரி நமக்கு இன்று ஏழரை உச்சம் என்று நினைத்துக் கொண்டேன். நடுவில் ஆட்டோ ட்ரைவர் வேறு என்னிடம் ஏதோ சென்னைத் தமிழில் கேட்க, எனக்கு அது புரியவில்லை. உடனே ஆட்டோ, மெக்கானிக்கிடம், அவன்ட சொல்றா என்று சொன்னான். பிறகு ஒருவழியாக ட்யூபைப் போட்டுவிட்டு, மெக்கானிக் என்னிடம் நீங்க முன்னாடி வண்டில போங்க நான் ஆட்டோல வரேன் என்றார்.....இல்ல சார் வண்டில போய்டலாம் என்றதை பொருட்படுத்தாமல் ஆட்டோவில் கிளம்பினார்.